King Buffalo – The Burden Of Restlessness
Gojira - Fortitude
The Dead Daisies - Holy Ground
Elder Brother - I won't Fade On You
Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Agenda
08 AUG
Lokerse Feesten 2021
08 AUG
Dranouter Zomersessies Xl 2021
15 AUG
Alcatraz Fest 2021
29 AUG
W-Festival 2021
04 SEP
Belgian Blast Festival 2021
05 SEP
Cirque Magique
11 SEP
Miracle Metal Meeting
11 SEP
OLT 21
17 SEP
Exhorder
25 SEP
Hell Over Europe 4
09 OKT
Rave Rebels 2021
17 OKT
Elton John
30 OKT
Desertfest
26 NOV
The Sore Losers
27 NOV
Troyfest
07 DEC
Brutus
22 DEC
The RG's
16 JAN
Accept
10 FEB
Cheap Trick
09 MAA
Stake
15 MAA
David Knopfler
05 MEI
a-ha
06 JUN
Kiss
12 JUN
Eric Clapton
26 JUN
Hellfest 2022
05 JUL
Rammstein (Nl)
09 JUL
Mad Cool Festival
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
05 SEP
Factory of Sweetness
23 OKT
Kansas
02 NOV
Blue Oyster Cult

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Photo report: Mooneye

01 JUL 2021

 

Mooneye - CC Het Applauws, 01/07/2021

 

Augustijn Vermandere 

 

Pics: Karl Vandewoestijne (4T6-Photography)

 

Full photo report: Dump Magazine Fb

Meer lezen...

GREY SKIES FALLEN – Cold Dead Lands

23 JUN 2021

 

Cd - review: GREY SKIES FALLEN – Cold Dead Lands

 

Het New-Yorkse trio GREY SKIES FALLEN bestaat sinds 1997. Ze brengen hun vijfde album uit. Het album telt zes songs.  ‘Cold Dead Lands’ staat bol van doommetal met nogal ingewikkelde songstructuren en een knipoog naar typische twin-gitaren uit een vervlogen progressief tijdperk.

 

‘Visions From The Last Sunset’ heeft alle eerder genoemde ingrediënten. Een zeer traag nummer met over het algemeen cleane zang, soms meerstemmig. De song blijft zeer melodieus dit toch terwijl de drummer ieder accent van de gitaren in de verf zet door zowel zijn symbalen of toms er van langs te geven.

 

Titelsong ‘Cold Dead Lands’ is zeer eigenaardig. Precies of verschillende songs tot één nummer zijn gesmeed. Cleane en brulzang wisselen af. Na twee minuten volgt een volledige stilte en wordt een rustige gitaarmelodie uitgewerkt tot een heftige uitbarsting.

 

‘Procession To The Tombs’ is heavy doom met brulzang die toch melodieus tracht te klinken. Na drie minuten sluipt een gedreven ritme binnen. De brulzang houdt aan. Na vijf minuten vervalt alles terug in het oude. Een trage gitaarsolo sleept ons naar het einde.

 

Een Iron Maiden melodie trekt ‘Picking Up The Pieces’ op gang. Er wordt gestart met melodieuze cleane zang. Alweer verschillende ritmes volgen mekaar op.

 

‘Ways Of The World’ is een zwaar doomy hard rock nummer met brulzang. Verder wordt opnieuw afgewisseld met cleane zang. Jammer dat de song niet verder werd uitgewerkt zoals bij aanvang.

 

‘After The Summer Comes The Fall’ heeft een Sabbath-riff in huis. Helaas valt de drive weg door de vele accenten van de drummer. Weg ‘swing’.

 

GREY SKIES FALLEN schrijft geen gemakkelijke songs. Wel wordt er voor gezorgd dat hun typische kenmerken in elke song terug te vinden zijn. Twin-gitaren, meerstemmige cleane zang, een drummer die zijn kit niet enkel als basisritme gebruikt maar als een evenwaardig hoofdinstrument en de onvermijdelijke brulzang die toch melodie inhoudt. Doomliefhebbers moeten deze band zeker een kans geven.

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

King Buffalo – The Burden Of Restlessness

27 MEI 2021

 

KING BUFFALO – The Burden Of Restlessness

 

De coronatijden hebben artiesten aan het werk gezet. Deze band uit New York wil dit jaar DRIE albums uitbrengen. Deze ‘The Burden of Restlessness’ is dus de eerste. King Buffalo brengt psychedelische rock met een stevige stoner touch. Ze brachten in 2013 hun debuut, een EP,  ‘Repeater’ uit in eigen beheer. Hun spacey aanpak en aparte zangpartijen vielen in de smaak. In 2016 verschijnt ‘Orion’. Hier wordt psychedelica gemixt met oude Pink Floyd toestanden. Snel wordt duidelijk welke richting deze band uit gaat. In 2018 verschijnt het uitstekende ‘Longing To Be The Mountain’ (verder LTBTM). Dit album wordt gepromoot tijdens een sterk optreden op het Freak Valley Festival 2019 in Duitsland. Zeer eigenaardig: een EP ‘Dead Star’ wordt in 2020 uitgebracht. Een verrassende schijf waarin synths volop aanwezig zijn. Nu dus deze ‘The Burden of Restlessness’ .

 

Wel, ik val meteen met de deur in huis: deze plaat is geweldig. Er wordt afgetrapt met ‘Burning’. Het eerste wat opvalt is de productie. Topgeluid. Het ritme is aanstekelijk. De gitaarklank is super. Opnieuw zweven de zangpartijen van gitarist/zanger Sean McVay over hun typische sound.

 

Tweede track is ‘Hebetation’ . Dit werk werd begin mei 2021 op ons losgelaten als opwarmer. Hier zet de ritmesectie hun beste beentje voor. Dan Reynolds (bas) en Scott Donaldson (drums) zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat het een lust voor het oor is. Superstrak!

 

‘Locusts’ start met delaygitaar. Na een drietal minuten komt de song helemaal los. Hier hoor je het gitaarwerk van Sean aanleunen bij songs uit hun LTBTM album. Opbouwend naar een climax.

 

Bij aanvang van ‘Silverfish’ wordt u op een verkeerd spoor gezet door de synth. Precies de start van een popdeuntje. Na een dikke twee minuten komt een zware fuzz gitaar de rust verstoren . Het deuntje wordt door die gitaar overgenomen in een alweer geweldig ritme.

 

De zanglijn in ‘Grifter’ is psychedelica ten top. Op een uitstekend strak ritme van alle instrumenten klinkt dit zeer mysterieus. Als de distortionpedaal ingedrukt wordt het ritme van de drum gewijzigd en daarna komt de hakkende gitaar alle aandacht opeisen. Smashing!

 

Een paar verrassende accentjes van een synth laat ‘The Knocks’ bij de start apart klinken. Tijdens de opbouw worden de accenten snel vervangen door heftig ritmisch gitaarwerk dat alweer perfect gecombineerd wordt met bas en drum. Sean McVay laat zich hier opmerken met een korte hevige gitaarsolo.

 

Afsluiter ‘Loam’ is overduidelijk herkenbaar als een King Buffalo song o.m. door de drumstijl. Een lichte synth zorgt voor een tapijtje. Deze song kon zo op het LTBTM album staan.

 

Met ‘The Burden of Restlessness’  laat King Buffalo horen dat zij in topvorm zijn. Hun sterke troef: “ritme” wordt hier breed uitgesmeerd. Alle songs zijn superstrak gespeeld. Het samenspel is gewoonweg verbluffend en door de uitstekende productie komt dit nog meer tot uiting. King Buffalo legt de lat voor zichzelf zéér hoog door de belofte nog twee albums uit te brengen dit jaar. Of zij dit album kunnen overtreffen is nog maar de vraag.

 

Guido Grymonprez.

 

 

 

Meer lezen...

Review: Valley of The Gods - Old Gods

19 MEI 2021

 

Valley of The Sun - Old Gods

 

Hun debuut ‘Electric Talons of The Thunderhawk’ uit 2013 verraste iedereen en was veelbelovend.

 

Opvolger ‘Volume Rock’ uit 2016 ontgoochelde mede door de hoge verwachtingen maar ook kwalitatief. Maar kijk, hier is ‘Old Gods’ weliswaar met enige vertraging bij het uitgeven en verspreiding door de alom bekende reden. Het album dateert al van 2019 maar niettemin: dit album kan een internationale doorbraak betekenen voor dit viertal uit Cincinnati. Ryan Ferrier - guitar, vocals, Chris Sweeney - bass, keyboards, Josh Pilot – guitar en Lex Vegas – drums hebben een dijk van een plaat gemaakt.

 

Titeltrack ‘Old Gods’ opent met een cleane gitaarmelodie die iets later met ritme wordt bijgestaan door een voetpedaal van Lex. De distortionpedaal wordt ingedrukt en een sterke riff weerklinkt. De cleane zang past perfect in het stonerrockplaatje. 

 

‘All We Are’ wordt ingeluid door een basgitaar en is een stuk sneller. Een laag stemgeluid bijgestaan door een aanstekelijk gitaarlickje klinkt als een mix van punkrock met new wave.

‘Gaia Creates’ is een kort instrumentaaltje dat ‘Dim Vision’ moet inleiden. Dit is een ongecompliceerde snelle rechttoe rechtaan rock n’ roll song.

 

‘Shiva Destroys’ bestaat uit drumgeroffel op de floortoms. Een inleiding voor ‘Firewalker’, een korte snelle rocksong volgens het boekje. Daarna worden we getrakteerd op een formidabele song dat de band typeert. ‘Into The Abyss’  is een trage opbouwende song in een zeer sterke melodie. Als na een dikke twee minuten de distortionpedaal wordt bediend krijg je het koud zweet. Die song bijt in uw trommelvlies. Dit is een echt meesterwerkje.

 

En het niveau blijft stijgen. ‘Faith Is For Suckers’ is alweer een sterke rocksong en toch zo simpel. Een cleane gitaarlick met droog drumritme (cowbell) trekt het boeltje op gang. De eenvoudige zang wordt ondersteund door stevig strak gitaarwerk. ‘Buddha Transcends’ is opnieuw een inleiding ditmaal voor ‘Means The Same’ . Een droge gitaarriff zet u op verkeerd (punk)spoor. Zeer melodieuze stonerrock met dito zanglijn benadrukt nogmaals de stijl waar de band voor staat.

Als afsluiter van de schijf krijgen we nogmaals een meesterwerkje voorgeschoteld. ‘Dreams Of Sand’ is wederom een traag opbouwende song met een ijzersterke melodie die U van de eerste seconde niet meer loslaat. De gitaren geven je een lel van jewelste. Van een oorwurm gesproken.

 

Wie VALLEY OF THE SUN niet kent moet hiermee zeker aan de slag. Dit is een geweldige mix van (psychedelische) rock, stonerrock en punky gitaarriffjes. Neem de soms aparte zanglijnen er bij en het pakket is compleet. ‘Old Gods’ is veel meer dan een aanrader.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Review: THE CALICOS – The Soft Landing

13 MEI 2021

 

THE CALICOS – The Soft Landing

 

Muzikaal nieuws uit ons Belgenland. Dit zestal uit regio Antwerpen won Humo’s Rock Rally in 2018. Als je luistert naar hun eerder werk begrijp je al snel waarom. Die kerels kunnen songs schrijven die onmiddellijk uw aandacht vasthouden. Laat dan nog die songs onder handen nemen door de juiste perso(o)n(en) in de studio en dan weet je het wel. ‘The Soft Landing’ is hun eerste full album en meteen een schot in de roos.

 

Quinten Vermaelen (guitars vocals), Aäron Koch (guitars pedalsteel), Sander Smeets (guitars keys), Maximilian Dobbertin (keys), Guido Op de Beeck (bass) en Olivier Penu (drums) brengen uitstekende songs die je in de muzikale richting van The War On Drugs en Wilco moet zoeken. Quinten heeft een gouden stem. De instrumenten klinken echt top. (wat een gitaarsound) De productie is subliem.

 

De schijf start met ‘How Was I To Know’. Een mooie opbouwende song met naar het einde toe gitaarwerk die zo van David Gilmour kon zijn.

'Heartbreaker’ is een luisterpopsong gedragen door mooie vioolklanken (synths?).

Bij ‘Follow You Down’ denk je bij aanvang aan Extreme en hun verschrikkelijke hitsingle maar die gedachte wordt direct teniet gedaan wanneer Quinten zijn zang start. De gitaarmelodie is een oorwurm.'Desire’ is alweer een prachtige opbouwende song met een steelguitar als hoofdrolspeler. Bij ‘Nova’ waait er een andere wind. Het ritme wordt opgedreven en je wordt opgenomen in de gecreëerde sfeer.

 

‘Cruel’ is een traag slepend nummer. We worden verwend met een tweetal minuten durend gitaarspel om duimen en vingers af te likken. 'I Don’t Need It’ is ietwat een vreemde eend in de bijt. De stijl blijft herkenbaar, dat wel.  

 

‘Day By Day’ geeft ons het gevoel op een Caraïbisch eiland te vertoeven waarbij de rust regelmatig verstoord wordt, zeker naar het einde toe.

De titelsong ‘The Soft Landing’ is de laatste van negen songs op deze schijf die we zeker regelmatig op de radio zullen horen.

 

 

The Calicos hebben topwerk afgeleverd. En dat geldt niet enkel voor de songs maar ook voor de productie.

Ik vermoed dat er hier sterk voorbereidend werk is aan vooraf gegaan, om een eindproduct van topniveau als dit te bekomen.

 

Grote klasse!

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Gojira - Fortitude

30 APR 2021

 

Cd-review: Gojira – Fortitude (5/5)

 

Rispel raspel

 

‘Hoera, hoera, de stroper uit het Amazonewoud is gevat…’ zou misschien hetgeen zijn dat frontman Joe Duplantier met zijn gevolg uit volle borst zou willen chanten. Hun kakelverse schijf is, naast een statement voor meer duurzaam bewustzijn, een regelrechte uithaal naar het onrecht dat ’s werelds grootste woud nog steeds moet ondergaan. Zonder de doorsnee metalhead een geweten te willen schoppen wordt er met Gojiraanse overtuigingskracht, hun handelsmerk, van jetje gegeven. Fortitude betekent standvastigheid en laat het nu dat zijn waar onze geteisterde globe naar snakt.

 

Gojira kan dan al uit een Sepultura-vatje van een goed jaar tappen, deze franke Fransozen brouwen vooral verder met wat ze ons op Magma (2016) en L’Enfant Sauvage (2012) met grote gulpen inschonken. Hun nieuwe album is tegelijk tegendraads en vernieuwend maar komt wel lekker golvend binnen. Ook Randy Blythe (Lamb Of God) liet zich lovend uit over Fortitude. Volgens het metalboegbeeld  ‘the bar has just been raised again’. De verwachtingen van deze release waren even hoog als onze vooruitzichten van dit kalenderjaar na een anno horribilis. Maar het stond reeds maanden in de sterren geschreven dat er potten zouden gebroken worden. Haal de toeters en vuvuzela’s boven, deze plaat schreeuwt om versoepelingen en volle festivalweides.

 

Opener Born For One Thing was de tweede single die ons als zoethoudertje werd toe geworpen. Met tromgeroffel trappelend vol ongeduld wordt Fortitude hier op gang getrapt. De videoclip heeft trouwens een Belgisch decor, de opnames gebeurden in het Afrikamuseum in Tervuren. Zoals ook de andere clips zijn ze jouw kostbare kijktijd in tijden van content overload zeker waard. Amazonia houdt er de vaart goed in. Deze loeier van formaat gaat binnen als zoete koek ook al ligt er wat Roots Bloody Roots-mosterd op. In deze open brief aan Jair Messias (say what!) Bolsonaro en zijn abominabel bosbeheer wordt de covid-ontkenner bij uitstek bij de ballen gegrepen en krijgen ze daarbij nog eens een stevige twist toegediend. Another World kan al sinds de zomer van 2020 gedwee Spotify-streams verzamelen. We konden ons geen betere songtitel inbeelden voor de eerste vette streep Gojira sinds lang, in een periode waar het verlangen naar een ‘andere wereld’ regelmatig in ons coronavermoeide hoofd ronddoolde.

 

Ook Hold On en New Found laten het niveau amper zakken. Mede dankzij drummer Mario, broer van frontman Joe, die momenteel gezien kan worden als de Wout Van Aert onder de trommelaars, een alleskunner die verrassend uit de hoek blijft komen. Ook op dit album is de jongste Duplantier de backbone van de band, le métronome de maître. Halfweg is de titeltrack de inleidende instrumental voor The Chant. In vergelijking met de andere tracks een relatief rustig en ingetogen orgelpunt dat live, hopelijk ooit, en masse zal meegekeeld worden. Het bezwerende refrein blijft hangen en dat vinden we allesbehalve vervelend.

 

Naar het einde toe hebben les gars de Bayonne nog enkele metalparty poppers van het zuiverste allooi in hun mouw zitten. Sphinx en Into the Storm zullen samen met de rest de tand des tijds met zekerheid overleven. Maar luister vooral door tot helemaal op het einde. Grind, de laatste in de rij, gooit er nog eens ruw de beuk in, ook al groeit deze boomsoort niet in het Amazonewoud.

 

Rispel raspel, Gojira was al enige tijd bij de beste woudlopers van het bos en neemt anno 2021 met gemak de leiding der protagonisten. Met het plectrum als strijdwapen voor een iets betere wereld.

 

(BG)

 

Meer lezen...