Orange Goblin – The Wolf Bites Back
Parkway Drive – Reverence
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Noel Gallagher
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
18 AUG
Brussels Summer Fest
18 AUG
Pukkelpop 2018
19 AUG
Nile rodgers - Chic
19 AUG
Voltage Festival 2018
21 AUG
The Glorious sons
25 AUG
Camping Kitsch Club
26 AUG
Summer Concerts @ Den trap Kortrijk
01 SEP
Crammerock 2018
14 SEP
Rose Tattoo
15 SEP
schippersweekend 2018
30 SEP
Louder than Life - Usa
06 OKT
Rock Allegiance - New Jersey
13 OKT
Kamelot
26 OKT
Oscar and the Wolf
30 OKT
Life of Agony
02 NOV
Macy Grey
03 NOV
Indochine
07 NOV
Nightwish
13 DEC
Nits
20 FEB
Tears for Fears
Fotogalerij
Dour 2014 Fotospecial
Dour 2014 Fotospecial
Concert report: Night of The Proms
Concert report: Night of The Proms
Concert report: STUFF
Concert report: STUFF
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Muzikantendag AB 2013
Muzikantendag AB 2013
Rootsnacht - De Casino St-Niklaas
Rootsnacht - De Casino St-Niklaas
Kasabian @ Vorst Nationaal
Kasabian @ Vorst Nationaal
Photo report: Crammerock 2016 - Saturday
Photo report: Crammerock 2016 - Saturday
Concert report: King Gizzard and the Lizard wizard
Concert report: King Gizzard and the Lizard wizard
Photo report: Sabaton
Photo report: Sabaton
Karmaflow: The Rock Opera Videogame
Karmaflow: The Rock Opera Videogame
Photo report: Glenn Hughes Ft Doug Aldrich - Cultuurpodium Boerderij (NL)
Photo report: Glenn Hughes Ft Doug Aldrich - Cultuurpodium Boerderij (NL)
Concert review: Doylu en Amadou & Mariam - De Casino
Concert review: Doylu en Amadou & Mariam - De Casino
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Joe Bonamassa

De Grillen van Gheysen

De tijdloze


 

 

 

 

 

 

I read the news today, oh boy.

De middenstand regeert het land, beter dan ooit tevoren.

There's too much confusion.

Words like violence, break the silence.

 

See the blind man, shooting at the world.

You were caught on the crossfire of childhood and stardom.

I watched the world float to the dark side of the moon.

A little anxious when it's dark.

 

There's a lady who's sure.

All five horizons, revolved around her soul.

Through the veins of history.

I hear her voice, calling my name.

But I’m a creep, I’m a weirdo.

 

Me and Mary we met in high school when she was just seventeen.

It started out with a kiss.

Take me out tonight.

Housewife.

 

And those were the days of roses, poetry and prose.

Dancing to electro-pop like a robot from 1984.

The pleasure is to play, makes no difference what you say.

Players only love you when they're playing.

 

Why'd you leave the keys upon the table?

Why is the bedroom so cold?

Isn't it always so?

You're probably right.

Where is my mind!?

You are like a hurricane.

 

Help me to carry the fire.

That David played and it pleased the Lord.

We can beat them, just for one day.

With the fire from the fireworks up above me.

There is no other Troy for you to burn.

 

I know the pieces fit.

So I lift those heavy eyelids.

And it's hard to hold a candle,

Thunderstruck!

 

Here we are now, entertain us.
A band is blowing Dixie, double four time.

Scaramouch, Scaramouch will you do the Fandango.

But please don't put your life in the hands of a Rock 'n' Roll band, who'll throw it all away.

 

And now you do what they told ya.

We get some rules to follow.

Obey your master.

It's such a perfect day!

 

Tijdloze 2017

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Tribulation – Down Below

04 AUG 2018

 

Tribulation – Down Below (4,5/5)

 

Tribuleren voor gevorderden

 

Zweden fabriceert, naast zelfbouwpakketen van IKEA, ook heel wat self-made metalbands. Langharige formaties die vikinggewijs hun posities in de maatschappij der edelmetalen op eigen kracht verwerven zonder platgestampte paden te bewandelen. Kwaliteit komt vroeg of laat altijd bovendrijven en bij Down Below is dit in tegenstelling tot de titel meteen duidelijk.

 

Tribulation brengt een mélange van death en black metal die even gemakkelijk binnen gaat als een catchy ABBA-hit. Ook al willen we niets afdoen aan de laatste maar Tribulation speelt het klaar, in hun queeste naar enige mainstreame erkenning, om hun songs niet aan rauwheid te laten inboeten. Dat kan niet van iedere genregenoot gezegd worden. Opener The Lament steekt meteen het vuur aan de lont en geeft je wat je voor de rest van deze puike plaat kan verwachten. Ook Nightbound, Lady Death en Cries From the Underworld behoren tot de beste tracks. Eerlijkheidshalve moeten we wat wennen aan de grofkorrelige vocals van Johannes Anderson, de charismatische frontman. Maar eens we daar door zijn, gaan de gitaarlijnen binnen als köttbullar met frieten. Bij Subterranea wordt zelfs een onheilspellend Halloweenachtig pianowijsje ingezet om het geheel fris en vernieuwend te houden. Down Below zinkt allesbehalve weg in eentonigheid en slaagt er tien keer in om erg verrassend uit de hoek te komen. Het instrumentale Purgatorio kan zo van een soundtrack van een horrorclassic geplukt zijn en loopt allerminst verloren tussen het harde geweld van de rest. Tribulation kan samenvattend gezien worden als een Ghost-alternatief met de scherpe randjes nog aanwezig. Voor fans die naast Minute Maid ook wel eens zin hebben in een koud glaasje versgeperst fruitsap met een stevige scheut vodka. The World en Here Be Dragons, de langste van het pak, laten het op het einde nog eens lekker breed hangen. De verzengende hitte van een Zweedse bosbrand anno 2018 is er niets bij vergeleken. Het sluitstuk Come, Become, to Be blijft als statige zuilengalerij overeind en rondt de boel in schoonheid af.

 

Google leert ons dat tribulatie een beangstiging betekent. Dat is dan ook waar deze heerschappen met hun mix van extremen in slagen.

(BG)

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Ty Segall & White Fence – Joy

24 JUL 2018

 

Ty Segall & White Fence – Joy   4/5

 

Segall en Fence zijn muzikanten van dezelfde soort. 2 mannen met een liefde voor de stoffige gitaar en een drang om te kijken wat er met dat instrument allemaal te maken valt. 6 jaar geleden resulteerde dat in ‘Hair’, een experiment waarbij ze beiden 1 helft voor hun rekening zouden nemen. Dat bleek zeer goed te klikken en hebben die plaat dan maar samen opgenomen. Nu is er dus ‘Joy’.

                                                                 

Bij Segall moet het vooruitgaan. De man produceert albums aan de lopende band (dit jaar nog ‘maar’ 1, dus was het hoogtijd voor een nieuwe worp). Die drang vinden we ook terug in de songs want slechts twee maal klokken ze af boven de 3 minuten. ‘Beginning’ maakt meteen duidelijk dat het geen album vol zware riffs zal worden. We krijgen nog wel een roffelende drum maar daarna horen we vooral veel psychedelische invloeden uit de jaren 60. De heerlijke samenzang is melodieus en doet wat denken aan de Beatles tijdens ‘Sgt Pepper’ of ‘The Magical Mystery Tour’. Ook ‘Good Boy’,  ‘A Nod’ (wat een nummer!) en ‘My Friend’ zijn van hetzelfde hout gesneden en combineren mooie samenzang met een aanstekelijke melodie.

 

Ook fantastisch is ‘Please Don’t Leave This Town’, een nummer dat suddert en beeft en een perfect spanningsveld creeërt voor de rest van de plaat (en dat allemaal in anderhalve minuut). Niet dat het anders zou vervelen want 2 tracks later zitten we al bij ‘Body Behaviour’, een perfecte samenvatting van het album: een opwindend stukje muziek, met een prachtige melodie, de typische samenzang en eindigend met een killerrif. Dat gitaargeweld wordt pas terug bovengehaald in ‘Other Way’, punky en classic Segall! Ook zijn pedalen worden hier nog eens afgestoft om het helemaal te laten ontsporen. ‘Prettiest dog’ moet dan nog volgen…. 16 seconden Punk met een grote ‘P’.  Bij de overgang naar ‘Do Your Hair’ neemt de bas het naadloos over en stuwt die het nummer lekker vooruit.

 

Is er dan geen kritiek? ‘She is gold’ is veruit het langste nummer op de plaat maar experimenteert zonder richting. ‘Tommy’s Place’ zit wat losjes in elkaar en ‘Rock Flute’ is een vreemd tussenstuk dat niet gehoeven had. Maar de conclusie lijkt me duidelijk: Beide heren doen smakelijk hun goesting en hopelijk wordt het geen 6 jaar wachten op de volgende! 

 

(Robbe Desmet)

Meer lezen...

Cd-review: Zeal & Ardor – Stranger Fruit

23 JUL 2018

 

Zeal & Ardor – Stranger Fruit (5/5)

 

Bloed, zweet en tranen

 

Zeal & Ardor is het geesteskind van Manuel Gagneux, frontman en multi-instrumentalist met Zwitsers paspoort. Met zijn tweede langspeler gaat deze muziekpionier verder op zijn nog onbewandeld ingeslagen pad. Z & A combineert namelijk met succes een rijk metal-gamma met opzwepende negro spirituals. Stranger Fruit is meer dan een appeltje voor de dorst en zou zomaar eens dé metalgroeiplaat van het jaar kunnen zijn.

 

Met een intro op het ritme van een hardwerkende slaaf met hakbijl ergens op een plantage ver weg van zijn roots, worden de debatten geopend. Wat daarna volgt zijn vijftien tracks, die gemiddeld afklokken op drie minuten, vijftien krachtige hoofdstukken doordrongen van overtuiging en hard labeur. Het cliché ‘bloed, zweet en tranen’ mag hier gerust letterlijk genomen worden. Gravedigger’s Chant is vanaf heden dé gospel bij uitstek om tijdens een begrafenisstoet bij mee te huilen. Zowel het terugkerende pianoriedeltje als het geschreeuw van Gagneux blijven aan de ribben kleven. Bij Servants wordt er dan weer death metal-gewijs gepiekt tijdens de refreinen. Met opruiende boosheid worden de lyrics aan elkaar genageld. We moeten ons inhouden om ‘ja, godverdomme, jaa’ te roepen terwijl we met de vuist op tafel slaan. De hoofdriff bij Don’t You Dare is gedurfd maar slaat bijna meteen aan en is er eentje om in een edelmetalen kadertje te steken. Na drie oerdegelijke songs zijn we al overtuigd van deze toch wel aparte avant-garde stijl om twee uiteenlopende genres met elkaar te kruisen. Fire Of Motion en Row Row behoren met voorsprong bij de hardste van de klas. Maar de catchiness van de composities worden niet uit het oog verloren. Bij You Ain’t Coming Back krijgen de backing vocals weer wat meer werk in de schoot geworpen. Striemende gitaarlijnen dalen als zweepslagen neer op onze ruggen om ze gelittekend achter te laten. Ook We Can’t Be Found is technisch zeer hoogstaand en heeft iets onheilspellend dat we het best kunnen omschrijven als de spankracht van een achtervolgingsscène uit een Stephen King-epos. Neem het van ons aan, na één luisterbeurt zal deze plaat jou niet meer loslaten en je zal op onmogelijke momenten getriggerd zijn om nog eens, nog eens en nog eens te luisteren. Met als gevolg dat je nieuwe details op de gelaagde achtergrond zal ontdekken. De titeltrack maakt het hele zootje ongeregeld alleen nog maar gekker. Wat op het eerste zicht op een monotone platenvuller lijkt, ontpopt zich tot een bezwerende hymne die live daverend van de bühne zal rollen. Built On Ashes rondt deze tour de force af met een duivels assenkruisje op het voorhoofd. Geen haar op ons hoofd dat er aan denkt om het af te vegen.

 

De veelheid aan liedjes zorgt niet voor een kwaliteitsdaling en de royaal paarse hoes met het in het oog springende logo zal voor de nodige aantrekkingskracht zorgen. Maar het is vooral de inhoud van Stranger Fruit die je finaal overstag zal laten gaan.

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Fire Down Below – Hymn Of The Cosmic Man

09 JUL 2018

 

Fire Down Below – Hymn Of The Cosmic Man (5/5)

 

Het vuur brandende houden

 

Twee jaar geleden maakten we kennis met deze ‘amp-hugging, hard-hitting, fuzz-loving, ear-splitting, riff-worshipping rock ’n rollers’ uit Gent. Hun debuutplaat Viper Vixen Goddess Saint (2016) was een schot in de stoner roos en stond terecht in ons eindejaarslijstje met beste hardrock- en metalschijven. Nu zijn ze terug met een tweede donderend kanonschot Hymn Of The Cosmic Man. Een intro en zes loeiers van formaat werden vakkundig opgenomen in Much Luv Studio (Tim De Gieter) en verpakt in een beeldige hoes.

 

Na het uitbrengen van hun oerdegelijke debuut verspreidde hun steengoede stonerrock zich als een lopend vuurtje tot ver buiten de landsgrenzen. Jeroen (vocals en gitaar), Kevin (gitaar), Bert (bas) en Sam (drums) werden opgepikt door het Californische label Ripple Music en Viper Vixen Goddess Saint werd in alle mogelijke vormen wereldwijd heruitgebracht. Maar nu terug naar het heden met Hymn Of The Cosmic Man.

 

Red Giant, een twee minuten durende prikkelende prelude, opent de sluizen. Het daarop volgende Ignition/Space Cruiser overspoelt ons met vette riffs. Met een internationale sound die meteen een aanslag pleegt op het gehoorkanaal zal Fire Down Below het nog ver schoppen. Tegelijk dreigend en zeer welgekomen worden tracks met een Kyuss-kaliber gedropt alsof het niets is. Het strakke Saviour of Man en het reizende The Cosmic Pilgrim bereiken elk op hun eigen manier hun doel. Enkel met een muur van kwaliteitsvolle boxen komen deze heerlijke composities echt tot hun recht. Kort en snedig of lang en breed uitgesmeerd dit Gents ensemble kan alles aan. Deze Belgische edelmetalen moeten met gemak de landsgrenzen kunnen overstijgen. Ascension is een slapende vulkaan ergens in een afgelegen woestijnlandschap die onheilspellend wakker wordt om het dorre landschap te vullen met lavarivieren vol kolkende gitaarriffs. Ook de vocals van frontman Jeroen komen zowel bij de rustige als hardere stukken goed tot hun recht. De langste loeder werd als sluitstuk gestationeerd. Oordopjes zijn hier geen overbodige luxe. Festivalorganisatoren aller landen, neem een voorbeeld aan Headbanger’s Ball Fest te Izegem en zovele anderen en boek deze bedreven bende. U zal niet bedrogen uitkomen.s

 

Fire Down Below spuwt vuur en laat een verschroeiend spoor van vernieling achter.

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Definitivos – Courtrai Moderne: Definite Definitivos

19 APR 2018

 

Definitivos – Courtrai Moderne: Definite Definitivos

 

De definitie van tachtig was prachtig

 

Record Store Day belooft weer een hoogdag te worden voor alle verzamelaars van muziekdragende middelen. Een dag waarop menig artiest in binnen- en buitenland zijn stinkende best doet om onuitgebrachte pareltjes of reissues extra in de verf te zetten. Definitivos, de godfathers van de Kortrijkse belpop, brengen via het gloednieuwe Mayway Records, een label om in de gaten te houden, een nostalgische best of uit voor alle liefhebbers van het genre.

 

De Kortrijkse T.C. Matic bundelde al zijn grootste hits op vinyl en stak het in een kleurrijk jasje. Dertien stuks, één voor één staaltjes punkrock van de bovenste plank. Dit verzamelalbum ademt jaren 80, maar nodigt nog steeds uit om een modern danspasje te placeren. Met Courtrai Tonight als opener gaan we via Take Over naar Feeble Minded. Allemaal klassiekers uit Belgische muziekpatrimonium die kunnen wedijveren met hun Britse genregenoten. Ook het strakke Mr C en het Idyllische Robin in The Forest mogen niet ontbreken. Courtrai Moderne zet simpelweg deze legendarische formatie van weleer samen met de Vlasstad als bakermat op de muzikale map van de eighties. Het is een hebbeding voor fans van het eerste uur en een leerschool voor jongere muziekliefhebbers.

 

Release happening:  Zaterdag 21 April, 16h  op de Kortrijkse Grote Markt.

De eerste exemplaren van de plaat worden verkocht en gesigneerd door alle Definitivos.

 

U weet wat gekocht op Record Store day.

 

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: The RG s – The Cricket Sound

17 APR 2018

 

The RG’s – The Cricket Sound (4,5/5)

 

Noise met een brede grijns uit eigen streek

 

De oerdegelijke bands uit eigen streek die het hardere labeurwerk niet schuwen, blijven als wilde paddenstoelen uit de Zuid-Westvlaamse kleigrond schieten. Wat The RG’s met hun tweede langspeler The Cricket Sound afleveren hebben we sinds Gojira en King Hiss niet meer in onze oren gesmeerd gekregen. Het is moeilijk om te vergelijken met ‘bekende’ bands, maar wat Wouter, Stijn en Jens hier gefabriceerd hebben klinkt vooral heel sleazy, fuzzy en noisy. De aanwezigheid van Brent Vanneste in de opnamestudio is hier en daar te horen, maar bovenal zijn The RG’s erin geslaagd om een eigen doorwinterde sound naar voor te schuiven.

 

Dat The Cricket Sound vol ongepolijste ronkende rockparels staat, wordt meteen bewezen door de openingstrack. Bored Ass Tony verveelt geen seconde en heeft een intro die Kortrijk en omstreken stante pede in een dor en rotsachtig woestijnlandschap doet veranderen. Gierende gitaren en driftig gedrum als metronoom zijn de bouwstenen van deze formatie waar heel wat muziek in zit. Bij Stevie, The Guy Who Didn’t Pay Us wordt er gretig doorgedaan. Geen afgeschuurde tracks zonder prikkende splinters, maar rauwe muilperen recht in onze tronie. Stevie de sleper zal het geweten hebben.

 

De titeltrack komt na één luisterbeurt binnen om als een tjirpende krekel in het achterhoofd al winterslapend te blijven hangen. Deze dijk van een schijf is de ideale soundtrack bij het gejaagde, met sociale media gevulde leven dat we allen op onze eigenste manier door ploegen. Dirty Allen begint onheilspellend met een doffe sirene die doorheen de song een rode draad lijkt te vormen. De strakke wisselwerking tussen de bandleden, die elk een deel van de lyrics voor hun rekening nemen, is één van de vele sterktes die The RG’s op een drafje uitspelen. Bij Keep Your Secrets wordt de kunde van geheimhouding op de korrel genomen. Bij dit staaltje garagerock pur sang zitten we over de helft.

 

Dead Inside gooit nog wat olie op het brandende vuur. Zelfs de mannen van Triggerfinger zouden van deze grofkorrelige loeier van formaat iets kunnen leren: laat de drang naar radiovriendelijkheid de diepgewortelde roots van de ronkende rock & roll niet beïnvloeden. My Friend Ed, de langste streep vettigheid van de plaat, houdt de boel net voor het einde gerodeerd om uiteindelijk in stijl af te ronden met Smack Your Neighbour, een serieuze ‘djoef van de week’ afgekruid met een snuifje shoegaze. Ook het artwork, die de lading heel goed dekt, mag er wezen, alleen daarvoor al zou je een vinylplaat van dit drietal in huis halen.

 

The RG’s staan garant voor een stevige pot noise rock met de brede grijns op het gezicht. Met The Cricket Sound zetten ze gretig enkele stappen vooruit.

 

BG

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 39
Goto page: 1, 2, 3 ...