Monolord - Your Time To Shine
Alien Weaponry - Tangaroa
Mooneye - Big Enough
King Buffalo – The Burden Of Restlessness
Gojira - Fortitude
The Dead Daisies - Holy Ground
Agenda
05 DEC
WMD 2021
07 DEC
Brutus
11 DEC
Blast from The Past 2021
22 DEC
The RG's
16 JAN
Accept
05 FEB
Scumbash (Nl)
10 FEB
Cheap Trick
18 FEB
Hell Over Europe 4
09 MAA
Stake
15 MAA
David Knopfler
29 MAA
Desertfest Berlin
05 MEI
a-ha
05 JUN
Vestrock
06 JUN
Kiss
12 JUN
Eric Clapton
26 JUN
Hellfest 2022
05 JUL
Rammstein (Nl)
09 JUL
Mad Cool Festival
10 JUL
Bospop 2022
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
06 AUG
Coldplay
14 AUG
Alcatraz 2022
05 SEP
Factory of Sweetness
23 OKT
Kansas
02 NOV
Blue Oyster Cult

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Cd Review: Mastodon - Hushed and Grim

22 NOV 2021

 

MASTODON – Hushed and Grim

 

De “mighty Mastodon” brengen hun achtste officiële studioalbum uit. Het is een dubbelaar geworden. Brent Hinds, Bill Kelliher, Bran Dailor en Troy Sanders zijn uitstekende muzikanten en zingen kunnen ze allemaal. Hun mix van progressieve, groovy sludgemetal is nog steeds hun kenmerk. Het album telt vijftien songs waarvan ‘Pain With An Archor’ de opener is. Een meer eenvoudige song met een riff die zich onmiddellijk in uw bovenkamer nestelt.

‘Sickle and Peace’ en ‘The Crux’ zijn typische Mastodon songs. Roffelende drums op melodieuze gitaren en synths. ‘More Than I Could Chew’ heeft een trager ritme en hakt er goed in. ‘The Beast’ is een rocknummer op een traag ritme. Zeer melodieus en zelfs wat radiovriendelijk.

Met ‘Skeleton Of Splendor’ trekt men de lijn door. Een mooie kennismaking voor de nieuwe Mastodon-fan. Een eerste hoogtepunt blijkt ‘Teardrinker’ te zijn. Bran Dailor laat hier nogmaals zijn zangkwaliteiten horen. En dit alles tijdens zijn uitstekend en apart drumwerk. Klasse.

Bij ‘Pushing The Tides’ kennen we Mastodon als vanouds. Zo herkenbaar. In ‘Peace and Tranquility’ worden de gitaren in de verf gezet.

‘Dagger’ creëert dan weer een totaal andere sfeer. Troy neemt deze keer de volledige leadzang voor zijn rekening. Mastodon heeft vele gezichten. Op ‘Had It All’ wordt dit duidelijk. Meer ingetogen op enkele uitschieters na. Hakkende gitaren op een snel ritme in ‘Savage Lands’ . Weer zo’n typische Mastodon song.

‘Gobblers of Dregs’ zit vol dramatiek. Slepend ritme, synths en een verrassend tussenstuk die neigt naar symfo-rock met alweer uitstekend zangwerk. Gitaarwerk om duimen en vingers af te likken in ‘Eyes of Serpents’. Nog een hoogtepunt.

 

Hushed and Grim is opnieuw een avontuur geworden. Minder toegankelijk dan het album ‘The Hunter’ maar dat was een uitzondering. Er steekt veel variatie in de nummers. Mastodon fans worden met dit album flink verwend. Voor alle anderen: zeker beluisteren.

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd Review: Beta - Panorama

15 NOV 2021

 

BÈTA – Panorama

 

Krijgen we hier een lel rond de oren zeg! Dit West-Vlaamse viertal levert hier een schijf af om ‘U’ tegen te zeggen. Bèta werd geboren in 2017. Bram Villez (bas), Jon Huyghe (drums), Joris Waegebaert (zang) en Jonas Cottyn (gitaar) brachten een eerste album uit in 2019. Om familiale redenen nam Bram afscheid van de band in 2020. Zijn plaats werd ingenomen door Gerbrand Desnouck, een ervaren bassist die we kennen uit o.m. show-coverband Green Onions.

 

De plaat dan: we worden al onmiddellijk meegesleurd met de uitstekende drive in ‘Desert Suburb’. De klankman in de studio is something special. De symbalen van het drumstel stuwen als het ware de song vooruit. Dit is stevige garagerock.

Bij ‘Echoes of a Heart Attack’ krijgen we zelfs een nu-metaltouch. Een apart klinkend gitaarakkoord knalt door de speakers. Het ritme doet u headbangen.

 

Een hoogtepunt van het album is, naar mijn gevoel, ‘Torn’. Een subtiel gitaargetokkel met heel veel delay wordt opgevangen door een sterk bas-en drumritme. De zanglijn is uitstekend. De leadzang krijgt gezelschap van een mooie vrouwenstem. Deze komt van een zekere Elli Mac. Geslaagde combinatie. Zeer mooi opbouwend en onvoorspelbaar. Deze song wekt emotie op. Grote klasse! Het gaspedaal wordt ingeduwd bij aanvang van ‘Infected’. Een gitaarriff a la Channel Zero steekt het vuur aan de lont. “We can kill the virus….”

‘Oceans’ is een trager nummer. Een gitaarmelodie sleept u mee samen met een gevoelige zangpartij. Zeer boeiend.

Het volgende hoogtepunt van de schijf bestaat uit drie delen. ‘The Mountain Pt I – The Ascent‘ heeft een twee minuten durende intro waarbij je je eerder in de ruimte waant dan bij een berg. Maar dan start een psychedelisch avontuur. De muziek geeft je een duw in de rug om de berg te beklimmen. Bij ‘The Mountain Pt II – The Revelation’ heb je het ritme goed te pakken. Je klimt probleemloos de berg op. De muziek met de alweer de emotionele touch in de zanglijn is werkelijk top. Je lijkt tijdens de beklimming op een hindernis te stoten maar het hevige gitaarspel en de adrenaline die de wall of sound voorbrengt overwint alles. Bij de afdaling ‘The Mountain Pt III – The Descent’ , start je met enige voorzichtigheid want je wil niet dat het misgaat. Het gitaarwerk brengt drama. Na anderhalve minuut loopt het vlotjes. Het ritme krijgt een drive en daarna brengen het uitstekende gitaarspel en de vocale uitbarstingen je naar een het einde van deze avontuurlijke trip vol verrassingen. 

 

Bèta brengt hier met tien songs dé plaat uit. Een mix van rock, hard-rock en garagerock… én met een ziel. Zanger Joris Waegebaert heeft een eigen stijl en brengt de zangpartijen vol overgave. Emoties worden niet opzij geschoven. Kracht en fragiliteit gaan hand in hand. De songs zijn zeer goed opgebouwd. De bas en drum zijn een tandem en zorgen voor een strakke sound. Het gitaarwerk is geweldig. Wat een debuut. En kijk wie achter de knoppen zat: Kristof Maes. (Channel Zero, King Hiss..) Dit moet goed aflopen.

 

Guido Grymonprez.

 

Full photo report album launch: Hier

 

 

Meer lezen...

Photo report: Beta

15 NOV 2021

 

Béta

 

O.c De vonke - Heule, 05/11/21

 

Album launch: Panorama

 

 

More info: Béta, the band

 

Full photo report: Béta

 

Pics: Stefaan Desfossez

 

 

 

Meer lezen...

Photo report: Vestrock 2021 (NL)

07 NOV 2021

 

Vestrock

 

Hulst (NL), 5-6 November 2021

 

 

Full photo report: 

 

Vestrock Vrijdag

 

Vestrock Zaterdag

 

 

Pics: Harrij-stekel van der Burg

 

 

Meer lezen...

Photo report: Sinners Day 2021

03 NOV 2021

 

Sinner's Day

 

Heusden-Zolder, 30/10 - 01/11/2021 

 

A Slice of Life - A Split Second - De Delvers - Dead High Wire - Gary Numan - Gene Loves Jezebel - Ground Nero - I am The Shadow - La Lune Noire - La Muerte -  Red Zebra - She Past Away - Siglo XX - Solitude Within - Struggler - Suicide Commando - The Juggernauts - The Mars Model - This Can Hurt - Your Life On Hold ... 

 

Full photo report: 

 

Sinner's Day Saturday

Sinner's Day Sunday

Sinner's Day Monday 

 

 

Pics: Heidi Mares

 

 

 

 

Meer lezen...

Festival report: Desertfest Gent 2021

31 OKT 2021

 

Desertfest 2021

 

Vooruit - Gent, 30/10/21

 

 

HEMELBESTORMER

 

Deze Belgische doom/sludge/post-rock formatie stond op Canyon Stage. Persoonlijk vond ik deze zaal iets minder qua akoestiek. Maar toch heeft deze band nooit ontgoocheld. Zeer strak en visueel een plezier om mee te maken. De muzikanten leven zich totaal in bij hun muziek. Hun instrumentale songs staan als een huis. Loodzware sludgeriffs doen De Vooruit op zijn grondvesten daveren. Hun muziek is één en al melancholie. Je wordt als het ware meegezogen in het drama. Uitstekend!

 

IGNATZ

 

De Belg Bram Devens blijkt Ignatz te zijn en heeft al heel wat albums op zijn naam al dan niet met zijn begeleidingsband “De Stervende Honden”. Hij heeft ook albums uitgebracht in samenwerking met andere artiesten. Op Desertfest verschijnt hij als soloartiest. Zittend met een akoestische gitaar brengt hij eigenzinnige songs gebruik makend van elektronische snufjes. Zijn akoestische gitaar wordt versterkt en allerlei sounds worden gecreëerd door toevoeging van verschillende stompboxes. De gitaarpedalen zorgen wèl dat de akoestische sound nooit verdwijnt. Het geluid van de zangmicrofoon klonk mij te dof. De teksten waren zeer moeilijk te verstaan. Maar toch..Ignatz bracht hier iets speciaals. Vernieuwend.

 

STONED JESUS

 

Deze Oekraïners draaien al een tijdje mee en hebben ondertussen een horde fans. Ze spelen op Desert Stage. Dit is de concertzaal zoals we die kennen. Het drietal start hun show met ‘Black Woods’. Een mooi voorbeeld van hoe een eenvoudige melodie of riff een zaal op stelten zet.  Het vraagt lef om een optreden te starten met zo’n traag ritme. Naar het einde versnelt het. Hier komt wat jatwerk bij kijken. Er werd goed geluisterd naar Ozzy’s zanglijn van ‘Children of the Grave’. Daarna is het headbangen geblazen met ‘Thessalia’. Wat een onweerstaanbare riff en dito groove.

Bij ‘Electric Mistress’ wordt enkel het eerste gedeelte gebracht. Het slepende laatste gedeelte van de song haalt het niet. ‘Apathy’ doet de zaal swingen. De sfeer is uitstekend. Uiteraard ontbreekt ‘I am the Mountain’ niet in hun set. Deze song wordt volop meegezongen door het publiek. Dit nummer heeft een groot aandeel in het huidige succes van de band. Hun uithangbord zeg maar. De set wordt afgesloten met ‘Here Come the Robots’. Het gaspedaal wordt ingedrukt en de fans gaan compleet uit de bol. Dit optreden was een feestje.

 

KING BUFFALO

 

Corona geeft ook voordelen. King Buffalo moest tijdens hun toer in de USA twee optredens afgelasten wegens covid. Dus hebben de organisators van Desertfest niet getwijfeld, onmiddellijk contact opgenomen en deze superband kunnen strikken. Ze nemen Desert stage in. Er wordt afgetrapt met ‘Silverfish’ uit hun recentste album “The Burden of Restlessness”. De eerste minuut heeft de geluidsman wat problemen met de microfoon van zanger/gitarist Sean McVay. Een hardnekkige feedback stoort nu en dan. Na het wegwerken van dit probleem komt de band helemaal los. Vervolgens klinkt ‘Hebetation’ uit de speakers. Eveneens uit hetzelfde album. Het publiek wordt ingepalmd. Het geluid is schitterend. ‘Red Star part I & II’ wordt tot in het kleinste detail op ons losgelaten. ‘Part II’ zorgt voor heel wat beweging in de zaal. Daarna volgt het meesterlijke ‘Longing to be the Mountain’ uit het gelijknamige album. Muzikale duizendpoot McVay moet zijn gitaar in een andere toonaard stemmen terwijl hij de keyboard bespeelt. De song klinkt fantastisch. Uit ‘Orion’ wordt ‘Drinking from the River Rising’ gebracht. Het publiek wordt meegesleept. De hoofden van het publiek wiegen van voor naar achter op het ritme. Een prachtig spektakel. Uit hun debuut, de mini CD ‘Repeater’, krijgen we ‘Centurion’. Een rustige start en halfweg de onvermijdelijke uitbarsting net zoals op de plaat. Het publiek geniet met volle teugen. Om te eindigen wordt nogmaals uit het uitstekende album ‘The Burden of Restlessness’ getapt met ‘The Knocks’. Er wordt zeer strak gespeeld. Na afloop waagt het publiek zich aan een “We Want More”.  Maar bij een festival als dit, met zo’n drukke programmatie, is dit quasi onmogelijk.

King Buffalo heeft hier laten horen dat zij klaar zijn om de wereld te veroveren. Live staat deze band als een huis. Dit optreden was ongetwijfeld een hoogtepunt van Desertfest. Sean McVay, Dan Reynolds en Scott Donaldson: you guys make me happy!

 

LILI REFRAIN

 

Deze jonge Romeinse deerne was voor de eerste maal in België als podiumartieste. Wat dit zou worden was een complete verrassing. Met haar gezicht vol toneel make-up en een kleed tot op de grond zag ze er uit als een figuur uit één of andere fantasy-movie. Het podium lag er bij als een elektronische ravage. Op een tafel voor haar: een mini-keyboard vol met effectpedalen. Naast haar een grote floortom en twee elektrische gitaren op statief. Op de grond een groot pedalboard vol effecten. Ze brengt songs met psychedelische inslag en maakt gretig gebruik van loopers zowel voor stem, trom als gitaarwerk. Ze heeft een stem die je op momenten doet denken aan een jonge Kate Bush. Het ritme met de trom door de looper werkt aanstekelijk. Het gitaarwerk met veel delay en reverb is apart. Ik vond het bijzonder gewaagd maar geslaagd om dit te programmeren voor Desertfest. Een artieste om in de gaten te houden.

 

ELECTRIC MOON

 

Deze Duitse band brengt psychedelische instrumentale spacerock. Het geluid zit goed maar hun muziek is wat eentonig. Uiteraard zijn de speciale effecten op de gitaren indrukwekkend maar variatie in de songs ontbreekt. De geweldige drummer en een mooie bassiste kunnen daar geen verandering in brengen. Gevolg: na een dik half uur loopt de zaal half leeg. Inclusief mezelf.

 

1000 MODS

 

We bevinden ons terug in de zaal Desert stage waar de soundcheck is begonnen van 1000 MODS. Achter de twee gitaristen van deze Griekse band staan twee torens van het merk Orange. Dus beide kanten van het podium twee cabinets met bovenop de amp. Ik sta naast het mengpaneel in de zaal als de geluidsman letterlijk met de handen in het haar naar zijn apparatuur staart. Enkele cijfertjes in rode kleur staan te flikkeren. Het is duidelijk: het geluid afkomstig van op het podium is te hard. De geluidsman gaat dit dan ook duidelijk maken. Bij aanvang van dit optreden heeft de tussenkomst van de geluidsman weinig opgebracht. Tijdens het openingsnummer verlaat ik de zaal. Zo’n volume is ongezond.

 

FIRE DOWN BELOW

 

Mijn maag protesteerde en zo heb ik aan haar eisen moeten voldoen. Daardoor heb ik maar van de laatste twee songs van hun setlist van onze Belgische vrienden Fire Down Below kunnen genieten. En dat was zeer overtuigend. Het was strak en het geluid zat zeer goed. Na afloop zag ik aan de reactie van het publiek dat ik iets gemist had. Jammer voor mij.

 

 

Guido Grymonprez.

 

Pics:  Steven Tjoen

 

Full photo report:  Dump Fb: Desertfest Gent 2021

 

Meer lezen...