BEAR – Propaganda
Loathe – I Let It in and It Took Everything
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Rawdriguez - Asylum Of The Arcane
Novelists Fr
Agenda
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
28 NOV
Waregemse Metal Day

The odd man

United States of achterlijkheid


 

 

“M-merika ... fuck yeah”

 

Er bestaan vele soorten blokken: legoblokken, oostblokken, Maggie De Blocken, ... Nu ik een dochter heb, besef ik ook dat er zoiets bestaat als cockblocken en voor het eerst kreeg ik deze maand ook de writer’s block op mijn schoot geworpen. Gezien ik mijn dyslexie als sinds het lager als excuus gebruik en dus deze leugen in leven moet houden, heb ik altijd mijn bevallige echtgenote nodig om te voorkomen dat deze berg stront van een column geen uitgesmeerde poep wordt. Zonder haar zou ik namelijk een tekst produceren die Henri Poincaré zou kunnen gebruiken om zijn chaostheorie te staven. Helaas was mijn vrouwmens het strontmoe om coronacolumns te verbeteren, dus moest ik elders inspiratie zoeken.

 

Even dacht ik om te schrijven over onze eigenste Belgische Trump Junior, het broekventje Van Langenhove, die er terug in geslaagd is half Vlaanderen te verontwaardigen door een 19-jarig meisje te body-shamen. Aan de andere kant is het misschien ook diezelfde helft van Vlaanderen die gretig een filmpje deelt op sociale media van Stef Wauters die Maggie De Block in het VTM-nieuws ‘het zwaargewicht van Open-VLD’ noemt. Ik moet toegeven, ik moest toch ook wel even gniffelen... Dat vond ik wat hypocriet, dus dat idee heb ik dan maar van tafel gegooid.

 

Gelukkig kan je er nog altijd op vertrouwen dat ‘the big dog’ señor Donald Trump himself, weer een stoot uit haalt. Hij maakte namelijk bekend dat hij uit het WHO stapt en de bijhorende 450 miljoen dollar elders zal besteden (aan de opstart van Trump-care eventueel?). Volgens ‘The Donald’ staat het WHO te veel onder invloed van China en is het dus hun schuld dat er meer dan 100.000 Amerikaanse burgers overleden zijn aan Covid-19. De gradatie waarin hij zijn verantwoordelijkheid weg wuift en de rollen tracht om te keren, zorgt er zelfs voor dat Zach ‘Fuckboy Airlines’ van Temptation Island onder de indruk is.

 

Waar ik vroeger opkeek naar het almachtige Amerika, is mijn perceptie van het land, mede door wat maturiteit bij te kweken, maar ook door Trump aan het werk te zien, de laatste jaren sterk veranderd. Als je kijkt naar de gradatie van armoede en de hoeveelheid mensen in de rij van de voedselbanken, beginnen er al wat belletjes te rinkelen. Één dag beademing op de Intensive Care kost een Amerikaan net iets meer dan 10.000 dollar. Zelfs de gaatjes vullen in hun tanden zit er voor de meeste Amerikanen niet in, terwijl dit bij ons grotendeels wordt terugbetaald. Laat ons vooral ook niet de watercrisis van Flint (Michigan) vergeten, waarbij een volledige (voornamelijk gekleurde) stad loodvergiftiging opliep. Dat was nog in Obama-tijden, je kan dus niet alles op arme Donald afschuiven, maar je kan er toch echt niet omheen dat Amerika op een derdewereldland begint te lijken... Toch kijken nog steeds heel veel mensen op naar deze ‘failed state’.

 

Niet enkel op vlak van volksgezondheid en politiek is deze natie een farce. Acht op de tien Amerikanen gelooft in engelen en Darwins evolutietheorie staat nog steeds ter discussie. De reden waarom ze het metrische systeem niet gebruiken is zelfs religieus getint. Lobbyisten hadden de regering namelijk gezegd dat het metrische systeem door Franse atheïsten werd bedacht. Need I say more? Begint het grote Amerika wat te stinken? Wacht, het wordt alleen maar erger als je weet dat naast Somalië en Zuid-Soedan, de VS het derde land is die het internationale Verdrag van de Rechten van het Kind niet heeft ondertekent. Ga naar Walmart en je zal naast het knutselgerief munitie kunnen kopen. Een vuurwapen van ‘Hello Kitty’ voor de kids? No problemo!

 

Het begint stilaan door te dringen dat de zogezegde Amerikaanse droom meer weg heeft van een nachtmerrie. Taferelen als in ‘The Handsmaid Tale’ zouden wel eens waar kunnen worden. Als ik Mexico was, zou ik betalen voor die muur...

 

This is The Odd Man saying: Dan hebben we het nog niet gehad over die Dettol

Meer lezen...

EP Review: H3KTOR - Sensus

24 MEI 2020

 

H3KTOR – Sensus.

 

West-Vlaanderen slaat weer toe! H3KTOR brengt zijn tweede EP uit. Dit trio uit Oekene bracht in 2017 hun eerste EP ‘Enjoy Your Innocence’ uit. Nu is er dus Sensus. Wat meteen opvalt is het drum- en baswerk. Hier is meer aandacht aan besteed vergeleken bij ‘Enjoy Your Innocence’. Dat betekent dat drummer Hans Brakke en bassist Sebastien Decock de handen vol hebben met timing en combinatiespel. Ook is de sound voller. De schijf heeft drie songs. Opener ‘Sensus’ start met een goed in het oor liggende gitaarriff. Het is een up-tempo song met cleane zang. Radiovriendelijk rocknummer.

 

‘Broken’ start mysterieus met een basmelodie vol effect en diepe zang. Na 1’20” valt de gitaar in zijn we vertrokken met een meeslepende riff . Op minuut 2’40” volgt een andere riff met zang en de song draait naar een up-tempo ritme. Op minuut 3’50” krijgen we een herhalende ‘Sabbath’ riff die naar het einde toe versneld. Live moet deze song inslaan als een bom.

 

Er wordt afgesloten met een instrumentaal post-rock nummer. Een simpele riff maar het drumwerk tilt deze song de hoogte in. Het ritme wisselt geregeld op en af. Gitarist Bram Vanhalst schudt hier de ene riff na de andere uit zijn mouw. Een kort krachtig nummer.

 

Deze EP is goed opgenomen en met deze drie songs geeft de band een duidelijk beeld waar ze voor staan.

 

www.h3ktor.com 

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

Heisa - Joni

19 MEI 2020

 

Heisa – Joni

 

Het gaat hard in ons Belgenland. Hier is de nieuwe schijf van HEISA.

 

Wie? Geloof me, uw vraag zal in de nabije toekomst snel beantwoord worden.

 

HEISA is Jacques Nomdefamille  (vocals keys bass) (dus Jacques is de familienaam?), Koen Castermans (guitars backing vocals) en Jonathan Frederix (drums backing vocals). 

 

Ze brengen een soort indierock met experimentele uitstapjes. De zangpartijen galmen op de achtergrond op een paar uitzonderingen na zoals o.m. ‘Serenity Now’. Hier wordt een diepe rustige zang naar de voorgrond gebracht. De schijf start met ‘Let Go’. Een song met nogal wat breaks en aparte drumritmes. Eén van de kenmerken van deze schijf blijkt later. De songs zijn stuk voor stuk avonturen.

 

Ze hebben gemeen dat de zangpartijen met veel effecten zijn opgenomen en de structuren van de songs niets weghebben van de indierock die we vandaag kennen.

 

In ‘A March’ wordt het aangegeven ritme van de gitaar bijgestaan door een  gebroken drumritme. Gewaagd maar het plaatje klopt. Naarmate de plaat vordert, hoe beter het wordt.  Er komt zowaar gitaargeweld aan te pas in ‘Keep It’.

 

Mijn favoriete songs zijn ‘Cloudpresser’, een noisy song met swingende riff en ‘Detach Mend’, een sterk nummer met een knipoog naar Tool.

 

HEISA is een band dat songs schrijft die we in ons land m.i. nog niet zijn tegengekomen. De aparte ritmes zijn hun uithangbord. Aan de mix moet je wennen.

 

Guido Grymonprez.

 

 

www.maywayrecords.com/artists/heisa

 

 

 

Meer lezen...

EP Review: Tarmak - Plow

14 MEI 2020

 

TARMAK – Plow (EP)

 

Dit Belgisch drietal brengt hoofdzakelijk instrumentale post-rock met progressieve inslag. Er werden vier nummers opgenomen waarvan in opener Kraterongeveer twee minuten wordt gezongen. Gitarist Sander neemt de zang voor zijn rekening. De zanglijn is tweestemmig opgenomen met een octaaf verschil. Het klinkt alsof de zangpartij in een lege sporthal is opgenomen. Vreemd en apart.

 

De eerste minuten van ‘Krater’ doen me denken aan het Duitse Rotor. Zeker wat het baswerk betreft. De zanglijn wordt ondersteund door wat Alice In Chains-achtig gitaarwerk. De resterende songs zijn volledig instrumentaal. ‘Petanque’ , ‘Krampus’ en ‘Toton’ zijn typerende songs voor het genre. Alle ingrediënten zijn aanwezig. De muziek is een mengelmoes van Toundra, Tool, If These Trees Could Talk en Opeth.

Complexe structuren met onverwachte ritmeveranderingen zijn geen uitzondering.

 

Het baswerk van Geert en het drumwerk van Simon is van hoog niveau. Het samenspel is top. Het bij momenten zweverige gitaarwerk past perfect in het geheel. Het is wat wennen aan de gitaarklank wanneer er harder gespeeld wordt.  

 

Het wordt snel duidelijk dat de muzikanten zeer goed op elkaar zijn ingespeeld. MIAVA, Locus Control e.d. krijgen er een muzikaal teamgenoot bij. Dit is een debuut dat ons doet uitkijken naar meer.  Maar dan van hogere opnamekwaliteit.

 

Guido Grymonprez.

 

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: The Black Legacy– Black Flower

08 APR 2020

 

The Black Legacy – Black Flower

 

Deze Italianen brengen hun eerste album uit. Dit viertal brengt heavy classic hardrock met een ferme knipoog naar Black Sabbath en Zakk Wylde.

 

Hun artiestennamen zijn -hopelijk voor hen - bedoeld als grap: Die: lead zanger, Alberto T.: gitaar, M.Pepper: basgitaar en Joe Von Taine: drums.

 

Het album telt negen nummers. De muziek is goed gebracht. Afgewerkte sterke riffs en een strakke ritmesectie. Maar je voelt waarschijnlijk de bui al hangen?

 

De zang is hier echt het minpunt. Men krijgt de indruk dat er gewerkt is onder tijdsdruk. Tijdens sommige songs lijkt het of Die meerdere glazen achterover heeft gekapt. Een mooi voorbeeld is The Race’.De afwerking van de zangpartijen is alles behalve.Songs als ‘Get Loose’ en ‘Queen of Green Hill’ gaan compleet de mist in. Nochtans zit de groove goed. Het voorlaatste nummer Chains of Pride’ geeft ons plots hoop. Hier werd blijkbaar wél aandacht aan de zang besteed. Daarbij wordt hier bewezen dat zanger Die over talent beschikt.  

 

Waarom dat dit talent niet uitgespeeld wordt bij de andere songs is mij een raadsel. ‘Dying Every Night’ is dan weer op het randje. Gitaren, drums en bas staan als een huis. De productie valt best mee.

 

Origineel? Neen. Maar wel stevige Rock ’n’ roll. Hier zat veel meer in.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd review: Astodan - Bathala

30 MAA 2020

 

Astodan – Bathala.

 

Dit is een Belgische band die uit vijf leden bestaat. Drums, basgitaar en drie(!) gitaren. Wat zeker om heel wat muzikale vernuftigheid vraagt om dit met elkaar te combineren zonder chaos te creëren. En dat lukt hen aardig. Toch zijn er heel wat synths te horen. Deze band brengt instrumentale postrock. Deze plaat is de opvolger van ‘Ameretat’. Hun sound kan je een mix noemen van “If These Trees Could Talk”, Pg.lost, Toundra en AmenRa

 

Er staan zes nummers op en duurt ongeveer zesenveertig minuten. De songs zijn één voor één werken die alle typische klanken voor dit genre bevatten. De studio-engineer heeft een prachtproduct afgeleverd. De gitaristen Bert Quinten, Nick Buelens en Tim Moens zorgen voor een muur van geluid die op geen enkel moment het basgitaarwerk van Tom Verryken  en de drums van Tom Overloop naar de achtergrond verwijzen.

 

Je hoort de opbouwende nummers  evolueren van atmosferische soundscapes naar explosieve uitbarstingen waarbij je kippenvel krijgt. Opener ‘Hukluban’ start met synths om na een minuut plaats te maken voor gitaargetokkel met basgitaaraanslagen. Na twee minuten valt alles in. ‘Katalonan’ kan je best vanuit je luie zetel beluisteren. Iets kalmer en in de vierde minuut vallen alle instrumenten in.

 

Likha’ is het langste nummer op de schijf. Je bent zoet voor meer dan elf minuten. Alle songs hebben dezelfde kenmerken: opbouwen naar een climax om vervolgens opnieuw te beginnen. Daar is niks mis mee. Het is zeer avontuurlijk. De songs zijn gewoonweg prachtig.

 

Emotie en drama gaan hand in hand. Dit is topklasse die je volgens mij het best beleeft met een kwalitatieve hoofdtelefoon in een duistere omgeving.  

 

Ik popel om deze band live aan het werk te zien. En het liefst in een zaal.

 

 

Ik blijf het herhalen: grote klasse!

 

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd Report: Drums N Guns - Hail Hail

23 MAA 2020

 

DRUMS ‘N’ GUNS – Hail Hail

 

Deze Drum ‘n’ Guns zijn landgenoten. De band heette ooit Mogul en de stijl lag in het stonerrockgenre. Anno 2020 is er dus een andere naam én een andere stijl. We horen hier een mengelmoes van rock ’n roll, punk, indierock en wat new-wave.

 

Het eerste wat opvalt is dat het vooruit gaat. Negen van de elf songs zijn up-temponummers wat niet wil zeggen dat de overige twee traag zijn. Met de opener Foot Up Your Ass’ krijg je meteen wat je verder mag verwachten. Goede gedreven songs met cleane gitaren (= no distortion) en aparte akkoorden. De leadzang lapt geregeld de toonhoogte van de gitaren aan zijn laars en komt daar goed mee weg. In ‘Oceans Splits In Two’ verrast hij zelfs met hoge uithalen. De titelsong Hail Hail’ is iets trager en is weird. Prisoner In Tide’ is een stuwende song met dreunende bas en drum tot ongeveer halfweg. Dan valt het stuwende weg en bas en drum brengen een sterk staaltje samenspel met op de voorgrond mooi gitaarwerk met echo-effect.  Een uitschieter.

 

De vreemde eend in de bijt blijkt ‘Nubian Lions’ te zijn. Het ondersteunende drumwerk komt pas na anderhalve minuut de song uit zijn startblokken duwen. ‘Vermin Plant’ zet er vaart achter en met de aanwezige roffelsnaredrum krijg je de indruk dat het sneller en sneller gaat. Met het zeer variërende ‘Split Second’ wordt er afgesloten. Ons Belgenland heeft er een straffe band bij. ‘Hail Hail’ is het bewijs. Hopelijk mogen we deze talentvolle band gauw op een podium zien. Als het dit jaar niet lukt door bijvoorbeeld één of ander virus, volgend jaar dan zeker.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...
Page 1 of 48
Goto page: 1, 2, 3 ...