Mooneye - Big Enough
King Buffalo – The Burden Of Restlessness
Gojira - Fortitude
The Dead Daisies - Holy Ground
Elder Brother - I won't Fade On You
Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Agenda
26 SEP
Leffingeleuren Op en Tent 2021
02 OKT
Headbanger's Balls Fest 2021
02 OKT
Hardrock Fest x
09 OKT
Rave Rebels 2021
30 OKT
Desertfest
01 NOV
Sinners Day 2021
06 NOV
Vestrock Downtown 2021
26 NOV
The Sore Losers
27 NOV
Troyfest
07 DEC
Brutus
11 DEC
Blast from The Past 2021
22 DEC
The RG's
16 JAN
Accept
10 FEB
Cheap Trick
18 FEB
Hell Over Europe 4
09 MAA
Stake
15 MAA
David Knopfler
05 MEI
a-ha
06 JUN
Kiss
12 JUN
Eric Clapton
26 JUN
Hellfest 2022
05 JUL
Rammstein (Nl)
09 JUL
Mad Cool Festival
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
05 SEP
Factory of Sweetness
23 OKT
Kansas
02 NOV
Blue Oyster Cult

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

The Night Flight Orchestra - Aeromantic II

12 SEP 2021

 

Cd Review: THE NIGHT FLIGHT ORCHESTRA – Aeromantic II

 

Van een band met leden van o.m. Soilwork en Arch Enemy verwacht je stevig metaalwerk. Niet, dus. ‘Aeromantic II’ is de opvolger van ‘Aeromantic’ uit 2020 en brengt een mix van pop-rock, AOR en veel eighties stuff. Doe er dan nog wat eenvoudig klinkend drumwerk bij en hun muziek kan zó in een Amerikaanse hitlijst belanden. Deze achtkoppige band heeft reeds vijf albums uitgebracht en nu is er dus ‘Aeromantic II’.

 

Dit album kwam tot stand nadat hun tour in 2020 abrupt werd afgebroken door Covid. Ieder bandlid werd ziek. Er werd dan maar geschreven en gecomponeerd. Een nummer als bijvoorbeeld ‘White Jeans’ heeft een opzwepend ritme maar de synths zwaaien de plak. En dat geldt voor zowat elk nummer. Deze plaat brengt tot in de puntjes afgewerkte popmuziek met alle gekende ingrediënten: koortjes, voorspelbare wendingen en andere clichés. Als je goed luistert komt er soms ook wat jatwerk aan te pas.

 

Bij ‘Chardonnay Nights’ denk je onmiddellijk aan de band ‘Survivor’. ‘Genesis’ komt ook aan de beurt bij de song ‘Change’.  

 

Er staan twaalf songs op deze plaat. Ik heb geen enkele song volledig (kunnen) beluisteren tot op het einde. Zanger Björn Strid kan onmiddellijk aan de slag bij ‘Toto’. Hij heeft dezelfde stijl en stemgeluid. Hou je van Amerikaanse bands uit vervlogen tijden zoals Styx, GTR, Asia en Grand Prix

 

Dan zeg ik: föhn uw haar, trek uw blinkende legging aan en hol naar de platenshop.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

GREY SKIES FALLEN – Cold Dead Lands

23 JUN 2021

 

Cd - review: GREY SKIES FALLEN – Cold Dead Lands

 

Het New-Yorkse trio GREY SKIES FALLEN bestaat sinds 1997. Ze brengen hun vijfde album uit. Het album telt zes songs.  ‘Cold Dead Lands’ staat bol van doommetal met nogal ingewikkelde songstructuren en een knipoog naar typische twin-gitaren uit een vervlogen progressief tijdperk.

 

‘Visions From The Last Sunset’ heeft alle eerder genoemde ingrediënten. Een zeer traag nummer met over het algemeen cleane zang, soms meerstemmig. De song blijft zeer melodieus dit toch terwijl de drummer ieder accent van de gitaren in de verf zet door zowel zijn symbalen of toms er van langs te geven.

 

Titelsong ‘Cold Dead Lands’ is zeer eigenaardig. Precies of verschillende songs tot één nummer zijn gesmeed. Cleane en brulzang wisselen af. Na twee minuten volgt een volledige stilte en wordt een rustige gitaarmelodie uitgewerkt tot een heftige uitbarsting.

 

‘Procession To The Tombs’ is heavy doom met brulzang die toch melodieus tracht te klinken. Na drie minuten sluipt een gedreven ritme binnen. De brulzang houdt aan. Na vijf minuten vervalt alles terug in het oude. Een trage gitaarsolo sleept ons naar het einde.

 

Een Iron Maiden melodie trekt ‘Picking Up The Pieces’ op gang. Er wordt gestart met melodieuze cleane zang. Alweer verschillende ritmes volgen mekaar op.

 

‘Ways Of The World’ is een zwaar doomy hard rock nummer met brulzang. Verder wordt opnieuw afgewisseld met cleane zang. Jammer dat de song niet verder werd uitgewerkt zoals bij aanvang.

 

‘After The Summer Comes The Fall’ heeft een Sabbath-riff in huis. Helaas valt de drive weg door de vele accenten van de drummer. Weg ‘swing’.

 

GREY SKIES FALLEN schrijft geen gemakkelijke songs. Wel wordt er voor gezorgd dat hun typische kenmerken in elke song terug te vinden zijn. Twin-gitaren, meerstemmige cleane zang, een drummer die zijn kit niet enkel als basisritme gebruikt maar als een evenwaardig hoofdinstrument en de onvermijdelijke brulzang die toch melodie inhoudt. Doomliefhebbers moeten deze band zeker een kans geven.

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

Review: Valley of The Gods - Old Gods

19 MEI 2021

 

Valley of The Sun - Old Gods

 

Hun debuut ‘Electric Talons of The Thunderhawk’ uit 2013 verraste iedereen en was veelbelovend.

 

Opvolger ‘Volume Rock’ uit 2016 ontgoochelde mede door de hoge verwachtingen maar ook kwalitatief. Maar kijk, hier is ‘Old Gods’ weliswaar met enige vertraging bij het uitgeven en verspreiding door de alom bekende reden. Het album dateert al van 2019 maar niettemin: dit album kan een internationale doorbraak betekenen voor dit viertal uit Cincinnati. Ryan Ferrier - guitar, vocals, Chris Sweeney - bass, keyboards, Josh Pilot – guitar en Lex Vegas – drums hebben een dijk van een plaat gemaakt.

 

Titeltrack ‘Old Gods’ opent met een cleane gitaarmelodie die iets later met ritme wordt bijgestaan door een voetpedaal van Lex. De distortionpedaal wordt ingedrukt en een sterke riff weerklinkt. De cleane zang past perfect in het stonerrockplaatje. 

 

‘All We Are’ wordt ingeluid door een basgitaar en is een stuk sneller. Een laag stemgeluid bijgestaan door een aanstekelijk gitaarlickje klinkt als een mix van punkrock met new wave.

‘Gaia Creates’ is een kort instrumentaaltje dat ‘Dim Vision’ moet inleiden. Dit is een ongecompliceerde snelle rechttoe rechtaan rock n’ roll song.

 

‘Shiva Destroys’ bestaat uit drumgeroffel op de floortoms. Een inleiding voor ‘Firewalker’, een korte snelle rocksong volgens het boekje. Daarna worden we getrakteerd op een formidabele song dat de band typeert. ‘Into The Abyss’  is een trage opbouwende song in een zeer sterke melodie. Als na een dikke twee minuten de distortionpedaal wordt bediend krijg je het koud zweet. Die song bijt in uw trommelvlies. Dit is een echt meesterwerkje.

 

En het niveau blijft stijgen. ‘Faith Is For Suckers’ is alweer een sterke rocksong en toch zo simpel. Een cleane gitaarlick met droog drumritme (cowbell) trekt het boeltje op gang. De eenvoudige zang wordt ondersteund door stevig strak gitaarwerk. ‘Buddha Transcends’ is opnieuw een inleiding ditmaal voor ‘Means The Same’ . Een droge gitaarriff zet u op verkeerd (punk)spoor. Zeer melodieuze stonerrock met dito zanglijn benadrukt nogmaals de stijl waar de band voor staat.

Als afsluiter van de schijf krijgen we nogmaals een meesterwerkje voorgeschoteld. ‘Dreams Of Sand’ is wederom een traag opbouwende song met een ijzersterke melodie die U van de eerste seconde niet meer loslaat. De gitaren geven je een lel van jewelste. Van een oorwurm gesproken.

 

Wie VALLEY OF THE SUN niet kent moet hiermee zeker aan de slag. Dit is een geweldige mix van (psychedelische) rock, stonerrock en punky gitaarriffjes. Neem de soms aparte zanglijnen er bij en het pakket is compleet. ‘Old Gods’ is veel meer dan een aanrader.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Review: THE CALICOS – The Soft Landing

13 MEI 2021

 

THE CALICOS – The Soft Landing

 

Muzikaal nieuws uit ons Belgenland. Dit zestal uit regio Antwerpen won Humo’s Rock Rally in 2018. Als je luistert naar hun eerder werk begrijp je al snel waarom. Die kerels kunnen songs schrijven die onmiddellijk uw aandacht vasthouden. Laat dan nog die songs onder handen nemen door de juiste perso(o)n(en) in de studio en dan weet je het wel. ‘The Soft Landing’ is hun eerste full album en meteen een schot in de roos.

 

Quinten Vermaelen (guitars vocals), Aäron Koch (guitars pedalsteel), Sander Smeets (guitars keys), Maximilian Dobbertin (keys), Guido Op de Beeck (bass) en Olivier Penu (drums) brengen uitstekende songs die je in de muzikale richting van The War On Drugs en Wilco moet zoeken. Quinten heeft een gouden stem. De instrumenten klinken echt top. (wat een gitaarsound) De productie is subliem.

 

De schijf start met ‘How Was I To Know’. Een mooie opbouwende song met naar het einde toe gitaarwerk die zo van David Gilmour kon zijn.

'Heartbreaker’ is een luisterpopsong gedragen door mooie vioolklanken (synths?).

Bij ‘Follow You Down’ denk je bij aanvang aan Extreme en hun verschrikkelijke hitsingle maar die gedachte wordt direct teniet gedaan wanneer Quinten zijn zang start. De gitaarmelodie is een oorwurm.'Desire’ is alweer een prachtige opbouwende song met een steelguitar als hoofdrolspeler. Bij ‘Nova’ waait er een andere wind. Het ritme wordt opgedreven en je wordt opgenomen in de gecreëerde sfeer.

 

‘Cruel’ is een traag slepend nummer. We worden verwend met een tweetal minuten durend gitaarspel om duimen en vingers af te likken. 'I Don’t Need It’ is ietwat een vreemde eend in de bijt. De stijl blijft herkenbaar, dat wel.  

 

‘Day By Day’ geeft ons het gevoel op een Caraïbisch eiland te vertoeven waarbij de rust regelmatig verstoord wordt, zeker naar het einde toe.

De titelsong ‘The Soft Landing’ is de laatste van negen songs op deze schijf die we zeker regelmatig op de radio zullen horen.

 

 

The Calicos hebben topwerk afgeleverd. En dat geldt niet enkel voor de songs maar ook voor de productie.

Ik vermoed dat er hier sterk voorbereidend werk is aan vooraf gegaan, om een eindproduct van topniveau als dit te bekomen.

 

Grote klasse!

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Cd-review: Destroy Humanity - Hypnopompia

18 MAA 2021

 

DESTROY HUMANITY – Hypnopompia

 

Uit Beerzel (B) komt dit trio als een pletwals in volle vaart onze richting uit. Koen Vlerick (Guitar, Vocals) - Sander Bellekens  (Bass) en Thierry Verstraeten (Drums) brengen moderne metal die tot in de puntjes is afgewerkt. Alle ingrediënten zijn aanwezig. Een sterke ritmesectie, geweldige hakkende gitaren en typische zang, precies waar het genre om vraagt. Het stemgeluid moet je zoeken in een mix van o.a. Phil Anselmo, in zijn Pantera tijdperk, Randy Blythe (Lamb Of God) en Bjorn Strid (Soilwork). Opener ‘Saint Of Killers’ is een headbanger van formaat. Opzwepend en catchy beginriff. Daarna wordt een versnelling hoger geschakeld. De strot van Koen brult de ziel uit zijn lijf. Halfweg valt het stil. Een mooie gitaarmelodie en zanglijn brengen u in een andere sfeer. Niet voor lang. Een lekkere gitaarsolo in een ander arrangement verrast ons. Naar het einde toe wordt opnieuw versneld.

 

Bij ‘Grabbing The Cow By Its Tail’ pakken ze onmiddellijk de koe bij de horens. Een sterke gitaarriff wordt bijgestaan door een heftige ritmesectie. Hier hoor je hoe goed die kerels op mekaar ingespeeld zijn. In de zeer agressieve zangpartij hoor je een melodieuze twist die net niet clean wordt gebracht. (Ik vermoed dat Koen over een mooi clean stemgeluid beschikt.) Verder in het nummer krijgen we een knipoog naar RATM.

 

Een rustige intro van twee minuten brengt ons naar ‘Broken’. Een opbouwende heavy song met ietwat nu-metal in een zware uitvoering en met een verrassende versnelling.

 

De songs ‘Crossroads’, ‘ Hereditary’ en ‘Killing Yourself To Live’ (nee, geen cover) zijn hoofdzakelijk snelle nummers met veel variërende ritmes. ‘Hereditary’ start met een snelle bas waarbij het ritme wordt vertraagd wanneer de hakkende gitaar invalt.

 

‘Frozen Windows’ start als een ballade maar na anderhalve minuut wordt in zesde versnelling geschakeld. ‘Hypnopompic Hallucinations’ heeft iets minder schreeuwzang en is goed opgebouwd.

 

DESTROY HUMANITY zal potten breken in Belgisch metalmiddens. De productie is top. De muzikanten zijn top. Hun stijl is harde metal met typische hakkende gitaren (Core?) en trashy drumwerk met heel veel ritmeveranderingen. Persoonlijk vind ik dat de zangstijl meer mocht variëren. Maar het kenmerkt naar wie deze kerels opkijken op muzikaal gebied.

 

Guido Grymonprez.

 

Luisterlink Destroy Humanity

 

Meer lezen...

Debuut: Simon Vanhaute - Overload

04 MAA 2021

SIMON VANHAUTE – Overload.

 

Multi-instrumentalisten. Het is iets aparts. De meesten maken met hun werk duidelijk dat ze de instrumenten beheersen maar daarmee ben je nog geen songwriter. Daar kunnen jaren overgaan. Deze jonge snaak blijkt daar geen last van te hebben. SIMON VANHAUTE liep al muziekschool vanaf zijn zevende levensjaar. Daar volgde hij tien jaar lang pianoles. Op zijn veertiende begon hij met gitaar en sinds een paar jaar neemt hij ook plaats achter het drumstel.

 

Op het instrumentale ‘Overload’ krijgen we ongeveer vierentwintig minuten lang iets voorgeschoteld om vingers en duimen af te likken. Dit éénentwintigjarig talent heeft ook de skills om zijn opnames met precisie te mixen zodat de songs niets van hun kwaliteit verliezen. De intro ‘The Arrival’ geeft wat geluiden weer, vermoedelijk uit de kosmos, waarbij op een laag volume een gitaar met een sterke distortion passeert. Die geluiden worden verder gezet in ‘Extraterrestrial March’ tot ze abrupt worden overmeesterd door een geweldige gitaarriff met uitstekend geluid. De riff wordt ondersteund, eerst nog met een trage beat en basgitaar maar daarna wordt de beat verdubbeld voor vijftien seconden lang om weer over te gaan naar een traag gedeelte waarbij een soort elektronische sitar weerklinkt. Hier zou in deze song perfect een zanglijn kunnen worden geplaatst maar moet dat?

 

‘Inferno’ trapt af met gitaargeweld op een traag ritme. Er komt een kerkorgel aan te pas. De synths vormen een muzikale muur. Deze song is een mix van post-rock en hakkende headbangende riffs.

’73 Days’ heeft een rustige intro waarbij de basgitaar een sterke melodie naar voor brengt. De hakkende gitaar keert terug op een traag ritme. Een gitaarsolo volgt naar het einde toe.

‘New Plan’ heeft een gitaarintro met drums in tegenritme. Hier is alles opnieuw aanwezig. Synths, rustige passages en mooie melodieën. Veel variatie in deze song.

Titeltrack ‘Overload’ is een melodieus avontuur met sterke gitaar en de typische ondersteunende synths. Hoor ik daar een Moog?  Alweer een prachtige muzikale trip met een knipoog naar MIAVA.

Afsluiter ‘Gravity Flaw’ is de langste song op de schijf. De intro doet mij denken aan ‘The King Will Come’ (Wishbone Ash) Deze melodie keert verrassend terug in de song. Het drumwerk krijgt een post-rock stempel. Deze song eindigt met een spacey hammond sound.

 

De gitaren op ‘Overload’ klinken laag gestemd en terecht. Deze soort muziek vraagt daar om. De slimme synths passen perfect in deze songs vol gevoel. De gitaarklank is geweldig. De songs hebben drama, gemixt met post-rock en een stoner-metal ziel. Het zijn geen uitgesponnen nummers en er steekt geen enkele miskleun tussen. Dit is een ijzersterk debuut. Benieuwd wat de toekomst brengt voor dit groot talent.

 

Guido Grymonprez.

 

 

Luisterlink :  Simon Vanhaute - Overload op Spotify

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 52
Goto page: 1, 2, 3 ...