The Mission - Another fall From Grace
Bear's Den - Red Earth & Pouring Rain
Volbeat - Seal The Deal & Lets Boogie
Radiohead – A Moon Shaped Pool
Deftones – Gore
Cd-review: Caliban – Gravity
Agenda
04 SEP
Villa pace - Vredesfeesten
10 SEP
Frietrock 2016
11 SEP
Schippersweekend 2016
18 SEP
Manifiesta 2016
01 OKT
Epic Metal Fest 2016
02 OKT
The Agonist
08 OKT
Ozark Henry - Stadsschouwburg Kortrijk
13 OKT
Bryan Ferry - Capitole Gent
14 OKT
Lordi
16 OKT
EVIL OR DIE FEST 2016
16 OKT
Bal Nepal 2016
19 OKT
Pj Harvey - Vorst Nationaal BXL
21 OKT
Sophia - AB BXL
23 OKT
Y & T - De Kreun
28 OKT
The Mission @ Expo Waregem
29 OKT
Britt Floyd - Cursaal Oostende
09 NOV
Alter Bridge - AB - Bxl
19 NOV
Placebo - Sportpaleis Antwerpen
20 NOV
Sinners day - Hasselt
24 NOV
Therapy? Wood & Wire-tournee 2016
25 NOV
Pixies - Lotto Arena Antwerpen
17 DEC
Eindhoven Metal Meeting 2016
01 FEB
Epica - AB Brussel
Fotogalerij
Concert report: Kamelot
Concert report: Kamelot
Photo report: SZIGET 2015 - Budapest
Photo report: SZIGET 2015 - Budapest
The Kings of pop - Beleuvenissen 2013
The Kings of pop - Beleuvenissen 2013
Photo Report: Muzikale Dinsdagen Ieper
Photo Report: Muzikale Dinsdagen Ieper
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
Photo report: P'latse doen 2015
Photo report: P'latse doen 2015
Photo Report: Sziget 2016
Photo Report: Sziget 2016
Photo report: Masters @ Rock - Torhout
Photo report: Masters @ Rock - Torhout
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Karmaflow: The Rock Opera Videogame
Karmaflow: The Rock Opera Videogame
Photo report: Fields of Troy Cd release with Carneia - Blackfall
Photo report: Fields of Troy Cd release with Carneia - Blackfall
Photo report: Biesenrock 2015
Photo report: Biesenrock 2015
Uli Jon Roth @ De Kreun
Uli Jon Roth @ De Kreun
Brussels Summer Festival (22/08)
Brussels Summer Festival (22/08)

De Grillen van Gheysen

Cashless


 

 

 

- “Cashless” is a contactless payment system, thanks to a microchip in your bracelet, your life will be easier when shopping during the festival (drinks, meals, merchandising, etc.) bron: www.downloadfestival.fr/en/cashless -

 

Afgelopen vrijdag, 1 juli, moest een mooi begin van een goedgevulde festival-/sportzomer worden. Welshmen die zichzelf overstegen, tactische onkunde van de Rode Duivels en het omslachtige cashless payment system gooiden roet in onze recycleerbare bierbeker. Main Square Festival kwam dit jaar, samen met enkele andere internationale muziekevenementen, met een baanbrekend betaalsysteem op de proppen. Een feest zonder contanten, weg met het baar geld dat toch maar dient om je portefeuille te vullen en voor ellenlange rijen bij het ‘bonnenkraam’ zorgt. Het gat in onze hand wordt nu gevuld met onze smartphone die de zuurverdiende zilverlingen en bankbiljetten vervangen. Digitale stuivers kunnen nu via een persoonlijke account op de festival-app of via strategisch neergepote oplaadpunten op je toegangsbandje gezet worden. Alles ingekaderd ten voordele van de festivalganger…

Ware het niet dat er toch enige onduidelijkheid heerste aan de entree van La Citadelle d’Arras. Mijn medefestivalganger had het op voorhand al voorspeld ‘dat cashless systeem gaat voor miserie zorgen…’ . Om de problemen tot een minimum te beperken moest je jouw eigen cashless account op voorhand van de juiste gegevens voorzien hebben en natuurlijk al minimum tien piek opgeladen hebben waar je meteen 1 symbolische euro van moest ophoesten om de administratieve kosten te dekken, ahum. Wie dit niet vooraf gedaan had zoals ikzelf en alles toch wel eerst even rustig ter plaatse ging bekijken moest de juiste infostand weten te vinden om via Mastercard of Visa, want andere mogelijkheden waren er niet (no cash, remember) geld op de chip van je bandje te zetten. De vele minderjarigen die aanwezig zijn op hun eerste festival hebben hopelijk allemaal lieve ouders die hun zoon of dochter hun creditcard met code toevertrouwen of het wordt een droog weekend. Met deze vernieuwing weet Live Nation ook perfect wat je allemaal consumeert op je dagje uit. Zo kunnen ze de reclame pop-ups van Desperados new flavour of de betere festivalkebab doeltreffender op ons afvuren. Ook al zullen we dit systeem hoogstwaarschijnlijk gewend moeten worden en accepteren als we nog steeds één van onze favoriete hobby’s willen uitvoeren, een basisvereiste is dan toch dat er een degelijk Wi-Fi-netwerk toegankelijk is, want ook dat was er nergens aanwezig. Geef mij maar jetons in fluogroen of papieren bongs met glitters die je zienderogen ziet verdwijnen. Voor de crew van de biertent zal het ook vlotter lopen want daar win je cashless alleszins geen tijd. Gelukkig was Iggy Pop, one of the last one & only’s, in een vlammende forme zodat de avond van 1 juli 2016 met een bescheiden danspasje en een positieve noot kon afgesloten worden. Op naar de volgende festivalverwondering.

(BG) 2.7.16

 

Meer lezen...

 

 

The Mission - Another fall From Grace

26 AUG 2016

 

CD Review “Another Fall from Grace” – The Mission – release 30/09/2016 – (4/5)

 

Throwback-record of a goth-godfather

 

The Mission viert dit jaar zijn 30e verjaardag met een uitgebreide Europese tournee (die hen op 28/10 ook naar Waregem Expo brengt), en op de vooravond van die verjaardagstournee brengen ze hun 2e album sinds de reünie in 2011 uit : “Another Fall from Grace”.
Wayne Hussey en de zijnen wilden met dit album de missing-link maken tussen “First and Last and Always” van zijn vroegere band The Sisters of Mercy en hun The Mission’s debuutalbum “God’s Own Medicine” uit 1985 en daar zijn ze zeker in geslaagd.

Mede dankzij hun trouwe producer Tim Palmer en de medewerking van een aantal guest backing-vocalisten als Gary Numan, Martin Gore (Depeche Mode), Ville Valo (HIM), Julianne Regan (All About Eve) en Evi Vine.
Aangezien frontman Wayne Hussey zich voor dit album meer wou toeleggen op gitaar (en meer specifiek zijn elektrische 12-string) en minder op zijn (beperkte) zangkwaliteiten, kon hij dus de hulp van zijn vrienden goed gebruiken.

Het album telt 12 nummers, de meeste klokken algauw af op meer dan 6 minuten, op de singles en een zeer apart nummer “Valaam” na.
Opener en titeltrack “Another Fall from Grace” start traag en met een hypnotiserende baslijn, terwijl Hussey voor zijn zanglijn de mosterd ging zoeken bij Mark Lanegan (maar spijtig genoeg daar niet kan aan tippen) en kan rustig uitdeinen.
De reeds gereleasde 1e single heet “Met-Amor-Phosis”, geschreven én gezongen in 3 gesplitste delen en werd geschreven omstreeks het tijdstip van David Bowie’s overlijden. Vandaar ook de verschillende verwijzingen in zijn tekst zoals “There’s a new black star in heaven tonight”.
Dit nummer is een bombastische anthem-like song over ouder worden en het moeilijk aanvaarden daarvan. Met de backings door Ville Valo (HIM) en het typische gitaarriedeltje een zeer sterke single !

Verder is het een sterke, gebalanceerde plaat, met een mooie variatie in de opbouw en talrijke links naar hun beginjaren en andere bands uit die tijd.
Nummers als “Can’t see the Ocean for the Rain” met het gitaartje gepikt van Echo & The Bunnymen of “Blood on the road” (doorslagje van veel andere Mission-songs) tonen weinig verrassend nieuws.
Het album bevat echter ook heel wat tragere nummers die gelukkig nooit gaan vervelen, integendeel. Zo zie ik mij al liggen in de Sahara, voor mijn bedoeïnentent onder de sterrenhemel met waterpijp in de hand luisterend naar “Never’s Longer than Forever” (met Oosterse gitaar & Ofra Haza-like backing vocals bij aanvang) of “Bullets and Bayonets”, traag maar bezwerend, met veel laagjes synths en vocals.
De gitaar komt heel sterk in beeld in het nummer “Jade”, weeral traag opgebouwd maar met een lang uitgesponnen gitaarsolo, puik werk !
Nog zo’n leuke vondst: de synchrone bas- en gitaarmelodie in het begin van “Only You and You Alone”.

Uitschieter is ongetwijfeld het laatste nummer “Phantom Pain”, een voor dit album atypische song wegens het gebruik van de vele synths en de verscheurende tenorsax-solo.
Hussey zingt daarin “Sometimes there are days when all I wanna do is die”, een klaagzang met zeer donkere stem, niet aan te raden als je je effe down voelt…
Heel apart is wel het ultrakorte (in vergelijking met de rest) nummer “Valaam”, een satanische parlando van 1:16’, als een preek in de hoogmis voor de slapelozen : “Say a prayer for the insomniacs”.

Naar mijn gevoel zal hun 2e single het nummer “Tyranny of Secrets” worden (ook ‘maar’ 4 minuten lang), een nummer dat teruggaat naar de beginjaren van The Sisters of Mercy, met die gekende jagende gitaar, een straffe song.

Hussey is er dus wel in geslaagd om zijn missing-link album te maken, onderwijl terugblikkend op zijn lange carrière als één van de godfathers in het goth-wereldje.
Dat het genre een heuse revival kent sinds enkele jaren, wordt met dit album alleen maar herbevestigt. Nu nog hopen dat dit zich ook live vertaalt in een sterke set met een mooi overzicht van alle albums die ze al uitbrachten : afspraak eind oktober in Waregem !

 

Stefaan Delagrange

 

 


 

Release: 30 September 2016

 

Meer lezen...

Photo report: Ibiza @The Beach

24 AUG 2016

 

 

Ibiza @The Beach Bredene 2016

Foto's: Yves Bogaert.

Meer lezen...

Concert report: W-Festival

24 AUG 2016

 

Review W-Festival – Wortegem-Petegem, 23/08/2016

 

New wave revival

 

De allereerste editie van het New Wave festival in het Oostvlaamse Wortegem-Petegem (tussen Waregem en Oudenaarde) was meteen een zomerse voltreffer. Niet alleen was het bloedheet,
maar ook de gedurfde affiche en puike organisatie zorgden ervoor dat het zwarte volkje volop aan hun trekken kwam. Het festival was mooi opgedeeld in een Belgisch luik op de middag en het internationale luik in de vooravond tot ’s nachts.

Van de Belgische bands zag ik er maar 2 want ik was pas om 14u aanwezig, net toen Limburgse revelatie Whispering Sons zouden starten. De beide voorgaande groepen waren The Serious Five en Portrait B, maar afgaande op het aantal aanwezigen om 14u, zullen die bands maar voor een handvol mensen gespeeld hebben.

Gelukkig was ik er dus wél voor de winnaars van de recentste Humo’s Rock Rally, de jonge wolven van Whispering Sons (gemiddelde leeftijd 23 jaar), met een fenomenale zangeres: het frêle, blonde meisje Fenne Kuppens die met haar meest donkere stem als een ware frontvrouw deze groep draagt.
Deze postpunk band – met invloeden van The Sisters of Mercy en Joy Division – bestaan nog maar een 3-tal jaar maar maken wel een blitz-carrière. Vorig jaar wonnen ze ook de finale van de Brusselse Rockrace, dit jaar dus Humo’s Rock Rally en volgende maand start hun Europese tournee.
Recente optredens op Pukkelpop en nu W-Festival vielen telkens omstreeks het middaguur,
maar daar komt ongetwijfeld snel verandering in, want zij zijn de gedoodverfde nieuwe vaandeldragers van de New Wave. Misschien straks op het heropgestarte Sinner’s Day in Hasselt ?

Daarna kregen we één van de oudste Belgische punkbands op het podium met De Brassers.
Deze ouwe snaken zien eruit alsof ze net uit het Limburgse rusthuis zijn ontsnapt, door hun zoon (gitarist) opgeschept in een minibusje en rechtstreeks op het podium gedropt.
Zeer doorleefde Nederlandstalige teksten, maar spijtig genoeg een beetje afgeleefd optreden.
Enkel zanger Marc Poukens ziet er nog ietwat levendig uit en probeert zijn live-act wat animo te geven. Het nog steeds schaars aanwezige publiek zoekt de schaduwzone helemaal vooraan het podium op waardoor het lijkt alsof de échte fans hun groep komen aanmoedigen, maar dat is slechts een poging om wat verkoeling te vinden. Snel terug naar de eetzaal van het rusthuis voor de koffie…

Daarmee waren de inheemse groepen de revue gepasseerd en was het tijd voor de bekendere internationale acts, of zoals Heaven 17 het omschreef na hun eerste nummer : “This is where the festival starts”.
Schertsend aangekondigd als de ‘grandfather’ of electropop, meteen gecorrigeerd naar ‘godfather’, kreeg legende Martyn Ware het publiek meteen aan het dansen met opener “Being Boiled”.
Zanger Glenn Gregory bracht deze The Human League klassieker wel overtuigend maar muzikaal klonk het wat flets. Maar daarna volgden een resem hits als "Temptation", "Come Live with Me", "Crushed by the Wheels of Industry” en "(We Don't Need This) Fascist Groove Thang", wat dus voor een eerste (dans)feestje zorgde in de blakende zon. Zeker ook te vermelden : de steengoeie backing-vocals én de gesmaakte David Bowie cover “Boys (keep swinging)”.

Jammer genoeg ging het daarna terug bergafwaarts met het optreden van Scritti Politti.
Zanger Green Gartside met zijn typisch hoge stemgeluid (waar nog geen sleet op zat), kende zijn eigen teksten niet (meer) van buiten en moest zich dus behelpen met een pupiter en losse blaadjes tekst die zo nu en dan wegwaaiden waardoor de song stokte. Wat een afgang was dit voor een al bij al nooit zeer populair reggaepop-bandje en dus totaal overbodig op deze affiche.
Enig te vermelden feit : enige vorm van herkenning bij de hitjes “Absolute”, “Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)”, “Perfect Way” en “The Word Girl”.

Hoog tijd dan voor een eerste hoogtepunt van de dag met zangeres Sian Evans van Kosheen.
Zij begon zeer enthousiast aan haar set, met een unieke begeleiding op akoestische gitaar en contrabas, gevuld met alle bekende nummers van Kosheen, afgewisseld met nieuw werk zoals het nummer “Coming Home” wat ze schreef voor haar zoon die veel alleen achterblijft als zij op tour is.
Maar natuurlijk kregen we – weliswaar aparte want akoestische versies van – alle dubstep klassiekers van Kosheen als “Hide U”, “Harder”, “Catch” én het lekker dansbare “Louder” (ft. DJ Fresh).
Heerlijke vibe op en voor het podium, een zeer opgewekte Sian die vol spelplezier ronddartelde en haar band oppepte, zeer aanstekelijk en geweldig geslaagd concert. Méér van dat volgende keer !

Nog meer magische stemmen dan, met Marc Almond van Softcell, wiens stem bijlange nog niets van zijn pluimen verloren heeft en zijn charisma onstage al evenmin.
Bijgevolg staat de dansvloer al snel in beweging, al is dit door de hitte verre van evident.
Een opeenvolging van hits als “Tears Run Rings”, “Torch”, “Bedsitter”, en “Tainted Love” zorgden voor extase in het publiek. Het nieuwere en dus minder bekende werk paste er wonderwel tussen.
Heerlijk feestje dus, net voor valavond, en dan moesten de echte headliners nog komen.

Een andere levende legende dan, Peter Hook & The Light mochten de ondergaande zon begeleiden en deden dat op een perfecte manier. Hook, ex-bassist van Joy Division en mede-oprichter van New Order, moest het zonder drummer stellen (technische problemen met vliegtuig) en startte dan maar meteen met 2 Joy Division songs (“Isolation” en “She’s lost Control), waarvan de drumpartijen nog snel in een drumcomputer konden worden geprogrammeerd. Daarna bracht hij een bloemlezing van New Order-hits zoals “Blue Monday”, “The Perfect Kiss”, “Temptation”, “Fine Time”, “True Faith”, “Bizarre Love Triangle” en “Your Silent Face”. Alweer super dansbaar allemaal, het leek stilaan op een ouderwetse 80-ies fuif daar in Wortegem. Bijzonder was ook dat er 2 bassisten op het podium stonden, Hook zelf natuurlijk maar tijdens diens zangpartijen moest de 2e bassist de taak overnemen.

Het Duitse collectief Alphaville had de eer om dit eerste W-Festival af te sluiten, al was er ook sprake van een verrassingsact op het einde.
De band komt live steviger uit de hoek dan we ze kennen vanop plaat, met een goede gitarist, gloednieuwe bassiste Alexandra Merl en een jonge maar talentvolle keyboardspeler.
Zanger Marian Gold heeft de blokjaren al bereikt, ziet er wat dikker uit en raakt ook al sneller buiten adem of niet meer aan de hoogste noten, maar toch slaagt deze synthpop-band erin om een prachtige set neer te zetten met hits als “Sounds like a Melody”, “Forever Young” en “Big in Japan”.
Hoewel de setlist opgebouwd werd met eerst wat nieuwer en onbekender werk, was ik toch onder de indruk van de live-performance van Alphaville.
De uitgekiende lichtshow in combinatie met de videowall gaven het geheel een serieuze meerwaarde, een headliner waardig.
 

De surprise act kwam er dan met Peter Slabbynck van EX-RZ (Red Zebra) die nog een 3-tal nummers mocht brengen om de nacht in te gaan.
Al bij al een zeer geslaagde 1e editie en hopelijk volgend jaar meer van dat !

 

Stefaan Delagrange

 

 

Meer lezen...

Photo Report: Sziget 2016

23 AUG 2016

 

Sziget 2016

 

Island of freedom

 
 

 

Pics: Timo Cuyvers

 

 

Meer lezen...

Photo report: Rock op het plein

22 AUG 2016

 

Rock op het plein - Wervik - 19/08/2016

 

Channel Zero - Ertebrekers - Manoeuvres - Zwartwerk

 
 
 
Foto's: Steven Devroe
 

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Russian Circles – Guidance

20 AUG 2016

 

Russian Circles – Guidance (4/5)

 

Gidsende gitaarlijnen

 

Het trio van Russian Circles zag het levenslicht tussen de machtige buildings van Chicago. Op twaalf jaar tijd hebben ze zes albums gefabriceerd, waarvan de laatste drie bij Sargent House Records. Op Guidance verdiepen Brian Cook en co zich wederom in het betere instrumentale werk. Gidsende gitaarlijnen en verfijnde muzikaliteit worden hoog in het vaandel gedragen bij deze post-rockers.

 

Bij het hoofdzakelijk akoestische Asa begint Russian Circles zeer afwachtend. Het mooi geconstrueerde kunststukje blijkt de geschikte prelude voor wat volgt. Het onheilspellende Vorel werd al een dikke maand voor de release van Guidance als single gelost. Met snerpende snaren en ruwe riffs razen ze door als een op hol geslagen tornado in de Mid-West. Mota zou op zijn beurt een mogelijke soundtrack bij het ontwaken van de metropool Chicago kunnen zijn. De opbouw van de composities is vergelijkbaar met de constructie van een wolkenkrabber. Voor de songs volledig tot ontplooiing kunnen komen, worden eerst stevige fundamenten gegoten. Zo gaan ze ook te werk bij Overboard. Met geduld en oog voor perfectie worden ragfijne melodieën gearrangeerd. Calla gaat als voorlaatste hoofdstuk weer meer de post-metal tour op. Er wordt stevig doorgejaagd en de grenzen van de gitaarmogelijkheden worden zonder overdrijven opgezocht. Lisboa is als sluitstuk een samenvatting van wat deze plaat te bieden heeft: instrumentale skyline van pure passie.

 

Klasse, mannen!

(BG)

Meer lezen...