Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Foo Fighters
Body Count – Bloodlust
Cd-review: Channel Zero – Exit Humanity
Metallica – Hardwired
Queens Of The Stone Age
Agenda
21 NOV
Millionaire
22 NOV
10 CC
25 NOV
John Illsley - Dire Straits
25 NOV
Night of the proms 2017
25 NOV
KMF 2017
01 DEC
Golden Earring
01 DEC
Ozark Henry
01 DEC
Tjens Matic
07 DEC
Threshold
08 DEC
Thurisaz
09 DEC
Jasper Steverlinck
11 DEC
London Grammar
12 DEC
Nothing More
13 DEC
Tinariwen
14 DEC
Isolde
16 DEC
Gesfakrock 2017
20 DEC
Coely
26 JAN
Persistence Tour 2018
17 MAA
Avatar
23 APR
G3
Fotogalerij
Student Welcome Concert - 2014
Student Welcome Concert - 2014
Photo report: Admiral Freebee Xl
Photo report: Admiral Freebee Xl
Interview Evil Invaders
Interview Evil Invaders
Photo report: MTV Headbangers Ball
Photo report: MTV Headbangers Ball
Opening Versuz - Hasselt
Opening Versuz - Hasselt
Lady Linn - Handelsbeurs Gent
Lady Linn - Handelsbeurs Gent
W.A.S.P - Alcatraz club Show
W.A.S.P - Alcatraz club Show
Photo report: Daniel Lanois
Photo report: Daniel Lanois
Concert report: Pixies
Concert report: Pixies
Night of The Proms 2014
Night of The Proms 2014
Desert Drones @ De Kreun
Desert Drones @ De Kreun
Polé Polé
Polé Polé
Photo report: De Fanfaar - Radio Guga
Photo report: De Fanfaar - Radio Guga
Photo report: Milow - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Milow - Schouwburg Kortrijk

De Grillen van Gheysen

Bail me out!


 

 

 

Bail me out!

 

Een helgroen grasveld aan de Kortrijkse stadsgrenzen werd in een vingerknip omgetoverd met stalen constructies tot een sacraal gazon voor aanhangers van het hardere genre. Een pretpark voor jong en oud, gevuld met vele kleine en twee grote attracties. Twee bühnes waar veertig hardrock-, stoner rock-, grunge rock-, pyschedelic rock-, heavy metal-, death metal-, thrash metal-, black metal-, gothic metal-, speed metal-, groove metal-, doom metal-, nu metal-, glam metal-, power metal-, sludge metal-, bpost metal-, viking metal-, progressieve metal-, avant-garde metal, industrial metal, San Francisco Bay Area metal-, metalcore- en last but not least hair metal bands. Forse formaties met uiteenlopende carrières afkomstig uit the UK, the US of A, Duitsland, Zwitserland, Nederland, Noorwegen, Zweden, Portugal, Denemarken en ons eigen kleine Belgenlandje. Ondergedompeld in een uitnodigend gevangenisdecor zonder corrupte cipiers. Een muziekfeest badend in ongedwongen kameraadschap beklonken met high fives, fistbumps en puntige metalhorns. Een gezellige sfeer opgehitst door strak gespannen gitaarsnaren en dreunende bassen vanuit de onderbuik. Overgoten met een schuimende waaier aan Belgische bieren en andere suikerhoudende en geestverruimende dranken. Een culinaire keuze uit pulled pork, een inferno burger, frockadel of een wokschoteltje van Mr. Long. Maar bovenal met snoeiharde edelmetalen riffs centraal in de spotlights. Te beginnen met Dyscordia, Evil Invaders, Ghost en Dirkschneider. Gevolgd door King Hiss, Death Angel, High On Fire, Iced Earth, Testament en Saxon. En om af te ronden op zondag hoogdag met UFO, Sacred Reich, Life Of Agony, Trivium, Amon Amarth, Paradise Lost en mijn grote jeugdhelden van Korn. Daarnaast nog heel wat ensembles om te ontdekken tijdens ons penitentiair verblijf op the prison grounds van de Lange Munte. Meer is er niet nodig om een weekend vol leute, plezier en metalvertier van het hoogste niveau met al je zintuigen te beleven.

Alcatraz Hardrock & Metal Festival, het niet zo kleine broertje meer van Graspop en het Tomorrowland voor metalheads, kan beginnen. Bail me out on Monday, around 2:00 AM please.

 

Meer lezen...

 

Concertreport: Queens Of The Stone age

18 NOV 2017

 

Queens Of The Stone age @ Sportpaleis (16/11/17) (4/5)

 

Grensoverschrijdend goed gespeeld

 

Betrouwbaarder dan een woestijnrots, onverwoestbaar als brok graniet, strakker dan een saflet van Floyd Mayweather… zijn maar enkele van de superlatieven die we al twintig jaar lang op stonerrock-keurmerk QOTSA kunnen plakken. Ook in het Sportpaleis waar ze na hun passage in 2013 voor de tweede keer de boel uitverkochten konden Homme en zijn gevolg moeiteloos overtuigen. Met een driegangenmenu, waarbij de volle zeven albums werden aangeboord, dokkerden deze woestijnratten op automatische piloot zonder gordel doorheen een goedgevulde setlist.

 

Het voorgerecht bestond uit het drieluik If I Had A Tail, Monsters In The Parasol en My God Is The Sun. Vooral de laatste kon de kolkende menigte vroeg in de avond naar een eerste kookpunt brengen. Het geluid van het Sportpaleis, waar al heleboel wetenschappelijke studies aan gewijd zijn, werd hier en daar nog bijgesteld en QOTSA was klaar voor een stomende vertoning stonerspektakel ten berde te brengen.

 

De hoofdschotel werd na een dik kwartier ingezet met het fantastische Feet Don’t Fail. De opener van hun laatste worp Villains laat niemand ongevoelig. Jong en een heel stuk ouder lieten de voeten gewillige meetikken bij het aanhoren van het opzwepende ritme. The Way You Used To Do golfde meteen daarna verder op de gezette sfeer. Met een scherp oor voor detail werden de songs als grote waterballonnen in het publiek gedropt.

 

De schoof met de klassiekers bleef niet lang gesloten. You Think I Ain't Worth a Dollar, but I Feel Like a Millionaire en dé grootste hit bij uitstek No One Knows werden met de nodige overgave naar voorgeschoven. De overbodige drumsolo haalde de vaart jammer genoeg ietwat uit het nummer. Maar toen de band de boel terug in handen nam, kon het feestje, die intussen her en der aan de gang was, verder gezet worden. Regular John, het oudste nummer van de avond, bediende de fans van het eerste uur op hun wenken. De hoofden, allen in dezelfde richting, bleven niet statisch stil staan en er werd uitvoerig meegezongen. Fortress, al bij al een mooie passionele rockballad, en Smooth Sailing haalden de vaart voor de tweede keer uit de set. Maar iets later kon het drieluik Little Sister, Sick Sick Sick en Go With The Flow de iets mindere momenten vlot doen vervagen in de nevel van de koude novemberavond. De op elkaar gepakte massa op het middenplein ging van voor naar achter en van links naar rechts. Heerlijk om dit schouwspel van op het eerste balkon gade te slaan.

 

Na 44 jaren leven aan honderd per uur heeft Josh al wat meer moeite om de hele hoge noten (I Sat By The Ocean) te geraken. Maar hij blijft een heerser pur sang, dé Ginger Elvis, een rocker van en voor het volk. Ook de gitaarsound stond aan de stille kant waardoor sommige riffs in het spreekwoordelijke water vielen. Edoch werd het gros van de rauwe partituren grensoverschrijdend goed gespeeld en de sobere flexibele lichtpilaren zorgden voor een extra touch.

 

Het dessert werd verschroeiend ingezet met Head Like A Haunted House, één van de beste pegels van de laatste worp. Daarna volgde de oerklassieker I Think I Lost My Headache en het loeiharde A Song For The Dead als kers op de goed doorbakken taart. Beter kon QOTSA niet afsluiten.

 

De tiende keer Queens Of The Stone Age was, op een paar details na, wederom een voltreffer. Een ticket kopen voor dit soort bands, dat is een gegarandeerde win-winsituatie. Gelijk waar ze hun goddelijke gezangen en ragfijne riedels te berde brengen.

 

Tot volgend jaar!

(BG)

Meer lezen...

Photo report: Mastodon

16 NOV 2017

 

Mastodon - AB Bxl - 15/11/2017

 

Hail to fire in den AB... 

 

Pics: Bert Gysemans 

 

Meer lezen...

Concert report : PAIN

13 NOV 2017

 

PAIN - COMING HOME AGAIN tour 2017

 

@ Casino Koksijde 11/11/2017

 

SawThis IT
Corroded SWE
Pain SWE

 

 

Al een hele tijd keken we uit naar dit optreden en begaven we ons vol goeie moed naar het “Casino” in Koksijde. Voor de eerste maal tekende we present in deze zaal en wisten we niet zo goed wat er op ons af ging komen. Blijkbaar zijn ze daar ook niet zo thuis in het organiseren van metal optredens … bier in glas, mooie “tapis-plein” als vloerbedekking … maar een zeer gezellige en goed uitgeruste zaal om metalgod Peter Tägtgren te ontvangen en op ons los te laten. Voor de onwetenden onder ons, Tägtgren is reeds decennia lang de referentie voor vette metal, dreunende gitaren en dat vleugje gekheid die tegenwoordig in vele bands gemist wordt. Ik zie hem als de Jack Sparrow van de metal, en waarschijnlijk voelt hij zich zo ook … ooit beweerde hij zelfs ontvoerd geweest te zijn door aliens. Deze muzikale duizendpoot wordt in 1 adem genoemd met Hypocrisy, Lock Up, Pain, Lindemann, The Abyss …. Ook runt hij een van de betere muziekstudio's (the Abyss Studio’s) in Zweden waar bands als Dimmu Borgir, Children of Bodom, Marduk, Amorphis, Amon Amarth, Carach Angren, Heidevolk … kind aan huis zijn om hun meesterwerken vast te leggen.

 

 

SawThis uit Italië beet de spits af en bracht ons moderne thrash met de nodige Italiaanse ‘gestekakkerij’. Hun 30 minuten durende set zat vol energie en overgave die heel geloofwaardig overkwam. Al bij al een goed en strak optreden met toch hier en daar wat minder geluid wat het soms moeilijk maakte wat ze nu juist speelden.

 

 

Na SawThis is het aan de Zweedse Corroded. Het kwaliteitsverschil was meteen hoorbaar en werd hun Zweedse trots centraal geplaatst door de vette “Swedish Guitar Sound” en ‘Viking’ uitstralende kerels van de band. Ook aan humor was er bij deze band geen gebrek. Hun leadgitarist startte de set zonder geluid , maar zonder enige twijfel begon de kerel zijn eigen solo’s dan maar te zingen ipv te spelen … wat resulteerde in een nogal hilarische song. Achteraf bleek dat ie zijn ‘jack’ toch beter iets dieper in zijn gitaar had gestoken. Halverwege hun set stond de leadgitarist plots tussen het volk en kreeg hij op een ludieke manier onder zijn voeten van zanger Jens die het allemaal mooi verkocht kreeg. Het publiek at uit zijn handen … De mannen van Corroded kijken vooral op naar bands zoals Black Sabbath en Machine Head, en weten daar dan ook een perfecte mix van te brengen.

 

 

Maar het beste bleef gespaard voor op het laatst, … PAIN
Wie de frontman van PAIN kent zal vooraf al wat oorbescherming voorzien hebben, ...
De mix van gothic, industrial en metal bracht ons in extase van de eerste tot de laatste minuut. Hij speelde de ene ‘hit’ na de andere … geen enkel album werd vergeten, en de mix tussen de samples en de live muziek was perfect uitgekiend. (minder zijn we natuurlijk niet gewoon van PT). Songs zoals Dancing with the Dead, Suicide Machine, Just Hate Me, The Great Pretender … passeerden allemaal de revue. De perfecte playlist naar mijn mening. Het optreden in Koksijde was het laatste in een reeks van 16 tijdens de ‘Coming Home Again’ tour. Met als afsluiter ‘Shut Your Mouth’ waar alle bands en medewerkers van de tour het podium bestormden om mee te brullen met dit staaltje meesterschap. Naar mijn mening een van de beste optredens die ik de laatste tijd heb gezien ….

 

 

Review: Vandamme Wouter
Score: 4,5 / 5

 

 

Setlist Pain:
• Dancing with the Dead • Monkey Business • Black Knight Satellite • Suicide Machine • Dirty Woman • The Great Pretender • Just Hate Me • Zombie Slam • Call Me • Same Old Song • End Of The Line • Nailed to the Ground • Coming Home • On and On Encore: • You Only Live Twice • Eleanor Rigby (The Beatles cover) • Shut Your Mouth

 

Meer lezen...

Impericon - Never say Die Tour 2017

12 NOV 2017

 

Impericon, Never Say Die 2017 - Brugge

 

Een grauwe, regenachtige dag in ruraal Vlaanderen. Wij, de Antwerpse cavalerie, zakken af naar Het Entrepot in Brugge voor de gloednieuwe editie van de Never Say Die Tour van Impericon. In een metallic grijze Kia Pride uit 1996 die vrijwel letterlijk uit elkaar valt, trotseren we het noodweer en de indrukwekkend slordige Belgische infrastructuur.

 

Eindelijk aangekomen kunnen we genieten van de melodische oorlogstrommels van Chelsea Grin, een Amerikaanse deathcoreband die de laatste jaren menig festivalweide wist te beroeren. Het voelt anders aan dan we gewoon zijn. De moshpit ethiek is ver te zoeken en al vroeg op de avond vallen er gewonden. Enkele roekelozen gooien hun benen de lucht in, op wat highkicks moeten voorstellen, en denken zichzelf interessant te maken. Not impressed, back the fuck off…

 

Deez Nuts, een Australische hardcore punkband valt een beetje uit de toon vanavond. Hun ritme en riffs zijn heerlijk om met een NASCAR-bak over het circuit te crossen of een biker-café kort en klein te slaan. Op deze ‘dansvloer’ echter, is het wat ongemakkelijk. Het violent dancen maakt plaats voor een bizar gehuppel van zatte Walen, die zoals gewoonlijk niet weten waar ze mee bezig zijn. We laten de sfeer niet verpesten, doch doen een stapje terug en kijken toe hoe de verworpenen hun put dieper graven bij deze twijfelachtige levensbeslissingen. Het Entrepot ligt naast een jeugdhuis, dus dit kan de hoeveelheid bezopen volk verklaren, maar waarom de irritante figuren Frans spreken is voor mij een raadsel.

 

Even omkleden, iets gemakkelijks aan doen. De Emmure cult komt eraan en we moeten vrij kunnen bewegen, onze dekking hoog houden, snapt u wel? Emmure moet zo ongeveer het goorste zijn dat de wereld ooit heeft gebaard en een compactere vorm van haat vinden we waarschijnlijk enkel terug in de leider van Boko Haram. Daar ga ik verder niet over uitweiden, want ik wil het voor één keer niet over religie hebben. Het is al erg genoeg zo. De naam Emmure komt trouwens van de executiemethode immurement, hierbij wordt het slachtoffer opgesloten in een ruimte zonder uitgang, letterlijk ‘ommuurd’. Iets wat beide, psychologisch en fysiek, een hel moet zijn. 

 

Zanger Frankie Palmeri, die door ex-bandleden als een “disgusting human being” omschreven wordt, weet zichzelf op tijd en stond enige controverse eigen te maken. Door regelmatig gebruik van het woord ‘faggot’ en ‘nigga’ wordt hij doorgaans buiten zijn fanbase als racistisch en homofoob aanschouwd. T-shirt opschriften als ‘Shoot First Ask Questions Later’ en ‘Violence As A Way Of Life’ doen hier weliswaar geen goed aan. Na de release van hun laatste album kwam Palmeri opnieuw in de juridische problemen door de titel van het nummer ‘Bring a Gun to School’, wat iets te veel belletjes deed rinkelen in de richting van de Columbine massacres. Nu ik er zo over nadenk, was hij ook vandaag in niet zo’n goede bui… Hij gaf er snel de brui aan en had het schijt aan bisnummers. Het concert was kort, maar zeer krachtig en naar goede gewoonte ul-tra gewelddadig.

 


Rev: Jules Maeyens

 

Meer lezen...

Concert report: Kasabian

11 NOV 2017

 

Kasabian - Vorst Nationaal BXL - 10/11/2017

 

Kasabian overtuigt maar blaast niet weg.

Naar het najaarsconcert van Kasabian keek zelfs mijn vijfjarige zoon uit...al was dat waarschijnlijk omdat ik mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken kon steken. De band uit Leicester, voor het eerst sinds hun succesvolle passage op Werchter in 2015 terug in ons land, bracht hun nieuwe album met zich mee: For crying out loud. Verre van hun beste werk, om me nog voorzichtig uit te drukken, maar ik kwam - zoals wellicht velen -  vooral voor het werk uit West Ryder Pauper Lunatic Asylum en Velociraptor
.


Een goed volgelopen Vorst Nationaal was vooral bevolkt met 30'ers die duidelijk enthousiast waren over de komst van de vaandeldragers van de Britpop anno 2017. Met opener Ill Ray (The King) - tevens het openingsnummer van de nieuwe cd - trapten ze het concert onmiddellijk met een energiebom op gang. Met enkele strakke nummers uit eerder werk, waaronder Eez-Eh - met Daft Punk's 'Around the world' als speelse outro - kregen de Britten het publiek helemaal op hun hand en was het duidelijk waarom ze zo'n sterke live reputatie met zich meedragen. Vervolgens klonk Shoot The Runner, dat ik in een vorig leven leerde kennen via 'Later...with Jools Holland' en me met  'I'm a King and she's my Queen, bitch!' op slag in hun universum wist binnen te sleuren... Hierna volgden Days are Forgotten en de nieuwe single You're in love with a psycho, waarna het publiek er even geen zin meer in leek te hebben en de sfeer in de zaal bijna volledig verdween. Behalve bij de langbenige ADHD'ster die achter mij zat en met haar ritmische gestamp uitbundig mijn nek masseerde.


Al kwam er verandering bij Treat waarbij het charismatische multitalent Sergio Pizzorno - "I said" - het publiek liet meezingen - "Everybody knows I work it. Work it like a treat." Het bleek echter van korte duur, want met nummers als Bless this acid house en Stevie daalde het energiepeil opnieuw en was het wachten op de bisnummers. Nadat de bandleden even backstage hun smartphone konden checken om op de hoogte te blijven van de verwikkelingen met Puigdemont kwamen ze met het nieuwe Comeback Kid terug op de planken. Na Vlad the Impaler wisten ze het publiek nog eenmaal helemaal uit de bol te laten gaan met Fire, nog steeds een dijk van een song.


Kasabian zette een degelijke performance neer, maar was weinig vernieuwend. Stiekem had ik gehoopt dat de nieuwe cd hen live naar een hoger niveau zou tillen.
Dat was helaas niet het geval, ze haalden eerder de vaart uit de set. Gelukkig stonden de oude nummers als een huis, waardoor de rit naar Brussel toch de moeite waard was.

 

Rev: Inge Vanhoorne

Pics: Nathan Dobbelaere

 

Meer lezen...

Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.

11 NOV 2017

 

Wall Streets

 

Mauro Pawlowski / Remo Perrotti 

 

@ Den Trap, Kortrijk - 11/11/2017 

 

Pure Pavlowski Power

His Relaxed Coolness bestijgt met drummer Remo het podium van de intussen legendarische club ‘Den Trap’ en zag dat het goed was. Enkel een drum, een gitaar en wat pedaaltjes. Maar wat voor een klasbakken. De eerste akkoorden en slagen voorspellen met absolute zekerheid de zoveelste topper. Je ruikt direct dat Mauro een topmuzikant is die wat mij betreft in dit apenlandje op eenzame hoogte staat. Wat kan die gast spelen zeg. Strakke ritmes worden overgoten met gekiende melodieën. Pauzes tussen de nummers worden niet toegestaan, je voelt alles in al je ingewanden en er valt geen ontsnappen aan. Zo hoort het dus. Beefheart in het kwadraat, en dit is niet eens overdreven. ‘Mauro is verdomme een groep op zijn eigen ‘, weet Vergote me te vertellen. Ook dit is niet overdreven. Onze beste gitarist speelt gewoonweg alle genres op zijn zessnarige plank, en dan nog tegelijkertijd. We krijgen zomaar een rifje in de maag geramd waar ons aller Jean Marie Aerts een arm veil voor zou hebben. En dan moeten we nog beginnen  over drummer Remo met de geschifte ogen. Ook hij is een wandelend cultureel centrum. Zijne Retestrakheid laat alle Black Box Revelations een meer dan serieus poepje ruiken. En alweer toont Den Trap en zijn fantastisch team wat topmuziek is door dit power duo binnen te halen. Met gevatte humor geeft Mauro ons even les in wat hij definieert als een slow. Ik maak er ook nu geen woorden aan vuil. De kwaliteit druipt er gewoonweg van af. Sex Yourself leert ons hoe funk moet klinken. Het bisnummer dient netjes om ons de definitieve knock out te geven.

 

Pics: Tom Van der Stede

Rev: Lvk

 

Meer lezen...