Foo Fighters
Life Of Agony
Body Count – Bloodlust
Elbow – Little Fictions
Metallica – Hardwired
Queens Of The Stone Age
Agenda
22 OKT
Y&t
26 OKT
STUFF
26 OKT
Motorpsycho
27 OKT
Oscar And the Wolf
31 OKT
The Iron Maidens
01 NOV
Heather Nova
03 NOV
Metallica
09 NOV
Kim Wilde
10 NOV
The Mission
14 NOV
Doro
17 NOV
Absynth Minded
18 NOV
Helldorado 2017
21 NOV
Millionaire
25 NOV
John Illsley - Dire Straits
01 DEC
Prozac Henry
01 DEC
Tjens Matic
07 DEC
Threshold
08 DEC
Thurisaz
09 DEC
Jasper Steverlinck
11 DEC
London Grammar
13 DEC
Tinariwen
14 DEC
Isolde
20 DEC
Coely
Fotogalerij
Daan @ De Warande -Turnhout
Daan @ De Warande -Turnhout
Pandafest - Edegem
Pandafest - Edegem
Photo report: Therapy
Photo report: Therapy
Santa Cruz & Skid Row
Santa Cruz & Skid Row
Photo report: Coal Chamber - Soil - Diablo Blvd
Photo report: Coal Chamber - Soil - Diablo Blvd
Beachland 2013
Beachland 2013
Photo report: Blackberry Smoke - Dublin
Photo report: Blackberry Smoke - Dublin
Photo report: Arsenal
Photo report: Arsenal
Skunk Anansie - Koninklijk Circus
Skunk Anansie - Koninklijk Circus
Concert report: Jean Michel Jarre
Concert report: Jean Michel Jarre
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Monster Magnet @ Trix
Monster Magnet @ Trix
Twenty Dozen - Dirty Dozen Brass Band US
Twenty Dozen - Dirty Dozen Brass Band US
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6

De Grillen van Gheysen

Bail me out!


 

 

 

Bail me out!

 

Een helgroen grasveld aan de Kortrijkse stadsgrenzen werd in een vingerknip omgetoverd met stalen constructies tot een sacraal gazon voor aanhangers van het hardere genre. Een pretpark voor jong en oud, gevuld met vele kleine en twee grote attracties. Twee bühnes waar veertig hardrock-, stoner rock-, grunge rock-, pyschedelic rock-, heavy metal-, death metal-, thrash metal-, black metal-, gothic metal-, speed metal-, groove metal-, doom metal-, nu metal-, glam metal-, power metal-, sludge metal-, bpost metal-, viking metal-, progressieve metal-, avant-garde metal, industrial metal, San Francisco Bay Area metal-, metalcore- en last but not least hair metal bands. Forse formaties met uiteenlopende carrières afkomstig uit the UK, the US of A, Duitsland, Zwitserland, Nederland, Noorwegen, Zweden, Portugal, Denemarken en ons eigen kleine Belgenlandje. Ondergedompeld in een uitnodigend gevangenisdecor zonder corrupte cipiers. Een muziekfeest badend in ongedwongen kameraadschap beklonken met high fives, fistbumps en puntige metalhorns. Een gezellige sfeer opgehitst door strak gespannen gitaarsnaren en dreunende bassen vanuit de onderbuik. Overgoten met een schuimende waaier aan Belgische bieren en andere suikerhoudende en geestverruimende dranken. Een culinaire keuze uit pulled pork, een inferno burger, frockadel of een wokschoteltje van Mr. Long. Maar bovenal met snoeiharde edelmetalen riffs centraal in de spotlights. Te beginnen met Dyscordia, Evil Invaders, Ghost en Dirkschneider. Gevolgd door King Hiss, Death Angel, High On Fire, Iced Earth, Testament en Saxon. En om af te ronden op zondag hoogdag met UFO, Sacred Reich, Life Of Agony, Trivium, Amon Amarth, Paradise Lost en mijn grote jeugdhelden van Korn. Daarnaast nog heel wat ensembles om te ontdekken tijdens ons penitentiair verblijf op the prison grounds van de Lange Munte. Meer is er niet nodig om een weekend vol leute, plezier en metalvertier van het hoogste niveau met al je zintuigen te beleven.

Alcatraz Hardrock & Metal Festival, het niet zo kleine broertje meer van Graspop en het Tomorrowland voor metalheads, kan beginnen. Bail me out on Monday, around 2:00 AM please.

 

Meer lezen...

Cd-review: The War On Drugs – A Deeper Understanding

18 SEP 2017

 

The War On Drugs – A Deeper Understanding (5/5)

 

Heartlandrock met het hart op de juiste plaats

 

Vrijdag 25 augustus 2017 zal de geschiedenisboeken ingaan als albumreleasedag van het jaar. Naast Queens Of The Stone Age, Triggerfinger en Iron & Wine bracht ook frontman Adam Granduciel met The War On Drugs een kakelverse plaat uit. Een langverwachte opvolger van het baanbrekende album Lost In The Dream (2014) dat bol stond van de hemelse wijsjes Under The Pressure, Red Eyes, Burning, Ocean Between The Waves… Geen simpele opdracht dus om daar aan tippen. Maar Granduciels liedje is nog lang niet uitgezongen zo blijkt want A Deeper Understanding is wederom heartlandrock pur sang met het hart op de juiste plaats.

 

Voor de release kregen we al heel wat voorsmaakjes met Thinking Of A Place voorop. Deze elf minutenlange nostalgische trip down memory lane werd meteen omarmd door alle fans en kon op kousenvoeten voor heel wat nieuwe volgers zorgen. Het moet geleden zijn van Purple Rain dat Studio Brussel een lange loeder van begin tot einde op de ether gooide. Up All Night is een tegendraadse binnenkomer die meteen de volledige schijf samenvat. Als gewiekste nachtraaf kwinkeleert Granduciel zich een brede boulevard door de openingstrack. Aan ‘I’ve been up all night, spinning round the floor’ is er weinig toe te voegen. Bij Pain worden de heartlandrock-grenzen opgezocht en gretig overschreden. Pijn is hier fijn met de P van prachtig. Strangest Thing is The War On Drugs op z’n best. Zwevend op een wolk van melancholie worden we meegenomen op reis langs de liefdesperikelen van de frontman. Hier wordt wederom bewezen dat deze piekfijne formatie uit Philadelphia een belevenis is voor alle zintuigen, kippenvel gegarandeerd. Nothing To Find is op zijn beurt, samen met het zeer hit-gevoelige Holding On, het meest up-tempo dat A Deeper Understanding te bieden heeft. Denk aan de klassieker Red Eyes en dan weet je meteen dat Granduciel en zijn gevolg ook wat vlotter goed uit de voeten kunnen. In Chains werkt ontketenend op onze gemoedstoestand. Deze bekoorlijke brok opgewektheid zet moeiteloos al onze sinussen open. Zo dikt het rijtje nieuwe heartlandrock-toppers gewillig aan en nestelt The War On Drugs zich voorzichtjes tussen de groten van deze aardkluit. Dit is ontegensprekelijk een band van wereldniveau die we nog steeds kunnen koesteren als een warme verkwikkende kop koffie op een koele matin.

 

Tot in Vorst Nationaal, Adam en company!

(BG)

 

Meer lezen...

Cd-review: Dan Auerbach – Waiting On A Song

31 JUL 2017

 

Dan Auerbach – Waiting On A Song (3,5/5)

 

De sleutel tot solosucces

 

Op Waiting On A Song, de tweede soloplaat van Dan Auerbach (Black Keys), bewijst de frontman uit Nashville nog maar eens dat hij bij de beste songwriters van zijn generatie hoort. Het laatste album van de Black Keys, Turn Blue, dateert weeral van drie jaar geleden en in 2015 loste Auerbach nog een plaat met zijn zijproject The Arcs die ons niet volledig kon bekoren. Maar hier is Dan terug van niet zo lang weggeweest en heeft hij de sleutel tot solosucces gevonden. Vooral niet moeilijker willen doen dan wat je bij je hoofdband ten berde brengt is de boodschap.

 

Shine On Me was het schitterende voorsmaakje, dé oorwurm waar iedere artiest naar snakt, dé brandstof voor een zwoele zomer. Daarom wordt het ook grijs gedraaid op de Vlaamse radiostations van uiteenlopend pluimage. Misschien tot vervelens toe van bepaalde azijnpissers maar de dochters des huizes gaan er spontaan van dansen en huppelen, dus ons deert het niet. De volwassen titeltrack zet de toon als verfrissend aperitiefje. De zoete cocktail van opgewekte melodieën wordt ook bij Malibu Man geserveerd op een bedje van Auerbachs zeer herkenbare vocals. Wij zien de wapperende palmbomen aan een zonovergoten Californisch strand naar keuze al voor ons. Livin’ In Sin en King Of A One Horse Town zijn eveneens niet complex en luisteren lekker weg. Ook al zit Auerbach op zijn albumcover in een dikke laag gevallen herfstbladeren, deze plaat is één en al zomer. Cherrybomb gooit er net over de helft nog een goedgemutst bommetje tegen. De funky bluesrock werkt aanstekelijk en de lyrics zijn niet al te ver gezocht waardoor Auerbach een zeer breed publiek kan/zal aanspreken met deze plaat. Undertow en Show Me, beide riedelend als een America-classic, sluiten af in schoonheid.

 

En nu wachten tot Auerbach zijn maatje Carney opzoekt voor een volgende Black Keys-schijf. Meer van dit graag.

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Equal Idiots – Eagle Castle BBQ

13 JUL 2017

 

Equal Idiots – Eagle Castle BBQ (4,5/5)

 

Garagerock voor al uw feestjes

 

Naast dancing Highstreet heeft Hoogstraten vanaf heden een ronkend rockalternatief. Thibault Christiaensen (zang en gitaar) en Pieter Bruurs (drums) vormen sinds 2012 een band die vrolijke garagerock met een punky kantje brengt. Vergelijkingen met andere olijke duo’s (zie Black Box Revelation, The White Stripes en Black Keys) mogen hier zonder verpinken gemaakt worden. Na hun opmerkelijke passages in menig talentenshows met aanzien (De Nieuwe Lichting, Humo’s Rock Rally…) zijn Equal Idiots toe aan hun eerste LP. Eagle Castle BBQ is een plaat geworden die past op al jouw feestjes.

 

Vanaf de eerste noot zit de sfeer goed. Cover The Corpse is een huppelende streep rauwe punk die binnenkomt. De echoënde uw’s werken aanstekelijk en zorgen meteen voor een meerwaarde. Met Salmon Pink en Put My Head In The Ground hebben Thibault en Pieter al twee vette vissen die op hun dooie gemak naar de top van De Afrekening zwommen. Beide tracks zijn zo strak dat ze als ultieme oorwurm de hersenhelft die verantwoordelijk is voor opgewekte rockriedels niet meer verlaten, pu-pu-pu-pu put that song in your head. Ook Hippie Man en Styx horen bij het betere gerief van de plaat. Er is eigenlijk geen enkel lied dat echt uit de boot valt en dat is voor een debuutplaat van twee jonge kornuiten niet vanzelfsprekend. Ze namen hun tijd om een oerdegelijke plaat te produceren en zijn daar met grote onderscheiding in geslaagd. Toothpaste Jacky is veruit de enige song die in het vakje ‘relatief rustig’ kan gestoken worden. Er is ruimte voor wat gefluit en heimwee naar vervlogen tijden. Maar dit alles duurt niet te lang want er staat nog een horde trappelende tracks klaar met genoeg pk’s om een mustang mee te vullen. I Know en vooral Money Man Midas trekken met gierende gitaren alle registers open met een alles verschroeiend orgelpunt als gevolg. Butter (Up Down) en What You Gonna Say vallen dan weer eerder onder noemer frivool en fruitig met een ruig randje omdat ze het niet kunnen laten. De akoestische titeltrack sluit de meeslepende aaneenschakeling van ruwe rockparels af met een korte riedel om rond het kampvuur mee te kwelen. Het schelle mondharmonicaatje nemen we er graag bij.

 

Hun agenda staat deze zomer én najaar vol. Zeker live eens checken als je er de kans toe krijgt. De toekomst van de vaderlandse rock scene is verzekerd.

(BG)

 

Meer lezen...

Steak – No God To Save

22 JUN 2017

 

Cd-review: Steak – No God To Save (4/5)

 

Urban desert rock

 

Stoner muilperen van uit London in plaats van de Californische woestijn, het is eens iets anders maar daarom zeker niet minder. Al zeven jaar bouwt Steak, met de Britse metropool als uitvalsbasis, een carrière uit in alternatieve rockmiddens. Met een snedige combinatie van fuzz-, stoner- en desertrock zijn we na Slab City (2014) toe aan een tweede loeier van formaat. No God To Save heeft heel wat in zijn mars en mag niet zomaar onder de radar blijven sluimeren. Door hun herkomst en hun vurige keuze voor deze hemelse muzieksoort kunnen we misschien van een nieuw subgenre spreken: ‘urban desert rock’, yeah!

 

Opener Overthrow werd opgebouwd volgens het gekende recept van de stonergrootheid Kyuss. Doorknallen met de nodige twists om de aandacht van de luisteraars krachtdadig bij de les te houden. Gierende gitaren en vranke vocals zijn meteen ons deel en de huiskamer verandert prompt in een dor rotslandschap. Ook Coke Dick geeft er een razende lap op. Het drumstel wordt bedreven afgeranseld en is als strakke maatmeter duidelijk aanwezig. Clones vliegt iets minder bevlogen door de boxen en kan niet meteen een blijvende indruk nalaten. King Lizard daarentegen strooit dan weer royaal met rauwe riffs alsof het kerstmis is voor adepten van het genre. Het refrein werd hier opgevuld met langgerekte oooooh’s die bevorderend werken voor het meezingen. Ook Living Like A Rat en vooral Rough House staan als een huis vol steengoede stonerstenen. Steak is een band uit één stuk en de leden vullen elkaar naadloos aan. Het ongepolijste gitaarspel gaat zo nog enkele tracks verder tot we bij The Ebb met een instrumentaal streepje akoestisch getokkel in schoonheid afsluiten.

 

No God To Save is een zeer verdienstelijke schijf, een gebalde knuist wit van ongebreidelde woede. Ideaal om wat stoom af te blazen.

 

 (BG)

Meer lezen...

Cd-review: Millionaire – Sciencing

06 JUN 2017

 

Cd-review: Millionaire – Sciencing (4,5/5)

 

Een citytrip in het hoofd van Tim

 

Evil Superstars, Eagles Of Death Metal, Broken Glass Heroes, The Hickey Underworld… maar bovenal Millionaire is zowat het eerste wat bij je opkomt bij het horen van de klinkende naam Tim Van Hamel. Twaalf jaar na Paradisiac (2005) zorgt de charismatische frontman misschien wel voor dé belpop-verrassing van het jaar door uit het niets een nieuwe Millionaire-schijf te droppen. Sciencing is een wonderbaarlijke citytrip in het hoofd met grijzende krullen van Tim geworden. Deze plaat is een geslaagd wetenschappelijk experiment in naam van de muziek en zal tot buiten onze landsgrenzen op heel wat bijval kunnen rekenen. Vraag het maar Tims goeie vriend Josh Homme die experimentele rock in een kleurrijk psychedelisch jasje wel weet te smaken.

 

I'm Not Who You Think You Are verbaasde een maand geleden vriend en vijand. Millionaire was in één klap terug en hoé. De lange lacune die ze na hun laatste wapenfeit achterlieten werd hen meteen vergeven. Under The Bamboo Moon past perfect bij de broeierige hitte van de laatste dagen. Bij een terras met ijskoude pintjes en een ondergaande zon zou deze song, badend in de zuiderse, sfeer als ideale achtergrondmuziek kunnen dienen. Maar Tim is geen backgroundman en zet zich graag met zijn gitaar op het voorplan. Op Love Has Eyes bewijst hij met een sublieme solo dat hij nog steeds tot de beste gitaristen van deze kleine natie hoort. Guru’s Feet is dan weer psychedelische rock ten top. Deze track is het beste dat we dit jaar tot nu toe uit deze genrehoek te horen kregen. Met een berekende opbouw à la QOTSA stijgt deze vette streep muziek naar een puntige piek. De keuze om er een Jon Lord-achtig orgeltje bij te zetten plaatst Van Hamels klasse alleen maar in de verf. Ook Silent River en Back In You weten zonder grommende Champagne-riffs probleemloos te bekoren. Vooral de laatste heeft een frisse akoestisch gitaarlijn die zoetjes binnengaat tijdens zwoel zweetweer. L’Homme Sans Corps is zowel muzikaal als taalkundig het buitenbeentje van de plaat. Met een high-pitched voice en een Tame Impala-melodie worden we ondergedompeld in een dartele soundscape van groen gras met madeliefjes en boterbloemen in overvloed. Busy Man schakelt bij de voorlaatste halte nog een versnelling hoger. De snedige strakheid spat uit de boxen bij deze track met bakken hitpotentieel. Het instrumentale Visa Running rondt deze schijf met scherpe rand af met een welgemikte uppercut. Knock-out in de twaalfde ronde is het verdict en Tim Van Hamel mag zijn magische handen oververdiend in de lucht steken.

 

De kroonprins van de belpop is terug en dat zullen we geweten hebben!

(BG)

 

 

Meer lezen...

Cd-review: The Black Angels – Death Song

06 JUN 2017

 

The Black Angels – Death Song (4/5)

 

Psychedelica pur sang

 

Austin, de hoofdstad van Texas, is naast de woonplaats van liegebeest Lance Armstrong op muzikaal vlak één van de hardst bonkende harten van de VS. Janis Joplin, The 13th Floor Elevators, Spoon, Explosions In The Sky en het wereldvermaarde South by Southwest Music Festival zijn onherroepelijk aan ‘the Weird City’ gelinkt. Met The Black Angels hebben ze al een tiental jaar ook een psychedelische rock-parel om trots op te zijn. Death Song, hun vijfde worp, zet hen nog iets steviger in het zadel. Een doorbraak bij het grote publiek is nakend.

 

Inspiratie voor een klinkende bandnaam vonden ze bij The Black Angel’s Death Song van The Velvet Underground & Nico. De titel van deze kakelverse schijf kwam dus ook niet als een iconische banaan uit de lucht vallen. Dit vijftal weet perfect zijn invloeden te kanaliseren en om te zetten in opmerkelijke plaatjes. Currency is er meteen boenk op en hoort zonder twijfel tot het beste van wat dit genre te bieden heeft. Vlijmscherpe riffs en onheilspellend tromgeroffel bepalen de koers van deze overdonderende openingstrack. Het refrein bekt lekker mee en de machtige melodie past nog het best bij een actiefilm van Tarantino. I’d Kill For Her is naar Black Angels-normen relatief luchtig maar rockt er wel stevig op los. Deze track werd terecht uitgekozen om als single vooraf af te vuren. Half Believing is de eerste en enige ballad die op Death Song staat. De bijna jankerige manier van zingen mist zijn doel niet en gaat door merg en been. Het melancholische pad wordt met Hunt Me Down weer verlaten voor een streep opgejaagde garagerock. Het broeierige Texaanse klimaat klinkt overal in door en je waant je bij momenten eenzaam en alleen achtergelaten in de verzengende hitte van een uitgestrekte woestijn. Zo ook bij het beklijvende Estimate die met weinig bombast en volume weet te imponeren. I Dreamt is allesbehalve een zachte droom en schakelt weer een versnelling hoger om over de geasfalteerde aders van het dorre landschap door te jakkeren. Er wordt gegoocheld met woorden waardoor geestverruimende lyrics naar boven komen: Oh I dreamt that you dreamt that I dreamt with you’.  En zo gaat deze trip nog enkele tracks verder om uiteindelijk zelfverzekerd af te sluiten met Life Song. Nog even dit: Als je lang genoeg naar de hoes kijkt begint ze op het ritme van de muziek mee te draaien.

 

In september staan ze in de AB. Maar deze zomer zullen ze ook wel ergens in de buurt halt houden.

(BG)

Meer lezen...
Page 1 of 35
Goto page: 1, 2, 3 ...