MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
03 JUL
Ieper Hardcore Fest
09 JUL
Mad Cool Festival (ES)
09 JUL
Bos Festival 2022
10 JUL
Cactus Festival
10 JUL
Rock Zottegem 2022
10 JUL
Bospop 2022
10 JUL
Sjock 2022
11 JUL
The Rolling Stones
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
06 AUG
Coldplay
07 AUG
Lokerse feesten - Metalday
07 AUG
Dranouter 2022
14 AUG
Cirque Magique 2022
14 AUG
Alcatraz Open Air 2022
27 AUG
Roadrock 2022
28 AUG
W-fest 2022
03 SEPT
Epica
05 SEPT
Factory of Sweetness
12 SEPT
Arcade Fire
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
23 OKT
Kansas
30 OKT
Fleddy Melculy
02 NOV
Blue Oyster Cult
10 DEC
BFTP 2
11 DEC
WMD 2022

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Photo report: Grensrock

27 JUN 2022

 

Grensrock 2022

 

24/25 Juni, Menen

 

Full Photo report: 

 

Grensrock - Vrijdag

Grensrock - Zaterdag

 

 

Pics: Steven Tjoen - Tom Van der Stede.

Meer lezen...

Photo Report: Sinner's Day Summer

27 JUN 2022

 

Sinner's Day Summer

 

26 Juni 2022, Oostende

 

 

The Stranglers - Stabbing Westward - Red Zebra - Nosferatu - Merciful Nuns - Aesthetic Perfection

 

Full Photo Report: Sinner's Day Summer

 

Pics: Johan Vanparys

Meer lezen...

October Drift - Forever Whatever

22 JUN 2022

 

Review  OCTOBER DRIFT - Forever Whatever (2020)

 

Deze keer een cd – bespreking met ietsje meer. Reden? Deze Britse band is al sinds 2014 aan de “ long way to the top “ aan het timmeren en zou veel meer airplay mogen krijgen op onze nationale en regionale radiozenders.

 

Al vanaf hun start hangt er in het Verenigd Koninkrijk een positieve, mysterieuze buzz rond dit viertal. Hun shows, waar ik een kleine maand geleden getuige van was, zijn energiek met een wall of sound om u tegen te zeggen. Maar begrijp me niet verkeerd, deze jonge muzikanten weten perfect power en melancholie te combineren. En zanger / gitarist Kiran Roy is een rasecht podiumbeest.

 

Na een vijftal succesvolle singles die ze, notabene volledig in eigen beheer en eigen studio opnamen, brachten ze in 2020 hun langverwachte debuutalbum uit, Forever Whatever. Maar helaas zat touren en optreden er daarna niet in … één of ander Chinees virus stak daar, zoals voor vele bands, een stokje tussen.

 

Op Forever Whatever staan een aantal van hun eerste singles samen met nieuw werk. Wat mag je verwachten?  10 goeie songs, die heel divers zijn. Waar vooral heel veel gitaargeweld in zit in combinatie met perfect passende drumritmes en zang waar redelijk wat distortion op zit. Een genre kan ik er moeilijk op plakken, hun muziek laat zich niet in spreekwoordelijke hokjes onderbrengen. Bij momenten hoor ik Bush om bij het volgende nummer aan Echo & the Bunnymen te denken. Het zijn vooral tien originele en goed gecomponeerde songs.

 

Uitschieters voor mij zijn Losing My Touch, man dat nummer blijft gewoon in je hoofd plakken zo goed vind ik het. De intro alleen al is er zo knal op en wanneer het nummer losbreekt komt die fragiele zang op de achtergrond. In de auto kan dit zo op repeat. Dan On the Silence, omdat het zo zalig ontploft na de rustig opgebouwde intro. Machtige song! En titelsong Forever Whatever omdat het een enorm meeslepend nummer is met een refrein om u tegen te zeggen. Dit zou zo op de radio moeten komen.

 

Ik zou zeggen, ontdek ze zelf. Beluister hun tracks op Spotify of op een ander digitaal platform. Hou je van een stem die ergens tussen Ian McCulloch en Gavin Rossdale ligt? Stevig gitaarwerk à la Bush en ja hoor, zelfs een beetje Nirvana, dan is dit de perfecte band voor jou. Een absolute aanrader en voor mij een 9 op 10!

 

https://open.spotify.com/album/6THxCKuJ3IA3BC3Ib9XgxS?si=GMgv5hBHRqaNj8fB4ExViA

 

 

Alain Mares

 

 

Meer lezen...

VALLEY OF THE SUN - The Chariot

22 JUN 2022

 

Review: VALLEY OF THE SUN - The Chariot

 

De band VOTS trekt de lijn door van hun vorig album ‘Old Gods’ (2019).

‘The Chariot’ telt tien songs waarvan er opnieuw échte pareltjes tussen steken.

Bij opener ‘Sweet Sands’ wordt de song ingeleid door een wah-wah pedaal gevolgd door een riff waarbij uw nekspieren serieus op de proef worden gesteld. De samenzang bezorgt u kippenvel.

Bij ‘Images’ wordt het basisritme, aangegeven door de drums, versneld op gitaar. Dat is een combinatie die de song optilt.

De songs ‘Devil I Become’ en ‘Sunblind’ hebben een hoog punk-rock‘n’roll gehalte maar de zangpartij houdt de teugels stevig in handen. De ‘rock’n’roll drive blijft sterk aanwezig.

Titeltrack ‘The Chariot’ is de eerste knipoog naar het album ‘Old Gods’. Melodieus en mooi opgebouwd. De zangstijl is zo herkenbaar. ‘Headlights’ heeft een snelle start en de zanglijnen worden meer in de verf gezet door de octaafverschillen.

‘As We Decay’ pakt u bij uw nekvel. Een trage song gekenmerkt door een bottleneck gitaar, een ijzersterke riff én sterke zanglijnen in harmonie. Top!

‘Running Out of Love’ is een opbouwende rock’n’roll song zonder moeilijkdoenerij. Verre van origineel maar into your face! Idem bij ‘The Flood’: old skool met sterke zang. Ietwat cliché maar who cares..

‘Colosseum’ mag afsluiten. Riffs in een Sabbath gitaargeluid, Alice in Chains-achtig ‘AAaa..’ koortje.

 

VALLEY OF THE SUN heeft enkele grote troeven in de hand. Ze kunnen van een simpele song iets groots maken. Hun riffs worden omgebouwd tot écht “wall of sound” geluid. Goosebumps! Nagenoeg iedere song heeft een opbouwend karakter voor zowel muziek als voor zang. De productie is zeer goed en schakelt nooit in overdrive. De muziekstijl laat dat trouwens niet toe. VALLEY OF THE SUN maakt steengoede rock met sterke stonerinvloeden en verliest nooit de kracht van melodie. Het leven kan mooi zijn.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Festival report: Live /S Live

22 JUN 2022

 

Live /S Live

 

Een nieuwe wind in festivalland.

 

Met het gloednieuw festival Live /s Live heeft ons Belgenland er alvast terug een topper bij.

Klinkende namen zoals o.a The National , Deus, Bazart en Duran Duran mochten de stempel drukken op deze eerste editie. 

 

Voor de oude knarren hier bij Dump, was het precies toch echt wel een throwback naar het fantastische Beach-Rock Festival en Belga Beach Festival van weleer. Het is niet evident om een open-air festival op poten te zetten  op eender welk strand aan onze Belgische kust, zowel klimatologisch niet, noch op vlak van logistiek. Menig ‘oudere’ festivalganger zal zich zeker nog de storm van 1993 herinneren die opdoemde vanuit de zee, bij de aanvang en gedurende het optreden van Depeche Mode destijds. Inclusief lichtshow, gedonder en vooral veel nattigheid, op het toenmalig Beach Festival. Het was een waanzinnig schouwspel, geen enkele lichtshow heden ten dage kan daar aan tippen. Door de wind, door de regen… Ingeborg ‘zong’ er een lied over. Gelukkig stond ze toen en nu ook niet op de line-up.

 

Qua geluid viel er niks op aan te merken, zeker geen sinecure met een zeebries die allerhande tonen naar de andere kant van de Noordzee kan knallen. Topwerk van de hedendaagse geluidstechniek(ers). Een visueel pareltje ook, het oog wilt natuurlijk ook wat.

 

Het was een enorm leuke, muzikale mengelmoes van genres, voor elk wat wils. Jong en oud kwam er aan zijn trekken. De bands hadden er vooral deftig zin in. De ene had wat meer last dan de andere, qua performance, maar hey… na 2 jaar chaos, heel begrijpelijk.

 

Kortom: Met glans geslaagd, Live /s Live!

 

Volgend jaar op dezelfde locatie, met vooral nog meer van dit? Heel graag!

 

Full photo report: 

 

Live /s Live - Dag 1

Live /s Live - Dag 2

Live /s Live - Dag 3

Live /s Live - Sfeer

 

 

Pics: Heidi Mares

 

 

 

Meer lezen...

Festival report: Hellfest 2022

21 JUN 2022

 

Hellfest

 

Clisson (FR), 16-19/06/2022

 

Bienvenue à Hellfest!!

 

Voor wie de naam nog niet mocht kennen : het moet zowat het grootste metalfestival van Europa zijn, en vooral dit jaar: niet minder dan 350 (!) bands gedurende 2 opeenvolgende weekends en verdeeld over 6 podia werden voor deze editie geprogrammeerd. Waarom 2 weekends, hoor ik U al luidop denken? De uitleg is eenvoudig: edities van 2020 en 2021 werden door de pandemie uitgesteld en verplaatst naar 2022. Bijkomend moest er ook nog een jubileum gevierd worden, want dit jaar werd het festival voor de 15e keer georganiseerd. Wat doen Ben Barbaud (leading man van de organisatie) en de zijnen dan? Juist, 2 Hellfests op rij. Een mastodont van een project. Denk aan een vreemd liefdeskind van Graspop en Tomorrowland en je krijgt een idee van hoe het hier aangekleed wordt. Kosten noch moeite worden gespaard om het terrein in te kleuren en net die sfeer te geven waardoor festivalgangers blijven terug komen, en ook anderen aansporen om het evenement eens mee te maken. Een lokaal kunstcollectief zorgt voor al dan niet permanente kunstwerken die het terrein een soort Mad Max-feel geven; vooral het vallen van de avond is hier een hele gebeurtenis, want dan wordt alles wat maar enigszins in brand kan gestoken worden, ook daadwerkelijk in brand gestoken. Hell is fire and brimstone, juist?

 

De lineup is ook dit jaar weer eclectisch te noemen: van publiekstrekkers als Metallica en Guns ‘n’ Roses over gevestigde waarden als Judas Priest en Deep Purple naar de experimentele folk van Heilung, synthwave van Perturbator, doo-wop van Twin Temple en weer terug naar snoeiharde black en death metal als Watain en Death To All.  Werkelijk alles passeert de revue, en dat kan in huidige tijden van diversiteit alleen maar toegejuicht worden. De verschillende podia kregen elk hun eigen naam en subgenre mee en lopen per trio samen in de planning, zodat er niet te veel bands binnen een subgenre op hetzelfde moment spelen. Heel erg pienter uitgewerkt, en dit zorgt ervoor dat je wel altijd iets volgens je smaak vindt om te gaan bekijken.

 

Eens aangekomen op donderdag bleken er indrukwekkende maatregelen genomen om de festivalganger en vooral de buurtbewoner het zo comfortabel mogelijk te maken. Iedereen in Clisson heeft wel iets met het festival: van vrijwilliger tot zelfs het eigen huis of  de eigen tuin openstellen voor iedereen die het wenst, en dan kan je maar beter hun opmerkingen ter harte nemen. Waar bij vorige edities er een stoet van wildkampeerders en -parkeerders was, bleken de omliggende straten gevrijwaard van dit alles. Een verademing voor velen, kan ik me voorstellen. De winkels in het oude stadscentrum staan helemaal in het  teken van Hellfest. Bakkers maken speciaal brood met het HF-logo in verwerkt, brasserieën bieden speciale menu’s aan en in iedere vitrine is wel iets opgezet wat HF of metal uitademt.

 

In de late namiddag begint het feest al op het marktplein van het festival. Talloze onbekende beginnende bands spelen hier ten dans, en net voor het mini-podium is zelfs een worstelring opgericht waar lokale Hulk Hogans de show verzorgen. Best vermakelijk allemaal, maar waar iedereen vooral voor komt, is de muziek natuurlijk. Die begint pas echt op vrijdagmorgen. Nog even geduld dus, waarbij men de tijd nuttig kan besteden door langs te gaan bij de barbier, verschillende platenlabels of muziekmagazines. Hier en daar kan je zelfs instrumenten uitproberen, mocht je dat willen. Ik verkies redelijk vroeg onder de wol te gaan om zo vrijdag wat uitgerust aan een drukke dag te kunnen beginnen. Alhoewel, veel wol komt er niet aan te pas; het weerappje op mijn telefoon voorspelt voor het volledige weekend +35°C. Dan is in een tentje slapen best wel een beproeving.

 

Eindelijk! Dag 1! Het branden in de hel kan aanvangen! Eerlijk zo voelt het ook: mijn weerapp geeft ondertussen 37°C aan. Gelukkig is er verkoeling in verschillende vormen: er is een bosje genaamd Kingdom of Muscadet waar de oververhitten wat schaduw kunnen opzoeken; enorme ventilators geven een deugddoend mistje af en last but not least; de 2 regendouches midden op het terrein. Muzikaal trappen we af bij de Warzone waar IN OTHER CLIMES garant staan voor een vette pot metalcore, ik hoor Slayer en NYHC invloeden, en ik hoor ook dat er leentjebuur gespeeld wordt bij zowel Madball (Set it Off) als Machine Head (Blood for Blood). Dat kan de pret echter niet bederven en ondanks het vroege uur en zengende hitte geeft het publiek alles. Op naar Main Stage 2 waar LAURA COX  potige bluesrock brengt. Ondanks haar jeugdige leeftijd klinkt ze zoals ze zomaar uit de jaren 70 kon geplukt zijn. De spelvreugde spat er vanaf en haar set is wat mij betreft al een eerste hoogtepuntje. We wandelen de Temple binnen waar NUMEN retestrakke black metal de wei aan het inblazen is. Bij nadere inspectie blijkt de wei onder Valley en Temple dit jaar geasfalteerd te zijn. Toeval of niet; waar bij eerdere edities in zowel beide tenten het geluid wat blikkerig aanvoelde, is dit door deze ingreep helemaal verholpen. Een kraakheldere sound; over al de podia trouwens. Over de Altar gesproken; volgende aan de beurt is ENFORCED. Een half nummer ver en je voelt dat de Power Trip sfeer verder leeft in deze band. Moeilijk om niet het volledige optreden te staan headbangen.Terug naar MS2 voor LEPROUS. Hier kan ik niet anders dan lyrisch over worden. De band is ondertussen van progdeath band geëvolueerd naar een meer poppy sound, maar wat een nummers. Wat een muzikanten. Wat een zanger. De thermometer wijst ondertussen een graad of 40 in de zon aan, maar deze Noren doen me een heel optreden kippenvel krijgen. Afgesloten wordt er met het oppermachtige “Slave”, mijn favoriete nummer uit hun oeuvre. Op naar GATECREEPER in Altar. “We live in the desert, we like it this way”, alludeert Chase Mason op de nog stijgende temperaturen. Aan hun deathmetal kan je het alvast niet horen, want de sound lijkt zo weggelopen uit Zweden. Denk aan Dismember en Entombed om een idee te krijgen waar deze heren voor staan.THE GREAT OLD ONES uit Bordeaux in de Temple. Teksten en muziek van deze band is volledig gebaseerd op het werk van HP Lovecraft. Aggressieve black, maar dan met een net iets andere sfeer dan hun Noorse collega’s. “It’s a bit chilly, I know”, nu al legendarische woorden van OPETH-frontman Mikael Akerfeldt. Hij beklaagt zich dat ie zich niet meer in zijn element voelt omdat ze hem blijkbaar opgedragen hadden wat minder te praten, en dus bijgevolg minder grapjes te maken, tussen de nummers door. Geen nood, dan wordt er maar meer muziek gebracht. Er wordt gekozen voor een iets stevigere set met onder andere “Ghost of Perdition” en “The Drapery Falls”, maar climax van de set blijft toch afsluiter “Deliverance” met een ronduit geniale outro. ROTTING CHRIST staat al sinds jaar en dag garant voor een Grieks ùetalfeest. Zonder sirtaki weliswaar. Dat frontman Sakis een halve set lang gitaarproblemen heeft, lijkt de band niet uit hun lood te slaan. Nummers uit de volledige 35-jarige carrière van de band komen aan bod en voorlopig lijkt de band geen ouderdomsverschijnselen te vertonen, integendeel. Alle geluk van de wereld want net voor PRIMORDIAL ren ik een stelletje Ierse vrienden tegen het lijf. Geen toeval, want eerder vernoemde band zijn landgenoten van hen. Opener “Where greater men have fallen” krijgt de tent meteen in beweging, en dit valt niet meer stil gedurende een opzwepende set. Tot en met afsluiter “Empire Falls” blijft zanger Alan Averill, Nemtheanga voor de vrienden, alles inzetten om iedere ziel voor zich te winnen. Schitterende liveband dit. De innerlijke mens dient ook wat versterking te krijgen en zo komt het dat ik pas naar het einde van de BARONESS-set de Valley nader. De tent zit tjokvol maar geen nood, aan de ingangen van iedere tent hangt een groot scherm waar optredens perfect kunnen gevolgd worden. Het beklijvende “Eula” wordt luidkeels meegezongen en topgitariste Gina Gleason is een attractie op zich. De nacht valt en dan komt ook ABBATH piepen. De man lijkt over de jaren een karikatuur van zichzelf geworden, Erg rommelig gespeelde nummers; misschien komt het door ‘s mans vele crabwalks, dit kan me niet bekoren. Gelukkig komen er Immortal klassiekers als “One by One” en “Withstand the Fall of Time” langs of ik was al een tijdje naar iets anders gaan kijken. Ach, het kan niet altijd prijs zijn ook natuurlijk. Mijn afsluiter van de dag is DEATH TO ALL. De tributeband voor de helaas veel te vroeg overleden Chuck Shuldiner krijgt ondanks het late uur en de pokkewarme dag iedereen nog eens in beweging en op de tonen van “Pull the Plug” beslis ik om mijn stekker ook uit deze dag te trekken.

 

Dag 2. Een snelle blik op mijn weerapp vertelt me dat er in de namiddag 40°C voorspeld worden. Gelukkig is mijn planning deze dag iets rustiger en dat geeft me tijd om wat rond te kuieren door de metal market en ook de eetgelegenheden wat onder de loep te nemen. Waar is de tijd wanneer men op een festival enkel de keuze had tussen frieten of hamburgers? Ik zie Argentijse BBQ, Indische stoofpotjes, raclette, spätziflette, pasta, halve kip+friet, vegetarisch en veganistische opties, eendeborst, moules frites en zelfs een heuse oesterbar. Onmogelijk om hier honger te lijden. Dezelfde wandeling brengt me ook bij de Muscadetbar waar de lokale wijnen verkocht worden. Je kan zelfs de optie nemen om deze in een kannetje (pichet) van 1,4 liter te krijgen. Ondertussen is het al even na de middag krijg ik de melding op mijn Hellfestapp om me naar de Temple te begeven voor de viking blackmetallers van HELHEIM. De sound is opnieuw kraakhelder en best welkom bij aggressieve, complexe extreme metal. Op naar MS2 waar SOEN op ons wacht. Deze Zweden bevestigen plaat na plaat en hebben ex-leden van Opeth in hun rangen. Hun progressieve metal is van topniveau en dat komt me andermaal in kippevel tot uiting, De voet wordt regelmatig van het pedaal genomen om zo de volledige wei muisstil te krijgen. Afsluiter “Lotus” betekent dat er kan gevlucht worden uit de verschroeiende zon, opnieuw richting Temple. EINHERJER is namelijk aan de beurt. Andermaal viking metal, maar deze keer niet van het niveau van hun eerder spelende collega’s. Alle stagegear blijkt ergens in Europe zoek te zijn geraakt en dat vertaalt zich in een band die wel het beste van zichzelf geeft, maar op geleende instrumenten toch niet kan verstoppen dat ze wat onder de indruk zijn van de situatie. Voor we binnen een uurtje hier de volgende viking band mogen verwelkomen, maak ik even een ommetje langs de Valley voor THE VINTAGE CARAVAN. Deze Ijslanders smelten net niet weg in de volle tent, maar steken integendeel de boel nog meer in lichterlaaie met hun proggy 70’s rock. Ook hier is het heel moeilijk om stil te blijven staan. Voor wie nieuwsgierig is: de band speelt eind dit jaar in Le Grand Mix in Tourcoing. Ga dat zien! Terug naar Temple, KAMPFAR blijkt een heel goeie liveband te zijn met een imposant geluid en een nog imposantere show. Wat een backdrop trouwens, die maar net past in de toch niet zo kleine Temple tent. Na een deugddoende pauze, lees: ik probeer het koelste plekje van de wei te zoeken, keer ik terug naar de Temple. Dit keer voor TAAKE. die er, ondanks de temperaturen een ijskoude show van maken. Compromisloze black, met een sound die de ijsblokjes in je rum-cola zo weer doen bevriezen. Ik laat me door mijn vrienden mee leiden naar de Valley waar het voor mij onbekende MESSA gaat beginnen. Deze 4 Italianen waaronder bevallige zangeres Sara beschrijven zichzelf als een mengelmoes van prog, black metal, punk, dark ambient, jazz, blues en doom. Daar is echter geen woord van gelogen en bij de 1e noot van Sara ben ik helemaal in het verhaal. Het publiek eet uit Messa’s hand en ook ik vergeet een 40-tal minuten helemaal waar ik ben. Wat een ontdekking!! Ondertussen blijken de bands die ik wil zien in de tenten zowat opgesoupeerd voor vandaag en mag ik mij voor de rest van de avond buiten begeven, waar de temperaturen tot een acceptabel niveau gezakt zijn. MS1 voorziet MEGADETH op dit moment, en de troepen rond Dave Mustaine, met ook Belg Dirk Verbeuren in de rangen, maken er een greatest hits show van. Van opener “Hangar 18” tot afsluiter “Holy Wars”, alle meezingers zoals “Symphony of Destruction” en zelfs van de “Lost Action Hero”-soundtrack afkomstige “Angry Again”, komen aan de beurt tot groot jolijt van een volledig gevulde wei. De band komt het volgende weekend nog eens terug, benieuwd of die setlist wordt gewijzigd dan. Met wat twijfels verhuis ik naar MS2, daar staat DEEP PURPLE geprogrammeerd. Twijfels, want de bandleden hebben zowat dezelfde leeftijd als mijn vader en die is toch ook niet meer in de vorm van zijn leven. De twijfel blijkt ongegrond: bij opener “Highway Star” blijkt de stem van Ian Gillan blijkt nog altijd stand te houden tegen de strak spelende band.Bij überclassic “Smoke on the Water” merk ik dat het Engels bij sommige Fransen toch beter dan ze durven te beweren. Hierna wordt het idee opgevat om toch nog maar de Valley te gaan, maar daar denkt het publiek van GHOST anders over.Er is werkelijk geen doorkomen meer aan, en dan geef ik maar toe om de set mee te kijken. Ondergetekende is niet echt hun grootste fan, maar de eerste songs, waaronder “Rats” klinken toch aanstekelijk op deze mooie zomeravond. Naar het eind van de set breekt zanger Tobias het feest abrupt af met de boodschap: “My voice is completely fucked, I cannot sing one other song for you”. Dapper; als je het mij vraagt, om dat te doen op waarschijnlijk de grootste show van hun tour. Even nog een gedachte bij het slapen gaan: straks staan Guns ‘n’ Roses en Metallica op hetzelfde podium; geen idee waar ze al dat volk op het trouwens enorme terrein gaan achterlaten. Voor wie dit op tijd leest: zoek tijdig je plaatsje voor bovengenoemde bands.

 

Ook dag 3 wordt een rustige. Gelukkig heeft het wat geregend tijdens de nacht en komen de temperaturen niet boven de 28 graden. Althans, eens de zon erdoor komt, blijkt het toch weer snikheet te zijn. Toch maar een ander weerappje downloaden. Draaglijker weer betekent ook wat meer tijd voor het hoofdpodium waar Cristina Scabbia met haar bende Italiaanse wolven in LACUNA COIL de middag komt opvrolijken. Cristina deelde een tijd de sponde met Jim Root van Slipknot en dat is zowel visueel als muzikaal merkbaar. Midtempo krakers als “Blood, tears, dust”, “Reckless”, en “Heaven’s a Lie” worden door het flink meewerkende publiek graag gesmuld. Ik maak een tussenpauze in de Valley voor de Amerikanen van INTER ARMA.  Geen idee waarom, maar ik had deze band aangestipt zonder dat ik ze eigenlijk kende. Geen spijt alleszins, ik hoor heel veel Morbid Angel ten tijde van Gateways to Annihilation, maar dan gespeeld door stoners. De vergelijking is vreemd, maar werkt wel en ik amuseer me te pletter met heavy songs en heel veel spelplezier. Doorsteken naar REGARDE LES HOMMES TOMBER in de Temple. Moderne black uit Frankrijk die live een heel goed niveau haalt, en die mede door de hypnotiserende performance van zanger T.C. ook visueel heel aantrekkelijk is. Vreemde eend in de bijt is dit weekend TWIN TEMPLE. Omschreven als satanische doo-wop staat deze band garant voor misschien een van de vreemdste optredens die ik ooit al zag. Ik hoor Phil Spector- songs en zie een zwarte mis met het nodige bloedvergiet op de koop toe. Beluister zeker eens “Lucifer, my love” of “Satan’s a Woman” of nog beter: ga eens kijken wanneer deze kornuiten nog eens in de buurt spelen. Eindelijk kan ik eens BORKNAGAR meepikken live. Zanger ICS Vortex ontgoochelt nooit en het beklijvende “Voices” zorgt voor een hoogtepunt deze namiddag. Mina Caputo blijkt in LIFE OF AGONY nog altijd in opperbeste vorm te verkeren, en dat vertaalt zich naar uitbundig meegebrulde classics “Through and Through” en “Weeds”. Jammer dat de band blijft tappen uit het rijk gevulde verleden, wat nieuwer werk in de set ware welkom. Tijd voor geniale gek DEVIN TOWNSEND dan. Deze kerel brengt een boodschap van liefde en dat zal iedereen geweten hebben. Uiterst grappig moment wanneer een band in de naburige Valley net iets te luid staat te spelen tijdens een rustige ballad van Devin en hij zich na een eerdere “I love this festival, I love all the bands that play here” “F** you, you f***ing f***s” loslaat jegens de Valleyband. Grappig bedoeld natuurlijk, Hevy Devy ziet iedereen graag. O ja, we zwaaien ook mee als waren op een Romeo’s concert. Muzikaal en sonisch blijft dit natuurlijk wel een bom, net zoals afsluiter “Love?” van zijn voormalige band Strapping Young Lad. Laatste band op mijn lijstje voor het festival een eerste keer afsluit is ALCEST. Misschien is deze band beter te bekijken in een klein, rustig zaaltje, want op dit festival is er net iets te veel geroezemoes om de fragiele shoegaze van de Fransen ten volste te appreciëren. Neige en de zijnen stralen echter heel veel rust uit en werken zich door “Sapphire”, “Oiseaux de proie” en de prachtige afsluiter “Déliverance”. Onder engelengezang vertrek ik huiswaarts, voldaan maar ook vermoeid na een door de hitte slopende editie. Sommigen blijven voor het tweede weekend. Daar kan alleen maar respect voor getoond worden.

 

 

A la prochaine, Hellfest, tu vas me manquer.

 

 

Full photo report: 

 

Hellfest 2022

Hellfest 2022 - Sfeer

 

 

Words: Kristof Dewulf

Pics: 4T6 Photography

Meer lezen...