Trixie Whitley - Lacuna
Elder Brother - I won't Fade On You
Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Agenda
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Cd review: Dirk - Cracks in Common Sense

04 NOV 2020

 

DIRK. – Cracks In Common Sense

 

DIRK. is een Belgische band uit regio Gent. DIRK. is niet zomaar een band. DIRK. behaalde ooit de derde plaats in Humo’s Rock Rally. DIRK. stond afgelopen zomer met drie songs in De Afrekening van Studio Brussel. ‘Cracks In Common Sense’ is hun tweede full album. Hun eerst worp met originele titel ‘Album’ stond in 2018 op plaats 1 in de lijst van de beste Belgische albums. En ik vermoed dat dít album deze prestatie zal evenaren. ‘Priceless’ is de opener. Een simpele riff zonder ondersteuning van basgitaar of drums maar wel met een zanglijn die in uw hoofd blijft hangen. Almost nothing is priceless.

 

Na deze zeer korte kennismaking ontploft ‘Counterfeit’. Een melodieuze song in een mix van indie met alternatieve rock overgoten met een lichte grungesaus.

 

‘Hit’ is een slag in uw gezicht. Tenminste daar zorgt de basgitaar voor. Deze song heeft wat Pixiesgehalte maar betere zang. (Sorry Frank.) Het refrein blijft alweer hangen. Sterk.

 

‘Small Life’ zet u bij aanvang op het verkeerde been. Gitaargetokkel dat plots overgaat in een explosie. Hier klinkt het stemgeluid zoals een jonge Ray Davies (The Kinks). Deze song heeft kracht en gewaagde uitstapjes. Prachtig.

 

Terwijl ‘Artline’ bij aanvang muzikaal wat naar The Cure ruikt zorgt de zanglijn voor de verrassende wending.  Daar zijn die geslaagde aparte uitstapjes weer.

 

‘Golly’ is een slow temposong met mooie arrangementen. Gedurfd en geslaagd. Gek gitaarwerk.

 

‘My Dog’s Dead/The Only Way Is Out’ heeft een sterke volle sound en doet wat denken aan Manic Street Preachers. Na een kort tussendoortje ‘Come On TV’ (hallo Hans Teeuwen?) en de up temposong ‘Komrad Shoes’ krijgen we ‘Toulouse’, een mooie woordspeling op to lose it all. Een snelle poprocksong.

 

Met ‘Pastine’ gaan we er nog eens tegen aan. Een snelle rocksong. Gitaren!

 

Er staan twaalf songs op deze plaat. Ze eindigt met het bizarre ‘Mother’. Hier wordt zo onschuldig gezongen dat ik onmiddellijk geloof dat Jelle zijn moeder niet vermoord heeft.

 

Jelle Denturck, Pieter Willem-Lauwers, Frederik Desmedt en Robin Wille hebben een zeer sterk album gemaakt. De songs boeien en blijven hangen. Laat ons hopen dat we snel Covid 19 verslaan. Het podium wacht.

 

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd review: Arcadian Child - Protopsycho

21 SEP 2020

 

Arcadian Child – Protopsycho (4/5)

 

Mag ik U presenteren: Arcadian Child. Rockmuziek uit Cyprus zowaar. Panagiotis I.G (Vocals, Guitars), Stathis Hadjicharalambous (Guitars), Andreas Kerveros (Bass-Backing Vocals) en Constantinos Pavlides (Drums) brengen zeer melodieuze rock met psychedelische inslag en cleane zang. Soms doet het stemgeluid u denken aan Cat Stevens. ‘Snakecharm’ opent deze schijf. Een mid-tempo song met een mooie zangmelodie die oosters beïnvloed is. De gitaristen leveren topwerk. ‘Wave High’ is eveneens mid-tempo waarbij het gitaarwerk voorzien wordt van een lichte distortion.

 

‘Sour Grapes’ start in een slow-tempo maar na vier minuten wordt het Fuzzpedaaltje ingedrukt en krijgt de song een andere wending. ‘The Well’ is apart door de roffeldrum. Pas na een dikke drie minuten wordt samen met de Fuzzgitaar de song vooruit gestuwd. ‘Bittertea’ heeft een headbanginggroove meegekregen. Top.

 

‘Bodies Of Men’ is een lichte rhythm & blues song met een apart effect op de zang. ‘Raising Fire’ is een trage song en zeer boeiend. De zang heeft flangereffect en past perfect. Prachtige arrangementen. Na vier minuten krijgt de song door de drums een boost tot het einde. Bij afsluiter ‘Protopsycho’ krijg je de indruk dat het drumwerk verschilt van het werkelijke ritme door het permanent gebruik van alle toms. Een trage song met zeer melodieuze zang in een soort phasereffect.

 

Arcadian Child brengt geen metal, hard-rock of stonerrock. Het is een mix van psychedelische rock met oosterse muzikale elementen in geluid en melodie. Het gaat in de richting van My Sleeping Karma maar dan ook weer niet helemaal. Het gitaarwerk is meestal clean maar uitstekend. Het is een prachtige luisterplaat. Alle songs zijn opbouwend. Benieuwd wat de toekomst brengt voor deze mannen.

 

Guido Grymonprez.

 

Snakecharm video

 

Arcadian Child on Spotify

 

 

 

Meer lezen...

MOTOR!K - MOTOR!K 2

16 SEP 2020

 

MOTOR!K – Motor!k 2

 

Het zijn interessante tijden voor bands die instrumentale muziek brengen. Maar de concurrentie is hard en groot. Je vindt in Rock en Metal tal van afsplitsingen en mixen. Toch proberen de bands hun eigen sound te specifiëren en eigenheid te creëren. Het Belgische Motor!k brengt hun tweede album uit. Het trio Joeri Dobbeleir (Guitars / Synths),  Dirk Ivens (Guitars,Fx) en Dries D'Hollander (Drums) maakt spacey instrumentale rock met een psychedelische kwinkslag. Ze laten zich niet verleiden door ingewikkelde ritmestructuren. Op die manier wordt de luisteraar meegenomen in een baan om de aarde op klanken van gitaren en synths bol van effecten en een drijvende drumbeat. Opener ‘Tyrants’ is een duidelijk voorbeeld. De synths geven, in een simpel melodietje, het ritme aan met een gitaar vol delay die invalt en een drumcadans die je het gevoel geeft alsof je in een rijdende trein zit. ‘Headlights’ brengt meer van dat maar krijgt ondersteuning van spacey synths. ‘Memoria’ is een luisterlied. Gitaren en toetsen creëren een speciale sfeer zonder achtergrondritme. Bij ‘Sundown’ en ‘Ritual’ vertoeven we weer in dezelfde sfeer als ‘Tyrants’ en ‘Headlights’. De hoofdrol is weggelegd voor de effecten en synths. Afsluiter ‘Penta’ stapt af van het gebruikelijke ritme. Hevige synths leggen zware accenten. Sterke song.

 

De muziek van MOTOR!K is sterk beïnvloed door bands zoals NEU! en het meer recentere Monkey3. De meeste nummers hebben duidelijke herkenningspunten zoals starten met synths, die ook het ritme bepalen, en het drumwerk dat later aanvat. Breaks vallen er niet te bespeuren maar hoeft dat?

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd review: Crackups - Greetings From Earth

15 SEP 2020

 

Crackups – Greetings From Earth. (4/5)

 

Terug van weggeweest! Deze Belgische band geraakte tot in de finale van Humo’s Rock Rally 2010.

 

Net na het verschijnen van hun debuut ‘Animals On Acid’ ging ieder zijn eigen weg. Maar kijk, ze zijn terug. CRACKUPS brengt stevige snelle garagepunk als hoofdnoot.

 

Thomas Valkiers (vocals/guitars), Toon Van Looy (guitars), Siebe LeDuc (bass) en Niels Meukens (drums) brengen nu ‘Greetings From Earth’ uit. Er wordt afgetrapt met ‘Wet Sheets’ . Een in your face punksong met korte vreemde wendingen. Het gaspedaal wordt volledig ingeduwd bij ‘White Fruit’. Een snelle bas en drums beuken de deur in. Zoals het hoort zijn de songs kort en krachtig. ‘Television Screen’ is een mix van garagerock met de new-wave sound van weleer. ‘Getting The Vibes’ doet ons denken aan de after-punk periode. Iets na halfweg gaan we de garagerocktoer op.

 

Het geluid van de Britse punk krijgen we bij ‘Floor’. Typische dreunende basgitaarsound met rechttoe/rechtaan drums. In ‘Trainstation’ worden alle riemen losgegooid. Gekke toestanden. Afsluiter ‘Liar’ swingt er lekker op los. Zanger Thomas beweert dat hij een leugenaar genoemd wordt. Ik zou niet weten waarom. De muziek op ‘Greetings From Earth’ klinkt zeker oprecht. Ongeveer achttien minuten lang word je overdonderd door rauwe schreeuwzang, scheurende gitaren en heftige snelle, strakke ritmes. In het najaar staan optredens gepland. Het publiek zal zich de longen uit het lijf (mee)zingen met ‘Liar’. Daar ben ik van overtuigd.

 

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd review: And Also The Trees

09 SEP 2020

 

And Also The Trees – And Also The Trees

 

Opgepast: dit is geen nieuw album van deze Britse post-punkband. Dit is een ge-remasterde editie van hun debuutalbum uit 1983. Wél zijn de a en b-kantjes van hun singletjes, die toen onder eigen beheer werden uitgebracht, er aan toegevoegd. Dit zowel op de CD of de dubbele vinyl uitvoering. Weetje: het debuutalbum werd destijds geproducet door Laurence Torhurst, de man achter de knoppen bij The Cure

.

“And Also The Trees” wordt door de media in het “post-punk”vakje gestopt. Ik noem het eerder New Wave. Opener ‘So This Is Silence’ is typerend voor het genre. De donkere zangstem die de juiste tonen vermijdt, een gebroken ritme op de snare-drum en de gitaar die het zeer simpel houdt. Idem voor de bas. ‘Talk Without Words’ begint zeer toegankelijk. Mooie zanglijn op een flangergitaar deuntje. Radiovriendelijke song. Synths en gitaar zetten ‘Midnight Garden’ in. De song heeft iets mysterieus. Een mid-temposong met ongewone wendingen. Drums starten ‘The Tease, The Tear’, alweer een eigenaardig ding. ‘Impulse Of Man’ is een warboel van gitaarslagen op een roffelende drum. De zangpartijen hebben niets te zien met de muziek. Bas en synths volgen beurtelings de gitaarlicks. ‘Shrine’ is een zeer melodieuze song. Dit kon echt wat worden maar een vervelende vertellende stem duwt de song de dieperik in. Een elektronische hoornklank luidt de start van ‘Twilights Pool’ in. Het drumwerk is vervangen door een soort elektronische percussie. En op de achtergrond zorgt de flangergitaar voor de nodige herrie. Afsluiter ‘Out Of The Moving Life Of Circles’ kan niet snel genoeg afgelopen zijn. Van begin tot einde hoor je constant hetzelfde melodietje. Deze song is onmogelijk aandachtig volgen. Het stemgeluid op deze volledige plaat doet mij denken aan Neil Arthur, zanger van BlancMange. Met dit verschil dat Neil toonvast zingt.

 

Deze schijf is gedateerd. Het vraagt lef om dit opnieuw uit te brengen. We hebben een revival gehad van de  traditionele Heavy Metal. Niet onsuccesvol trouwens. Misschien probeert men het nu met post punk new wave. Deze schijf zorgt alvast niet voor een duwtje in de rug. Men zal uit een ander vaatje moeten tappen denk ik.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd review: Motorpsycho - The All Is One

27 AUG 2020

 

MOTORPSYCHO – The All Is One.

 

Motorpsycho bestaat sinds 1989 en heeft al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. Deze veelzijdige band heeft twee zekerheden: Bent Saether (bas) en Hans Magnus Ryan (gitaar). ‘The All Is One’ is hun tweeëntwintigste (!!) album. Deze Noormannen muzikaal omschrijven is moeilijk. Door de jaren heen is hun muziek ge-evolueerd. Hun albums zijn zeer verschillend. In hun beginperiode leunde hun muziek aan bij heavy metal maar bevatte reeds psychedelische invloeden. Later werd zelfs grunge en indierock in hun muziek gemengd. Nu hoor je o.m.  jazzinvloeden en laat de band een experimentje niet links liggen. Vast staat dat The Beatles een grote invloed hebben op deze band. Zeker de seventiesperiode. De plaat dan. Deze start met de titeltrack. Een acht minuten en vijftig seconden durende song die je meteen duidelijk maakt waar dit heen gaat. Een prachtnummer met uitstekende zangpartijen en avontuurlijke wendingen. Dit verveelt geen seconde. ‘The Same Old Rock’ is ook zo’n pareltje. Hier komt Wishbone Ash (soms) even piepen. Idem voor ‘The Magpie’. Led Zep meets W.Ash zeg maar.

 

Met N.O.X pt. I – II – III – IV en V gaan we psychedelische toer op. Ritmeveranderingen en spacetoestanden volgen elkaar op. Het klinkt soms als progressieve psyche. Vreemde toetsenklanken en mysterieuze muzikale wendingen. ‘A Little Light’ is een instrumentaal gitaarnummertje. Hans laat hier horen hoe hij zichzelf laat begeleiden door zijn eigen werk. Twee gitaren en een einde vol keyboardgeluiden. Zo mooi. ‘Dreams Of fancy’ is een mix van alternatieve melodieuze rock en poppy-psyche-melodieën.  De steeds terugkerende riff is top. In ‘The Dowser’ steekt geen slagwerk. Prachtige meerstemmige zangpartijen ondersteund door keys en gitaren. ‘Like Chrome’ is de afsluiter van deze schijf. Een traag nummer maar opnieuw opbouwend en verrassend. Halfweg doet heftig gitaarwerk je opschrikken.

 

Motorpsycho brengt hier een prachtig muzikaal onvoorspelbaar avontuur. De zangpartijen en de structuren van de songs zijn subliem. Persoonlijk vind ik opener ‘The All Is One’ en ‘Dreams Of Fancy’ uitschieters.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...
Page 1 of 49
Goto page: 1, 2, 3 ...