Mastodon – Emperor Of Sand
Body Count – Bloodlust
Elbow – Little Fictions
Metallica – Hardwired
Wovenhand – Star Treatment
Sabaton - The Last Stand
Agenda
28 APR
Joe Bonamassa - Antwerpen
29 APR
Admiral Freebee
30 APR
Oscar and The Wolf - Sportpaleis Antwerpen
30 APR
Civil War
01 MEI
Roots and roses Festival 2017
06 MEI
Moulin Blues Festival 2017
06 MEI
Stef Kamil Carlens
06 MEI
Headbangers Balls Fest 2017
09 MEI
Paul Carrack
26 MEI
Wovenhand
04 JUN
Vestrock 2017
04 JUN
Rory Gallagher International Tribute festival (IRL)
15 JUN
The Afghan Whigs
18 JUN
Hellfest 2017
19 JUN
Eddie Vedder
22 JUN
Lollapalooza Parijs 22 & 23 juli 2017
26 JUN
The Thurston Moore Group
02 JUL
Rock Werchter 2017
16 JUL
Blues Peer
01 AUG
U2
11 AUG
Bryan Adams
13 AUG
Alcatraz 2017
20 AUG
W-festival 2017
24 AUG
Sonus Festival - Croatia
10 SEP
Lollapalooza Berlin
22 OKT
Y&t
14 NOV
Doro
07 DEC
Threshold
Fotogalerij
Photo report: Arbeid Adelt
Photo report: Arbeid Adelt
Isolde et Les Bens @ Kortrijk
Isolde et Les Bens @ Kortrijk
Daan @ De Warande -Turnhout
Daan @ De Warande -Turnhout
Photo report: Evil or Die Fest 2015
Photo report: Evil or Die Fest 2015
Photo report: Anthrax
Photo report: Anthrax
Hell City - Snot @ De Kreun
Hell City - Snot @ De Kreun
Festival report: Speedfest 2016(Nl)
Festival report: Speedfest 2016(Nl)
Deurdedeurdeur - Cultuurhuis De Leest
Deurdedeurdeur - Cultuurhuis De Leest
Concert report: Kamelot
Concert report: Kamelot
Xzibit @De Vooruit Gent
Xzibit @De Vooruit Gent
Concert report: The Mission
Concert report: The Mission
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Elvis Costello
Photo Report: Rock Zottegem 2015 - Vrijdag
Photo Report: Rock Zottegem 2015 - Vrijdag
Photo report: K's Choice - Le Splendid / Lille
Photo report: K's Choice - Le Splendid / Lille

De Grillen van Gheysen

2016, a bad year for...


 

 

 

2016, a bad year for ...

 

Bommen in Aleppo, Istanbul, Brussel... Doe-het-zelf-terroristen in Nice, Berlijn, Orlando... Een boze man met blonde toupée en oranje tronie wordt verkozen tot nieuwe leider van het Vrije Westen. Poetin en Erdogan laten zich niet doen en rollen hun dictatoriale spierballen. Zwarte piet wordt bleek van schrik en de Britten gooien roet in het Europese zevengangenmenu. En de schaapjes mekkeren bij nachte over een kerststal, begot. Een bende onderschatte Welshmen spelen een zootje overschatte Belgen volledig uit Vertonghenverband. Een club uit het Brugse wordt na elf jaar nog eens kampioen. Olli gokt en … verliest. Samsonseks – what's in a name – wordt tot woord van het jaar verkozen. En rood vlees blijkt nog iets ongezonder te zijn dan eerst gedacht. Bazart wordt purper gedraaid. Rihanna miste haar kans op eeuwige Limburgse roem en ook Fred Durst en de zijne tekenen present om één van de slechtste vertoningen op Belgische festivalbodem ten berde te brengen. Bowie wordt voorgoed the starman waiting in the sky. Cohen is voor altijd last year's man, hallelujah. Prince scheert weg in zijn little red Corvette. The Voice of Europe zal als marktkramer blijven bestaan. Voor George Michael was het zijn laatste Kerst. En ook Thielemans tootst ctr+alt+del, Bluesette for national anthem, please.

 

A good year…

 

DiCaprio krijgt eindelijk een blinkend Oscarbeeldje. Pikachu zorgt samen met zijn Japanse vrienden voor lege smartphonebatterijen en een nieuw soort (a)sociaal gedrag. Er zijn nog zekerheden want de Belgische biercultuur wordt eindelijk immaterieel erfgoed. Daar drinken we voortaan niet meer dan tien eenheden alcohol op. En Jay Vleugels mist een belangrijke vergadering terwijl de tijd soms mannequingewijs leek stil te staan. We kregen een van trots glimmende Greg op de goudgele stranden van Copacabana. Voetbalkoning Cristiano kan een trofeekast van Ibrahimokea bijzetten terwijl de immer beschaafde Jan Balliauw een onzachte knuffel kreeg van een voetbalfan die iets meer dan tien eenheden alcohol op had. Op de Mont Ventoux wappert voortaan een Belgische vlag neergeplant tussen de witte keien dankzij ene hardtrappende Thomas. En Peter S. kon zich in de verzengende zandbak van Qatar voor de tweede keer op rij in een regenboogtrui laten hijsen. Tom Boonen vreet een kassei te veel in Noord-Frankrijk en Florian ‘Poef’ Van Acker zorgt op zijn beurt voor het eerlijkste sportmoment van het jaar. Gilles ‘De Mol’ Van Bouwel leidt tot tweemaal toe half Vlaanderen om de tuin. En een ontluikende Lize Spit zorgt voor de zotste boekenverkoopcijfers sinds Dagelijkse Kost 23. Ramsey Bolton (GoT) wordt vakkundig verwerkt tot hondenvoer. Radiohead en Metallica brengen nog eens een dikke dijk van een plaat uit. Een oerdegelijke Paul McCartney wordt niet door iedereen herkend op de wei van Werchter. En Keith Richards en Iggy Pop leven nog!

 

Voor 2017 wens ik iedereen een federale begroting in evenwicht, veel machtige muziekmomenten en een goede gezondheid.

 

En dan nu toastjes smeren en meekwelen met De Tijdloze.

 

(BG)

 

Meer lezen...

 

Photo report: Meuris

22 APR 2017

 

Meuris @ Ab - Brussel

 

Pics: Nin Fonténai

 

Meer lezen...

Cd-review: Delorentos – Night Becomes Light

17 APR 2017

 

Delorentos – Night Becomes Light (3,5/5)

 

Breekbare morgenstond

 

Naast Guinness, vrolijke voetbalfans en groen gemutste kabouters heeft Ierland ook op muziekgebied heel wat te bieden. Zo brengt het viertal van Delorentos al een dikke tien jaar met wisselend succes platen op de markt met breekbare poprock die aansluit bij de stadsgenoten van Villagers en The Thrills. Met een bandnaam die eerder doet denken aan een bevrijde slavenstad uit Essos (zie Game Of Thrones) zijn deze heerschappen vastberaden om met hun laatste plaat de grote doorbraak in de rest van Europa te forceren.

 

Night Becomes Light wordt langzaam wakker met Home Again. Zonder grootscheepse composities weet frontman Kieran McGuinness – kan het nog Ierser!? – ons te raken met zijn fragiele vocals. Op het einde bloeit de openingstrack volledig open om naadloos aan te sluiten op wat volgt. Bij Show Me Love valt meteen op hoeveel hit-potentieel Delorentos bevat. Het is vreemd dat Studio Brussel deze band nog niet heeft opgeëist als eigen ontdekte goudklomp. Want als Bear’s Den en Bastille uren airplay te veel krijgen dan mag Delorentos daar als frisse afwisseling zeker tussen geprogrammeerd worden. Forget The Numbers en Too Late doen verder op hetzelfde elan. Kieran en co grossieren in deuntjes zonder kapsones die thuishoren op de grote festivalpodia ergens rond vier uur in de namiddag. Met Valley Where The River Runs zitten we over de helft. Deze song meandert van bron tot monding als een waarachtige waterloop zonder overdrijven. Klotsend gedrum en licht golvende riffs zijn hier ons deel. I Will Not Go en Fits (Too Drunk to Drive) schakelen weer een versnelling hoger waardoor deze plaat grotendeels gespaard wordt van de gevreesde chasse patate. Met Dublin Love Song, een ode aan de liefde met de Ierse hoofdstad als decor, is de cirkel rond.

 

Delorentos zou een ideale opwarmer zijn voor grote formaties als The Killers en Band Of Horses. Chokri, u weet wat u te doen staat man!

(BG)

Meer lezen...

Serietip: 13 Reasons Why

17 APR 2017

 

13 Reasons Why (5/5)

 

Dertien redenen om naar de nieuwe Netflix-sensatie 13 Reasons Why te kijken:

 

1. 13 Reasons Why overstijgt met gemak de spanningsbogen van zijn genregenoten Pretty Little Liars en Gossip Girl. De vrouw des huizes zal dit beamen.

2. De acteerprestaties van de hoofdrollen (Dylan Minnette, Katherine Langford, Christian Navarro…) zijn zonder overdrijven van buiten categorie. Laat die Emmy-nominaties maar komen!

3. Op de soundtrack staan pareltjes van Joy Division, The Kills, Lord Huron, Chromatics en The Cure.

4. Het camerawerk zorgt voor wondermooie overgang tussen de vele flashbacks en het heden.

5. Alle bijrollen (tot de kleinste toe) zijn perfect gecast en komen zeer geloofwaardig over.

6. Dylan Minnette (Clay) speelde als kind mee in de serieklassiekers Prison Break en Lost.

7. Katherine Langford (Hannah) zou wel eens dé ontdekking van 2017 kunnen zijn.

8. Er is geen enkele aflevering die minder of overbodig is.

9. Er is zelfs een personage die in een rode glimmende mustang rondrijdt.

10. Deze serie toont perfect wat de ergste gevolgen van cyberpesten en pesten in het algemeen kunnen zijn.

11. 13 Reasons Why toont dat besparen op leerlingenbegeleiding in middelbare scholen geen goed idee is.

12. Deze serie kan met de juiste inkadering als zelfmoordpreventie gebruikt worden.

13. 13 Reasons Why is over de hele lijn een topserie die je bingewatchgewijs aan het kleine scherm gekluisterd houdt.

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Spoon – Hot Thoughts

11 APR 2017

 

Spoon – Hot Thoughts (4/5)

 

Als gouden lepeltjes met zoete rijstpap

 

Al een dikke twee decennia lang lepelt Spoon ons met mondjesmaat doordachte poprock in. Vanuit Austin, de Amerikaanse hoofdstad van het alternatieve muziekwereldje, sturen frontman Britt Daniel en co met succes hun pareltjes de wereld rond. Hot Thoughts is hun negende worp alwaar ze hun fantasieën wederom omgezet hebben in mooie muziekjes. De soep wordt bij deze even heet gegeten als ze opgediend wordt.

 

Als een aanzwellende zwoele zomerdag wordt de plaat op gang getrapt. Hot Thoughts is opzwepende passie gegoten in een bakvorm van 3min49sec. Funky dansschoenen zijn hier geen overbodige luxe. Starten met de titeltrack kan een slecht voorteken zijn voor het verdere verloop van het album. Hoog mikken om de rest van de plaat achter het vlaggenschip te verstoppen. Bij Spoon is hier geen sprake van, integendeel. WhisperI'lllistentohearit doet er nog een ferme schep bovenop. Onheilspellend keyboard-getokkel en afwachtend gesnaar zetten de toon. Halverwege zorgt drummer Jim Eno voor een mooie ritmewissel en wordt er een versnelling hoger geschakeld. Deze track behoort nu al tot het beste dat we in 2017 door ons oorkanaal geduwd kregen ‘c’mon and show me some spirit’. Do I Have to Talk You Into It is er eentje waar Beck momenteel met enige jaloezie naar zit te luisteren. De flow zit er goed in en de tien uiteenlopende songs gaan naadloos over in elkaar. Can I Sit Next to You, de tweede single uit de plaat, kan gecatalogeerd worden onder oorwurmen met scherpe weerhaakjes. Ook hier moet het dansbaar schoeisel binnen voetbereik blijven. I Ain’t The One weet dan weer de meer gevoelige snaar te raken. Met deze beklijvende ballad meanderen we naar het einde toe van deze puike plaat. Het knallende Shotgun en het experimentele Us zorgen nog voor een uitdagend einde. Blijven luisteren is dus de boodschap.

 

Met deze plaat, als gloeiende gedachte in het achterhoofd, kijken we reikhalzend uit naar hun passage in Arras als perfecte opwarmer voor Radiohead.

(BG)

 

Meer lezen...

Filmreview: Bleed For This

11 APR 2017

 

Bleed For This (3,5/5)

 

What doesn’t kill you…’

 

Boksers, de gladiatoren van deze tijd, spreken bij velen nog steeds tot de verbeelding. Het aantal films met de gebalde sport centraal zijn niet meer op tien vuisten te tellen. Het genre ontgoochelt vrijwel nooit omdat er steevast vertrokken wordt vanuit een soort standaard-suspense die altijd aanwezig is op het bevende canvas. Ook Bleed For This, dat het verhaal vertelt van bokskampioen Vinny ‘The Pazmanian Devil’ Pazienza, is een from hero to zero and back-story die je gewoon gezien moet hebben.

 

Vinny, gespeeld door Miles Teller (Whiplash, War Dogs…), is een succesvol bokser die tegen eind de jaren tachtig wereldtitels van verscheidene gewichtsklassen op zijn naam wist te schrijven. Wanneer hij op een dag meegaat op een autoritje met een vriend slaat het noodlot toe. De zware klap van de botsing met een tegenligger heeft ernstige gevolgen voor Vinny. Hij breekt zijn nek en de dokters vertellen hem dat hij door deze gecompliceerde blessure nooit meer mag boksen. Met een operatie worden zijn nekwervels terug vastgezet en om alles goed te laten genezen moet Vinny enkele maanden een soort korset dragen dat met bouten bevestigd is aan zijn schedel. De situatie waarin hij van anderen afhankelijk is, gaat hem niet goed af. The Pazmanian Devil slaat alle raad van de dokters in de wind en wil toch terug boksen. Zijn coach Kevin Rooney, met verve gespeeld door Aaron Eckhart, die Vinny eerst gek verklaart helpt hem bij de trainingen in de kelder van zijn ouderlijke huis. Met een ‘gezonde’ portie doorzettingsvermogen en wat Rocky II-allures komt Vinny onder het motto: ‘what doesn’t kill you…’ na een lange revalidatie terug. Maar wil er nu nog iemand hem bekampen…

 

Waargebeurde boksverhalen behoren in 90% van de gevallen tot de spannendste thrillers en ook bij Bleed For This word je door de plotwendingen, in en buiten de ring, enkele keren volledig tegen het canvas gekwakt.

(BG)

Meer lezen...

Concert-report: Soulwax @ LAeronef Lille

11 APR 2017

 

Cd-review: Soulwax – From Deewee (4/5)

Concert-report: Soulwax @ L’Aeronef Lille (5/5)

 

Strakke set in een steriel decor

 

Na twaalf jaar ‘radiostilte’ – de lyrische soundtrack van Belgica niet meegerekend – hadden de Fucking Dewaele Brothers weer goesting om als Soulwax zijnde een schijf te fabriceren. Het werd meteen dé release waar naar Belgische normen de hoogste verwachtingen aan gekoppeld werden. Maar ook hier bewijzen Stephen en David dat hun universele blieps en mondiale melodieën moeiteloos de landsgrenzen overstijgen.

 

Dat het gros van hun concerten op hun Europese tournee hopeloos uitverkocht is, bewijst dat onze eigenste Kraftwerk – want ja, je mag ze gerust met deze Duitse synthpop-pioneers vergelijken – nog steeds naam en faam maken in het buitenland. Ook de namen die naast de originele bezetting werden uitgenodigd om mee te werken aan From Deewee zorgen voor extra cachet. Zo werden er drie drummers van wereldniveau gevraagd. Igor Cavalera (Sepultura, Cavalera Conspiracy…), Blake Davies (Turbowolf) en Victoria Smith (Ipso Facto) droegen alle drie hun ritmisch steentje bij. Deze niet alledaagse plaat moet gezien worden als één geheel met Transient Programs For Drums and Machinery als kloppend hart van het gevaarte. Het album heeft songs (Masterplanned, Missing Wires, Do You Want To Get In Trouble?...) die meteen onder de vorm van een single als parels voor de zwijnen maximale airplay verdienen. Soulwax zou Soulwax echter niet zijn mochten er met experimentele strepen electropop (Conditions Of A Shared Belief, My Tired Eyes, Here Comes The Men In Suits…) grenzen worden opgezocht. We keken er toch naar uit hoe de kersverse plaat live naar voorgebracht zou worden.

 

Na een mooie lentedag staken we zonder politiecontrole de zuidelijke landsgrens over richting de parel van Noord-Frankrijk, Rijsel. Stephen en David weten heel goed in welke zalen ze willen aantreden want L’Aeronef mag met recht en rede bij de gezelligste concertclubs van de regio gerekend worden, de buitenkant met bijhorend shoppingcenter niet meegerekend. De concertgangers werden vakkundig opgewarmd met een DJ-set van Deewee DJ’s. De zaal liep aardig vol en er hing een ongedwongen vrijdagavondsfeer. Klokslag 21u en geen minuut later schoot Soulwax uit zijn eigengereide startblokken. Alle nieuwe From Deewee-songs werden in een alternatieve volgorde naar voor gebracht met het oerdegelijke gedrum van Cavalera op Missing Wires als eerste hoogtepunt. Het strakke steriele decor stond in schril contrast met de huppelende blieps die de dansende massa frivool besprenkelden. De drie drummers, die met oog voor enige symmetrie op de bühne waren gepositioneerd, zetten elkanders gedrum kracht bij die Safri Duo deed verbleken. Zonder een wall-of-sound-effect als nefast gevolg mochten de trommelaars zich als perfect afgestelde metronomen uitleven. Je zou haast vergeten dat er centraal op het podium nog enkele topmuzikanten van eigen bodem aan het werk waren. Het publiek, dat volgens onze oren hoofdzakelijk uit Vlaamse fans bestond, was uitgelaten en werkte trouw mee om van iedere opbouw naar een climax een onvergetelijk moment te maken. De gebroeders Dewaele hebben gelijk wanneer ze zingen dat machinery the answer is, maar de bediener moet wel op het juiste moment de juiste knop omdraaien en daar blijven David en Stephen heer en meester in. NY Excuse zorgde voor een uitgelezen excuus om het concert nog een paar dartele minuten langer te laten duren. Deze live-vertoning was af tot in de puntjes.
(BG)

Meer lezen...