Parkway Drive – Reverence
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Noel Gallagher
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Foo Fighters
Agenda
29 MEI
Monster Magnet
02 JUN
Zandrock festival 2018
03 JUN
Vestrock 2018
03 JUN
Thom Yorke
03 JUN
Rock am Ring 2018
07 JUN
Bryan Ferry
08 JUN
Public Image Ltd
10 JUN
Joe Bonamassa
16 JUN
Legacy Festival
16 JUN
Werchter Boutique 2018
18 JUN
Billy Idol
24 JUN
Hellfest 2018
25 JUN
Nickelback
30 JUN
Sjamprock 2018
30 JUN
Rock Zottegem 2018
01 JUL
Ed Sheeran
04 JUL
Steve Winwood
08 JUL
Main Square 2018 - Arras
08 JUL
Sjock 2018
08 JUL
Rock Werchter 2018
08 JUL
Massive Attack
14 JUL
Mad Cool 2018 - Madrid
14 JUL
TW-Classic 2018
15 JUL
Melt 2018
29 JUL
Tomorrowland 2018
12 AUG
Alcatraz 2018
15 AUG
Sziget 2018
01 SEP
Crammerock 2018
14 SEP
Rose Tattoo
13 OKT
Kamelot
26 OKT
Oscar and the Wolf
30 OKT
Life of Agony
03 NOV
Indochine
07 NOV
Nightwish
13 DEC
Nits
20 FEB
Tears for Fears
Fotogalerij
Deep Purple - Lotto Arena Antwerpen
Deep Purple - Lotto Arena Antwerpen
Arsenal - De kreun
Arsenal - De kreun
Photo report: Hellfest 2016
Photo report: Hellfest 2016
Photo report: Schippersweekend 2016
Photo report: Schippersweekend 2016
Karmaflow: The Rock Opera Videogame OST (4/5)
Karmaflow: The Rock Opera Videogame OST (4/5)
Photo report:Michael Schenker's Temple of Rock /Boerderij Zoetermeer (NL)
Photo report:Michael Schenker's Temple of Rock /Boerderij Zoetermeer (NL)
Desert Drones @ De Kreun
Desert Drones @ De Kreun
Concert report: John Fogerty
Concert report: John Fogerty
Kneistival 2015
Kneistival 2015
Photo report: Summerrock 2015 EM
Photo report: Summerrock 2015 EM
Prong - Steak Number Eight
Prong - Steak Number Eight
Photo report:  Floyd Matters
Photo report: Floyd Matters
Photo Report: Ertebrekers
Photo Report: Ertebrekers
Roeselare Jazz
Roeselare Jazz

De Grillen van Gheysen

De tijdloze


 

 

 

 

 

 

I read the news today, oh boy.

De middenstand regeert het land, beter dan ooit tevoren.

There's too much confusion.

Words like violence, break the silence.

 

See the blind man, shooting at the world.

You were caught on the crossfire of childhood and stardom.

I watched the world float to the dark side of the moon.

A little anxious when it's dark.

 

There's a lady who's sure.

All five horizons, revolved around her soul.

Through the veins of history.

I hear her voice, calling my name.

But I’m a creep, I’m a weirdo.

 

Me and Mary we met in high school when she was just seventeen.

It started out with a kiss.

Take me out tonight.

Housewife.

 

And those were the days of roses, poetry and prose.

Dancing to electro-pop like a robot from 1984.

The pleasure is to play, makes no difference what you say.

Players only love you when they're playing.

 

Why'd you leave the keys upon the table?

Why is the bedroom so cold?

Isn't it always so?

You're probably right.

Where is my mind!?

You are like a hurricane.

 

Help me to carry the fire.

That David played and it pleased the Lord.

We can beat them, just for one day.

With the fire from the fireworks up above me.

There is no other Troy for you to burn.

 

I know the pieces fit.

So I lift those heavy eyelids.

And it's hard to hold a candle,

Thunderstruck!

 

Here we are now, entertain us.
A band is blowing Dixie, double four time.

Scaramouch, Scaramouch will you do the Fandango.

But please don't put your life in the hands of a Rock 'n' Roll band, who'll throw it all away.

 

And now you do what they told ya.

We get some rules to follow.

Obey your master.

It's such a perfect day!

 

Tijdloze 2017

(BG)

Meer lezen...

Parkway Drive – Reverence

22 MEI 2018

 

 

Cd-review: Parkway Drive – Reverence

 

Dé metalmaatstaf

 

Al vijftien jaar levert Parkway Drive ruige riedeltjes af van het hoogste metalcore-schap. Anno 2018 horen brulboei Winston MacCall en co bij de beste exportproducten van Australië. Ook in België is hun bende volgers zo groot geworden dat ze op vrijdag 22 juni, na Iron Maiden, Graspop mogen afsluiten. Met Reverence bevestigen ze wat wij, met dank aan enkele goeie vrienden, al langer wisten: Parkway Drive is dé referentie in het genre, de metalmaatstaf waar vele anderen alleen maar kunnen van dromen.

 

Op hun zesde langspeler wordt de evolutie van underground metalcore formatie naar meer mainstreame band verder doorgedreven. Deze plaat is toegankelijker dan pakweg Horizons (2007), maar klinkt nog steeds loeihard. Winston is het grofkorrelig schreeuwen en grunten nog niet afgeleerd en de gitaren geven nog steeds thuis. Opener Wishing Wells borrelt en kookt om uiteindelijk heftig uit te barsten als een gretige geiser. The Old Faithfull in Yellowstone Park is er niets bij vergeleken. Met Prey hebben de Aussies uit Byron Bay een zoveelste kant-en-klare crowdpleaser gefabriceerd die beter meebekt dan de doorsnee eurosonghit. Mainstreamer zal metalcore niet worden, maar Parkway Drive slaagt er in om hun afkomst niet te verloochenen. Dit kan van genregenoten als Bring Me The Horizon niet altijd gezegd worden. Absolute Power is misschien de beste track van het pak. Met snoeiharde lyrics als: ‘the truth drops like a bomb’ en ‘absolute power corrupts absolutely’, schopt MacCall onze aardkloot een geweten.

 

Bij Cemetery Bloom wordt wat gas terug genomen. Deze tussenpauze wordt opgeluisterd door koorachtige gezangen en breed opbouwende gitaarlijnen. Ook deze kalmere kant kan met enig inlevingsvermogen gesmaakt worden. The Void behoort op zijn beurt samen Met I Hope You Rot bij het mindere materiaal dat Reverence te bieden heeft. Maar Shadow Boxing maakt heel veel goed. Mocht Alex Agnew kunnen grunten zoals Winston MacCall zou deze song zelfs thuis horen op de laatste plaat van Diablo Blvd.. Chronos dikt het rijtje verse loeiers op het einde nog gewillig aan.

 

Deze plaat zal verkopen als zoete koek en Parkway Drive maakt weer een stap voorwaarts en staat klaar om pensioengerechtigde metaltop hun pampers te verversen en met tijd en boterham zelfs te vervangen.

(BG)

 

Meer lezen...

Concert report: RUIS

22 MEI 2018

 

Concertreport: RUIS @ Bockorrock (4,5/5)

 

Moppen over deze in het oog/oor springende naam laten we bij deze in het struikgewas.

 

Twee weken na hun allereerste optreden (Rock Beats Cancer, Ledegem) mocht het viertal van RUIS al een tweede keer aantreden. De brede bühne van Bockorrock was deze keer het ideale decor voor dit kakelverse collectief uit eigen streek om zich verder live te ontplooien. Nadat Diesel Junk op het einde van de zomer van 2017 ophield te bestaan bleven Matthias (gitaar), Thomas (basgitaar) en Ben (drums) niet bij de pakken zitten. Er werd een waardig opvolger gezocht om de belangrijke positie van frontman in te vullen. Na wat zoeken werd Roy Silverans (Kolos) met veel vertrouwen aangeworven en voor de micro geposteerd. De benzinetank werd weer gevuld en RUIS was geboren. Moppen over deze in het oog/oor springende naam laten we bij deze in het struikgewas.

 

RUIS brengt een machtige mix van grunge en hardrock met een glinsterende strik van strakke stoner errond. Het is net of The Queens Of The Stone Age hebben liggen muilen in een Soundgarden met Alice in Chains en dan al stoeiend in een pot Pearl Jam zijn gevallen. Hun sound is misschien niet baanbrekend, maar het rockt harder dan een Noord-Koreaanse raketproef. Na een half jaar repeteren hebben ze al een handvol nieuwe songs die er na twee luisterbeurten live één voor één uitspringen. Ze kunnen met gemak al een setlist van een dik halfuur vullen. Het is wachten op de eerste EP die nu al hoog op ons verlanglijstje staat.

 

Omstreeks kwart voor drie was het Schouwburgplein nog zo goed als leeg. De helft van Kortrijk moest nog ontwaken na een eerste nacht Sinksenfeesten. Toch zorgden de eerste RUIS-geluiden ervoor dat  zich een dertigtal mensen voor het podium verzamelden. Tegen het einde van hun korte passage was dit aantal zeker verdubbeld. Met hun instrumentale opener kan je zo de baan van de legendarische Route 66 op. Ruige riffs bouwden ronkend op naar een eerste bescheiden hoogtepunt. Daarna kwam Roy erbij en volgden twee gebalde vuisten van songs om criticasters, als die er al zouden zijn, meteen de mond te snoeren. Matthias stikte de riffs gedrevener aan elkaar dan een naaister in een zweterige sweatshop in Bangladesh. Ook de backing vocals van Thomas kwamen, naast zijn bevlogen basgesnaar, goed tot hun recht. Maar het waren vooral de laatste twee tracks die de boel afmaakten. Crackhead heeft het hitpotentieel van Open Your Eyes (Guano Apes) en Drifter is even broeierig als Rooster (Alice In Chains). Airplay op de betere Vlaamse radio en een billijk platencontract dringen zich op, me dunkt.

 

Spread the word, RUIS is here to stay.

Meer lezen...

Concert report: Roger Waters

11 MEI 2018

 

Roger Waters 

 

Us + Them Tour, Sportpaleis Antwerpen, 11/05/2018

 

 

Dat Roger Waters er nog steeds staat mag zeker zijn. Na de enorm succesvolle The Wall tour vijf jaar geleden keerde de voormalig Pink Floyd bassist terug naar het Antwerpse Sportpaleis om er opnieuw een visueel spektakel neer te zetten. Maar het waren niet de visuals die de avond naar een hoger niveau tilden. Roger bracht een volwaarddige surround omgeving met zich me die de kwaliteit van muziek in het Sportpaleis naar ongekende hoogtes tilde. Het deed ons vooral afvragen waarom het zo moeilijk is voor andere topartiesten die optreden in deze galmbakken een deftige klank neer te zetten.

 

Visueel mocht het dan wel geen The Wall tour zijn, toch moet de avond niet veel onder doen voor de meest succesvolle solo-artist tour die er ooit geweest is. Geen vuur noch rook werden gebruikt, toch was er voldoende entertainment om de avond ook boeiend te houden voor de niet die-hard fans. Achter de band stond een gigantische LED-wall en bij de aanvang van act 2 verscheen onder luide sirenes en (in surround) overvliegende helicoptergeluiden het legendarische Battersea Power Station als een muur door het midden van de zaal. Rokende schoorstenen en Algie, het vliegend varken incluis.

 

Het eerste deel van de show stond vooral muzikaal sterk. Met zeven Pink Floyd nummers om mee te openen (intro meegeteld) voel je dat de show natuurlijk vooral in het teken zal staan van zijn rijke geschiedenis als bandmember van de band en minder in teken van z’n allernieuwste worp Is This The Life We Really Want?. Wat opviel is waar hij zelf minder sterk in zang is, hij zich laat omringen door vocaal sterke artiesten. Zo neemt hippie van de bende Jonathan Wilson de hogere vocals over, waaronder ook die die normaliter gezongen worden door David Gilmour. Ook twee dames van de New Yorkse indie band Lucius zijn prominent te horen doorheen de volledige set. Deze zetten vooral een indrukwekkende prestatie neer tijdens The Great Gig In The Sky.

 

Wat wel moet gezegd worden is dat Waters vaak zich terugtrekt op het podium en het muzikale overlaat aan de rest van de band waardoor je soms het gevoel krijg om naar een veredelde coverband te kijken. Toch is door de perfectie waarmee de artiesten op elkaar afgestemd zijn rede genoeg om te genieten van het spektakel. De combo Dave Kilminster en Jonathan Wilson klinkt en ziet er geweldig uit en ook Ian Ritchie schitterd op saxofoon tijdens nummers Money.

 

Hoogtepunten uit de eerste act zijn toch zeker wel de klassiekers Wish You Were Here gevolgd door het 2/3e van het Another Brick In The Wall opus. Tijdens deze laatste komen een locaal kinderkoor in oranje overal het podium opgestormd om luidkeels mee te brullen met de immers legendarische tekst “We don’t need no education”. Het geheel wordt afgesloten met het woord “RESIST”, de slogan van de oppositie tegen Trump, gigantisch op de LED-wall geprojecteerd. Waters zou Waters natuurlijk niet zijn zonder enige vorm van politiek betoog.

 

Dit politiek betoog komt nog sterker naar voor in het tweede deel van de set. Dogs zet dit tweede deel in maar het is vooral Pigs (Three Different Ones) die met de aandacht gaat gaan lopen. Op het scherm en de ondertussen muur van schermen die in de zaal is verschenen worden verschillende afbeelden van Trump geprojecteerd die weinig overlaten aan de verbeelding. Z’n hoofd wordt afgebeeld op verschillende taferelen, geheel in Warhole-stijl; als lid van de ku klux klan, als hitler en met een klein pietje. Dit alles terwijl de ene naar onze mening achterlijke tweet de andere opvolgt. Dit alles eindigt met de woorden “Trump is een idioot” in het groot geprojecteerd door het midden van de zaal. Wat volgt is waarschijnlijk het luidste applaus van de avond.

 

Het venijn zit hem in de staart. Tijdens Elipse verschijnt de prisma gekend van de O zo iconische cover van Dark Side Of The Moon gevormd door lazers op de eerste rijen. Het best simpele visuele effect zorgt voor een exctase bij het publiek en wanneer het nummer dan ook gedaan is veerde iedereen recht om een minutenlange staande ovatie in te zetten. Roger Waters geniet duidelijk. “De liefde in de zaal is voelbaar”. Als encore volgt nog Mother en het wondermooie Comfortably Numb. Tijdens deze laatste regent het confetti, bedrukt met de slogan die ook al tussen de twee acts was te zien “RESIST”. De boodschap is duidelijk. Waters kwam, zag en overwon Antwerpen. 

 

 

Pics: Nin Fonténai

 

Review: Nathan Dobbelaere

 

Meer lezen...

Photo report: The Sheila Divine

09 MEI 2018

 

The Sheile Divine + The Spectors

 

De Casino, St-Niklaas, 09/05/2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

Photo report: The Scabs - 40 Years

04 MEI 2018

 

The Scabs

 

De Casino - St. Niklaas, 04/05/2018

 

Pics: Steven Tsjoen

Meer lezen...

Photo report: Ensiferum

01 MEI 2018
 
De kreun - 30.04 2018
 
Ensiferum
+ Ex Deo
+ Wind Rose
 
Alcatraz Clubshow
 
 
Pics: Jean-Luc Devos & Steven Tjoen (Dump magazine)
 
 
 
Meer lezen...