Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
30 APR
Bonzai Awards
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Bonzai Ardennes : Retro Camp
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
Fotogalerij
Photo report: The Kids @ De Roma Antwerpen
Photo report: The Kids @ De Roma Antwerpen
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: School is cool
Photo report: School is cool
Photo report: Evanescence
Photo report: Evanescence
King Hiss - Izegem / De leest
King Hiss - Izegem / De leest
Photo report: Clawfinger
Photo report: Clawfinger
Arsenal - De kreun
Arsenal - De kreun
Photo report: Lordi
Photo report: Lordi
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Concert review: Chris Spedding
Concert review: Chris Spedding
Mich Walschaert - Duizend man sterk
Mich Walschaert - Duizend man sterk
Photo report: Graham Nash - De Roma
Photo report: Graham Nash - De Roma
Photo report: Blackberry Smoke - Dublin
Photo report: Blackberry Smoke - Dublin
Neil Young & Crazy Horse - Lokerse feesten
Neil Young & Crazy Horse - Lokerse feesten

The odd man

Een kleintje met andalouse


 

“Go Go Power Politiestaat, Na na na na na”

 

Het vijftien kilometer lange stukje Wilde Westen bestaande uit asfalt en vogelpoep dat van Ieper tot Kortrijk loopt, beter bekend als één van de vele ingrediënten van een Snickers reep, de A19, werd in de laatste maanden beter getemd dan het collectief van de Noord-Koreaanse bevolking. Door middel van trajectcontrole heeft Big Brother er voor gezorgd dat dit stukje snelweg niet meer zo snel is. Natuurlijk brengt dit gebeuren het alom bekende fenomeen teweeg: luid protest door alle wegmisbruikers die er te vinden zijn in dit kleine, maar vooral oordelende, landje der achterlijkheid. Nu even kort mijn relaas na enkele maanden deze route te berijden.

 

Sinds ze deze trajectcontrole hebben neer geplant kan je daadwerkelijk je cruisecontrol op honderdtwintig flatussen per uur zetten en lekker mee cruisen met de rest van onze gespitste spitsmensen. Opvallend minder cowboys die met hun ego de weg opeisen en tevens een daling van linkse plakkers en dus een stijging van rechtse rakkers. Het resultaat is verbluffend en aangenaam: rustiger en bijna stressvrij rijden. Wanneer je echter de eerste afrit van Menen achter je laat, en dus ook de hele trajectcontrole, start terug de lancering van Mario Karts. Dit uiteraard gepaard gaand met de nodige stress, remlichten en bovenal debiele manoeuvres. Ik concludeer dan maar dat dergelijke maatregelen verder uitgebreid mogen worden. Maar ik voel de bui al hangen: de debiele zakken van onze maatschappij die al dit ge-politiestaat teweeg hebben gebrachten, zullen me op mijn donder geven om zo’n uitspraken neer te pennen. Zucht, eye roll.

 

Van het moment dat ergens een flitspaal of trajectcontrole wordt geplaatst of een alcoholcontrole wordt georganiseerd, zijn die kinderlijke, mongoloïden er om hun afgezaagde en gestandaardiseerde zever op Facial-Book te posten. “Ze (de staat) hebben weer meer geld van de werkende man nodig!”, “Het is om ons te pesten!”, “Zou de politie niet beter boeven pakken, in plaats van hun zakken te vullen?”. Maar als je er eigenlijk goed over nadenkt, moeten wij niet boos zijn op de staat, maar op al die randdebielen zelf. Moest iedereen zich nu eens gedragen, waren dergelijke maatregelen totaal overbodig en konden we nog eens gas geven wanneer er echt een noodgeval is (zoals wanneer je van de frituur komt). Maar nee, door deze idioten die te narcistisch zijn om te beseffen dat zij dit net veroorzaken moeten we allemaal koude en slappe frieten met lauwe mayonaise fretten. En dan is de regering (waar ze trouwens zelf op hebben gestemd) kop van jut. Maar wat verwacht je nu zelf? Zoals in de gemiddelde kleuterklas kunnen de meesten onder ons niet eens proper eten noch schijten, dus moet vadertje staat ons helpen door onze handjes vast te houden en onze vleesjes te snijden. Want laat ons eens doen zonder enig toezicht, en om de haverklap rijden we zo zat als een kanon een halve lagere schoolklas naar de fritz.

 

Dus de volgende keer dat iemand van de “vrienden” afkomt met “Die pipo’s van de lokale ombudsdienst hebben me weer een boete gegeven, omdat ik negentig reed in de bebouwde kom. Hebben ze niets beter te doen met bla bla bla…” moet je vooraal niet mee praten. Weet dat zij net het probleem zijn en wij de oplossing. Neem ze dus mee naar buiten, snij hun keel over, plas in de wonde en laat ze achter om te rotten op de grond. Richt je woede op de juiste mensen en dan kunnen we misschien het tij doen keren en binnen enkele jaren terug warme frieten met koude mayonaise eten!

 

This is The Odd Man saying: Als je niet akkoord bent met mijn mening, kan mij dit eigenlijk niet veel schelen.

 

Meer lezen...

Concert report: In Flames @ Betizfest

16 APR 2019

 

In Flames @ Betizfest, Cambrai (5/5)

 

Pas de bêtises en Cambrai

 

Cambrai – ofte Kamerijk voor de historici onder ons – is centraal gelegen in Hauts-de-France, de hel van het Noorden, ook wel de graanschuur van Frankrijk. In deze charmante stad van om en bij de 33.000 inwoners, vergelijkbaar met het gezellige Izegem, vindt midden april al 16 jaar Betizfest plaats, genoemd naar de bekende snoepjes ‘Les Bêtises de Cambrai’ (letterlijk: ‘dommigheden uit Kamerijk’). Dit festival dat zich vooral op het brede spectrum van hardrock en metal richt, vindt plaats in Palais des Grottes in het grootste park van de stad. Deze mastodont van een gebouw – you love it or hate it – die vooral uit grote glaspartijen en afbladerende betonbogen bestaat, werd in de jaren zeventig in opdracht van het stadsbestuur opgetrokken om het tekort aan evenementen (shows, concerten, beurzen…) in de buurt op te voeren. Betizfest zorgde met een zootje ongeregeld van binnenlandse en buitenlandse acts ook dit jaar voor een vol huis.

 

Voor het groot geschut aan zet was konden vooral Bukowski en Pogo Car Crash Control met hun uiteenlopende genres bij momenten een glimlach op onze headbangende hoofden toveren. De eerste is vooral een lichte versie van Gojira waarnaast de tweede vooral gezien kan worden als de Franse versie van Stake. Jong en wat ouder geweld wisselde elkaar af om het talrijk opgedaagde vooral Noord-Franse publiek op te warmen voor wat nog komen zou.

 

Om 21.15u stipt was het de beurt aan In Flames om de boel nog wat op te poken. We schoven gemakkelijk enkele rijen op naar voor zonder trek- en duwwerk. Voices kon als opener ook live het gewenst effect teweeg brengen. De openingstrack van de laatste plaat I, The Mask heeft het ideale ritme voor de start van een toertje stevig doorjoggen. Ook de oudere krakers Everything’s Gone, Pinball Map en Where the Dead Ships Dwell voerden de harslaggemiddelden gewillig op. Kolkende moshpits en le murs de la mort onstonden spontaan en op aanvraag. Frontman Anders Fridèn zat goed bij stem en liet zijn rauwe vocals over de massa resoneren. Ook gitarist Björn Gelotte genoot duidelijk van de sfeer en liet met een brede smile zijn snedige riffs de grote kille ruimte van Palais de Grottes vullen met warme gezelligheid. The Chosen Pessimist was als langste loeder van de set het hoogtepunt van de avond. Perfect uitgebalanceerd en laag per laag werd er met gevoel naar een gebald summum toegewerkt. Vele collega’s uit het genre zouden dit soort tracks live links laten liggen. In Flames doet dit dus niet en dat siert hen. De combo van een classic in wording I Am Above gevolgd door de oerklassieker Cloud Connected was de spreekwoordelijke Bêtise de Cambrai op de tarte. De rode loper voor Mass Hysteria, die door het aantal aanwezige t-shirts en hoodies duidelijk een thuismatch speelden, kon niet beter uitgerold worden.

 

Pas de bêtises en Cambrai, maar wel enkele edelmetalen steekvlammen ambachtelijk afgeleverd door enkele routiniers uit het vak.

(BG) 

 

Meer lezen...

DVZ: Red red

14 APR 2019

 

Dump's Veske Zjever #5

 

Red Red 4/5

 

“Red Red … wine?”

 

Red Red, naast een maandelijkse herhaling bij de vrouw en een Ghanees gerecht bestaande uit banaan geserveerd met iets wat er uit ziet als een mix van witte bonen in tomatensaus en een mislukte bolognaisesaus, is het ook een multiculturele band met zijn thuisbasis in het land der frieten, a.k.a La Belgique. Zo’n twee jaar en een half geleden leerde gitarist/banjospeler Steve de Amerikaanse globetrotter Tom uit Ohio kennen tijdens een comedy show. Na enkele jamsessies kwam de doorgedraaide Dj Courtasock het olijke duo vervoegen. Na verloop van tijd werd de band nog aangevuld met een bassist (Chris) en een broodnodige drummer (Pieter). Even blenden, et voila: Red Red was geboren!

 

Ze beschrijven zichzelf als een psychadelic turntable bluesband, maar net zoals mijn vrouw die haar gevoelens tracht te verwoorden, begrijp ik hier letterlijk de ballen van. Ik verduidelijk graag even mijn eigen interpretatie van hun muziek: Red Red klinkt als The Black Keys in de periode van El Camino, maar dan met turntables en veel meer eigen flavor en rockgehalte. Alle elementen hebben een eigen uitgesproken identiteit, maar komen toch in een mooie cohesie samen. De zang is spot-on, fenomenaal en krachtig en gezien de geboorteplaats van de zanger worden ook de Engelstalige lyrics perfect gebracht (iets wat soms wel een probleem is bij andere Belgische bands). Ook het unieke karakter van de bas springt er uit. Grappig genoeg werd deze massieve bassound opgenomen op een klein gitaarversterkertje. Less is more, baby! De goede ritmische secties en de turntable-skills van Dj Courtasock maken het plaatje compleet. Het eindresultaat past perfect en is verfrissend vernieuwend. Radio heeft dit trouwens als gemerkt, want Red Red klonk al op hun fm-frequentie!

 

Op hun vi.be-pagina kan je de vijf nummer van hun debuutplaat ‘The Alabama Kid EP’ beluisteren. Naast die Amerikaanse blues-vibe kan je ook wat wereldse ervaring uit de rugzak van zanger Tom merken. Dit is vooral te horen in het nummer ‘Spoonful’. ’I Gotto Know’ is een krachtig nummer waar je een vleugje van Seasick Steve’s nieuwste werk in kan horen (maar dan volgens mijn bescheiden mening veel beter). Het nummer ‘Did You Ever’ toont met zijn tempo en gevoel aan dat de band ook wat naar de uitersten kan resoneren zonder af te wijken van de kern die hun identificeert. Ten slotte kan ik de song ‘The Last Time’ uitroepen tot Miss Universe tussen al die andere hete wijfjes. Dit nummer, dat mooi zou passen naast de ‘Gracias Señor’-plaat van The Sore Losers, moet ASAP op mijn Spotify-lijst komen!

 

De band is volop nummers aan het schrijven voor een volgende plaat, maar wil zeker niet het vogeltje zijn dat zich beperkt tot één soort gezang. Ze willen namelijk hun blues-invloeden wat ombuigen en een 70’s vibe introduceren. Ik kan alleen in volle spanning en met een gezonde portie curiositeit en ongeduld afwachten tot ze de studio in gaan.

 

This is The Odd Man saying: Dance Alabama monkey, Dance!

Meer lezen...

Photo report: Marco Mendoza

10 APR 2019

 

Marco Mendoza 

 

Muziekcentrum De Bosuil, Weert, 10/04/2019

 

In de wereld van basgitaar is er niet veel wat Marco Mendoza niet kan of niet heeft gedaan. Hij heeft opgenomen en toerde met enkele van de grootste namen in de rock en muziek, zoals Blue Murder, John Sykes, David Coverdale, Whitesnake, Thin Lizzy, Ted Nugent, Lynch Mob, Neal Schon, Dolores O’Riordan van The Cranberries, en zijn huidige band The Dead Daisies. De lijst gaat letterlijk door en door!

Marco is een dynamische live-artiest die net zo thuis is in een groot stadion als een kleine jazzclub. Hij kan zowat elke muzikale stijl bedekken, van jazz, fusion, wereldmuziek, Latin-groove tot heel hard rock. Daarnaast is hij een volleerd vocalist die de veelgeprezen soloalbums ‘Live for Tomorrow’ en ‘Casa Mendoza’ heeft geschreven en opgenomen. Onlangs bracht hij zijn derde solo-album ‘Viva La Rock’ uit, dat wereldwijd lovende kritieken heeft ontvangen.

Als dat nog niet genoeg is, is Marco een echte ambassadeur van muziek die altijd de tijd neemt om fans te ontmoeten. Interviews waarbij hij altijd open en eerlijk is over waar hij is geweest en waar hij naartoe gaat. Met zijn huidige band, The Dead Daisies, heeft hij twee studioalbums opgenomen (‘Revolución’ en ‘Make Some Noise’) en een live album ‘ Live & Louder ‘. Ze hebben podia van Cuba naar Australië en overal daar tussen opgeschud.

 

Pics: Elsie Roymans

 

 

Meer lezen...

Cd review: Raketkanon – RKTKN 3

10 APR 2019

 

Raketkanon – RKTKN#3  4/5

 

Ik val meteen met de deur in huis: dit is pure klasse! De Belgische rock- en popscene heeft een topband in zijn gelederen.

 

De schijf telt negen songs met als titel een voornaam. Er wordt afgetrapt met ‘Ricky’ een geweldige song met dito videoclip. Op zich is de muziek niet zo hevig maar het headbangen kan je niet nalaten. Je moet mee in het ritme. Het stemgeluid in de song neigt met momenten naar dit van Perry Farrel (Jane’s Addiction). Deze song vermengt gekke toestanden met muzikaal vernuft. ‘Fons’ is gekker dan gek. Bij de intro lijk je te worden verpletterend door de sound maar dat duurt maar even. Dan glijdt de song af in een speciale sfeer tot op het einde waar alweer de registers worden opgetrokken.

 

‘Mélody’ start met akoestische gitaar dat bijgestaan wordt door een baslijntje waarbij de zang enkele stukken van de baslijn als zanglijn gebruikt. De synths zijn alweer zeer dreigend en zorgen voor een ingetogen en beklemmende sfeer. ‘Hannibal’ is een song die je zelfs niet zou willen als nachtmerrie. Schreeuwzang bijgestaan door een klopgeest. ‘Robin’ start als een popdeuntje en gaat over in een zweverige song tot het einde. De song is tevens het langste nummer op de schijf: 05:39”. ‘Lou’ is een traag, rustig nummer met een zeer dreigende opbouwende sfeer. Een knipoog naar Amenra qua opbouw. Sterke song. ‘Harry’ start dansbaar, heeft een elektronische stem en de synths zorgen voor een prachtig geluidstapijt op de achtergrond. ‘Ernest’ is een strak mid-tempo nummer waarbij halfweg het ritme wordt vertraagd. Afsluiter ‘Mido’ is een rustig nummer in een donkere sfeer.

 

RKTKN#3 heeft geen nodeloze langgerekte songs. Er is minder chaos dan bij de vorige platen maar er is meer dreiging. Dat maakt de schijf iets toegankelijker. Alle nummers zijn kwalitatief van zeer hoogstaand niveau. De productie is super. Als de media het eerlijk speelt dan moet deze plaat overladen worden met prijzen. Tot bij de MIA’s, heren!

 

 

Guido Grymonprez

 

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Stab – Rats//Snakes

09 APR 2019

 

Stab – Rats//Snakes (4,5/5)

 

Vlijmscherp addergebroed

 

Wie H8000 zegt, denkt vooral aan optredens van Congress en Liar in aftandse achterafzaaltjes ergens te lande in het midden van de jaren ‘90. Maar de hardcore-scene van weleer is nooit echt verdwenen en maar goed ook. De ene na de andere forse formatie werd ook na de jaren negentig uit West-Vlaamse klei opgetrokken. Sinds 2006 krijgen we met de regelmaat van de klok een vlijmscherpe messteek tussen de ribben van Stab. Hun kakelverse schijf is addergebroed van het hoogste H8000 heavy hardcore niveau.

 

As Real As It Gets is meteen een statement, een loeiharde definiëring over waarvoor het Kortrijkse zestal staat. Het daaropvolgende Pura Vida houdt het tempo levendig en doet puur en onversneden door. Stab vindt de perfecte balans tussen rauwe en ‘radiovriendelijke’ hardcore. Rats//Snakes is een gebalde vuist in de lucht die door de toegankelijkheid heel wat nieuwe rekruten bij het al aanwezige legertje fans zal voegen. Propaganda zet, net voor de verkiezingen, de zintuigen nog wat scherper. We worden overspoeld met vranke lyrics en rake riffs die het ritme stevig in handen hebben. Op het moment dat we denken alles gehoord te hebben, gooit Stab hun eerste verrassing in de strijd, Black Snow. Deze strakke single, die als voorbode op de plaat werd afgevuurd, is er eentje met de allure van Terror en Madball. We betwijfelen ten stelligste dat ze met deze plaat zwarte sneeuw zullen zien. Vervolgens krijgen we meteen verrassing nummer twee voorgeschoteld. Bij Agony krijgen ze gezelschap in de studio van niemand minder dan Sal LoCoco (Sworn Enemy). Het zoveelste bewijs dat Stab niet zomaar één uit een West-Vlaams H8000-dozijn is, maar reeds doelen bereikt heeft die respect afdwingen. Ook bij Dear Nemesis en Unstoppable blijft de nijdigheid uit de boxen spatten zonder in herhaling te vallen. Thorn In My Side heeft de derde verrassing van formaat in petto. Hier wordt een heuse samenwerking met Fleddy Melculy op poten gezet. Ook al is dit niet het meest voor de hand liggende genre en zijn ze daar hoogstwaarschijnlijk ook niet naar op zoek, een beetje mainstreame aandacht kan nooit kwaad. Bij Cooking Bones is hun hoge hoed nog niet leeg. Met featuring M-Dot, een hip hop-fenomeen uit Boston, wordt een frisse rap-crossover ten berde gebracht. Het is zonneklaar dat dit niet de doorsnee hardcore-schijf is om de platenkast mee te vullen, maar ééntje die eruit springt om met weerhaakjes te blijven hangen.

 

En zo neemt Kortrijk in het zoveelste muziekgenre het Belgische voortouw om Europa en misschien wel de wereld te veroveren.

(BG)

Meer lezen...

Brutus - Nest

06 APR 2019

 

 Cd Review: Brutus - Nest  3.5/5

 

“Brutale Brutus’ Brute Brutaliteit en ik denk dat Stefanie een brunette is.”

 

“Godzijdank!” was mijn eerste gedachte wanneer ik ‘Drive’, het debuutalbum van Brutus, voor het eerst aanhoorde. Eindelijk kwam onze Vlaamse bodem met iets nieuws op de proppen dat geen nichterige, Nederlandstalige kutmuziek was, zoals de nieuwe trend bleek en blijkt te zijn. Nu heeft dit Leuvens trio ook een twee plaat uit: ‘Nest’. In tegenstelling tot het hautaine high society blad dat enkel gelezen wordt door dwaze kutgrieten die zichzelf ‘blogster’ noemen, is dit album perfect zoals we mogen verwachten: als twee bronstige, sterk territoriale katers die in een zak gevuld met catnip (het equivalent van coke, maar dan voor katten) worden gegooid. Deze geheel dieronvriendelijke metafoor resulteert niet in een “Olo lo lo lo long Johnson”-kattenconcert, maar in een dijk van een plaat die vraagt voor de ‘Spinal Tap’-aanpak als het om volume gaat (11, voor wie de referentie niet snapt).

 

Het begin van de plaat kon me niet echt bekoren, maar de plaat gaat gelukkig in stijgende lijn omhoog en eenmaal bij het nummer ‘Cemetery’ aangekomen sloeg de vonk volledig over! Het daaropvolgende ‘Techno’ hield me stevig vast met een moddervette bas-sound en een vrij dynamische bridge die mij mijn oren deed spitsen voor wat nog moest komen. Hun single ‘War’ staat loodrecht en muurvast met de fenomenale stem en prachtige, robuuste sound om dan terug te hervallen in een klassieke Brutus-explosie. “OK, I think we will need 12 now…” De afsluiter waar Brutus ons op trakteert is het 7,44 minuten durende ‘Sugar Dragon’, een epische extase van meerdere nummers in één. Eén segment te kort om het een ‘Rapsody’tje’ te noemen, maar wel genoeg om er een ‘Steak’-invloedje in te horen.

 

Brutus heeft met dit broedsel een stevig nest gebouwd in de Vlaamse rockwereld (en ook ver daarbuiten blijkbaar, want Larske van Metallica is fan!). Brutus levert perfect wat we verwachtten, maar deze niet teleurstellende bevrediging is ook net een paradox. Ik mis dat sprankeltje vernieuwing die vele bands brengen als follow-up van een debuutplaat. Begrijp me zeker niet verkeerd. Er werd hier en daar wel degelijk geëxperimenteerd, maar de figuurlijke bal is net op de lijn gevallen. En zoals bij tennis is dat toch binnen, niet? Ik had graag eens het resultaat gehoord wanneer de bal net buiten de lijn was geland. Ook denk ik dat het een plaat is die meerdere luisterbeurten nodig heeft voor het echt aan je begint te groeien. Anywhore, genoeg gemuggenzift! Naar het schijnt is Brutus een bom live. Indien je me niet gelooft, moet je ze maar eens checken op ‘Pukkel’ of ‘Groez’ dit jaar. Ik zal er jammergenoeg niet zijn, want ik mag niet van mijn mama.

 

This is The Odd Man saying: “Et tu Brute?”

Meer lezen...