Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Concert report: Amenra

26 SEP 2020

 

Amenra Acoustic 

 

Schouwburg Kortrijk – zaterdag 26/09/2020

 

Storm Odette beloofde ons een bewogen weekend en dat werd het ook: massa’s regen, felle rukwinden, afgerukte takken, we kregen het allemaal.
Was dat ook de voorbode voor het dubbelconcert van de Kortrijkse doommetalband?
Geenszins, zo bleek!

 

Op weg naar de schouwburg (een ritje van amper 10 minuten) kregen we echter nogmaals het ganse scala aan weerfenomenen over ons heen: we vertrokken met de felle zon die ons zicht verblindde op het natte wegdek, even later kregen we een hevige stortbui, meteen gevolgd door een dubbele regenboog. Alsof we nog een laatste waarschuwing kregen van de weergoden.

 

Maar die bleken al snel de rust en kalmte teruggevonden te hebben, éénmaal binnen in de schouwburg, die momenteel tijdelijk omgevormd is tot een club-setting met een vlakke vloer.
Daardoor was er ruimte voor een 250-tal toeschouwers, die in bubbel rond het middenvlak zaten waar de band in een cirkel rond elkaar gezeten zou optreden.

 

De sfeer in de zaal was sereen, respectvol en vol verwachting om eindelijk nog eens een écht concert te kunnen meemaken, in een originele opstelling.
We kregen een compleet ander Amenra te zien en te horen dan wat we van hen gewend zijn.
Geen wall of sound, geen schreeuwende zang, geen dreunende bas, geen videoprojectie.
Wél een verrassend sterk bij stem zingende Colin, regelmatig akoestische gitaren, zeer subtiel drumwerk, zelfs hier en daar een vioolstreek (al vond ik de meerwaarde hier niet overtuigend).

 

Neem daar dan een perfect uitgekiende lichtshow bij, en een verstild, zeer aandachtig luisterend publiek, en je krijgt een haast sacrale ervaring, alsof we in een kerkdienst zaten voor een black mass.
De bandleden zaten niet voor niets elk op een oude, lage kerkstoel met hoge leuning.
Zoals gewoonlijk geen applaus tussen de nummers, tot na de cover Het Dorp (Zjef Vanuytsel), en daarna sporadisch nog wat. Maar het applaus barstte wél minutenlang los, nadat de bandleden één voor één de arena verlaten hadden en de gitaar-outro op loop werd gezet en stilletjes – samen met de ring van spots, uitdoofde.


Een magistraal concert, een unieke ervaring voor diegene die er bij waren, en een enige kans ook voor de schouwburg om zo eens een ander publiek aan te trekken.

 

 

Playlist:


Aorte / Razoreater / Les lieux solitaires / Kathleen / Parabol / Diaken / The dying of light / Wear my crown / Ritual / Het Dorp / Ehre / A Solitary Reign / To go on and live with out / The longest night / Deemoed

 

 

Tekst & foto’s : Stefaan Delagrange 

 

 

Meer lezen...

Cd review: Arcadian Child - Protopsycho

21 SEP 2020

 

Arcadian Child – Protopsycho (4/5)

 

Mag ik U presenteren: Arcadian Child. Rockmuziek uit Cyprus zowaar. Panagiotis I.G (Vocals, Guitars), Stathis Hadjicharalambous (Guitars), Andreas Kerveros (Bass-Backing Vocals) en Constantinos Pavlides (Drums) brengen zeer melodieuze rock met psychedelische inslag en cleane zang. Soms doet het stemgeluid u denken aan Cat Stevens. ‘Snakecharm’ opent deze schijf. Een mid-tempo song met een mooie zangmelodie die oosters beïnvloed is. De gitaristen leveren topwerk. ‘Wave High’ is eveneens mid-tempo waarbij het gitaarwerk voorzien wordt van een lichte distortion.

 

‘Sour Grapes’ start in een slow-tempo maar na vier minuten wordt het Fuzzpedaaltje ingedrukt en krijgt de song een andere wending. ‘The Well’ is apart door de roffeldrum. Pas na een dikke drie minuten wordt samen met de Fuzzgitaar de song vooruit gestuwd. ‘Bittertea’ heeft een headbanginggroove meegekregen. Top.

 

‘Bodies Of Men’ is een lichte rhythm & blues song met een apart effect op de zang. ‘Raising Fire’ is een trage song en zeer boeiend. De zang heeft flangereffect en past perfect. Prachtige arrangementen. Na vier minuten krijgt de song door de drums een boost tot het einde. Bij afsluiter ‘Protopsycho’ krijg je de indruk dat het drumwerk verschilt van het werkelijke ritme door het permanent gebruik van alle toms. Een trage song met zeer melodieuze zang in een soort phasereffect.

 

Arcadian Child brengt geen metal, hard-rock of stonerrock. Het is een mix van psychedelische rock met oosterse muzikale elementen in geluid en melodie. Het gaat in de richting van My Sleeping Karma maar dan ook weer niet helemaal. Het gitaarwerk is meestal clean maar uitstekend. Het is een prachtige luisterplaat. Alle songs zijn opbouwend. Benieuwd wat de toekomst brengt voor deze mannen.

 

Guido Grymonprez.

 

Snakecharm video

 

Arcadian Child on Spotify

 

 

 

Meer lezen...

Photo report: STAKE

18 SEP 2020

 

STAKE + Mother

 

Op en Tent, 18/09/2020, Leffinge

 

Twee maal in evenveel maanden met superlatieven zwaaien, is zelfs met deze Corona heisa hier niet aan de orde.

 

Bij deze:  STAKE review Augustus.

 

Wel: Dikke vette proficiat aan de organisatie, crew, band, etc... om zoiets op poten te zetten in deze tijden. 

 

Pure klasse. 

 

Pics: Heidi Mares

 

 

 

Meer lezen...

MOTOR!K - MOTOR!K 2

16 SEP 2020

 

MOTOR!K – Motor!k 2

 

Het zijn interessante tijden voor bands die instrumentale muziek brengen. Maar de concurrentie is hard en groot. Je vindt in Rock en Metal tal van afsplitsingen en mixen. Toch proberen de bands hun eigen sound te specifiëren en eigenheid te creëren. Het Belgische Motor!k brengt hun tweede album uit. Het trio Joeri Dobbeleir (Guitars / Synths),  Dirk Ivens (Guitars,Fx) en Dries D'Hollander (Drums) maakt spacey instrumentale rock met een psychedelische kwinkslag. Ze laten zich niet verleiden door ingewikkelde ritmestructuren. Op die manier wordt de luisteraar meegenomen in een baan om de aarde op klanken van gitaren en synths bol van effecten en een drijvende drumbeat. Opener ‘Tyrants’ is een duidelijk voorbeeld. De synths geven, in een simpel melodietje, het ritme aan met een gitaar vol delay die invalt en een drumcadans die je het gevoel geeft alsof je in een rijdende trein zit. ‘Headlights’ brengt meer van dat maar krijgt ondersteuning van spacey synths. ‘Memoria’ is een luisterlied. Gitaren en toetsen creëren een speciale sfeer zonder achtergrondritme. Bij ‘Sundown’ en ‘Ritual’ vertoeven we weer in dezelfde sfeer als ‘Tyrants’ en ‘Headlights’. De hoofdrol is weggelegd voor de effecten en synths. Afsluiter ‘Penta’ stapt af van het gebruikelijke ritme. Hevige synths leggen zware accenten. Sterke song.

 

De muziek van MOTOR!K is sterk beïnvloed door bands zoals NEU! en het meer recentere Monkey3. De meeste nummers hebben duidelijke herkenningspunten zoals starten met synths, die ook het ritme bepalen, en het drumwerk dat later aanvat. Breaks vallen er niet te bespeuren maar hoeft dat?

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd review: Crackups - Greetings From Earth

15 SEP 2020

 

Crackups – Greetings From Earth. (4/5)

 

Terug van weggeweest! Deze Belgische band geraakte tot in de finale van Humo’s Rock Rally 2010.

 

Net na het verschijnen van hun debuut ‘Animals On Acid’ ging ieder zijn eigen weg. Maar kijk, ze zijn terug. CRACKUPS brengt stevige snelle garagepunk als hoofdnoot.

 

Thomas Valkiers (vocals/guitars), Toon Van Looy (guitars), Siebe LeDuc (bass) en Niels Meukens (drums) brengen nu ‘Greetings From Earth’ uit. Er wordt afgetrapt met ‘Wet Sheets’ . Een in your face punksong met korte vreemde wendingen. Het gaspedaal wordt volledig ingeduwd bij ‘White Fruit’. Een snelle bas en drums beuken de deur in. Zoals het hoort zijn de songs kort en krachtig. ‘Television Screen’ is een mix van garagerock met de new-wave sound van weleer. ‘Getting The Vibes’ doet ons denken aan de after-punk periode. Iets na halfweg gaan we de garagerocktoer op.

 

Het geluid van de Britse punk krijgen we bij ‘Floor’. Typische dreunende basgitaarsound met rechttoe/rechtaan drums. In ‘Trainstation’ worden alle riemen losgegooid. Gekke toestanden. Afsluiter ‘Liar’ swingt er lekker op los. Zanger Thomas beweert dat hij een leugenaar genoemd wordt. Ik zou niet weten waarom. De muziek op ‘Greetings From Earth’ klinkt zeker oprecht. Ongeveer achttien minuten lang word je overdonderd door rauwe schreeuwzang, scheurende gitaren en heftige snelle, strakke ritmes. In het najaar staan optredens gepland. Het publiek zal zich de longen uit het lijf (mee)zingen met ‘Liar’. Daar ben ik van overtuigd.

 

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd review: And Also The Trees

09 SEP 2020

 

And Also The Trees – And Also The Trees

 

Opgepast: dit is geen nieuw album van deze Britse post-punkband. Dit is een ge-remasterde editie van hun debuutalbum uit 1983. Wél zijn de a en b-kantjes van hun singletjes, die toen onder eigen beheer werden uitgebracht, er aan toegevoegd. Dit zowel op de CD of de dubbele vinyl uitvoering. Weetje: het debuutalbum werd destijds geproducet door Laurence Torhurst, de man achter de knoppen bij The Cure

.

“And Also The Trees” wordt door de media in het “post-punk”vakje gestopt. Ik noem het eerder New Wave. Opener ‘So This Is Silence’ is typerend voor het genre. De donkere zangstem die de juiste tonen vermijdt, een gebroken ritme op de snare-drum en de gitaar die het zeer simpel houdt. Idem voor de bas. ‘Talk Without Words’ begint zeer toegankelijk. Mooie zanglijn op een flangergitaar deuntje. Radiovriendelijke song. Synths en gitaar zetten ‘Midnight Garden’ in. De song heeft iets mysterieus. Een mid-temposong met ongewone wendingen. Drums starten ‘The Tease, The Tear’, alweer een eigenaardig ding. ‘Impulse Of Man’ is een warboel van gitaarslagen op een roffelende drum. De zangpartijen hebben niets te zien met de muziek. Bas en synths volgen beurtelings de gitaarlicks. ‘Shrine’ is een zeer melodieuze song. Dit kon echt wat worden maar een vervelende vertellende stem duwt de song de dieperik in. Een elektronische hoornklank luidt de start van ‘Twilights Pool’ in. Het drumwerk is vervangen door een soort elektronische percussie. En op de achtergrond zorgt de flangergitaar voor de nodige herrie. Afsluiter ‘Out Of The Moving Life Of Circles’ kan niet snel genoeg afgelopen zijn. Van begin tot einde hoor je constant hetzelfde melodietje. Deze song is onmogelijk aandachtig volgen. Het stemgeluid op deze volledige plaat doet mij denken aan Neil Arthur, zanger van BlancMange. Met dit verschil dat Neil toonvast zingt.

 

Deze schijf is gedateerd. Het vraagt lef om dit opnieuw uit te brengen. We hebben een revival gehad van de  traditionele Heavy Metal. Niet onsuccesvol trouwens. Misschien probeert men het nu met post punk new wave. Deze schijf zorgt alvast niet voor een duwtje in de rug. Men zal uit een ander vaatje moeten tappen denk ik.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...