BEAR – Propaganda
Loathe – I Let It in and It Took Everything
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Rawdriguez - Asylum Of The Arcane
Novelists Fr
Agenda
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
28 NOV
Waregemse Metal Day

The odd man

United States of achterlijkheid


 

 

“M-merika ... fuck yeah”

 

Er bestaan vele soorten blokken: legoblokken, oostblokken, Maggie De Blocken, ... Nu ik een dochter heb, besef ik ook dat er zoiets bestaat als cockblocken en voor het eerst kreeg ik deze maand ook de writer’s block op mijn schoot geworpen. Gezien ik mijn dyslexie als sinds het lager als excuus gebruik en dus deze leugen in leven moet houden, heb ik altijd mijn bevallige echtgenote nodig om te voorkomen dat deze berg stront van een column geen uitgesmeerde poep wordt. Zonder haar zou ik namelijk een tekst produceren die Henri Poincaré zou kunnen gebruiken om zijn chaostheorie te staven. Helaas was mijn vrouwmens het strontmoe om coronacolumns te verbeteren, dus moest ik elders inspiratie zoeken.

 

Even dacht ik om te schrijven over onze eigenste Belgische Trump Junior, het broekventje Van Langenhove, die er terug in geslaagd is half Vlaanderen te verontwaardigen door een 19-jarig meisje te body-shamen. Aan de andere kant is het misschien ook diezelfde helft van Vlaanderen die gretig een filmpje deelt op sociale media van Stef Wauters die Maggie De Block in het VTM-nieuws ‘het zwaargewicht van Open-VLD’ noemt. Ik moet toegeven, ik moest toch ook wel even gniffelen... Dat vond ik wat hypocriet, dus dat idee heb ik dan maar van tafel gegooid.

 

Gelukkig kan je er nog altijd op vertrouwen dat ‘the big dog’ señor Donald Trump himself, weer een stoot uit haalt. Hij maakte namelijk bekend dat hij uit het WHO stapt en de bijhorende 450 miljoen dollar elders zal besteden (aan de opstart van Trump-care eventueel?). Volgens ‘The Donald’ staat het WHO te veel onder invloed van China en is het dus hun schuld dat er meer dan 100.000 Amerikaanse burgers overleden zijn aan Covid-19. De gradatie waarin hij zijn verantwoordelijkheid weg wuift en de rollen tracht om te keren, zorgt er zelfs voor dat Zach ‘Fuckboy Airlines’ van Temptation Island onder de indruk is.

 

Waar ik vroeger opkeek naar het almachtige Amerika, is mijn perceptie van het land, mede door wat maturiteit bij te kweken, maar ook door Trump aan het werk te zien, de laatste jaren sterk veranderd. Als je kijkt naar de gradatie van armoede en de hoeveelheid mensen in de rij van de voedselbanken, beginnen er al wat belletjes te rinkelen. Één dag beademing op de Intensive Care kost een Amerikaan net iets meer dan 10.000 dollar. Zelfs de gaatjes vullen in hun tanden zit er voor de meeste Amerikanen niet in, terwijl dit bij ons grotendeels wordt terugbetaald. Laat ons vooral ook niet de watercrisis van Flint (Michigan) vergeten, waarbij een volledige (voornamelijk gekleurde) stad loodvergiftiging opliep. Dat was nog in Obama-tijden, je kan dus niet alles op arme Donald afschuiven, maar je kan er toch echt niet omheen dat Amerika op een derdewereldland begint te lijken... Toch kijken nog steeds heel veel mensen op naar deze ‘failed state’.

 

Niet enkel op vlak van volksgezondheid en politiek is deze natie een farce. Acht op de tien Amerikanen gelooft in engelen en Darwins evolutietheorie staat nog steeds ter discussie. De reden waarom ze het metrische systeem niet gebruiken is zelfs religieus getint. Lobbyisten hadden de regering namelijk gezegd dat het metrische systeem door Franse atheïsten werd bedacht. Need I say more? Begint het grote Amerika wat te stinken? Wacht, het wordt alleen maar erger als je weet dat naast Somalië en Zuid-Soedan, de VS het derde land is die het internationale Verdrag van de Rechten van het Kind niet heeft ondertekent. Ga naar Walmart en je zal naast het knutselgerief munitie kunnen kopen. Een vuurwapen van ‘Hello Kitty’ voor de kids? No problemo!

 

Het begint stilaan door te dringen dat de zogezegde Amerikaanse droom meer weg heeft van een nachtmerrie. Taferelen als in ‘The Handsmaid Tale’ zouden wel eens waar kunnen worden. Als ik Mexico was, zou ik betalen voor die muur...

 

This is The Odd Man saying: Dan hebben we het nog niet gehad over die Dettol

Meer lezen...

BEAR – Propaganda

26 MEI 2020

 

Cd-review: BEAR – Propaganda (4,5/5)

 

Het vel mag verkocht worden

 

Onze cultuursector krijgt klappen en dat is niet alleen de schuld van onze ongenodigde gast Covidje. Bepaalde Vlaamse leiders vonden het nodig om naast onderwijs en de gezondheidzorg ook cultuur ‘in de marge van de samenleving’ in het hart te treffen door de subsidieslurf dicht te binden. Gelukkig bulkt ons Vlaemsche land, amper een pukkel groot, van het edelmetalen talent. De ondergrondse kweekvijver, die amper airplay op nationale radio worden toegeworpen, wemelt intussen van de vette glimmende zalmen. BEAR is met voorsprong een vinnig buitenbeentje in deze school met tegenstroom zwemmers.

 

Na het beluisteren van hun vierde worp mag het vel reeds verkocht worden want hier wordt zonder verpinken meerdere keren in de roos gemikt. Propaganda valt met de deur in huis en dat is na acht weken lockdown zonder vrienden of familie in de huiselijke sfeer een welgekomen verluchting. Dissolve Dissipate en de titeltrack ontbindt meteen alle twijfels, vertelle het voort: deze plaat zal titelgewijs hoog van de toren blazen. Apollo’s Heist vertegenwoordigt zoals de Griekse godheid rationele schoonheid. Metalheads van uiteenlopend pluimage zullen niet ongevoelig blijven voor deze strakke streep groove. Daarna heeft Gutter Love het gemunt op onze edelmetalen voelsprieten. Ons gehoorkanaal wordt met graagte door deze op hol geslagen snowpiercer afgemat en uitgeput. Vrank en vrije riffs en drammende drumsessies, met het keurmerk BEAR gebrandmerkt in het achterwerk, stuiven uit de speakers. Na The Ram, een rustgevende wellness-achtig intermezzo, schieten ze met Flares nog een mooie track af met een uitermate radiovriendelijk refrein. Als StuBru daar geen oren naar heeft dan misschien Willy wel. Propaganda dooft allerminst uit want BEAR is overduidelijk in de fleur van hun carrière. Met Engine en vooral Kuma, die als onheilspellende voorbode een lichtpuntje was in deze vreemde periode, gaan deze Antwerpenaren eruit met een knaller.

 

BEAR zet zijn poot met een plof neer naast de klinkende namen van onze natie. Propaganda is er eentje om rekening mee te houden in de eindejaarslijstjes van 2020.

 

(BG)

Meer lezen...

EP Review: H3KTOR - Sensus

24 MEI 2020

 

H3KTOR – Sensus.

 

West-Vlaanderen slaat weer toe! H3KTOR brengt zijn tweede EP uit. Dit trio uit Oekene bracht in 2017 hun eerste EP ‘Enjoy Your Innocence’ uit. Nu is er dus Sensus. Wat meteen opvalt is het drum- en baswerk. Hier is meer aandacht aan besteed vergeleken bij ‘Enjoy Your Innocence’. Dat betekent dat drummer Hans Brakke en bassist Sebastien Decock de handen vol hebben met timing en combinatiespel. Ook is de sound voller. De schijf heeft drie songs. Opener ‘Sensus’ start met een goed in het oor liggende gitaarriff. Het is een up-tempo song met cleane zang. Radiovriendelijk rocknummer.

 

‘Broken’ start mysterieus met een basmelodie vol effect en diepe zang. Na 1’20” valt de gitaar in zijn we vertrokken met een meeslepende riff . Op minuut 2’40” volgt een andere riff met zang en de song draait naar een up-tempo ritme. Op minuut 3’50” krijgen we een herhalende ‘Sabbath’ riff die naar het einde toe versneld. Live moet deze song inslaan als een bom.

 

Er wordt afgesloten met een instrumentaal post-rock nummer. Een simpele riff maar het drumwerk tilt deze song de hoogte in. Het ritme wisselt geregeld op en af. Gitarist Bram Vanhalst schudt hier de ene riff na de andere uit zijn mouw. Een kort krachtig nummer.

 

Deze EP is goed opgenomen en met deze drie songs geeft de band een duidelijk beeld waar ze voor staan.

 

www.h3ktor.com 

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

Heisa - Joni

19 MEI 2020

 

Heisa – Joni

 

Het gaat hard in ons Belgenland. Hier is de nieuwe schijf van HEISA.

 

Wie? Geloof me, uw vraag zal in de nabije toekomst snel beantwoord worden.

 

HEISA is Jacques Nomdefamille  (vocals keys bass) (dus Jacques is de familienaam?), Koen Castermans (guitars backing vocals) en Jonathan Frederix (drums backing vocals). 

 

Ze brengen een soort indierock met experimentele uitstapjes. De zangpartijen galmen op de achtergrond op een paar uitzonderingen na zoals o.m. ‘Serenity Now’. Hier wordt een diepe rustige zang naar de voorgrond gebracht. De schijf start met ‘Let Go’. Een song met nogal wat breaks en aparte drumritmes. Eén van de kenmerken van deze schijf blijkt later. De songs zijn stuk voor stuk avonturen.

 

Ze hebben gemeen dat de zangpartijen met veel effecten zijn opgenomen en de structuren van de songs niets weghebben van de indierock die we vandaag kennen.

 

In ‘A March’ wordt het aangegeven ritme van de gitaar bijgestaan door een  gebroken drumritme. Gewaagd maar het plaatje klopt. Naarmate de plaat vordert, hoe beter het wordt.  Er komt zowaar gitaargeweld aan te pas in ‘Keep It’.

 

Mijn favoriete songs zijn ‘Cloudpresser’, een noisy song met swingende riff en ‘Detach Mend’, een sterk nummer met een knipoog naar Tool.

 

HEISA is een band dat songs schrijft die we in ons land m.i. nog niet zijn tegengekomen. De aparte ritmes zijn hun uithangbord. Aan de mix moet je wennen.

 

Guido Grymonprez.

 

 

www.maywayrecords.com/artists/heisa

 

 

 

Meer lezen...

EP Review: Tarmak - Plow

14 MEI 2020

 

TARMAK – Plow (EP)

 

Dit Belgisch drietal brengt hoofdzakelijk instrumentale post-rock met progressieve inslag. Er werden vier nummers opgenomen waarvan in opener Kraterongeveer twee minuten wordt gezongen. Gitarist Sander neemt de zang voor zijn rekening. De zanglijn is tweestemmig opgenomen met een octaaf verschil. Het klinkt alsof de zangpartij in een lege sporthal is opgenomen. Vreemd en apart.

 

De eerste minuten van ‘Krater’ doen me denken aan het Duitse Rotor. Zeker wat het baswerk betreft. De zanglijn wordt ondersteund door wat Alice In Chains-achtig gitaarwerk. De resterende songs zijn volledig instrumentaal. ‘Petanque’ , ‘Krampus’ en ‘Toton’ zijn typerende songs voor het genre. Alle ingrediënten zijn aanwezig. De muziek is een mengelmoes van Toundra, Tool, If These Trees Could Talk en Opeth.

Complexe structuren met onverwachte ritmeveranderingen zijn geen uitzondering.

 

Het baswerk van Geert en het drumwerk van Simon is van hoog niveau. Het samenspel is top. Het bij momenten zweverige gitaarwerk past perfect in het geheel. Het is wat wennen aan de gitaarklank wanneer er harder gespeeld wordt.  

 

Het wordt snel duidelijk dat de muzikanten zeer goed op elkaar zijn ingespeeld. MIAVA, Locus Control e.d. krijgen er een muzikaal teamgenoot bij. Dit is een debuut dat ons doet uitkijken naar meer.  Maar dan van hogere opnamekwaliteit.

 

Guido Grymonprez.

 

 

 

 

Meer lezen...

Loathe – I Let It in and It Took Everything

01 MEI 2020

 

Cd-review: Loathe – I Let It in and It Took Everything (4,5/5)

 

Britse metalhoop in bange dagen

 

Naast een Champions League-titelhouder, de Ierse wielerlegende Matthew Brammeier en het populaire ensemble van weleer The Beatles heeft Liverpool nu ook een metalgrootheid in wording als exportproduct. Loathe laat sinds 2014 een frisse wind door de bruisende scène waaien. Op hun laatste plaat I Let It in and It Took Everything is dit quintet langs geweest in de rayon van de metalcore, shoegaze en post-punk. Ze komen heel erg dicht in de buurt van Deftones en mogen de grootmeester himself Chino Moreno tot hun fans rekenen.

 

Na een inleidende prelude, die de laatste tijd verplichte kost lijkt op een plaat van een band zichzelf serieus neemt, grijpt Aggressive Evolution je meteen bij het nekvel. Gierende gitaren en grommende uithalen worden afgewisseld met zweverige intermezzo’s. Ook Broken Vision Rhythm, New Faces In The Dark, Gored en Heavy Is the Head That Falls with the Weight of a Thousand Thoughts borduren verder op dit loeiharde elan. Liefhebbers van de core-genres zullen hier zeker hun meug vinden. Maar het zijn vooral Two-Way Mirror, het wondermooie Screaming en Is It Really You? die deze plaat naar een hoger niveau tillen en laat uitblinken in innovatie. In tegenstelling tot wat de titel laat vermoeden is Screaming een orgelpunt met een dromerig en dansbaar refrein afgewisseld met nijdige tussenstukken. A Sad Cartoon schetst op het einde nog een mooi Bob Ross-landschap waarvoor Loathe garant staat. Glooiende vergezichten van velden vol bloemen met een vette druppende streep zwart er door. Laat het over u komen en laat het u bekoren!

 

Loathe stond op de line-up van Ieperfest 2020. Op hun oversteek naar ons land zullen we nu dus nog even langer moeten wachten. Desalniettemin is Loathe de Britse metalhoop in bange dagen.

(BG)

Meer lezen...

Elder - Omens

27 APR 2020

 

Cd review: Elder – Omens

 

Als er één band is die uit de undergroundscene moet is het de Amerikaanse band ELDER wel. Ze kwamen al aan de deur piepen in 2017 toen hun fantastisch album ‘Reflections Of A Floating World’ verscheen. Deze schijf stond in de albumtop 20 wereldwijd.

 

‘Omens’ is hun vijfde full-album.  Er staan vijf songs op en je bent zoet voor vierenvijftig minuten uitstekende psyche-avontuurlijke stoner om duimen en vingers af te likken. De band telt vier leden: Nicholas DiSalvo: zang en gitaar, Jack Donovan: basgitaar, Michael Risberg: gitaar en keys en last but not least Georg Edert: drums. Deze band vormt één geheel. Ik bedoel: er is geen frontman of uitblinker. De band zélf is de ster. De muzikanten zijn toptalenten.

 

‘Omens’ is opgenomen en gemixt in Frankrijk door Peter Deimel (mixer van o.a. dEUS). Anders dan hun soortgenoten maakt ELDER geen gebruik van de typische seventiessound qua versterking en geluid. ELDER klinkt fris. De band neemt graag een loopje met de traditionele songopbouw en structuur. Dit is geen album dat je na twee luisterbeurten zal nafluiten. Het album opent met de titeltrack. Een Hammondklankje en wat synths zijn de voorbode van een mid-tempo ritmesong. De gitaren vallen in met een lekkere groove. Het is een plezier om te horen hoe de gitaristen elkaar kennen in hun muziek. Wat de drummer betreft ontgaat hem niets. Alle accenten neemt hij er graag bij. Een echte meerwaarde voor de muziek. En de toetsen overheersen nooit. Ze krijgen wat meer aandacht in ‘Embers’ . Maar ELDER is een gitaarband. Er wordt nooit heftig omgesprongen met distortion. En zo dendert de schijf verder. Het niveau daalt nooit.

 

Dit is echter geen plaat voor metalheads. Maar het zou mooi zijn als ze een kans kregen. Om deze band écht te beleven luister je best met een hoofdtelefoon. Dé manier om te horen hoe goed die kerels wel zijn.

 

Alweer een schijf toegevoegd aan de eindejaarslijst.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...