Monolord - Your Time To Shine
Alien Weaponry - Tangaroa
Mooneye - Big Enough
King Buffalo – The Burden Of Restlessness
Gojira - Fortitude
The Dead Daisies - Holy Ground
Agenda
05 DEC
WMD 2021
07 DEC
Brutus
11 DEC
Blast from The Past 2021
22 DEC
The RG's
16 JAN
Accept
05 FEB
Scumbash (Nl)
10 FEB
Cheap Trick
18 FEB
Hell Over Europe 4
09 MAA
Stake
15 MAA
David Knopfler
29 MAA
Desertfest Berlin
05 MEI
a-ha
05 JUN
Vestrock
06 JUN
Kiss
12 JUN
Eric Clapton
26 JUN
Hellfest 2022
05 JUL
Rammstein (Nl)
09 JUL
Mad Cool Festival
10 JUL
Bospop 2022
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
06 AUG
Coldplay
14 AUG
Alcatraz 2022
05 SEP
Factory of Sweetness
23 OKT
Kansas
02 NOV
Blue Oyster Cult

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Cd Review: Mastodon - Hushed and Grim

22 NOV 2021

 

MASTODON – Hushed and Grim

 

De “mighty Mastodon” brengen hun achtste officiële studioalbum uit. Het is een dubbelaar geworden. Brent Hinds, Bill Kelliher, Bran Dailor en Troy Sanders zijn uitstekende muzikanten en zingen kunnen ze allemaal. Hun mix van progressieve, groovy sludgemetal is nog steeds hun kenmerk. Het album telt vijftien songs waarvan ‘Pain With An Archor’ de opener is. Een meer eenvoudige song met een riff die zich onmiddellijk in uw bovenkamer nestelt.

‘Sickle and Peace’ en ‘The Crux’ zijn typische Mastodon songs. Roffelende drums op melodieuze gitaren en synths. ‘More Than I Could Chew’ heeft een trager ritme en hakt er goed in. ‘The Beast’ is een rocknummer op een traag ritme. Zeer melodieus en zelfs wat radiovriendelijk.

Met ‘Skeleton Of Splendor’ trekt men de lijn door. Een mooie kennismaking voor de nieuwe Mastodon-fan. Een eerste hoogtepunt blijkt ‘Teardrinker’ te zijn. Bran Dailor laat hier nogmaals zijn zangkwaliteiten horen. En dit alles tijdens zijn uitstekend en apart drumwerk. Klasse.

Bij ‘Pushing The Tides’ kennen we Mastodon als vanouds. Zo herkenbaar. In ‘Peace and Tranquility’ worden de gitaren in de verf gezet.

‘Dagger’ creëert dan weer een totaal andere sfeer. Troy neemt deze keer de volledige leadzang voor zijn rekening. Mastodon heeft vele gezichten. Op ‘Had It All’ wordt dit duidelijk. Meer ingetogen op enkele uitschieters na. Hakkende gitaren op een snel ritme in ‘Savage Lands’ . Weer zo’n typische Mastodon song.

‘Gobblers of Dregs’ zit vol dramatiek. Slepend ritme, synths en een verrassend tussenstuk die neigt naar symfo-rock met alweer uitstekend zangwerk. Gitaarwerk om duimen en vingers af te likken in ‘Eyes of Serpents’. Nog een hoogtepunt.

 

Hushed and Grim is opnieuw een avontuur geworden. Minder toegankelijk dan het album ‘The Hunter’ maar dat was een uitzondering. Er steekt veel variatie in de nummers. Mastodon fans worden met dit album flink verwend. Voor alle anderen: zeker beluisteren.

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd Review: Beta - Panorama

15 NOV 2021

 

BÈTA – Panorama

 

Krijgen we hier een lel rond de oren zeg! Dit West-Vlaamse viertal levert hier een schijf af om ‘U’ tegen te zeggen. Bèta werd geboren in 2017. Bram Villez (bas), Jon Huyghe (drums), Joris Waegebaert (zang) en Jonas Cottyn (gitaar) brachten een eerste album uit in 2019. Om familiale redenen nam Bram afscheid van de band in 2020. Zijn plaats werd ingenomen door Gerbrand Desnouck, een ervaren bassist die we kennen uit o.m. show-coverband Green Onions.

 

De plaat dan: we worden al onmiddellijk meegesleurd met de uitstekende drive in ‘Desert Suburb’. De klankman in de studio is something special. De symbalen van het drumstel stuwen als het ware de song vooruit. Dit is stevige garagerock.

Bij ‘Echoes of a Heart Attack’ krijgen we zelfs een nu-metaltouch. Een apart klinkend gitaarakkoord knalt door de speakers. Het ritme doet u headbangen.

 

Een hoogtepunt van het album is, naar mijn gevoel, ‘Torn’. Een subtiel gitaargetokkel met heel veel delay wordt opgevangen door een sterk bas-en drumritme. De zanglijn is uitstekend. De leadzang krijgt gezelschap van een mooie vrouwenstem. Deze komt van een zekere Elli Mac. Geslaagde combinatie. Zeer mooi opbouwend en onvoorspelbaar. Deze song wekt emotie op. Grote klasse! Het gaspedaal wordt ingeduwd bij aanvang van ‘Infected’. Een gitaarriff a la Channel Zero steekt het vuur aan de lont. “We can kill the virus….”

‘Oceans’ is een trager nummer. Een gitaarmelodie sleept u mee samen met een gevoelige zangpartij. Zeer boeiend.

Het volgende hoogtepunt van de schijf bestaat uit drie delen. ‘The Mountain Pt I – The Ascent‘ heeft een twee minuten durende intro waarbij je je eerder in de ruimte waant dan bij een berg. Maar dan start een psychedelisch avontuur. De muziek geeft je een duw in de rug om de berg te beklimmen. Bij ‘The Mountain Pt II – The Revelation’ heb je het ritme goed te pakken. Je klimt probleemloos de berg op. De muziek met de alweer de emotionele touch in de zanglijn is werkelijk top. Je lijkt tijdens de beklimming op een hindernis te stoten maar het hevige gitaarspel en de adrenaline die de wall of sound voorbrengt overwint alles. Bij de afdaling ‘The Mountain Pt III – The Descent’ , start je met enige voorzichtigheid want je wil niet dat het misgaat. Het gitaarwerk brengt drama. Na anderhalve minuut loopt het vlotjes. Het ritme krijgt een drive en daarna brengen het uitstekende gitaarspel en de vocale uitbarstingen je naar een het einde van deze avontuurlijke trip vol verrassingen. 

 

Bèta brengt hier met tien songs dé plaat uit. Een mix van rock, hard-rock en garagerock… én met een ziel. Zanger Joris Waegebaert heeft een eigen stijl en brengt de zangpartijen vol overgave. Emoties worden niet opzij geschoven. Kracht en fragiliteit gaan hand in hand. De songs zijn zeer goed opgebouwd. De bas en drum zijn een tandem en zorgen voor een strakke sound. Het gitaarwerk is geweldig. Wat een debuut. En kijk wie achter de knoppen zat: Kristof Maes. (Channel Zero, King Hiss..) Dit moet goed aflopen.

 

Guido Grymonprez.

 

Full photo report album launch: Hier

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Hippotraktor – Meridian

14 OKT 2021

 

Hippotraktor – Meridian (5/5)

 

Hippotraktaat

 

Kom dat zien, kom dat horen, een nieuw edelmetalen bondgenootschap van eigen bodem is geboren.

 

Hippotraktor, een kwintet uit Mechelen, heeft zich op een korte tijd met het nodige enthousiasme en noeste paardenkracht – wink wink – aan het Belgische metalfirmament gehesen. Met Meridian hebben ze niet zomaar een opmerkelijk debuut op een koele vrijdagochtend in oktober uitgebracht. Na drie luisterbeurten blijven de nummers nu al in een loopke door ons hoofd dreunen. Dit is zo’n plaat waarvan de meridiaan terecht door het achterwerk van de band in kwestie mag lopen.

 

Als het Duitse Pelagic Label (The Ocean, Hypno5e, Psychonaut, Briqueville, Bear…) voor de nodige wind in de zeilen zorgt, krijg je natuurlijk iets meer gedaan dan de doorsnee beginnende muziekband. Maar oorverdovende oorwurmen van songs schrijven en nemen zichzelf niet op. Met 7 loeiers van formaat, goed voor een kleine veertig minuten vertier, neemt Hippotraktor ons mee op hun eerste (en hopelijk niet laatste) tour de force. Manifest the Mountain is de eerste machtsontplooiing die afgelopen zomer als voorbode uit het niets als digitale kanonskogel werd afgevuurd. Deze opener in er ééntje om in te kaderen en op te hangen in de vaderlandse eregalerij. Mover Of Skies vliegt iets minder bruut uit de startblokken maar de lijvige lyrics en gelaagde opbouw laten ons niet lang op onze honger zitten. God is in the Slumber is een technisch hoogstandje met alles erop en eraan. Als je enkel met je drie vooraf geloste tracks op Spotify een kleine tienduizend maandelijkse luisteraars kan bekoren is er genoeg potentieel aanwezig voor een ontluikende headliner. Op de b-side van de LP is er geen ruimte voor een mindere beurt. Hier krijgen we de drie langste Hippo-granieten voorgeschoteld. Zowel Juncture als Beacons werden besprenkeld met een snuifje zout van het merk Opeth. Ze gaan geen seconde vervelen en de meerstemmige vocals Stefan De Graef (ook brulboei van dienst bij Psychonaut) en Sander Rom worden mooi in de gitzwarte verf gezet. Daarnaast zorgt De Graef met vier toms binnen handbereik naast het microstatief op gezette tijden voor extra percussie. A Final Animation is een laatste gebalde vuist, de koffie mét dreupel bij het dessert. Beter zal het dit jaar niet meer worden.

 

Alcatraz, Graspop… ? Zijn deze lieden al geboekt?

(BG)

Meer lezen...

Cd Review: Redscale - The Old Colossus

06 OKT 2021

 

REDSCALE – The Old Colossus

 

Na hun EP “Under The Spell” en hun full albums “Set In Stone” en “Feed Them to the Lions” is hier hun derde full album “The Old Colossus”. Christian Reuter (gitaar), Henning Claussen (zang/gitaar), Martin Stabler (drums) en Grant Price (bas) brengen stonerrock.

 

Opener ‘On The Run’ heeft een beetje alles wat het genre typeert: de Orange Amp gitaarklanken,  ritmeveranderingen en stevig drumwerk. Bij de titeltrack ‘The Old Colossus’ denk je aanvankelijk dat je een doomsong voorgeschoteld krijgt maar na een minuut barst het los. Een stuwend ritme trekt alles op gang. ‘It’s A Deathcult, Baby’ is rock ’n roll. Vollen bak vooruit.

 

Bij ‘Tabula Rasa’ wordt het gaspedaal gelost. Een sterke rock-bluesy song waar zanger Henning zijn strot teistert. Een opbouwend sterke nummer. REDSCALE trekt de lijn door wat ritme betreft in ‘Hard To Believe’. Hier kunnen de zangpartijen beter. Verveling loert om de hoek.

 

‘Wall Of Bricks’ is een instrumentaal nummer. De ritmesectie gaat voluit. Melodieuze fuzz gitaren en een zingende gitaarsolo die blijft hangen. ‘Of Wealth and Taste’ start als een doom song maar al gauw wordt de snelheid opgedreven om dan terug te vallen tijdens de zangpartijen. Vreemd. Een akoestische gitaar begeleidt zanger Henning in ‘At The End’. Toch mag het volledige gezelschap naar het einde toe nog eens alle remmen los gooien maar heel kort maar. Afsluiter The Lathe of Heaven’ komt niet van de grond door het tegenritme van de drum. En de eentonige zang maakt het geheel wat lastig.

 

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat REDSCALE die plaat te vroeg heeft gemaakt. Dit product kan niet concurreren met soortgenoten. Slecht is dit zeker niet maar we worden verwend op stonerrock gebied. De eerste helft van de schijf is best te pruimen maar dan slaat wat verveling toe. De zingende gitaar op de achtergrond is bij de meeste songs er te veel aan. Misschien had hier meer ingezeten met een duurdere producer. Wie weet..

 

Guido Grymonprez

 

 

 

 

 

 

Meer lezen...

Ep review: ERNST- Sad Seasons

22 SEP 2021

 

ERNST - Sad Seasons: Autumn

 

België barst van het muzikaal talent. En dit in alle genres. Hier is de tweede EP van ERNST in hun bestaan. De eerste van een vierluik. Volgend jaar wordt nog elk seizoen een EP uitgebracht. ERNST brengt een soort alternatieve kamermuziek. Soms in een jazzy-sausje.

 

Bij ‘Eldorado’ loop je door een bos in een vroege ochtend. De vogels ontwaken en stilaan worden ze bijgestaan door de stem van leadzangeres Debby Termonia. Haar prachtige stem wordt bij aanvang begeleid door een flangergitaar en verderop een roffelende snaredrum en chorusgitaar. In ‘Gold’ wordt Debby bijgestaan door een tweede stem: een bas. Een swingend ritme en knipperende duimen en vingers brengen u in een dansmood. Haar stem wordt bij momenten gedubd. ‘When i’m dead my dearest’ blijft zowat in hetzelfde ritme maar wordt niet nadrukkelijk door de drums geaccentueerd. Er wordt op de snaredrumrand getikt. Een fluit brengt extra avontuur. ‘Unmindful of the Roses’ sleept zich vooruit als een typische Vaya Con Dios song. Benieuwd wie daar zijn lippen op elkaar tuit en een melodietje ten gehore brengt. Er wordt afgesloten met ‘Remember Me’ . Debby’s stem wordt nu begeleid door een akoestische gitaar. Tijdens het refrein worden blijkbaar meer dan alle stemmen ingezet.

 

ERNST brengt ernstige muziek. De songs zijn uitstekend afgewerkt. De zangeres is een nachtegaal. Nooit vervelend. De herfstnummers staan er. Benieuwd wat de winter brengt.

 

www.ernst.band

 

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

The Night Flight Orchestra - Aeromantic II

12 SEP 2021

 

Cd Review: THE NIGHT FLIGHT ORCHESTRA – Aeromantic II

 

Van een band met leden van o.m. Soilwork en Arch Enemy verwacht je stevig metaalwerk. Niet, dus. ‘Aeromantic II’ is de opvolger van ‘Aeromantic’ uit 2020 en brengt een mix van pop-rock, AOR en veel eighties stuff. Doe er dan nog wat eenvoudig klinkend drumwerk bij en hun muziek kan zó in een Amerikaanse hitlijst belanden. Deze achtkoppige band heeft reeds vijf albums uitgebracht en nu is er dus ‘Aeromantic II’.

 

Dit album kwam tot stand nadat hun tour in 2020 abrupt werd afgebroken door Covid. Ieder bandlid werd ziek. Er werd dan maar geschreven en gecomponeerd. Een nummer als bijvoorbeeld ‘White Jeans’ heeft een opzwepend ritme maar de synths zwaaien de plak. En dat geldt voor zowat elk nummer. Deze plaat brengt tot in de puntjes afgewerkte popmuziek met alle gekende ingrediënten: koortjes, voorspelbare wendingen en andere clichés. Als je goed luistert komt er soms ook wat jatwerk aan te pas.

 

Bij ‘Chardonnay Nights’ denk je onmiddellijk aan de band ‘Survivor’. ‘Genesis’ komt ook aan de beurt bij de song ‘Change’.  

 

Er staan twaalf songs op deze plaat. Ik heb geen enkele song volledig (kunnen) beluisteren tot op het einde. Zanger Björn Strid kan onmiddellijk aan de slag bij ‘Toto’. Hij heeft dezelfde stijl en stemgeluid. Hou je van Amerikaanse bands uit vervlogen tijden zoals Styx, GTR, Asia en Grand Prix

 

Dan zeg ik: föhn uw haar, trek uw blinkende legging aan en hol naar de platenshop.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...
Page 1 of 53
Goto page: 1, 2, 3 ...