Life Of Agony
Mastodon – Emperor Of Sand
Body Count – Bloodlust
Elbow – Little Fictions
Metallica – Hardwired
Sabaton - The Last Stand
Agenda
24 AUG
Sonus Festival - Croatia
09 SEP
Frietrock 2017
10 SEP
Lollapalooza Berlin
25 SEP
Winterfylleth - Fen
29 SEP
Evergrey
22 OKT
Y&t
26 OKT
Motorpsycho
31 OKT
The Iron Maidens
01 NOV
Heather Nova
10 NOV
The Mission
14 NOV
Doro
25 NOV
John Illsley - Dire Straits
01 DEC
Tjens Matic
07 DEC
Threshold
09 DEC
Jasper Steverlinck
14 DEC
Isolde
Fotogalerij
Photo report: Axelle Red - CC Zomerloos Gistel
Photo report: Axelle Red - CC Zomerloos Gistel
Ibiza @The Beach
Ibiza @The Beach
Schippersweekend Lauwe 2013
Schippersweekend Lauwe 2013
Triple Triggerfinger
Triple Triggerfinger
Photo report: 10CC
Photo report: 10CC
Photo report: Bockor Rock - Kortrijk
Photo report: Bockor Rock - Kortrijk
Concert report: Jeff Beck
Concert report: Jeff Beck
Photo report: Arbeid Adelt
Photo report: Arbeid Adelt
Student Welcome Concert 2013
Student Welcome Concert 2013
Photo report :10 CC live @Zomerloos Gistel
Photo report :10 CC live @Zomerloos Gistel
Photo report: The agonist - Off the Cross - Fields of Troy
Photo report: The agonist - Off the Cross - Fields of Troy
Concert report: Pixies
Concert report: Pixies
Viktor Lazlo - Billie Holiday Schouwburg
Viktor Lazlo - Billie Holiday Schouwburg
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent

De Grillen van Gheysen

Bail me out!


 

 

 

Bail me out!

 

Een helgroen grasveld aan de Kortrijkse stadsgrenzen werd in een vingerknip omgetoverd met stalen constructies tot een sacraal gazon voor aanhangers van het hardere genre. Een pretpark voor jong en oud, gevuld met vele kleine en twee grote attracties. Twee bühnes waar veertig hardrock-, stoner rock-, grunge rock-, pyschedelic rock-, heavy metal-, death metal-, thrash metal-, black metal-, gothic metal-, speed metal-, groove metal-, doom metal-, nu metal-, glam metal-, power metal-, sludge metal-, bpost metal-, viking metal-, progressieve metal-, avant-garde metal, industrial metal, San Francisco Bay Area metal-, metalcore- en last but not least hair metal bands. Forse formaties met uiteenlopende carrières afkomstig uit the UK, the US of A, Duitsland, Zwitserland, Nederland, Noorwegen, Zweden, Portugal, Denemarken en ons eigen kleine Belgenlandje. Ondergedompeld in een uitnodigend gevangenisdecor zonder corrupte cipiers. Een muziekfeest badend in ongedwongen kameraadschap beklonken met high fives, fistbumps en puntige metalhorns. Een gezellige sfeer opgehitst door strak gespannen gitaarsnaren en dreunende bassen vanuit de onderbuik. Overgoten met een schuimende waaier aan Belgische bieren en andere suikerhoudende en geestverruimende dranken. Een culinaire keuze uit pulled pork, een inferno burger, frockadel of een wokschoteltje van Mr. Long. Maar bovenal met snoeiharde edelmetalen riffs centraal in de spotlights. Te beginnen met Dyscordia, Evil Invaders, Ghost en Dirkschneider. Gevolgd door King Hiss, Death Angel, High On Fire, Iced Earth, Testament en Saxon. En om af te ronden op zondag hoogdag met UFO, Sacred Reich, Life Of Agony, Trivium, Amon Amarth, Paradise Lost en mijn grote jeugdhelden van Korn. Daarnaast nog heel wat ensembles om te ontdekken tijdens ons penitentiair verblijf op the prison grounds van de Lange Munte. Meer is er niet nodig om een weekend vol leute, plezier en metalvertier van het hoogste niveau met al je zintuigen te beleven.

Alcatraz Hardrock & Metal Festival, het niet zo kleine broertje meer van Graspop en het Tomorrowland voor metalheads, kan beginnen. Bail me out on Monday, around 2:00 AM please.

 

Meer lezen...

Photo report: Daniel Lanois

21 AUG 2017

 

Daniel Lanois + Support 

De Casino - St Niklaas  20/08/2017

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

Festival report: Alcatraz - Zondag

16 AUG 2017

 

Festival-report: Alcatraz 2017

 

Zondag 13 augustus

 

Een ware raid in Vikingstijl

 

Met de zon in de nek en een tanende conditie fietsten we omstreeks 11u de derde dag tegemoet. Daar wachtte de oudste band van de hele line-up ons op met een zak vol classics. UFO (3,5/5), die als band bijna 50 jaren op de teller heeft, had met hun leeftijd in het achterhoofd weinig moeite om Alcatraz een eerste keer te laten dansen. Too Hot To Handle, Rock Bottom en vooral Doctor Doctor gingen binnen als een zoete boterkoek op zondagmorgen. Daarna hielden de oerthrashers van Sacred Reich (4/5) het vuur voor the Prison Stage probleemloos brandende. Brulboei, bassist en frontman van dienst Phil Rind stoof bij momenten als een opgejaagd rund van de ene naar de andere kant. The American Way en Surf Nicaragua blijven thrash-klassiekers van de bovenste plank. Live is weinig aan te merken aan deze Amerikaanse metalformatie uit Phoenix.

 

Rond 15.10u was het de beurt aan dé transgender van het weekend, Mina Caputo, om met haar Life Of Agony (3/5) voor afwisseling te zorgen. Muzikaal konden de New Yorkers niet meteen imponeren en ook de vocals van Mina deden her en der voorhoofden fronsen. Desalniettemin waren er genoeg fans aanwezig die er helemaal vooraan al een vroeg feestje van maakten. Een uur later mocht Trivium (4/5) de bühne aan flarden spelen met hun kant-en-klare heavy metalcore. Sinds hun grote doorbraak met In Waves (2011) golft de band tussen subtop en wereldtop. Onder leiding van frontman Matt Heafy werd een concert afgeleverd waar zowel band als publiek plezier aan beleefden. Klassiekers (Watch The World Burn en Rain) werden vlot afgewisseld met minder bekend gerief (Until The World Goes Cold en Down From The Sky). In Waves zorgde op het einde voor een eerste gezamenlijk meezingmoment.

 

Doro (3,5/5) die we voor het weekend enkel ‘van horen zeggen’ kenden – shame on us – zorgde misschien wel voor dé verrassing van het weekend. Met haar gouden stembanden en ravissante verschijning op 53 pakte ze de opgedaagde fans en verloren gelopen liefhebbers moeiteloos in. Wie dit gemist heeft krijgt in oktober een herkansing in De Kreun. De prijs voor bloedvorm van de dag ging ongetwijfeld naar Johan Hegg en zijn Amon Amarth (5/5). Van minuut één veranderden de eerste twintig rijen in een kolkende massa waar Hegg met zijn drakkar vol hamers van songs liederlijk door kliefde. Hun passage werd een raid in ware Vikingstijl waardoor we onze stem en gehoor even kwijt waren en uiteindelijk ook onze smartphone gestolen werd door een gauwdief, we waren lang niet het enige slachtoffer. Door deze domper op de feestvreugde misten we Paradise Lost in onze verwoede zoektocht naar ons verloren digitale vermogen.

 

Korn (4/5) loste de hoge verwachtingen van een afsluitende headliner ruimschoots in. Jonathan Davis heerst de laatste jaren in de vorm van zijn leven en strooide met hits als een goedheiligman met Schotse rok. Zonder de boel te willen rekken volgden Falling Away From Me, Here To Stay en Y’all Wanna a Single elkaar vlot op. De nieuwe plaat The Serenity Of Suffering (2016) kreeg met drie tracks zijn welverdiende aandacht. Blind en Freak On a Leash deden de kers op de taart voor de organisatie extra glimmen.

 

Naast de aanwezige zakkenrollers en pikkedieven die de gsm van mij en enkele van mijn vrienden ontvreemd hadden was Alcatraz meer dan af en één van de beste festivals die we in jaren bezocht hebben. Tot volgend jaar, Officer Nice!

 

Rev: Bram Gheysen

Pics: Tom Van der stede - Jean-luc Devos

 

 

Meer lezen...

Photo report: Ieperfest 2017

16 AUG 2017

 

Ieperfest 2017 

 

Klassevolle hardcore met een balletje

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

Festival report: Alcatraz - Vrijdag

15 AUG 2017

 

Festival-report: Alcatraz 2017      

 

Vrijdag 11 augustus

 

De leukste gevangenis van het land verjaarde in stijl

 

Hoera! Alcatraz Hardrock & Metal Festival mag tien kaarsjes uitblazen. Om dit te vieren zorgde de organisatie dit jaar voor drie dagen metalplezier in plaats van twee. Vrijdagavond omstreeks 17.30u werd het leukste metalfeest van het land vlammend op gang geschoten door enkele bands van eigen bodem, gevestigde waarden en een nieuwe grote naam in de metalbizz. De splinternieuwe stage, The Swamp, zorgde er dit jaar meteen ook voor dat er bijna dubbel zoveel bands aan de line-up kon toegevoegd worden. Genoeg lekkers om voor een vol huis te zorgen.

 

De grootste acts van het weekend waren op zaterdag en vooral op zondag geprogrammeerd, edoch werden op de eerste avond al enkele hoogtepunten genoteerd. Met de streekgenoten van Dyscordia (4,5/5) kon Alcatraz niet beter uit de startblokken knallen. Piet, Guy, Stefan, Wouter, Martijn en Wouter kunnen live steevast op een ware army als fanbase rekenen om de eerste tien rijen mee te vullen. Bail Me Out paste perfect in het Alcatraz-thema en verklaarde de prison grounds aan de Lange Munte officieel voor geopend. Harlequin’s Grief, Chthonic Star en Twin Symbiosis werden uit volle borst meegezongen. De zeskoppige formatie voerde de moeilijke progressieve metalcomposities, met passie en een portie West-Vlaamse arbeidsethiek uit. De eerste crowdsurfer was een feit.

 

Een dik halfuur later mochten Evil Invaders (3,5/5) the Swamp Stage inwijden. Deze thrashers uit Leopoldsburg buigen Limburgse bedaardheid losjes om in berstrakke tracks. Met een snedige snelheid, waar provinciegenoot Anthony Kumpen nog van kon leren, vlogen de riffs driest in het rond. Fast, Loud ‘N’ Rude kan meteen als credo gebruikt worden om deze ferme formatie in drie woorden te omschrijven. Opener As Life Slowly Fades kwam snoeihard binnen. De eerste tonen in de nieuwe festivaltent stonden iets te overdreven afgesteld waardoor ruis in bepaalde gitaargeluiden sloop. Pulse For Pleasure en de nieuwe single Mental Penitentiary, de voorbode van een nieuwe plaat die in september arriveert, deden de zeilen van de tent tot in de nok trillen. Evil Invaders is een band met internationale faam waar we, Belg zijnde, trots op mogen zijn.

 

Daarna was het de beurt aan Pretty Maids (the Prison Stage) en Hell (Swamp Stage) om uiteenlopende facetten van het metalgenre naar voor te schuiven. Maar het waren vooral de klassiekers van Krokus (3,5/5) die voor een openbloeiend publiek zorgden. De aanstekelijke classic rock van deze zwierige Zwitsers veranderde Alcatraz in een vingerknip in een Amerikaanse roadclub, met het nodige drankverbruik incluis. Classics (Bedside Radio, Heatstrokes…), covers (American Woman, Rockin’ in the Free World…) en nieuwer materiaal (Hoodoo Woman…) volgden elkaar met de nodige kwinkslagen en bindteksten op. Na meer dan veertig jaar is Krokus nog steeds even degelijk, behendig en scherp als een Zwitsers zakmes dat van een gewone tak een speer maakt.

 

Uiteindelijk was het vooral Ghost (4/5) die met de meeste aandacht ging lopen. Papa Emeritus III en zijn Nameless Ghouls zijn de laatste jaren immens populair geworden. Vooral hun laatste plaat Meliora (2015) kon op heel wat awards (Grammy for best metal performance) en bijval rekenen. From The Pinnacle to the Pit, Cirice en He Is kwamen vlotjes binnen en werden met overgave meegekweeld. Ook Year Zero, Guleh/Zombie Queen en Ritual zorgden voor de kippenvelmomenten waarvoor de organisatie hen geboekt had. Jammer genoeg haalden de soms uitvoerige bindteksten de schwung uit de set. Udo Dirkschneider (3,5/5) kon na middernacht met een zak vol Accept-hits voor het ultieme metaldessert zorgen. De hemelse gitaarakkoorden van Metal Heart, Fast As A Shark en Balls To The Wall zorgde voor een perfect slotakkoord van de eerste avond.

 

Rev: Bram Gheysen

Pics: Tom Van der stede

Meer lezen...

Festival report: Alcatraz - Zaterdag

15 AUG 2017

 

Festival-report: Alcatraz 2017

 

Zaterdag 12 augustus

 

Festivalwheels of steel!

 

De eerste kater kon vanaf 10.45u doorgespoeld worden met een noeste boterham speed metal. De leukste gevangenis van België opende zijn deuren op dag 2 met Rage. Wij lieten deze Duitsers links liggen en gingen tijdig postvatten aan the Swamp Stage. Daar stonden immers onze vrienden van King Hiss (4,5/5) te popelen om Alcatraz een lel van jewelste te verkopen. Na een machtige nieuwe plaat Mastosaurus en een goed gevulde festivalzomer als gevolg mochten ze niet ontbreken op de line-up van 2017. Later op de dag mochten ze nogmaals het beste van zichzelf geven op Bezemrock. Maar terug naar the Swamp waar King Hiss knallend van start ging met La Haine. Ook Killer Hand en Mastosaurus mochten niet ontbreken en een al redelijk goed gevulde tent deed gewillig mee. De koffies en croissants werden vervangen door de eerste pintjes. De snedige riffs van de rauwe grunts verjaagden de laatste regenwolken en zorgden voor de nodige zonne-energie.

 

Kort na de middag mochten de mannen van Death Angel the Prison Stage betreden. Deze Amerikanen kunnen ook in België op een grote aanhang rekenen. Iets later kwam High On Fire (3/5) het moeras droog zetten aan The Swamp. Deze klinkende naam vulde het rijtje stonergrootheden die dit jaar in de line-up stonden gewillig aan. Hun songs zijn één voor één knoesten van brokstukken die een ware wall of sound optrekken. Een snerpende koppijn waar High On Fire nog een schepje bovenop deed, verplichtte ons de tent vroegtijdig te verlaten.

 

Met Iced Earth (4/5) op het programma had Alcatraz metalgoud in handen. Een mooie vooravond werd opgeleukt met de hits van weleer. I Died For You ging binnen als een lekkere frockadel special. Ook The Hunter, die de setlist voorzag van de nodig snee, werd met open armen in ontvangst genomen. Frontman Stu Block, die sinds 2011 de lead vocals voor zijn rekening neemt, zat in een vlammende forme en speelde twijfels die her een der nog over hem heersen van zich af. Watching Over Me werd als ware metal-anthem meegeschreeuwd.

 

Ook Testament (4/5) kon makkelijk de binnenkoer voor the Prison Stage tot de laatste vierkante meter vullen. Afgezien van de micro-miserie die zanger Chuck Billy grijze haren bezorgde werd er een strakke set voor een onvervalste thrash-gig afgevuurd. Into The Pit deed met gemak de grootste moshpit van de dag ontstaan. Over The Wall en Practice What You Preach verenigden onder het goedkeurend oog en stralende glimlach van Billy jong en oud en hees de machtige metalsfeer naar een hoger niveau.

 

Het was uiteindelijk Saxon (5,5/5) die voor hét optreden van het weekend voor zijn rekening nam. Volgend jaar vieren de Britten hun veertigste verjaardag en van sleet op de heavy machine is zeker nog geen sprake. Frontman Biff Byford voerde zijn troepen als een iconische hardrocklegende aan en was bijzonder goed bij stem. Motorcycle Man, 20,000 Feet en Heavy Metal Thunder werden perfect en met het nodige enthousiasme naar voor gebracht. De korte bindteksten, die Byford vulde met typisch Britse humor, haalden de snedigheid hier niet onderuit. Met een vierdubbele combo (Princess Of The Night, Wheels Of Steel, Crusader en Denim & Leather) werden we op het einde nog meer dan verwend. Saxon was misschien wel het beste dat we dit jaar live mochten aanschouwen.

 

Rev: Bram Gheysen 

Pics: Tom van der stede - Jean-Luc Devos

Meer lezen...

Festival report: Lokerse Feesten Metalday

09 AUG 2017

 

Lokerse Feesten 2017

 

Uitverkochte metaldag Lokerse Feesten

 

We komen ’s namiddags aan op de Lokerse festivalweide, of parking eerder, op de Metallica rammende cello’s van Apocalyptica. Voor niet-metal vrienden altijd een interessante band om aan te tonen hoe ruim ons genre strijkt. (Strijkt, see what I did there?). Het eerste dat mij opvalt is hoe claustrofobisch veel volk er op elkaar gepakt zit. Zoiets zag ik nog nooit in mijn decennia lange festivalcarrière, en dàt op een metalfeest. Anyway, hier zal ik niet nuchter blijven.

 

We beginnen het koele gerstenat te nuttigen op de oorlogspercussie van Max & Iggor Cavalera, maar voor mij blijven ze gewoon Sepultura heten. Dumdudum dudum, ROOOOOOOTS, BLOOODY ROOOTS, ja, ‘tis van dat. Ik heb al zin om in bloot bovenlijf met een bijl in het rond te zwaaien.

 

De oude rotten van Megadeth volgen hierna het pad der vernieling, ‘the symphony of destruction’. Riffs, riffs en nog eens riffs. Voor sommigen harder dan het bruutste vagevuur dat ze ooit zullen aanschouwen, maar mij geeft het een gevoel van rust en nostalgie. Ik drink mijn aardbijencocktail en verorber een broodje pulled porc; kruistochten gaan moeizaam met een lege maag. Niet om een of ander religieus statement te maken, want ik hou van varkentjes, maar op een festival zijn de vegetarische maaltijden nu eenmaal onbetaalbaar. Thuis is het terug hummus en falafel, I promise.

 

Soit, we zijn hier om over muziek te praten. Maagjes vol, pintjes in de hand, Alice Cooper begint. Toegegeven, ik ben kritisch. Ik zag hem enkele jaren geleden op Graspop al eens en ik ben toen weggegaan van miserie; een theatrale show die meer weghad van zo’n droevige clown die je kan inhuren om ballonnen op te blazen op een kinderfeestje. Hij speelde ook op klaarlichte dag. Het duister is meer zijn cup of tea, zo blijkt, want deze keer speelt hij de wei plat van begin tot eind. Het vuurwerk, het nep-bloed, de reuzenzombie, zijn geënsceneerde onthoofding met een gigantische guillotine, alles klopt. Lekker vuil, ‘80s striptent langs de kant van Route 66, je snapt wat ik bedoel. Zijn nieuwe, pornoblonde gitariste Nita Strauss (eerlijk, hoe veel metalgitaristes ken je? Mijn seksistische Microsoft Word zet zelfs een rode streep onder het woord) is niet alleen bloedheet, maar heeft ook een stevig pak… euhm, solleerwerk in haar vingers. Heerlijk, ik zou ze doen, en er zijn hier een paar duizend mannen het met mij eens. Voor Cooper’s laatste nummer komt Marilyn Manson al even acte de présence doen, verbazend hoe goed oldschool en newschool shockrock hand in hand gaan. Nog een kusje en kniebuiging om af te sluiten…

 

Nu, the new shit, bijtanken en piske doen, hier gaan we. Het doek valt en daar zit hij, de antichrist superstar, op een gigantische troon in het midden van het podium, zijn podium. Krijsend en met achterover rollende ogen spreekt de zelfverklaarde pale emperor zijn beautiful people toe in een perfect georkestreerde dope show. Ik sta hier te kijken naar wat ooit de meest gehate man van Amerika was, en met albums als smells like children en the golden age of grotesque heeft hij die rol met stijl en gratie ingevuld. Van drugsgebruik (hij houdt niet van de term ‘misbruik’) en beroemde pornosterren neuken tot de grootste modedefilés die de wereld te bieden heeft; we zien hier een professional aan het werk die zijn weerga nog moet kennen. Get your gunn het is tijd voor the fight song. Ik ga de nacht in moshpitten tussen alle andere nobodies op Goe Vur In Den Otto. 

 

Rev: Jules Maeyens   Pics: Bianca Lootens

 

Meer lezen...
Page 1 of 71
Goto page: 1, 2, 3 ...