Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Agenda
22 FEB
The Darkness
22 FEB
AntennA 2020
23 FEB
1up
24 FEB
Tenacious D
13 MAA
Front 242
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Within Temptation & Evanescence
04 APR
Fleddy Melculy
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
Hellfest
21 JUN
TW Classic
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
29 OKT
Kensington

The odd man

Corona, liever niet, Direct


 

 

“Ali Express, nu met gratis verzending en gratis Corona! But please, do not Wish for SARS!”

 

De controversiële en compleet van de pot gerukte reclamestunt van het biermerk ‘Corona’ om een virusje te lanceren in een overbevolkte stad in China, blijkt volgens de laatste nieuwsberichten toch wat uit de hand te zijn gelopen. Dat het dodental blijft oplopen en het virus Duitsland en Frankrijk al heeft bereikt, maakt veel mensen licht hysterisch. Laten we de cataclysmische en apocalyptische gedachten even relativeren. Het Corona-virus heeft voornamelijk verzwakte en oudere mensen het leven gekost. Wereldwijd sterven jaarlijks 140.000 mensen aan de “standaard” griep. In België zijn dat er 1000 per jaar (volgens Marc Van Ranst - De Morgen 27/01/20). Rekening houdende met de hoeveelheid mensen die in China als sardientjes in een blik op elkaar leven, kan je deze aantallen toch wel een beetje relativeren. Wat me wel verbaast is de transparante houding van China, die al even vlot aan de alarmbel trok als een peuter die op het geluid van de ijskar komt aanhollen. Als je naar de geschiedenis kijkt is dit toch wel atypisch voor deze erg introverte en plan-trekkende natie. Maar wanneer je kijkt naar het nerveuze gedrag van Wall Street bevestigt dit echter mijn vermoedens: it’s all economics, stupid! China investeert veel en overal. Ook de stad Brugge begint toch wel een beetje nerveus te worden aangezien de stad draait op de bezoekjes van dit fotograferende volkje. Wat ik echter steeds minder begrijp is het groeiende aantal mensen die tegen vaccinaties zijn.

 

Nu ik een dochter heb, word ik meer dan ooit geconfronteerd met spuitjes en beslissingen om nog meer spuitjes te geven die niet in het standaardschema van onze abstinente overheid zitten. Wat ik echter als een evidentie acht, blijkt echter voor meer en meer mensen een discussiepunt te zijn. Stupiditeit, overgewaaid uit de USA, is zich hier als een virus aan het verspreiden onder de vele ‘conspiracy idiots’ en overige ‘naturalistische’ trutten. Al deze mensen blijken te weten waarover ze spreken, want ze lezen alles wat ze moeten weten op hun anti-vax forums. Wat een geniaal idee om enkel om te gaan met like-minded mensen op het internet, een plaats waar de waarheid en niets anders dan de waarheid heerst (eye-roll). Natuurlijk worden rationele tegenargumenten genegeerd zoals de meeste peuters hun broccoli negeren. Éen van hun argumenten is dat vaccins schadelijke stoffen als aluminium, zink en what not bevatten. Deze stoffen zijn echter nodig om een milde, plaatselijke irritaties uit te lokken zodat het immuunsysteem voldoende gealarmeerd is om ter plaatse te gaan kijken, een verzwakte ziektekiem aan te treffen en antistoffen aan te makken. Een appel bevat trouwens ook zink en chocolade wordt na het eten van twaalf kilogram toxisch. En het hele “kans op autisme”-argument werd al in de vorige eeuw weerlegd. Er zijn nog meer van deze stupide theorieën waarmee ik deze column in een essay zou kunnen omtoveren, maar gezien de meeste onder ons, mezelf inclusief, ADHD of een ander excuus hebben om niet aandachtig te zijn, zullen we hier stoppen.

 

Waar ik wel nog wat mensen attent op wil maken is het volgende. Gevaarlijke ziektes als mazelen zijn (waren) zo goed als uitgeroeid, net door het stelselmatig vaccineren. Dat je ze zo goed als niet meer ziet opduiken in het westen, is geen excuus om niet meer te vaccineren. Anti-vaxers in Amerika dachten er ook zo over en guess what... It’s back! “Mijn kind heeft geen vaccin nodig. Ik geloof in kruiden en dat zijn lichaam zelf een goeie immuniteit kan aanmaken.” Doe maar mevrouw de hippie. Polio-patiëntjes kunnen ook schattig zijn. Wist je trouwens dat kanker simpelweg te genezen is door appelsienen te eten? Laten we nu eens even ons eigenbelang aan de kant schuiven. Er zijn altijd mensen die, omwille van medische problemen, geen vaccinaties mogen krijgen. Het is onze maatschappelijke taak om te zorgen voor een collectieve immuniteit om deze mensen in onze samenleving te beschermen.

 

Gezien een “banale” griep, die we jaarlijks in een iets gewijzigde vorm zien terug komen, massaal veel doden teweeg brengt, stel ik mij de vraag waar we meer angst voor moeten hebben: de verspreiding van het nieuwe Corona-virus, dat als een zware griep kan gezien worden, of het idee dat vaccinaties slecht zijn en dat we onze kinderen niet meer mogen vaccineren? Ik denk het laatste. Trouwens, als al die kruiden en alternatieve remedies zoveel beter werken dan de reguliere farma, zouden deze heus wel in het gereguleerde medische systeem opgenomen zijn. De meeste medicatie is trouwens gemaakt uit extracten die ook in de natuur terug te vinden zijn, denk bijvoorbeeld maar aan penicilline. Gebruik peperdure, alternatieve geneeskunde desnoods als aanvulling, niet als vervanging. Want zoals ik al zei: “It’s all economics, stupid!

 

This is The Odd Man saying: Up next, is de wereld wel echt rond? #makeamericastupidagain

Meer lezen...

Cd Review: Lowrider - Refractions

16 FEB 2020

 

LOWRIDER – Refractions

 

Dit is het tweede full album van de Zweedse stonerrockers. De band ontstond in de jaren ’90. Een EP verscheen in 1999 en een full album ‘Ode To Lo’ in 2000. Dit album werd opnieuw uitgebracht in 2002 en kreeg toe meer aandacht. Nu is er dus ‘Refractions’. De plaat opent met ‘Red River’, een  bluesy rocker waarin meteen het prachtig combinatiewerk opvalt.  Alles klopt gewoon. Schitterend gitaarwerk met wah-wah effect en helemaal los van structuren die we gewoon zijn. Gewaagd en geslaagd. ‘Ode To Ganymede’ start rustig tot na 1’30” de drive de bovenhand neemt. Na 2’40” wordt niet meer gezongen en volgt nog meer dan 4’ muziek. Gitaren!

 

‘Sernanders Krog’ is een up-temponummer met ruwe klaagzang en een lekkere drive. Na 3’ valt het drumritme weg om te hernemen na 4’ maar een stuk trager. Dan volgt opnieuw gitaarwerk om duimen en vingers af te likken. De gitaarmelodie duurt tot het einde van de song die 8’14” duurt. Let op het fantastisch werk van bas en drum. Wat een song.

 

‘Ol’ Mule Pepe’ heeft een doomy start maar na 48” hebben we opnieuw een swingende drive. Alle zangpartijen bevinden zich in de eerste helft van de song.

 

‘Sun Devil’ is een instrumentaal nummer in mid-tempo. Alweer een indrukwekkend samenspel van deze heren.

 

De plaat sluit af met ‘Pipe Rider’. We zijn vertrokken voor 11’25. Mid-tempo en bij momenten een knipoog naar Kyuss. De gitaarmelodie blijft in uw hoofd hangen.

 

Dit is stoner van de bovenste plank. De songs hebben eigenzinnige structuren. De drums zorgen hier niet alleen voor het ritme. Het is tegelijkertijd een frontinstrument. Alles klikt. Ik vermoed dat deze schijf hoog zal scoren in de lijstjes.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Cd Review: Stereoseat - Heavenly Creatures

04 FEB 2020

 

Stereoseat – Heavenly Creatures (3.5/5)

 

Vorig jaar kregen we de single in de bus. Nu is er het nieuwe album ‘Heavenly Creatures’.

 

Dit Vlaamse viertal,  Tom Van Dorpe (gitaar/zang), Maarten De Meyer (keys), Jelle Lefebvre (drums) en David Van Glabeke (gitaar) zijn geen onbekenden in de muziekscene. David was actief bij Kenji Minogue, Jelle bij Celestial Wolves, Maarten bij Vive La fête en Tom bij Chrome Yellow.

 

De muziekstijl  moet je zoeken ergens tussen Raketkanon en Ministry. Zeker wat de sound betreft is er een ferme knipoog naar Raketkanon.  Maar dan zonder de extreme wendingen. Er wordt afgetrapt met ‘Waltz’. Een sterke midtempo song en zeer variërend qua opbouw.  Dan volgt Sluthead’, de eerder besproken single. ‘Secret Hell’  is zeer strak en volgepropt met synths. Mooi melodieus refrein. ‘Wigs’ heeft ferme ritmewisselingen en zou een écht Raketkanonsong kunnen zijn maar dan zonder geschreeuw. ‘Landskin’ is Raketkanon ten voeten uit. Bij ‘Sittard’ ga je eigenlijk de ruimte in, in plaats van naar Sittard. Na 3’30” word je omvergeblazen en wordt de song in een gedreven ritme terug naar de “ruimte” geloodst. 

 

Persoonlijk vind ik ‘November’ een topnummer. Vette gitaren en drumpartijen in tegenritme. ‘Arcade’ is een instrumentaal nummer met goed gitaarwerk . Na 2’30” neemt de song een vreemde wending. Het wordt stil met wat gepraat en gitaargetokkel. Bij ‘Shiver’ neemt de Hammond de bovenhand. De prijs voor de gekste structuur gaat naar ‘Out Of Tune’. Aparte song. ‘Retard’ heeft vreemd gitaargetokkel met mooie zachte zang. Dit blijkt een intro te zijn voor ‘Coda’ . Dit nummer heeft een zeer speciale sfeer zonder drumbeat. Spacy.

 

Heavenly Creatures barst van de kwaliteit. Een zeer goede sound en opname. Retestrak. De synths en gitaren vormen één geheel in een eigen sound. Deze schijf vind ik uitermate geslaagd omdat het geschreeuw achterwege is gebleven. Topschijf.

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

Cd-review: Dyscordia – Delete/Rewrite

14 JAN 2020

 

Dyscordia – Delete/Rewrite (4,5/5)

 

Control-Alt-NOT-delete

 

Metalbands van eigen bodem die een maand voor datum het bordje volzet aan de deurklink van De Kreun kunnen hangen, zijn op één opgestoken devilhorn te tellen. Dyscordia deed dit met dezelfde vingers in de neus en dat voor de tweede keer op rij. In 2016 werd hun vorige plaat ook al met een straffe releaseparty gevierd in de Kortrijkse concertclub. Hun laatste pronkstuk Delete/Rewrite staat bol van de onuitwisbare strepen edelmetaal vastberaden om de fanbase, die stilaan de proporties van een volgzaam Romeins legioen heeft, nog wat aan te dikken.

 

De titeltrack opent de debatten, en hoe. Na een onheilspellende intro krijgen we een ontbolstering die zijn gelijke niet kent. Deze loeier van formaat blijft meteen hangen en onthult bij iedere luisterbeurt een nieuw blinkend laagje. Het uiteenlopend stembereik van zanger Piet en gitarist Fane rollen als een kat-en-muis-spel uit de boxen. Bij This House en het daaropvolgende Rage komt de band thuis. Deze twee tracks delen met de regelmaat van de klok rake klappen uit en zijn beide vintage Dyscordia. The Curse Of Mediocracy sluit op zijn beurt met gemak de beste songs van de plaat. Het gepassioneerde gitaarspel en de afwisselende vocaliteit blijven deze hoogoven vol zware metalen aanstoken.

 

Merry Go Round kan op zijn beurt met enige vaderlandse trots naast het betere werk van pakweg Insomnium en Amorphis gezet worden. Het oude kermisdeuntje als in- én outro zorgt voor extra cachet en sfeer. Ook Castle High en The Cards Have Turned blijven hoog spel spelen. Waarom makkelijke platgetreden paden kiezen als de complexe composities ook een weg naar het collectieve metalgeheugen vinden!? Dat is het Dyscordia-devies waar de band tegenwoordig de vruchten van plukt. Onder welke steen moet je als metalfan geleefd hebben als je de potentiële progressie van dit hardwerkend zestal gemist hebt?

 

Met de langste loeder van het pak wordt de eindsprint ingezet. Silent Tears begint als een pakkende ballad naar de 80’s-normen van Journey, dartel en raak tegelijk. Tot Fane halverwege zijn granieten keelgat opentrekt en het gesmeerde samenspel het keurmerk Dyscordia op deze track brandmerkt. Geen traantjes maar een voldaan gevoel is ons deel na deze plaat. Sluitstuk Rise and Try zet de cohesie van dit geestig gezelschap nog een laatste maal in de verf. Deze keer doen ze het niet met hun beproefde recept van overdonderende gitaarlijnen overgoten met een explosieve mix van vocals. We eindigen namelijk tegen de stroom in met een stukje a capella, Dyscordia goes Voice Male en het resultaat mag er wezen.

 

Nu zaterdag te bezichtigen in een hopeloos uitverkochte Kreun. Later dit jaar krijgen de afwezigen een herkansing op de Waregemse Metal Day en natuurlijk ook op Alcatraz. Control-Alt-NOT-Delete, dit is een dijk van een schijf.

(BG)

Meer lezen...

Cd Review: Supersuckers - Play that Rock 'n Roll

09 JAN 2020

 

Supersuckers – Play That Rock ’n Roll

 

Op 7 februari 2020 verschijnt het 13de (!) album van dit trio uit Arizona. De titel van het album liegt er niet om. ‘Play that rock ‘n’ roll’ is wel degelijk een rock ‘n’ roll album. Het album telt twaalf songs. De deur wordt ingetrapt met ‘Ain’t Gonna Stop’ een echt in your face rock ‘n’ rollsong. Een opener met een meerstemmig gezongen refrein en een heftige gitaarsolo die zich beperkt tot wat akkoorden in hoge tonen maar zeker niet minder krachtig. ‘Gettin’ Into Each Others Pants’ is een mid-temporoller. De zang zit in de lage tonen en de articulatie kan beter. De song zorgt niet om het woord (titel) bij de daad te voegen. ‘Deceptive Expectations’ is een stevige stamper. De zang wordt meermaals ondersteund door een tweede stem. De gitaarsolo steekt vol toffe effecten. Het refrein is alweer in samenzang. ‘You Ain’t The Boss Of Me’ is een kleine knipoog naar Status Quo maar nog meer naar Suzy Quatro’s Can The Can.

 

‘Bringin’ It Back’ is een zeer snelle rock ‘n’ rollsong en ‘Play That Rock ‘N’ Roll’ gaat de boogie-toer op. Er zijn meer cleane gitaren aanwezig. Deze song is een meezinger voor in de bruine kroeg. ‘That’s A Thing’ is een snelle song met punky inslag. Dit klinkt als een snelle ‘Mud’ song. (een legendarische Britse seventies pop-band) ‘Last Time Again’ heeft wat van een brave Motörhead

 

‘Die Alone’ is een mid-tempo rock ‘n’ rollsong met punky voice. ‘Dead Jail Or Rock ‘N’ Roll’ is een cover van Michael Monroe. Een snelle partysong.

 

Kijk eens aan: een cover van Warren Zevon weliswaar geschreven door Allen Toussaint ‘A Certain Girl’. Sorry jongens maar dit is een overbodige track. ‘Ain’t No Day Like Yesterday’ is de afsluiter. Het traagste en langste nummer op de schijf.

 

‘Play That Rock ‘N’ Roll’ is geen schijf om aan één stuk te beluisteren. Het komt te veel op hetzelfde neer. Er mocht meer aandacht worden besteed aan de leadvocals. De refreinen worden altijd gezongen door meerdere stemmen en bestaan meestal uit enkele slagzinnen. Deze band is duidelijk een partyband.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd Review: The Wonder Stuff - Better being Lucky

13 NOV 2019

 

The Wonder Stuff - Better Being Lucky (3/5)

 

Deze Britse band werd opgericht in 1986. De band werd tussen 1994 en 2000 op non-actief gezet om dan plots een compilatiealbum op de markt te brengen (Love Bites and Bruises) . In 2016 verscheen hun voorlopig laatste werk, het album 30 Goes Around The Sun. En nu zijn ze terug met hun negende studioalbum ‘Better Being Lucky’. De band heeft over de jaren heen zomaar eventjes twaalf formatiewissels ondergaan. Hun muziekstijl blijft ongewijzigd. Licht verteerbare rock-pop met een duidelijke Britse eightiesstempel. Miles Hunt (zang, gitaar)en Mark Thwaite (gitaar) zijn het meest betrokken bij de composities.

 

De opener ‘Feet To The Flames’ is een catchy song en duidelijk bedoeld om de hitparade te bereiken. ‘Lay Down Your Cards’ is een mid-temposong en klinkt meer nineties. Enkel het gebruik van de synths en elektrische viool voelt anders aan. ‘Don’t Anyone Dare Give A Damn’ is een prachtige song met zeer gevoelige zanglijnen en klinkt toch poppy. Dit zou een hit moeten worden.

 

‘No Thieves Among Us’ is een heuse rocksong dat start met een sterke gitaarriff ondesteund door dreunende drums. Het refrein is dan weer poppy maar brengt de kwaliteit van de song niet in gevaar. Alweer prachtige zanglijnen. De titeltrack ‘Better Being Lucky’ brengt u zo terug naar de eighties. ‘Bound’ is iets sneller en zeer melodieus. De samenzang valt op.

 

‘It’s The Little Things’ is een mooie gedreven song waarbij het gitaarwerk wordt bijgestaan door sterk vioolwerk dat nooit overdrijft. Mooi solootje trouwens. Tijdens het refrein wordt het ritme verdubbeld. ‘When All Of This Is Over’ brengt mooie samenzang op een roffelritme. De synths nemen de bovenhand. The Guy With The Gift’ start met een hammondklank en een akoestische gitaar die onmiddellijk wordt bijgestaan door de viool. Een ballade met een apart ritme en mooie melodie.

 

‘Let’s Not Pretend’ is een typische eightiessong. Zo herkenbaar.

De plaat sluit af met ‘Maps & Direction’ . Deze song wordt ingezet met akoestisch klinkende gitaar, lichtjes versterkt en mooi toetsenwerk.

 

Het werk van The Wonder Stuff wordt gekenmerkt door mooie gitaarlijnen en dito zang. De synths en viool zijn alom aanwezig en tillen de songs naar een hoger niveau. De eighties-sound is niet weg te denken. Namen noemen is lastig maar laat het ons houden op: een ferme knipoog naar The Human league meets Cock Robin. Wél zeer mooi afgewerkt.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd Review: Phil Campbell - Old Lions Still Roar

13 NOV 2019

 

Phil Campbell - Old Lions Stil Roar (3/5)

 

Ex-Motörhead gitarist Phil Campbell is terug en deze keer zonder zijn Bastard Sons. Voor zijn nieuwe album ‘Old Lions Still Roar’ heeft Phil enkele gastzangers/muzikanten uitgenodigd zoals o.m. Leon Stanford . Deze geweldige singer-songwriter mag samen met Phil de plaat starten met ‘Rocking Chair’, een geweldige song. Hier druipt de kwaliteit van songwriting er van af. Enkel gitaar en zang. Gewoonweg top!

‘Straight Up’ is andere koek. Dit up-temponummer start met een sterke rockgitaarriff. Zanger met dienst is Rob Halford. Dit is rock van de bovenste plank. Geen Judas Priest screams maar lekkere volle zang. Ben Ward, zanger van Orange Goblin mag ook aantreden. Dit nummer heeft een boogietoets maar krijgt na een dikke twee minuten een geweldige schop tegen het achterwerk om dan iets later terug in boogiemodus te eindigen. Yes!

 

‘Swing It’ is een rock ’n rollsong met Alice Cooper als zanger. Hier hoor je het verschil tussen Britse en Amerikaanse rock ’n roll. Je vindt al gauw een slagzin in het refrein verwerkt. Nev MacDonald van de band Skin mag zijn strot lenen aan ‘Left For Dead’. Een ballade waarbij de schurende stem van Lev perfect past. Phil geeft zijn gitaar de volle laag. Mooie solo. ‘Walk The Talk’ krijgt de stem van Nick Oliveri. Hij is het meest bekend als basgitarist bij Kyuss en Queens Of The Stone Age. Hij hanteert een totaal andere zangstijl dan de voorbijgangers op deze schijf. De song is hard en ruig. Speciaal.

 

Dee Snider mocht blijkbaar ook niet ontbreken. Hij mag ‘These Old Boots’ zingen en dat doet hij met verve. Een typisch dreunende rock ’n rollsong waarbij zijn stem en zangstijl perfect past. Zijn stijl bij dit nummer doet mij denken aan wijlen Buzz Shearman van de legendarische Amerikaanse band Moxy. De gitaarriff kon zo van de hand van Ronnie Montrose zijn geweest. Sterk.

 

‘Dancing Dogs’ wordt gezongen door Whitfield Crane van Ugly Kid Joe. En dat hoor je meteen. Deze song is totaal Ugly Kid Joe.

 

De band Skindred mag zijn zanger Benji Webbe uitlenen voor de ballade ‘Dead Roses’. Mooie stem. De plaat eindigt met ‘Tears From A Glass Eye’. Een rustig instrumentaal nummertje waarbij geen slagwerk aan te pas komt en we een andere Phil horen. Een waardige afsluiten van een lekkere harde rockplaat.

 

Guido Grymonprez.

 

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 46
Goto page: 1, 2, 3 ...