Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Agenda
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
10 JUN
Studio Sinksen
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Hellfest 2019
23 JUN
Graspop 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: Joost Zweegers
Concert Report: Alcatraz 2016
Concert Report: Alcatraz 2016
Photo report: Intergalactic Lovers
Photo report: Intergalactic Lovers
Customs - Ancienne Belgique
Customs - Ancienne Belgique
Photo report: The Scabs - 40 Years
Photo report: The Scabs - 40 Years
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
John Garcia @ Trix
John Garcia @ Trix
Pandafest - Edegem
Pandafest - Edegem
Frank Boeijen Begijnhofpark
Frank Boeijen Begijnhofpark
Night of The Proms 2014
Night of The Proms 2014
Concert report: Kamelot
Concert report: Kamelot
Photo Report: Spiritual Beggars
Photo Report: Spiritual Beggars
Concert report: The Sore Losers
Concert report: The Sore Losers
GENTJAZZ 2015 Dag 2
GENTJAZZ 2015 Dag 2

The odd man

De Ronde


 

 

“Wielrenners gooien drinkfles op de grond en de kudde koeien doet mee”

 

‘De Ronde Van Vlaanderen’, zo Vlaams als ‘chicongs in espe’ en de hoogdag van het wielerseizoen. Ondertussen zit de ganse familie aan tafel en laat moeder de kroketten rond gaan, terwijl de televisie 60° wordt gedraaid zodat de penishangende gezinsleden kunnen volgen hoe andere penishangende gasten (want voor de vrouwenkoers is er beduidend minder interesse) strijden voor de eer en het respect van het Vlaamse volk en onderling aan het kijken zijn wie het beste spul heeft ingespoten (maar dit gegeven gooien we ter zijde zoals mama de dag na moederdag).

 

Daarnet was er bij het aperitief nog een hevige discussie gaande over de brossende jeugd op donderdag (ja, nog steeds dit verhaal) en al het afval dat dit zogezegde hypocriete gespuis achterlaat op Pukkelrock en Pop Werchter. Gelukkig bezit de generatie van onze ouders het ware morele kompas. Zonder hen was alles om zeep en heerste er pure chaos!

 

Na de heerlijke maaltijd eindigt deze Vlaamse familietraditie met de extase van de dag: ‘den arrivee’, uiteraard met een koffie en een koekske ‘dabei’. Jammergenoeg ebt het enthousiasme snel weg: wederom geen Vlaamse/Belgische winnaar (of kleurling met Belgisch pasport, want wanneer ze winnen zijn dit natuurlijk wel altijd echte Belgen). Mij kan het echter weinig schelen, dus ga ik maar naar huis om me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat mijn kat aan zijn eigen ballen kan likken en ik niet. Jaloers!

 

Diezelfde avond verschijnt een traditioneel artikel met bijhorende fotoreportage op verschillende nieuwssites. We zien een ravage van achtergelaten afval op de Kwaremont (die ligt niet meer open trouwens), een opvallende gelijkenis met het jaarlijks rapport over de Pukkelpop camping. Stilaan vormen de barsten in de perceptiemuur van de “goede Vlaamse burgers” eerder kloven waar Maggie haar reet in zou passen. In tegenstelling tot onze Vlaamse modelburger die op de eerste rij stond om stenen te gooien naar de jeugd en hun afval, onthoudt onze jeugd zich van oordelen en “hoog intelligente opmerkingen”.

 

Hypocrisie ligt aan de basis van deze marginale bilspleet van een kloof. Hypocrisie is het begrip dat steeds naast deze brave burgers heeft gewandeld, samen met alcoholisme, racisme en nationalisme. Al deze beestjes worden ook nauw gevolgd door polarisatie, de vijand van redelijkheid. Tegen deze cocktail van stupiditeit valt niks te beginnen. Alle inspanningen om deze narcistische bevolkingsgroep tot inzichten te brengen zijn vruchteloos. Wanneer je een goed argument aanbrengt, gaan de oren onherroepelijk dicht zoals de vulva van je vrouw wanneer je de naam van haar zus scandeert tijdens het stoeien.

 

Hoe kunnen wij de wereld redden van stupiditeit en hypocrisie die de mensheid nog meer overheersen dan mijn wens om aan mijn eigen ballen te likken? De oplossing van dit probleem kunnen we misschien vinden in de gedachtenspinsels van de grondlegger van het absurdisme, de heer Albert Camus, namelijk collectieve suïcide. Te? Hoewel het een eerder controversiële oplossing zou zijn, kan je niet ontkennen dat het bijzonder doeltreffend zou zijn. Deze aanpak zou namelijk niet enkel dit probleem oplossen, maar tevens alle problemen die we in de laatste jaren op ons bord kregen: immigratiecrisis, gillets jaunes, milieu, … You name it. Nog steeds te radicaal? Goed dan, misschien moeten we beginnen bij het begin: praten, luisteren en verdraagzaamheid. Of met andere woorden: doe NORMAAL.

 

This is The Odd Man saying: jullie kunnen allemaal de pot op!

Meer lezen...

Whitesnake – Flesh & Blood

24 MEI 2019

 

Whitesnake – Flesh & Blood

 

Een nieuw Whitesnake album en een tour in 2019. David Coverdale heeft zich laten omringen door muzikanten met een sterk muzikaal verleden. O.a. in de gelederen: drummer Tommy Aldridge (Black Oak Arkansas, Ted Nugent, Pat Travers, Ozzy, Gary Moore, Thin Lizzy…), Reb Beach (Winger, Dokken..), Joel Hoekstra : (neen, geen Nederlander) deze Amerikaan was gitarist bij Cher, Nightranger en Trans Siberian Orchestra.

 

Het album ‘Flesh & Blood’ lonkt naar de Amerikaanse markt. De teksten van alle songs gaan over liefde, verliefdheid en relaties. Uw maag zou er van keren. Typisch aan de songs is dat de refreinen of slagzinnen  veel te soft overkomen en het nummer sterk verzwakken. ‘Good To See You’ is een mid-temposong en start met een sterke riff. Het refrein is meerstemmig en melig. Een korte krachtige gitaarsolo redt de opener. ‘Gonna Be Alright’ is opnieuw een mid-temposong die opent met een gitaarriff die ietwat vreemd is voor een Whitesnakesong. Jimmy Page verleende zijn medewerking. Topriff. De meerstemmige backingzang doet de song geen goed. In het hitgevoelige ‘Shut Up & Kiss Me’ is Coverdale alweer verliefd. Het ritme is sneller en de song leunt het meest aan bij de jaren 80.   

 

‘Hey You’ (You make me rock) is een slow-temposong dat muzikaal knipoogt naar Sabbath en voor de zang naar Def Leppard. Bij ‘Always & Forever’ is Coverdale alweer verliefd (wat dacht je?) en drukt dit uit in een hitparadegevoelige poppy song. ‘When I Think Of You’ (Color me Blue) is meer van hetzelfde maar iets trager. ‘Trouble Is My Middle Name’ is een nummer over een relatie. (??) Over vrouwelijk gezelschap met een hoek af. Het refrein bestaat uit meezingzinnetjes. De titeltrack ‘Flesh & Bones” is een bluesy mid-tempo song met alweer een meerstemmig refrein (waarom toch?).

 

In ‘Well I Never’ is geen gitaarriff te bespeuren. De song wordt ondersteund door gitaar akkoorden. Het refrein (ik word er moedeloos van!) is alweer een meerstemmig melig gedoe.  ‘ Heart Of Stone’ is een slow-bluestune. De gitaarsolo redt de song. ‘Get Up’ start verrassend met bluesy getokkel die omslaat in een snelle rock ’n rollsong. Spelbreker zijn de oh..oh..oh-stemmetjes op de achtergrond.

 

‘After All’ heeft geen slagwerk. Een akoestische gitaar met wat synths en rustige zang maken dit geheel tot een adempauze. ‘Sands Of Time’ gaat over twee personen op hetzelfde moment geboren  maar ver van elkaar verwijderd zijn. De wind en het zand brengt daar verandering in. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Verder is dit een beukend slow-temposong met een poppy refrein. De bonustrack ‘Can’t Do Right For Doing Wrong’ is een rustige slow-bluesy tune. De tweede bonustrack ‘If I can’t Have You’ is traag met agressieve blueszang en een te zacht refrein. Verder op de schijf nog 3 remixen van ‘Gonna Be Alright’, ‘Shut Up & Kiss Me’ en ‘ Sands Of Time’.

 

Er is heel wat werk verricht in de studio. Coverdale klinkt ‘anders’ .Benieuwd hoe dat live overkomt.

 

Persoonlijk had ik meer verwacht van dit Whitesnake. Kwaliteit van de songs (arrangementen) én de erbarmelijke teksten stellen mij teleur. Volgende keer beter. 

 

Rev: Guido Grymonprez

Meer lezen...

Cd-review: Carneia – Voices Of The Void

24 APR 2019

 

Carneia – Voices Of The Void (5/5)

 

This is Carneia!

 

Drie jaar na hun vorige EP Symmetry of Mind worden we bij Voices Of The Void op een uitgebreider rondje Carneia getrakteerd en wat voor één. De band bestaat tien jaar en kon doorheen de jaren en positiewissels een stevige live-reputatie opbouwen. Ook bij de release van deze schijf worden de optredens binnen en buiten de West-Vlaamse provinciegrenzen opgevoerd. De kansen om hen in levende lijve aan het werk te zien, liggen voor het grijpen, wat ons betreft een absolute aanrader. Zoals Carnea 2500 jaar geleden een groot festival was voor de Spartanen, is deze nieuwe verschroeiende schijf van Carneia een feest voor de zintuigen, met het gehoorkanaal voorop, van iedere metalliefhebber.

 

Voices Of The Void begint strakker dan de getuite lippen van Daniel Craig (aka James Bond). The Making Of The Universe is een ware metal-opus die inslaat als een bom. De gebalde kracht die ervan uit gaat is als een oorverdovende oerknal, conservatieve creationisten zouden ons durven tegenspreken maar tot op vandaag nog steeds dé nummer 1 in het maken van universa. Frontman Jan Coudron gromt als nooit tevoren en heft zijn stem naar een nog hoger niveau. Blood & Candy werd enkele weken terug al gelost als zoethoudertje voor de vele ongeduldige Carneianen onder ons. De pompende drumpartijen van Joppe Vandewalle doen ons bloed sneller stromen dan dat het geval was bij de sprint van ene van der Poel in de enige Nederlandse voorjaarsklassieker. Black Coffee is op zijn beurt dan weer helemaal iets anders maar minstens even goed. Het zwarte goud dat ons dagelijks bij het ochtendgloren mens maakt, wordt hier vervangen door onheilspellende sounds met prikkelende effecten. Uit goede bron vernamen we dat deze Twin Peaks-achtige tonen gestreamd worden uit het grote Thomas Combes-brein, ook wel de brede schouders waar het moederbord van Carneia op rust. Deze dreigende klanken luiden een drieste brok ongebreidelde energie in die gelijk staat aan een ad fundum van tien espresso’s. Daarna is The Hangman misschien nog de grootste shot cafeïne van de plaat. De riffs van Jille Vandromme houden hier op hun heerlijke hoogtepunt ergens het midden tussen Meshuggah en Tool. Na vier loeiers van tracks hebben ze bij Shadow Man wat rust verdiend in de lommer van een wiegende palmboom met een frisse pint bij de hand. Er wordt wat vaart geminderd om na deze goed afgemeten bocht bij Alter Ego nog eens, met het gaspedaal diep ingedrukt, verschroeiend uit te halen. We hebben nog gezocht in onze fichebak maar hier houden alle mogelijke gelijkenissen en parallellen met eender welke concullega of genregenoot op. We zouden nog een kaarsje willen branden in een Notre Dame naar keuze voor Jan want deze tour de force kan niet gezond zijn voor de stembanden. Op het einde krijgen we nog de meest atypische streep Carneia voorgeschoteld bij Anthem For The Wasted. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat een solide song waarbij de band zich zijn comfortzone laat hijsen, kan laten uitstijgen boven zichzelf. Voices Of The Void is een dikke kanshebber op metalplaat van het jaar dat nog niet eens halverwege is.

 

‘This is not Sparta, this is Carneia!’ (bij voorkeur te lezen met een stoere koning Leonidas-stem met bijhorende gebleachte tanden en stoere plak-hipsterbaard)

(BG)

Meer lezen...

EP-review: Kolos – Grooveyard

24 APR 2019

 

Kolos – Grooveyard (4/5)

 

Radiovriendelijke noise

 

Stubru werd onlangs in een nieuw kleedje gestopt en zou zich meer focussen op gitaarmuziek. Maar dat er in ons kleine landje soms te weinig aandacht besteed wordt aan oerdegelijke hardrock van eigen bodem, is nog steeds een pertinent probleem. Desalniettemin zijn er alleen al in onze streek voldoende bonkige bands genoeg die oorverdovende airplay verdienen. Kolos uit Zwevegem is daar zeker één van. Hun nagelnieuwe EP is een ambachtelijk staaltje noise rock van het betere allooi.

 

Grooveyard biedt ons vijf gebalde tracks aan die bol staan van het testosteron. Not A Freak laat zich als eerste kanonschot gelden. Geen franjes, toeters of bellen maar wel een brok bezeten ba-ro(c)k die zijn doel niet mist. Ook The Great Escape is er niet naast en ontsnapt niet aan onze aandacht. Maar het is uiteindelijk Start To Boogie die voor ons part als hoogste nieuwkomer meteen de hotlist ingejakkerd mag worden. Deze streep radiovriendelijk noise is reeds al langer als voorsmaakje op Spotify terug te vinden, de kolossale kers op de Grooveyard-taart. Daarna zorgen These Days en The Sun nog voor een mooie finale van deze korte maar des te krachtigere EP waarbij het artwork op de verpakking minstens even mooi is.

 

Kolos lost de verwachtingen ruimschoots in.

(BG)

Meer lezen...

Cd review: Raketkanon – RKTKN 3

10 APR 2019

 

Raketkanon – RKTKN#3  4/5

 

Ik val meteen met de deur in huis: dit is pure klasse! De Belgische rock- en popscene heeft een topband in zijn gelederen.

 

De schijf telt negen songs met als titel een voornaam. Er wordt afgetrapt met ‘Ricky’ een geweldige song met dito videoclip. Op zich is de muziek niet zo hevig maar het headbangen kan je niet nalaten. Je moet mee in het ritme. Het stemgeluid in de song neigt met momenten naar dit van Perry Farrel (Jane’s Addiction). Deze song vermengt gekke toestanden met muzikaal vernuft. ‘Fons’ is gekker dan gek. Bij de intro lijk je te worden verpletterend door de sound maar dat duurt maar even. Dan glijdt de song af in een speciale sfeer tot op het einde waar alweer de registers worden opgetrokken.

 

‘Mélody’ start met akoestische gitaar dat bijgestaan wordt door een baslijntje waarbij de zang enkele stukken van de baslijn als zanglijn gebruikt. De synths zijn alweer zeer dreigend en zorgen voor een ingetogen en beklemmende sfeer. ‘Hannibal’ is een song die je zelfs niet zou willen als nachtmerrie. Schreeuwzang bijgestaan door een klopgeest. ‘Robin’ start als een popdeuntje en gaat over in een zweverige song tot het einde. De song is tevens het langste nummer op de schijf: 05:39”. ‘Lou’ is een traag, rustig nummer met een zeer dreigende opbouwende sfeer. Een knipoog naar Amenra qua opbouw. Sterke song. ‘Harry’ start dansbaar, heeft een elektronische stem en de synths zorgen voor een prachtig geluidstapijt op de achtergrond. ‘Ernest’ is een strak mid-tempo nummer waarbij halfweg het ritme wordt vertraagd. Afsluiter ‘Mido’ is een rustig nummer in een donkere sfeer.

 

RKTKN#3 heeft geen nodeloze langgerekte songs. Er is minder chaos dan bij de vorige platen maar er is meer dreiging. Dat maakt de schijf iets toegankelijker. Alle nummers zijn kwalitatief van zeer hoogstaand niveau. De productie is super. Als de media het eerlijk speelt dan moet deze plaat overladen worden met prijzen. Tot bij de MIA’s, heren!

 

 

Guido Grymonprez

 

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Stab – Rats//Snakes

09 APR 2019

 

Stab – Rats//Snakes (4,5/5)

 

Vlijmscherp addergebroed

 

Wie H8000 zegt, denkt vooral aan optredens van Congress en Liar in aftandse achterafzaaltjes ergens te lande in het midden van de jaren ‘90. Maar de hardcore-scene van weleer is nooit echt verdwenen en maar goed ook. De ene na de andere forse formatie werd ook na de jaren negentig uit West-Vlaamse klei opgetrokken. Sinds 2006 krijgen we met de regelmaat van de klok een vlijmscherpe messteek tussen de ribben van Stab. Hun kakelverse schijf is addergebroed van het hoogste H8000 heavy hardcore niveau.

 

As Real As It Gets is meteen een statement, een loeiharde definiëring over waarvoor het Kortrijkse zestal staat. Het daaropvolgende Pura Vida houdt het tempo levendig en doet puur en onversneden door. Stab vindt de perfecte balans tussen rauwe en ‘radiovriendelijke’ hardcore. Rats//Snakes is een gebalde vuist in de lucht die door de toegankelijkheid heel wat nieuwe rekruten bij het al aanwezige legertje fans zal voegen. Propaganda zet, net voor de verkiezingen, de zintuigen nog wat scherper. We worden overspoeld met vranke lyrics en rake riffs die het ritme stevig in handen hebben. Op het moment dat we denken alles gehoord te hebben, gooit Stab hun eerste verrassing in de strijd, Black Snow. Deze strakke single, die als voorbode op de plaat werd afgevuurd, is er eentje met de allure van Terror en Madball. We betwijfelen ten stelligste dat ze met deze plaat zwarte sneeuw zullen zien. Vervolgens krijgen we meteen verrassing nummer twee voorgeschoteld. Bij Agony krijgen ze gezelschap in de studio van niemand minder dan Sal LoCoco (Sworn Enemy). Het zoveelste bewijs dat Stab niet zomaar één uit een West-Vlaams H8000-dozijn is, maar reeds doelen bereikt heeft die respect afdwingen. Ook bij Dear Nemesis en Unstoppable blijft de nijdigheid uit de boxen spatten zonder in herhaling te vallen. Thorn In My Side heeft de derde verrassing van formaat in petto. Hier wordt een heuse samenwerking met Fleddy Melculy op poten gezet. Ook al is dit niet het meest voor de hand liggende genre en zijn ze daar hoogstwaarschijnlijk ook niet naar op zoek, een beetje mainstreame aandacht kan nooit kwaad. Bij Cooking Bones is hun hoge hoed nog niet leeg. Met featuring M-Dot, een hip hop-fenomeen uit Boston, wordt een frisse rap-crossover ten berde gebracht. Het is zonneklaar dat dit niet de doorsnee hardcore-schijf is om de platenkast mee te vullen, maar ééntje die eruit springt om met weerhaakjes te blijven hangen.

 

En zo neemt Kortrijk in het zoveelste muziekgenre het Belgische voortouw om Europa en misschien wel de wereld te veroveren.

(BG)

Meer lezen...

Cd Review: Cocaine Piss - Passionate & Tragic

05 APR 2019

 

Cocaine Piss – Passionate & Tragic

 

Deze Belgische band (Luik) brengt een mix van noise-punk-rock’n roll. Deze ‘Passionate & Tragic’ is hun derde worp na ‘The Pool’ uit 2015 en ‘The Dancer’ uit 2016.

 

De muziek kan je omschrijven als snel gespeeld gitaargeweld ondersteund door een snelle snarebeat. De zang(?) heeft niks te maken met de muziek. Het geroep is op de muziek ‘geplakt’ en is totaal verschillend met de toonaard van de song. Zangeres Aurelie laat haar frustraties klinken als iemand die op de vlucht is voor alles en nog wat. Haar stemgeluid wordt vervelend daar er geen variatie aan te pas komt. Qua teksten kan ik kort zijn. Ik kan ze niet verstaan. Ik weet van geen enkele song waar het over gaat.

 

De schijf heeft 12 songs en ééntje steekt er boven uit want ‘Body Euphoria’ duurt 03:18’. ‘My Cake’ duurt 45 seconden en is compleet van de pot gerukt. ‘Pretty Pissed’ leunt het dichtst aan bij de Britse punk. In ‘Fake Tears’ hoor je een tweede (mannen)stem en bij aanvang lijkt deze song een andere weg in te slaan. Maar na twintig seconden gaat men opnieuw dezelfde weg op zoals in de andere songs.

 

Cocaine Piss zit onder de vleugels van Steve Albini (Shellac). Deze schijf is in één van zijn studio’s opgenomen. Punk: je houdt er van of niet maar live zal deze band een ferme indruk nalaten. Dat ben ik zeker.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...
Page 1 of 43
Goto page: 1, 2, 3 ...