Life Of Agony
Mastodon – Emperor Of Sand
Body Count – Bloodlust
Elbow – Little Fictions
Metallica – Hardwired
Sabaton - The Last Stand
Agenda
26 MEI
Wovenhand
04 JUN
Rory Gallagher International Tribute festival (IRL)
04 JUN
Vestrock 2017
15 JUN
The Afghan Whigs
18 JUN
Hellfest 2017
19 JUN
Eddie Vedder
22 JUN
Lollapalooza Parijs 22 & 23 juli 2017
26 JUN
The Thurston Moore Group
02 JUL
Rock Werchter 2017
16 JUL
Blues Peer
01 AUG
U2
11 AUG
Bryan Adams
13 AUG
Alcatraz 2017
16 AUG
Sziget 2017
20 AUG
W-festival 2017
24 AUG
Sonus Festival - Croatia
10 SEP
Lollapalooza Berlin
22 OKT
Y&t
14 NOV
Doro
07 DEC
Threshold
Fotogalerij
Grensrock 2013
Grensrock 2013
Kokopelli Festival 2014
Kokopelli Festival 2014
Photo report:  Blackberry Smoke
Photo report: Blackberry Smoke
Dranouter Festival 2014
Dranouter Festival 2014
Viet Cong
Viet Cong
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: 3 Doors Down
Afro C Festival 2014
Afro C Festival 2014
Photo report: Daan - CC Zomerloos Gistel
Photo report: Daan - CC Zomerloos Gistel
Photo Report: Ostend Beach 2015
Photo Report: Ostend Beach 2015
Festival Review Woosha - Zaterdag
Festival Review Woosha - Zaterdag
Photo Report: Prong
Photo Report: Prong
Photo report: Buddha Bash 2016
Photo report: Buddha Bash 2016
Placebo - Sportpaleis Antwerpen
Placebo - Sportpaleis Antwerpen
Deurdedeurdeur - Cultuurhuis De Leest
Deurdedeurdeur - Cultuurhuis De Leest

De Grillen van Gheysen

2016, a bad year for...


 

 

 

2016, a bad year for ...

 

Bommen in Aleppo, Istanbul, Brussel... Doe-het-zelf-terroristen in Nice, Berlijn, Orlando... Een boze man met blonde toupée en oranje tronie wordt verkozen tot nieuwe leider van het Vrije Westen. Poetin en Erdogan laten zich niet doen en rollen hun dictatoriale spierballen. Zwarte piet wordt bleek van schrik en de Britten gooien roet in het Europese zevengangenmenu. En de schaapjes mekkeren bij nachte over een kerststal, begot. Een bende onderschatte Welshmen spelen een zootje overschatte Belgen volledig uit Vertonghenverband. Een club uit het Brugse wordt na elf jaar nog eens kampioen. Olli gokt en … verliest. Samsonseks – what's in a name – wordt tot woord van het jaar verkozen. En rood vlees blijkt nog iets ongezonder te zijn dan eerst gedacht. Bazart wordt purper gedraaid. Rihanna miste haar kans op eeuwige Limburgse roem en ook Fred Durst en de zijne tekenen present om één van de slechtste vertoningen op Belgische festivalbodem ten berde te brengen. Bowie wordt voorgoed the starman waiting in the sky. Cohen is voor altijd last year's man, hallelujah. Prince scheert weg in zijn little red Corvette. The Voice of Europe zal als marktkramer blijven bestaan. Voor George Michael was het zijn laatste Kerst. En ook Thielemans tootst ctr+alt+del, Bluesette for national anthem, please.

 

A good year…

 

DiCaprio krijgt eindelijk een blinkend Oscarbeeldje. Pikachu zorgt samen met zijn Japanse vrienden voor lege smartphonebatterijen en een nieuw soort (a)sociaal gedrag. Er zijn nog zekerheden want de Belgische biercultuur wordt eindelijk immaterieel erfgoed. Daar drinken we voortaan niet meer dan tien eenheden alcohol op. En Jay Vleugels mist een belangrijke vergadering terwijl de tijd soms mannequingewijs leek stil te staan. We kregen een van trots glimmende Greg op de goudgele stranden van Copacabana. Voetbalkoning Cristiano kan een trofeekast van Ibrahimokea bijzetten terwijl de immer beschaafde Jan Balliauw een onzachte knuffel kreeg van een voetbalfan die iets meer dan tien eenheden alcohol op had. Op de Mont Ventoux wappert voortaan een Belgische vlag neergeplant tussen de witte keien dankzij ene hardtrappende Thomas. En Peter S. kon zich in de verzengende zandbak van Qatar voor de tweede keer op rij in een regenboogtrui laten hijsen. Tom Boonen vreet een kassei te veel in Noord-Frankrijk en Florian ‘Poef’ Van Acker zorgt op zijn beurt voor het eerlijkste sportmoment van het jaar. Gilles ‘De Mol’ Van Bouwel leidt tot tweemaal toe half Vlaanderen om de tuin. En een ontluikende Lize Spit zorgt voor de zotste boekenverkoopcijfers sinds Dagelijkse Kost 23. Ramsey Bolton (GoT) wordt vakkundig verwerkt tot hondenvoer. Radiohead en Metallica brengen nog eens een dikke dijk van een plaat uit. Een oerdegelijke Paul McCartney wordt niet door iedereen herkend op de wei van Werchter. En Keith Richards en Iggy Pop leven nog!

 

Voor 2017 wens ik iedereen een federale begroting in evenwicht, veel machtige muziekmomenten en een goede gezondheid.

 

En dan nu toastjes smeren en meekwelen met De Tijdloze.

 

(BG)

 

Meer lezen...

 

Cd review: Dimmu Borgir - Forces of the Northern Night

18 MEI 2017

 

Dimmu Borgir - Forces of the Northern Night

 

Voor wie Dimmu Borgir kent moet ik er geen doekjes om winden … dit is waarschijnlijk de meest bekende Symfonische Black Metal groep van het moment. Die uitgegroeid is van een donkere Noorse band tot een wereld dominerende winstgevende machine voor zowel band als label Nuclear Blast.

 

Voor de leken onder ons, Dimmu Borgir is gestart in 1993 met een naam die afgeleid is van een vulkanisch gebied in Ijsland wat donker fort of grimmige stad wil zeggen. De invloed van hun muziek komt van bands zoals venom, celtic frost en mayhem met invloeden van de klassieke componisten zoals Richard Wagner en Antonín Dvorák en dit gecombineerd met snelle drums en agressieve gitaren.

 

De drie stichtende leden hadden volgens mij nooit verwacht ooit in de Noorse top 30 te staan of om met meer dan 100 muzikanten van het Norwegian Broadcasting Orchestra en Schola Cantorum Choir op te treden … laat staan om er 6 jaar later een vette DVD en Live CD van uit te brengen … en wat voor een DVD.

 

De muziek van Dimmu Borgir is al jaren een samenspel van epische, thematische en symphonische arrangementen die uiteindelijk wel het best tot zijn recht komen wanneer het gespeeld wordt door een volwaardig orkest, een koor en natuurlijk de leden van de band zelf.

 

Een niet alledaags zicht om zo enkele langharige met bloed besmeurde black metal kerels te zien staan screamen en headbangen tussen gekostumeerde koorzangers en orkest lui met een mooi “debardeurke” aan. Maar het werkt !!!

 

Ik heb Dimmu Borgir wel al een keer of 6 gezien live, maar toen ik dit voor het eerst zag (op youtube weliswaar) kreeg ik direct kippenvel. De sfeer, het bombastische, de composities, …. alles valt op zijn plaats op deze album. Hiervoor is hun muziek gemaakt.

 

De CD bevat 17 tracks en is een must voor de liefhebber.

De BluRay versie bevat 2CD / 2 BluRay met het optreden in Oslo met het Norwegian Broadcasting Orchestra en Schola Cantorum Choir alsook het legendarisch optreden op Wacken Open Air met het Nationaal Tsjechisch Symfonisch Orkest en een In-Depth documentaire met behind-the-scene fragmenten van de immense stage-production in Noorwegen

 

Score: 5/5

Review door VANDAMME WOUTER

 

CD Tracklist:

1. Xibir

2. Born Treacherous

3. Gateways

4. Dimmu Borgir

5. Dimmu Borgir

6. Chess With The Abyss

7. Ritualist

8. A Jewel Traced Through Coal

9. Eradication Instincts Defined

10. Vredesbyrd

11. Progenies Of The Great Apocalypse

12. The Serpentine Offering

13. Fear And Wonder

14. Kings Of The Carnival Creation

15. Puritania

16. Mourning Palace

17. Perfection Or Vanity

Meer lezen...

Enter Shikari - Le Grand Mix

15 MEI 2017

 

Enter Shikari @ Le Grand Mix, Tourcoing  14/05/2017

 

Pics: Nathan Dobbelaere

Meer lezen...

Filmreview: King Arthur: Legend Of The Sword

11 MEI 2017

 

King Arthur: Legend Of The Sword (3,5/5)

 

Rock, Excalibur & roll  

 

Nadat de topserie Sons Of Anarchy was uitgereden kwamen de hoofdrollen in kaskrakers voor Charlie Hunnam (Green Street Hooligans, The Lost City of Z…) niet uit de lucht vallen. Met de rol van King Arthur in de kersverse adaptatie van de middeleeuwse mythe door Guy Ritchie (Sherlock Holmes, Snatch en Lock, Stock & Two Smoking Barrels) zou daar wel eens verandering in kunnen komen. De ex-Madonna-Guy neemt na Sherlock Holmes (1 en 2, nr. 3 is onderweg) en The Man From U.N.C.L.E. (2015) en derde klassieker, behorend tot het Britse cinema-erfgoed, onder handen voor een remake waar het kruim van de filmcritici (zie Humo en De Morgen) duidelijk niet op zat te wachten. Volgens ons slaagt Ritchie met voldoening en heeft de Britse badass, na zijn laatste relatief saaie worp, een vermakelijke prent afgeleverd alwaar je het verstand best op 0 zet.

 

Het eerste kwartier – waarin de voorgeschiedenis van de grote King Arthur-historie met de nodige toeters, breedopgezette veldslagen, majestueuze quotes en bellen wordt afgehandeld – gaat vlot, misschien iets té vlot. Maar deze obligate intro is nodig zodat de rest van het twee uur durende epos toch ergens steek houdt. Een afgetrainde Hunnam (Arthur) steelt de show, een (te) snel gecaste Jude Law (Vortigern) als slechterik doet zijn stinkende best, maar het is vooral het zwaard Excalibur dat doorheen de film een prominente rol opeist. Zodra het stuk betoverde vechtmetaal in beeld komt, stijgt de spanning. Zet daar de twee stoere klauwen van Arthur rond en je krijgt onderhoudende cinema. Af en toe grijpt Ritchie terug naar zijn snelle vertelstijl (zie Snatch, RocknRolla en Lock, Stock…) waardoor het mythische verhaal geen enkele keer stil valt of vertraagd wordt door ellenlange conversaties. De hedendaagse zinsneden met de nodige ‘fucks’ moet je er bijnemen. Daarnaast zijn enkele kleine rollen weggelegd voor toppers van de tweede rij en één wereldberoemde oud-voetballer (wie zoekt die vindt, moeha). Zo speelt Aidan Gillen (Lord Baelish uit Game Of Thrones) de pannen van de daken van heel Londinium (Londen in’t Latijn). Wie fan is van fantasy met klinkend zwaardgekletter zal niet bedrogen uitkomen. Of je jouw filmkont daarvoor in een cinemazetel moet ploffen is een andere vraag.

 

Desalniettemin kwamen we zonder het filmische mes in de rug thuis en gingen we met een verzadigd gevoel slapen. Maar dat kan ook te wijten zijn aan onze late-night-snack bij de plaatselijke pitaboer.

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Mark Lanegan – Gargoyle

11 MEI 2017

 

Mark Lanegan – Gargoyle (4/5)

 

Mark graaft als vanouds putten in zijn ziel

 

Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens Of The Stone Age, Gutter Twins…), 52 jaar intussen, heeft zijn schuurpapieren stem met grove korrel nog eens gesmeerd om met zijn huisband een plaat op te nemen. Het middelmatige Phantom Radio (2014) verdween al vlug uit onze persoonlijke ether en het was dus hoog tijd dat Zijne Rauwheid nog een schijf afleverde die het merk Lanegan waardig was. En ja hoor, Gargoyle imponeert zonder veel franjes en tekent nu al voor een langer verblijf in onze playlist dan zijn voorganger.

 

Zinderend en vol overtuiging rekent onze favoriete karakterkop af met zijn kwelduivels. Met de openingstrack Death’s Head Tattoo tatoeëert Lanegan lustig verder op zijn magnum opus Blues Funeral (2012). Met lyrics als: ‘Wild thing / See the monkey in the jungle swing / Canary in the cavern sing / That the devil lives in anything’ worden er taalkundig rake klappen uitgedeeld. Er is dan ook niets beters dat bij deze vlijmscherpe woorden past dan de schorre stem van deze statige ‘screaming tree’. Nocturne is de perfecte soundtrack voor een wild nachtje stappen. Donkere synths en doordringende gitaarlijnen zorgen tegelijk voor een onheilspellend en opzwepend tempo. Wij slaan alvast een avondje bar hangen met Mark niet af. Beehive werd als voorbode gelost en zoemt zeemzoet ons gehoorkanaal binnen. Als een doorwinterde stielman weet Lanegan zijn ambachtelijk maatwerk aan de man te brengen. Mede door de middeleeuws ogende hoes druipt er een soort archaïsche echtheid van het album dat men niet veel meer tegenkomt. Hopelijk weet hij komende festivalzomer ook wat jong volk uit hun tent te lokken om vooraan bij zijn optredens post te vatten. In Emperor hoor je duidelijk het aandeel van boezemvriend Josh Homme. Het is algemeen geweten dat de frontman van QOTSA graag met ‘b-kantjes’ strooit bij zijn beste kameraden. En ook deze track mag er zeker wezen en blijft hangen als een absolute heerser. Daarna volgen nog enkele bokkige ballads (Goodbye to Beauty en First Day Of Winter), vintage Lanegan. Old Swan is geen zwanenzang maar een vastberaden orgelpunt van een puike plaat, dé zoveelste op het conto van deze grootmeester.

 

Met tussenstops Werchter, Eindhoven en Arras zijn er aan het begin van deze festivalzomer voldoende kansen om deze doorleefde tronie te aanschouwen.

(BG)

 

 

 

 

Meer lezen...

Life Of Agony

07 MEI 2017

 

Cd-review: Life Of Agony – A Place Where There’s No More Pain (3,5/5)

 

Welkom terug

 

Het leven van Life Of Agony is er eentje van splits, reünies, lichamelijke verbouwingen en comebacks. Zanger Keith Caputo werd frontvrouw Mina en zingt nog steeds met de nodige ballen aan het lijf. Hun vijfde worp, A Place Where There’s No More Pain, hing al een heel eind in de lucht en werd onder meer door Napalm Records een feit. De LOA-sound moest sinds hun laatste release, twaalf jaar geleden, niet aan kracht inboeten. Het zou, vooreerst voor deze legendarische formatie, zonde zijn mocht dit plaatje onder de radar blijven.

 

Opener Meet My Maker begint als een light-versie van Roots Bloody Roots om ons daarna met een zeer aantrekkelijk refrein in te pakken. Life Of Agony is het musiceren van alternatieve radiohits duidelijk nog niet verleerd. Ook bij Right This Wrong zijn de gitaren Cavalera-gewijs strak gestemd. Maar het typische stemgeluid van Caputo zorgt bij iedere track voor een eigengereide sound. Dat de titeltrack op zijn beurt zal uitgroeien tot een ware crowdpleaser bij de fans staat nu al als een paal boven water. De opgejaagde riffs volgen elkaar, als grof wild tijdens open season, op.  Ook A New Low kan met een sappige nu-metal-jus een lekkere indruk nalaten. Honger naar meer is nog steeds de beste saus. Wat in het tweede deel van het album volgt, is zonder veel zotte uitspattingen volgens het boekje. Maar het eindresultaat van World Gone Mad en Walking Catastrophe, dat bij momenten zelfs in de richting van old school grunge gaat, mag er zeker wezen. De overige tracks zijn niet meteen knallers om recht voor de raap mee uit te pakken waardoor deze plaat in zijn totaliteit geen topper is. Maar je zal ons zeker ook niet horen zeggen dat dit een maat voor niks geweest is.

 

Een vuistje voor Mina en haar manschappen en tot deze zomer op Alcatraz Hardrock & Metal Festival.

(BG)

 

Meer lezen...

Concert report: Groezrock 2017

05 MEI 2017

 

Dag 2 - Groezrock 30/04/2017

 

 

 

Ondanks de vele ‘lokale’ festiviteiten dat weekend dan toch de tijd gevonden om samen met het mooi weertje de sfeer te gaan opsnuiven op GroezRock in Meerhout. Dit op de 2de dag van het festival. Grootste reden is om nog eens Undeclinable Ambuscade te kunnen gadeslaan op hun once-in-a-lifetime reünie op dit festival. De groep liet me een grote indruk na bijna 16 jaar geleden bij het uitbrengen van het album Sound City Burning.

 

Nog maagd zijnde qua naar GroezRock gaan en als “eerste” festival van het seizoen zijnde,  slaan we hier 2 vliegen in 1 klap. Kort na de middag gearriveerd, en na een kwartiertje stappen van de parking komen we aan. Gemakkelijk raken we door de entree en begeven we ons direct naar de “monster energy” stage (hoofdstage) om er Belvedere te checken. Stevige Canadese melodieuze punkrock die zoet binnengaat maar geen echte hoogtepunten kent. Wat me opvalt is het volume van het optreden (van alle optredens in de “monster energy” tent). Ik bracht m’n oordoppen mee, maar vond ze niet echt nodig daar. Wat in de “Back to Basics” tent wel het geval was. Na Belvedere gaan we naar de “Watch Out Stage” waar Mobina Galore aan het spelen is. Zalige band, 2 energieke Canadese vrouwen die er op los beuken met een stem die me wat aan Courtney Love of L7 toestanden doet denken. Met een zeer minimalistische setup weten ze mij zeker te bekoren. Rechtdoor punkrock, de thrash van de punk als het ware. Zalig …

 

Daarna terug naar de main voor Zebrahead. Amerikaanse Ska-Punk / HipHop band die zowat de ruimte vult tussen hiphop en punk. Naar t schijnt ben je ervoor of niet. Ewel , eerlijk gezegd hebben we maar een nummer of 2 geluisterd. Qua klank zat het wel snor. Maar het miste me aan enthousiasme om het volledig uit te horen. Dan wat gaan knabbelen dat we niet door onze stokskes vallen …

 

Rond 17u richting Back to basics stage voor Counterfeit. Een Engelse Punk Rock band met als zanger een blijkbaar bekende Engelse acteur Jamie Campbell Bower. Hij zou meespelen in the Twilight Saga en één van de Harry Potter films. Wat direct opvalt zijn de 3 gitaristen die toch redelijk allemaal wel hetzelfde spelen, (waarom dan 3 gitaristen?) en het redelijk wat materiaal dat die gasten geetalleerd hebben. Met een backdrop die geheel de achterwand van de stage vult is het een redelijk duidelijke zaak dat dit een band is die kosten nog moeite spaart om er te geraken als band. In 2015 begonnen als band en nu al zo’n tours doen kan volgens mij maar op 2 manieren. Ofwel ben je als band direct echt de top, en verdien je dit. Ofwel heb je connecties en bakken geld om de nodige deuren te openen. Aan jullie de keuze uiteraard ….

 

Daarna komt voor mij het hoogtepunt van de dag. De reünie van Undeclinable Ambuscade. Wat keek ik daar naar uit. Ooit eens 16 uur in de wagen gezeten naar Portugal met enkel 2 cd’s in de auto, Sound City Burning van Undeclinable Ambuscade en Toxicity van System of a Down. Met als resultaat 16 uur luisteren naar Toxicity op de heenweg en 16u luisteren naar Sound City Burning op de terugweg. En ‘k moet zeggen, beide ritten waren zo zalig dat we er geen enkele minuut aan gedacht hebben om de cd af te leggen. Digitale muziek toestanden waren nog een ver van mijn bed show dan …. Man man, wat komen we vlug oud.

Back to business nu, Undeclinable Ambuscade is een Nederlandse punk rock band begonnen in 1992, die indertijd vlug veel furore maakte in Nederland, België, Italië en Spanje.

De tent zat goed vol en het feest kon beginnen. Nostalgie tot en met … Een strakke set met een tent vol meezingers. Zalig !!! Songs zoals Snowboard, 7 years, Can’t bring me down, Magic Hairspray, African Song, Trapped, …. één voor één zalige meezingers, en dat had het publiek ook wel duidelijk begrepen.

 

Na mijn ‘hoogtepunt’ van de dag gezien te hebben begeven we ons nog eens naar de “main stage” om daar Pennywise te checken. Blijkbaar was het concert hoofdzakelijk het spelen van hun bijna 22 jaar oude album “About Time”. Eerlijk gezegd heb ik niet echt hoogtepunten meegemaakt tijdens hun optreden, behalve dan het “nog altijd” charismatische Bro Hymn die terug een vol podium lokte en met geheel de tent op zijn kop zette.

 

Tot slot kan ik meegeven dat dit een leuk en eigenlijk wel rustig festival is waar niet constant voor de voeten wordt gelopen door te veel volk. Ik hoor dat het festival 3 keer kleiner was dan vorige jaren, maar dat deerde mij langs geen kanten. Aanschuiven aan drank en eten was totaal het geval niet. Wel hadden we terug te maken met de “kartonnen” hamburgers en “gouden” frieten die we trouwens op ieder Belgisch festival vinden. Daarmee bedoel ik vaneigens de slechte kwaliteit en dure kostprijs voor eten die naar mijn smaak op niets trekt.
Waarom zijn al die festivals in België niet wat inventiever en laten ze lokale handelaars het eten niet verzorgen zoals in Frankrijk wel het geval is. Daar krijg je echt eten voor uw geld.

 

Festivalgevoel: 8/10  - Bands: 8/10

review door Vandamme Wouter

Meer lezen...