Life Of Agony
Mastodon – Emperor Of Sand
Body Count – Bloodlust
Elbow – Little Fictions
Metallica – Hardwired
Sabaton - The Last Stand
Agenda
26 MEI
Wovenhand
04 JUN
Rory Gallagher International Tribute festival (IRL)
04 JUN
Vestrock 2017
15 JUN
The Afghan Whigs
18 JUN
Hellfest 2017
19 JUN
Eddie Vedder
22 JUN
Lollapalooza Parijs 22 & 23 juli 2017
26 JUN
The Thurston Moore Group
02 JUL
Rock Werchter 2017
16 JUL
Blues Peer
01 AUG
U2
11 AUG
Bryan Adams
13 AUG
Alcatraz 2017
16 AUG
Sziget 2017
20 AUG
W-festival 2017
24 AUG
Sonus Festival - Croatia
10 SEP
Lollapalooza Berlin
22 OKT
Y&t
14 NOV
Doro
07 DEC
Threshold
Fotogalerij
Photo report: Student Welcome Concert - Kortrijk
Photo report: Student Welcome Concert - Kortrijk
Photo report: De Fanfaar - Radio Guga
Photo report: De Fanfaar - Radio Guga
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Filmfestival Oostende
Filmfestival Oostende
Concert report: UB40
Concert report: UB40
Photo report: JX2BIG-APE / Odyssee & Good Company @ Cactus Brugge
Photo report: JX2BIG-APE / Odyssee & Good Company @ Cactus Brugge
Photo Report: La Muerte - Idiots
Photo Report: La Muerte - Idiots
Humo Rock Rally - De zwerver Leffinge
Humo Rock Rally - De zwerver Leffinge
Photo report: Graham Nash - De Roma
Photo report: Graham Nash - De Roma
Schippersweekend Lauwe 2013
Schippersweekend Lauwe 2013
Alcatraz 2013
Alcatraz 2013
Photo report: One Night of Queen - Casino Oostende
Photo report: One Night of Queen - Casino Oostende
Wolf & Dead Lord
Wolf & Dead Lord
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk

De Grillen van Gheysen

2016, a bad year for...


 

 

 

2016, a bad year for ...

 

Bommen in Aleppo, Istanbul, Brussel... Doe-het-zelf-terroristen in Nice, Berlijn, Orlando... Een boze man met blonde toupée en oranje tronie wordt verkozen tot nieuwe leider van het Vrije Westen. Poetin en Erdogan laten zich niet doen en rollen hun dictatoriale spierballen. Zwarte piet wordt bleek van schrik en de Britten gooien roet in het Europese zevengangenmenu. En de schaapjes mekkeren bij nachte over een kerststal, begot. Een bende onderschatte Welshmen spelen een zootje overschatte Belgen volledig uit Vertonghenverband. Een club uit het Brugse wordt na elf jaar nog eens kampioen. Olli gokt en … verliest. Samsonseks – what's in a name – wordt tot woord van het jaar verkozen. En rood vlees blijkt nog iets ongezonder te zijn dan eerst gedacht. Bazart wordt purper gedraaid. Rihanna miste haar kans op eeuwige Limburgse roem en ook Fred Durst en de zijne tekenen present om één van de slechtste vertoningen op Belgische festivalbodem ten berde te brengen. Bowie wordt voorgoed the starman waiting in the sky. Cohen is voor altijd last year's man, hallelujah. Prince scheert weg in zijn little red Corvette. The Voice of Europe zal als marktkramer blijven bestaan. Voor George Michael was het zijn laatste Kerst. En ook Thielemans tootst ctr+alt+del, Bluesette for national anthem, please.

 

A good year…

 

DiCaprio krijgt eindelijk een blinkend Oscarbeeldje. Pikachu zorgt samen met zijn Japanse vrienden voor lege smartphonebatterijen en een nieuw soort (a)sociaal gedrag. Er zijn nog zekerheden want de Belgische biercultuur wordt eindelijk immaterieel erfgoed. Daar drinken we voortaan niet meer dan tien eenheden alcohol op. En Jay Vleugels mist een belangrijke vergadering terwijl de tijd soms mannequingewijs leek stil te staan. We kregen een van trots glimmende Greg op de goudgele stranden van Copacabana. Voetbalkoning Cristiano kan een trofeekast van Ibrahimokea bijzetten terwijl de immer beschaafde Jan Balliauw een onzachte knuffel kreeg van een voetbalfan die iets meer dan tien eenheden alcohol op had. Op de Mont Ventoux wappert voortaan een Belgische vlag neergeplant tussen de witte keien dankzij ene hardtrappende Thomas. En Peter S. kon zich in de verzengende zandbak van Qatar voor de tweede keer op rij in een regenboogtrui laten hijsen. Tom Boonen vreet een kassei te veel in Noord-Frankrijk en Florian ‘Poef’ Van Acker zorgt op zijn beurt voor het eerlijkste sportmoment van het jaar. Gilles ‘De Mol’ Van Bouwel leidt tot tweemaal toe half Vlaanderen om de tuin. En een ontluikende Lize Spit zorgt voor de zotste boekenverkoopcijfers sinds Dagelijkse Kost 23. Ramsey Bolton (GoT) wordt vakkundig verwerkt tot hondenvoer. Radiohead en Metallica brengen nog eens een dikke dijk van een plaat uit. Een oerdegelijke Paul McCartney wordt niet door iedereen herkend op de wei van Werchter. En Keith Richards en Iggy Pop leven nog!

 

Voor 2017 wens ik iedereen een federale begroting in evenwicht, veel machtige muziekmomenten en een goede gezondheid.

 

En dan nu toastjes smeren en meekwelen met De Tijdloze.

 

(BG)

 

Meer lezen...

Cd review: Dimmu Borgir - Forces of the Northern Night

18 MEI 2017

 

Dimmu Borgir - Forces of the Northern Night

 

Voor wie Dimmu Borgir kent moet ik er geen doekjes om winden … dit is waarschijnlijk de meest bekende Symfonische Black Metal groep van het moment. Die uitgegroeid is van een donkere Noorse band tot een wereld dominerende winstgevende machine voor zowel band als label Nuclear Blast.

 

Voor de leken onder ons, Dimmu Borgir is gestart in 1993 met een naam die afgeleid is van een vulkanisch gebied in Ijsland wat donker fort of grimmige stad wil zeggen. De invloed van hun muziek komt van bands zoals venom, celtic frost en mayhem met invloeden van de klassieke componisten zoals Richard Wagner en Antonín Dvorák en dit gecombineerd met snelle drums en agressieve gitaren.

 

De drie stichtende leden hadden volgens mij nooit verwacht ooit in de Noorse top 30 te staan of om met meer dan 100 muzikanten van het Norwegian Broadcasting Orchestra en Schola Cantorum Choir op te treden … laat staan om er 6 jaar later een vette DVD en Live CD van uit te brengen … en wat voor een DVD.

 

De muziek van Dimmu Borgir is al jaren een samenspel van epische, thematische en symphonische arrangementen die uiteindelijk wel het best tot zijn recht komen wanneer het gespeeld wordt door een volwaardig orkest, een koor en natuurlijk de leden van de band zelf.

 

Een niet alledaags zicht om zo enkele langharige met bloed besmeurde black metal kerels te zien staan screamen en headbangen tussen gekostumeerde koorzangers en orkest lui met een mooi “debardeurke” aan. Maar het werkt !!!

 

Ik heb Dimmu Borgir wel al een keer of 6 gezien live, maar toen ik dit voor het eerst zag (op youtube weliswaar) kreeg ik direct kippenvel. De sfeer, het bombastische, de composities, …. alles valt op zijn plaats op deze album. Hiervoor is hun muziek gemaakt.

 

De CD bevat 17 tracks en is een must voor de liefhebber.

De BluRay versie bevat 2CD / 2 BluRay met het optreden in Oslo met het Norwegian Broadcasting Orchestra en Schola Cantorum Choir alsook het legendarisch optreden op Wacken Open Air met het Nationaal Tsjechisch Symfonisch Orkest en een In-Depth documentaire met behind-the-scene fragmenten van de immense stage-production in Noorwegen

 

Score: 5/5

Review door VANDAMME WOUTER

 

CD Tracklist:

1. Xibir

2. Born Treacherous

3. Gateways

4. Dimmu Borgir

5. Dimmu Borgir

6. Chess With The Abyss

7. Ritualist

8. A Jewel Traced Through Coal

9. Eradication Instincts Defined

10. Vredesbyrd

11. Progenies Of The Great Apocalypse

12. The Serpentine Offering

13. Fear And Wonder

14. Kings Of The Carnival Creation

15. Puritania

16. Mourning Palace

17. Perfection Or Vanity

Meer lezen...

Cd-review: Mark Lanegan – Gargoyle

11 MEI 2017

 

Mark Lanegan – Gargoyle (4/5)

 

Mark graaft als vanouds putten in zijn ziel

 

Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens Of The Stone Age, Gutter Twins…), 52 jaar intussen, heeft zijn schuurpapieren stem met grove korrel nog eens gesmeerd om met zijn huisband een plaat op te nemen. Het middelmatige Phantom Radio (2014) verdween al vlug uit onze persoonlijke ether en het was dus hoog tijd dat Zijne Rauwheid nog een schijf afleverde die het merk Lanegan waardig was. En ja hoor, Gargoyle imponeert zonder veel franjes en tekent nu al voor een langer verblijf in onze playlist dan zijn voorganger.

 

Zinderend en vol overtuiging rekent onze favoriete karakterkop af met zijn kwelduivels. Met de openingstrack Death’s Head Tattoo tatoeëert Lanegan lustig verder op zijn magnum opus Blues Funeral (2012). Met lyrics als: ‘Wild thing / See the monkey in the jungle swing / Canary in the cavern sing / That the devil lives in anything’ worden er taalkundig rake klappen uitgedeeld. Er is dan ook niets beters dat bij deze vlijmscherpe woorden past dan de schorre stem van deze statige ‘screaming tree’. Nocturne is de perfecte soundtrack voor een wild nachtje stappen. Donkere synths en doordringende gitaarlijnen zorgen tegelijk voor een onheilspellend en opzwepend tempo. Wij slaan alvast een avondje bar hangen met Mark niet af. Beehive werd als voorbode gelost en zoemt zeemzoet ons gehoorkanaal binnen. Als een doorwinterde stielman weet Lanegan zijn ambachtelijk maatwerk aan de man te brengen. Mede door de middeleeuws ogende hoes druipt er een soort archaïsche echtheid van het album dat men niet veel meer tegenkomt. Hopelijk weet hij komende festivalzomer ook wat jong volk uit hun tent te lokken om vooraan bij zijn optredens post te vatten. In Emperor hoor je duidelijk het aandeel van boezemvriend Josh Homme. Het is algemeen geweten dat de frontman van QOTSA graag met ‘b-kantjes’ strooit bij zijn beste kameraden. En ook deze track mag er zeker wezen en blijft hangen als een absolute heerser. Daarna volgen nog enkele bokkige ballads (Goodbye to Beauty en First Day Of Winter), vintage Lanegan. Old Swan is geen zwanenzang maar een vastberaden orgelpunt van een puike plaat, dé zoveelste op het conto van deze grootmeester.

 

Met tussenstops Werchter, Eindhoven en Arras zijn er aan het begin van deze festivalzomer voldoende kansen om deze doorleefde tronie te aanschouwen.

(BG)

 

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: Spoil Engine - Stormsleeper

05 MEI 2017

 

Spoil Engine : Stormsleeper (2017)

 

 

 

Na de EP “Stormsleeper” is er nu de full-length vanuit het Spoil Engine kamp.

Het nieuwe album bevat de nummers vanop de EP met nog  4 nieuwe nummers.

En welke … Black Sails, Silence Will Fall, Wastelands en Doomed to Die zijn terug veelzijdige metal core schijven die zullen zot gedraaid worden bij velen.

 

Het album werd opgenomen in de Oceanside Studio en gemixed in Studio Fredman in Zweden waar onder andere ook bands zoals In Flames, Dark Tranquillity en Hammerfall hun meesterwerken lieten “opkuisen” …

 

De schijf begint met Disconnect die al meteen een statement maakt dat da madamke niet met haar kl*ten laat spelen. Met een hoog meezinggehalte wordt je direct in een opzwepende walm van techniek en agressie gedompeld. En geloof me, de trend wordt hier al goed aangegeven. Dit is trouwens één van de songs met bijhorende videoclip.

https://youtu.be/xloB-nOf0Io?list=PLBDWL0UeQ0AU_wHn9R6L6-pJjdh_2oCep

 

Volgend nr is Silence Will Fall die er ook wel redelijk op door beukt. Weliswaar wat minder meezing gehalte, maar toch met een opvallende middenstuk die van akoestisch perfect overgaat naar de apotheose van het nummer. Zalig hoe nummers plots een andere wending kunnen krijgen zonder de focus te verliezen van de basis.

 

Doomed to Die is volgens mij de “hit” op de cd. Met de woorden “everybody flip flop” kun je er de rest van de avond op teren. Doet me vooral denken aan Arch Enemy qua zangstijl en mee roep toestanden. Hier ook past een videoclip bij …. https://www.youtube.com/watch?v=tdyrT89NRxs

 

Na een sfeervolle opbouwende gitaarpartij hakt Weightless er in al een bijl … Misschien is dit wel het minst toegankelijk nummer qua jump up gevoel, maar daarom niet minder interessant. Integendeel, het volgens mij meer aanwezig zijn van samples brengt de schijf naar een soort mysterieuze sfeer wat we van vorige platen niet gewend waren.

 

De titeltrack Stormsleeper is uiteraard wel al wat gekend ondertussen door meerdere verzamels en lijsten die de schijf al beklommen heeft. Hier hebben we terug het ‘hit’ gevoel met het aanstekelijke refrein.

check ook de video: https://youtu.be/r2LdZ2RGdbc

 

Hollow Crown is terug eentje die ook op de EP stond. Rechtdoor, vette gitaarstukken, dikke bas en een retestrakke drum maakt dit nummer een van de agressiefste op de plaat. Toch kantelt de song naar een terug soort sferisch tussenstukje, maar tegen dat je het goed en wel beseft is de trein daar al terug aan 300 km/u …

 

Dit is mijn persoonlijke één van mijn favorieten: Black Sails.  Qua sfeer en sound gaat dit tussen Arch Enemy en Dark Tranquillity met vette break down stukken … Sommige gitaarriffs klinken lekker Zweeds , andere doen dan de vazen van de kast donderen …. Veelzijdig nummer met hopen potentieel.

 

The Verdict is dan voor mij de minste van het nest. Geen slecht woord over deze song, maar al er één moet gekozen worden … Dit nummer geeft volgens mij het minst evolutie in de weg die Spoil Engine bewandelt.

 

Met Singing Sirens gaan we een beetje de duistere toer op … Het lied weerspiegelt wat sommige 20’ers momenteel meemaken en voelen in de wereld van vandaag. Gevoelens die nu en dan resulteren in zelfmoord en achteruitgang van de wil om iets te bereiken of doen.

Dit is “de” plaat van het album volgens mij, maar is toch de vreemde eend in de vijver hier.

 

Aan alle goede dingen komt een einde, met Wastelands wordt de Stormsleeper album afgesloten. Terug een knaller van formaat waardoor je de duistere gedachten van zijn voorganger al vlug vergeten bent. Lekkere metal die smaakt naar meer.

 

De plaat is beschikbaar op CD, Digitaal en Vinyl via Arising Empire.


Op 20 mei is er trouwens de CD release gig in Torhout met Spoil Engine, The Charm the Fury en Static. En er is ook een tour gepland met Prong en in het najaar schuimen ze Frankrijk en Portugal af.

 

 

score: 8,5 / 10

review by Vandamme Wouter

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Havok – Conformicide

27 APR 2017

 

Havok – Conformicide (5/5)

 

Hoogvlieger slaat zijn vleugels uit

 

Met Denver, Colorado als uitvalsbasis en The Rocky Mountains als dreigend decor, fabriceert Havok al meer dan tien jaar thrash van het bovenste metalschap. Frontman David Sanchez, het enige bandlid dat sinds de formatie in 2004 is overgebleven, moest met zijn band heel wat woelige watertjes doorzwemmen om te geraken waar ze nu staan. De vele wissels van wacht gingen allerminst ten koste van de kwaliteit want Conformicide is een ruwe diamant geworden die van onschatbare waarde is voor het thrash-genre dat vers bloed zeker kan gebruiken.

 

Met de akoestische intro van F.P.C. wordt Conformicide onheilspellend op gang gebracht. De compromisloze thrash wordt in dosissen van gemiddeld vijf minuten toegediend. Sanchez schreeuwt zich van begin af bijna een klaplong en houdt dat twaalf hoofdstukken lang zonder verpinken vol. Zonder toegankelijke refreinen à la Metallica weet Havok ons moeiteloos bij het nekvel te grijpen. De invloeden (Megadeth, Testament…) worden perfect gekanaliseerd waardoor ze vooral met hun eigen sound kunnen imponeren. Hang ‘Em High en Dogmaniacal blijven beide als de echo van een blaffende bloedhond hangen. Halverwege bij Masterplan aangekomen blijft het hevige Havok-recept ongewijzigd, en met succes. Snedige riffs die met de nodige drum-pk’s worden voorgestuwd zijn ons deel. De solo’s worden met het gemak van een doordeweeks Amerikaans bombardement op ons afgevuurd. Peace Is In Pieces windt er zowel tekstueel als muzikaal geen doekjes om. De gitaren worden gretig gegeseld met ragfijne riffs en dwarse deuntjes als gevolg. Wake Up zet de laatste vezels van ons lijf op scherp. Deze crowdpleaser met een hoog meezinggehalte zou niet misstaan als openingstrack. Misschien een idee om één van de vele live-sets mee aan te vatten. Slaughtered maakt met een vlijmscherp eindpunt de slachting compleet.

 

Havok zijn hoogvliegers, recht voor de raap met een duidelijk doel voor ogen: ‘bring music that absolutely rips!’.

(BG)

 

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Mammoth Mammoth – Mount the Mountain

27 APR 2017

 

Mammoth Mammoth – Mount the Mountain (4/5)

 

De mammoet is alive & kicking

 

Motörhead op LSD-trip, Queens Of The Stone Age on speed of AC/DC na een amfetaminekuur. Welke drugs de manschappen van Mammoth Mammoth nemen weten we niet, maar één ding is zeker: hun vijfde studioplaat Mount the Mountain is een blaffende brok testosteron geworden. Na Wolfmother, Parkway Drive en Airbourne is Mammoth Mammoth de zoveelste rockende raskangoeroe die van Down Under al huppelend onze richting uitkomt.

 

Met een lijvige titeltrack wordt deze harde bergtocht ronkend op gang getrapt. We weten meteen waar we aan toe zijn: rock, recht voor de raap afgeleverd. De gitaren grommen en de drums zijn onheilspellender dan de ergste Australische bosbrand. Spellbound raast als een opgejaagde kudde mammoeten door de wildernis. De begeesterende riffs zorgen vrijwel meteen voor de perfecte betovering. Deze track zal mits enige airplay zeker potten breken. Hole In The Head en Kickin’ The Dog doen de plaat rauw doorsnauwen. Geen tijd voor instrumentale intermezzo’s of bedaarde ballads, the great rocking wall of sound moet brick by brick/track by track vakkundig gemetst worden. Bij Procrastination is er geen sprake van uitstelgedrag. Dirty rock & roll gutst in al zijn smerigheid uit de boxen. Waar de doorsnee hardrockplaat een dipje kent, doet Mount the Mountain er nog een schepje bovenop met Sleepwalker. Hier is de harige olifantachtige niet met uitsterven bedreigd maar very much alive & kicking. Er werd naar alle waarschijnlijkheid bergen werk verzet om deze plaat te produceren en dat brengt op. Epitome en Hard Way Down zijn rake resumés van de geleverde arbeid. Bloed, zweet en tranen zijn Mammoth Mammoth niet vreemd en daar kunnen heel wat collega’s een voorbeeld aan nemen. Met Cold Liquor klinken we nog een laatste keer op onze besnaarde vriend, de gitaar. De combinatie echtheid en bevlogenheid verdient een welgemeende santé.

 

Een album dat in heel zijn hoedanigheid blinkt in zijn hoes, koesteren die handel.

(BG)

 

 

Meer lezen...

Cd-review: Delorentos – Night Becomes Light

17 APR 2017

 

Delorentos – Night Becomes Light (3,5/5)

 

Breekbare morgenstond

 

Naast Guinness, vrolijke voetbalfans en groen gemutste kabouters heeft Ierland ook op muziekgebied heel wat te bieden. Zo brengt het viertal van Delorentos al een dikke tien jaar met wisselend succes platen op de markt met breekbare poprock die aansluit bij de stadsgenoten van Villagers en The Thrills. Met een bandnaam die eerder doet denken aan een bevrijde slavenstad uit Essos (zie Game Of Thrones) zijn deze heerschappen vastberaden om met hun laatste plaat de grote doorbraak in de rest van Europa te forceren.

 

Night Becomes Light wordt langzaam wakker met Home Again. Zonder grootscheepse composities weet frontman Kieran McGuinness – kan het nog Ierser!? – ons te raken met zijn fragiele vocals. Op het einde bloeit de openingstrack volledig open om naadloos aan te sluiten op wat volgt. Bij Show Me Love valt meteen op hoeveel hit-potentieel Delorentos bevat. Het is vreemd dat Studio Brussel deze band nog niet heeft opgeëist als eigen ontdekte goudklomp. Want als Bear’s Den en Bastille uren airplay te veel krijgen dan mag Delorentos daar als frisse afwisseling zeker tussen geprogrammeerd worden. Forget The Numbers en Too Late doen verder op hetzelfde elan. Kieran en co grossieren in deuntjes zonder kapsones die thuishoren op de grote festivalpodia ergens rond vier uur in de namiddag. Met Valley Where The River Runs zitten we over de helft. Deze song meandert van bron tot monding als een waarachtige waterloop zonder overdrijven. Klotsend gedrum en licht golvende riffs zijn hier ons deel. I Will Not Go en Fits (Too Drunk to Drive) schakelen weer een versnelling hoger waardoor deze plaat grotendeels gespaard wordt van de gevreesde chasse patate. Met Dublin Love Song, een ode aan de liefde met de Ierse hoofdstad als decor, is de cirkel rond.

 

Delorentos zou een ideale opwarmer zijn voor grote formaties als The Killers en Band Of Horses. Chokri, u weet wat u te doen staat man!

(BG)

Meer lezen...
Page 1 of 34
Goto page: 1, 2, 3 ...