Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: Arcadian Child - Protopsycho

21 SEP 2020

 

Arcadian Child – Protopsycho (4/5)

 

Mag ik U presenteren: Arcadian Child. Rockmuziek uit Cyprus zowaar. Panagiotis I.G (Vocals, Guitars), Stathis Hadjicharalambous (Guitars), Andreas Kerveros (Bass-Backing Vocals) en Constantinos Pavlides (Drums) brengen zeer melodieuze rock met psychedelische inslag en cleane zang. Soms doet het stemgeluid u denken aan Cat Stevens. ‘Snakecharm’ opent deze schijf. Een mid-tempo song met een mooie zangmelodie die oosters beïnvloed is. De gitaristen leveren topwerk. ‘Wave High’ is eveneens mid-tempo waarbij het gitaarwerk voorzien wordt van een lichte distortion.

 

‘Sour Grapes’ start in een slow-tempo maar na vier minuten wordt het Fuzzpedaaltje ingedrukt en krijgt de song een andere wending. ‘The Well’ is apart door de roffeldrum. Pas na een dikke drie minuten wordt samen met de Fuzzgitaar de song vooruit gestuwd. ‘Bittertea’ heeft een headbanginggroove meegekregen. Top.

 

‘Bodies Of Men’ is een lichte rhythm & blues song met een apart effect op de zang. ‘Raising Fire’ is een trage song en zeer boeiend. De zang heeft flangereffect en past perfect. Prachtige arrangementen. Na vier minuten krijgt de song door de drums een boost tot het einde. Bij afsluiter ‘Protopsycho’ krijg je de indruk dat het drumwerk verschilt van het werkelijke ritme door het permanent gebruik van alle toms. Een trage song met zeer melodieuze zang in een soort phasereffect.

 

Arcadian Child brengt geen metal, hard-rock of stonerrock. Het is een mix van psychedelische rock met oosterse muzikale elementen in geluid en melodie. Het gaat in de richting van My Sleeping Karma maar dan ook weer niet helemaal. Het gitaarwerk is meestal clean maar uitstekend. Het is een prachtige luisterplaat. Alle songs zijn opbouwend. Benieuwd wat de toekomst brengt voor deze mannen.

 

Guido Grymonprez.

 

Snakecharm video

 

Arcadian Child on Spotify

 

 

 

Meer lezen...

MOTOR!K - MOTOR!K 2

16 SEP 2020

 

MOTOR!K – Motor!k 2

 

Het zijn interessante tijden voor bands die instrumentale muziek brengen. Maar de concurrentie is hard en groot. Je vindt in Rock en Metal tal van afsplitsingen en mixen. Toch proberen de bands hun eigen sound te specifiëren en eigenheid te creëren. Het Belgische Motor!k brengt hun tweede album uit. Het trio Joeri Dobbeleir (Guitars / Synths),  Dirk Ivens (Guitars,Fx) en Dries D'Hollander (Drums) maakt spacey instrumentale rock met een psychedelische kwinkslag. Ze laten zich niet verleiden door ingewikkelde ritmestructuren. Op die manier wordt de luisteraar meegenomen in een baan om de aarde op klanken van gitaren en synths bol van effecten en een drijvende drumbeat. Opener ‘Tyrants’ is een duidelijk voorbeeld. De synths geven, in een simpel melodietje, het ritme aan met een gitaar vol delay die invalt en een drumcadans die je het gevoel geeft alsof je in een rijdende trein zit. ‘Headlights’ brengt meer van dat maar krijgt ondersteuning van spacey synths. ‘Memoria’ is een luisterlied. Gitaren en toetsen creëren een speciale sfeer zonder achtergrondritme. Bij ‘Sundown’ en ‘Ritual’ vertoeven we weer in dezelfde sfeer als ‘Tyrants’ en ‘Headlights’. De hoofdrol is weggelegd voor de effecten en synths. Afsluiter ‘Penta’ stapt af van het gebruikelijke ritme. Hevige synths leggen zware accenten. Sterke song.

 

De muziek van MOTOR!K is sterk beïnvloed door bands zoals NEU! en het meer recentere Monkey3. De meeste nummers hebben duidelijke herkenningspunten zoals starten met synths, die ook het ritme bepalen, en het drumwerk dat later aanvat. Breaks vallen er niet te bespeuren maar hoeft dat?

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd review: Crackups - Greetings From Earth

15 SEP 2020

 

Crackups – Greetings From Earth. (4/5)

 

Terug van weggeweest! Deze Belgische band geraakte tot in de finale van Humo’s Rock Rally 2010.

 

Net na het verschijnen van hun debuut ‘Animals On Acid’ ging ieder zijn eigen weg. Maar kijk, ze zijn terug. CRACKUPS brengt stevige snelle garagepunk als hoofdnoot.

 

Thomas Valkiers (vocals/guitars), Toon Van Looy (guitars), Siebe LeDuc (bass) en Niels Meukens (drums) brengen nu ‘Greetings From Earth’ uit. Er wordt afgetrapt met ‘Wet Sheets’ . Een in your face punksong met korte vreemde wendingen. Het gaspedaal wordt volledig ingeduwd bij ‘White Fruit’. Een snelle bas en drums beuken de deur in. Zoals het hoort zijn de songs kort en krachtig. ‘Television Screen’ is een mix van garagerock met de new-wave sound van weleer. ‘Getting The Vibes’ doet ons denken aan de after-punk periode. Iets na halfweg gaan we de garagerocktoer op.

 

Het geluid van de Britse punk krijgen we bij ‘Floor’. Typische dreunende basgitaarsound met rechttoe/rechtaan drums. In ‘Trainstation’ worden alle riemen losgegooid. Gekke toestanden. Afsluiter ‘Liar’ swingt er lekker op los. Zanger Thomas beweert dat hij een leugenaar genoemd wordt. Ik zou niet weten waarom. De muziek op ‘Greetings From Earth’ klinkt zeker oprecht. Ongeveer achttien minuten lang word je overdonderd door rauwe schreeuwzang, scheurende gitaren en heftige snelle, strakke ritmes. In het najaar staan optredens gepland. Het publiek zal zich de longen uit het lijf (mee)zingen met ‘Liar’. Daar ben ik van overtuigd.

 

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd review: And Also The Trees

09 SEP 2020

 

And Also The Trees – And Also The Trees

 

Opgepast: dit is geen nieuw album van deze Britse post-punkband. Dit is een ge-remasterde editie van hun debuutalbum uit 1983. Wél zijn de a en b-kantjes van hun singletjes, die toen onder eigen beheer werden uitgebracht, er aan toegevoegd. Dit zowel op de CD of de dubbele vinyl uitvoering. Weetje: het debuutalbum werd destijds geproducet door Laurence Torhurst, de man achter de knoppen bij The Cure

.

“And Also The Trees” wordt door de media in het “post-punk”vakje gestopt. Ik noem het eerder New Wave. Opener ‘So This Is Silence’ is typerend voor het genre. De donkere zangstem die de juiste tonen vermijdt, een gebroken ritme op de snare-drum en de gitaar die het zeer simpel houdt. Idem voor de bas. ‘Talk Without Words’ begint zeer toegankelijk. Mooie zanglijn op een flangergitaar deuntje. Radiovriendelijke song. Synths en gitaar zetten ‘Midnight Garden’ in. De song heeft iets mysterieus. Een mid-temposong met ongewone wendingen. Drums starten ‘The Tease, The Tear’, alweer een eigenaardig ding. ‘Impulse Of Man’ is een warboel van gitaarslagen op een roffelende drum. De zangpartijen hebben niets te zien met de muziek. Bas en synths volgen beurtelings de gitaarlicks. ‘Shrine’ is een zeer melodieuze song. Dit kon echt wat worden maar een vervelende vertellende stem duwt de song de dieperik in. Een elektronische hoornklank luidt de start van ‘Twilights Pool’ in. Het drumwerk is vervangen door een soort elektronische percussie. En op de achtergrond zorgt de flangergitaar voor de nodige herrie. Afsluiter ‘Out Of The Moving Life Of Circles’ kan niet snel genoeg afgelopen zijn. Van begin tot einde hoor je constant hetzelfde melodietje. Deze song is onmogelijk aandachtig volgen. Het stemgeluid op deze volledige plaat doet mij denken aan Neil Arthur, zanger van BlancMange. Met dit verschil dat Neil toonvast zingt.

 

Deze schijf is gedateerd. Het vraagt lef om dit opnieuw uit te brengen. We hebben een revival gehad van de  traditionele Heavy Metal. Niet onsuccesvol trouwens. Misschien probeert men het nu met post punk new wave. Deze schijf zorgt alvast niet voor een duwtje in de rug. Men zal uit een ander vaatje moeten tappen denk ik.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd review: Motorpsycho - The All Is One

27 AUG 2020

 

MOTORPSYCHO – The All Is One.

 

Motorpsycho bestaat sinds 1989 en heeft al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. Deze veelzijdige band heeft twee zekerheden: Bent Saether (bas) en Hans Magnus Ryan (gitaar). ‘The All Is One’ is hun tweeëntwintigste (!!) album. Deze Noormannen muzikaal omschrijven is moeilijk. Door de jaren heen is hun muziek ge-evolueerd. Hun albums zijn zeer verschillend. In hun beginperiode leunde hun muziek aan bij heavy metal maar bevatte reeds psychedelische invloeden. Later werd zelfs grunge en indierock in hun muziek gemengd. Nu hoor je o.m.  jazzinvloeden en laat de band een experimentje niet links liggen. Vast staat dat The Beatles een grote invloed hebben op deze band. Zeker de seventiesperiode. De plaat dan. Deze start met de titeltrack. Een acht minuten en vijftig seconden durende song die je meteen duidelijk maakt waar dit heen gaat. Een prachtnummer met uitstekende zangpartijen en avontuurlijke wendingen. Dit verveelt geen seconde. ‘The Same Old Rock’ is ook zo’n pareltje. Hier komt Wishbone Ash (soms) even piepen. Idem voor ‘The Magpie’. Led Zep meets W.Ash zeg maar.

 

Met N.O.X pt. I – II – III – IV en V gaan we psychedelische toer op. Ritmeveranderingen en spacetoestanden volgen elkaar op. Het klinkt soms als progressieve psyche. Vreemde toetsenklanken en mysterieuze muzikale wendingen. ‘A Little Light’ is een instrumentaal gitaarnummertje. Hans laat hier horen hoe hij zichzelf laat begeleiden door zijn eigen werk. Twee gitaren en een einde vol keyboardgeluiden. Zo mooi. ‘Dreams Of fancy’ is een mix van alternatieve melodieuze rock en poppy-psyche-melodieën.  De steeds terugkerende riff is top. In ‘The Dowser’ steekt geen slagwerk. Prachtige meerstemmige zangpartijen ondersteund door keys en gitaren. ‘Like Chrome’ is de afsluiter van deze schijf. Een traag nummer maar opnieuw opbouwend en verrassend. Halfweg doet heftig gitaarwerk je opschrikken.

 

Motorpsycho brengt hier een prachtig muzikaal onvoorspelbaar avontuur. De zangpartijen en de structuren van de songs zijn subliem. Persoonlijk vind ik opener ‘The All Is One’ en ‘Dreams Of Fancy’ uitschieters.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Ep review: Endnote - Traces

10 AUG 2020

 

EP-review: Endnote – Traces (4,5/5)

 

Tussen Daizle en Moorslee èt Endnote under gewèrd, minsn ga gan kiekn want tist kiekn wèrd,…

 

Ergens te velde tussen Moorslede en Dadizele bevindt zich een repetitiekot/opnamestudio. Een stek die door MoshRoom vzw werd ingericht voor beginnende bands en andere artiesten die willen repeteren of hun eigengereide riedels op tape willen zetten. Endnote bestaat uit Wouter Vandamme (gitaar), Miguel De Meulenaere (zang), Lucas Opsomer (gitaar), Roel Ghesquiere (drums) en Bjorn Demeyer (bas). Met vier van de vijf leden in het MoshRoom-bestier was het dan ook vanzelfsprekend dat hun eerste muzikale kronkels op deze idyllische locatie zouden worden opgenomen.

 

Endnote is de zoveelste metalband, uit Zuid-Westvlaamse klei getrokken, die met nodige lef zijn neus aan het spreekwoordelijke venster van de scene steekt. Hun eerste EP Traces trekt met drie bulderende asfaltwalsen een spoor van vernieling door deze corona-crazed world. Met Matthijs Quaars (drummer Spoil Engine) achter de knoppen hadden ze niet de eerste de beste meegenomen in de studio. Het artwork samen met het bandnaamlettertype straalt bokkige ruwheid uit, iets wat nog het best bij hun muziek past. Cold Heart komt recht uit het edelmetalen hart. Na een prelude met flarden van een conversatie tussen Russische gevechtspiloten trekt het vijftal ten strijde. Frontman Miguel zet zijn rauwe strot open en grossiert met zijn vocale mogelijkheden. De drums van Roel komen binnen als een tank die in de frontlinie van de tegenstand beukt. Het opzwepende gesnaar van Wouter en Lucas wordt ook bij Walk Away goed in de verf gezet. Deze tweede track is een kat-en muisspel van tempowissels, grunts en cleane zanglijnen. De derde in de rij hakt er met een gezonde mélange van thrash en hardcore gewillig in. Ook al wil Endnote genregewijs geen etiket opgeplakt krijgen.

 

Er gingen drie jaren van noeste arbeid, twee verschroeiende optredens en enkele afzeggingen (dankzij Covid-19) aan vooraf om de eerste vette strepen Endnote aan de wereld te laten horen. Mocht Alcatraz volgend jaar in hun vier dagen durende programma nog ergens een gaatje willen vullen met talent van eigen bodem, dan weten ze waar ze moeten aankloppen, tussen Daizle en Moorslee!

 

(BG)

 

Orken doe je Hier!

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 49
Goto page: 1, 2, 3 ...