The Dead Daisies - Holy Ground
Trixie Whitley - Lacuna
Elder Brother - I won't Fade On You
Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
Agenda
29 MEI
Annisokay
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
04 JUL
Indochine
15 AUG
Alcatraz 2021
17 SEP
Exhorder

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Cd review: Nutshell - Tidal Waves

16 FEB 2021

 

NUTSHELL – Tidal Waves (EP)

 

Deze vijfkoppige Vlaamse bende brengt hun eerste EP uit. Deze kerels brengen een mix van Amerikaanse en Britse punk met garagerock. En het gaat vooruit!

 

Stan Blomme (Vocals), Jonas Van Malder (Bass,Vocals), Jasper Vanhecke (Drums),

Jeroen Vanhecke (Guitar, Vocals) en Manuel Van den Notelaer (Guitar) geven het beste van zichzelf.

Opener ‘Forgot The Car’ neigt meer naar hevige garagerock dan punk door een sterke gitaarriff die regelmatig terugkeert. Midden in de song klinkt plots een verstilling maar zonder aan ritme in te boeten. Sterke start van de schijf.

 

‘Florida Man’ is een rechttoe-rechtaan song. Er wordt afgetrapt met een ongewone intro. Na twee minuten wordt wat afgeremd maar dit slechts voor dertig seconden.

In ‘Jams’ wordt dit zelfde ritme aangehouden. Hier hoor je een achtergrondkoortje met de titelsong. Een zeer aanstekelijke song.

 

Met ‘Malthussian Trap’ blijft de trein verder denderen. Deze song verscheen eerder als single. (zie archief)

 

Bij afsluiter ’PBS’ krijgen we bij aanvang lekkere valse zang die nooit stoort. De song heeft een muur van gitaren waarbij het drumwerk ietwat wordt weggedrukt. 

De songs van NUTSHELL hebben alle ingrediënten waar het genre om vraagt. Schandeerzang zowel als lead of achtergrond, hevige ritmes en rammende gitaren. De plaat steekt vol energie.

 

Hopelijk kunnen ze die snel kwijt op een podium. Dit wordt feesten.

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

Cd review: Thunder Horse - Chosen One

14 FEB 2021

 

Thunder Horse – Chosen One

 

Dit is het tweede album na hun debuut ‘Thunder Horse’ uit 2018. Dit viertal uit Texas brengt zware stuff. Het is een mix van doom, classic en psychedelische rock. De gitaarriffs klinken zoals Tony Iommi’s sound in de beginjaren van Black Sabbath.

 

De schijf start met ‘Let Them Bleed’. Een traag slepend nummer. De cleane schreeuwerige zang komt sterk over door het gebruik van nagalm. Halfweg weerklinkt een eenvoudige prachtige gitaarsolo op een rustige achtergrond die stilaan zijn weg naar de gitaarriff terugvindt. Daarna gaat het wat sneller tot het einde. Goeie start.

 

‘Among The Dead’ heeft als intro een eenvoudige gitaarriff met felle distortion. Deze song doet mij denken aan onze Scandinamische vrienden van Monolord. Zeker wat de zanglijn betreft.

Klokkengelui leidt ‘Rise Of The Heathens’ in. Sterk gitaarspel. Na vier minuten wordt het gaspedaal ingedrukt. Een gitaarsolo brengt ons naar het einde van de song. (hallo Iommi?)

 

Bij ‘Chosen One’ hoor je de kwaliteiten van de drummer. Alle accenten worden in de verf gezet. Opnieuw wordt het gaspedaal ingedrukt naar het einde toe.

‘Broken Dreams’ blijkt een echt doomnummer te worden maar na een dikke drie minuten gaat het plots vooruit. Hier werd er goed naar Black Sabbath geluisterd. Idem voor ‘Song For The Ferrymen’ .

 

Het bluesy ‘Texas’ start met een cleane flangergitaar. Naast wat nagalm zijn de ruige effecten uit de zangpartij gehaald. Hier horen we hoe de stem van de zanger écht klinkt. Drum en bas komen er niet aan te pas. Mooie song.

‘Halfway To Hell’ is zoals de titel doet vermoeden geen aria. Een doomsong met een diepe tweede stem in de achtergrond.  De schijf sluit af met ‘Remembrance’. Een korte song met gitaar en hammondorgel.

 

We worden verwend met twee bonustracks: ‘Dear Mr. Fantasy’, waarbij ik de indruk krijg dat hier een andere zanger aan het werk is. Er wordt anders gezongen en andere effecten worden toegepast. Ook op de muziek. Of word ik op het verkeerde been gezet? Geen idee. Gedetailleerde info over de songs is niet te vinden. De volgende bonustrack is een langere vreemdere versie van het eerdere ‘Texas’ .

 

Thunder Horse begeeft zich op het pad van de Sabbathdoom. Daarmee word je automatisch in een hokje geplaatst. De productie is niet zo denderend. De effecten op de zang vervelen u al na het beluisteren van een viertal nummers. Persoonlijk vind ik de productie van de bonustrack

‘Dear Mr.Fantasy’ beter. Maar wie ben ik?

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Ep-review: Shocker - Shocker

09 FEB 2021

 

SHOCKER – SHOCKER

 

Het lijkt er op dat deze Belgische band stabiliteit heeft gevonden. Na verschillende probleempjes werd er duchtig gewisseld wat musici betreft. Deze EP zou moeten bewijzen dat dit achter de rug is en er volop verder kan gewerkt worden. SHOCKER is een heavy metalband. Hun muziek ruikt naar de eighties. Om één naam te noemen wordt het moeilijk maar mix een doorsnee Britse heavy metalband met Crimson Glory en je komt al aardig in de buurt. Zeker wat de leadzanger betreft. Wat een stembereik heeft die man. De EP opent met ‘Thrillseeker’. De structuur is wat ongewoon. Een beetje van de hak op de tak. Het is wennen. De stem wordt gedubd en dat is goed. Constant naar zo’n hoog stemgeluid luisteren is anders lastig.

 

‘Twisted Shape of Man’ heeft ook ritmeveranderingen en rare wendingen. Er wordt afgetrapt met een baslijntje, getik op de hi-hat en het geluid van de gitaren is precies alsof ze met een strijkstok bewerkt worden. Hier wordt sterk gezongen. Zeer variërend. Ongeveer halfweg valt alles stil. Akoestische gitaar en pianogetokkel worden erbij gehaald. Naar het einde toe komt men terug op snelheid. De dubbele basdrum overheerst gelukkig niet. Alles klinkt zeer avontuurlijk.

 

Bij ‘The Genuine Falls’ wordt een tweede stemgeluid erbij gehaald. Na twee minuten wordt deze song een totaal ander nummer. Een sterke gitaarriff breekt door. Dan denk je: hier zijn we vertrokken! Maar na vijftig seconden wordt men alweer meegesleurd in een andere song.

 

Afsluiter ‘Breaking The Silence’ kan mij het meest bekoren. De song klinkt soulvol met een swingende zangpartij. Als je de zanglijnen wegdenkt hoor je een funky Red Hot Chili Peppers. Maar vrees niet, metalheads: na tachtig seconden is het afgelopen en ga je terug op avontuur.

 

SHOCKER zit vol talent. De opname klinkt zeer goed.  Wat de songs betreft mag je geen meestampers verwachten. De structuren en ritmeveranderingen laten dit niet toe. Hopelijk kunnen deze Vlamingen meegenieten van de huidige heavy metal revival

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd-review: Tribulation – Where The Gloom Becomes Sound

01 FEB 2021

 

Tribulation – Where The Gloom Becomes Sound (4/5)

 

Het geluid van hoop in sombere dagen

 

De titel van de kersverse worp van Tribulation is een hele mond vol. Hij zal dan ook de komende maanden, naar ons aanvoelen, gewillig over de tongen gaan. Dit viertal weet als geen ander een sombere sfeer om te zetten in een hoopgevend geluid. Where The Gloom Becomes Sound is een fakkel die ons in deze donkere wintermaanden uit de donkere covid-tunnel zal leiden.

 

Eind annus horribilis 2020 nam Tribulation nog afscheid van founding father Jonathan Hultèn die het solo wil proberen. Het gemis van Hultèns metier hangt allesbehalve als een dreigende schaduw boven deze dijk van een plaat. Er wordt onheilspellend uit de startblokken gevlogen met In Remembrance. Het toegankelijke geluid benadert dat van hun landgenoten van Ghost. Zonder een hitmachine van Papa Emeritus te willen imiteren weet men een breedvoerige prelude neer te zetten en de eerste strofe in de moedertaal zet de aandacht op scherp. Hour Of The Wolf zet het niveau vastberaden verder. Een opgewekte gitaarlijn staat hier in een schril contrast met de zwartgallige lyrics. Deze song blijft zoals het gros van zijn gevolg meteen hangen. Ook bij Leviathans huppelen de hoopgevende riedels en de grommende uithalen van frontman Johannes Anderson hand in hand. Halverwege krijgen we een licht verteerbaar streepje piano waar wij direct enkele beelden bij fantaseren van een bevrijdingsfeest post-covid. In ‘deel 2’ scheren Daughter of The Djinn en Funeral Pyre de hoogste toppen. Vooral de laatste is recht voor de raap en valt op een kort intermezzo na geen seconde stil. We horen nu al hoe deze rauwe homp oculte metal meegekweeld wordt op één van de vele verlossingsfestiviteiten.

 

Zweden fabriceert, naast zelfbouwpakketten van IKEA, ook heel wat selfmade metalbands. Langharige formaties die vikinggewijs hun posities in de maatschappij der edelmetalen op eigen kracht verwerven zonder platgestampte paden te be-raiden. Tribulation is daar één van.

(BG)

 

 

Meer lezen...

The Dead Daisies - Holy Ground

28 JAN 2021

 

THE DEAD DAISIES – Holy Ground

 

Soms is een band zoals een voetbalteam. Als de prestaties (verkoopcijfers) ondermaats blijven dienen spelers te gaan en te worden vervangen. Een voorbeeld: de huidige drummer Tommy Clufetos is de zevende die de revue passeert. Maar of dit definitief is, is onzeker. Clufetos werd gevraagd om

Deen Castronovo te vervangen. De brave man sukkelt met zware rugproblemen. En wie staat sinds september 2019 aan het roer van de band? De onvermijdelijke Glenn Hughes. Bas én leadzang neemt hij voor zijn rekening.

 

The Dead Daisies zijn tot een viertal herleid. En dat hoor je. De toetsen zijn niet uitdrukkelijk aanwezig. Bij opener ‘Holy Ground’ hoor je meteen waar de basis voor hun muziek vandaan komt. De hard-rock beukt er op los. Heerlijke groovy bluesy sfeer.

 

Gitarist Doug Aldrich voelt zich als een visje in het sprankelende water. Uiteraard klopt het muzikaal plaatje als een bus. Hughes en Aldrich kennen mekaar zeer goed. Op “Like No Other’ (bassline) zet Hughes zijn stempel. De bas zet de song in en off we go again..Stevig beukwerk, uitstekende zang en het gitaarwerk is verbluffend. “Can you feel my bassline?”  Jazeker! Wat een power.

 

De schijf dendert verder met ‘Come Alive’. Het complete gezelschap start onmiddellijk en de song heeft een geweldige gitaarriff. (hoor ik daar een Hammond op de achtergrond?)

 

‘Bustle and Flow’ is een mid-temposong met een dreunende bas. De zanglijn is om duimen en vingers af te likken. Je hoort dat snarenplukker Aldrich er veel plezier aan beleeft.

 

Bij ‘My Fate’ wordt het gaspedaal gelost. Een slow bluesy tune waarbij een heftige gitaarsound de zangpartijen ondersteunt. 

 

‘Chosen And Justified’ is een heerlijk swingende song waarbij Hughes zich duidelijk amuseert. Zijn zangpartijen zweven over de song. Bij ‘Saving Grace’ is het weer headbangen op een heavy bluesy song geblazen. Wat een riff!

 

‘Unspoken’ start voorspelbaar maar al gauw wordt bij het refrein de snelheid opgedreven.

 

De draak op de schijf blijkt ’30 Days In The Hole’ te zijn. Een radiovriendelijk meezingertje met een flauwe meerstemmige zanglijn en een refreintje in één zin. Een afknapper.

 

Righteous Days’ is ietwat te traditioneel en voorspelbaar.

 

Afsluiter ‘Far Away’ is een soort ballade waarbij de synths een mooie stringsachtergrond neerzetten. Halfweg ontbindt Aldrich zijn duivels op een stevig ritme om daarna weer balladegewijs naar het einde te zwalpen…denk je. De laatste anderhalve minuut komt het nog tot een hevige climax.

 

 

Dit album zal potten breken als het kan gepromoot worden tenminste. Het staat bol van bluesy hard-rock waarbij alle typische kenmerken aanwezig zijn. Dit album verliest wat aan kwaliteit naar het einde toe wat songs betreft. Buiten afsluiter ‘Far Away’ zijn de songs niet te lang en vervelen niet. Het is een topproductie en de gitaarsolo’s zijn nooit uitgesponnen. Dit behoort tot het beste wat Hughes heeft uitgebracht de laatste jaren.

 

 

Geen twijfel mogelijk. Live zal dit vonken geven.

 

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd review: Elephant Tree - Habits

15 JAN 2021

 

ELEPHANT TREE – Habits

 

Na Theia en Self Titled is Habits het derde full-album van deze Britse band. Een zekere John Slattery heeft zich bij de band gevoegd als tweede gitarist en neemt ook de synths voor zijn rekening. Verder zijn Jack Townley (gitaar), Peter Holland (zang, bas) en Sam Hart (drums) nog steeds van de partij. Riley Macintyre heeft plaats geruimd voor Slattery. Toch is Macintyre nog betrokken bij de band o.m. als producer. Soms verschijnt hij zelfs mee op het podium als extra gitarist.

 

Na de intro ‘Wake Repeat’ start de schijf met ‘Sails’, een slow-temposong. Over structuur is vermoedelijk niet lang nagedacht. Het is allemaal wat voorspelbaar. Maar door de geweldige sound en productie klinkt dit super. Het gitaargeluid is werkelijk top. De cleane zang past perfect op de laag gestemde gitaarsound. De synths vormen op de achtergrond een muur van geluid. Met ‘Faceless’ zitten we in hetzelfde ritme. De refreinen hebben meerdere stemmen. Halfweg krijgen we plots een snel tegenritme door de drum maar niet voor lang. De doomsound neemt weer de bovenhand. De song sleept zich voort en ik ga gewillig mee. ‘Exit The Soul’  zit volledig in dezelfde sfeer. Ongeveer halfweg volgt er een passage met akoestische gitaar en worden er tapijtjes gelegd door de synths met daar bovenop een rustige zanglijn die abrupt wordt be-eindigd door een zware, logge Sabbathgitaar.

 

‘The Fall Chorus’ start met een akoestische gitaar en samenzang verder ondersteund door synths. Na enige tijd wordt het ritme opgedreven door de gitaar en krijgen zelfs enkele country-violen te horen. Geen doomsound te bespeuren hier.

 

Bij ‘Bird’ krijgen we weer de vertrouwde sound en sfeer. Idem voor ‘Wasted’. Afsluiter ‘Broken Nails’ is iets aparts. Na een dikke twee minuten zang en akoestische gitaar verandert de song in een post-metalachtige song doch met cleane zang. De apocalyps blijkbaar.

 

 

Elephant Tree brengt een soort progressieve, doom, post-rock als hoofdnoot. De teksten zijn niet bepaald vrolijk te noemen. De songs gaan over verlies, verlating, de controle verliezen…en ga zo maar door. De cleane zang is telkens met grote nagalm opgenomen. Door dit steeds te herhalen in de verschillende songs is het wat lastig om de schijf aan één stuk te beluisteren. Ook het trage ritme doet er geen goed aan. Maar dat is nu eenmaal hun stijl. De productie en de (gitaar)sound is verbluffend. Naarmate de schijf vordert, hoe meer kwaliteit we te horen krijgen. Interessante schijf.

 

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...