All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Mooneye - Big Enough
Agenda
28 MEI
GMF 2022
29 MEI
Moen Feest 2022
05 JUN
Vestrock 2022
06 JUN
Kiss
12 JUN
Eric Clapton
19 JUN
Live Is Live
25 JUN
Grensrock 2022
26 JUN
Hellfest 2022
03 JUL
Ieper Hardcore Fest
05 JUL
Rammstein (Nl)
09 JUL
Mad Cool Festival (ES)
10 JUL
Sjock 2022
10 JUL
Bospop 2022
11 JUL
The Rolling Stones
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
06 AUG
Coldplay
14 AUG
Alcatraz Open Air 2022
14 AUG
Cirque Magique 2022
27 AUG
Roadrock 2022
28 AUG
W-fest 2022
03 SEPT
Epica
05 SEPT
Factory of Sweetness
12 SEPT
Arcade Fire
14 OKT
Godsmack
23 OKT
Kansas
30 OKT
Fleddy Melculy
02 NOV
Blue Oyster Cult
10 DEC
BFTP 2
11 DEC
WMD 2022

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Bear's Den - Blue Hours

22 MEI 2022

 

Review: Bear’s Den - Blue Hours.

 

Bear’s Den hoef ik niet uitgebreid voor te stellen denk ik. Deze folkrock band uit London is populair in België. Met hun derde album “So That You Might Hear Me” braken ze in 2019 echt door in ons landje. Dit resulteerde in fel gesmaakte optredens op diverse festivals. Ik was alvast benieuwd hoe hun vijfde studioalbum “ Blue Hours “ klinkt.

 

Opener New Ways is er direct, zoals we als eens durven te zeggen “ kloef op “. Prachtige samenzang mooi neergevlijd op een zacht bedje van piano en strakke drums. Niks teveel, niks te weinig aan dit knap nummer. Titeltrack Blue Hours start met elektronisch klinkende drumtrack, niet wat ik verwacht, maar het nummer breekt mooi open. De folkrock is ver zoek, maar je vindt een mooi, typisch Bear’s Den nummer in de plaats. Frightened Whispers, elektronische, breekbare popmuziek, beter kan ik het niet omschrijven. Een gevoelige song over een relatiebreuk. Zo zijn er veel, maar Andrew Davie en Kevin Jones weten dit perfect te bezingen. Gratitude, gaat verder op het elan van Frightened Whispers, voor mij iets te middelmatig, iets te veel autopilot. Shadows begint veelbelovend maar kan niet echt bekoren. Dit kan wel zo door de speakers knallen in een, door liefdesverdriet gekwelde, tienerkamer.

 

Track nummer zes, All That You Are, ze hebben mijn aandacht terug te pakken. Knappe compositie, weet je zachtjes mee te nemen om naar het einde toe, zoals een rozenknop, mooi open te bloeien. Dit zou wel eens hun eerste single kunnen worden. Met Spiders maken ze een ommezwaai naar een minimalistische uptempo song, zeer herkenbare sound, zou zo ook een single kunnen zijn. Selective Memories klinkt nogal Coldplay – achtig, vooral de zangstijl doet me denken aan Chris Martin. Simpele drumtrack, keyboard riedeltje er boven op, voeg nog wat zachte trompetten op de achtergrond toe en voilà, je hebt een nummer. On Your Side gaat, denk ik toch, over alcohol en vooral wat dit kapot maakt in een relatie. Muzikaal geen hoogvlieger, maar de zang maakt veel goed. Laatste nummer All The Wrong Places kabbelt rustig naar het einde van dit album toe, geen hoogvlieger.

 

Tien jaar en vijf albums verder blijft Bear’s Den doen wat ze goed doen, rustig opbouwende songs over hartzeer en liefdesperikelen componeren. Maar voor mij is dit, op een viertal liedjes na, minder verrassend, minder vernieuwend dan hun eerste LP’s. Mocht ik een score moeten geven, krijgen ze een welverdiende zes op tien.

 

Alain Mares

Meer lezen...

Silverstein - Misery Made Me

05 MEI 2022

 

Review: SILVERSTEIN – Misery Made Me 

 

Canada,  daar komen deze jongens vandaan.. Als het over rockmuziek gaat staan ze meestal in de schaduw van The United States of America.  Onterecht. Vergis je niet, Canadezen kunnen rocken. Denk maar aan Rush, Arcade Fire, Bryan Adams, Neil Young, etc …

Silverstein is minder bekend dan de hierboven vermelde artiesten, maar kan toch rekenen op een stevige achterban. Een kleine 2 miljoen volgers op Spotify. In 2000 opgericht, na negen albums is er eindelijk hun tiende album, “ Misery Made Me “.

Ken je deze band nog niet ? Verwacht dan een rare mix van punkrock, pop en nu-metal, melodieus en bij momenten stevig en agressief uit de hoek komend.

 

Opener Our Song maakt direct duidelijk wat je mag verwachten. Stevig gitaarwerk, slappy bass, en een tekst over het leren uit je fouten en sterker worden.  Die Alone  , uptempo, pure punkrock, en zanger Shane Told is kwaad, zeer kwaad, op wie ?  Ik denk op een ex, “ whithout me you’re nothing, you’re gonna die all alone “ … duidelijk ! Ultraviolet verrast me, klinkt poppy met een aanstekelijk gitaarriedeltje. Dit zou zo op StuBru gedraaid kunnen worden. Deze muzikanten kunnen een degelijk cathy nummer schrijven, dit lust ik wel. Cold Blood borduurt verder op de catchy tunes van Ultraviolet, maar klinkt voor mij minder verfijnd.

It’s Over, ook hier weer eerder nu-metal, is best te vergelijken met Blink 128, Puddle of Mud, etc… zware, stevige gitaarakkoorden, vette baslijnen, de pauzes op de goeie momenten om dan weer te ontploffen in een wolk van kwaadheid. Ideaal om in de auto te beluisteren, en vooral… vergeet de cruise control niet op te zetten want voor je het weet rij je veel te snel. The Altar_Mary, een mengelmoes van alles wat ik al beschreef over dit album, maar met net iets teveel “ brulboei “ voor mij. Maar dan helemaal op het einde …. super rustig en Justin Bieber – achtig. Raar!

Slow Motion, Don’t Wait Up, meer van ’t zelfde, kan helaas niet bekoren, er gebeurd weinig verrassends. Fast Forward dan maar naar Bankrupt, is een DIKKE middenvinger naar het establishment, politics en macht met creepy gitaarwerk en vrolijke deuntjes gecombineerd. Dit vind ik wel goed. En neem dan de tekst, die staat al een tang op een varken in dit nummer. “The world is a cancer coming for you… “ vrolijk deuntje en deprimerend tekst terzelfdertijd. Knap nummer. Live like this, klinkt helaas weer routineus,  hier verlies ik de aandacht.

Afsluiter Misery, een ballad zowaar. Beter nog, een knappe ballad. Dit is gedurfd. Shane kan veel meer dan kwaad brullen, hij kan ook degelijk zingen. Dit nummer is een “ vreemde eend in de bijt “ maar een mooie afsluiter.

 

Silverstein hun tiende album is degelijk, knap geproducet, en zal de fans zeker bekoren. Voor mij is het net iets te routineus en middelmatig, te weinig afwisselend. Een paar knappe songs, maar teveel van dezelfde trukendoos.  Tja, een oude rocker als mezelf denkt bij Canada nog steeds aan Rush.

 

Alain Mares

Meer lezen...

Ted Nugent - Detroit Muscle

03 MEI 2022

 

Uncle Ted (73!) weet van geen ophouden. ‘Detroit Muscle’ is zijn zestiende studio-album. Albums met Amboy Dukes en Damn Yankees niet meegerekend. Bij zijn eerste solo-album ‘Ted Nugent’ werden de vocals verzorgd door Derek St Holmes maar op de daaropvolgende albums nam Ted zelf de zang voor zijn rekening. Idem op ‘Detroit Muscle’. Het is een typische Nugent schijf geworden doordrenkt met rock’n’ roll. Het gaspedaal wordt stevig ingedrukt gehouden. Korte swingende songs met heftige gitaarsolo’s. Hier en daar een bottleneck en een vet choruseffect zijn typerend. Bij ‘Drivin’ Blind’ wordt het gaspedaal wat gelost en begeeft hij zich in ZZ Top land. Bluesy getint. Met iets meer dan vier minuten is dit trouwens het langste nummer op de schijf.

 

Bij ‘Alaska’ hoor je een andere Ted Nugent. De veranderingen in zijn stemgeluid komen duidelijk naar voor. Een mens wordt nu eenmaal ouder. Die song is radiovriendelijk. ‘WinterSpring SummerFall’ is zo’n echte instrumentale Nugent song. Eentje zoals ‘Homebound’ op het album Cat Scratch Fever.

 

‘Leave The Lights On’ is een ietwat sentimentele rockpopsong. Zou Ted mellow worden? Vergeet het: er volgt pure rock ‘n’ roll met ‘FeedBack Grindfire’ . Zijn typisch geschreeuw is ook terug.

 

De schijf wordt afgesloten met het Amerikaanse volkslied à la Nugent. Zijn versie van ‘Star Spangled Banner’ moet bewijzen dat hij nog steeds patriot is van het eerste uur én hij het gitaarspel nog lang niet is verleerd.

 

‘Detroit Muscle’ is een plaat voor de die-hard Nugent fans. Ze worden verwend met elf songs. Benieuwd hoe die schijf het in Europa zal doen.

 

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Reef - Shoot Me Your Ace

19 APR 2022

 

Glastonbury, we kennen het festival allemaal. Maar er is daar meer te doen dan jaarlijks wat koeien naar een andere weide loodsen, grote stalen constructies neerpoten en 100.000 man ontvangen. Nee, er is ook een goeie Rock & Roll scene. Reef, deze jongens zijn geen lokale veehouders, maar offspring van topmuzikanten. Onder andere Jesse Woods, zoon van Ron Woods op  gitaar en Luke Bessant ( ex-drummer van Bryan Ferry en Joe Strummer ). Dit album werd geproduced door niemand minder dan Andy Taylor, die trouwens ook gitaar speelt op dit album en live wanneer ze touren. Zegt genoeg, me dunkt.

 

De nummers doen me denken aan mix tussen Airbourne en Greta Von Fleet, gekruid met een snuifje country en mooi gepresenteerd op een bedje van Led Zeppelin . Niet de minste referenties. De songs pakken je direct mee op een ouderwetse Rock & Roll trip. Je staat direct in een zaal waar de stevige beats, coole riffs en nummers met een groot hart je zo meepakken. Geen tijd om de bar op te zoeken, na een paar nummers sta je al in het zweet mee te brullen en te headbangen.

 

Als je op zoek bent naar pure rock, met een vleugje Bon Jovi, waar Hold Back The Morning me aan doet denken, dan ben je aan het juiste adres. Wil je iets meer countryrock, wat ik trouwens ook wel kan smaken, dan is Right On de juiste keuze.

 

Deze mannen zijn geen jonkies om het op zijn Hollands te zeggen,  dit zijn ervaren, doorwinterde rockers die al sinds 1995 bezig zijn. En vergeet niet dat deze “ oudere jongeren “ destijds het voorprogramma speelden van The Rolling Stones, Paul Weller, Soundgarden. Ervaring troef dus.

 

Shoot Me Your Ace, hun zesde studioalbum, mag er zijn. Puur sang Rock, songs met een groot  “anthem” gehalte, pittige riffs en een apart stemgeluid. Rock kan zo mooi zijn!

 

Release 29 April.

 

 

Alain Mares

 

 

 

 

Meer lezen...

Wolf Alice - Blue Weekend (Tour Deluxe )

18 APR 2022

 

Zo af en toe stuit je per toeval op een pareltje. Met Wolf Alice is dit niet anders, toevallig één nummer gehoord op de radio, band opgezocht ... en wat een ontdekking. Deze Londense band opgericht als akoestische indieband in 2010 is ondertussen uitgegroeid tot een viertal. En wat voor een viertal, deze groep muzikanten zijn buiten categorie.

 

Opener The Beach pakt je rustig mee om te eindigen in een meerstemmig engelengezang. Delicious Things, ook hier direct die stemmen, man dit is echt van een ongewoon niveau, het refrein zweeft en pakt je mee naar LA. Simpel muzikaal arrangement, niks teveel, niks te weinig, gewoon perfect. De toon is gezet, de lat op olympisch niveau gplaatst, wat brengt Lipstick On The Glass ? Breekbaar gitaartje, breekbare stem, wat een gevoel legt componiste Ellie Rowsell in deze song. Ook nu weer mooiheid in de eenvoud. Dit is top shelf Indierock, of zoals ik het wil noemen, Dream Pop.

Smile, hun eerste Europese single, knalt direct door de speakers, zet maar luid, wat een machtige intro à la Simple Minds, en dan gaat Ellie zowaar rappen. De baslijn stuwt dit nummer vooruit. Dit is een muzikale attractie; prachtig !!  Safe From Heartbreak, terug meerstemmig gezang, blijft rustig opbouwen.Als je kan beluister dit met een koptelefoon, zo kan je genieten van de vele “ laagjes “ in deze song. How Can I Make It OK, Mijn persoonlijke favoriet, fragiel, melancholisch en op 1 minuut 58 seconden die baslijn en zang, die komen zo uit Rumours. Deze song benadert het niveau van Fleetwood Mac,een mooier compliment kan ik niet geven Play The Greatest Hits, hahahaha speel de greatest hits maar in de keuken Ellie, dit is compleet anders, up-tempo surfrock, tegenmaats gitaartje, leuk. Feeling Myself, gedurfd arrangement, zang die uit het ijle komt, ontploft lekker in het midden. The Last Man on Earth, als je een nummer als dit kan schrijven dan sta je als band op een bijna eenzaam hoog niveau. Doet me denken aan Pink Floyd, had zo op The Wall kunnen staan. Zelfs het koortje op het einde kon bedacht zijn door Gilmour en Waters. No Hard Feelings, no drums needed, simpel, bas en gitaar, meer hebben ze niet nodig om een pareltje componeren. The Beach II, mooie, rustige  afsluiter.

 

Blue Weekend van Wolf Alice neemt je mee op een muzikale rollercoaster en dan bedoel ik zo eentje waar je na het ritje terug voor gaat aanschuiven, ook al moet je een uur in de rij staan. Beluister zeker ook “ My Love is Cool “ uit 2015  en “ Visions of a Life “ uit 2017. Dit is pure verwennerij voor het oor.

 

Alain Mares. 

 

Meer lezen...

Fuzz Meadows - Orange Sunshine (EP)

08 APR 2022

 

Er was een tijd dat instrumentale bands een uitzondering waren of toch tenminste apart. De dag van vandaag is dit de normaalste zaak. En dat in verschillende genres. De meeste bands vind je in alle varianten van de stonerrock. Wat opvalt is dat er vele bands teruggrijpen naar de seventies en het vanzelfsprekend vinden om ook seventies te klinken. Dat vind ik fout. Met de middelen die nu voorhanden zijn qua instrumenten en studiomateriaal kan je véél meer uit uw songs halen. Automatisch komen de composities meer tot hun recht. En dat hebben de heren van Fuzz Meadows begrepen. Zelfs de songwriting is mee geëvolueerd. Deze EP opent met ‘You Are The Void’ . Een trip die verrassende wendingen neemt en harde paden betreedt. Heavy metal gitaarklank die overgaat naar een avontuurlijk geluid met veel reverb. De gitaarmelodieën blijven zich in uw hersenpan nestelen. Dat is kunst. ‘Reach’ start met rustig gitaargetokkel terwijl op de achtergrond huilende klanken met veel echo passeren. De song kabbelt rustig verder tot ongeveer halfweg. Daar krijg je een muilpeer van jewelste. Mooi gitaarspel op een traag ritme.

 

De titelsong ‘Orange Sunshine’ klinkt bij aanvang als post-rock. De band Hawkwind komt even om het hoekje kijken. Eventjes zorgen de zonnestralen voor een geluidschaos.

 

Bij ‘Death Echo’ komt onze Belgische trots MIAVA dicht in de buurt. Verschillende boeiende riffs volgen elkaar op. De psychedelica komt er aan bij afsluiter ‘Benji’. Een intro van een jankende gitaar kondigt roffelende drums aan. Het gitaarwerk leunt aan bij King Buffalo tot een dreunende bas een doomriff door de speakers jaagt. De psychedelische gitaar stuwt de song de hoogte in.

 

FUZZ MEADOWS is niet zomaar de zoveelste instrumentale band in een rij. Er worden opvallende zijsprongetjes gemaakt zeker bij aanvang van de schijf. Bepaalde nummers zijn iets té lang naar het einde toe. Dat neemt uw aandacht weg. Goed dat de schijf maar vijf songs telt anders werd het iets van het goede teveel. Dit Australische trio heeft hier een mooi product afgeleverd.

 

 

Guido Grymonprez.

 

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 56
Goto page: 1, 2, 3 ...