Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Agenda
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
10 JUN
Studio Sinksen
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Hellfest 2019
23 JUN
Graspop 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Arrested Development
Photo report: Arrested Development
Photo report:  Blackberry Smoke
Photo report: Blackberry Smoke
Photo Report: Sziget 2016
Photo Report: Sziget 2016
Photo Report: Death DTA
Photo Report: Death DTA
Festival report: Alcatraz - Zondag
Festival report: Alcatraz - Zondag
Photo report: Intergalactic Lovers
Photo report: Intergalactic Lovers
Uli Jon Roth @ De Kreun
Uli Jon Roth @ De Kreun
Kasabian @ Vorst Nationaal
Kasabian @ Vorst Nationaal
Concert report: Anvil
Concert report: Anvil
Concert report: Channel Zero
Concert report: Channel Zero
Muzikantendag AB 2013
Muzikantendag AB 2013
Job Rock 2013 Kuurne
Job Rock 2013 Kuurne
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace

The odd man

De Ronde


 

 

“Wielrenners gooien drinkfles op de grond en de kudde koeien doet mee”

 

‘De Ronde Van Vlaanderen’, zo Vlaams als ‘chicongs in espe’ en de hoogdag van het wielerseizoen. Ondertussen zit de ganse familie aan tafel en laat moeder de kroketten rond gaan, terwijl de televisie 60° wordt gedraaid zodat de penishangende gezinsleden kunnen volgen hoe andere penishangende gasten (want voor de vrouwenkoers is er beduidend minder interesse) strijden voor de eer en het respect van het Vlaamse volk en onderling aan het kijken zijn wie het beste spul heeft ingespoten (maar dit gegeven gooien we ter zijde zoals mama de dag na moederdag).

 

Daarnet was er bij het aperitief nog een hevige discussie gaande over de brossende jeugd op donderdag (ja, nog steeds dit verhaal) en al het afval dat dit zogezegde hypocriete gespuis achterlaat op Pukkelrock en Pop Werchter. Gelukkig bezit de generatie van onze ouders het ware morele kompas. Zonder hen was alles om zeep en heerste er pure chaos!

 

Na de heerlijke maaltijd eindigt deze Vlaamse familietraditie met de extase van de dag: ‘den arrivee’, uiteraard met een koffie en een koekske ‘dabei’. Jammergenoeg ebt het enthousiasme snel weg: wederom geen Vlaamse/Belgische winnaar (of kleurling met Belgisch pasport, want wanneer ze winnen zijn dit natuurlijk wel altijd echte Belgen). Mij kan het echter weinig schelen, dus ga ik maar naar huis om me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat mijn kat aan zijn eigen ballen kan likken en ik niet. Jaloers!

 

Diezelfde avond verschijnt een traditioneel artikel met bijhorende fotoreportage op verschillende nieuwssites. We zien een ravage van achtergelaten afval op de Kwaremont (die ligt niet meer open trouwens), een opvallende gelijkenis met het jaarlijks rapport over de Pukkelpop camping. Stilaan vormen de barsten in de perceptiemuur van de “goede Vlaamse burgers” eerder kloven waar Maggie haar reet in zou passen. In tegenstelling tot onze Vlaamse modelburger die op de eerste rij stond om stenen te gooien naar de jeugd en hun afval, onthoudt onze jeugd zich van oordelen en “hoog intelligente opmerkingen”.

 

Hypocrisie ligt aan de basis van deze marginale bilspleet van een kloof. Hypocrisie is het begrip dat steeds naast deze brave burgers heeft gewandeld, samen met alcoholisme, racisme en nationalisme. Al deze beestjes worden ook nauw gevolgd door polarisatie, de vijand van redelijkheid. Tegen deze cocktail van stupiditeit valt niks te beginnen. Alle inspanningen om deze narcistische bevolkingsgroep tot inzichten te brengen zijn vruchteloos. Wanneer je een goed argument aanbrengt, gaan de oren onherroepelijk dicht zoals de vulva van je vrouw wanneer je de naam van haar zus scandeert tijdens het stoeien.

 

Hoe kunnen wij de wereld redden van stupiditeit en hypocrisie die de mensheid nog meer overheersen dan mijn wens om aan mijn eigen ballen te likken? De oplossing van dit probleem kunnen we misschien vinden in de gedachtenspinsels van de grondlegger van het absurdisme, de heer Albert Camus, namelijk collectieve suïcide. Te? Hoewel het een eerder controversiële oplossing zou zijn, kan je niet ontkennen dat het bijzonder doeltreffend zou zijn. Deze aanpak zou namelijk niet enkel dit probleem oplossen, maar tevens alle problemen die we in de laatste jaren op ons bord kregen: immigratiecrisis, gillets jaunes, milieu, … You name it. Nog steeds te radicaal? Goed dan, misschien moeten we beginnen bij het begin: praten, luisteren en verdraagzaamheid. Of met andere woorden: doe NORMAAL.

 

This is The Odd Man saying: jullie kunnen allemaal de pot op!

Meer lezen...

Cd-review: Carneia – Voices Of The Void

24 APR 2019
Cd-review: Carneia – Voices Of The Void


 

Carneia – Voices Of The Void (5/5)

 

This is Carneia!

 

Drie jaar na hun vorige EP Symmetry of Mind worden we bij Voices Of The Void op een uitgebreider rondje Carneia getrakteerd en wat voor één. De band bestaat tien jaar en kon doorheen de jaren en positiewissels een stevige live-reputatie opbouwen. Ook bij de release van deze schijf worden de optredens binnen en buiten de West-Vlaamse provinciegrenzen opgevoerd. De kansen om hen in levende lijve aan het werk te zien, liggen voor het grijpen, wat ons betreft een absolute aanrader. Zoals Carnea 2500 jaar geleden een groot festival was voor de Spartanen, is deze nieuwe verschroeiende schijf van Carneia een feest voor de zintuigen, met het gehoorkanaal voorop, van iedere metalliefhebber.

 

Voices Of The Void begint strakker dan de getuite lippen van Daniel Craig (aka James Bond). The Making Of The Universe is een ware metal-opus die inslaat als een bom. De gebalde kracht die ervan uit gaat is als een oorverdovende oerknal, conservatieve creationisten zouden ons durven tegenspreken maar tot op vandaag nog steeds dé nummer 1 in het maken van universa. Frontman Jan Coudron gromt als nooit tevoren en heft zijn stem naar een nog hoger niveau. Blood & Candy werd enkele weken terug al gelost als zoethoudertje voor de vele ongeduldige Carneianen onder ons. De pompende drumpartijen van Joppe Vandewalle doen ons bloed sneller stromen dan dat het geval was bij de sprint van ene van der Poel in de enige Nederlandse voorjaarsklassieker. Black Coffee is op zijn beurt dan weer helemaal iets anders maar minstens even goed. Het zwarte goud dat ons dagelijks bij het ochtendgloren mens maakt, wordt hier vervangen door onheilspellende sounds met prikkelende effecten. Uit goede bron vernamen we dat deze Twin Peaks-achtige tonen gestreamd worden uit het grote Thomas Combes-brein, ook wel de brede schouders waar het moederbord van Carneia op rust. Deze dreigende klanken luiden een drieste brok ongebreidelde energie in die gelijk staat aan een ad fundum van tien espresso’s. Daarna is The Hangman misschien nog de grootste shot cafeïne van de plaat. De riffs van Jille Vandromme houden hier op hun heerlijke hoogtepunt ergens het midden tussen Meshuggah en Tool. Na vier loeiers van tracks hebben ze bij Shadow Man wat rust verdiend in de lommer van een wiegende palmboom met een frisse pint bij de hand. Er wordt wat vaart geminderd om na deze goed afgemeten bocht bij Alter Ego nog eens, met het gaspedaal diep ingedrukt, verschroeiend uit te halen. We hebben nog gezocht in onze fichebak maar hier houden alle mogelijke gelijkenissen en parallellen met eender welke concullega of genregenoot op. We zouden nog een kaarsje willen branden in een Notre Dame naar keuze voor Jan want deze tour de force kan niet gezond zijn voor de stembanden. Op het einde krijgen we nog de meest atypische streep Carneia voorgeschoteld bij Anthem For The Wasted. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat een solide song waarbij de band zich zijn comfortzone laat hijsen, kan laten uitstijgen boven zichzelf. Voices Of The Void is een dikke kanshebber op metalplaat van het jaar dat nog niet eens halverwege is.

 

‘This is not Sparta, this is Carneia!’ (bij voorkeur te lezen met een stoere koning Leonidas-stem met bijhorende gebleachte tanden en stoere plak-hipsterbaard)

(BG)