King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 NOV
Underworld
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
27 NOV
Gwar
27 NOV
Cult of Luna
28 NOV
Stake
29 NOV
Goose
29 NOV
Definitivos - 40 Years
30 NOV
Troyfest
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
06 DEC
Mauro - Per W
07 DEC
Max and Igor Cavalera
07 DEC
Age of Love xxl
29 JAN
Sunn O)))
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
30 APR
Nick Cave
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton

The odd man

De Dikke Bedonkedonk Brief der Vandalen


 

“Lief, klein konijntje had een schrijffout in zijn naam”

 

Ondanks alle interessante gebeurtenissen van de afgelopen maand(en), kan ik hier deze maand helaas mijn vaste en kritische pen niet op richten. Ik had het namelijk te druk met het schrijven van een brief aan de auteur van een woordenboekje in mijn kast, een obese gast die Van Dale heet ofzoiets… Bij gebrek aan column, zullen jullie het moeten stellen met een kopie van mijn brief aan bovengenoemde heer.

 

 

Geachte Heer Van Dale,

 

In de loop van de geschiedenis hebben onze woorden een grote evolutie meegemaakt. Onze taal is constant in ontwikkeling, of we dat nu willen of niet.

 

Na een grondige observatie en filosofische studie van mijn konijnen, heb ik besloten deze evolutie een handje toe te steken. Ik ben immers de mening toegedeeld dat konijnen een meer accurate benaming kunnen gebruiken, namelijk ‘bedonkedonk’. In deze korte, maar doorslaggevende brief van historische waarde zal ik trachten mijn mening toe te lichten en u van deze stelling te overtuigen.

 

Wanneer je kijkt naar het bewegingspatroon van een konijn, zie je een zigzaggende op-en-neer-beweging. Je zou deze verplaatsingen kunnen vertalen naar “donke bedonke donke”. Vervolgens kan je, wanneer je hun achterwerk bestudeert, een egaal, rond en behaard kontje zien dat meer weg heeft van een dikke “bedonkedonk”. Daarbovenop mag hun naam na al die tijd toch wel eens  veranderen? Zoals ik tegen mijn monogame vrouw altijd zeg: “Verandering van spijs doet eten!”

 

Mijn overige argumentering is jammergenoeg verloren gegaan. De meeste van deze motiveringen kwamen in mij op terwijl ik op café zat. Aangezien bierkaartjes minder en minder te vinden zijn in onze Vlaamse kroegen (met dank aan de linkse strijd tegen de bierkaartindustrie), moest ik me behelpen met mijn mobiele telefoon. Gezien ik beschik over een ouder model van die met fruit op, is deze meer plat dan opgeladen. Daarom werd de rest van mijn bewijsvoering niet genoteerd tijdens de zatte avond waarop dit ingenieuze idee werd bedacht.

 

Niettegenstaande ben ik in de veronderstelling dat ik genoeg kracht kan zetten achter de notie om de term ‘konijn’ officieel te laten veranderen naar ‘bedonkedonk’.

 

Ik hoop spoedig iets te horen van uw beslissing omtrent deze zinnige vraag.

 

Hoogachtend,

The Odd Man, PhD in Bullshit en Nobelprijswinnaar in wording.

 

 

 

 

Meer lezen...

DVZ: Set Animal

16 NOV 2019

 

Dump's Veske Zever #12

 

Set Anima (3.5) 

 

“Soundgarden who fucked Billy Talent, who is a cousin of The Mars Volta, who dates Amen Ra ... Set Animal?!”

 

De Veske Zjever die ik deze maand aan jullie mag introduceren heeft meer weg van een hutsepot dan van vers gezever van Belgische bodem. ‘Set Animal’ is gegroeid uit voornamelijk hardcore- en metalmuzikanten (overlopers!) waarbij heel wat invloeden, zelfs uit de pop, aan het stoofpotje werden toegevoegd. Deze metaforische hutsepot is misschien nog niet van de hand van Peter Goossens, maar zou op zijn minst afkomstig kunnen zijn van de stagiair van ‘t ‘Hof Van Cleve’. Met andere woorden: steengoeie muziek, met voldoende doorgroeimogelijkheden en potentieel om het tot sterrenchef te schoppen.

 

‘Set Animal’ werd vernoemd naar de hamster (of was het nu de hond?) van de Egyptische god Seth en alle nummers worden dan ook geschreven vanuit een voorliefde voor het mythologische en cults. De teksten, voornamelijk door de bassist geschreven, bevatten een diepe, soms dubbele betekenis, met een niet gedefinieerde stijl als resultaat. Maar net zoals ik me er kon uitlullen bij een slecht rapport, kan Set Animal dit ook. Ze brengen vier uiteenlopende singles uit, waarvan er twee, ‘Roses’ en ‘Cult of the Sun’, binnenkort vanuit het godenrijk zullen neerdalen op de aarde. Deze verafgoding is echter niet zonder risico. De vier nummers balanceren gevaarlijk op het touw van variatie, neigend zich te verliezen in een kakofonie (haha, kaka). Zelfs binnenin de nummers is dit soms het geval. En toch is alles op een bizarre manier in balans.

 

De twee nummers die nu al op Spotify te beluisteren zijn, zijn ‘Spent’ en ‘Rainstorms’. ‘Spent’ is een stevige head bobber met een ronde sound en een ritmesectie die duidelijk van aanpakken weet. Jammer dat de zang soms wat uitgerokken aanvoelt en zo het nummer soms wat doet slepen over de grond. Waar ‘Spent’ mij bijna verloor trekt ‘Rainstorms’ mijn dan volledig terug naar het ja-kamp. Deze song heeft veel weg van een verfijnde Billy Talent (denk maar aan ‘Rusted From The Rain’) waar op 3:09 de muzikale roots van de drummer ook nog even komt piepen.

 

Toen ik de nieuwste nummers beluisterde kwam voor mij pas echt de openbaring. ‘Cult Of The Sun’ is een meesterwerk van formaat dat als een Soundgarden-ish nummer aanvangt en gezapig evolueert naar een song a la ‘The Mars Volta’. Het nummer bevat een geniale cohesie van zang en drums, perfecte wissels tussen opbouw, afkoeling en terug extase, en wat een stem! Enige minpuntje zijn de backing vocals die me lichtelijk stoorden naar het midden van het nummer toe. De laatste single ‘Roses’, is dan een ware ode aan Seth, god van de oorlog. Zacht en dromerig, met een diepe en grote sound vanuit de drumketels, tot de roos je prikt met zijn post-rock doorns.

 

Met de twee nieuwe nummers tonen de mannen van ‘Set Animal’ dat ze koningen (of eerder sub-goden) zijn in het creëren van sfeer en setting. Eenmaal deze laatste singles gereleased zijn, komt de volledige debuutplaat online en zou volgens de band het gevarieerde concept meer vorm en duidelijkheid krijgen. De plaat zal immers nog vier andere nummers bevatten die je qua stijl kan linken aan één van de vier singles. Vier paartjes dus, even verschillend als de windstreken. Kom dus maar op met de rest van die plaat! ‘Set Animal’ is trouwens live te bewonderen op 7 december @ Roeselare city.

 

This is The Odd Man saying: Risico’s zijn leuk...

Meer lezen...

Cd Review: The Wonder Stuff - Better being Lucky

13 NOV 2019

 

The Wonder Stuff - Better Being Lucky (3/5)

 

Deze Britse band werd opgericht in 1986. De band werd tussen 1994 en 2000 op non-actief gezet om dan plots een compilatiealbum op de markt te brengen (Love Bites and Bruises) . In 2016 verscheen hun voorlopig laatste werk, het album 30 Goes Around The Sun. En nu zijn ze terug met hun negende studioalbum ‘Better Being Lucky’. De band heeft over de jaren heen zomaar eventjes twaalf formatiewissels ondergaan. Hun muziekstijl blijft ongewijzigd. Licht verteerbare rock-pop met een duidelijke Britse eightiesstempel. Miles Hunt (zang, gitaar)en Mark Thwaite (gitaar) zijn het meest betrokken bij de composities.

 

De opener ‘Feet To The Flames’ is een catchy song en duidelijk bedoeld om de hitparade te bereiken. ‘Lay Down Your Cards’ is een mid-temposong en klinkt meer nineties. Enkel het gebruik van de synths en elektrische viool voelt anders aan. ‘Don’t Anyone Dare Give A Damn’ is een prachtige song met zeer gevoelige zanglijnen en klinkt toch poppy. Dit zou een hit moeten worden.

 

‘No Thieves Among Us’ is een heuse rocksong dat start met een sterke gitaarriff ondesteund door dreunende drums. Het refrein is dan weer poppy maar brengt de kwaliteit van de song niet in gevaar. Alweer prachtige zanglijnen. De titeltrack ‘Better Being Lucky’ brengt u zo terug naar de eighties. ‘Bound’ is iets sneller en zeer melodieus. De samenzang valt op.

 

‘It’s The Little Things’ is een mooie gedreven song waarbij het gitaarwerk wordt bijgestaan door sterk vioolwerk dat nooit overdrijft. Mooi solootje trouwens. Tijdens het refrein wordt het ritme verdubbeld. ‘When All Of This Is Over’ brengt mooie samenzang op een roffelritme. De synths nemen de bovenhand. The Guy With The Gift’ start met een hammondklank en een akoestische gitaar die onmiddellijk wordt bijgestaan door de viool. Een ballade met een apart ritme en mooie melodie.

 

‘Let’s Not Pretend’ is een typische eightiessong. Zo herkenbaar.

De plaat sluit af met ‘Maps & Direction’ . Deze song wordt ingezet met akoestisch klinkende gitaar, lichtjes versterkt en mooi toetsenwerk.

 

Het werk van The Wonder Stuff wordt gekenmerkt door mooie gitaarlijnen en dito zang. De synths en viool zijn alom aanwezig en tillen de songs naar een hoger niveau. De eighties-sound is niet weg te denken. Namen noemen is lastig maar laat het ons houden op: een ferme knipoog naar The Human league meets Cock Robin. Wél zeer mooi afgewerkt.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd Review: Phil Campbell - Old Lions Still Roar

13 NOV 2019

 

Phil Campbell - Old Lions Stil Roar (3/5)

 

Ex-Motörhead gitarist Phil Campbell is terug en deze keer zonder zijn Bastard Sons. Voor zijn nieuwe album ‘Old Lions Still Roar’ heeft Phil enkele gastzangers/muzikanten uitgenodigd zoals o.m. Leon Stanford . Deze geweldige singer-songwriter mag samen met Phil de plaat starten met ‘Rocking Chair’, een geweldige song. Hier druipt de kwaliteit van songwriting er van af. Enkel gitaar en zang. Gewoonweg top!

‘Straight Up’ is andere koek. Dit up-temponummer start met een sterke rockgitaarriff. Zanger met dienst is Rob Halford. Dit is rock van de bovenste plank. Geen Judas Priest screams maar lekkere volle zang. Ben Ward, zanger van Orange Goblin mag ook aantreden. Dit nummer heeft een boogietoets maar krijgt na een dikke twee minuten een geweldige schop tegen het achterwerk om dan iets later terug in boogiemodus te eindigen. Yes!

 

‘Swing It’ is een rock ’n rollsong met Alice Cooper als zanger. Hier hoor je het verschil tussen Britse en Amerikaanse rock ’n roll. Je vindt al gauw een slagzin in het refrein verwerkt. Nev MacDonald van de band Skin mag zijn strot lenen aan ‘Left For Dead’. Een ballade waarbij de schurende stem van Lev perfect past. Phil geeft zijn gitaar de volle laag. Mooie solo. ‘Walk The Talk’ krijgt de stem van Nick Oliveri. Hij is het meest bekend als basgitarist bij Kyuss en Queens Of The Stone Age. Hij hanteert een totaal andere zangstijl dan de voorbijgangers op deze schijf. De song is hard en ruig. Speciaal.

 

Dee Snider mocht blijkbaar ook niet ontbreken. Hij mag ‘These Old Boots’ zingen en dat doet hij met verve. Een typisch dreunende rock ’n rollsong waarbij zijn stem en zangstijl perfect past. Zijn stijl bij dit nummer doet mij denken aan wijlen Buzz Shearman van de legendarische Amerikaanse band Moxy. De gitaarriff kon zo van de hand van Ronnie Montrose zijn geweest. Sterk.

 

‘Dancing Dogs’ wordt gezongen door Whitfield Crane van Ugly Kid Joe. En dat hoor je meteen. Deze song is totaal Ugly Kid Joe.

 

De band Skindred mag zijn zanger Benji Webbe uitlenen voor de ballade ‘Dead Roses’. Mooie stem. De plaat eindigt met ‘Tears From A Glass Eye’. Een rustig instrumentaal nummertje waarbij geen slagwerk aan te pas komt en we een andere Phil horen. Een waardige afsluiten van een lekkere harde rockplaat.

 

Guido Grymonprez.

 

 

 

Meer lezen...

Concert report: Opeth

06 NOV 2019

 

OPETH + The Vintage Caravan

 

Ancienne Belgique, 06/11/2019

 

Om precies 19:30 uur mag support The Vintage Caravan de avond op gang trekken. Dit Ijslandse trio bestaat sinds 2006 en heeft vier albums uit. Hun genre weerspiegelt een mix van seventiesrock met hedendaagse arrangementen. Dat is een goeie zet.

 

Hun set start met ‘Reflections’ uit hun recentste album Gateways (2018). Een sterke rocksong op een gedreven ritme. De cleane leadzang van gitarist Oskar is gewoonweg prachtig. De refreinen en tussenstukken worden vocaal ondersteund door drummer Stefan en bassist Alexander die over een uitstekende stem beschikken. Bij aanvang klinkt het allemaal te metaalachtig en de ‘trebleknop’ staat op maximum. Gelukkig wordt dit in een mum van tijd geregeld. ‘Crazy Horses’ uit hun album Arrival (2015) start met een basdrumbeat maar niet voor lang. Gitaren tillen de song de hoogte in. Hier en daar verschijnen er klappende handen in de lucht. Er wordt tijdens de song op momenten een versnelling hoger geschakeld. Mooi. Verder volgen nog uit Arrival Babylon’ en het prachtige ‘Innerverse’. Een dijk van een nummer die je bij de start op het verkeerde been zet. Wat start als een ballade wordt na een dikke drie minuten gaat voluit gegaan. Super. Het wordt gesmaakt. ‘Set Your Sights’ uit Gateways is opzwepend en daarin laat drummer Stefan horen over wat een zangtalent hij beschikt. Stefan trad toe tot de band in 2015. Dit is tot nu toe de enige verandering in de bezetting. De set dendert verder met ‘On The run’ (Gateways), ‘Expand Your Mind’ en afsluiter ‘Midnight Meditation’ beide songs uit Voyage. The Vintage Caravan is een zeer getalenteerde topband die old-skool gitaarrock terug op de kaart zet. De band kreeg dertig minuten om zich te tonen en (vooral) te laten horen. Prachtconcert.

 

Om 20:30 uur start OPETH, één van de meest veelzijdige bands in de metalwereld. Hun podiumopstelling is grondig gewijzigd. Bassist Martin Mendez en keyboarder Joakim Svalberg bevinden zich op hun eigenste eilandje. Tussen hen, nog een meter hoger, drummer Martin Axenrot. Deze toer promoot hun nieuwe album In Cauda Venenum. De intro ‘Livets Tradgard’ (Garden of the Carthly Delights) klinkt door de luidsprekers. De band start met ‘Svekets Prins’ oftewel ‘Dignity’ . (Alle gebrachte nummers uit hun recentste album worden in Zweedse versie gebracht.) Het wordt onmiddellijk duidelijk dat dit een onvergetelijke avond zal worden. De lightshow, projecties (!!) én filmclips zijn verbluffend. Het geluid is loepzuiver. Door de dubbele podiumopbouw wordt er ook geprojecteerd op de zichtbare verticale boorden. Dit geeft als effect dat het bovenpodium zweeft. Indrukwekkend. Met ‘The leper Affinity’ uit Blackwater Park (2001) wordt achttien jaar teruggekeerd. Hun progressieve death-metal kan heel wat fans bekoren. Dan volgt ‘Hjartat Vet Vad Handen Gör’ of ‘Heart in Hand’. Eén van de sterkste nummers op In Cauda Venenum.

 

Zoals gewoonlijk is frontman Mikaël Akerfeldt in zijn nopjes. Als een stand-up comedian gaat hij praatjes aan met het publiek. Dat voelt familiair aan.

 

‘Reverie/Harlequin Forest’ uit Ghost Reveries (2005) wordt door een bomvolle AB warm onthaald. Deze song is zo verschillend qua arrangementen en stijlen en blijft toch zó boeiend. Meesterwerk.

 

Vreemde eend in de bijt was ‘Nepenthe’ uit Heritage (2011) waarin jazzinvloeden niet geschuwd worden. Werk aan de winkel voor drummer Martin. Tijdens het gitaarstemmen door Frederik Akesson zorgt Mikaël voor wat opschudding vooraan door ‘You Don’t have To Be Old To Be wise’ (J.Priest) in te zetten. Maar het blijft bij dat ene gitaarriffje. Hij blijft een grappenmaker. Uit Pale Communion (2014) kiest de band voor ‘Moon Above, Sun Below’. Alweer uitstekend gebracht.

 

Bij het uitbrengen van Damnation (2003) werd door de fans gevreesd voor een totale verandering van richting door de band. De band besefte het risico maar het album werd warm onthaald. De meestal rustige nummers puilen uit van kwaliteit. Daarom laat Opeth bij live-optredens dit album nooit links liggen. Ook deze keer niet. ‘Hope Leaves’ zorgt voor een speciale sfeer. Uit Watershed (2008) wordt opnieuw de progressieve death-metal emmer geopend. ‘The Lotus Eater’ zorgt voor heel wat nekspiertraining. Er wordt afgesloten met ‘Allting Tar Slut’ of ‘All Things Will Pass’ eveneens de afsluiter van hun recentste album.  De band verdwijnt voor enkele minuten om daarna de toegiften te starten met een indrukwekkende versie van ‘Sorceress’ uit hun gelijknamige album (2016). En de definitieve afsluiter van de avond is het onvermijdelijke fantastische ‘Deliverance’ (2002).

 

Het publiek op de zitplaatsen zijn met z’n allen overgegaan tot een terechte staande ovatie. Wat een avond. Wat een band.

 

Guido Grymonprez

 

 

Meer lezen...

Cd review: Your Highness

04 NOV 2019

 

 Your Highness – Your Highness

 

Dit is een Belgische metal-sludgeband uit regio Antwerpen. De band werd opgericht in 2011. Ze toerden reeds door Europa en deden bij ons verschillende festivals aan zoals Groezrock, Pukkelpop en Graspop. Deze schijf start met ‘Devil’s Delight’. Een aanstekelijke riff waarbij de drums invallen met geroffel en de song verder zet met een snel ritme. De brulboei met dienst laat zich opmerken. Het snelle ritme wordt in de refreinen onderbroken door het drumgeroffel. De song heeft een korte gitaarsolo die best meevalt. De roffeldrum gaat over in mokerslagen naar het einde toe. Heavy stuff!

 

The flood’ is een mid-temponummer waarbij in de tussenstukken melodieuzer gitaarwerk aan te pas komt. De gitaarsolo heeft een mooi wah-wah effect. Na dit alles volgt een passage met cleane gitaar voor opnieuw alle registers worden opengezet. ‘Born Anew’ start met geroffel op de rand van de snare-drum bijgestaan door cleane gitaar. Wanneer de rest van de band invalt volgt er een gedreven ritme. De song heeft een mooi solootje met twin-gitaareffect. ‘Black Fever’ heeft een trage start met een cleane gitaar die regelmatig opduikt verder in de song. Na vijf minuten gaat de storm wat liggen maar na twee minuten valt alles opnieuw in. ‘To Wood and Stone’ is eigenlijk een mix van de voorgaande nummers. Alle ingrediënten zijn aanwezig.

 

Na ongeveer drie minuten valt alles wat stil om na één minuut ondersteund te worden door de zang. ‘Little to Relate’ heeft een start met bas en drum maar na vijftien seconden valt alles in. Deze song heeft een gedreven tempo. Mooi melodieus gitaarwerk. ‘Rope as a Gift’ start op volle snelheid. De song heeft een sterke gitaarsolo van ongeveer anderhalve minuut. Daarna wordt de snelheid naar het einde toe nog wat opgedreven. Afsluiter ‘Kin’s Blood’ is het langste nummer van de schijf. (14’14”) Deze song start als een soort filmmuziek voor een western. Na vijf minuten volgt er een stille, trage passage met geluiden en onregelmatig ritme. Na tien minuten krijgt de muziek opnieuw de bovenhand. Er wordt ferm gehakt op de snaren om naar het einde toe over te gaan naar akoestisch gitaargetokkel.

 

Deze schijf staat vol loodzware metal-sludge toestanden met een brulboei van een zanger die in ieder nummer zijn stempel drukt. De gitaarklanken hebben een seventiesgeluidje ondersteund door ferme distortionpedaal. De schijf is goed opgenomen.

 

Voor de liefhebbers.

 

Guido G.

 

Meer lezen...

Photo report: RGMC XXL

04 NOV 2019

 

RGMC XXL 

 

Het Entrepot, Brugge 02/11/2019

 

Cradle of Filth, Enthroned, Stab, In Clover, Terre

 

Full photo report: Fb-Dump Rgmc xxl

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...