Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Ep review: Endnote - Traces

10 AUG 2020

 

EP-review: Endnote – Traces (4,5/5)

 

Tussen Daizle en Moorslee èt Endnote under gewèrd, minsn ga gan kiekn want tist kiekn wèrd,…

 

Ergens te velde tussen Moorslede en Dadizele bevindt zich een repetitiekot/opnamestudio. Een stek die door MoshRoom vzw werd ingericht voor beginnende bands en andere artiesten die willen repeteren of hun eigengereide riedels op tape willen zetten. Endnote bestaat uit Wouter Vandamme (gitaar), Miguel De Meulenaere (zang), Lucas Opsomer (gitaar), Roel Ghesquiere (drums) en Bjorn Demeyer (bas). Met vier van de vijf leden in het MoshRoom-bestier was het dan ook vanzelfsprekend dat hun eerste muzikale kronkels op deze idyllische locatie zouden worden opgenomen.

 

Endnote is de zoveelste metalband, uit Zuid-Westvlaamse klei getrokken, die met nodige lef zijn neus aan het spreekwoordelijke venster van de scene steekt. Hun eerste EP Traces trekt met drie bulderende asfaltwalsen een spoor van vernieling door deze corona-crazed world. Met Matthijs Quaars (drummer Spoil Engine) achter de knoppen hadden ze niet de eerste de beste meegenomen in de studio. Het artwork samen met het bandnaamlettertype straalt bokkige ruwheid uit, iets wat nog het best bij hun muziek past. Cold Heart komt recht uit het edelmetalen hart. Na een prelude met flarden van een conversatie tussen Russische gevechtspiloten trekt het vijftal ten strijde. Frontman Miguel zet zijn rauwe strot open en grossiert met zijn vocale mogelijkheden. De drums van Roel komen binnen als een tank die in de frontlinie van de tegenstand beukt. Het opzwepende gesnaar van Wouter en Lucas wordt ook bij Walk Away goed in de verf gezet. Deze tweede track is een kat-en muisspel van tempowissels, grunts en cleane zanglijnen. De derde in de rij hakt er met een gezonde mélange van thrash en hardcore gewillig in. Ook al wil Endnote genregewijs geen etiket opgeplakt krijgen.

 

Er gingen drie jaren van noeste arbeid, twee verschroeiende optredens en enkele afzeggingen (dankzij Covid-19) aan vooraf om de eerste vette strepen Endnote aan de wereld te laten horen. Mocht Alcatraz volgend jaar in hun vier dagen durende programma nog ergens een gaatje willen vullen met talent van eigen bodem, dan weten ze waar ze moeten aankloppen, tussen Daizle en Moorslee!

 

(BG)

 

Orken doe je Hier!

 

 

Meer lezen...

Seether - Si Vis Pacem Para Bellum

05 AUG 2020

 

Cd review: Seether - Si Vis Pacem Para Bellum

 

 

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Een nieuw album Van het Zuid-Afrikaanse SEETHER sedert 2017. De schijf kreeg de ongewone titel mee Si Vis Pacem Para Bellum’. Latijn voor: “als je vrede wil, bereid je dan voor op oorlog”. De band ontstond in 1999 en werd meegesleurd in de grunge-scene alhoewel hun muziek maar kenmerken vertoonde. De band heeft sinds 2017 Corey Lowery (Guitar/Vocals, ex- Stuck Mojo) in de gelederen.

 

Verder geen wijzigingen: Shaun Morgan (Vocals/Guitar), Dale Stewart (Bass/Vocals) en John Humphrey  (Drums). De band blijft hardnekkig vasthouden aan hun stijl en dat siert hen. Melodieuze, goed in het oor liggende grungy getinte rock die tot in puntjes is afgewerkt.

 

De schijf start met ‘Dead And Done’ . Met een heftige riff en op een traag ritme wordt er tweestemmig gezongen. In het explosief refrein wordt er geschreeuwd en clean gezongen. Verrassende song. ‘Bruised And Blooded’ is dan weer een zeer melodieuze song met een sterke groove en aanstekelijk ritme.

 

‘Wasteland’ is meer poppy. Een mix van Puddle Of Mud en Nickelback. ‘Can’t Go Wrong’ start met een heerlijke stampende riff maar de song valt in duigen wanneer het ritme vertraagt en de zang begint. Het refrein wordt gezongen op de riff. Uitschieter blijkt ‘Beg’ te zijn. De start is zeer sterk en heeft laag gestemde gitaren. De zang is gedubd en het refrein bestaat enkel uit geschreeuwde slogans. Bij ‘Drift Away’ tappen we uit een ander vat. De eerste zanglijn luidt: “don’t let anyone cry on your shoulder”. Nochtans staat het wenen mij nader dan het lachen. Een ballade-achtige song dat ik zo snel mogelijk wil vergeten. Afsluiter ‘Written In Stone’ is nog meer van dat. Totaal overbodig.

 

De songs op Si Vis Pacem Para Bellum’ zijn, op enkele uitzonderingen na, grotendeels in dezelfde structuur opgebouwd. De gitaarriff start, tijdens de zang valt de gitaar weg en wordt de zang enkel ondersteund door bas en drum. Bij het refrein worden telkens alle registers opnieuw opengetrokken.

 

De songs zijn goed gebracht en zijn zeer toegankelijk. De mix door Matt Hyde (o.a. Deftones) is af.

 

Wie houdt van een stemgeluid in een mix van Gavin Rossdale (ex-Bush) en Chad Kroeger (Nickelback) is op zijn wenken bediend.Si Vis Pacem Para Bellum’ telt dertien songs en dat is teveel van het goede.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Photo report: Portland

30 JUL 2020

 

Portland

 

House of Time, Brugge, 30/07/2020

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

Reckless! - Not As Think As You Drunk

28 JUL 2020

 

EP Review: RECKLESS! – Not As Think As You Drunk (4/5)

 

Wat krijgen we hier in ons gezicht geslingerd? Reckless! Reckless!?

 

Jawel, vier jonge kerels die elkaar leerden kennen op de schoolbanken brengen hier een punkfestijn.

 

Ze draaien al vijf jaar mee en hier is hun nieuwe EP met zeven songs. Robin Vanrietvelde (gitaar/zang), Robin Vandeneede (gitaar/zang), Koen Carbonelle (bas/zang) en Anton Valcke (drums) brengen snelle punksongs met partyspirit.

 

Opener ‘When The Cops Come Marching In’ is eigenlijk een intro van zesendertig seconden gebracht in een voor mij onverstaanbaar taaltje (dialect?) en een weerspiegeling aan het wereldberoemde ‘When The Saints…’. ‘The Truth’ is een zeer snelle punksong met de traditionele achtergrond schandeerzang. Anton zet hier zijn beste ‘voetje’ voor. De basdrum krijgt het hard te verduren. ‘Freaking Out’ is mijn favoriete track. De melodie is een oorwurm en het strakke drumwerk is alweer top. ‘Left or Right’ moet op de radio kunnen. Party! ‘Complain’ en ‘Chapter 25’ zijn supersnel met een kleine adempauze na twee minuten in ‘Chapter 25’ om opnieuw voluit te gaan tot het onvermijdelijke einde. ‘Complain’ heeft iets meer weg van de Britse punkscene.

 

Reckless! is een heftige party-punkband die het allemaal zeer strak kan brengen. Hun muziek leunt meer aan bij de Amerikaanse punk dan bij de Britse. Eén nummer op deze EP raakt over de drie minuten duurtijd.

 

Chapeau voor deze jonge talentvolle snaken. Hopelijk kunnen ze snel de podia afschuimen. Dat wordt feesten.

 

Guido Grymonprez.

 

Reckless Spotify link! 

 

www.facebook.com/Recklesspunkrock/

 

 

Meer lezen...

Concert report: Red Zebra

26 JUL 2020

 

Stones and Friends

 

Heist, 25/07/2020

 

Bloed, zweet en veel kopzorgen.

 

Toch is het hem gelukt, Thierry Desmit, de muziekvriend achter de vele edities Rockfest en The Rolling Stones Fandagen, deze keer een Stones and Friends belevenis. Heist aan Zee herleefde met twee bands.

 

Billy and Bloomfish: Pascale Michiels en Kathleen Vandenhoudt, puur, rauw, harmonieus maar vooral straf stemmenwerk. Gecombineerd met oa. een Chinese maangitaar, een akoestische Americana en een steengoede live-act. Klasse!

 

Playlist:

 

Set 1:  In Her Eyes, Remember, This Wilwood's on Fire, Clear Blue Sky, Sing Blue Bird Sing, Tricks on Me, Wasted Words, Silent Guide.( All songs written by B&B). 

 

Set 2: Michelle Shocked - Anchorage, Neil Young - Southern Man, John Prine -  Angel from Montgomery, David Olney -  Shadow of Doubt, Van Morrison - The Pen is Mightier, Tony Joe White - Out of the Rain, Buffalo Springfield -  For What It's Worth, Tom Petty - Mary Jane's Last Dance, Tom Waits - Ol' 55 .

 

www.billyandbloomfish.be

 

 

 

Red Zebra (akoestisch), met anekdotes en gratis randanimatie.

 

Playlist:

 

Polar Club, Paradise Lost, The Ultimate Stranger, Don't Put Your Head In A Bucket, John Wayne, Beirut By Night, Winning, I Can't Live In A Living Room, I'm Falling Apart, Shadows Of Doubt, The Art Of Conversation, Spit On The City, Holidays In The Sun Innocent People, Transmission.

 

 

Pics: Heidi Mares

Tekst: Koen Recour

Meer lezen...

Concert report: Brutus

21 JUL 2020

 

Brutus

 

Fort Napoleon - Oostende, 20/07/2020.

 

Los van de strijd tegen het coronavirus en tijden van tegenspoed die diepe wonden maakten voor de evenementensector,liet Brutus gisteravond zien wat nog besmettelijker is dan het virus.

 

Liefde voor muziek en mededogen en ze deden dit met een forse kracht . De massieve hardstenen blokken van Fort Napoleon daverden op hun grondvesten. De 100 gelukkige aanwezigen kwamen en zagen dat het goed was.

 

Pics: Christophe Olivier

Meer lezen...