Sum 41
Francesco and The Black Swans
Meltheads - Decent Sex
Magnum - Here Comes The Rain
Five Finger Deatch Punch
Evergrey
Agenda
26 JUN
Thievery Corporation
27 JUN
Rammstein 2024
28 JUN
Live /s Live 2024
29 JUN
Garbage
29 JUN
Grensrock 2024
02 JUL
Bruce Springsteen
07 JUL
Mainsquare Festival 2024
07 JUL
Sjock 2024
13 JUL
Helmond Open Air
13 JUL
Les Deferlantes
14 JUL
Rock Zottegem
14 JUL
Cactusfestival 2021
19 JUL
Rock Herk
21 JUL
Beach Festival Nieuwpoort
27 JUL
Weitjerock 2024
07 AUG
Opeth
10 AUG
Massive Attack 2024
11 AUG
Lokerse feesten 2024
11 AUG
Alcatraz 2024
17 AUG
Dynamo Metal Fest 2024
21 AUG
The Amighty Affliction
25 AUG
W-Festival 2024
25 AUG
Pelagic Fest 2024
31 AUG
Roadrock 2024
07 SEPT
Pellicu-Live 2024
10 SEPT
Schippersweekend
15 SEPT
Heilung
21 SEPT
Within Temptation (Nl)
25 SEPT
Battle Beast
29 SEPT
Our Last Night
01 OKT
Frog Leap
04 OKT
Within Temptation
06 OKT
Imminence
11 OKT
John Coffey
13 OKT
Arch Enemy - In Flames
18 OKT
FM
19 OKT
DI-RECT
19 OKT
Y&T 2024
20 OKT
Desertfest 2024
20 OKT
The Ghost Inside
22 OKT
Starset
30 OKT
Nick Cave
30 OKT
Kamelot
31 OKT
Accept 2024
01 NOV
Stake
01 NOV
Beartooth
03 NOV
Sepulfest
05 NOV
Sepultura
06 NOV
Dark Tranquility
08 NOV
Frank Boeijen
10 NOV
Hells Balls Belgium 2024
10 NOV
Hot Water Music
12 NOV
Hardcore superstar
16 NOV
Helldorado 2024
17 NOV
Smash Into Pieces
19 NOV
Wardruna
26 NOV
Beth Hart
29 NOV
Pro-pain
06 DEC
You Me At Six
13 DEC
Evergrey
15 DEC
Kreator - Anthrax
09 FEB
Thundermother
09 FEB
Bullet For My Valentine - Trivium
14 FEB
Motionless In White
15 FEB
Reverze 2025

Eels - Time

18 JUN 2024

 

Album Review:  EELS – Tim

 

Releasedatum: 07/06/2024 door het label: E WORKS /Play It Again Sam

 

 

Het nieuwste studioalbum van Eels, getiteld "Eels Time!", biedt een intrigerende mix van rustige sereniteit en onderhuidse onrust. Terwijl de muziek een aangename luisterervaring biedt, roepen de teksten een wirwar van emoties op, waardoor het album een diepe indruk achterlaat.

 

"Eels Time!" presenteert zich als een zacht en onstuimig werkstuk, waarin reflecties op de dood een prominente rol spelen. Nummers zoals het spookachtige “We Won’t See Her Like Again” en de zacht anthemische “If I’m Gonna Go Anywhere” belichten de melancholische kant van het album. Het is duidelijk dat volwassenheid en liefde centraal staan in dit werk, waarbij de emotionele diepgang van Mark Everett, beter bekend als E, goed naar voren komt.

 

In de loop der jaren is Eels aanzienlijk zachter en milder geworden. Dit wordt duidelijk in de verschillende tracks. "Goldy" iseen meer up-tempo nummer en brengt een ontroerende ode aan Everett’s goudvis. Deze song illustreert de bijzondere band tussen een man en zijn huisdier en toont de kracht van eenvoudige, intieme momenten. De instrumentatie op het album is schaars, wat een bepaalde puurheid en authenticiteit aan de nummers toevoegt. Liefdesliedjes zoals “I Can't Believe It's True” en “Song for You Know Who” stralen eenvoud en oprechtheid uit, waardoor ze recht naar het hart gaan.

 

De teksten van "Eels Time!" lijken vaak voort te komen uit een stroom van bewustzijn, alsof er geen vastomlijnd plan is, maar juist een spontane uiting van emoties en gedachten. Dit geeft het album een rauwe en eerlijke sfeer. Het gevoel van zelftwijfel en het constante verlangen om indruk te maken, een terugkerend thema in Everett's werk, komt sterk naar voren. In het nummer “I Can't Believe It's True” zingt hij bijvoorbeeld: “Ik wil je gewoon verdienen. Ik kan niet geloven dat het waar is,” wat een diepe, persoonlijke kwetsbaarheid onthult.

 

Hoewel het album over het algemeen een ingetogen en poëtische bui heeft, is er altijd een onderstroom van melancholie aanwezig. Elk nummer lijkt een hoogtepunt te bevatten, maar net als in het echte leven, is de vreugde vluchtig. Deze vergankelijkheid wordt prachtig weerspiegeld in het gehele album.

 

"Eels Time!" is een ontroerende en introspectieve toevoeging aan de discografie van Eels. Voor degenen die Eels waarderen om zijn meest contemplatieve werk, biedt dit album genoeg om van te houden. Het is een bewijs van Everett's groei en zijn vermogen om diepe emoties over te brengen op een zachte, maar krachtige manier.

 

Rev: Astrid Callens 

Meer lezen...

Tour report: Fear Factory

11 JUN 2024

 

 

Fear Factory – Biohazard  by Cindy frey

 

6-10/06/2024

 

Into The Grave – Rock am Ring – Rock Im Park  

 

Full Tour report: 

Part 1

Part 2 

 

 

Meer lezen...

Concert report: Machine Head

07 JUN 2024

 

MACHINE HEAD

 

04/06/2024 @ 013 – Tilburg NL

 

Een van grootste metalbands die in de 013 passeert, daar zijn we altijd graag bij! De grootte van deze concertzaal is wat ons betreft ideaal voor dit soort optredens: er kan heel wat volk in voor een geweldige sfeer maar het is geen grote, betonnen bunker en dus blijft het toch altijd gezellig genoeg. Bovendien is de sound hier altijd fantastisch en dat hebben we toch nodig in dit genre. De band uit Oakland, California zet een gevarieerde en zeer straffe show neer met tracks uit (bijna) alle albums, die warm onthaald wordt door de volgelopen zaal.
 

Het voorprogramma wordt vanavond verzorgd door Another Now. De band uit Eindhoven komt zeer professioneel uit de hoek met een moderne metalcore sound. We horen afwisselend brute riffs met felle screams en melodieuze gitaarhooks en cleane zang van de bassist. Hier en daar ontwaren we ook een nu metal-invloed in de riffs en sound. Er lopen ter ondersteuning ook tapes mee met elektronische geluiden, op een bepaald moment zelfs dancebeats en een andere keer eerder rustig en glitchy klinkend. Die elektronica is voor ons geen meerwaarde en over het algemeen kan de band ons niet echt bij het nekvel grijpen. Maar het mag duidelijk zijn dat het lokale vijftal zijn kans vandaag gegrepen heeft met deze goede set want rondom ons zien en horen we veel waardering.
 

Het was al een hele tijd geleden dat we Machine Head live aan het werk zagen, meer dan 10 jaar geleden denken we zo. Dat was op Graspop en het was de eerste keer dat we hen in levende lijve konden aanschouwen en het was helaas ontgoochelend. Niet omdat de band, waarvan we van in het prille begin fan waren, het er zo slecht van af bracht maar vooral door de typische, opgepompte, overdreven Amerikaanse stijl en aanpak van frontman Robb Flynn. We hebben een gloedhekel aan die lege leuzes als ‘you’re so amazing’, ‘you’re the best crowd ever’ enzovoort en knapten er volledig op af. En we bekennen dat we de band daarna ook qua albums wat kwijt geraakt zijn. Maar de recente liveshows, in het bijzonder Graspop 2023, waren naar verluidt zo goed dat we deze keer toch niet wilden overslaan.
 

Vanaf opener ‘Imperium’ slaat de vlam in de pan en dat mag je letterlijk nemen: vlammenwerpers vooraan het podium knallen metershoog en we voelen de hitte op ons gezicht. De fotografen liepen het risico dat hun wenkbrauwen in de fik vlogen, het leek wel even een Rammstein-show! Achteraan zit drummer Matt Alston op een erg hoog podium, met daarboven het scherm met de visuals. Die focussen meestal op de hoes van het album waaruit de nummers gespeeld worden, met soms animaties van die hoezen of andere filmpjes tussendoor. Nooit overdreven of de aandacht afleidend, maar wel cool. De intussen al lang dienende bassist Jared MacEachern (die ook backing vocals voor zijn rekening neemt) is sympathiek en beweeglijk en zoekt veel interactie met het publiek, lead gitarist Reece Scruggs is iets minder prominent maar doet perfect wat hij moet doen: scheuren en shredden.
 

Met ‘Ten Ton Hammer’ worden de old school fans ook al meteen op hun wenken bediend. Dan is het de beurt aan ‘Chøke on the Ashes øf Yøur Hate’ van het meest recente album ‘Of Kingdom And Crown’ uit 2022. Er zullen nog 2 andere nummers uit die plaat aan bod komen en het is ook volkomen logisch dat de band die wil presenteren. Hoewel het nummer vlot wordt meegezongen, is het voor ons geen must in de set. Misschien heeft dat ook te maken met het feit dat Robb Flynn het die eerste nummers niet kan laten om weer voortdurend clichés de zaal in te roepen, over aansporen tot circle pits, ‘lose your shit’, ‘jump up and down’, ‘make some noise’, ‘throw those fists up in the air’, ‘wave your hands from side to side’, ‘let me hear you’, ‘scream for me’, ‘shoutout to the ragers of Killburg’ enzovoort. Via zeer sterke versies van ‘Now We Die’, ‘Is There Anybody Out There?’ en het fantastische ‘Aesthetics of Hate’ (dat opgedragen wordt aan Dimebag) komen we tot een eerste absolute hoogtepunt met ‘Old’ van het legendarische debuut ‘Burn My Eyes’. Het publiek brult ‘Jesus wept’ luidkeels mee, maar de metalgoden zullen zeker niet treuren bij dit geweld.
 

De intro van het recente ‘Slaughter the Martyr’ zorgt even voor een rustpunt vooraleer het keihard openbarst en opgevolgd wordt door ‘Locust’, ‘The Blood, the Sweat, the Tears’ en ‘Nø Gøds, Nø Masters’. Een overbodige solomoment voor gitarist Reece Scruggs zorgt voor de overgang naar ‘Darkness Within’, waarbij frontman Robb vertelt dat het stamt uit een donkere tijd toen hij het niet meer zag zitten. Hij is er door gekomen en die boodschap wil hij ook benadrukken, dat het echt wel beter wordt als je in een moeilijke periode zit en dat muziek je er door kan trekken, die is er altijd voor hem geweest. Het begint rustig met akoestische gitaarklanken en bouwt steeds verder op en aan het einde zingt het publiek luidkeels mee! Met de oudere nummers ‘Bulldozer’ en ‘From This Day’ bouwen we weer op naar de ultieme climax met ‘Davidian’, de metalklassieker waarbij het dak bijna letterlijk in vlammen opgaat en sowieso figuurlijk weggeblazen wordt. ‘Let freedom ring with a shotgun blast’! Uiteraard krijgen we daarna nog het epische ‘Halo’ als bisnummer, waarmee Machine Head nog eens bewijst tot de top te horen. Muzikaal was hier niks op af te dingen, de set was mooi uitgebalanceerd en de groovy, crossover thrash metal klonk gewoonweg uitstekend!

 

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

 

Full photo report: Machine Head

 

 

Meer lezen...

Album review: Lenny Kravitz - Blue Electric Light

06 JUN 2024

 

Lenny Kravitz  - "Blue Electric Light”

 

 

Release datum: 24/05/2024 door ROXIE RECORDS

Lenny Kravitz heeft op 24 mei 2024 zijn twaalfde studioalbum, "Blue Electric Light", uitgebracht. Als begeleider van zijn memoires “Let Love Rule”, geeft dit album luisteraars een intiemere kijk op Kravitz' perspectieven op liefde en leven. Het resultaat is een mix van rock, pop en soul, met een duidelijke hommage aan funk en Prince.

 

Lenny Kravitz beluisteren…

 

Ja, kan ik zeggen dat het een goed album is? Nee! Is het slecht? Nee, ook niet. Voor mij is dit album een zeer gemiddelde ervaring. En let op, laat je niet leiden door mijn oordeel. Dit album is zeker mooi, als ontspanning, achtergrondmuziek, sfeercreatie in rustige ruimtes. En ja, hier en daar kan je ook eens met de heupen staan meeswingen. Het is een sfeerhouder voor een bar waar mensen kunnen genieten van babbels en drankjes, en in die functie kan het album zeker beluisterd worden.

 

"Blue Electric Light" opent met "It's Just Another Fine Day (In This Universe of Love)", een klassiek Kravitz-nummer dat de ontspannen, retro vibe van zijn eerdere werk nabootst. De energie en funk stijgen naar een hoger niveau met "TK421", een leuk en groovy nummer met een verwijzing naar de Star Wars-franchise. Hoewel beide nummers pakkend zijn, valt de herhaling in het album op, iets wat bij "TK421" en andere nummers soms leidt tot een gevoel van voorspelbaarheid.

 

Lenny Kravitz is absoluut geen slechte muzikant. Zijn geintoneerde zang, funky basses, enzovoorts zijn aanwezig. Maar het is een op moment bekoring. Als ik de songs niet meer hoor, dan is het voorbij. Ze blijven jammer genoeg niet hangen. Een vernieuwing is hier ook ver te zoeken. Kravitz heeft zijn stemgeluid, zijn muziekgeluid, en hij is wie hij is en blijft wie hij is.

 

De ballad "Honey" en het op heavy metal geïnspireerde "Paralyzed" tonen Kravitz' veelzijdigheid, maar blijven binnen de veilige grenzen van zijn kenmerkende stijl. Dit wordt duidelijk in nummers als "Let It Ride" en "Love Is My Religion", die een terugkeer zijn naar de glamrock en gospel-invloeden van Kravitz.

 

Ondanks enkele hoogtepunten, zoals de aanstekelijke synthpop van "Human" en de soulvolle "Stuck in the Middle", mist het album een samenhangende lijn. De nummers lijken meer op losse experimenten dan op een coherent geheel. Deze uiteenlopende stijlen geven "Blue Electric Light" echter een interessante dynamiek en tonen Kravitz' bereidheid om te blijven experimenteren.

 

Hij heeft een mooi album afgeleverd, jammer genoeg voor mij ontbreken de nodige details om halsoverkop verliefd te worden op het album. Om mij te bekoren heb je iets extra’s nodig.

 

De afsluitende nummers, "Spirit in My Heart" en "Blue Electric Light", brengen het album tot een vredig einde, waarin Kravitz zijn nalatenschap en liefde voor muziek benadrukt. Hoewel het album niet grensverleggend is, blijft Kravitz trouw aan zijn eigen geluid en biedt hij zijn fans een aangenaam, funky album dat perfect past bij de zomer.

 

Al met al is "Blue Electric Light" een album dat Kravitz' typische stijl en flair laat zien, met enkele verrassende momenten. Het mag dan niet vernieuwend zijn, maar het levert genoeg plezierige en groovy tracks om zijn status als ‘living legend’ te bevestigen. Kravitz' vermogen om zijn verschillende muzikale tijdvakken te combineren zorgt voor een aantrekkelijk album dat, hoewel het soms repetitief aanvoelt, de luisteraar/fan uiteindelijk weet te boeien op zijn manier.

 

Rev: Astrid Callens

Meer lezen...

Festival report: Vestrock 2024

05 JUN 2024

 

VESTROCK 2024

 

Zaterdag 01/06/2024 @ HULST - NL

 

Vestrock is intussen al lang een gevestigde waarde in onze Dump-agenda, maar voor de fotograaf van dienst en mezelf was het toch het eerste bezoek aan het gezellige boutique festival. De locatie is ronduit prachtig, want het terrein ligt op een eiland midden in de oude vestingstad Hulst. De gevarieerde affiche, waar naar goede gewoonte een mooie mix van grote beloften en gevestigde waarden uit Nederland, België en het buitenland in allerlei muzikale genres op staan te blinken, een uitgekiende selectie foodtrucks en speciale bieren zorgen voor een aangename, familiale sfeer en doen het festival op beide dagen vollopen. De uitblinkers van dag zijn Pommelien Thijs, Nova Twins, Dinosaur Jr. en Son Mieux.

 

Dat betekent ook dat er 2 dagen na elkaar zo’n 10.000 bezoekers goed opgevangen moeten worden. Daar moeten we de organisatie oprecht voor feliciteren, want de onophoudelijke regen van de voorbije maanden had het eilandje omgevormd tot iets dat meer leek op rijstvelden. Letterlijk tonnen boomschors, massaal veel ijzeren platen en plastic staptegels zorgden er voor dat er toch een begaanbaar festivalterrein en backstage waren en dat je niet voortdurend in modderplassen trapte als je een beetje uitkeek. Desondanks leek de ondergrond soms te dansen onder je voeten maar dat hielp sommigen alleen maar om de benen los te gooien en op en neer te springen! Onze fotograaf was er ook al op dag één om wat plaatjes te schieten, onze impressie van de muzikale exploten op de vier verschillende podia is er alleen van dag 2.   

 

Het is een grijze dag en dat zal het ook de hele dag blijven, geen opklaring te bespeuren. We mogen al blij zijn dat het de hele dag droog blijft en dat enkele artiesten vandaag voor energie en zonnestralen zorgen. Pommelien Thijs (Main Stage) zorgde bijvoorbeeld meteen voor een aangename verrassing voor ons. Uiteraard zijn we bekend met het fenomeen en enkele van haar hits, je moet al onder een steen gewoond hebben de voorbije jaren om de zangeres en actrice te ontlopen. Als grumpy old man zijn we van nature echter nogal sceptisch tegenover hypes, dus stonden we al klaar om te fronsen en afkeurend het hoofd te schudden. De zangeres en haar band, allemaal voornamelijk in wit/beige tinten gekleed, pakken echter alles en iedereen in vanaf de eerste noot. Er gaat enorm veel energie uit van het optreden en Pommelien staat gewoon uitstekend te zingen, gesteund door een band die mooi de balans tussen hard en zacht vindt. De pop/rock-songs zitten ook prima in elkaar. De zangeres heeft ook een hele sympathieke, bereikbare, girl-next-door uitstraling en dat verkiezen wij altijd boven divastreken! Grote hits ‘Het beste moet nog komen’ en de straffe afsluiter ‘Erop of eronder’ plaatsen een uitroepteken achter een sterke performance. Wij moeten onze mening bijstellen, Pommelien is nu al een sterke artieste die alleen nog zal groeien!

 

Het contrast met Another Sky (Tent) is groot. Bij dit Londense viertal is het duidelijk de zangeres die het meeste aandacht trekt met haar vocale bereik en haar hoge stem klinkt soms engelachtig en dromerig. In de nummers horen we soms rustige, folky en alt-country invloeden, maar ook een meer rockende sound met echo's van 90's gitaarrock. Ook de lijntjes van de bassiste trekken wel regelmatig onze aandacht. Toch blijft voor ons het gevoel dat die losse elementen wel leuk zijn maar dat het als geheel nog niet mooi samen komt. Voor ons lijkt de band nog zoekende naar de juiste formule maar als ze die vindt, kan het in de toekomst hele mooie dingen opleveren.

 

Nog zo’n band die experimenteert door allerlei muziekstijlen in een reageerbuis te mengen tot een explosief mengsel, is Nova Twins (Main Stage). De band uit London bestaat uit het power-duo Amy Love (zangeres/gitariste) en Georgia South (bassiste), aangevuld met een drummer en beats en sounds van de tapes die meelopen. Een soundtrack voor deze woelige tijden? De dames razen door een set die elementen uit punk, grime, rock, rap, pop en nu metal fuseert tot een funky, groovy crossover mix. Opvallend is dat het vooral bassiste Georgia is die de sound bepaalt met vele pedalen en effecten die voor een heerlijke, zwaar vervormd geluid zorgen maar zeker ook met haar manier van spelen en de riffs, die schatplichtig zijn aan de grote Tom Morello – de invloed van Rage Against The Machine en Prophets Of Rage is ook zeker aanwezig. Dat geeft zangeres Amy de kans om zich meer te focussen op soms melodieuze zang die het geheel verteerbaar maakt, maar evengoed horen we ferme uithalen en scherpe raps. Qua présence doet ze ons ook regelmatig denken aan Skin (Skunk Anansie) en dat is zeker een compliment. Stevige afsluiter ‘Choose your fighter’ krijgt begeleidende visuals uit de fantastische videoclip, die eer betoont aan games als ‘Street Fighter’ en ‘Mortal Kombat’.  

 

Robert Grace (Tent) zou een nieuwe, Ierse popsensatie zijn, maar helaas volgen wij sociale media- kanalen als TikTok niet en dus kwamen de naam en de man zelf ons volkomen onbekend in de oren. Hij zou nogal een stevige hit gescoord hebben met het nummer ‘Casper’ maar dat hebben wij niet gehaald, helaas gaven we het op na 3 nummers. Robert ziet er een sympathieke kerel uit en hij kan aardig zingen, maar zijn muziek maakt niet meteen indruk. De popmuziek die sterk leunt op synths klinkt wel erg vertrouwd, maar ook wel als dertien in een dozijn.

 

Nog een artiest waarbij wij helemaal uit de lucht kwamen vallen, is Yade Lauren (Main Stage). Niet wetend wat we mogen verwachten, oogt het begin veelbelovend: een mooie podium setup, met een drummer, bassist, gitarist en toetsenist op een verhoogd podium en grote, blinkende ballonnen. Na het intro komt de zangeres energiek het podium op met twee danseressen en twee dansers in haar zog. Helaas zakt de pudding dan al in elkaar: er staat er al meteen een stuk mannelijke zang/rap op tape en dat voelt toch wat flauw aan als er 9 mensen op podium staan. De dansers komen en gaan doorheen het optreden maar de Nederlandstalige mix van R'n'B en urban (hiphop zouden we het niet durven noemen) klinkt erg flets. Toegegeven, wij houden sowieso niet van dit genre maar erkennen wel wanneer iets goed gebracht is. De echte overtuiging en connectie ontbrak, hoewel de kleine, frêle Yade een fraaie verschijning is en overduidelijk kan zingen. Het hielp niet dat haar outfit bestond uit een zeer kort rokje en truitje waar ze dan wel het hele optreden lang een dikke donsjas over aan hield mét de kap op en dat zag er wat clownesk uit.  

 

Top of the bill voor vele oudere knarren in het publiek vandaag, is zonder twijfel Dinosaur Jr. (Main Stage). De presentatrice geeft in de aankondiging al mee dat de band dit jaar al 40 jaar bestaat en speelt daar ook op in door te vragen wie er voor het podium ook die leeftijd gepasseerd is. Er gaan maar weinig handen nièt de lucht in. Vanaf opener ‘What Else Is New’ is het een heerlijk, scheurend gitaarfeest zoals we van het powertrio gewoon zijn. Al bij het tweede nummer neemt bassist Lou Barlow de gitaar en zang van J Mascis even over, terwijl drummer Murph de songs voortjaagt. Naar goede gewoonte knalt de band voort, in een eigen wereld en weinig interactie zoekend met het publiek, maar dat hebben ze ook niet nodig. Zeker niet als je kleppers als ‘Out There’ en ‘Feel The Pain’ na elkaar kan spelen! Met onder andere ‘Start Choppin’ en de obligate The Cure-cover ‘Just Like Heaven’ komt er einde aan een lekker gitaaruurtje.

 

The Reytons (Tent) pakt het helemaal anders aan: van meet af aan is er een erg hoog energiegehalte bij deze vijf Britten, die ook voortdurend contact met het publiek zoeken en ze opzwepen om samen een feestje te bouwen. De aanstekelijke, dansbare Indie post-punk is daar uitermate geschikt voor,  zorgt voor een glimlach op vele gezichten en trekt vele mensen helemaal mee in de uitbundige sfeer.

 

De grote publieksfavoriet van de dag is duidelijk Son Mieux (Main Stage), een naam die we wel al eens zagen passeren maar waar we niet meteen muziek of verwachtingen aan konden verbinden. Het werd een uitbundig feest waar muzikale genres als soul en funk de dansbare indie-pop bijkleuren. Op het podium lijkt Eurosong nooit veraf als je de extravagante outfits en stage act bekijkt. Maar er staat hier wel een echt goede, gerouleerde band op podium die blijkbaar ook wel al wit hits gescoord heeft. We zien naast de traditionele instrumenten en synths ook nog viool, saxofoon, trompet en diverse percussie voorkomen om de nummers met veel smaak en variatie in te kleden. Het geheel klinkt meeslepend, de sfeer zit er goed in en heel veel volk gaat aan het zingen,  dansen en springen. We worden ook aangespoord om even alle zorgen achter te laten en het moment allemaal samen te vieren en het veld te vullen met liefde: missie geslaagd.

 

Toch blijven wij niet tot het einde hangen, want we zijn erg benieuwd naar Master Peace (Kapel). De zanger/rapper brengt, met hulp van tapes, een toetseniste en een gitarist, een funky mix van post en indie punk en zware (hiphop) beats. De beste beschrijving die wij kunnen bedenken, is een iets stevigere en militantere versie van Bloc Party, met scheurende gitaren en opgehitste ritmes maar zeker even dansbaar. De beentjes gaan in beweging en de tent loopt langzaam toch mooi vol voor deze cross-over van allerlei muzikale genres, waar op bepaalde momenten ook (techno)beats in opduiken en een nummer dat leunt op een hele heavy versie van de gitaren uit Bob Marleys ‘Iron Lion Zion’!

 

Onze landgenote Amber Broos (Tent) zorgt intussen in de grote tent voor andere, maar ook stampende beats. Muzikaal ligt dit absoluut niet in ons straatje, maar we maken wel een diepe buiging voor wat deze jongedame intussen al allemaal gepresteerd en gerealiseerd heeft. Haar mix van dance, house en techno met hier en daar classics door gemixt, zorgde tot buiten de tent voor dansende mensen.

 

Dé grote headliner van vandaag is Oscar and the Wolf (Main Stage). We zijn zelf geen fan, maar de hits en het succes zijn natuurlijk niet te ontkennen. Na een moeilijke periode van zanger/frontman Max Colombie is de band terug, maar verveld tot een nieuwe incarnatie. Aanvankelijk zagen we zelfs enkel de zanger met veel dramatiek opkomen en zingen in een zilveren outfit, inclusief een kap waaronder hij volledig verborgen bleef, begeleid door zware beats. Via de camerabeelden langs het podium zagen we uiteindelijk toch dat er links achteraan een drummer en rechts achteraan een keyobardspeler in het donker verstopt zaten. We hielden het zelf maar vol tot halverwege het vierde nummer, omdat het muzikale aspect lijkt uitgekleed te zijn tot voornamelijk die harde beats en synths, die op een bepaald moment wel erg 80’s klonken. Dat kan ons nog minder bekoren dan de muzikale invulling voorheen.

 

Na een grauwe, frisse maar gevarieerde dag besluiten we dat het toch een zeer fijne eerste kennismaking met het Vestrock-festival was! We komen hier in de toekomst vast nog wel eens terug langs.

 

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

 

Full photo report: Vestrock 2024 Dag 1

Full photo report: Vestrock 2024 Dag 2

Meer lezen...