Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 SEP
Inhaler
28 SEP
Devils Rock for an angel.
05 OKT
CVTCH NORRIS
10 OKT
Hugh Cornell
17 OKT
Gepetto & the Whales
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL 2019
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
07 DEC
Max and Igor Cavalera
01 FEB
Editors
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
Fotogalerij
Concert report: Anvil
Concert report: Anvil
Concert report: Channel Zero
Concert report: Channel Zero
Photo report: Tears for Fears
Photo report: Tears for Fears
Paaspop 2014
Paaspop 2014
Photo report: Evil or Die Fest 2015
Photo report: Evil or Die Fest 2015
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Alcatraz 2015
Alcatraz 2015
Brussels Summer Festival (22/08)
Brussels Summer Festival (22/08)
Persistence Tour 2014- Brielpoort Deinze
Persistence Tour 2014- Brielpoort Deinze
Concert report: Sjock
Concert report: Sjock
Photo report: Little steven
Photo report: Little steven
Photo report: Pro Pain
Photo report: Pro Pain
Photo report: Tjens Matic
Photo report: Tjens Matic
Concert report: Parkway Drive
Concert report: Parkway Drive

The odd man

Van Black Flag naar Yellow Flag


 

 

De Festivalposter anno 2019

 

“There is a special place in hell for people who waste good festivals”

 

Er is geen ontkomen aan. Ik word ouder en dat begin ik te merken aan de evoluerende omgeving rondom mij. Eindelijk snap ik de stress der vooruitgang die mijn grootouders voelden als ze voor de eerste keer een computer zagen. Ik beleef nu hetzelfde verhaal, maar met andere personages in de hoofdrol.

 

In mijn jeugdige jaren gooide de festivalorganisatie alle frisdrankdopjes weg. Zo kon je geen drank opsparen om te kamperen op de eerste rij van de main stage. Uiteraard smokkelden we er van thuis mee naar binnen, maar zelfs daarop maakte de Pukkelpop-organisatie jacht. Het was makkelijker om wacky tabacky binnen te smokkelen dan een Fanta-dopje. Hoe absurd het ook klinkt. Maar de tijden veranderen. De focus ligt nu op vlaggen, meer bepaald op “collaboratievlaggen”. Deze heksenjacht was hét hoogtepunt van het nieuws, naast de geboorte van de aardslelijke panda-tweeling in Pairi Daiza (#cute). Nu we enkele weken later zijn en ik mijn maandelijkse mening op Dump mag uitbrengen, kan ik mij alleen maar aansluiten bij Family Guy’s Peter Griffin: “Oh My God, Who The Hell Cares?!”

 

Al dat stupide gelul en vlaggengezwaai over cultuurstrijd hier en charmeoffensief daar maakt me misselijk. We zijn allen evenzeer Belg, als West-Vlaming als inwoner van Kortrijk of Wevelgem. What’s next? Een vlagje voor de identiteit van de inwoners van ‘de Lange Munte?’ Heel deze identiteitsdrang is compleet nutteloos. Bovendien worden al deze vlaggen snel opgeborgen en vervangen door de Belgische drapeau wanneer de voetbalgekte terug uitbreekt, één van de zeldzame momenten waarop we harmonieus kunnen samenleven.

 

Hoe is dit toch mogelijk? Is dit uit verveling, onvermogen om rationeel te denken of beide? Wat zijn we toch een zielig zooitje. Ik ging naar de festivals voor de muziek, niet voor de politiek. Voor je het weet staat er volgend jaar een Politico-dome naast de main stage. “Volg alle politieke debatten in de Politico-dome, links van de Humo-tent.” Wat ben ik blij dat ik dit allemaal ontgroeid ben of kon het mijn generatie gewoon allemaal geen kersen schelen?

 

Het is allemaal gewoon niet relevant, want tijdens al deze heisa rond een stom vlagske, staan ook de F*CKING longen van de F*CKING wereld in brand. Niemand zal lullen over welke vlag dan ook, wanneer we stikken in onze eigen atmosfeer. (Je weet natuurlijk nooit, er lopen nu éénmaal veel debielen rond dezer dagen. Je zal wel zien wanneer Trump wordt herverkozen). I know, I know, er zijn zogezegd minder bosbranden dan andere jaren, maar het ontbossingsbeleid van de Trump van de Tropen is bijzonder alarmerend. Als we nog eens tien procent van het Amazonewoud verliezen brengt dit een onomkeerbare kettingreactie teweeg, die het Amazonegebied zou omtoveren tot een savanne. Maar first things first: laten we eerst onze tijd verspillen aan het voeren van een compleet nutteloze en van de pot gerukte discussie over een stomme vlag...

 

Voor ik het vergeet: Anuna, jammer dat zoiets infantiels is gebeurd, maar je hebt jezelf in de spotlight gezet. Wat had je verwacht? En aan de hoogbegaafde flesplassers: zijn jullie gewoon dom of is dit de maximale capaciteit van ontwikkeling waar jullie thuis van genoten hebben?

 

This is The Odd Man Saying: Wat is er gebeurd met de intelligente gematigdheid.

Meer lezen...

Cd Review: Feeder - Tallulah

26 AUG 2019

 

Feeder - Tallulah  2.5/5

 

“Feeder is van Wales?”

 

Het meerendeel van de bierbuik-dertigers van vandaag zullen zich de band Feeder voornamelijk herinneren dankzij het Playstation 2-spel ‘Gran Turismo 3’. Niet lullen. Iedereen had wel een kopie of kende iemand die er eentje had (samen met Fifa’98). Geen excuus dus om niet te weten waar ik het over heb... Tenzij je die zielige loser was die niks kreeg van mams en paps natuurlijk... Nu, back to topic!

 

Feeder heeft al heel wat meer uitgebracht in de jaren na ‘Buck Rogers’, maar in mijn ogen en oren hebben ze de platen ‘Echo Park’ en ‘Pushing The Senses’ nooit kunnen evenaren in kwaliteit. Met een nostalgische hoop dat deze Welsh-mannen me terug zouden brengen naar de jaren zonder werk en hypothecaire lening, beluisterde ik hun nieuwste studioplaat ‘Tallulah’; de twaalfde al in het rijtje. Jammergenoeg hebben ze mijn wens amper voor de helft kunnen verwezenlijken. De eerste twee nummers van de plaat zijn structureel wel vast, maar voelen levenloos en lui aan. Een goedkope mix en weinig lagen zorgen hier voor de ondergang. Vanaf ‘Daily Habit’ is van de goedkope sound gelukkig niks meer te merken. Toch komen de nummers bijlange niet in de buurt van het oude kwaliteitswerk. Net zoals mijn jeugdliefdes Blink 182 en co, die niet de juiste evolutie konden maken tijdens hun carrière, moet ook deze band weten wanneer hun tijd gekomen is.

 

Gelukkig konden ‘Fear Of Flying’ en de titelsong ‘Tallulah’ de plaat nog doen drijven en redden van de verdrinkingsdood der verveling. Vooral ‘Tallulah’ klinkt meesterlijk en origineel. Een volwassen Muse-like nummer waar de Feeder-kern nog in te herkennen valt. De zang danst mooi rond de tokkelende gitaarriff en de ritme-sectie weet hoever ze kan gaan. Een must-listen!

 

Een andere song waar ik het nog over wil hebben is de vreemde pekingeend ‘Kyoto’. Het nummer begint als een soort Mad Max Fury Road-gebrul, slaat na 27 seconden over in een sterk experimenteel nummer, om dan op 52 seconden te switchen naar het gekende Feeder-werk. Dit alles nog eens herhalen en er een vette bridge in plakken en we hebben het nummer ‘Kyoto’. Ik kan niet toegeven dat ik het echt mooi vind, maar het heeft zeker en vast mijn interesse geprikkeld en daarom kan ik het wel appreciëren. Is dit de experimentele kant die Feeder op gaat? Een noodzakelijke evolutie voor toekomstige platen om relevant te blijven? Who knows...

 

This is the odd man saying: God zij dank voor de deliberaties! 2,5/5

Meer lezen...

Cd Review: Leo Kottke - My Feet Are Smiling

21 AUG 2019

 

Leo Kottke - My Feet Are Smiling (4/5)

 

“Leo, Leéeooo... Iedereen houdt zijn bakkes wanneer Leo Kottke speelt!”

 

Tot op heden zijn er twee momenten geweest dat ik stikjaloers was op mijn vader. De eerste keer wanneer hij erfde van zijn dode ouders en de tweede keer toen hij met pensioen ging. Dat laatste is enkele weken geleden gebeurd, uiteraard met bijhorend feest. Een aangenaam gesprek met de rijpere overburen resulteerde als snel in een uitwisseling van muzikale kennis. Er rezen echter enkel vraagtekens wanneer de desbetreffende vrouw het over ‘Leo Kottke’ had. De dame kwam al snel aandraven met een live EP van Kottke, getiteld ‘My Feet Are Smiling’ en de opdracht om die zeker eens te beluisteren.

 

De matig amusante hoes gevuld met 180 gr vinyl bleef even onaangeroerd bij mij thuis liggen, tot ik besliste om er toch maar eens werk van te maken. Met mijn ‘Swiffer Duster’ in de hand legde ik de plaat op. Wat volgde was een ongeswifferd huis en een stomverbaasde, kersverse Kottke-fan in de zetel.

 

Tweemaal heeft deze plaat van kant A naar B gedraaid. De gitaarkunst van Leo, een duidelijke fingerpicking stijl die zowel blues, jazz als folk bevat, is zo veelzijdig als de emoties van een vrouw tijdens de menopauze: van dromerige Dylan-riffs tot top bottleneck gespeel waar zelfs Seasick Steve nooit aan zal kunnen tippen. De focus ligt duidelijk op het muzikale en de bron waar deze rivier ontspringt, ligt vast ergens in de buurt van de delta blues. Soms worden we getrakteerd op een honingzoete stem, die ons het gevoel geeft dat we in een western beland zijn. En dit allemaal door een gast die gedeeltelijk doof werd, toen hij als kind wat te dom deed met een firecracker. Liefste kinderen, speel dus enkel met die dingen als je een goede gitarist wil worden (no guarantee though). *

 

‘My Feet Are Smiling’, dat het levenslicht zag in ‘73, start met ‘Hear The Wind Howl’. Een prachtige nummer die mij aan de zetel kluisterde. Andere parels die mijn Swiffer twee uur lang op dezelfde tegel lieten liggen zijn ‘June Bug’, een soort funky Seasick Steve-ish nummer, ‘The Fishermen’ (één van de beste 2:43 minuten van mijn leven!), waar Eddie Vedder waarschijnlijk de volledige soundtrack van ‘Into The Wild’ op baseerde en ‘Easter’. Het razendsnelle vingerwerk is op sommige momenten echt verbazingwekkend. Zijn echtgenote is vast gelukkig met dit talent, als je begrijpt wat ik bedoel. Indien niet geef ik je een hint: Finding Nemo.

 

Leo Kottke heeft nog tot 2005 platen uitgebracht. Ik heb dus nog veel luisterwerk voor de boeg. Ik geef je alvast ‘My Feet Are Smiling’ om te ontdekken. Mijn advies: play, listen, turn and repeat. Voor de digitale luisteraars, gewoon repeat is voldoende.

 

This is The Odd Man saying: If your feet start smiling at you, go see a dokter. Get professional help.

 

* Dump Magazine is niet verantwoordelijk voor wat je debiele nageslacht uitvreet. Don’t blame us. Leer die mormels zelf opvoeden, achterlijke trut.

Meer lezen...

Cd review: The Dead Daisies - Locked and Loaded

31 JUL 2019

 

The Dead Daisies– Locked and Loaded

 

 

Dit is het zesde album van de band. Het gaat hier om een album vol covers met zowel live als studiowerk.  Door de jaren heen zijn er heel wat muzikanten de revue ‘The Dead Daisies’ gepasseerd. Op dit album zijn er in totaal tien muzikanten te horen die ooit of nog deel uitmaken van de band. Het album staat bol van rock ’n roll, bluesy hard-rock en een paar gewaagde versies van songs van supersterren.

 

Het album opent met ‘Midnight Moses’ van The Sensational Alex Harvey Band. Alex Harvey schreef deze song in 1969 en verscheen op het album ‘Framed’.  Het is een goede versie. Een volle sound en een sterke drive compleet met percussie in een goede productie. ‘Evil’ is origineel een bluestrack geschreven door Willie Dixon in de fifthties. Howlin’ Wolf maakte het nummer bekend. Het is een mid-temposong waarbij naar het einde toe het gaspedaal wordt ingedrukt. ‘Fortunate Song’ wordt vandaag de dag nog steeds live gebracht door de creëerder John Fogerty zelf. Met zijn toenmalige band Creedence Clearwater Revival werd dit uitgebracht in 1969. Het is een typische rock ’n rollsong. De intro werd iets gewijzigd. Er wordt geopteerd voor een volle bas en drum. Geen slechte keuze.  De spelvreugde van de gitaristen valt zeker op.

 

 ‘Join Together’ , origineel van The Who, wordt gebracht met groot enthousiasme.  Mooie stemmetjes overigens.  Het meezingmoment op het einde lijkt me overbodig.

 

 ‘The Beatles’ konden niet ontbreken. ‘Helter Skelter’ is een krachtige bluesrocker met headbangersgehalte geworden. Mooie versie.  Als je The Beatles selecteert mogen The Rolling Stones niet ontbreken. ‘Bitch’ ,te vinden op het album ‘Sticky Fingers’  uit 1971, rockt als de beesten.  ‘American Band’ is een livesong en ook te vinden op hun album ‘Live & louder'. Het is origineel van Grand Funk Railroad. Deze song heeft een hoog meezinggehalte en van iets mindere kwaliteit.

 

Hier zijn The Beatles terug! ‘Revolution’ was een b-kant van hun single ‘Hey Jude’. Persoonlijk vind ik deze versie niet geslaagd. Het origineel had iets swingend en dat vind ik hier niet terug. Het wordt zelfs ietsje vervelend.

 

Nog een livenummer: ‘Rockin’ in the Free World’, origineel van Neil Young. Deze versie is apart. De band wordt bijgestaan door het Poolse Gorzów Philharmonic Orchestra. Zestig muzikanten rijk. De aanwezigheid van het orchestra valt het meest op tijdens het refrein. Het klinkt allemaal een beetje rumoerig maar het is een mooi aandenken aan dit Woodstockfestival in Polen in 2017.

 

Er wordt afgesloten met een ultiem livenummer: ‘Highway Star’ van Deep Purple. Een registratie uit Zagreb tijdens hun Live & Louder-tour 2017.

Deze ‘Locked and Loaded’ is twijfelachtig. De studioversies van de covers zijn best te pruimen. Stuk voor stuk sterke producties. Ik had liever meer studiowerk dan liveregistraties op deze schijf gehad. Maar de bedoeling is duidelijk: aantonen dat The Dead Daisies een échte liveband zijn en hun  optredens een feest.

 

Guido Grymonprez

 

 

 

Meer lezen...

Cd Review: Thy Art is Murder - Human Target

30 JUL 2019

 

Thy Art Is Murder – Human Target (4,5/5)

 

Agressie verheven tot kunstvorm

 

Het laatste decennium is er heel wat overgewaaid vanuit het machtig mooie land Australië. Het paradijs bij uitstek voor backpackers heeft naast zijn beeldschone natuur en energieke steden op muzikaal vlak uiteenlopende kalibers van formaat in de aanbieding. En dan hebben we het voor één keer niet over de AC/DC’s en INXS’s van deze wereld maar over de vele edelmetalen die Down Under, iets dieper onder het oppervlak van al wat mainstream is, gedijen.

 

We leerden Thy Art is Murder voor het eerst kennen toen ze samen met Architects in 2016 in het voorprogramma van Parkway Drive geposteerd stonden om de kolkende massa van een uitverkochte AB op te warmen. Begin dit jaar mochten ze dit kunstje nog eens overdoen in Vorst Nationaal en hadden we ons al iets meer verdiept in het vijftal. Deze vegetariërs weten dat er eerst eieren moeten gebroken worden voor de omelet kan gebakken worden. Na vier dijken van platen is Human Target hun vijfde schot in de roos.

 

De titeltrack, die in april als voorsmaakje op ons werd afgevuurd, opent de debatten. Zanger CJ McMahon vliegt er met de twee voeten vooruit in en laat zijn rauwe vocals schuren in ons gehoorkanaal. Ook Death Squad Anthem en Make America Hate Again, die vooraf gelost werden, behoren reeds tot het betere TAIM-gerief. Om extra aandacht te genereren werd die laatste op de 4th of July als een kleurrijke vuurwerkpijl afgeschoten. Thy Art verheft agressie moeiteloos tot een kunstvorm en bewijst dat deathcore very much alive and kicking is. Atonement en Voyeurs into Death missen hun doel niet en slaan vrijwel meteen aan. Het is overduidelijk dat McMahon en zijn gevolg het volhardende instinct hebben van een kudde wilde dingo’s en nog lang niet aan het einde van hun latijn zitten. Deze band is wereldwijd door zowel collega-muzikanten als festivalorganisatoren zeer geliefd. Human Target zal daar met zekerheid een overdonderend gevolg aan breien.

 

Op vrijdag 9 augustus zal TAIM Kortrijk onveilig maken met hun passage op Alcatraz. Check et ut.

(BG)

Meer lezen...

Cd review: Ed Sheeran - No.6 Collaborations Project

21 JUL 2019

 

Ed Sheeran - N0.6 Collaborations project    3/5

 

Wie nog durft ontkennen dat een roodharige dwerg die goud schijt bestaat, heeft blijkbaar nog nooit van little Ed Sheeran gehoord. Die gast is zo rijk als de zee diep is en getalenteerder met zijn mond dan Hot Marijke! Voor alle duidelijkheid, ik zinspeel hier op Ed’s zangtalenten, niet zijn zuigtalenten. Nu, back to topic... Ed heeft een indrukwekkend en veelzijdig repertoire. Waar ik in de vroege dagen vooral fan was van zijn diepe en treurige nummers als ‘A-Team’, die je achterlaten met kippenvel, moet ik ook bekennen dat zijn 2017-plaat met ‘Shape Of You’ vanuit een popstandpunt pure genialiteit was. De plaat werd overal, en terecht ook, plat gespeeld en nog steeds vervelen de nummers niet. Je mag me dus een stiekeme fan noemen van de man die, als je Stu Bru’s ochtendprogramma mag geloven, in de laatste drie jaar vanwege zijn roem geen brood meer kon gaan kopen bij de bakker. Well crap on a dead hooker!

 

In 2015 bracht den Ed een leuk, klein plaatje uit, ‘No.5 Collaborations Project’. Hij heeft sindsdien nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij zich hier nog wel eens aan wilde wagen en dat is er nu ook eindelijk van gekomen. ‘No.6 Collaborations Project’ staat, met een dubbele kwantiteit in vergelijking met zijn voorganger, mooi tussen zijn discografie. Jammergenoeg met een cover zo saai als missionaris op Valentijn. Any-Ginger... Zoals iedere morbide obese persoon met een half binnen gewerkte éclair er kortademig zou uitlullen: “Het is de binnenkant die telt!”.

 

Het merendeel van de artiesten op de plaat ken ik van toeten noch blazen (dat zal aan mijn gezegende leeftijd liggen), maar namen als bitchy-Bieber, Skrillex, Eminem, 50 Cent en Bruno Mars deden toch wel een serieuze bel rinkelen. Deze grote variëteit aan artiesten zorgen dan ook voor nummers die sterk wisselen qua stijl en kwaliteit en een plaat die ongetwijfeld iedereen een beetje zal boeien, maar nooit helemaal (een beetje zoals all-season banden). Vanuit business perspectief is dit natuurlijk een geniale zet. De nummers die mij het meeste konden prikkelen waren ‘Blow’ (met Bruno Mars en Chris Stapelton), dat lekker hard gaat, het amusante ‘Remember Me’ (samen met Slim Shady en halve euro), maar bovenal ‘Best Part Of Me’ (feat. YEBBA) maakt duidelijk dat gingers wel degelijk een ziel hebben. Het Justin Bieber-lied heb ik gemeden als de afwas... I have principles...

 

Een leuk plaatje, maar het bevat geen gouden ei-schijtende, cash-generende meestersongs die hem tot een klasse A-ster maken. Ed wou dit overduidelijk ook niet. Deze plaat was gewoon voor de fun, net zoals mijn reviews.

 

 

The Odd Man out!

Meer lezen...

Whitesnake – Flesh & Blood

24 MEI 2019

 

Whitesnake – Flesh & Blood

 

Een nieuw Whitesnake album en een tour in 2019. David Coverdale heeft zich laten omringen door muzikanten met een sterk muzikaal verleden. O.a. in de gelederen: drummer Tommy Aldridge (Black Oak Arkansas, Ted Nugent, Pat Travers, Ozzy, Gary Moore, Thin Lizzy…), Reb Beach (Winger, Dokken..), Joel Hoekstra : (neen, geen Nederlander) deze Amerikaan was gitarist bij Cher, Nightranger en Trans Siberian Orchestra.

 

Het album ‘Flesh & Blood’ lonkt naar de Amerikaanse markt. De teksten van alle songs gaan over liefde, verliefdheid en relaties. Uw maag zou er van keren. Typisch aan de songs is dat de refreinen of slagzinnen  veel te soft overkomen en het nummer sterk verzwakken. ‘Good To See You’ is een mid-temposong en start met een sterke riff. Het refrein is meerstemmig en melig. Een korte krachtige gitaarsolo redt de opener. ‘Gonna Be Alright’ is opnieuw een mid-temposong die opent met een gitaarriff die ietwat vreemd is voor een Whitesnakesong. Jimmy Page verleende zijn medewerking. Topriff. De meerstemmige backingzang doet de song geen goed. In het hitgevoelige ‘Shut Up & Kiss Me’ is Coverdale alweer verliefd. Het ritme is sneller en de song leunt het meest aan bij de jaren 80.   

 

‘Hey You’ (You make me rock) is een slow-temposong dat muzikaal knipoogt naar Sabbath en voor de zang naar Def Leppard. Bij ‘Always & Forever’ is Coverdale alweer verliefd (wat dacht je?) en drukt dit uit in een hitparadegevoelige poppy song. ‘When I Think Of You’ (Color me Blue) is meer van hetzelfde maar iets trager. ‘Trouble Is My Middle Name’ is een nummer over een relatie. (??) Over vrouwelijk gezelschap met een hoek af. Het refrein bestaat uit meezingzinnetjes. De titeltrack ‘Flesh & Bones” is een bluesy mid-tempo song met alweer een meerstemmig refrein (waarom toch?).

 

In ‘Well I Never’ is geen gitaarriff te bespeuren. De song wordt ondersteund door gitaar akkoorden. Het refrein (ik word er moedeloos van!) is alweer een meerstemmig melig gedoe.  ‘ Heart Of Stone’ is een slow-bluestune. De gitaarsolo redt de song. ‘Get Up’ start verrassend met bluesy getokkel die omslaat in een snelle rock ’n rollsong. Spelbreker zijn de oh..oh..oh-stemmetjes op de achtergrond.

 

‘After All’ heeft geen slagwerk. Een akoestische gitaar met wat synths en rustige zang maken dit geheel tot een adempauze. ‘Sands Of Time’ gaat over twee personen op hetzelfde moment geboren  maar ver van elkaar verwijderd zijn. De wind en het zand brengt daar verandering in. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Verder is dit een beukend slow-temposong met een poppy refrein. De bonustrack ‘Can’t Do Right For Doing Wrong’ is een rustige slow-bluesy tune. De tweede bonustrack ‘If I can’t Have You’ is traag met agressieve blueszang en een te zacht refrein. Verder op de schijf nog 3 remixen van ‘Gonna Be Alright’, ‘Shut Up & Kiss Me’ en ‘ Sands Of Time’.

 

Er is heel wat werk verricht in de studio. Coverdale klinkt ‘anders’ .Benieuwd hoe dat live overkomt.

 

Persoonlijk had ik meer verwacht van dit Whitesnake. Kwaliteit van de songs (arrangementen) én de erbarmelijke teksten stellen mij teleur. Volgende keer beter. 

 

Rev: Guido Grymonprez

Meer lezen...
Page 1 of 44
Goto page: 1, 2, 3 ...