Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
Farmer Boys – Born Again
The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
The Sore Losers
08 MAA
Doro
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
10 APR
Marco Mendoza
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
12 JUN
Whitesnake
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Roeselare Jazz Festival
Roeselare Jazz Festival
Interview Ostrogoth
Interview Ostrogoth
Photo Report: The Toy Dolls
Photo Report: The Toy Dolls
Festival report : Sinners Day - Hasselt
Festival report : Sinners Day - Hasselt
Photo report: Blunt
Photo report: Blunt
Photo report: Phil Campbell (Motorhead)
Photo report: Phil Campbell (Motorhead)
Lokale helden
Lokale helden
Roeselare Jazz
Roeselare Jazz
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Roadkill Fest 2018
Armin Van Buuren - Sportpaleis
Armin Van Buuren - Sportpaleis
Photo report: Daan - CC Zomerloos Gistel
Photo report: Daan - CC Zomerloos Gistel
Photo report: Monster Magnet
Photo report: Monster Magnet
Photo report: Evanescence
Photo report: Evanescence
Photo report: Daan
Photo report: Daan

The odd man

Bosbrossers


 

“De waarheid komt uit een brossers mond”- of was het nu kindermond?

 

Bosbrossers, verduidelijking over dit thema moet ik alvast niet meer geven. Het domineert immers de media en de Brusselse donderdagen nog meer dan de uitdrukkelijke stank na de ochtendkak van de dag. Dit fenomeen heeft ervoor gezorgd dat donderdag niet meer bekend staat als uitgaansdag voor onze studerende toekomst, maar eerder als uitstapje-naar-de-hoofdstad-dag. Voor mij goed, zolang ze maar met hun poten van ‘Zondag Josdag’ af blijven! Anywhore, de nevenwerkingen hiervan kwamen, zoals verwacht, ook sneller aandraven dan mijn erectie bij het zien van Emma Watson. Voornamelijk de mening van de belastingbetalende volwassen mens was er snel bij. En net zoals bij de meeste thema’s was dit opnieuw Brugge vs Anderlecht, rechts vs links, pipi vs kaka. En ik sta, weliswaar rijkelijk geamuseerd, op de middenlijn te kijken naar alle “argumenten” die weg en weer geslingerd worden. Soms zinnig, maar vaak zo van de pot gerukt dat het aanvoelt als kijken naar Roland Garros voor debielen. Na het aanschouwen van deze debatten van hoge kwaliteit, kijk ik met een andere bril naar onze jeugdige activisten. 

 

Ik sta er van versteld hoe deze secundaire schoolkindjes dit vanuit het niets hebben teweeggebracht. In mijn tijd waren wij enkel bezig met het ruilen van flippo’s en bevel geven aan onze vrienden om het ‘aan te gaan vragen’ met die rosse van de vijfde klas. En aanschouw generatie nu, persistent little f*ckers, not? Ze staan er, net als onze ‘Gilet Jaune’-mannen: geen organisatie noch leiders of sturing. Gewoon donderdag en Brussel. Zo simpel dat zelfs een drie dagen oude drol op de afspraak aanwezig kan zijn. Dit alles verloopt vreedzaam en zonder een massale boycot of lamlegging van ons Belgische landje (in tegenstelling tot de mama’s en papa’s die soms eens manifesteren). Het verspreidt tevens als een wild vuurtje, mede dankzij sociale media, en het zet andere jongeren aan om ook na te denken over dit thema. Toch inhoudelijker dan de Pokémon-Go fase van twee zomers geleden. Ondertussen wordt hen verweten dat ze niet eens kunnen formuleren wat ze in feite willen. Maar wat verwacht je? Ze zijn gemiddeld 17 jaar. De oudere generatie zegt altijd vol narcisme dat ze beter weet wat goed voor hen is, maar nu groeperen ze zich om aan ons allen te zeggen dat we er eigenlijk de kloten van bakken. Ze willen dat volwassenen, hun ouders, hun grootouders, hun politieke leiders hun werk goed doen, want deze piepjonge generatie moet nog langer op deze planeet vertoeven, dan de galspuwende impotente zakken en zakkinnen op deze wereld (hopelijk toch). Ze weten dus geen oplossing te formuleren; zelfs geen deftige vraag. Maar wees eerlijk, de helft van de uitgesproken meningen die wij de wereld insturen zijn hetzelfde. Iedereen kan een probleem benoemen, maar niet iedereen kan met een oplossing voor de dag komen. En deze jongeren beweren niet dat ze alle oplossingen hebben, maar ze zijn heus niet zo dom om te geloven dat we goed bezig zijn. Dit in tegenstelling tot Joke Schauvliege, die met een bevuilde pamper rondloopt zonder het zelf door te hebben. Ze voelt zich gesterkt door deze betogingen. Ze ziet ze als een signaal dat haar beleid goed is en dan ook maar verder moet worden gezet (namelijk schone lucht kopen in de USSR en Scooby and the Gang verder laten zoeken naar de spookbossen). Moest het beleid dat wordt gevoerd, goed zijn, zouden deze betogingen toch helemaal overbodig zijn, niet?

 

Ach ja, onze regeringen doen “hun best”, maar dit is eerder een verwijt dan een kwijtschelding van hun incompetentie. Wij als stemmende meerderjarigen zijn hier medeplichtig aan, want wij hebben gestemd op deze geniale leiders van vandaag. Diezelfde leiders die ons één van dé basisbehoeftes van onze maatschappij niet konden garanderen deze winter: energie. Dat was voor mij nu eens een geldige reden om de regering te doen aftreden. Wel de stemmers en leiders van morgen maken duidelijk dat wij niet goed bezig zijn en dat is de essentie van deze hele zaak.

 

De jeugd is mij nog maar net aan het ontglippen, maar ik kan nu al een met konthaar gevulde bilspleet van een kloof zien tussen de bospoepers van mijn generatie en de bosbrossers van generatie nu. Ik ben blij en trots dat ze brullen om thema’s die er toe doen. Laat ze brullen, laat ze brossen en laten we eens niet luisteren naar wat ze zeggen, maar naar wat ze ermee bedoelen. Of hebben de papa’s en mama’s liever dat zoon en dochterlief brossen om op café te zitten. Ik dacht het niet.

 

This is The Odd Man saying: Beter de vrijdag gekozen, iedereen houdt van een verlengd weeken

Meer lezen...

Photo report: Marc Ribot's Ceramic Dog

19 FEB 2019

 

Marc Ribot's Ceramic Dog

 

De Casino, St-Niklaas - 16/02/2019

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

Photo report: Steel Panther

16 FEB 2019

 

Steel Panther

Support: Gus G

 

De Mast, Tothout, 16/02/2019

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

DVZ: One Man Brawl

13 FEB 2019

 

Dump's Veske Zjever #3:

 

One Man Brawl  3,5/5

 

“Met drie samen spelen noemt men A Threesome”

 

‘Blind Melon’ heeft het zo mooi in een nummer gegoten: ‘Three Is A Magic Number’. Iets wat de Leuvense mannen van OMB (One Man Brawl) overduidelijk hebben begrepen. Een tweetal jaar geleden bonjourden ze een bandlid buiten om met z’n drietjes verder te doen. Less is more, schatje! (Iets wat ik ook altijd tegen mijn vrouw zeg voor een lekker vrijpartij) Datzelfde moment draaiden hun neuzen ook van de blues naar de Earfuzz, een muziekstijl die iets weg heeft van een dakloze ethylverslaafde man die paranoia is tegenover zeep en zijn kont tracht te vullen met in wodka geweekte tampons. Met andere woorden: lekker, vette ‘I don’t give a f*ck’-garagerock! #spontaanejaculeren.

 

Het eerste nummer waar ze ons op hun VI.BE mee begroeten is een ware bitch slap op je smoel. ’Hold my Head’ is de perfecte introductie tot hun muziek: zalige upbeat gitaar afgewisseld met een kort drumbeatje, megafooneffectje op de zang en een algemene sound zo vuil als de hoe-ha van een prostituee na Happy Hour. Hoewel ik dit nummer, samen met ‘I Got Old’ het beste vind, toch één kleine bedenking: dit nummer zou nog dat tikkeltje hoger gelift worden met wat meer inventievere drumfills. Iets wat je wel kan terugvinden in de andere nummers, zoals bijvoorbeeld ‘On Cue’, een lekker rocknummer dat de hoofdjes op en neer doet bobben. Het doet me denken aan een soepje van The Sore Losers en The Kills. Daarbovenop bevat het nummer een solo die elke twijfelende twijfelaar een zelfzekere mep verkoopt. Het toont aan dat de mannen geen zang nodig hebben om de klus te klaren. On to the next! ‘X-Ray Tunnel Vision’ is instrumentaal gezien het mindere nummer van de vier. De zang maakt echter veel goed. Het laatste nummer is ‘I Got Old’: van feedback naar stevige gitaar om dan te exploderen in een catchy nummer dat van mij een volwaardige fan maakt. Zoals ze in de West-Vlaanders zouden zeggen: “Boenke derip!” Bij alle nummers is trouwens duidelijk te horen dat er werd opgenomen in de HighTime Studio van Thomas Valkiers, die ook al bij Equal Idiots in de pap te brokken had.

 

OMB is een band die zichzelf goed gedefinieerd heeft. Ze weten exact wie ze zijn en wat ze komen doen. In tegenstelling tot de meeste kleuters in de ik-ben-nauwelijks-zindelijk-klas, kunnen deze jongens experimenteren met verschillende kleuren en dit zonder buiten de vooropgestelde lijntjes van hun stijl te kleuren. Erg indrukwekkend. Ik ben benieuwd wat OMB zou bereiken met een goede producer aan het roer. Dit zal wellicht nog eventjes moeten wachten. Hun focus ligt nu vooral op het veroveren van podia. Toch hebben ze al enkele noemenswaardige podia kunnen bevruchten, zoals de Kinky Star in Gent en Het Depot in Leuven. Daarnaast werken ze aan nieuw materiaal en willen ze blijven evolueren. Ze willen geen simpele, maar complexe garagerock creëren.

 

Het enige wat ik nog tegen OMB wil zeggen is Spotify, Spotify en een nieuw album! En nog een gouden tip voor de geïnteresseerde luisteraar: zet het volume hoog!

 

This is The Odd Man saying: Toen ik studeerde waren de pintjes in Leuven goedkoper dan in Gent.

Meer lezen...

Photo report: The Sore Losers

11 FEB 2019

 

The Sore Losers

 

Cactusclub Brugge, vrijdag 8 februari 2019

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

Concert report: Mastodon

09 FEB 2019

 

Mastodon & Kvelertak   09/02/2019 - AB Bxl

 

Wat hebben die Noren hier verloren?

 

1 november 2017, Metallica speelt een eerste keer het Sportpaleis plat. In het voorprogramma zien we Kvelertak die moeite heeft om de kille ruimte te vullen met sfeer en de toestromende fans op te warmen. Een halfuur later heerste vooral de gedachte: ‘Wat hebben die Noren hier verloren?’. Een dik jaar later wordt de beste concertzaal van het land door diezelfde Noren moeiteloos op zijn kop gezet en hadden ze halverwege hun set ons metalhart al gewonnen. Je zou haast vergeten dat er ook nog een hoofdprogramma met naam en faam was.

 

Kvelertak (5/5) vloog verschroeiend uit de startblokken. Opener Åpenbaring, openbaring in het Nederlands, deed zijn naam alle eer aan. Zanger Ivar Nikolaisen, nieuw aan de micro sinds vorig jaar, was energieker dan een opgenaaide Viking op veroveringspad. Hij crowdsurfte al schreeuwend alsof het de normaalste zaak van de wereld was en kreeg meteen de uitverkochte zaal op zijn hand. De catchy tracks 1985, Blodtørst, en Mjød kwamen stevig binnen en er werd geen spaander van de AB heel gelaten. Het lied Kvelertak, letterlijk wurggreep, gaf deze glorieuze triomftocht de slotscène die ze verdiende. Zo zie je maar dat je een band na één optreden niet mag afschrijven. Dat zowel Metallica als Mastodon hen meenemen op hun Europese tournee zegt eigenlijk al voldoende.

 

Mastodon (4,5/5) kreeg een zaal voorgeschoteld die vakkundig was opgewarmd. Met Singing in the Rain hebben Bran, Troy, Bill en Brent één van de origineelste preludes uit de metalscene. Hun gevoel voor humor en relativeringsvermogen is dan ook algemeen bekend. Crowdpleasers High Road, Show Yourself en Curl Of The Burl werden achterwege gelaten. In plaats daarvan kregen we oude krakers zoals Iron Tusk en March of the Fire Ants in ons gehoorkanaal, gelukkig beschermd door oordoppen, geboord. Songs van hun laatste worp Emperor Of Sand (2017) konden natuurlijk niet ontbreken, maar er werd vooral gegrossierd uit Leviathan (2004) en Blood Mountain (2006). Op het einde kreeg deze oerdegelijke demonstratie nog een extra boost door bij de laatste strepen onversneden sludge metal Scott Kelly (Neurosis) aan de bezetting toe te voegen. De vurige vocals van deze levende legende worden geprezen en beneden door vriend en vijand. Met Blood & Thunder, één der beste metal-anthems ooit, werd een laatste keer ongemeen hard uitgehaald. De hoop op een zomerse passage is er na vanavond voor beide bands alleen maar groter op geworden.

 

(BG)

 

 

 

 

 

 

Meer lezen...

Concert Report: Parkway Drive.

05 FEB 2019

 

Parkway Drive, Killswitch Engage & Thy Art Is Murder  -  Vorst Nationaal Bxl

 

Een grootse overwinning van een subgenre

 

Dat degelijke metalcore-formaties enkel te vinden waren op kleine zijpodia van niet nader genoemde metalfestiviteiten of in donkere kroegen van middelgrote provinciesteden, is gelukkig al een kleine tien jaar verleden tijd. Het metalcore-patrimonium won aan aandacht en volgers. Met dank aan menig hardwerkende muzikant met een hoek af uit alle windstreken van onze aardbol. Ook al worden de Bring Me The Horizons van deze wereld door mainstream te gaan geldbejag verweten, slagen vele soortgenoten er in om op één of andere manier trouw te blijven aan hun rauwe roots. Op dinsdag 5 februari waren er in het grote Vorst Nationaal drie dankbare groepen aanwezig met het hart op de juiste plaats. De horde uitgelaten fans zorgde voor de rest.

 

Thy Art Is Murder (4/5) mocht al vroeg op de avond grommend de spits afbijten. Deze Aussies uit Sydney brengen deathcore op een bedje van briesende riffs. Met vier volwaardige albums en een originele sound, die naar eigen zeggen beïnvloed wordt door Gojira, Behemoth en Meshuggah, zijn deze heerschappen goed op weg om bij een volgende Europese tournee misschien zelf te headlinen. Het was even afwachten of deze extreme metal zou aanslaan in de arena van Vorst maar Reign Of Darkness en Holy War deden er geen doekjes om en sloegen harder in dan het ontslag van Joke Schauvliege.

 

Ook bij Killswitch Engage (4,5/5) was er geen opgezet spel te bespeuren. Dit voorprogramma, dat even goed als hoofdact naar het Europese vasteland kan afzakken, was de uitgelezen opwarmer voor wat nog moest volgen. Alle hits, van My Curse tot Life To Lifeless, werden op een dienblaadje aangeboden en volgden elkaar sneller op dan de leugens van D. Trump. Bij Hate By Design werd de onvrede over de zittende president van the USA zonder te veel blabla nog eens onderlijnd. Metalcore heeft als subgenre veel te danken aan Killswitch-jukebox én omgekeerd natuurlijk ook. Dit kon bijna niet strakker gebracht worden.

 

Winston McCall en zijn gevolg prefereerden een opkomst via de grote poort. Onder begeleiding dartelden de binken uit Byron Bay van achter in de zaal al highfivend door de kolkende massa naar de bühne. De Rocky Balboa’s van de metal-/hardcore scene werden als ware bokshelden ontvangen nog zonder één rake klap uit te delen, maar -daarop was het niet lang wachten. Wishing Wells en Prey deden Vorst Nationaal een eerste keer op zijn grondvesten daveren. Crowdpleasers als Carrion, Karma en Wild Eyes mochten in hun strakke set, die vooral uit tracks van Ire (2015) en Reverence (2018) bestond, niet ontbreken. De afwezigheid van dé klimaatprotestsong bij uitstek Dark Days was een minuscuul minpuntje. Met het vlammende vuurwerk tijdens Crushed en de laatste massa-moshpit, hopelijk zonder kleerscheuren en ontwrichte schouders, op de gebalde melodie van Bottom Feeder werd de dikke kers op de gelaagde taart gepleurd.

 

Bedankt Parkway Drive (4,5/5) en co om deze doordeweekse dinsdag in februari in te kaderen zoals het doorwinterde metalbands betaamt.

 

(BG)

Meer lezen...