Monolord - Your Time To Shine
Alien Weaponry - Tangaroa
Mooneye - Big Enough
King Buffalo – The Burden Of Restlessness
Gojira - Fortitude
The Dead Daisies - Holy Ground
Agenda
30 OKT
Desertfest
01 NOV
Sinners Day 2021
06 NOV
Vestrock Downtown 2021
26 NOV
The Sore Losers
27 NOV
Troyfest
07 DEC
Brutus
11 DEC
Blast from The Past 2021
22 DEC
The RG's
16 JAN
Accept
05 FEB
Scumbash (Nl)
10 FEB
Cheap Trick
18 FEB
Hell Over Europe 4
09 MAA
Stake
15 MAA
David Knopfler
29 MAA
Desertfest Berlin
05 MEI
a-ha
06 JUN
Kiss
12 JUN
Eric Clapton
26 JUN
Hellfest 2022
05 JUL
Rammstein (Nl)
09 JUL
Mad Cool Festival
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
06 AUG
Coldplay
05 SEP
Factory of Sweetness
23 OKT
Kansas
02 NOV
Blue Oyster Cult

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Monolord - Your Time To Shine

18 OKT 2021

 

Cd review: MONOLORD – Your Time To Shine

 

Onze vrienden uit Göteborg zijn terug. Na twee EP’s en vier full albums krijgen we opnieuw een full album in de bus. Vijf songs op deze schijf.

 

The Weary’ bijt de spits af. Thomas Jäger, Mika Häkki en Esben Willems kloppen als vier smeden om beurt met volle geweld hun voorhamer op het gloeiend stuk ijzer. Hopelijk kan het aambeeld dit verwerken. Het geklop wordt bijgetreden door een gedubde gitaarmelodie die abrupt wordt afgebroken. De voorhamers worden na een tijdje opgeborgen. Er volgt een sterke gitaarriff. (een knipoogje naar Sabbath’s ‘A National Acrobat’) . Als een nachtegaal zingt Thomas een heerlijke melodie op het gitaargeweld. Wat een start.

 

‘To Each Their Own’ blijkt een soort ballade te worden. Een sterke zanglijn en een verrassende flangergitaar zijn de aanzet naar een doomsong die u doet wegdromen. De gitaarriff wordt sterker door het gebruik van een octaver. Naar het einde toe volgt minutenlang een doomy melodie die je nooit meer vergeet. Topnummer.

‘I’ll Be Damned’ is traag en beklemmend. De riff is een earworm. Dit is een typische Monolord-song. De titeltrack Your Time To Shine’ is een traag nummer. Het is de langste song op de schijf. En toch blijft het boeien. Avontuurlijk en variërend. En naar het einde toe weer een gitaarmelodie die je niet meer loslaat.

Afsluiter The Siren Of Yersinia’ komt met volle geweld binnen. Na een minuut komen we terug op adem. De nachtegaal zingt opnieuw op wat gitaargetokkel en wordt verderop bijgestaan door trage drumbegeleiding en achtergrondsynths. Na drie minuten is de geweldige gitaarriff terug. Wat een sound.

Deze plaat staat bol van toegankelijke doomy songs. De laag gestemde gitaren klinken uitstekend. Monolord houdt vast aan de cleane fragiele stem die in schril contrast staat met het gitaargeluid. En dat werkt. Als je de songs ontleed wordt het duidelijk dat goede nummers niet ingewikkeld hoeven te zijn. Monolord groeit. En wat de sound betreft…Black Sabbath is nooit ver weg. Gelukkig.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd-review: Hippotraktor – Meridian

14 OKT 2021

 

Hippotraktor – Meridian (5/5)

 

Hippotraktaat

 

Kom dat zien, kom dat horen, een nieuw edelmetalen bondgenootschap van eigen bodem is geboren.

 

Hippotraktor, een kwintet uit Mechelen, heeft zich op een korte tijd met het nodige enthousiasme en noeste paardenkracht – wink wink – aan het Belgische metalfirmament gehesen. Met Meridian hebben ze niet zomaar een opmerkelijk debuut op een koele vrijdagochtend in oktober uitgebracht. Na drie luisterbeurten blijven de nummers nu al in een loopke door ons hoofd dreunen. Dit is zo’n plaat waarvan de meridiaan terecht door het achterwerk van de band in kwestie mag lopen.

 

Als het Duitse Pelagic Label (The Ocean, Hypno5e, Psychonaut, Briqueville, Bear…) voor de nodige wind in de zeilen zorgt, krijg je natuurlijk iets meer gedaan dan de doorsnee beginnende muziekband. Maar oorverdovende oorwurmen van songs schrijven en nemen zichzelf niet op. Met 7 loeiers van formaat, goed voor een kleine veertig minuten vertier, neemt Hippotraktor ons mee op hun eerste (en hopelijk niet laatste) tour de force. Manifest the Mountain is de eerste machtsontplooiing die afgelopen zomer als voorbode uit het niets als digitale kanonskogel werd afgevuurd. Deze opener in er ééntje om in te kaderen en op te hangen in de vaderlandse eregalerij. Mover Of Skies vliegt iets minder bruut uit de startblokken maar de lijvige lyrics en gelaagde opbouw laten ons niet lang op onze honger zitten. God is in the Slumber is een technisch hoogstandje met alles erop en eraan. Als je enkel met je drie vooraf geloste tracks op Spotify een kleine tienduizend maandelijkse luisteraars kan bekoren is er genoeg potentieel aanwezig voor een ontluikende headliner. Op de b-side van de LP is er geen ruimte voor een mindere beurt. Hier krijgen we de drie langste Hippo-granieten voorgeschoteld. Zowel Juncture als Beacons werden besprenkeld met een snuifje zout van het merk Opeth. Ze gaan geen seconde vervelen en de meerstemmige vocals Stefan De Graef (ook brulboei van dienst bij Psychonaut) en Sander Rom worden mooi in de gitzwarte verf gezet. Daarnaast zorgt De Graef met vier toms binnen handbereik naast het microstatief op gezette tijden voor extra percussie. A Final Animation is een laatste gebalde vuist, de koffie mét dreupel bij het dessert. Beter zal het dit jaar niet meer worden.

 

Alcatraz, Graspop… ? Zijn deze lieden al geboekt?

(BG)

Meer lezen...

Cd Review: Redscale - The Old Colossus

06 OKT 2021

 

REDSCALE – The Old Colossus

 

Na hun EP “Under The Spell” en hun full albums “Set In Stone” en “Feed Them to the Lions” is hier hun derde full album “The Old Colossus”. Christian Reuter (gitaar), Henning Claussen (zang/gitaar), Martin Stabler (drums) en Grant Price (bas) brengen stonerrock.

 

Opener ‘On The Run’ heeft een beetje alles wat het genre typeert: de Orange Amp gitaarklanken,  ritmeveranderingen en stevig drumwerk. Bij de titeltrack ‘The Old Colossus’ denk je aanvankelijk dat je een doomsong voorgeschoteld krijgt maar na een minuut barst het los. Een stuwend ritme trekt alles op gang. ‘It’s A Deathcult, Baby’ is rock ’n roll. Vollen bak vooruit.

 

Bij ‘Tabula Rasa’ wordt het gaspedaal gelost. Een sterke rock-bluesy song waar zanger Henning zijn strot teistert. Een opbouwend sterke nummer. REDSCALE trekt de lijn door wat ritme betreft in ‘Hard To Believe’. Hier kunnen de zangpartijen beter. Verveling loert om de hoek.

 

‘Wall Of Bricks’ is een instrumentaal nummer. De ritmesectie gaat voluit. Melodieuze fuzz gitaren en een zingende gitaarsolo die blijft hangen. ‘Of Wealth and Taste’ start als een doom song maar al gauw wordt de snelheid opgedreven om dan terug te vallen tijdens de zangpartijen. Vreemd. Een akoestische gitaar begeleidt zanger Henning in ‘At The End’. Toch mag het volledige gezelschap naar het einde toe nog eens alle remmen los gooien maar heel kort maar. Afsluiter The Lathe of Heaven’ komt niet van de grond door het tegenritme van de drum. En de eentonige zang maakt het geheel wat lastig.

 

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat REDSCALE die plaat te vroeg heeft gemaakt. Dit product kan niet concurreren met soortgenoten. Slecht is dit zeker niet maar we worden verwend op stonerrock gebied. De eerste helft van de schijf is best te pruimen maar dan slaat wat verveling toe. De zingende gitaar op de achtergrond is bij de meeste songs er te veel aan. Misschien had hier meer ingezeten met een duurdere producer. Wie weet..

 

Guido Grymonprez

 

 

 

 

 

 

Meer lezen...

Photo report: Headbangers Balls Fest

04 OKT 2021

 

Headbanger's Balls Fest 

 

De Leest - Izegem, 02/10/2021 

 

Cobra the impaler - Toxic Shock - Signs of Algorithm - Psychonaut - Pestilence - Phill Campbell & The Basterd Sons - Orange Goblin

 

Pics: Stefaan Desfossez

 

 

 

 

 

Meer lezen...

Photo report: Goose

28 SEP 2021

 

Goose

 

Leffingeleuren - Op en Tent  26/09/2021

Concerttent - Leffinge

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

Ep review: ERNST- Sad Seasons

22 SEP 2021

 

ERNST - Sad Seasons: Autumn

 

België barst van het muzikaal talent. En dit in alle genres. Hier is de tweede EP van ERNST in hun bestaan. De eerste van een vierluik. Volgend jaar wordt nog elk seizoen een EP uitgebracht. ERNST brengt een soort alternatieve kamermuziek. Soms in een jazzy-sausje.

 

Bij ‘Eldorado’ loop je door een bos in een vroege ochtend. De vogels ontwaken en stilaan worden ze bijgestaan door de stem van leadzangeres Debby Termonia. Haar prachtige stem wordt bij aanvang begeleid door een flangergitaar en verderop een roffelende snaredrum en chorusgitaar. In ‘Gold’ wordt Debby bijgestaan door een tweede stem: een bas. Een swingend ritme en knipperende duimen en vingers brengen u in een dansmood. Haar stem wordt bij momenten gedubd. ‘When i’m dead my dearest’ blijft zowat in hetzelfde ritme maar wordt niet nadrukkelijk door de drums geaccentueerd. Er wordt op de snaredrumrand getikt. Een fluit brengt extra avontuur. ‘Unmindful of the Roses’ sleept zich vooruit als een typische Vaya Con Dios song. Benieuwd wie daar zijn lippen op elkaar tuit en een melodietje ten gehore brengt. Er wordt afgesloten met ‘Remember Me’ . Debby’s stem wordt nu begeleid door een akoestische gitaar. Tijdens het refrein worden blijkbaar meer dan alle stemmen ingezet.

 

ERNST brengt ernstige muziek. De songs zijn uitstekend afgewerkt. De zangeres is een nachtegaal. Nooit vervelend. De herfstnummers staan er. Benieuwd wat de winter brengt.

 

www.ernst.band

 

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...