Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 SEP
Inhaler
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Candy Dulfer
Photo report: Candy Dulfer
Photo report: Santana
Photo report: Santana
Photo report: Steve Winwood
Photo report: Steve Winwood
Filmvoorstelling "Image"
Filmvoorstelling "Image"
Photo report: Hellfest 2015
Photo report: Hellfest 2015
Photo report: Fields of Troy Cd release with Carneia - Blackfall
Photo report: Fields of Troy Cd release with Carneia - Blackfall
Polé Polé
Polé Polé
Nostalgie Beach Festival 2014
Nostalgie Beach Festival 2014
Afro C Festival 2014
Afro C Festival 2014
Frank Boeijen Begijnhofpark
Frank Boeijen Begijnhofpark
Tenacious D Unplugged @ AB
Tenacious D Unplugged @ AB
Neil Young & Crazy Horse - Lokerse feesten
Neil Young & Crazy Horse - Lokerse feesten
Photo report: Accept
Photo report: Accept
Photo report: The agonist - Off the Cross - Fields of Troy
Photo report: The agonist - Off the Cross - Fields of Troy

The odd man

Hotel Roborovski


 

 

“Up next: Hondenbordeel” #hiermetdieteef

 

Het meest voor de hand liggende thema om mijn literaire diarree van deze maand mee uit te schijten is onbetwistelijk de warmte en droogte van de afgelopen weken. Aan de andere kant ben ik er steevast van overtuigend dat jullie letterlijk geen ballen geïnteresseerd zijn om een column lang te lezen hoe mijn zak aan mijn billen plakte van het zweet, om nog maar te zwijgen van de geur! Als ik er bij stil sta is het meerendeel van de mensen gewoonweg helemaal niet geïnteresseerd in mij of wat ik uit kraam (aan deze mensen een welgemeende FU!). Aan de overige, vermoedelijk twee, mensen die wel enige interesse hebben: uw gebeden werden verhoord! In deze column komen er geen zweterige ballen aan te pas. Lees hier het relaas van een filosofische avond in de zetel.

 

Op 15 juli was ik met mijn prachtige vrouw aan het kijken naar het WTV-nieuws, toen een reportage van een dierenhotel aan bod kwam. Dit minuscule, banale bericht zette om de één of andere reden mijn bizarre en gestoorde grijze massa in werking. Tijd voor een grondige analyse. Volgens de reportage zijn er steeds minder mensen die hun dieren tijdens de verlofperiode in het asiel dumpen en meer en meer mensen die beroep doen op een dierenhotel. Deze hotels zijn perfect uitgerust zodat je met een gerust hartje Bobby en Felix kan achterlaten, terwijl jij van je strandvakantie geniet. Je kan zelfs via webcam vanaf het zwembad in Bodrum mee volgen hoe je geliefde viervoeter een drol legt in zijn kennel. Dit alles voor een “schamele” 150 euro per week (ongeveer de prijs van een goede beurt in de Wevelgemse plezierhuizen). Ik denk dat de meeste mensen een goedkoper hotel kunnen vinden via Trivago.

 

Hoe wij met onze dieren omgaan zegt veel over onze maatschappij de dag van vandaag. De woedekreten die we allemaal uitriepen wanneer we de beelden zagen van mishandelde dieren in slachthuizen, terwijl papa het vlees nog eens draaide op de BBQ, of de Dutroux-like woede wanneer een filmpje opduikt van een student die een katje uit het raam gooit. Ondertussen is niemand begaan met de dakloze man die aan de Aldi zit te bedelen. Ikzelf als dierenvriend neem hier ook op een passieve manier aan deel, want passief zijn is nu éénmaal mijn ding (de cijfertjes op mijn weegschaal zijn hier het bewijs van).

 

Anyhow, terug naar het dierenhotel... Ik ben die avond tot de volgende vaststelling gekomen. We hebben blijkbaar meer en meer kapitaal om aan onze huisdieren uit te geven. De welvaart van onze dieren is afhankelijk van de welvaart van de mensen. Ik hoor al heel mijn leven crisis hier en crisis daar, maar toch heb ik het gevoel dat de poel van welgestelde mensen alsmaar groter wordt. Mijn vooroordeel was dat enkel “gestekakkers” hun dieren naar zo’n luxueus hotel brengen. De “gewone werkmens” vraagt aan de buren om hun dieren te verzorgen wanneer ze op reis zijn, maar met een groeiende hoeveelheid “gestekakkers” is de kans echter groot dat de buren ook “gestekakkers” zijn. Vinden we die leuk? Nee, want “gestekakkers” doen hautain en zijn niet sympathiek. Gevolg: we hebben minder contact met onze buren. Gevolg van dit gevolg: we kunnen niet vragen aan de buren om op onze dieren te passen tijdens het verlof. Resultaat: we brengen onze dieren naar een dierenhotel. Iedereen in de straat, inclusief jezelf is een “gestekakker”.

 

Zoals je kan waarnemen is het een eindeloze, vicieuze cirkel van “gesten” en “kakken”. De grote vraag: waar is het begonnen? Dierenhotel of vervreemden van buren en medemens. De kip of het ei? Deze interessante kwestie zal me mijn hele leven blijven boeien. En dat allemaal door een banaal nieuws-item van het WTV-nieuws. Er zit altijd veel informatie in weinig nieuws.

 

This is The Odd Man Saying: Waar een levenswijze man van intussen 31 zomers zich zoal mee kan bezig houden.

Meer lezen...

Photo report: Voltage festival

13 AUG 2019

 

Voltage Festival

 

Transfo - Zwevegem, 10-11/08/19

 

More party pics: Voltage Festival Fb Dump

 

Pics: Salima Oulad

Meer lezen...

Festival report: Alcatraz 2019

13 AUG 2019

 

Alcatraz 2019 

 

Lange munte Kortrijk, 09-11/08/2019

 

Alcatraz 2019, u was fantastisch

 

Niet aan te ontsnappen

 

Alle gekheid op een stokje, wat moet er nog geschreven worden over deze prachtige editie dat nog niet verteld is geweest!? We vroegen het ons stilletjes af toen we dit neerpenden.

Headliners komen en gaan, vooraf beweerden kwatongen dat ze op deze editie van Alcatraz ontbraken. De aanwezige bands en de oerdegelijke organisatie gaven de recordopkomst aan festivalgangers een weekend om in te kaderen en te koesteren. Alcatraz moest dit jaar afrekenen met regen en wind, maar aan dit spitant sfeertje viel niet te ontsnappen.

 

Vrijdag kregen we van Nervosa een eerste por te verwerken. Dit trio van furies afkomstig uit Brazilië, testte met verdeeld succes de stevigheid van de Swamp tent uit. Multicultuur boven op deze editie want daarna mocht het Japanse Crystal Lake zijn kamikaze-aanvallen ten berde brengen. We waren danig onder de indruk en vergaten snel de wel hele vreemde afkomst voor een metalband. Dat hun t-shirts als zoete broodjes over de toonbank gingen was het bewijs van een strakke show. Verder werd de eerste dag gevuld met een vurige vertoning van Thy Art Is Murder uit Australië, om het internationale gezelschap compleet te maken. Deze heerschappen brengen deathcore met thema’s als godsdienstoorlogen, dierenleed en ander onrecht. Hun laatste worp die begin augustus het levenslicht zag is een baken voor het genre.

 

Maar het waren uiteindelijk de klinkende namen die op het einde van de dag met de hoofdprijzen gingen lopen. Een oude vos verleert zijn streken niet, moet Biff Byford gedacht hebben. Saxon speelde op automatische piloot de wei plat. Er moesten zelfs enkelingen rondom ons, knock-out geslagen, een eerste dutje doen. Opeth deed er nog een schepje bovenop. Dat progressieve metal een hele tent tot de nok gevuld in extase kan brengen, hadden wij zelf nooit voor mogelijk gehouden. Frontman Mikael Åkerfeldt nam naar oude gewoonte zichzelf niet te serieus en reeg hun oerdegelijke set, bestaande uit amper zeven tracks, met leutige bindteksten aan elkaar.

 

Na een korte nacht waren we zaterdag nog vroeger op post. Bury Tomorrow zou dag twee op gang trappen op de Prison stage. Door harde windstoten moest er geschoven worden in het programma en het metalcore-fenomeen uit het Verenigd Koninkrijk verschoof ten koste van Carnation (die de dag erna mochten terugkeren) naar de Swamp. Bury Tomorrow bulkte van het zelfvertrouwen en deed Alcatraz op een ontiegelijk vroeg festivaluur ontploffen. Er werd gemosht, gesprongen, gecrowdsurft en meegebruld… Iedereen was opgewarmd en de wind moest intussen aan fluitende kracht inboeten. Daarna volgde Crossfaith, een tweede formatie uit het land van de rijzende zon. Met een portie Japanse werkethiek en ongebreidelde gedrevenheid kreeg dit vijftal de aandachtige inmates op hun hand. Ook Soilwork maar vooral Hypocrisy kon het reeds goed gerodeerde publiek bij de les houden. Eraser en Roswell 47 sprongen, qua decibels deze dag, danig uit de band.

 

La Morgue, het nieuwste paradepaardje van Alcatraz, bleek al vlug een schot in de roos. Het uit Mechelen afkomstige Psychonaut kreeg de kleinste tent van het festival met gemak vol en speelden de set van hun leven. Nadat het duister over de Lange Munte was neergedaald was het tijd voor het misschien wel meest gehypete concert van het weekend: Avatar. Een eerste keer als headliner zorgde voor een ietwat nerveus begin. Maar al na enkele nummers ontpopte frontman Johannes Eckerström zich als een ware ceremoniemeester. Hun laatste album is stukken beter dan dat van Ghost en het aantal jonge metal-classics in wording zijn niet meer op één hand te tellen, headliner-waardig dus! Wie na middernacht nog niet tegen dek was gegaan zou daar binnen een dik uur wel te vinden zijn. Amenra mocht in hun eigen achtertuin dag twee afsluiten. Door de afwisseling van spirituele preludes en mokerende middenstukken waanden we ons op één of andere hallucinerende ceremonie. A Solitary Reign werd als zwaartepunt van de set tot in de puntjes als hapklare brok post-metal naar voor geschoven. Schreeuwen is een kunstvorm die bij Amenra flirt met de perfectie. We geraakten met ons fietsje via de kortste weg vermoeid maar voldaan nipt thuis.

 

Om op de dag des heren meteen met een vol festivalterrein te starten werd Alien Weaponry, de metalhype van het moment, als opener op de Prison Stage gezet. Deze jonkies zijn sinds hun debuutalbum Tu aan een steile opmars bezig binnen de scene. Hun Maori-metal is zo aanstekelijk dat het bij de fans enthousiasme van haka-niveau genereert. Daarna mocht Fire Down Below La Morgue nog eens in vuur en vlam zetten. De Gentenaren hadden zelfs Jan Coudron (frontman Carneia en King Hiss) uitgenodigd om op één song mee te zingen. Dit is met voorsprong de meest Kyuss-waardige Belgische band die we op dit moment hebben. Decapitated tapte op zijn beurt uit een ander vaatje om een reeds goed gevuld Alcatraz naar hun hand te zetten. Deze Poolse platwals heeft bakken ervaring en een laatste album dat meekan met de metalgrootheden op deze aardkloot. Met de panache van landgenoot Lewandowski werd het een doelpuntenkermis voor liefhebbers van technisch onderlegde combinatie-metal. Meshuggah deed er iets later nog een flinke geut bovenop. Moshpits worden door ons meestal gemeden maar hier lieten we ons toch even meeslepen door de droeve dreunen van deze toppers. Samen met Opeth en Amenra zorgden deze Zweedse legendes voor de vetste vertoning van het weekend. De blauwe plekken nemen we er graag bij. Rotting Christ ontgoochelde evenmin. De copulatie van logge blackmetal en een frontman Sakis Tolis die nog steeds goed bij stem is, zorgt er voor dat deze niet zo gelovige Grieken na dertig jaar nog steeds zieltjes en volgelingen bijwinnen. Off The Cross mocht met recht en rede La Morgue afsluiten en stoomde lustig de nacht in op een reeds murw geslagen publiek. We vernamen uit goede bron dat Avantasia en Powerwolf ook dik in orde waren, maar zelf hebben we maar een klein stukje van deze kleppers mee kunnen pikken. De lekkere ketels kippenkibbeling waren de kers op de taart.

 

Na twaalf jaar is Alcatraz, na deze topeditie, voor ons part vertrokken voor nog drie keer zoveel.

(BG)

Meer lezen...

Festival report: Cirque Magique

06 AUG 2019

 

Cirque Magique 

 

2-4/08/2019, Ledegem

 

Alweer Boenk erop

 

De vijfde editie van Cirque Magique beloofde op alle vlak opnieuw een heus feestje te worden. De organisatie wist met een mix van maar liefst een 57-tal lokale, nationale en internationale bekende namen uit het wereldje van de elektronische muziek, een knappe line-up te voorzien waarvoor over het volledige weekend heen, ruimschoots 14.000 bezoekers naar het West-Vlaamse Ledegem waren af gezakt.

 

De aftrap van een weekendje magie, mysterie, harmonie, vriendschap, positieve vibes en nog veel meer feeërieke taferelen werd op vrijdag al voor de menige aanwezigen gegeven. Zo mochten de kampeergasten hun aankomst alvast opgevrolijkt zien door de beats van performers Clerkie, G-rald en Endove. Daarna deden Dimitri Andreas, Jaydee, Joyhauser en Reinier zonneveld later op de avond daar alvast nog een schepje bovenop door de aanwezigen compleet uit hun dak te laten gaan op hun eigenste gekende stijl. Veel belovend alvast voor het verdere verloop van wat een fantastisch festivalweekend moest worden.

 

En dat werd het ook. Door een brede waaier aan house, techno en retro verdeeld over vier stages op zaterdag en drie stages op zondag, kwam elke festivalganger meer dan aan zijn trekken. Op zaterdag konden de vele hardcore techno liefhebbers alvast uitkijken naar de sets van SHDW & OBSCURE SHAPE, Perc, Luke Slater en Dave Clarke. De laatste sloot dan ook de Circodrome stage af met een geweldige performance die de tent deed ontploffen. Dit terwijl de fans van de absolute retro stijl van meerdere toppertjes konden genieten die de Mirador te bieden had, verzorgd door onder andere de sets van Zolex, Frank Biazzi, M.I.K.E. / Push en DJ Ghost. Voor de fans van de zweverige house stijl, bood de Centropolis dan weer voor de nodige invulling met onder meer Nico Morano, Buth, Richy Ahmed, Paco Osuna en Patrick Topping. Dit terwijl het op de Toilet Stage vaak stormlopen was om de luchtige doch spannende strijd om de titel van ´Toilet DJ Cirque Magique´ te kunnen volgen, onderling uitgevochten tussen Beewee, René Opsedee en Lebawski. En wie na de sluiting van de stages nog energie over had, kon deze nog kwijt op de after-party die op de kampingsite nog tot in de late uren doorging.

 

Op de dag des Heren en met een stage minder, trok vooral de Centropolis stage de aandacht van het merendeel van de talrijke feestvierders, waar onder andere Maxim Lany, Row District en Marco Faraone meer dan voor een opwarmertje zorgden voor de hoge verwachtingen die in de sets van Boris Brejcha en stage afsluiter Monica Kruse werden gesteld. Echter, en de meningen zullen zeker en vast van persoon tot persoon verschillen, gaf de performance van Boris Brejcha eerder een ontgoochelende dan bevestigend of overtreffend gevoel. Wat kon blijken aan de wisselende belangstelling van het publiek die de set van de Duitse producer vlotjes begon in te wisselen voor de High-Tech Minimal stijl van Dr. Lektroluv. The Man with the Green Mask, die naast Booka Shade de anders eerder lege Circodrome nog es deed vollopen, zorgde alvast voor een afsluiter die de temperatuur op deze warme festivaldag nog wat extra deed stijgen. En op de Toilet stage streden de heren Toilet DJ´s intussen lustig en dapper verder om de eer en eeuwige roem.

 

Terwijl menig volharder in de feestvreugde de ochtend tegemoet danste op de afsluitende after-party van deze Houten Jubileum van Cirque Magique, maakten wij van Dump Magazine alvast onze conclusie van deze editie: een pluim voor de organisatie en de voltallige crew die samen met de verschillende orde- en hulpdiensten erin zijn geslaagd de juiste ingrediënten (line-up, stages …) en specerijen (omkadering, foodcorners, animatie …) perfect af te wegen, samen te voegen en te mixen tot een magisch drankje dat de vele aanwezigen een volledig weekend op een denderende, mystieke flow wist mee te voeren. 

 

Tot volgend jaar!

 

Volledig fotoverslag: Fb Dump - Cirque Magique

 

Steven Demeulenaere

Meer lezen...

Photo report: Dranouter - Zaterdag

05 AUG 2019

 

Festival Dranouter 

 

03/08/19, Heuvelland

 

Geike - Nic Balthazar - Sx - Joan as policewoman - Celtic Social Club - Tom Odell

 

More pics: Fb Dranouter 2019

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

Concert report: Lokerse feesten Metaldag

04 AUG 2019

 

Metaldag - Lokerse Feesten

 

Lokeren, 04/08/2019 

 

Europa als grote winnaar

 

Traditiegetrouw is de eerste zondag van augustus de dag waarop het metalgeweld te Lokeren geposteerd staat. De langste van het tien dagen durende feest was weer een schot in de roos én dat door de combinatie van kleppers en aanstormend talent. Dit jaar bracht de line-up het beste wat Europa te bieden heeft samen: van Schotland tot Zwitserland, van Zweden tot Duitsland. De weergoden waren ons naar jaarlijkse gewoonte welgezind en de sfeer zat er van begin af goed in.

 

Brutus (4/5) mocht de debatten openen. Onze Belgische trots vloog verschroeiend uit de startblokken. Vorige week maandag werd nog bekend gemaakt dat Stefanie Mannaerts en haar gevolg later dit jaar in San Diego Dia De Los Deftones Festival mogen openen. Het gaat dus hard voor dit trio en dat hebben ze vooral te danken aan hun stevige live-reputatie die ze op een korte tijd hebben opgebouwd. Met reeds twee oerdegelijke platen onder de arm zijn drie kwartier vlot gevuld. De Grote Kaai was in het openingsuur al aardig volgelopen en opgewarmd voor wat nog komen moest.

 

Begin juli moest Monster Magnet cancelen. De cultband werd prompt vervangen door een andere cultband in wording. Zeal & Ardor (4,5/5) is in een twee jaar tijd uitgegroeid tot de publiekslieveling van vele metalheads. Hun laatste plaat Stranger Fruit is er één om in te kaderen en naast je fruitmand te hangen. Frontman Manuel Gagneux wist zijn perfecte mix van negrospirituals en avant-gardemetal live om te zetten in bolle waterballonnetjes die treffend open kwakten in ons gehoorkanaal. Servants, Row Row, Don’t You Dare en Devil is Fine zijn meezingers van formaat waar je onmogelijk ongevoelig bij kan blijven. Invalbeurt van het jaar gaat nu al met voorsprong naar dit zootje ongeregeld.

 

Daarna mocht Life Of Agony (3/5) en Alestorm (3,5/5) de boel verder opleuken. Vooral de laatste kon op heel wat bijval rekenen. Aan het aantal t-shirts van het ‘True Scottisch Pirate Metal-combo’ te zien, hadden ze nog voor één noot gespeeld te hebben de pop-poll van de dag gewonnen. Wat wij vooral eentonig vinden, vonden vele andere aanwezigen het huppelen waard. Aanstekelijk met het houten piratenbeen over de schouder vuurden de goedgemutste zeerotten hun riedeltjes vanop hun geïmproviseerd galjoen als kanonskogels af op de kolkende mensenmassa. Na een halfuur hadden we het beste gehoord en voegden de daad bij het woord van hun klassieker Drink.

 

De final countdown van hun carrière mag dan al ingezet zijn, de Zweedse hitmachine Europe (4,5/5) was zoals hun wereldberoemde synthesizer-deuntje: simpel en tof. Met Rock The Night, Carrie en Cherokee kregen ze het publiek moeiteloos op hun hand met hun bekendste wereldhit als ultieme apotheose van de avond. De overgave waarmee gitarist John Norum met dicht geknepen ogen heerlijke gitaarsolo’s in het rond strooide, is in de rockwereld een te koesteren zeldzaamheid.

 

Scorpions (3/5) hadden op hun beurt iets meer moeite om te overtuigen. Het gros van hun songs hebben de tand des tijds doorstaan in tegenstelling tot de vocals van zanger Klaus Meine (71). Gelukkig voor hem waren er genoeg fans aanwezig om hem bij de refreinen luidkeels bij te staan. Mikkey Dee (Ex-Motörhead) hield het tempo strak en drumde als een uitgekookte metronoom. Hij is één van de weinigen die ons kan bekoren met een overbodige drumsolo. De kans is groot dat dit de laatste keer was dat we deze degelijke Duitsers in België aan het werk zagen. De wind of change is ingezet.

 

(BG)

 

Pics: Elsie Roymans

 

More pics:  Fb Metaldag - Dump Magazine

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: The Dead Daisies - Locked and Loaded

31 JUL 2019

 

The Dead Daisies– Locked and Loaded

 

 

Dit is het zesde album van de band. Het gaat hier om een album vol covers met zowel live als studiowerk.  Door de jaren heen zijn er heel wat muzikanten de revue ‘The Dead Daisies’ gepasseerd. Op dit album zijn er in totaal tien muzikanten te horen die ooit of nog deel uitmaken van de band. Het album staat bol van rock ’n roll, bluesy hard-rock en een paar gewaagde versies van songs van supersterren.

 

Het album opent met ‘Midnight Moses’ van The Sensational Alex Harvey Band. Alex Harvey schreef deze song in 1969 en verscheen op het album ‘Framed’.  Het is een goede versie. Een volle sound en een sterke drive compleet met percussie in een goede productie. ‘Evil’ is origineel een bluestrack geschreven door Willie Dixon in de fifthties. Howlin’ Wolf maakte het nummer bekend. Het is een mid-temposong waarbij naar het einde toe het gaspedaal wordt ingedrukt. ‘Fortunate Song’ wordt vandaag de dag nog steeds live gebracht door de creëerder John Fogerty zelf. Met zijn toenmalige band Creedence Clearwater Revival werd dit uitgebracht in 1969. Het is een typische rock ’n rollsong. De intro werd iets gewijzigd. Er wordt geopteerd voor een volle bas en drum. Geen slechte keuze.  De spelvreugde van de gitaristen valt zeker op.

 

 ‘Join Together’ , origineel van The Who, wordt gebracht met groot enthousiasme.  Mooie stemmetjes overigens.  Het meezingmoment op het einde lijkt me overbodig.

 

 ‘The Beatles’ konden niet ontbreken. ‘Helter Skelter’ is een krachtige bluesrocker met headbangersgehalte geworden. Mooie versie.  Als je The Beatles selecteert mogen The Rolling Stones niet ontbreken. ‘Bitch’ ,te vinden op het album ‘Sticky Fingers’  uit 1971, rockt als de beesten.  ‘American Band’ is een livesong en ook te vinden op hun album ‘Live & louder'. Het is origineel van Grand Funk Railroad. Deze song heeft een hoog meezinggehalte en van iets mindere kwaliteit.

 

Hier zijn The Beatles terug! ‘Revolution’ was een b-kant van hun single ‘Hey Jude’. Persoonlijk vind ik deze versie niet geslaagd. Het origineel had iets swingend en dat vind ik hier niet terug. Het wordt zelfs ietsje vervelend.

 

Nog een livenummer: ‘Rockin’ in the Free World’, origineel van Neil Young. Deze versie is apart. De band wordt bijgestaan door het Poolse Gorzów Philharmonic Orchestra. Zestig muzikanten rijk. De aanwezigheid van het orchestra valt het meest op tijdens het refrein. Het klinkt allemaal een beetje rumoerig maar het is een mooi aandenken aan dit Woodstockfestival in Polen in 2017.

 

Er wordt afgesloten met een ultiem livenummer: ‘Highway Star’ van Deep Purple. Een registratie uit Zagreb tijdens hun Live & Louder-tour 2017.

Deze ‘Locked and Loaded’ is twijfelachtig. De studioversies van de covers zijn best te pruimen. Stuk voor stuk sterke producties. Ik had liever meer studiowerk dan liveregistraties op deze schijf gehad. Maar de bedoeling is duidelijk: aantonen dat The Dead Daisies een échte liveband zijn en hun  optredens een feest.

 

Guido Grymonprez

 

 

 

Meer lezen...