Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Photo report: Bryan Ferry
Photo report: Bryan Ferry
Concert Review: Giant Sand @ Het Depot - Leuven
Concert Review: Giant Sand @ Het Depot - Leuven
Photo report: Blast from The Past
Photo report: Blast from The Past
Cult Corner: Letz Zeppelin
Cult Corner: Letz Zeppelin
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Brussels Summer Festival 2016
Brussels Summer Festival 2016
Photo report: The Nits
Photo report: The Nits
Concert review: Sass Jordan
Concert review: Sass Jordan
Photo report: Helmet
Photo report: Helmet
Photo report: Schippersweekend 2015 - 11-13 September
Photo report: Schippersweekend 2015 - 11-13 September
Concert report: The Last Shadow  Puppets
Concert report: The Last Shadow Puppets
Kokopelli Festival 2014
Kokopelli Festival 2014
Photo report: Little steven
Photo report: Little steven

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Carneia – Voices Of The Void

24 APR 2019
Cd-review: Carneia – Voices Of The Void


 

Carneia – Voices Of The Void (5/5)

 

This is Carneia!

 

Drie jaar na hun vorige EP Symmetry of Mind worden we bij Voices Of The Void op een uitgebreider rondje Carneia getrakteerd en wat voor één. De band bestaat tien jaar en kon doorheen de jaren en positiewissels een stevige live-reputatie opbouwen. Ook bij de release van deze schijf worden de optredens binnen en buiten de West-Vlaamse provinciegrenzen opgevoerd. De kansen om hen in levende lijve aan het werk te zien, liggen voor het grijpen, wat ons betreft een absolute aanrader. Zoals Carnea 2500 jaar geleden een groot festival was voor de Spartanen, is deze nieuwe verschroeiende schijf van Carneia een feest voor de zintuigen, met het gehoorkanaal voorop, van iedere metalliefhebber.

 

Voices Of The Void begint strakker dan de getuite lippen van Daniel Craig (aka James Bond). The Making Of The Universe is een ware metal-opus die inslaat als een bom. De gebalde kracht die ervan uit gaat is als een oorverdovende oerknal, conservatieve creationisten zouden ons durven tegenspreken maar tot op vandaag nog steeds dé nummer 1 in het maken van universa. Frontman Jan Coudron gromt als nooit tevoren en heft zijn stem naar een nog hoger niveau. Blood & Candy werd enkele weken terug al gelost als zoethoudertje voor de vele ongeduldige Carneianen onder ons. De pompende drumpartijen van Joppe Vandewalle doen ons bloed sneller stromen dan dat het geval was bij de sprint van ene van der Poel in de enige Nederlandse voorjaarsklassieker. Black Coffee is op zijn beurt dan weer helemaal iets anders maar minstens even goed. Het zwarte goud dat ons dagelijks bij het ochtendgloren mens maakt, wordt hier vervangen door onheilspellende sounds met prikkelende effecten. Uit goede bron vernamen we dat deze Twin Peaks-achtige tonen gestreamd worden uit het grote Thomas Combes-brein, ook wel de brede schouders waar het moederbord van Carneia op rust. Deze dreigende klanken luiden een drieste brok ongebreidelde energie in die gelijk staat aan een ad fundum van tien espresso’s. Daarna is The Hangman misschien nog de grootste shot cafeïne van de plaat. De riffs van Jille Vandromme houden hier op hun heerlijke hoogtepunt ergens het midden tussen Meshuggah en Tool. Na vier loeiers van tracks hebben ze bij Shadow Man wat rust verdiend in de lommer van een wiegende palmboom met een frisse pint bij de hand. Er wordt wat vaart geminderd om na deze goed afgemeten bocht bij Alter Ego nog eens, met het gaspedaal diep ingedrukt, verschroeiend uit te halen. We hebben nog gezocht in onze fichebak maar hier houden alle mogelijke gelijkenissen en parallellen met eender welke concullega of genregenoot op. We zouden nog een kaarsje willen branden in een Notre Dame naar keuze voor Jan want deze tour de force kan niet gezond zijn voor de stembanden. Op het einde krijgen we nog de meest atypische streep Carneia voorgeschoteld bij Anthem For The Wasted. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat een solide song waarbij de band zich zijn comfortzone laat hijsen, kan laten uitstijgen boven zichzelf. Voices Of The Void is een dikke kanshebber op metalplaat van het jaar dat nog niet eens halverwege is.

 

‘This is not Sparta, this is Carneia!’ (bij voorkeur te lezen met een stoere koning Leonidas-stem met bijhorende gebleachte tanden en stoere plak-hipsterbaard)

(BG)