Parkway Drive – Reverence
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Noel Gallagher
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Foo Fighters
Agenda
29 JUL
Tomorrowland 2018
05 AUG
Cirque Magique 2018
12 AUG
Alcatraz 2018
15 AUG
Sziget 2018
19 AUG
Nile rodgers - Chic
19 AUG
Voltage Festival 2018
21 AUG
The Glorious sons
25 AUG
Camping Kitsch Club
26 AUG
Summer Concerts @ Den trap Kortrijk
01 SEP
Crammerock 2018
14 SEP
Rose Tattoo
30 SEP
Louder than Life - Usa
06 OKT
Rock Allegiance - New Jersey
13 OKT
Kamelot
26 OKT
Oscar and the Wolf
30 OKT
Life of Agony
02 NOV
Macy Grey
03 NOV
Indochine
07 NOV
Nightwish
13 DEC
Nits
20 FEB
Tears for Fears
Fotogalerij
Concert report: Night of The Proms 2016
Concert report: Night of The Proms 2016
Zandrock festival 2018 - Vrijdag
Zandrock festival 2018 - Vrijdag
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Beachland 2014 - Fotospecial
Beachland 2014 - Fotospecial
Mamma Mia
Mamma Mia
Interview Evil Invaders
Interview Evil Invaders
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: U2 - Sportpaleis Antwerpen
Photo report: U2 - Sportpaleis Antwerpen
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper
Photo report: The Killkennys - Kadril
Photo report: The Killkennys - Kadril
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: John Fogerty
Concert report: John Fogerty
King Hiss @ Popcenter Kortrijk
King Hiss @ Popcenter Kortrijk
Concert report: Bart Peeters @ De Leest Izegem
Concert report: Bart Peeters @ De Leest Izegem

De Grillen van Gheysen

De tijdloze


 

 

 

 

 

 

I read the news today, oh boy.

De middenstand regeert het land, beter dan ooit tevoren.

There's too much confusion.

Words like violence, break the silence.

 

See the blind man, shooting at the world.

You were caught on the crossfire of childhood and stardom.

I watched the world float to the dark side of the moon.

A little anxious when it's dark.

 

There's a lady who's sure.

All five horizons, revolved around her soul.

Through the veins of history.

I hear her voice, calling my name.

But I’m a creep, I’m a weirdo.

 

Me and Mary we met in high school when she was just seventeen.

It started out with a kiss.

Take me out tonight.

Housewife.

 

And those were the days of roses, poetry and prose.

Dancing to electro-pop like a robot from 1984.

The pleasure is to play, makes no difference what you say.

Players only love you when they're playing.

 

Why'd you leave the keys upon the table?

Why is the bedroom so cold?

Isn't it always so?

You're probably right.

Where is my mind!?

You are like a hurricane.

 

Help me to carry the fire.

That David played and it pleased the Lord.

We can beat them, just for one day.

With the fire from the fireworks up above me.

There is no other Troy for you to burn.

 

I know the pieces fit.

So I lift those heavy eyelids.

And it's hard to hold a candle,

Thunderstruck!

 

Here we are now, entertain us.
A band is blowing Dixie, double four time.

Scaramouch, Scaramouch will you do the Fandango.

But please don't put your life in the hands of a Rock 'n' Roll band, who'll throw it all away.

 

And now you do what they told ya.

We get some rules to follow.

Obey your master.

It's such a perfect day!

 

Tijdloze 2017

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Fire Down Below – Hymn Of The Cosmic Man

09 JUL 2018

 

Fire Down Below – Hymn Of The Cosmic Man (5/5)

 

Het vuur brandende houden

 

Twee jaar geleden maakten we kennis met deze ‘amp-hugging, hard-hitting, fuzz-loving, ear-splitting, riff-worshipping rock ’n rollers’ uit Gent. Hun debuutplaat Viper Vixen Goddess Saint (2016) was een schot in de stoner roos en stond terecht in ons eindejaarslijstje met beste hardrock- en metalschijven. Nu zijn ze terug met een tweede donderend kanonschot Hymn Of The Cosmic Man. Een intro en zes loeiers van formaat werden vakkundig opgenomen in Much Luv Studio (Tim De Gieter) en verpakt in een beeldige hoes.

 

Na het uitbrengen van hun oerdegelijke debuut verspreidde hun steengoede stonerrock zich als een lopend vuurtje tot ver buiten de landsgrenzen. Jeroen (vocals en gitaar), Kevin (gitaar), Bert (bas) en Sam (drums) werden opgepikt door het Californische label Ripple Music en Viper Vixen Goddess Saint werd in alle mogelijke vormen wereldwijd heruitgebracht. Maar nu terug naar het heden met Hymn Of The Cosmic Man.

 

Red Giant, een twee minuten durende prikkelende prelude, opent de sluizen. Het daarop volgende Ignition/Space Cruiser overspoelt ons met vette riffs. Met een internationale sound die meteen een aanslag pleegt op het gehoorkanaal zal Fire Down Below het nog ver schoppen. Tegelijk dreigend en zeer welgekomen worden tracks met een Kyuss-kaliber gedropt alsof het niets is. Het strakke Saviour of Man en het reizende The Cosmic Pilgrim bereiken elk op hun eigen manier hun doel. Enkel met een muur van kwaliteitsvolle boxen komen deze heerlijke composities echt tot hun recht. Kort en snedig of lang en breed uitgesmeerd dit Gents ensemble kan alles aan. Deze Belgische edelmetalen moeten met gemak de landsgrenzen kunnen overstijgen. Ascension is een slapende vulkaan ergens in een afgelegen woestijnlandschap die onheilspellend wakker wordt om het dorre landschap te vullen met lavarivieren vol kolkende gitaarriffs. Ook de vocals van frontman Jeroen komen zowel bij de rustige als hardere stukken goed tot hun recht. De langste loeder werd als sluitstuk gestationeerd. Oordopjes zijn hier geen overbodige luxe. Festivalorganisatoren aller landen, neem een voorbeeld aan Headbanger’s Ball Fest te Izegem en zovele anderen en boek deze bedreven bende. U zal niet bedrogen uitkomen.s

 

Fire Down Below spuwt vuur en laat een verschroeiend spoor van vernieling achter.

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: Definitivos – Courtrai Moderne: Definite Definitivos

19 APR 2018

 

Definitivos – Courtrai Moderne: Definite Definitivos

 

De definitie van tachtig was prachtig

 

Record Store Day belooft weer een hoogdag te worden voor alle verzamelaars van muziekdragende middelen. Een dag waarop menig artiest in binnen- en buitenland zijn stinkende best doet om onuitgebrachte pareltjes of reissues extra in de verf te zetten. Definitivos, de godfathers van de Kortrijkse belpop, brengen via het gloednieuwe Mayway Records, een label om in de gaten te houden, een nostalgische best of uit voor alle liefhebbers van het genre.

 

De Kortrijkse T.C. Matic bundelde al zijn grootste hits op vinyl en stak het in een kleurrijk jasje. Dertien stuks, één voor één staaltjes punkrock van de bovenste plank. Dit verzamelalbum ademt jaren 80, maar nodigt nog steeds uit om een modern danspasje te placeren. Met Courtrai Tonight als opener gaan we via Take Over naar Feeble Minded. Allemaal klassiekers uit Belgische muziekpatrimonium die kunnen wedijveren met hun Britse genregenoten. Ook het strakke Mr C en het Idyllische Robin in The Forest mogen niet ontbreken. Courtrai Moderne zet simpelweg deze legendarische formatie van weleer samen met de Vlasstad als bakermat op de muzikale map van de eighties. Het is een hebbeding voor fans van het eerste uur en een leerschool voor jongere muziekliefhebbers.

 

Release happening:  Zaterdag 21 April, 16h  op de Kortrijkse Grote Markt.

De eerste exemplaren van de plaat worden verkocht en gesigneerd door alle Definitivos.

 

U weet wat gekocht op Record Store day.

 

(BG)

Meer lezen...

Cd-review: The RG s – The Cricket Sound

17 APR 2018

 

The RG’s – The Cricket Sound (4,5/5)

 

Noise met een brede grijns uit eigen streek

 

De oerdegelijke bands uit eigen streek die het hardere labeurwerk niet schuwen, blijven als wilde paddenstoelen uit de Zuid-Westvlaamse kleigrond schieten. Wat The RG’s met hun tweede langspeler The Cricket Sound afleveren hebben we sinds Gojira en King Hiss niet meer in onze oren gesmeerd gekregen. Het is moeilijk om te vergelijken met ‘bekende’ bands, maar wat Wouter, Stijn en Jens hier gefabriceerd hebben klinkt vooral heel sleazy, fuzzy en noisy. De aanwezigheid van Brent Vanneste in de opnamestudio is hier en daar te horen, maar bovenal zijn The RG’s erin geslaagd om een eigen doorwinterde sound naar voor te schuiven.

 

Dat The Cricket Sound vol ongepolijste ronkende rockparels staat, wordt meteen bewezen door de openingstrack. Bored Ass Tony verveelt geen seconde en heeft een intro die Kortrijk en omstreken stante pede in een dor en rotsachtig woestijnlandschap doet veranderen. Gierende gitaren en driftig gedrum als metronoom zijn de bouwstenen van deze formatie waar heel wat muziek in zit. Bij Stevie, The Guy Who Didn’t Pay Us wordt er gretig doorgedaan. Geen afgeschuurde tracks zonder prikkende splinters, maar rauwe muilperen recht in onze tronie. Stevie de sleper zal het geweten hebben.

 

De titeltrack komt na één luisterbeurt binnen om als een tjirpende krekel in het achterhoofd al winterslapend te blijven hangen. Deze dijk van een schijf is de ideale soundtrack bij het gejaagde, met sociale media gevulde leven dat we allen op onze eigenste manier door ploegen. Dirty Allen begint onheilspellend met een doffe sirene die doorheen de song een rode draad lijkt te vormen. De strakke wisselwerking tussen de bandleden, die elk een deel van de lyrics voor hun rekening nemen, is één van de vele sterktes die The RG’s op een drafje uitspelen. Bij Keep Your Secrets wordt de kunde van geheimhouding op de korrel genomen. Bij dit staaltje garagerock pur sang zitten we over de helft.

 

Dead Inside gooit nog wat olie op het brandende vuur. Zelfs de mannen van Triggerfinger zouden van deze grofkorrelige loeier van formaat iets kunnen leren: laat de drang naar radiovriendelijkheid de diepgewortelde roots van de ronkende rock & roll niet beïnvloeden. My Friend Ed, de langste streep vettigheid van de plaat, houdt de boel net voor het einde gerodeerd om uiteindelijk in stijl af te ronden met Smack Your Neighbour, een serieuze ‘djoef van de week’ afgekruid met een snuifje shoegaze. Ook het artwork, die de lading heel goed dekt, mag er wezen, alleen daarvoor al zou je een vinylplaat van dit drietal in huis halen.

 

The RG’s staan garant voor een stevige pot noise rock met de brede grijns op het gezicht. Met The Cricket Sound zetten ze gretig enkele stappen vooruit.

 

BG

 

 

Meer lezen...

Cd review: Christ - Cinder

09 APR 2018

 

C H R I S T - Cinder

 

(Consouling Sounds) - 4/5

 

C H R I S T is een uit Montreal afkomstige post rock band. Opgericht in 2013 door Patrick Fontaine (Ire, The Black Hand), Maxime Jenniss (Cobra Noir), Charles Marty (Sed Non Satiata) en Kevin Bartczak. Hoewel als je hen in dat vakje 'postrock' duwt je eigenlijk de band tekort doet. Hun album Cinder kwam reeds vorig jaar op de markt. Ter gelegenheid van Recordstore Day lanceert consouling Sounds deze schijf op 21 april ook in ons land. We citeren: ' The album has been released in Canada last year, but hasn't been available yet in Europe. Record Store Day seems like the perfect opportunity to have people discover one of Canada's post-music gems. This edition is limited to only 100 copies."

 

Met een klepper van tien minuten wordt deze schijf ingezet door middel van een mokerslag die je direct verweest achterlaat. Wither bevat alle elementen van pure post rock - het opwerken naar een oorverdovende en onaards aanvoelende climax. Met eveneens elementen van Ambient, de rustgevende factor van instrumentale muziek. Waardoor het enerzijds aanvoelt alsof je neerzakt in het malse gras, waarna een overtrekkende wervelstorm alles om zich heen verplettert. Bovendien zijn er warme vocale elementen verwerkt binnen de song, die al even intensief de gevoelige snaar raken. We zullen dat nog een paar keer tegen komen op deze schijf.

 

Niet dat C H R I S T geluidsmuren afbreekt, of een dreigende tot donkere toon aangeeft. Eerder bespeelt de band uiteenlopende emoties. Het korte Epoch mag dan overweldigen. Het zijn die langere songs als Horde. Die je meerdere kroppen in de keel tot kippenvelmomenten bezorgen door de intensieve aanpak van circa acht minuten uiteenlopende emoties bespelen. De climaxen van oorverdovend je hart raken, en datzelfde doen op een eerder intieme wijze komt doorheen die ene song voortdurend voor. Zodat je als luisteraar geboeid blijft luisteren en vooral genieten. Afsluiten doet C H R I S T met het bijna twintig minuten lange Tower. Waarbij alle voornoemde ingrediënten nog maar eens tot in de puntjes uit de doeken wordt gedaan, tot het oneindige zelfs.

 

C H R I S T brengt een post rock tot aanverwante schijf uit. Die je ofwel intens diep raakt, net door te schipperen tussen twee uitersten. Zachtmoedig en snoeihard. Met andere woorden. De luisteraar beroeren door intiem zijn of haar hart te raken. En oorverdovende climaxen naar voor brengen die letterlijk door dat hart snijden als een scherp mes. Daardoor worden we van de ene naar de andere emotie geslingerd. Waardoor we uiteindelijk, na elke luisterbeurt opnieuw, totaal verweest achterblijven. Nu, dat is wel al voorgedaan. Dat klopt volledig. Maar het is het soort post rock en aanverwante waardoor je als aanhoorder zonder discussie een ander mens wordt.

 

We kunnen dan ook besluiten:

 

C H R I S T verlegt met Cinder emotionele grenzen die je ziel verwarmen, en je bedwelmen en bovendien in vervoering brengen. Maar eveneens de trommelvliezen doen barsten. De vocale inbreng is binnen dat concept bovendien een extra meerwaarde binnen het geheel. Waardoor we nog meer over de streep worden getrokken. Deze schijf is dan ook een aanrader voor iedereen die houdt van grensverleggende post rock in zijn meest pure soort en vormen, met bovendien een vette knipoog naar andere instrumentale genres. In de al even brede zin van dat woord.

 

(Van Damme Erik)

 

Tracklist:

 


1. Wither 10:35
2. Epoch 03:27
3. Horde 08:00
4. Tower 19:58

 

Meer lezen...

Cd review: Sink the Ship - Persevere

06 APR 2018

 

Sink the Ship - Persevere (Sharp Tone Records) - 4/5

 

De uit Cleveland afkomstige Hardcore/Metal/pop/easycore band Sink The Ship is een gloednieuwe parel binnen het moderne hardcore gebeuren. De band zag het levenslicht in 2012 en bracht in 2014 hun debuut EP Reflections. Sink The Ship deed ondertussen heel wat podium ervaring op, en is nu klaar om de wereld te veroveren met hun full album debuut Persevere. Wat me het meest aanspreekt bij Hardcore is het uitdelen van mokerslagen, die ook een zekere boodschap bevatten. Dat is op dit debuut het geval.

 

De ambitieuze band haalt al vanaf Second Chanes stevig uit en laat hierbij niets aan het toeval over. De band soleert bovendien op technisch enorm hoogstaand niveau. Er valt geen speld tussen te krijgen. Op dat elan blijft Sink The Ship ook bij de volgende songs als Out of Here, Domestic Dispute feat. Bert Poncet. Gewoon doorgaan tot geen spaander van de hersenpan geheel blijft, dat is wat Sink The Ship doorheen de gehele schijf doet.

 

Sink The Ship brengt melodieuze hardcore, die ook enorm veel frustratie en emoties naar boven brengt. Zoals Old School Hardcore moet klinken. Maar toch weet de band aan het gedoodverfde genre eveneens een eigen smoel toe te voegen. Het is dus niet zo dat deze band een kopie probeert te zijn uit het verleden. De dosis respect naar bands uit die gouden tijden is er zeker en vast, maar Sink The Ship staat duidelijk met twee voeten in het heden. Dat merken we bij elke adrenalinestoot opnieuw op. De band legt dus niet alleen technisch de lat torenhoog. Bovendien blijven ze van begin tot bitter einde dat strak tempo aanhouden. Daarvoor moet je wel heel sterk in je schoenen staan.

 

We kunnen dan ook besluiten:

 

Voor jonge wolven in het Hardcore gebeuren straalt Sink The Ship nu al de ervaring uit van oude rotten in het vak. Gecombineerd met ene hoge dosis pure spontaniteit na de andere adrenalinestoot, kan Persevere niet anders dan een verdomd sterke plaat worden die ieder liefhebber van het Hardcore genre, in den brede zin van die muziekstijl, in huis zou moeten halen. De band doet er dan ook alles aan om de luisteraar bij de les te houden. Door het tempo steeds opnieuw naar een hoogtepunt op te krikken, waardoor je tegen een geluidsmuur wordt gekwakt. Terwijl jou bovendien ook een spiegel wordt voorgehouden. Bitter weinig hardcore bands slagen er dezer dagen in dat intensieve tot bijzonder strak tempo van begin tot einde aan te houden. Sink The Ship heeft er blijkbaar de minste moeite mee. Ze verdienden daarom zelfs een extra pluim op de hoed. Persevere is dan ook een klasse debuut dat ons van begin tot einde murw slaat.  Eens op het podium, moet dit zeker zorgen voor een hoogstaande Hardcore feest, waarbij ook van de zaal geen spaander geheel blijft.

 

(Erik Van Damme)

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Fields Of Troy – The Great Perseverance

28 MAA 2018

 

Cd-review: Fields Of Troy – The Great Perseverance (4/5)

 

Met de grote motor en de verbeten volharding van een echte flandrien

 

Het ontdekken van een nieuwe metalschoonheid is vergelijkbaar met een kind dat het laatste paasei vindt op een zonnige lenteochtend begin april. Het maakt het allemaal nog mooier als die ontdekking oerbelgisch is, opgetrokken uit West-Vlaamse kleigrond.  Fields Of Troy, een vijfkoppige formatie uit Torhout, brengt een frisse mix tussen stonerrock en alternatieve metal. Als er al kan vergeleken worden, zetten wij ze zonder twijfelen naast bands als Disturbed en Mastodon.

 

Na hun veelbelovende EP Hardship (2016) zijn ze terug met een oorvijg van formaat. Met The Great Perseverance wordt met enkele snedige demarrages aangesloten bij de kopgroep van de Belgische metal. Fields Of Troy wedijveren probleemloos met hun vrienden en collega’s van King Hiss, Your Highness, Diablo Blvd. en Steak Number Eight. Met de grote motor en de verbeten volharding van een echte flandrien zullen deze heerschappen het nog ver trappen, en trappen in de boter doen ze zeker.

 

De Wim Mertensiaanse intro staat in schril contrast met de rest van het album. Na een dromerige pianoprelude, waarop enkele dronebeelden van het Torhoutse ommeland gemonteerd kunnen worden, is het menens. Dethroned heeft voor ons na een halve minuut zijn stek op een volgende Goe Vur In Den Otto-verzamelaar al ruimschoots verzilverd. Loeiharde mokerslagen, die vrank en vrij in het rond vliegen, worden afgewisseld met luisterrijke refreinen. De volle vocals van frontman Louis Soenens doen zijn snor- en baardharen in het rond wapperen als de boomtakken op de mooie platenhoes. Er wordt op geen decibel meer of minder gekeken met oog voor opbouw en structuur, brutaal maar doordacht.

 

Het ritmische Aphasia en het vurige Flame In The Mirror hebben niet veel nodig om binnen te komen als een hongerige leeuw in een kudde jakhalzen. Ook My Temple Broken en Face The Giant zijn gretig in het nalaten van sporen van vernieling. Dit is catchy en radiovriendelijke metal zonder zijn stalen ziel te verliezen. ‘Will I bite the hand that feeds!?’ levensvragen verpakt in een prikkelend metaljasje. Condemn The Unknown  en Shove And Pull zijn net over de helft iets minder full on dan de andere tracks, maar de kwaliteit spat nog steeds uit de boxen. Last Words is op zijn beurt de meest ballad-achtige van het pak. Wij horen een vleug Creed voorbijkomen afgekruid met een snuifje Staind. Ook bij het minder ruige gerief past het plaatje. Doomsayer gaat er als stevig sluitstuk uit met een knaller. Driest gedrum, imponerende zanglijnen en uitgebalanceerd gitaargesnaar, de drie fundamenten waarop de kracht van Fields Of Troy gebaseerd is, worden hier voor de laatste keer in al hun grandeur uitgerold.

 

Dit Trojaans paard mag je met open armen binnen laten! U zal het zich niet beklagen.

(BG)

Meer lezen...
Page 1 of 38
Goto page: 1, 2, 3 ...