Orange Goblin – The Wolf Bites Back
Parkway Drive – Reverence
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Noel Gallagher
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
22 SEP
Emme Night
25 SEP
Marble sounds
29 SEP
Goose Nonstop For Life
30 SEP
Louder than Life - Usa
06 OKT
Rock Allegiance - New Jersey
10 OKT
Lordi
13 OKT
Kamelot
23 OKT
Arrested Development
24 OKT
Editors - London
26 OKT
Oscar and the Wolf
30 OKT
Life of Agony
02 NOV
Macy Grey
03 NOV
Indochine
07 NOV
Nightwish
16 NOV
Rock against Duchenne
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
20 FEB
Tears for Fears
08 MAA
Doro
Fotogalerij
Photo report: Moen Feest 2018
Photo report: Moen Feest 2018
Kokopelli Festival 2014
Kokopelli Festival 2014
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Grensrock 2013
Grensrock 2013
Schippersweekend 2014 - Lauwe
Schippersweekend 2014 - Lauwe
Cult Corner: Letz Zeppelin
Cult Corner: Letz Zeppelin
Beachland 2014 - Fotospecial
Beachland 2014 - Fotospecial
Jazz at Track Kortrijk - Misstriohso
Jazz at Track Kortrijk - Misstriohso
Anvil @ De Kreun - Alcatraz club show
Anvil @ De Kreun - Alcatraz club show
Flip Kowlier - Theatertournee 2014
Flip Kowlier - Theatertournee 2014
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
Photo report:  Meuris
Photo report: Meuris
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Lokale helden
Lokale helden

De Grillen van Gheysen

De tijdloze


 

 

 

 

 

 

I read the news today, oh boy.

De middenstand regeert het land, beter dan ooit tevoren.

There's too much confusion.

Words like violence, break the silence.

 

See the blind man, shooting at the world.

You were caught on the crossfire of childhood and stardom.

I watched the world float to the dark side of the moon.

A little anxious when it's dark.

 

There's a lady who's sure.

All five horizons, revolved around her soul.

Through the veins of history.

I hear her voice, calling my name.

But I’m a creep, I’m a weirdo.

 

Me and Mary we met in high school when she was just seventeen.

It started out with a kiss.

Take me out tonight.

Housewife.

 

And those were the days of roses, poetry and prose.

Dancing to electro-pop like a robot from 1984.

The pleasure is to play, makes no difference what you say.

Players only love you when they're playing.

 

Why'd you leave the keys upon the table?

Why is the bedroom so cold?

Isn't it always so?

You're probably right.

Where is my mind!?

You are like a hurricane.

 

Help me to carry the fire.

That David played and it pleased the Lord.

We can beat them, just for one day.

With the fire from the fireworks up above me.

There is no other Troy for you to burn.

 

I know the pieces fit.

So I lift those heavy eyelids.

And it's hard to hold a candle,

Thunderstruck!

 

Here we are now, entertain us.
A band is blowing Dixie, double four time.

Scaramouch, Scaramouch will you do the Fandango.

But please don't put your life in the hands of a Rock 'n' Roll band, who'll throw it all away.

 

And now you do what they told ya.

We get some rules to follow.

Obey your master.

It's such a perfect day!

 

Tijdloze 2017

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Interpol - Marauder

03 SEP 2018

 

Cd review: Interpol – Marauder   3/5

 

Interpol is een band die me zeer nauw aan het hart ligt. Ik leerde ze kennen (zoals bijna iedereen) met ‘Evil’ uit het heerlijke Antics. Maar het was vooral hun eerste worp, Turn on the Bright Lights, die me daarna volledig deed vallen voor het gezelschap rond Paul Banks. Ik was 14 en voor het eerst was goede muziek meer dan gewoon enkele goede nummers. De samensmelting van de ijskoude stem van Banks, de stuwende bas van Dengler en de warme, gloeiende gitaar van Kessler deed me muziek voor het eerst voelen, met als gevolg dat je een plaat moeilijk nog grijzer kan draaien. Sindsdien gaan hun albums in mijn opzicht van goed tot middelmatig en zijn ze, in mijn ogen, vooral gedoemd om vergeleken te worden met het ongenaakbare TOTBL. Ook voor dit album hoopte ik diep vanbinnen opnieuw met open mond te luisteren naar geniale moodpieces als ‘Hands Away’ en ‘Untitled’. One can only hope…

 

Met een uiterst objectieve kijk en zonder veel verwachtingen begon ik te luisteren. Het moet gezegd: het album is geregeld goed, bij momenten zelfs zeer goed! Maar slechts zelden ben ik even geprikkeld als bij hun transcendente debuut. ‘Marauder’ bevat enkele goede donkere Indie-rockers (The Rover, Complications) die het album in het begin een bepaalde drang en urgentie meegeven. Nog beter is Flight of Fancy dat gelijkaardig begint, maar in het tweede deel toch wat meer de hoeken van het genre opzoekt. Het daaropvolgende ‘Stay in Touch’ is waarschijnlijk het beste wat het album te bieden heeft. Het komt rustig opborrelen, wringt zich steeds weer in een bocht die je niet verwacht en op het moment dat het op ontploffen staat, brokkelt het weer rustig af om je verlangend achter te laten. Jammer genoeg komt die ongrijpbaarheid maar zelden opdagen en missen ze dat verrassende. ‘NYSMAW’ klinkt weinig creatief en is een afkooksel van enkele andere nummers van het album. ‘Surveillance’ klinkt geforceerd en ook ‘Party’s over’ is in hetzelfde bedje ziek. Het is een album met up’s and downs. Het toont een Interpol dat nog vlagen laat zien van hun eerste noten, maar het mist te vaak ideeën, sfeer en samenhang. Ze maken bij momenten nog sterke nummers, maar ze missen de magie van hun beginperiode.

 

Robbe Desmet

 

Meer lezen...

Cd-review: Dee Snider - For The Love Of Metal

03 SEP 2018

 

Dee Snider – For The Love Of Metal  4/5

 

De ex-frontman van Twisted  Sister smeedt het ijzer terwijl het heet is. Je kan hem geen ongelijk geven. ‘For The Love Of Metal’ is geproducet door Jamey Jasta, lead zanger van Hatebreed.

Wat krijgen we voorgeschoteld? Een typische Amerikaanse rock-metalplaat met songs die schematisch, op enkele uitzonderingen na, allemaal hetzelfde ingedeeld zijn.

Dat hoef je niet negatief te interpreteren. De fans lusten het wel. Makkelijk verteerbaar en afgewerkt.

Opener ‘Lies Are Business’ start geweldig en in hoge versnelling. De dubbele drums zijn niet constant aanwezig en maar goed ook. Het mag niet vervelen. Naar het einde toe wordt een versnelling lager geschakeld.

 

‘Tomorrow’s No Concern’ is een up-temponummer en een gedreven rock ’n rollsong.

’American Made’ start met een eenvoudige riff in your face! Zeer aanstekelijk maar jammer genoeg komt dat schemaatje weer opduiken.

Van ‘Become The Storm’ is er een promo-video uit. Dit nummer geeft U een idee hoe de plaat over het algemeen klinkt.

De titeltrack is iets apart en valt voor mij tegen. Maar smaken verschillen..

‘Roll Over You’ heeft een sterke riff en opnieuw worden de dubbele drums in toom gehouden.

De verademing blijkt ‘Dead Hearts (Love Thy Enemy) te zijn. De structuur is totaal anders en dit wordt benadrukt door de akoestische gitaren én de fluwelen stem (!!) van Alissa White-Gluz, zangeres bij Arch Enemy. Wat een talent.

 

We kunnen besluiten dat dit een goed klinkende productie is, een typische Amerikaanse metalplaat met de alomgekende twin-gitaren en zal inslaan tijdens live-optredens. Persoonlijk vind ik de stem van Dee té weinig variërend over de verschillende songs. Maar nogmaals: smaken verschillen.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Cd review: It It Anita - Laurent

28 AUG 2018

 

It It Anita – Laurent

 

It It Anita is een Belgische band uit regio Luik. ‘Laurent’ is hun derde werk na hun EP ‘It It Anita’ en ‘Agaaiin’ (CD).

 

‘Laurent’ staat bol van noisy garagerock dat potten kan breken in het alternatieve circuit. Gekke zangarrangementen, ongewone klankleur en rechtdoor/rechtaan.

 

‘Say No’ werd als eerste uithangbord gekozen voor de promotie van de plaat ‘Laurent’. Er is een officiële video van. ‘User Guide’ is een song dat de gehoorkanalen van menig rocker zal uitblazen. En het gaat vooruit. ‘Another Cancelled Mission’ en ‘God’  hebben dan weer een groot punkgehalte.

 

 ‘Denial’ is een soort mix van dEUS en The Breeders. Kort en swingend. ‘11’ is een noisy experimenteel werkje die live trek- en duwwerk zal ontketenen in de concertzaal. ‘Tanker 2’ bestaat uit twee delen. Het eerste deel is instrumentale doomnoise. Het aansluitende tweede deel bestaat uit een stille passage met akoestische gitaar, traag slagwerk en een vertellende vrouwenstem. Op het einde barst het geweld opnieuw los om snel uit te doven. Wat een contrast. Bij ‘Bored’ (and Outboard) neemt de snelheid wat af om dan over te gaan naar a wall of sound (Outboard).

 

Het is duidelijk dat hier aan gewerkt is. Bij ‘Laurent’ gaat men rariteiten niet uit de weg. Dat maakt It It Anita apart.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Cd review: Kloot per W - Inhale slowly and feel

28 AUG 2018

 

Kloot Per W. – Inhale slowly and feel..

 

Kijk eens aan: Kloot Per W met nieuw solowerk. Alhoewel? Nieuw? Dit zijn allemaal songs van en met Lou Reed uit zijn Velvet Undergroundperiode.

 

‘Claude’ heeft al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. Ik herinner mij nog zeer goed de energievolle optredens van The Misters waar hij als bassist de lakens uitdeelde.  Hij werkte ook ooit voor Studio Brussel waar hij programma’s als Metalopolis samenstelde. Verder werkte hij met heel veel muzikanten samen in de Belgische rockscene.

 

En nu dus deze ‘Inhale slowly and feel’ . Een titel die niets aan de verbeelding toelaat.

 

De opener ‘Real Good Time Together’ heeft een groot post-punk rock ’n roll gehalte met een meezing Na Na Na. Gelukkig koos Claude voor een korte start van de plaat.

 

Het tweede nummer op de schijf ‘European Son’ . Claude mixt leuke klankeffecten van stem , gitaren en achtergrondsynths  en dit met een ferme knipoog naar de New-Wave van de jaren zeventig-tachtig.

 

De versie van‘Lady Godiva’s Operation’ kon zo van de hand van Nick Cave gekomen zijn.  ‘Foggy Notion’ is een bluesy rock ’n roll nummer met mooi gitaarwerk dat lekker swingt. Wijlen Reed zou gevleid zijn met dit resultaat.

 

Verder kunnen we kort zijn over deze schijf. Mooi herwerkt en goed gebracht. Met dank aan dochter Mona.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Cd-review: Tribulation – Down Below

04 AUG 2018

 

Tribulation – Down Below (4,5/5)

 

Tribuleren voor gevorderden

 

Zweden fabriceert, naast zelfbouwpakketen van IKEA, ook heel wat self-made metalbands. Langharige formaties die vikinggewijs hun posities in de maatschappij der edelmetalen op eigen kracht verwerven zonder platgestampte paden te bewandelen. Kwaliteit komt vroeg of laat altijd bovendrijven en bij Down Below is dit in tegenstelling tot de titel meteen duidelijk.

 

Tribulation brengt een mélange van death en black metal die even gemakkelijk binnen gaat als een catchy ABBA-hit. Ook al willen we niets afdoen aan de laatste maar Tribulation speelt het klaar, in hun queeste naar enige mainstreame erkenning, om hun songs niet aan rauwheid te laten inboeten. Dat kan niet van iedere genregenoot gezegd worden. Opener The Lament steekt meteen het vuur aan de lont en geeft je wat je voor de rest van deze puike plaat kan verwachten. Ook Nightbound, Lady Death en Cries From the Underworld behoren tot de beste tracks. Eerlijkheidshalve moeten we wat wennen aan de grofkorrelige vocals van Johannes Anderson, de charismatische frontman. Maar eens we daar door zijn, gaan de gitaarlijnen binnen als köttbullar met frieten. Bij Subterranea wordt zelfs een onheilspellend Halloweenachtig pianowijsje ingezet om het geheel fris en vernieuwend te houden. Down Below zinkt allesbehalve weg in eentonigheid en slaagt er tien keer in om erg verrassend uit de hoek te komen. Het instrumentale Purgatorio kan zo van een soundtrack van een horrorclassic geplukt zijn en loopt allerminst verloren tussen het harde geweld van de rest. Tribulation kan samenvattend gezien worden als een Ghost-alternatief met de scherpe randjes nog aanwezig. Voor fans die naast Minute Maid ook wel eens zin hebben in een koud glaasje versgeperst fruitsap met een stevige scheut vodka. The World en Here Be Dragons, de langste van het pak, laten het op het einde nog eens lekker breed hangen. De verzengende hitte van een Zweedse bosbrand anno 2018 is er niets bij vergeleken. Het sluitstuk Come, Become, to Be blijft als statige zuilengalerij overeind en rondt de boel in schoonheid af.

 

Google leert ons dat tribulatie een beangstiging betekent. Dat is dan ook waar deze heerschappen met hun mix van extremen in slagen.

(BG)

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Ty Segall & White Fence – Joy

24 JUL 2018

 

Ty Segall & White Fence – Joy   4/5

 

Segall en Fence zijn muzikanten van dezelfde soort. 2 mannen met een liefde voor de stoffige gitaar en een drang om te kijken wat er met dat instrument allemaal te maken valt. 6 jaar geleden resulteerde dat in ‘Hair’, een experiment waarbij ze beiden 1 helft voor hun rekening zouden nemen. Dat bleek zeer goed te klikken en hebben die plaat dan maar samen opgenomen. Nu is er dus ‘Joy’.

                                                                 

Bij Segall moet het vooruitgaan. De man produceert albums aan de lopende band (dit jaar nog ‘maar’ 1, dus was het hoogtijd voor een nieuwe worp). Die drang vinden we ook terug in de songs want slechts twee maal klokken ze af boven de 3 minuten. ‘Beginning’ maakt meteen duidelijk dat het geen album vol zware riffs zal worden. We krijgen nog wel een roffelende drum maar daarna horen we vooral veel psychedelische invloeden uit de jaren 60. De heerlijke samenzang is melodieus en doet wat denken aan de Beatles tijdens ‘Sgt Pepper’ of ‘The Magical Mystery Tour’. Ook ‘Good Boy’,  ‘A Nod’ (wat een nummer!) en ‘My Friend’ zijn van hetzelfde hout gesneden en combineren mooie samenzang met een aanstekelijke melodie.

 

Ook fantastisch is ‘Please Don’t Leave This Town’, een nummer dat suddert en beeft en een perfect spanningsveld creeërt voor de rest van de plaat (en dat allemaal in anderhalve minuut). Niet dat het anders zou vervelen want 2 tracks later zitten we al bij ‘Body Behaviour’, een perfecte samenvatting van het album: een opwindend stukje muziek, met een prachtige melodie, de typische samenzang en eindigend met een killerrif. Dat gitaargeweld wordt pas terug bovengehaald in ‘Other Way’, punky en classic Segall! Ook zijn pedalen worden hier nog eens afgestoft om het helemaal te laten ontsporen. ‘Prettiest dog’ moet dan nog volgen…. 16 seconden Punk met een grote ‘P’.  Bij de overgang naar ‘Do Your Hair’ neemt de bas het naadloos over en stuwt die het nummer lekker vooruit.

 

Is er dan geen kritiek? ‘She is gold’ is veruit het langste nummer op de plaat maar experimenteert zonder richting. ‘Tommy’s Place’ zit wat losjes in elkaar en ‘Rock Flute’ is een vreemd tussenstuk dat niet gehoeven had. Maar de conclusie lijkt me duidelijk: Beide heren doen smakelijk hun goesting en hopelijk wordt het geen 6 jaar wachten op de volgende! 

 

(Robbe Desmet)

Meer lezen...
Page 1 of 39
Goto page: 1, 2, 3 ...