The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
13 DEC
Nits
15 DEC
Portland
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
06 FEB
Ghost
16 FEB
Steel Panther
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
22 MEI
Deus
02 JUN
Vestrock 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
Fotogalerij
Concert report: Filter - Combichrist
Concert report: Filter - Combichrist
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Elvis Costello
Dyscordia & Vanden Plas @ De Kreun
Dyscordia & Vanden Plas @ De Kreun
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: Epic Metal Fest 2016 - Tilburg
Photo report: Epic Metal Fest 2016 - Tilburg
Photo report: Dokkem Open Air 2016 (NL)
Photo report: Dokkem Open Air 2016 (NL)
Kokopelli Festival 2014
Kokopelli Festival 2014
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Photo report: Age of love - 10 Years
Photo report: Age of love - 10 Years
Concert report: Night of The Proms 2016
Concert report: Night of The Proms 2016
Twenty Dozen - Dirty Dozen Brass Band US
Twenty Dozen - Dirty Dozen Brass Band US
Concert report: The Mission
Concert report: The Mission
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)

The odd man

Jingle bells ...capitalism smells


 

Iedereen zal dit nare gevoel wel herkennen. Je zit in je auto lekker te genieten van onze rustgevende Belgische ochtendspits of je zit op het werk te dagdromen van het weekend dat nog moet komen. Plots krijg je een vaag herkenbaar en onheilspellend gevoel. Het begint met die koude en kille rilling over je ruggengraat. Alle haartjes op je armen gaan rechtstaan en uw sfincter spant zich op alsof hij een onaangename verassing verwacht. En dan gebeurt het: uit het radiotoestel weerklinken de eerste deuntjes van een berucht kerstlied. Wanhoop en het bijhorende koude zweet komen boven borrelen en je beseft maar al te goed dat de “prachtige” tijd waarin we de geboorte van kindeke Jezus vieren is aangebroken. Fra-lalalalala schiet me dood! De laatste tien jaar herkennen we het aanbreken van deze hoog christelijke periode al sneller aan de Coca-Cola kerstreclame die door onze beeldbuizen geprojecteerd wordt dan door de kaarsjes van een adventskrans te zien branden. But who cares? Cadeautjes, cadeautjes en nog eens cadeautjes! Daarbovenop de talloze kerstmarkten met glühwein, jenever en een warme chocomelk voor de kleine sloebertjes, ow yeahhh…

 

Dat bijna heel West-Europa het christelijk geloof heeft doorgespoeld in het toilet der rationaliteit is volledig begrijpelijk. En hoe pijnlijk het ook is, dit fenomeen is al te snel waarneembaar wanneer je merkt dat mensen sneller kunnen zeggen wanneer het solden zijn dan wanneer het tijd is om te vasten. Maar ons creatieve kopje heeft aan deze periode een andere betekenis kunnen geven: familie, samenzijn en delen. Idyllisch niet? Een hele avond samen zijn en elkaar liefhebben rond de grote familietafel. Ikzelf geniet hier enorm van. Maar dan heb je natuurlijk ook de talrijke families waarbij de façade nog steviger overeind staat dan opa zijn “hoe-ha” na het nemen van de blauwe wonder pil. “Laten we klinken op nonkel die al zes maanden nuchter is!” Nonkel zit daar dan met zijn ‘Kidibul’ of ‘Stassen Perzik Zéro Alcohol’ terwijl de rest het goede spul drinkt. Je kan er enkel medelijden mee hebben. De arme rakker moet die avond overleven zonder zich te kunnen bezatten. Een serieuze opgave als je het mij vraagt. Het laatste restje van het christelijke geloof dat je daar nog kan vinden, na het kerststalletje onder de kerstboom, is nonkel die denkt: “God, verlos mij van mijn familie”.

 

Na het uitgebreide aperitief kunnen we dan onze voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijke kerstmaaltijd. Ik heb het geluk te komen uit een middenklassegezin. Dat wil zeggen: lekker eten, goed eten en veel eten. (In tegenstelling tot onze minder bedeelde broeders die het moeten stellen met een lasagne van den Aldi (wat trouwens de beste van de wereld is, maar dat is een column voor een andere keer) en een Cara pils.) De steunpilaar van deze exorbitante maaltijd: boontjes in spek gerold! Zolang dit maar op mijn bord ligt, blijft Kerstmis voor mij de meest geniale periode op deze modderballon (na mijn verjaardag natuurlijk). Boontjes met spek dus! En niet de gezonde variant in de oven, maar de in vet gebakken in de pan versie. Al kwijlend kunnen we dan de koffie klaar zetten die de heerlijke kerststronk moet vergezellen (broeksknoop intussen open).

 

Ik was als kind vooral aan het wachten op dit moment, want mijn ouders waren zo sympathiek om mij een hele avond lang te kwellen met hun “cadeautjes pas bij de koffie”-traditie, the bastards.

De cadeautjes, prachtig toch? Geven en krijgen onder de noemer “liefde”. Weken ervoor worden er al naampjes getrokken, gevolgd door de alom bekende vraag: “Voor hoeveel kopen we?” Hopla, daar wordt het sentimentele systeem al even snel doorprikt als een egel die een ballon wil neuken, omdat we een prijs gaan plakken op elkaar. Mama is zoveel waard, broer en zus zoveel. En voor opa wat saaie kousen want we zien hem zo graag.

 

Kort voor dit heilig feest kan je op Youtube nog de beelden zien van het mooie en idealistische Amerika, waar ze hun beruchte ‘Black Friday’ houden. Hallucinante beelden die de mensheid zo triestig weerspiegelen. Het zijn haast een bende op hol geslagen apen. Als dit nu geen sluitend bewijs is voor de, soms nog steeds in vraag gestelde, evolutietheorie. Face it, we are all monkeys. Maar je kan denken: “Hé Odd Man, misschien doen ze het om dan toch maar die veel te dure playstation te kunnen kopen om hun kindje gelukkig te maken. Dan heeft hij/zij ook iets moois zoals de rijkere kindjes van de klas.” En dit kan perfect kloppen mijn beste lezertjes, maar zoals de bekende internet meme luidt: “Bitch, please”! Je kan niet ontkennen dat onze samenleving doordrenkt is van het kapitalisme en materialisme die op zijn beurt het egoïsme laat opblazen als een zekere minister die het all-you-can-eat buffet bij Pizzahut heeft gespot. Een perfect voorbeeld voor deze stelling zijn de beeldjes van het kunstwerk ‘Coming World Remember Me’, Waarbij elk beeldje een persoon voorstelt die gestorven is tijdens De Groote Oorlog. Of moet ik ondertussen zeggen ‘Coming World SELL Me’?! Al een maand voor de officiële datum waarop je een beeldje kon gaan afhalen, stopten er al bussen vol met ‘de ouderen van tegenwoordig’ om hun zakken van de Lidl vol te proppen met de kleine hoopjes klei. En of ze nu werden aangesproken door de organisatie maakte niets uit. Hier kwam het “ik ben doof schatje” excuus pas echt goed van toepassing. Er kwamen me verschillende verhalen ter ore van hoe de beeldjes zelfs eerst gekeurd werden voor ze in de zak gingen. Afgekeurde beeldjes vlogen gewoon terug op de hoop. Net als in de echte wereld zijn afwijkingen en abnormaliteiten niet welkom op de schouw van onze “moreel perfecte” oudere generatie, hoewel zij vaak de eerste zijn om te zeggen dat “de vreemdelingen” en “de jeugd van tegenwoordig” geen respect hebben (opnieuw Bitch, Please). Ik ben mij er goed van bewust dat ik niet mag veralgemenen, maar wat ik zag, hoor en las over dit thema sloeg me K.O van verontwaardiging. Dit is een perfecte filosofische spiegel die we onze maatschappij voorhouden, maar degene die er zich schuldig aan bevinden zijn gewoonweg te dom om te beseffen wat ze in die spiegel zien. Het excuus “de anderen doen het ook” komt hier even vlot naar boven drijven als bij de meeste Duitsers die spontaan “Ich bin kein Nazi” riepen als ze een U.S - G.I zagen aandraven. Well now, this just rubs me the wrong way!

 

Gelukkig zijn er de vele goede doelen die we kunnen steunen om ons een warm gevoel te geven, zodat we die arme stakkers aan de ingang van de supermarkt kunnen negeren. Gelukkig is er ook nog een groot deel van onze maatschappij die net dat beetje anders is, die de Warmste Week van Studio Brussel steunen omdat ze erin geloven, die zonnepanelen plaatsen voor (voornamelijk) de juiste redenen en die beseffen dat katten vergiftigen om uw vogeltjes in gevangenschap te beschermen fout is. Het is ook geruststellend om te zien dat ze hun moreel kompas via hun genen en opvoeding doorgeven aan het nageslacht. Er is hoop voor de toekomst. En voor degene waarvan ik hun perfecte façade heb doorprikt en als gevolg de ware stank van de onderliggende koeienvlaai naar boven komt, hier wat advies van je goede oude vriend ‘The Odd Man’. Als je elkaar echt graag ziet, probeer dat dan elke dag te tonen. Ga niet op Valentijn dat boeketje bloemen kopen in de Q8, om ze dan de rest van het jaar dagelijks een flinke pak rammel te verkopen. In plaats van de zoveelste in de rij te zijn om uw schattebout een sterk afgeprijsde iPhone X te kunnen geven, neem die tijd om aan hem of haar te spenderen. En het laatste wat we kunnen missen is de graaicultuur die nu overduidelijk in mijn vizier is gekomen.

 

This is The Odd Man saying happy holidays you motherf*ckers! Stay sexy en tot volgend jaar voor meer zever from yours truly! XxX

 

Meer lezen...

Photo report: Clawfinger

09 DEC 2018

 

Clawfinger & Krissy Matthews

 

De Casino, St-Niklaas.  09/12/2018

 

Meer lezen...

Photo report: Magnus

08 DEC 2018

 

Magnus (Try Out)

 

De Casino, St-Niklaas, 05/12/2018

 

 

Meer lezen...

Concert report: Idiots

08 DEC 2018

 

ID!OTS / UGLY PAPAS

 

De Kreun Kortrijk, 7 december 2018

 

Perfect match

 

Ugly Papas : Tijdloze nostalgie.

 

Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself  waren als vanouds in form en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden  en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was. Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse  Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. Satellites Are Spinning is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo. 

 

Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.

 

Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town

 

Idiots : Bleeding Volcano

 

In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.

 

Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven.  Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen.   De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk staan op het menu.  Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ugly papa eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende Ma Guitare -  en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af.  Je hebt constant  het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten . En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener Discotheque tot en met afsluiter Norton viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige Mosquito, 60Miles en de octaver op The Bill, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde Ma Guitare: Het blijven mijn favorieten.  Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten. Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.

 

Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton

 

Rev: LVK

Pics: Heidi Mares

 

 

Meer lezen...

Photo report: The Dead Daisies

30 NOV 2018

 

The Dead Daisies 

 

Alcatraz club Show.

 

De Kreun, Kortrijk, 29/11/18

 

Pics: Jean-luc Devos  Tom Van der Stede

 

 

Meer lezen...

Photo report: Intergalactic Lovers

25 NOV 2018

 

Intergalactic Lovers - Mooneye

 

Cc Zomerloos, Gistel, 24 November 2018

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

Photo report: Kadavar

23 NOV 2018

 

KADAVAR - Monolord

 

21 november 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

Om 20:00 uur werd het startschot gegeven voor MONOLORD. Dit trio uit Zweden kwam hun recentste worp ‘Rust’ voorstellen in een volle De Kreun. Na Empress Rising (2014) en Vaenir (2015) is dit hun derde werk dat reeds verscheen in 2017.

De band had er duidelijk zin in. Bassist Mika Hakki (ex-Draconian) hanteerde zijn instrument als een hakbijl. Tijdens een optreden blijf je beter uit zijn buurt. De basgitaar wordt in alle richtingen ‘geworpen’. Het is een kunst om tijdens de acrobatie toch nog de song strak te brengen. Want ‘strak’ is hét kenmerk voor deze band. De doomsongs knallen. En neem daarbij de zangpartijen van gitarist Thomas Jäger, dan is de song af. De contrasterende cleane zang van Thomas past perfect in het plaatje. Songs als ‘Where death meets the sea’ en ‘Rust’ werden meesterlijk uitgevoerd. Duidelijk in zijn nopjes wipte hij plots van het podium en tussen de fans haalde hij alles uit zijn gitaar. We werden verwend.

Esben Willems is als drummer top tijdens het samenspel met Mika.  De grootte en de opstelling van het drumstel brengen je in de war. Precies van een beginnend orkestje. Tot Esben de stokjes in handen neemt. Dan weet je het wel. De bijgevoegde klankeffecten aan de basgitaar zijn van het soort dat je het idee krijgt dat er in een rotswand van een grot geboord wordt met een steenboor van diameter 30 cm. Wat een sound. Monolord is één van de beste support-bands die ik ooit aan het werk zag. Ook nog mijn felicitaties aan de klankman. Great job!

 

Mannen met baarden: wie zijn ze? Wat doen ze? Wel beste lezers, ze komen, ze spelen en laten u onthutst achter. KADAVAR speelde met vol vertrouwen .

 ‘Purple Sage’ uit hun eerste album ‘Kadavar’ is een typisch seventies-psychedelische song . En dat is kenmerkend voor de band. ‘Doomsday Machine’ uit ‘Abra Kadavar’ slaat in als een bom. De ritmeveranderingen volgen elkaar snel op.  Drummer Christoph Bartelt geeft zijn drumstel er van langs alsof zijn leven er van afhangt. De kwaliteit van drumvellen is er op vooruit gegaan merk ik.

Gitarist Christoph Lindemann is hun vorige passage in ons land nog niet vergeten. Hun optreden in de Kortrijkse club ‘The Pits’ in 2012 haalt hij nog eens aan. ‘The old man’ wordt ingezet. Die song heeft lichte ‘Maiden’ invloeden, uit hun beginjaren dan. Het is een plezier om te zien hoe het drietal opgaat in hun muziek. Er wordt strak gespeeld. Maar het moet gezegd: bepaalde riffs zijn moeilijk te onderscheiden van andere. Ze zijn van die aard dat je je terug in de jaren zeventig waant. Maar toen waren die nieuw. Vandaag de dag is de kans groot dat dit in clichés vervalt. Ook omdat ze eenvoudig zijn en klinken. Anderzijds is het zo dat de songs met volle overtuiging gebracht worden.  En dat zorgt altijd voor een feest. En alweer een pluim voor de klankman.

 

Rev: Guido Grymonprez

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...
Page 1 of 90
Goto page: 1, 2, 3 ...