Metallica – Hardwired
Placebo - Lifes What You Make It
Heaven Shall Burn - Wanderer
Wovenhand – Star Treatment
Sabaton - The Last Stand
Bear's Den - Red Earth & Pouring Rain
Agenda
24 FEB
Oathbreaker
04 MAA
Scumbash - Rotterdam
09 MAA
Blonde Redhead
09 MAA
Geubels
10 MAA
Matt Bianco
11 MAA
Phil Campbell
11 MAA
Elvis Costello
16 MAA
Macy Gray
21 MAA
Korn - Lotto Arena Antwerpen
23 MAA
Novastar
30 MAA
Me and That man
01 APR
Fisher Z
08 APR
Delirium Blues Festival
09 APR
Grandaddy
11 APR
Soulwax
19 APR
Meuris
21 APR
Lowrider
23 APR
Roadburn 2017
28 APR
Joe Bonamassa - Antwerpen
29 APR
Admiral Freebee
30 APR
Oscar and The Wolf - Sportpaleis Antwerpen
30 APR
Civil War
01 MEI
Roots and roses Festival 2017
06 MEI
Stef Kamil Carlens
06 MEI
Moulin Blues Festival 2017
06 MEI
Headbangers Balls Fest 2017
09 MEI
Paul Carrack
26 MEI
Wovenhand
04 JUN
Rory Gallagher International Tribute festival (IRL)
04 JUN
Vestrock 2017
18 JUN
Hellfest 2017
02 JUL
Rock Werchter 2017
16 JUL
Blues Peer
01 AUG
U2
11 AUG
Bryan Adams
13 AUG
Alcatraz 2017
20 AUG
W-festival 2017
24 AUG
Sonus Festival - Croatia
10 SEP
Lollapalooza Berlin
22 OKT
Y&t
14 NOV
Doro
07 DEC
Threshold
Fotogalerij
Lokale helden
Lokale helden
Concert report: Taxiwars - Nijdrop
Concert report: Taxiwars - Nijdrop
Photo Report: Polderrock 2016
Photo Report: Polderrock 2016
Concert report: Crammerock 2016 - Friday
Concert report: Crammerock 2016 - Friday
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Festival Review Woosha - Vrijdag
Festival Review Woosha - Vrijdag
Photo report: Maverick & The Poodles
Photo report: Maverick & The Poodles
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Groezrock 2016
Groezrock 2016
Woosha 2014
Woosha 2014
Concert review: Alcatraz Pre-show - Kortrijk
Concert review: Alcatraz Pre-show - Kortrijk
Concert report: Kamelot
Concert report: Kamelot
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4

De Grillen van Gheysen

2016, a bad year for...


 

 

 

2016, a bad year for ...

 

Bommen in Aleppo, Istanbul, Brussel... Doe-het-zelf-terroristen in Nice, Berlijn, Orlando... Een boze man met blonde toupée en oranje tronie wordt verkozen tot nieuwe leider van het Vrije Westen. Poetin en Erdogan laten zich niet doen en rollen hun dictatoriale spierballen. Zwarte piet wordt bleek van schrik en de Britten gooien roet in het Europese zevengangenmenu. En de schaapjes mekkeren bij nachte over een kerststal, begot. Een bende onderschatte Welshmen spelen een zootje overschatte Belgen volledig uit Vertonghenverband. Een club uit het Brugse wordt na elf jaar nog eens kampioen. Olli gokt en … verliest. Samsonseks – what's in a name – wordt tot woord van het jaar verkozen. En rood vlees blijkt nog iets ongezonder te zijn dan eerst gedacht. Bazart wordt purper gedraaid. Rihanna miste haar kans op eeuwige Limburgse roem en ook Fred Durst en de zijne tekenen present om één van de slechtste vertoningen op Belgische festivalbodem ten berde te brengen. Bowie wordt voorgoed the starman waiting in the sky. Cohen is voor altijd last year's man, hallelujah. Prince scheert weg in zijn little red Corvette. The Voice of Europe zal als marktkramer blijven bestaan. Voor George Michael was het zijn laatste Kerst. En ook Thielemans tootst ctr+alt+del, Bluesette for national anthem, please.

 

A good year…

 

DiCaprio krijgt eindelijk een blinkend Oscarbeeldje. Pikachu zorgt samen met zijn Japanse vrienden voor lege smartphonebatterijen en een nieuw soort (a)sociaal gedrag. Er zijn nog zekerheden want de Belgische biercultuur wordt eindelijk immaterieel erfgoed. Daar drinken we voortaan niet meer dan tien eenheden alcohol op. En Jay Vleugels mist een belangrijke vergadering terwijl de tijd soms mannequingewijs leek stil te staan. We kregen een van trots glimmende Greg op de goudgele stranden van Copacabana. Voetbalkoning Cristiano kan een trofeekast van Ibrahimokea bijzetten terwijl de immer beschaafde Jan Balliauw een onzachte knuffel kreeg van een voetbalfan die iets meer dan tien eenheden alcohol op had. Op de Mont Ventoux wappert voortaan een Belgische vlag neergeplant tussen de witte keien dankzij ene hardtrappende Thomas. En Peter S. kon zich in de verzengende zandbak van Qatar voor de tweede keer op rij in een regenboogtrui laten hijsen. Tom Boonen vreet een kassei te veel in Noord-Frankrijk en Florian ‘Poef’ Van Acker zorgt op zijn beurt voor het eerlijkste sportmoment van het jaar. Gilles ‘De Mol’ Van Bouwel leidt tot tweemaal toe half Vlaanderen om de tuin. En een ontluikende Lize Spit zorgt voor de zotste boekenverkoopcijfers sinds Dagelijkse Kost 23. Ramsey Bolton (GoT) wordt vakkundig verwerkt tot hondenvoer. Radiohead en Metallica brengen nog eens een dikke dijk van een plaat uit. Een oerdegelijke Paul McCartney wordt niet door iedereen herkend op de wei van Werchter. En Keith Richards en Iggy Pop leven nog!

 

Voor 2017 wens ik iedereen een federale begroting in evenwicht, veel machtige muziekmomenten en een goede gezondheid.

 

En dan nu toastjes smeren en meekwelen met De Tijdloze.

 

(BG)

 

Meer lezen...

 

Interview: JOANNE SHAW TAYLOR

18 FEB 2017

 

JOANNE SHAW TAYLOR
 

Blues, nothing but the blues

TINY LEGS TIM

In het Nederlands noemen ze deze emotie een dipje, alsof het om iets gastronomisch gaat. In het Frans bekt het wat stoerder. Daar gaat men voor le cafard. Amerikanen en Engelsen prefereren een kleur: the blues. Dit is van oorsprong het melancholische gevoel dat zwarte slaven hadden toen ze zich een bult moesten werken op de plantages. Door het zingen van de blues hoopten ze troost te vinden.
N.a.v. het Blueprint bluesfestival op 26 maart checken we even bij een nieuwe generatie bluesmuzikanten, zowel bij een mannelijk als vrouwelijk exemplaar. Geen van beiden is op een katoenveld geboren maar is blank en jong. Naast hun voorliefde voor hetzelfde muziekgenre hebben ze een drieledige artiestennaam als gelijkenis.

TINY LEGS TIM

Tim, jij hebt West-Vlaamse roots.

Inderdaad, ik ben afkomstig uit het dorpje Westouter in de Westhoek. Hoop en al 1500 inwoners, tegen de Franse grens. Na mijn humaniora studeerde ik biologie in Gent en ben daar blijven plakken.

Waarom koos je muziek als beroep? Geen evidente keuze.

Vanaf mijn elfde heb ik altijd muziek gespeeld. Thuis werd gezegd dat ik eerst mijn studies moest afmaken en werk vinden. Daarna mocht muziek aan bod komen. Op mijn 23ste ben ik zwaar ziek geworden. Een aangeboren probleem met mijn lever. Na de eerste transplantatie volgde er een tweede. Ik ben zes jaar immobiel geweest. Ik beloofde mezelf dat als ik hier door raakte ik me 100% op de muziek zou richten. Momenteel gaat alles goed met mijn gezondheid. Ik neem medicatie tegen afstoting en ben ernstig vermagerd. Maar ik voel me gelukkig. Mijn artiestennaam Tiny Legs Tim is een grappige woordspeling op mijn tengere benen. Je hebt nog artiesten die dit doen zoals Blind Willie Johnson die, nogal wiedes, stekeblind was.

Vanwaar de liefde voor de blues?

Mijn ouders leefden volgens het gedachtengoed van mei ’68. Er werd veel muziek gedraaid thuis: zowel klassiek, jazz als Bob Dylan en blues. Er zaten zes echte bluesplaten, van die obscure, in de collectie. Zoals Lightnin’ Hopkins. Ik vond de sfeer en de klank van die muziek mysterieus en aanlokkelijk. Ondertussen ken ik de geschiedenis van de blues. Vroeger verstond ik geen Engels zodat enkel de muziek naar binnen kwam. Door mijn ziekte raakte ik ten volle gefascineerd door de blues. Ik had dingen om over te schrijven. De minder mooie kant van het leven… Tiny Legs Tim heeft een dubbele bodem. Iets negatiefs omtoveren tot iets positiefs. Ik heb parttime les gegeven maar dat zoog me op. Nu leid ik het leven dat ik wil leven: als muzikant. Weliswaar zonder alcohol en met voldoende slaap. Rock ’n roll, nietwaar.

Je opteert voor Deltablues. Geef eens wat uitleg hierover.

Dat verwijst naar het zuiden van de Verenigde Staten, meer bepaald de Mississipi Delta bekend om zijn katoenvelden, de bakermat van de blues. Eén persoon die zingt én akoestisch speelt. In die stijl zijn de bekendste namen Robert Johnson, Charley Patton en Son House. Een favoriet uitpikken kan ik niet. Ik vind ze elke op hun manier even goed.

Je verzorgde het voorprogramma van enkele grootheden. Tijd voor roddels.

Het concert van Pete Dorothy stelde niks voor. Hij was volledig gedrogeerd. Niemand trok er zich wat van aan. Zelfs zijn tourmanager was er gerust in. Richard Thompson daarentegen is een grappige gemoedelijke man. Hij gaf me complimenten. John Mayall heeft heel mijn optreden bijgewoond en raadde het publiek aan mijn cd te kopen.

In februari komt je nieuwe cd uit.

Mijn vierde plaat is een akoestische geworden in duo met Steven Troch, jarenlang de frontman van Fried Bourbon. We hebben twee dagen live opgenomen in de Yellow Tape studio met één klassieke micro van het merk Melodium. Zonder technische snufjes. Het klinkt eerlijk en bijzonder goed.

Hoe ziet jouw ideale groep er uit?

Aan de drumkit plaats ik Fred Below, Willie Dixon op bas en Hubert Sumlin op gitaar. Little Walter leeft zich uit op mondharmonica. Helaas, al deze muzikanten zijn gestorven.
Mijn band bestaat uit een aantal blanke negers als Frederik Van den Berghe (ex Arno) op drums, Steven Troch op mondharmonica en René Stock of Karel Algoed op contrabas.

Welke anekdote blijft je het meest bij?

Tijdens de opnames van mijn album Stepping Up zaten we vijf dagen met de groep in de studio. Tijdens het uitladen geraakten mijn vingers tussen een van de zware studio deuren. Shit, mijn linkerhand was gezwollen. Ondanks deze handicap hebben we toch opgenomen.

Luister je ook naar andere muziek?

Jawel hoor. Bob Dylan, Neil Young en Leonard Cohen bekoren me zeker. Ik volg ook de zaken van de collega’s. Ik moet toegeven, 90% van mijn aandacht gaat naar blues. Bij de hedendaagse muziek ben ik onder de indruk van Warhaus. Dit is het zijproject van Maarten Devoldere, frontman van Balthazar. Het jazzcombo Taxiwars rond Tom Barman vind ik straf. De Amerikaanse singersongwriter Kurt Vile staat eveneens hoog aangeschreven. Het moet mij raken en genoeg diepgang hebben.

 

Uw favoriete gitaar?

Ik lijd aan G.A.S. wat staat voor Gear Acquisition Syndrome. Het zorgt ervoor dat de spullen die bij de gitaar worden gebruikt slechts van korte duur bevredigend zijn. Er moeten altijd meer attributen of gitaren gekocht worden. Ik beken, ik koop veel gitaren. Maar ik heb er onlangs twee verkocht. Die ene ideale gitaar die alle andere kan vervangen ben ik nog niet tegengekomen.

Wat vind je van het Blueprint bluesfestival?

Het is een mooi samengestelde affiche die redelijk breed gaat. Van de hardere bluesrock tot het akoestische werk. Dat zal heel wat mensen aanspreken. Samen met Steven Troch stel ik er mijn nieuwe cd voor.

Is er nog iets dat je kwijt wilt?

Ik ben zeer tevreden van het parcours van Tiny Legs Tim na de donkere ziekteperiode. Ik ben altijd blijven doordoen. Traag maar gestaag. Ik bruis van de ideeën en heb nog veel om naar toe te werken. Kijk naar onze godfather Roland, 72 geworden. Die blijft verder doen op zijn eigenzinnige manier. Daar neem ik mijn hoed voor af.

JOANNE SHAW TAYLOR (U.K.)

Nog maar 30 jaar en Joanne heeft al zes cd’s op haar palmares. Haar albums staan hoog genoteerd in de US Billboard Top Blues. In 2010 won ze de onderscheiding van beste zangeres bij The British Blues Awards. Het jaar erop haalde ze de prijs als Songwriter of the Year binnen. Joanne speelt zeer expressief gitaar en haar enigszins hese stem past perfect bij de muziek die zij speelt. Stergitarist Joe Bonamassa noemt haar ‘A superstar in waiting’.
Het had wat voeten in de aarde voor we de blonde gitariste aan de lijn kregen. Na diverse mails naar haar manager kregen we haar nummer. Maar… ofwel nam ze niet op, ofwel sloeg de voicemail aan. Uiteindelijk kreeg ik contact via haar roadmanager. Het interview kon plaatsvinden tussen de soundcheck en het avondmaal. Helaas, een buitenlandse gsm-lijn is niet altijd even duidelijk. Op de koop toe spreekt ze met een zwaar Brits accent… en ze heeft weinig tijd. Om dit gitaarwonder, ook wel het nieuwe gezicht van de blues genoemd, te spreken neem ik er de ambetantigheden bij.

Je bent ontdekt door Dave Stewart van Eurythmics. Hoe is dat verlopen?

Ik was pas 16 toen ik hem een cassette overhandigde na een liefdadigheidsconcert. Dave bleek danig onder de indruk. Ik werd uitgenodigd om mee te spelen in zijn supergroep D.U.P. met onder meer Candy Dulfer en Jimmy Cliff. Later stond ik met Annie Lennox op het podium voor zo’n 12.000 toeschouwers.

 

 

Hou je van Let’s Dance van David Bowie?

Sure I do. Het was de zoveelste switch in zijn carriere en het werd zijn best verkochte album. Het zal je niet verwonderen dat ik er gek op ben omdat Stevie Ray Vaughn, één van mijn helden, er leadgitaar op speelt. David had Stevie ontdekt op Montreux Jazz. Op de singles Let’s Dance, China Girl en Cat People hoor je duidelijk Stevie’s zeer herkenbare Albert King-stijl.

Jimi Hendrix is ook één van je favorieten. Vertel.

Zijn debuutalbum Are You Experienced heeft me werkelijk van mijn sokken geblazen. Het nummer Manic Depression staat bij mij op kop. Hendrix schreef de song nadat zijn manager Chas Chandler op een persconferentie verteld had dat Jimi klonk als een manisch depressieveling.

Herinner jij je optreden zo’n 10 jaar terug in een Bredense kroeg vlakbij Oostende?

Oh my god. Neen, dat zegt me niks meer. Ik ben zowat constant aan het toeren en niet alles blijft me bij. Ik ken ook geen Belgische muzikanten want ik speel slechts sporadisch in je land. Voor en na mijn shows schiet er niet zoveel tijd over.

Al je concerten in het Verenigd Koninkrijk zijn uitverkocht. Is dit een gevolg van je verschijning in ‘Later… with Jools Holland’?

Dat heeft ermee te maken. Maar ik krijg ook lovende recensies, mijn cd’s scoren super, collega’s als John Mayall en Stevie Wonder apprecieren me, en ik speel onnoemelijk veel. Zo krijg je faam.
Sorry mate, I’ve got to go. Daar gaat mijn goede reputatie. See you at the festival.

Dirk Ghys

BLUEPRINT BLUESFESTIVAL
-Joanne Shaw Taylor (U.K.)
-Marino Noppe band
-Tiny Legs Tim
-Ed De Smul
zondag 26 maart 2017, 16 uur
cc Zomerloos Gistel, cultuur@gistel.be, 059 27 98 71, € 18

 

Meer lezen...

Cd-review: Pain Of Salvation – In The Passing Light Of Day

16 FEB 2017

 

Pain Of Salvation – In The Passing Light Of Day (5/5)

 

De bevrijdende werking van metal

 

Dat Zweden een muzikaal land is bewijzen de Eurosong-statistieken, met zes overwinningen moeten ze enkel het Ierland van Johnny Logan laten voorgaan. Naast ABBA, het noorderlicht en de rolmops van betere qualité heeft het Scandinavische koninkrijk nog heel wat meer te bieden. Maar dat wist je als bescheiden muziekliefhebber waarschijnlijk al. Pain Of Salvation, die we eerlijkheidshalve nog niet zo lang geleden hebben leren kennen, is nu al één van onze ontdekkingen van 2017. In The Passing Light Of Day, hun tiende loeier, is veel meer dan een schuchtere ochtendzon die door de gordijnen de woonkamer tracht binnen te sluipen.

 

Pain Of Salvation is moeilijk in één vakje te steken. We horen progressieve metalriffs die ergens het midden houden tussen Opeth en Tool. Opener On A Tuesday is een tien minutenlange onverbeterlijke streep complexiteit die er op één of andere manier toch zoetjes in gaat. Alle troeven worden op tafel gegooid zodat meteen duidelijk is waar je aan toe bent. Tongue Of God en het wondermooie Silent Gold liggen qua intensiteit mijlenver uit elkaar maar kunnen beiden op hun eigen manier toch imponeren. Het brede spectrum dat aangereikt wordt, is er eentje van buiten categorie. Full Throttle Tribe heeft met een tongbreker als titel desalniettemin alles om uit te groeien tot een echte crowdpleaser. Een uiterst meezingbaar refrein wordt strak afgewisseld met snedige strofes. Bij The Taming of a Beast wordt titelgewijs het beest getemd tot het niet meer te houden is. Ontketend als dolle roedel wolven wordt ook hier in schoonheid geëindigd. Op het einde krijgen we als toetje de titeltrack nog voorgeschoteld. Vijftien minuten lang balanceert de band tussen ingetogen breekbaarheid en harde mokerslagen die uiteindelijk ook hier de bovenhand halen. Het perfecte einde van een dikke dijk van een plaat.

 

Het moet bloed, zweet en tranen gekost hebben om dit pareltje te produceren. Maar het In The Passing Light Of Day mag wel degelijk meer dan het daglicht zien.

(BG)

 

 

Meer lezen...

Filmreview: Manchester By The Sea

16 FEB 2017

 

Manchester By The Sea (4,5/5)

 

 

Zee van melancholische mistroostigheid

 

Casey Affleck is al langer dan vandaag niet enkel de broer van … maar een gevierd acteur die een keur van puike kaskrakers kan voorleggen. Maar in Manchester By The Sea speelt Affleck misschien wel dé rol van zijn leven. Met een mistroostige tronie, waar die van pakweg Mia Doornaert in vergelijking bij verbleekt, speelt hij de hele cast op een hoopje. Een Golden Globe voor beste acteur en een berg andere awards van aanzienlijk niveau waren meer dan terecht zijn deel. Het kan dus nog spannend worden op de 89ste Acadamy Award show tussen Gosling (La La Land), Garfield (Hacksaw Ridge) en Affleck. Voor ons part mogen ze alle drie een gouden beeldje bijzetten op de schouw maar dat is nu eenmaal onmogelijk.

 

Manchester By The Sea vertelt het verhaal van Lee Chandler (Affleck), een klusjesman uit Boston die na het plotse overlijden van zijn broer te horen krijgt dat hij voogd wordt van zijn neef. Lee probeert in de mate van het mogelijke alle regelingen te treffen die moeten gebeuren bij dit soort moeilijke momenten. Maar plotsklaps de voogdij krijgen over een puberende tiener is geen makkie. Tussendoor sijpelen scènes uit Lee’s verleden binnen en wordt duidelijk waarom hij voortdurend een strijd levert met zijn opgepot verdriet en innerlijke onrust. Dat er geen enkele glimlach te zien is op z’n gezicht is uiteindelijk nog het minste en kan perfect gekaderd worden.

 

Dit oerdegelijk drama doet genregenoten als Broken Circle Breakdown en co in het niets verzinken. Het beklijvend geheel hakt er in en blijft dagenlang nazinderen. Je zet best iets luchtigs klaar om na deze gitzwarte golf van melancholie te bekijken als tegengewicht.

(BG)

 

 

Meer lezen...

Concert report: Gutterdammerung

13 FEB 2017

 

Gutterdämmerung @ AB  09/02/2017

 

Cinema in de concertzaal

 

Een gevleugelde Iggy Pop als engel, een vastberaden Lemmy Kilmister als generaal, een stoere Josh Homme als bazookabediener, een overtuigende Henry Rollins als priester en een doeltreffende Jesse ‘The Devil’ Hughes als premiejager. Zelfs Ozark Henry wist een bijrol te bemachtigen in dit ronkende rock-epos. De in Antwerpen woonachtige Zweedse regisseur/fotograaf Bjorn Tagemose wist voor zijn opmerkelijke filmdebuut, naar eigen zeggen een uit de hand gelopen resultaat van zijn midlifecrisis, het kruim van de muziekwereld te verzamelen om van Gutterdämmerung het beruchtste rockcircus van het decennium te maken.

 

Met een live-band die van wanten wist en een filmisch pareltje dat in een handvol afgelijnde hoofdstukken op een goedgevulde zaal werd afgevuurd, was de sfeer in de Ancienne Belgique bij momenten opperbest. Dat de film in zwart-wit is, geeft een extra dimensie aan de zinderende scènes die o.a. in LA, Miami, Londen én Diksmuide werden opgenomen. De belangrijkste verhaallijn is de strijd van godsdienstfanatici tegen rockmuziek. Het moest dan wel lukken dat een dag na de eerste presentatie van de prent enkele terroristen de Bataclan in Parijs binnenvielen. De rest is jammer genoeg geschiedenis. De snedig gebrachte covers van War Pigs, I’ve Seen That Face Before, Raining Blood.... en het effect dat het verschijnen van de karakterkoppen van Tom Araya, Homme en wijlen Lemmy had op het publiek, werden onder gejuich onthaald. Vooral bij de laatstgenoemde ging het publiek volledig uit zijn dak. Na anderhalf uur mocht Brent Vanneste een orgelpunt zetten achter de vertoning met een metalen versie van Oh Fortuna van Carl Orf. De frontman van Steak Number Eight zorgde daarmee misschien wel voor hét hoogtepunt van de avond.

 

Gutterdämmerung was de trip naar Brussel zeker waard, en we willen hem zeker nog een tweede en derde keer zien. Misschien ooit nog eens op een blauwe maandagavond op Canvas, wie weet?

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: John Garcia – The Coyote Who Spoke in Tongues

13 FEB 2017

 

John Garcia – The Coyote Who Spoke in Tongues (4/5)

 

De woestijn als bron van alle leven

 

Kyuss, Slo Burn, Unida, Hermano, Vista Chino… het aantal bands en projecten dat John Garcia de voorbije dertig jaar voorzag van vurige vocals is bijna niet meer op één hand te tellen. Tegenwoordig timmert the godfather van de stonerrock vanuit de Californische woestijn met rake klappen aan een solocarrière. Met The Coyote Who Spoke in Tongues gaat Garcia de akoestische toer op en het resultaat mag er zeker wezen.

 

Het album telt negen unplugged songs, afwisselend nieuwe en oudere tracks die voor de gelegenheid gestript werden. De ronkende stonerriffs ruimden plaats voor fijne uitgebalanceerde gitaarlijnen. In tegenstelling tot het bekende Looney Tunes-figuurtje Wile E. Coyote mist deze prairie wolf zijn start niet. Met Kylie, dat als voorsmaakje al gelost werd, stuiven Garcia en co strak uit de startblokken. Deze track was er al sinds de opnames van zijn vorige titelloze soloschijf (2014) maar haalde toen het eindresultaat niet. Volgens Garcia klinkt ze akoestisch nog beter dan het origineel en wie zijn wij om hem tegen te spreken. Dit is oerdegelijk materiaal dat eender welke zandstorm met het stofdoekje voor de mond moeiteloos overleeft. De opmerkelijkste song van de hele plaat is de herwerkte versie van Green Machine. Deze verschroeiende stonerklassieker bij uitstek werd vijfentwintig jaar na datum opnieuw opgenomen met een tegengestelde versie als uitkomst. Qua volume en intensiteit kunnen beide versies niet verder uit elkaar liggen. Ook de The Hollingsworth Session hoort met een machtig mooie compositie bij de beste van de hele roedel. Een onheilspellende gitaarlijn bekruipt ons als de eenzaamheid in een verlaten rotslandschap met oranje gloed van een ondergaande zon in de nek. Garcia houdt zich niet in en zet zijn snedige stem, die na al die jaren nog geen enkel greintje panache is kwijt gespeeld, prompt op de voorgrond. Space Cadet, Gardenia en El Rodeo – drie Kyussclassics – zijn op het eerste gehoor af bijna niet meer te herkennen. Maar de magie die de monumenten van weleer oproepen is nooit ver weg. We kunnen spreken van een geslaagde schijf die niet meteen zal verdwijnen in de lade met overbodige akoestische sessies van bands en artiesten, we kennen ze allemaal, die op een bepaald moment in hun rijkelijk gevulde carrière zonder inspiratie zaten.

 

Eind maart houdt John Garcia’s Europese tournee halt in ons land. L’Entrepot in Aarlen is deze keer the place to be.

(BG)

Meer lezen...

Film-review: La La Land

13 FEB 2017

 

La La Land (5/5)

 

Tralala van onweerstaanbaar niveau

 

‘City of stars, are you shining just for me?’ Al een week lang kuiert de soundtrack van La La Land – met de glimlach op het gezicht – rond in ons hoofd. Als een enthousiaste citytripper die met de knapzak van de ene bezienswaardigheid naar het andere huppelt. Het genre musical dat in deze topprent een even grote rol speelt als de twee hoofdrolspelers, Ryan Gosling en Emma Stone, is volgens velen oubollig en ontoegankelijk. Het ooit zo populaire filmthema was jarenlang verleden tijd en not done in Hollywood, want er werden simpelweg geen dollars voor neergeteld. Maar La La Land zorgt er op eigen houtje voor dat de musical terug hip en happening is. Met de topregisseur Damien Chazelle (Whiplash, aanrader!) aan het roer en camerashots vol paarse en andere kleurenpracht is dit één van de mooiste filmische kunststukjes van de laatste tien jaar.

 

Met een degelijk verhaal dat de doorsnee romcom moeiteloos overstijgt kon er een slimme romantische prent gemaakt worden. Maar Chazelle gaat zoals in Whiplash verder, veel verder. Het zijn vooral de acteerprestaties, het zelf zingen/piano spelen, en het sublieme camera-/belichtingswerk dat van La La Land de grootste kanshebber op een karrevracht aan Oscars maakt. Het sprookje van de toevallige ontmoeting tussen pianist Sebastian (Gosling) en actrice Mia (Stone) wordt in afgewogen dosissen rechtstreeks in het bonzende filmhart geïnjecteerd. Het enthousiasme van beider hoofdrollen, alle bijrollen, extra’s, decorstukken… spat vanaf minuut één van het scherm – zie openingsscène: dansen, huppelen, gekscheren en zingen in de file op de ring van LA – en neemt twee uur lang geen seconde af. Het enige moment waar op ons grote voorhoofd een lichte frons verscheen was bij de zwevende dansscène in het planetarium, blijkbaar een knipoog naar de filmklassieker Rebel Without A Cause. Het onverwachte onhollywoodiaanse einde is de glimmende kers op de romige taart.

 

Ook al is de competitie in heel wat Oscarcategorieën van hoog niveau (zie: Moonlight, Manchester By The Sea, Hacksaw Ridge…), La La Land verdient alle prijzen waarvoor ze genomineerd werden. Zet het remorke maar klaar, hier zullen records van de tabellen geveegd worden.  ‘City of stars, you never shined so brightly!’

(BG)

Meer lezen...