Life Of Agony
Mastodon – Emperor Of Sand
Body Count – Bloodlust
Elbow – Little Fictions
Metallica – Hardwired
Sabaton - The Last Stand
Agenda
24 AUG
Sonus Festival - Croatia
09 SEP
Frietrock 2017
10 SEP
Lollapalooza Berlin
25 SEP
Winterfylleth - Fen
29 SEP
Evergrey
22 OKT
Y&t
26 OKT
Motorpsycho
31 OKT
The Iron Maidens
01 NOV
Heather Nova
10 NOV
The Mission
14 NOV
Doro
25 NOV
John Illsley - Dire Straits
01 DEC
Tjens Matic
07 DEC
Threshold
09 DEC
Jasper Steverlinck
14 DEC
Isolde
Fotogalerij
Photo report: De Fanfaar - Radio Guga
Photo report: De Fanfaar - Radio Guga
Photo Report: Sziget 2016
Photo Report: Sziget 2016
Schippersweekend Lauwe 2013
Schippersweekend Lauwe 2013
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
Photo Report: Rock Zottegem 2015 - Vrijdag
Photo Report: Rock Zottegem 2015 - Vrijdag
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Photo Report: Daan - The mess
Photo Report: Daan - The mess
Photo report: The Dandy Warhols
Photo report: The Dandy Warhols
Concert report: Tygers of Pan Tang
Concert report: Tygers of Pan Tang
Photo report: Masters @ Rock - Torhout
Photo report: Masters @ Rock - Torhout
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace
Photo report: Saxon
Photo report: Saxon
Photo report: Rock Zottegem Vrijdag
Photo report: Rock Zottegem Vrijdag

De Grillen van Gheysen

Bail me out!


 

 

 

Bail me out!

 

Een helgroen grasveld aan de Kortrijkse stadsgrenzen werd in een vingerknip omgetoverd met stalen constructies tot een sacraal gazon voor aanhangers van het hardere genre. Een pretpark voor jong en oud, gevuld met vele kleine en twee grote attracties. Twee bühnes waar veertig hardrock-, stoner rock-, grunge rock-, pyschedelic rock-, heavy metal-, death metal-, thrash metal-, black metal-, gothic metal-, speed metal-, groove metal-, doom metal-, nu metal-, glam metal-, power metal-, sludge metal-, bpost metal-, viking metal-, progressieve metal-, avant-garde metal, industrial metal, San Francisco Bay Area metal-, metalcore- en last but not least hair metal bands. Forse formaties met uiteenlopende carrières afkomstig uit the UK, the US of A, Duitsland, Zwitserland, Nederland, Noorwegen, Zweden, Portugal, Denemarken en ons eigen kleine Belgenlandje. Ondergedompeld in een uitnodigend gevangenisdecor zonder corrupte cipiers. Een muziekfeest badend in ongedwongen kameraadschap beklonken met high fives, fistbumps en puntige metalhorns. Een gezellige sfeer opgehitst door strak gespannen gitaarsnaren en dreunende bassen vanuit de onderbuik. Overgoten met een schuimende waaier aan Belgische bieren en andere suikerhoudende en geestverruimende dranken. Een culinaire keuze uit pulled pork, een inferno burger, frockadel of een wokschoteltje van Mr. Long. Maar bovenal met snoeiharde edelmetalen riffs centraal in de spotlights. Te beginnen met Dyscordia, Evil Invaders, Ghost en Dirkschneider. Gevolgd door King Hiss, Death Angel, High On Fire, Iced Earth, Testament en Saxon. En om af te ronden op zondag hoogdag met UFO, Sacred Reich, Life Of Agony, Trivium, Amon Amarth, Paradise Lost en mijn grote jeugdhelden van Korn. Daarnaast nog heel wat ensembles om te ontdekken tijdens ons penitentiair verblijf op the prison grounds van de Lange Munte. Meer is er niet nodig om een weekend vol leute, plezier en metalvertier van het hoogste niveau met al je zintuigen te beleven.

Alcatraz Hardrock & Metal Festival, het niet zo kleine broertje meer van Graspop en het Tomorrowland voor metalheads, kan beginnen. Bail me out on Monday, around 2:00 AM please.

 

Meer lezen...

Cd-review: Dan Auerbach – Waiting On A Song

31 JUL 2017

 

Dan Auerbach – Waiting On A Song (3,5/5)

 

De sleutel tot solosucces

 

Op Waiting On A Song, de tweede soloplaat van Dan Auerbach (Black Keys), bewijst de frontman uit Nashville nog maar eens dat hij bij de beste songwriters van zijn generatie hoort. Het laatste album van de Black Keys, Turn Blue, dateert weeral van drie jaar geleden en in 2015 loste Auerbach nog een plaat met zijn zijproject The Arcs die ons niet volledig kon bekoren. Maar hier is Dan terug van niet zo lang weggeweest en heeft hij de sleutel tot solosucces gevonden. Vooral niet moeilijker willen doen dan wat je bij je hoofdband ten berde brengt is de boodschap.

 

Shine On Me was het schitterende voorsmaakje, dé oorwurm waar iedere artiest naar snakt, dé brandstof voor een zwoele zomer. Daarom wordt het ook grijs gedraaid op de Vlaamse radiostations van uiteenlopend pluimage. Misschien tot vervelens toe van bepaalde azijnpissers maar de dochters des huizes gaan er spontaan van dansen en huppelen, dus ons deert het niet. De volwassen titeltrack zet de toon als verfrissend aperitiefje. De zoete cocktail van opgewekte melodieën wordt ook bij Malibu Man geserveerd op een bedje van Auerbachs zeer herkenbare vocals. Wij zien de wapperende palmbomen aan een zonovergoten Californisch strand naar keuze al voor ons. Livin’ In Sin en King Of A One Horse Town zijn eveneens niet complex en luisteren lekker weg. Ook al zit Auerbach op zijn albumcover in een dikke laag gevallen herfstbladeren, deze plaat is één en al zomer. Cherrybomb gooit er net over de helft nog een goedgemutst bommetje tegen. De funky bluesrock werkt aanstekelijk en de lyrics zijn niet al te ver gezocht waardoor Auerbach een zeer breed publiek kan/zal aanspreken met deze plaat. Undertow en Show Me, beide riedelend als een America-classic, sluiten af in schoonheid.

 

En nu wachten tot Auerbach zijn maatje Carney opzoekt voor een volgende Black Keys-schijf. Meer van dit graag.

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Equal Idiots – Eagle Castle BBQ

13 JUL 2017

 

Equal Idiots – Eagle Castle BBQ (4,5/5)

 

Garagerock voor al uw feestjes

 

Naast dancing Highstreet heeft Hoogstraten vanaf heden een ronkend rockalternatief. Thibault Christiaensen (zang en gitaar) en Pieter Bruurs (drums) vormen sinds 2012 een band die vrolijke garagerock met een punky kantje brengt. Vergelijkingen met andere olijke duo’s (zie Black Box Revelation, The White Stripes en Black Keys) mogen hier zonder verpinken gemaakt worden. Na hun opmerkelijke passages in menig talentenshows met aanzien (De Nieuwe Lichting, Humo’s Rock Rally…) zijn Equal Idiots toe aan hun eerste LP. Eagle Castle BBQ is een plaat geworden die past op al jouw feestjes.

 

Vanaf de eerste noot zit de sfeer goed. Cover The Corpse is een huppelende streep rauwe punk die binnenkomt. De echoënde uw’s werken aanstekelijk en zorgen meteen voor een meerwaarde. Met Salmon Pink en Put My Head In The Ground hebben Thibault en Pieter al twee vette vissen die op hun dooie gemak naar de top van De Afrekening zwommen. Beide tracks zijn zo strak dat ze als ultieme oorwurm de hersenhelft die verantwoordelijk is voor opgewekte rockriedels niet meer verlaten, pu-pu-pu-pu put that song in your head. Ook Hippie Man en Styx horen bij het betere gerief van de plaat. Er is eigenlijk geen enkel lied dat echt uit de boot valt en dat is voor een debuutplaat van twee jonge kornuiten niet vanzelfsprekend. Ze namen hun tijd om een oerdegelijke plaat te produceren en zijn daar met grote onderscheiding in geslaagd. Toothpaste Jacky is veruit de enige song die in het vakje ‘relatief rustig’ kan gestoken worden. Er is ruimte voor wat gefluit en heimwee naar vervlogen tijden. Maar dit alles duurt niet te lang want er staat nog een horde trappelende tracks klaar met genoeg pk’s om een mustang mee te vullen. I Know en vooral Money Man Midas trekken met gierende gitaren alle registers open met een alles verschroeiend orgelpunt als gevolg. Butter (Up Down) en What You Gonna Say vallen dan weer eerder onder noemer frivool en fruitig met een ruig randje omdat ze het niet kunnen laten. De akoestische titeltrack sluit de meeslepende aaneenschakeling van ruwe rockparels af met een korte riedel om rond het kampvuur mee te kwelen. Het schelle mondharmonicaatje nemen we er graag bij.

 

Hun agenda staat deze zomer én najaar vol. Zeker live eens checken als je er de kans toe krijgt. De toekomst van de vaderlandse rock scene is verzekerd.

(BG)

 

Meer lezen...

Steak – No God To Save

22 JUN 2017

 

Cd-review: Steak – No God To Save (4/5)

 

Urban desert rock

 

Stoner muilperen van uit London in plaats van de Californische woestijn, het is eens iets anders maar daarom zeker niet minder. Al zeven jaar bouwt Steak, met de Britse metropool als uitvalsbasis, een carrière uit in alternatieve rockmiddens. Met een snedige combinatie van fuzz-, stoner- en desertrock zijn we na Slab City (2014) toe aan een tweede loeier van formaat. No God To Save heeft heel wat in zijn mars en mag niet zomaar onder de radar blijven sluimeren. Door hun herkomst en hun vurige keuze voor deze hemelse muzieksoort kunnen we misschien van een nieuw subgenre spreken: ‘urban desert rock’, yeah!

 

Opener Overthrow werd opgebouwd volgens het gekende recept van de stonergrootheid Kyuss. Doorknallen met de nodige twists om de aandacht van de luisteraars krachtdadig bij de les te houden. Gierende gitaren en vranke vocals zijn meteen ons deel en de huiskamer verandert prompt in een dor rotslandschap. Ook Coke Dick geeft er een razende lap op. Het drumstel wordt bedreven afgeranseld en is als strakke maatmeter duidelijk aanwezig. Clones vliegt iets minder bevlogen door de boxen en kan niet meteen een blijvende indruk nalaten. King Lizard daarentegen strooit dan weer royaal met rauwe riffs alsof het kerstmis is voor adepten van het genre. Het refrein werd hier opgevuld met langgerekte oooooh’s die bevorderend werken voor het meezingen. Ook Living Like A Rat en vooral Rough House staan als een huis vol steengoede stonerstenen. Steak is een band uit één stuk en de leden vullen elkaar naadloos aan. Het ongepolijste gitaarspel gaat zo nog enkele tracks verder tot we bij The Ebb met een instrumentaal streepje akoestisch getokkel in schoonheid afsluiten.

 

No God To Save is een zeer verdienstelijke schijf, een gebalde knuist wit van ongebreidelde woede. Ideaal om wat stoom af te blazen.

 

 (BG)

Meer lezen...

Cd-review: Millionaire – Sciencing

06 JUN 2017

 

Cd-review: Millionaire – Sciencing (4,5/5)

 

Een citytrip in het hoofd van Tim

 

Evil Superstars, Eagles Of Death Metal, Broken Glass Heroes, The Hickey Underworld… maar bovenal Millionaire is zowat het eerste wat bij je opkomt bij het horen van de klinkende naam Tim Van Hamel. Twaalf jaar na Paradisiac (2005) zorgt de charismatische frontman misschien wel voor dé belpop-verrassing van het jaar door uit het niets een nieuwe Millionaire-schijf te droppen. Sciencing is een wonderbaarlijke citytrip in het hoofd met grijzende krullen van Tim geworden. Deze plaat is een geslaagd wetenschappelijk experiment in naam van de muziek en zal tot buiten onze landsgrenzen op heel wat bijval kunnen rekenen. Vraag het maar Tims goeie vriend Josh Homme die experimentele rock in een kleurrijk psychedelisch jasje wel weet te smaken.

 

I'm Not Who You Think You Are verbaasde een maand geleden vriend en vijand. Millionaire was in één klap terug en hoé. De lange lacune die ze na hun laatste wapenfeit achterlieten werd hen meteen vergeven. Under The Bamboo Moon past perfect bij de broeierige hitte van de laatste dagen. Bij een terras met ijskoude pintjes en een ondergaande zon zou deze song, badend in de zuiderse, sfeer als ideale achtergrondmuziek kunnen dienen. Maar Tim is geen backgroundman en zet zich graag met zijn gitaar op het voorplan. Op Love Has Eyes bewijst hij met een sublieme solo dat hij nog steeds tot de beste gitaristen van deze kleine natie hoort. Guru’s Feet is dan weer psychedelische rock ten top. Deze track is het beste dat we dit jaar tot nu toe uit deze genrehoek te horen kregen. Met een berekende opbouw à la QOTSA stijgt deze vette streep muziek naar een puntige piek. De keuze om er een Jon Lord-achtig orgeltje bij te zetten plaatst Van Hamels klasse alleen maar in de verf. Ook Silent River en Back In You weten zonder grommende Champagne-riffs probleemloos te bekoren. Vooral de laatste heeft een frisse akoestisch gitaarlijn die zoetjes binnengaat tijdens zwoel zweetweer. L’Homme Sans Corps is zowel muzikaal als taalkundig het buitenbeentje van de plaat. Met een high-pitched voice en een Tame Impala-melodie worden we ondergedompeld in een dartele soundscape van groen gras met madeliefjes en boterbloemen in overvloed. Busy Man schakelt bij de voorlaatste halte nog een versnelling hoger. De snedige strakheid spat uit de boxen bij deze track met bakken hitpotentieel. Het instrumentale Visa Running rondt deze schijf met scherpe rand af met een welgemikte uppercut. Knock-out in de twaalfde ronde is het verdict en Tim Van Hamel mag zijn magische handen oververdiend in de lucht steken.

 

De kroonprins van de belpop is terug en dat zullen we geweten hebben!

(BG)

 

 

Meer lezen...

Cd-review: The Black Angels – Death Song

06 JUN 2017

 

The Black Angels – Death Song (4/5)

 

Psychedelica pur sang

 

Austin, de hoofdstad van Texas, is naast de woonplaats van liegebeest Lance Armstrong op muzikaal vlak één van de hardst bonkende harten van de VS. Janis Joplin, The 13th Floor Elevators, Spoon, Explosions In The Sky en het wereldvermaarde South by Southwest Music Festival zijn onherroepelijk aan ‘the Weird City’ gelinkt. Met The Black Angels hebben ze al een tiental jaar ook een psychedelische rock-parel om trots op te zijn. Death Song, hun vijfde worp, zet hen nog iets steviger in het zadel. Een doorbraak bij het grote publiek is nakend.

 

Inspiratie voor een klinkende bandnaam vonden ze bij The Black Angel’s Death Song van The Velvet Underground & Nico. De titel van deze kakelverse schijf kwam dus ook niet als een iconische banaan uit de lucht vallen. Dit vijftal weet perfect zijn invloeden te kanaliseren en om te zetten in opmerkelijke plaatjes. Currency is er meteen boenk op en hoort zonder twijfel tot het beste van wat dit genre te bieden heeft. Vlijmscherpe riffs en onheilspellend tromgeroffel bepalen de koers van deze overdonderende openingstrack. Het refrein bekt lekker mee en de machtige melodie past nog het best bij een actiefilm van Tarantino. I’d Kill For Her is naar Black Angels-normen relatief luchtig maar rockt er wel stevig op los. Deze track werd terecht uitgekozen om als single vooraf af te vuren. Half Believing is de eerste en enige ballad die op Death Song staat. De bijna jankerige manier van zingen mist zijn doel niet en gaat door merg en been. Het melancholische pad wordt met Hunt Me Down weer verlaten voor een streep opgejaagde garagerock. Het broeierige Texaanse klimaat klinkt overal in door en je waant je bij momenten eenzaam en alleen achtergelaten in de verzengende hitte van een uitgestrekte woestijn. Zo ook bij het beklijvende Estimate die met weinig bombast en volume weet te imponeren. I Dreamt is allesbehalve een zachte droom en schakelt weer een versnelling hoger om over de geasfalteerde aders van het dorre landschap door te jakkeren. Er wordt gegoocheld met woorden waardoor geestverruimende lyrics naar boven komen: Oh I dreamt that you dreamt that I dreamt with you’.  En zo gaat deze trip nog enkele tracks verder om uiteindelijk zelfverzekerd af te sluiten met Life Song. Nog even dit: Als je lang genoeg naar de hoes kijkt begint ze op het ritme van de muziek mee te draaien.

 

In september staan ze in de AB. Maar deze zomer zullen ze ook wel ergens in de buurt halt houden.

(BG)

Meer lezen...

Cd review: Dimmu Borgir - Forces of the Northern Night

18 MEI 2017

 

Dimmu Borgir - Forces of the Northern Night

 

Voor wie Dimmu Borgir kent moet ik er geen doekjes om winden … dit is waarschijnlijk de meest bekende Symfonische Black Metal groep van het moment. Die uitgegroeid is van een donkere Noorse band tot een wereld dominerende winstgevende machine voor zowel band als label Nuclear Blast.

 

Voor de leken onder ons, Dimmu Borgir is gestart in 1993 met een naam die afgeleid is van een vulkanisch gebied in Ijsland wat donker fort of grimmige stad wil zeggen. De invloed van hun muziek komt van bands zoals venom, celtic frost en mayhem met invloeden van de klassieke componisten zoals Richard Wagner en Antonín Dvorák en dit gecombineerd met snelle drums en agressieve gitaren.

 

De drie stichtende leden hadden volgens mij nooit verwacht ooit in de Noorse top 30 te staan of om met meer dan 100 muzikanten van het Norwegian Broadcasting Orchestra en Schola Cantorum Choir op te treden … laat staan om er 6 jaar later een vette DVD en Live CD van uit te brengen … en wat voor een DVD.

 

De muziek van Dimmu Borgir is al jaren een samenspel van epische, thematische en symphonische arrangementen die uiteindelijk wel het best tot zijn recht komen wanneer het gespeeld wordt door een volwaardig orkest, een koor en natuurlijk de leden van de band zelf.

 

Een niet alledaags zicht om zo enkele langharige met bloed besmeurde black metal kerels te zien staan screamen en headbangen tussen gekostumeerde koorzangers en orkest lui met een mooi “debardeurke” aan. Maar het werkt !!!

 

Ik heb Dimmu Borgir wel al een keer of 6 gezien live, maar toen ik dit voor het eerst zag (op youtube weliswaar) kreeg ik direct kippenvel. De sfeer, het bombastische, de composities, …. alles valt op zijn plaats op deze album. Hiervoor is hun muziek gemaakt.

 

De CD bevat 17 tracks en is een must voor de liefhebber.

De BluRay versie bevat 2CD / 2 BluRay met het optreden in Oslo met het Norwegian Broadcasting Orchestra en Schola Cantorum Choir alsook het legendarisch optreden op Wacken Open Air met het Nationaal Tsjechisch Symfonisch Orkest en een In-Depth documentaire met behind-the-scene fragmenten van de immense stage-production in Noorwegen

 

Score: 5/5

Review door VANDAMME WOUTER

 

CD Tracklist:

1. Xibir

2. Born Treacherous

3. Gateways

4. Dimmu Borgir

5. Dimmu Borgir

6. Chess With The Abyss

7. Ritualist

8. A Jewel Traced Through Coal

9. Eradication Instincts Defined

10. Vredesbyrd

11. Progenies Of The Great Apocalypse

12. The Serpentine Offering

13. Fear And Wonder

14. Kings Of The Carnival Creation

15. Puritania

16. Mourning Palace

17. Perfection Or Vanity

Meer lezen...
Page 1 of 35
Goto page: 1, 2, 3 ...