Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
King Hiss - Izegem / De leest
King Hiss - Izegem / De leest
Photo report: Nightwish - Arch Enemy - Amorphis
Photo report: Nightwish - Arch Enemy - Amorphis
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
Photo report: Hellfest 2016
Photo report: Hellfest 2016
Concert report: The Hickey Underworld - De Vooruit Gent
Concert report: The Hickey Underworld - De Vooruit Gent
Photo report: Vandenberg's Moonkings
Photo report: Vandenberg's Moonkings
Concert report: UB40
Concert report: UB40
Concertreport: The Bootleg Beatles
Concertreport: The Bootleg Beatles
Photo report: Dokkem Open Air 2016 (NL)
Photo report: Dokkem Open Air 2016 (NL)
Mich Walschaert - Duizend man sterk
Mich Walschaert - Duizend man sterk
Cult Corner: Waar is Ken
Cult Corner: Waar is Ken
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
Photo report: Nightwish
Photo report: Nightwish
Festival aan zee
Festival aan zee

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

DVZ: Candlebags

16 JUL 2019

 

Dump's Veske Zever #8:

 

Candlebags 3.5/5

 

“Deze review wordt gesponsord door Dirks Kaarsenatelier”

 

De nieuwe maand brengt naast een heleboel PMS-ende vrouwen ook terug een nieuwe Dump’s Veske Zjever met zich mee. Met zo’n 245 inzendingen wordt het toch wel een hele opgave om de bomen doorheen het figuurlijke bos te zien. Als je echter sommige inzendingen beluistert, wil je absoluut niet het “iene-miene-mutte-f*ck-ik-heb-brol-gekozen”-risico nemen. Gelukkig begeleidde de kaars van het Hasseltse duo ‘Candlebags mij in de richting van kwaliteit. Het licht dat deze band produceert is bovendien nog makkelijker te verklaren dan mannelijke emoties. Als een bakje frieten de hemelse band ‘The Kills’ voorstelt, is Candlebags simpelweg een bakje frieten met mayonaise (op zijn Belgisch dus). Als je naar hun laatste single ‘Ticket To Freedom’ luistert, snap je zeker wat ik bedoel. De vette gitaar heeft een sound die perfect uit de vingers van Jamie Hince himself zou kunnen komen en af en toe komt de zang dicht in de buurt van die van Alison Mosshart. Luister vooral zelf zodat je me unaniem gelijk kan geven!

 

Dirk neemt gitaar en basdrum voor zijn rekening (zie hier het bewijs dat mannen kunnen multitasken! Dus alle feministische trutten mogen nu hun bekjes houden en een taart gaan bakken), terwijl zijn nicht Inge de zang en overige percussie bovenop deze awesomeness werpt. Het schrijfproces is trouwens ook een mooie symbiose. Waar Dirk de groove neerlegt tijdens een jamsessie, zal muziektherapeute Inge (of moet ik haar muziekfilosofe noemen) de nummers voorzien van de nodige emotie. Het resultaat van deze kruisbestuiving zijn twee EP’s en enkele geniale singles. Hun eerste EP ‘Love Kills’ kwam uit in 2015 en bevat enkele prachtige nummers die de mooie, maar toch wel lugubere cover backen. ‘Old Stone’ en ‘Moody Blue’ branden hier het felst, maar met nummers als ‘B-Ordeaux’ en ‘Groovy Movie’ toont Candlebags dat hun vlammetje ook zeer gevarieerd kan dansen en kronkelen. Vanop hun tweede ietwat eentonigere EP ‘Voyager’ kon enkel het rustige en magnifieke ‘Seven Billion People’ mij echt volledig bekoren, maar de twee singles die hierop volgden, ‘Fool for love’ en ‘Ticket To Freedom’ waren er terug “boenke” op!

 

Het kaarsenvet van Candlebags is zeker de moeite waard om op “50 Shades Whatever”-wijze je trommelvliezen mee in te smeren. En hiervoor zijn kansen genoeg als je naar hun touragenda kijkt!

 

This is The Odd Man saying: Voor goedkope kaarsen moet je in ‘den Action’ zijn. Voor kwaliteit in Hasselt.

Meer lezen...

Festival report: Sjock

16 JUL 2019

 

Sjock 2019

 

Poeyelhei, Gierle, 12-14 juli

 

Gezellige, drukke bedoening, vriendelijke rockers, punks, psycho’s en Turbojugend en nog heel wat ander kleurrijk plumage.

 

De tattoo rimpelrockshow, volgens een omstaander, gaf zijn startschot op het hoofdpodium en de bevoorrechten waren de Australische Rumjacks, een energieke mix van Celtic folk en punkrock. Love it en ik was niet alleen.

Thee Scarecrows AKA, hell yeah hillbilly kickoff in de Titty Twister. Leuk om horen, geschifte bende hillbilly’s met een jutte zak over het hoofd. Twee drummers met één basdrum. Een aanrader.

 

CJ Ramone, één van de zeven Ramones die nog op deze aardkloot rondloopt. Hij was vervangend bassist van Dee Dee Ramone en hij werkte mee aan 3 albums van de Ramones. Eerste nummer, Let’s dance klonk veelbelovend helaas was de rest van de set niet echt boeiend. Halfweg nog een opflakkering met “Sheena is a punk rocker” en een cover van Motörhead om af te sluiten. Wie de Ramones ooit zag zou ook ontgoocheld geweest zijn.

 

Terug naar de Titty Twister waar de legendarische Gothic roots band “ The Heathen Apostles” het beste van zichzelf gaven. Ze klonken zwart, duivels en vooral wondermooi. Gitaar legende  Scott “Chopper” Franklin  “The Cramps” ,Jens “Fifty Foot Combo” De Waele aan de zijde van de moordgriet Mather Louth, die ongelooflijk kan zingen en de virtuoos Luis Mascaro aan de fiddle maakten van dit optreden iets fenomenaals. Dit viertal was voor mij het hoogtepunt van de avond.

 

Flogging Molly deed wat er van hen verwacht werd. De weide stond in vuur en vlam, ambiance, meezingende, dansende fans. Punkrock folk van de bovenste plank.

 

Afsluiter van de avond waren “The Barstool Preachers” een energieke mix van punk en ska. Zanger frontman Tom McFaull is de zoon van Colin Mcfaull, de zanger van de legendarische Cock Sparrer. Voor mij was het boyband gehalte net iets te aanwezig.

 

 

Na een halve doos cracottes en vier bakjes koffie was ik vastbesloten om alle bands te zien en te horen. Er stonden er 20 op het programma.

 

Tussen twee regenbuien door mochten de Belgische Grave Brothers de dag openen. En dat deden ze met veel verve. Als fan van deze band vind ik wel dat ze beter klinken in een donkere  kroeg. Maar smaken verschillen.

 

Negative Nancy and the Moodswings was de volgende op het lijstje. Goed klinkende achtergrondmuziek, leuke akoestische set. Na twee optredens ben ik goed wakker en klaar voor één van mijn favoriete bands. “Peter Brock built my hotrod” weerklonk door de luidsprekers en dat was het startschot van Grindhouse. Geschifte Australiërs . Zanger frontman verkleed als een uit zijn zwembroek gegroeide superheld deed het publiek uit zijn dak gaan . Jammer dat het een halve set duurde vooraleer het volume van de zang op punt stond.

 

Baby Shakes , girlpower from NY city . Scary meiden die een leuk deuntje konden spelen maar ze moesten het meer van hun looks hebben. Het was een beetje braafjes.

 

In de Titty Twister , een band waar ik naar uitkeek, The Goddamn Gallows, punk rock gutterbilly. Ze zagen eruit als outlaws en klonken ook gevaarlijk goed. Top act.

 

Vlug naar de Bang Bang Stage, voor het jong geweld uit Duitsland, Bloodstrings, melodieuze psychobilly punk . Halfweg de set plots de contrabas defect. Maar met de nodige strijdlust en improvisatie  brachten ze het toch nog tot een goed einde. Die zien we zeker nog terug.

 

The Hip Priests,  van deze band ben ik al lang fan. Helaas de klank was  niet om over te schrijven. Vooraan hoorde je enkel de basdrum. Ik had al opgevangen dat het geluid op Sjock soms te wensen overliet en dit werd hier  helaas bevestigd.

 

Bij Booze and Glory klinkt het dan terug oké, andere klankman waarschijnlijk. Oerdegelijke meezing voetbalpunk. Super optreden.

 

Walter Broes and the Mercenaries, godfather van de Belgische roots, energieke swingende songs, die je aan het dansen zetten. Topper die ambiance brengt.

 

Na een bakje friet op naar het volgende pareltje The Hi-Winders, 60’s Rock’n Roll combo, aanstekelijke muziek en goed gespeelde nummers. Dikke pluim, mocht van mij blijven doorgaan.

 

Gluecifer, band uit Oslo die in de jaren 90 de wereld rondtoerde. Gesplit in 2005 na 5 albums, back in business sinds 2018. Omvergeblazen door hun set. Beter dan ooit tevoren.  Het crowdsurfen kwam goed op gang. Dit was zeker het hoogtepunt van de dag.

 

The Hellacopters. Hier werd naar uitgekeken, maar ook bij deze band was de klank alweer erbarmelijk. Gelukkig beterde het na een aantal nummers. Weinig ambiance. Het raakte me niet.

 

 

Zondag dag 3 , aangevinkt bij de niet te missen bands waren The Schizophonics, een US trio. Garage rock, MC5 getint. Een springende, rollende zanger,gitarist, een explosie van energie. Klonk lekker. En de mood was gezet.

 

Los Torontos maakten van de Titty Twister een heuse partytent en dit al kort na de middag. De punkrocker van The Briefs en de band The Night Birds maakten van mij een gelukkig man. Zoveel ambiance , ik voel me waarlijk weer 18. Fun, fun , fun, “The Undertones” are still alive.

 

Op de Bang Bang stage staan “De Stekkers”, knotsgekke Nederlanders ,krankzinnig orgeltje en 3D brillen. Ze amuseerden zich op het podium en het publiek deed mee.

 

Na al het punkgeweld een verademing op het hoofdpodium en dit met de geweldige , wervelende show met veel glitter and glammer. King Khan and the Shrines ,psychedelische soul ,free jazz ,rock noem maar op. Zeer leuk om te zien. Hij heeft zelfs ogen op zijn kont. Knettergek. Aan zijn zijde dochterlief omringd door super muzikanten. Dit was genieten.

 

JD Mc Pherson van boer tot singersong writer. Geboren in Buffalo Valley Oklahoma. Mooie, goed opgebouwde 60’s Rock’n Roll songs. Klonk goed en was verdomme lekker dansbaar maar helaas op het podium stonden ze er maar wat bij. Saaie show. Dit was niet echt een band om op het hoofdpodium te staan.

 

De Peawees, Italiaanse garage rock. Ze deden me aan de 80’s Paranoiacs denken. Hier wil ik nog meer van horen.6

 

Na een eetpauze was het dan eindelijk zover. De weide was duidelijk klaar voor “The Hives”. Dit was top entertainment. Op en top Rock’n Roll. Hij bespeelde het publiek met een flair van The Wolf of Wall Street. De bindteksten maakten elke nummer nog beter. Het publiek ging volledig uit zijn dak. Een goeie opbouw van de songs met als afsluiter het gekende Tick Tick Boom . Dit is nu al een meezinger geworden.  The Hives waren het absolute hoogtepunt van  Sjock 44.

 

The Delta Bombers pikten de sfeer onmiddellijk op en het feestje ging gewoon door. Er werd overal gedanst, gelachen .

 

Wie dit miste, raad ik aan om volgend jaar gewoon zelf te komen genieten van dit festival.

 

Doe er nog veel jaren bij . Thanks Sjock

 

Meer foto's: FB Sjock.

 

Heidi Mares - Kurt Laureyns

Meer lezen...

Concert report: Rammstein

11 JUL 2019

 

Rammstein

 

Koning Boudewijnstadion Brussel, 10/07/2019

 

 

Dat Rammstein zich de grootste Metalband van het moment mag noemen (toch in Europa) is zeker. Nog voor het eerste deel van de tour afgelopen is, kondigde Rammstein aan dat ze in 2020 opnieuw door de Europese stadia zullen trekken en ook deze concerten zijn zo goed als allemaal uitverkocht. Op 10 juni 2020 passeren ze opnieuw in België waar ze Oostende aandoen. En toch is het soms verwonderlijk dat de band zo'n grote massa volk op de been krijgt. De riffs zijn simpel, de songteksten eveneens. Maar laat dit nu net de kracht zijn van de band. Of zou het misschien toch het feit zijn dat de band gekend staat voor hun choquerend kantje? Dat ze best wat theater kunnen spelen, bewezen ze nog maar eens in het Koning Boudewijnstadion.

 

Zodra men het stadion binnen wandelde kreeg je Rammstein te horen en te zien. Voor de show en tussen het voorprogramma in, werden de videoclips van de band getoond op het scherm van het stadion. Dit was zelfs niet de enige vorm van narcisme. Opener van de avond was Duo Jatekok die Rammstein nummers in een pianoversie "quatre mains" speelde op het B-podium boven de PA. Echt boeien deed het jammer genoeg niet.

 

Meer dan een dikke vijf minuten vroeger begon de band aan hun set. Eerst een enorm luide knal. Daarna de bandleden die één voor één uit een gat in het midden van het podium stapten om naast elkaar te gaan staan. Als het de beurt is aan frontman Till, schijnen grote lichten uit het gat om hem aan te kondigen. Als Till plots opduikt links achteraan het podium en zo komisch de bühne opwandelt, dan weet je genoeg: "Dit wordt een typische Rammstein show".

 

"Was ich liebe" klinkt wanneer gitzwarte rook het stadion vult. Het eerste nummer van de acht die ze speelden uit hun laatste release.” Links 2 3 4” werd vergezeld van grote rode doeken met het logo van de band op. (Benieuwd of ze bij De Standaard hier ook de symboliek van gaan onderzoeken) Vanaf hier kwam de Rammstein trein gezapig op gang. Het marcherende tempo, typerend voor hun muziek werd harder (en luider) naarmate de avond vorderde.

 

Dat Rammstein ook niet bang is om wat theater te spelen is gekend. Zo ontbrak geen enkel element die op de vorige tournees ook al aanwezig waren: keyboard speler Flake die verbrand wordt in een kookpot op "Mein Teil", om even later nog eens geroosterd te worden door een gigantische vlammenwerper, krankzinnig veel vuur op "Sonne", vlammen op de rug van Till op het einde van de set, etc … En toch waren ook nieuwe elementen terug te vinden in de set. Zo werd tijdens "Puppe" een uit de kluiten gewassen kinderwagen het podium opgerold die in brand werd gestoken en de pop in de wagen volledig tot as herleide.

 

Het vreemdste moment van de set was halverwege terug te vinden. Na "Diamant" steeg gitarist Richard Z. Kruspe in het indrukwekkende podium naar boven waar hij een halve DJ set begon te draaien. Zijn remix van "Deutschland" knalde door de boxen en we waanden ons even op De Schorre in Boom. Tot groot jolijt van de fans die maar al te graag een dansje placeerden. Tot overmaat van hilariteit sprongen de overige bandleden, gehuld  in lichtgevende ledpakjes  het podium op, waarop ze samen een originele choreografie uitvoerden. We weten nog steeds niet wat we hiervan moeten denken…

 

Wat wel duidelijk was, is de populariteit van het origineel nummer. Rammstein mag dan wel enkel gedraaid worden op StuBru, het nummer werd luid meegezongen door de 55.000 aanwezigen in het stadion. Ook” Radio” kon op een enorm sterke ontvangst rekenen.

 

Hoe later het werd, hoe krachtiger de show ook tot zijn recht kwam. Het podium was prachtig verlicht en de fantastische pyrotechnics die de band gebruikte maakten het spektakel af. De nummers mogen dan wel enorm voorspelbaar zijn, het beukende tempo zorgde ervoor dat het publiek zich op het einde van de set in een ware extase bevond.  Moshpits bleven dan ook niet uit.

 

Als Belgen kunnen we ook een beetje trots zijn, want de versie van "Engel" op deze tour is die van Scala & Kolacny Brothers. Voor de gelegenheid werd deze gespeeld op het B-podium en werden de bandleden vergezeld door de twee dames van Duo Jatekok.. Vijf van de zes bandleden varen terug in rubberbootjes over het publiek naar het hoofdpodium, waar Till hun staat op te wachten.  Hoe deze zo snel ongemerkt terug op het podium geraakt is, is ons nog steeds een raadsel. "Wilkommen", lezen we op het bordje dat hij de lucht inhoudt. Een ferme sneer naar de vluchtelingenpolitiek in hun moederland en het perfect bruggetje naar het nummer "Ausländer".

 

"Pussy" wordt naar goede gewoonte weer vergezeld van een gigantisch schuimkanon dat er verdacht veel uitziet als een gigantische dildo. Als er dan nog eens wit schuim uitgespoten wordt over het publiek, terwijl de tekst "You've got a pussy. I have a dick" weerklinkt, weten we genoeg. Vulgair zijn kunnen ze ook. "Rammstein" wordt vergezeld van een enorme hoeveelheid vuur en afsluiter "Ich Will" moet hier zeker niet voor onderdoen.

 

Twee uur waanzinnig spektakel. De band bewees alweer waarom ze zich bij de groten der aarden mogen rekenen op vlak van muziek en theater. Imposant, luguber en vulgair. Maar vooral warm. Enorm warm.

 

Een band die je zeker één keer in je leven live moet gezien hebben. We kijken alvast al uit naar Rammstein in Oostende. 

 

 

(Nathan Dobbelaere) (TV)

 

Meer lezen...

Photo report: Ieperfest

10 JUL 2019

 

Ieperfest

 

Ieper, 07/07/2019

 

Frank Verlinden

Meer lezen...

Photo Report: Rock Zottegem

06 JUL 2019

 

Rock Zottegem 

 

Vrijdag, 05/07/2019 

 

More pics on FB Dump Magazine

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

Photo report: Corrosion of Conformity

03 JUL 2019

 

Corrosion of Conformity & Your Higness

 

De Casino, St-Niklaas, 02/07/2019

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...