The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
16 NOV
Rock against Duchenne
16 NOV
Bring me The Horizon
17 NOV
Bonzai Retro 2018
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
26 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
20 FEB
Tears for Fears
08 MAA
Doro
Fotogalerij
Photo report: Wallace Vanborn
Photo report: Wallace Vanborn
Photo report: Melt Festival 2018
Photo report: Melt Festival 2018
Photo report :10 CC live @Zomerloos Gistel
Photo report :10 CC live @Zomerloos Gistel
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Interview Ostrogoth
Interview Ostrogoth
Photo report: Axelle Red - CC Zomerloos Gistel
Photo report: Axelle Red - CC Zomerloos Gistel
Viktor Lazlo - Billie Holiday Schouwburg
Viktor Lazlo - Billie Holiday Schouwburg
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Concert report: Anvil
Concert report: Anvil
Enter Shikari  - Le Grand Mix
Enter Shikari - Le Grand Mix
Photo report: Anvil
Photo report: Anvil
Photo report: Hooverphonic
Photo report: Hooverphonic
Festival report: Alcatraz - Zaterdag
Festival report: Alcatraz - Zaterdag
Isolde et Les Bens @ Kortrijk
Isolde et Les Bens @ Kortrijk

The odd man

Het grote sinterklaas complot


 

 

Het is weer bijna zover. De magische winterperiode waarbij alle mama's en papa's van de Benelux hun lieve, perfecte oogappeltjes een onzichtbaar “braaf zijn of anders krijg je de roe”-halsbandje kunnen aandoen. Op hun beurt stellen die voorbeeldige jongens en meisjes een peperduur, kapitalistisch lijstje op, dat de goede meneer Sinterklaas (Sint-Maarten in de Westhoek) zal brengen op voorwaarde dat ze het hele jaar door braaf zijn geweest. Zo kunnen ze triomfantelijk de ogen uitsteken van hun klasgenootjes die jammergenoeg tot de klasse der ‘helaasheid der dingen’ behoren en die zelfs omwille van de kansarme situatie helemaal geen lijstje kunnen maken omwille van de dure papierkosten! (De cara-pint-voor-sint staat daar echter vast wel iedere avond op de schouw.)

 

Ikzelf kijk nostalgisch terug naar deze periode vol pracht en praal, samen met mijn Action Man-helikopter, Thunderbirds-eiland en VHS-cassette van ‘The Lost World Of Jurassic Park’. Aan deze gloriedagen kwam echter abrupt een einde, zo rond mijn negende levensjaar. Ik kreeg het te horen van een mede gedupeerde klasgenoot. Andere kinderen kregen het te horen via een broer of zus. Nog andere kinderen vonden het opeens verdacht dat Sinterklaas Nike Air Classics droeg of kregen hun twijfels wanneer de goedheilig man al tien jaar lang bij opa op bezoek kwam terwijl opa telkens weer toevallig genoeg op de porseleinen droltroon zat.

 

Ikzelf had een ‘homeschooled’ vriendje, die op twaalfjarige leeftijd van mij te horen kreeg dat zijn geliefde Sint en Piet een verdomde leugen zijn van zijn ouders om hem mooi in het gareel te doen lopen als een hamster in zijn radje. Ik zag zijn laatste sprankeltje fantasie ontsnappen als een hevig flatuleus kontconcert na een intense Mexicaanse avond. En wie werd met alle zonden van Israël beladen? IK! Die klootzakken hadden hun bloedeigen zoon jarenlang voorgelogen, maar ik werd aanzien als de duivel in eigenste persoon. Where’s the logic in that?

 

Eénmaal dit infantiele kindercomplot aan het licht was gekomen, kwam natuurlijk al snel de vraag “wil dat dan zeggen dat we nu geen speelgoed meer krijgen?”. Gelukkig werden de meesten onder ons gerustgesteld met een positief antwoord. Face it, we waren allemaal kleine hoeren. Met het feit dat we werden voorgelogen konden we leven, zolang we nog cadeautjes kregen. Het resultaat is dat we ons jaren later als cooping mechanisme nog steeds volproppen met chocolade en nog maar eens onze VISA bovenhalen om nog meer kleren en andere brol die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben te kopen. En dit allemaal onder de kutnoemer YOLO…

 

Je ouders hebben je bedrogen en belogen, terwijl jij zelf behoorlijk gestraft zou worden moest je hetzelfde doen. Hypocrisie ten top. Toch zal ik (en ik vermoed de meesten onder ons), wanneer ik gezegend ben met het wonder der reproductie, me ook schuldig maken aan dit bedrog. Waarom? Het is leuk voor de kindjes, maar als je er goed over nadenkt is het toch vooral plezant voor onszelf. Ik vind het fantastisch om alle sinterklaasboekjes te doorbladeren en mezelf in te beelden wat mijn 10-jarige geest in dit 30-jarige lijf zou vragen aan de heilige man (gelukkig niet Roger Vangheluwe). Daarbovenop mogen wij de avond ervoor, terwijl we ons volsteken met mariatjes, chocolade en piknikken, alles klaarzetten (wees nu eerlijk, stiekem spelen we zelf nog graag met die brol). Kindjes blij, mama en papa blij, middenstand blij, iedereen blij. Het is een vicieuze cirkel van christelijk plezier. Dat we ons kinderen ‘in’t zak zetten’, nemen we er graag bij. 

 

 

The Odd Man Out!

 

Meer lezen...

Cd Review: Tephrosis - Reform

04 NOV 2018

 

Tephrosis - Reform  (3.5)

 

No LSD needed. It’s trippy enough as it is!

 

De alom bekende Roger van ‘Doe-het-zelf met Roger’, sprak ooit de wijze woorden die weerklonken als waren het de filosofische gedachtenspinsels van Socrates himself: “Wat je zelf doet, doe je meestal beter!”. Een slogan die negentig procent van mijn generatiegenoten interpreteerde als een groen licht om massaal te gaan masturberen. Maar Kenji Olivier, een jonge knaap uit de Westhoek (enèh), waar zelfs de andere West-Vlamingen vragen voor ondertiteling, gaf daar als zijn alter-ego Tephrosis een iets productievere draai aan. Nee, hij heeft geen kut-vogelkastje gemaakt, maar zijn debuutplaat ’Reform’, een waardige opvolger voor zijn eerste muzikale onderneming, de ‘Clouded Minds EP’.

 

Wie/wat is die Tephrosis nu? Mijn waardige sletten en slettinnen wees niet bevreesd! Dit is niet weer zo’n nieuw en hip vegetarisch humusgoedje voor op dat gluten-kust-mijn-kloten-vrije brood. Kenji was voor zijn Tephrosis-project zanger van enkele Ieperse bands als ‘Somnium’, ‘Utopain Purpose’ en ‘Exit Hubris’. Wanneer deze hoofdstukken werden afgesloten, verdiepte hij zich in verschillende instrumenten en de kunst van het recorden. Het resultaat was een 100% puur progressief post-metal biefstuk, waarbij de zang zodanig schrok van de verkrachtende duisternis dat hij wegrende en nooit meer durfde terug te keren… ‘Tephrosis’, een one man instrumental band, was geboren.

 

In 2017 kwam zijn eerste EP, ‘Clouded Minds’, ter wereld. Het plaatje sprong al snel in het oog én het oor van Meneer F. Vanhee van ‘Dust & Bones Records’. Hij sprong met Kenji in de spreekwoordelijke zee om Tephrosis’ debuutplaat ‘Reform’ te baggeren.

 

‘Reform’ is een lichter en meer dromerig vervolg op de duistere en zwarte EP. Dit is ook het gevoel dat de artiest wil overbrengen. De plaat heeft voor hem een dubbele betekenis: enerzijds weerspiegelt het de evolutie van zichzelf en zijn project en anderzijds is het een creatie van een fictieve wereld, waarin de realiteit wordt hervormt en je wordt meegenomen in de droom der dromen. Dit alternatieve universum ontplooit zich tijdens het luisteren beetje bij beetje waarna je vervolgens zelf wordt hervormd. De cover van het album doet, nog voor je één noot gehoord hebt, al een deel van het werk.

 

De plaat werd mede gemixt door een goede vriend van Kenji, ‘Sir Freak’ (Bram Debouvere). De gitaren zijn fenomenaal en doen je met verstomming slaan wanneer je beseft dat dit het werk is van één enkele persoon! De drums zijn via keyboard ingebracht en digitaal getweakt. Dit is vaak duidelijk te horen, maar bij momenten klinkt het ook verbazingwekkend ondigitaal en kon de drum evengoed live zijn opgenomen met een akoestische drumkit. It blows my mind! Soms zijn er wel enkele imperfecties hoorbaar waardoor je merkt dat dit project nog in volle groei is. Deze zijn echter zeldzaam en vervagen snel in de droom waaraan je wil blijven vastklampen.

 

Het eerste nummer op de plaat, ‘Discoveries’, zet het album perfect in. De epische intro drukt je onder lichte dwang tegen de leuning van je stoel en maakt je duidelijk dat de droom begint en je deze reis niet zomaar kan afbreken. Tegen de tijd dat je dit beseft, wil je het ook niet meer. Je enige gedachten zijn nog: “Beam me up, Scotty!”.

 

‘Aphelion’ kon me dan wat minder bekoren, maar het volgende nummer, ’Defraction’, zorgde ervoor dat ik hier niet te lang kon over reflecteren en nam mij vlug verder mee in deze langzaam ontluikende fantasiewereld.

 

Het titelnummer ‘Reform’ is zijn positie meer dan waardig. Het is het nummer die de plaat ondersteunt en ook een goede voedingsbodem geeft aan de songs die volgen, zodat die optimaal kunnen groeien en bloeien. ‘Eclipse’, ‘Nova’ en ‘Collapsar’ laten ons zo nog verder in het konijnenhol glijden.

 

Helaas moeten dromen ook een einde hebben. ‘Departure’ staat je met zijn toepasselijke en welgekozen naam op het perron richting realiteit uit te zwaaien. Een rustige piano solo bouwt instrumentaal op tot de extase van een hartverscheurend afscheid. Het nummer zakt uiteindelijk weg in een stilte waarin je achterblijft met de vraag wanneer die juiste setting er zal zijn om wijselijk terug te keren naar deze droomwereld.

 

Voor de fans van het genre kan ik ‘Reform’ en zijn duistere broertje ‘Clouded Minds’ dus zeker aanraden. Je kan een duidelijke evolutie horen in het werk van Tephrosis en hopelijk ontwikkelt Kenji zich nog verder richting perfectie (terwijl alle gasten die het hele doe-het-zelf gedoe van Roger nog steeds mis interpreteren verder aan hun piet blijven snokken). Aan de creator vraag ik vriendelijk om te blijven hervormen, zodat wij kunnen blijven dromen in nieuwe en adembenemende dimensies die nog heerlijker zijn dan een Häagen-Dazs-momentje.

 

The Odd Man Out!

 

P.S. Can we get this on vinyl ?! ASAP!

 

Meer lezen...

Cd-review: Black Box Revelation – Tattooed Smiles

28 OKT 2018

 

Black Box Revelation – Tattooed Smiles (3,5/5)

 

Blues zonder rock

 

Net zoals The Black Keys maken Black Box Revelation na tien jaar een transformatie door. Enkel de nasale stem van Paternoster blijft onveranderd verder kwelen. Dat het na vier platen met twee soms te nauw werd, heeft er voor gezorgd dat Black Box Revelation op hun vijfde langspeler de composities met wat synths en orgeltjes aandikten. Tattooed Smiles is bijlange niet het magnum opus van Jan en Dries, maar er staan enkele songs ongeduldig klaar om zich te ontpoppen tot belpop-anthems.

 

Het eerste trio songs - Kick The Habbit, Blown Away en Mama Call Me, Please – zijn, tegen de natuur van Black Box Revelation in, heel afwachtend. De blues geeft voorlopig zonder veel rock de toon aan. Bij de titeltrack aangekomen, komt de plaat voor de eerste keer echt tot ontploffing. Een strakke riff tijdens de strofes, een knipoog naar één van de beste bands (The War On Drugs) van het moment en een energiek refrein. Meer is er soms niet nodig om simpele zielen zoals ons te bekoren. Wat deze schijf iets interessanter maakt dan de gemiddelde tricoloren rockplaat is een gastzanger met naam en faam. Niemand minder dan Seasick Steve keuvelt mee op Built To Last. Dit lied heeft potentieel en kan misschien een oh zo gedroomde internationale doorbraak forceren. Ook Yellow Belly en Damned Body mogen er wezen. Al wordt er hier ook niet in overdrive gegaan door de chef van de peleton, wat vroeger veel meer het geval is. Op het einde is er nog ruimte voor een streepje français op aangeven van Roméo Elvis. Dat maakt de kans dat Wallonië en grote broer Frankrijk ook overstag zullen gaan voor dit nog steeds oerdegelijke duo.

 

Black Box Revelation maakt deze keer geen vuist maar dient ons een zacht blueskussen aan om op een koele matin mee wakker te worden.

(BG)

Meer lezen...

Cd review: Seasick Steve- Can you Cook

21 OKT 2018

 

Seasick Steve - Can U Cook?

 

Wanneer je de rocking, redneck hobo Seasick Steve voor het eerst live aan het werk hebt gezien, kan je je voor de rest van je leven perfect herinneren waar en wanneer dat was. Voor mij was dit op Pukkelpop 2010. Ik strompelde wat rond en besliste om maar eens een kijkje te gaan nemen naar de Main Stage. Er ging net een show starten van een voor mij nog onbekende artiest. Een blauwe vlag met een bebaarde man en onderschrift ‘Seasick Steve’ hing te wapperen in de warme middagzon. Een muffe (of zoals ze bij ons zouden zeggen “skoeftie”), bebaarde schooier met een samengeknutseld gitaartje kwam het podium op, gevolgd door een oude, langharige man met zwarte zonnebril, twee drumstokken en vermoedelijk voor 90% met artrose gevulde gewrichten. Licht geamuseerd kwam ik al dichter en toen de eerste noten weerklonken werden mijn trommelvliezen onmiddellijk gegrepen door één van Steves vishaken die mij zonder pardon naar dat podium toe trokken. Dit was voor mij dé Pukkelpop revelatie van 2010! (Toevallig genoeg speelde ‘The Black Box Revelation’ ook dat jaar, die, zoals je kan afleiden uit de naam, technisch gezien ook een revelatie waren).

 

We zijn nu jaren verder, maar Steve heeft, zoals bij vele mensen ongetwijfeld, nog steeds een speciale plaats in mijn hart en in mijn platencollectie. Eind september kwam zijn negende plaat uit en na het lezen van enkele lovende kritieken was ik laaiend enthousiast om mijn oren in te smeren met wat broodnodige blues tunes!

 

Wat ik gepresenteerd kreeg was echter teleurstellend.

De plaat is plat, saai, eentonig en heeft voor mij weinig dynamiek. Qua sound is het wel mooi afgerond, wat juist niet hoort te zijn voor Steve. Is hij depressief? Of is hij lui geworden? Er zijn wel enkele momenten waar mijn voetjes beginnen mee te tikken, maar die zijn zo zeldzaam als mijn spontane wil om te sporten. Begrijp me niet verkeerd. De nummers zijn ook niet volkomen slecht. Steve is en blijft een geweldige artiest, maar als ik deze nummers naast zijn oudere werk leg, missen ze die ‘gonads’, de zogezegde ‘kahoenies’, die Steve er altijd in gooide. (Je weet wel wat ik bedoel.)

 

Het eerste nummer is “Hate Da Winter”. En behalve een fluffy husky die gedropt wordt op de evenaar denk ik dat iedereen zich wel een beetje kan vinden in dit thema… Dit is naar mijn mening één van de betere nummers die de plaat te bieden heeft. Upbeat tempo dat er lekker invliegt, maar mij kon het helaas niet helemààl overtuigen om er volledig op ‘los te gehen’. Hopen dus maar dat het tweede nummer van de plaat mij wel zover zou krijgen… Doet het niet.

 

Op dan maar naar het derde nummer dat tevens ook het titelnummer is. ‘Can U Cook?’ is een nummer dat lekker start, maar ook weeral snel gaat vervelen. De angst slaat wat toe… Tot nu toe kan de elpee mij niet meenemen naar ‘Steve country’ aka ‘The Dog House’. Het vierde nummer op de plaat, ‘Last Rodeo’, kan dat dan weer wel (Oef). Vooral een leuk nummer als je meer aandacht geeft aan de tekst. Het is het verhaal van een wereld die te snel vooruit gaat voor zo’n oude rot als onze Steve. “When everything's electric, can't smell no gasoline. I guess it will be clean. Some say it's clean. What a world that will be. Just ain't for me.” Laat me toch wat lachen, maar tegelijkertijd laat het me ook denken: “Daar gaat dan de Groene fanbase van Steve!” But who cares. Me like. On to the next!

 

Het nummer ‘Chewin’ On Da Blues’ is een traag, slaapverwekkend nummer met weinig variatie. Het laat in 3:58 minuten meer melatonine vrijkomen dan het medicijnkastje van Pete Doherty.

 

Een nummer waarbij je merkt dat er toch wat werd geëxperimenteerd is ‘Lay’. Je hoort duidelijk een elektronische beat en mooie, cleane gitaar. Daardoor mist het echter weer dat vieze, vuile kantje waar ik zo van hou.

 

‘Locked Up And Locked Down Blues’ is er eentje waarvan het hoofdje toch nog eens gaat  schudden. Typisch Seasicks way of doing it. Het melatonine gehalte in de grijze massa gaat terug naar beneden; we worden terug wakker!

 

Maar het is te laat. De plaat sluit af met ‘Company’. Opnieuw een plat nummer waarin ik levendigheid mis.

 

Blijkbaar heeft Steve niet gelogen toen hij zong “You can’t teach an old dog new tricks”. Deze plaat brengt ons niet veel nieuws onder de zon en maakt mij ook niet warm om het op repeat te zetten. Hem onverschillig aan de kant gooien zou ik nu ook niet doen. Enkele nummers zullen wel in mijn Spotify-lijst komen en op de achtergrond spelen tijdens het autorijden. Sommigen zullen vast een leuke tijd beleven aan ‘Can U Cook?’, maar Seasick Steve heeft deze fan (ikke dus) niet aan zijn figuurlijke haak kunnen slaan met deze plaat. Ik kan alleen maar hopen dat Steve terug naar zijn oude, vuile kantje zal grijpen op zijn tiende studioplaat.

 

2.5/5

 

Odd man out!

 

 

Meer lezen...

Cd review: Tamino - Amir

21 OKT 2018

 

Review: ‘Amir’ – Tamino          4,5/5

 

Hij was net 20 toen hij door het Zesde Metaal uitgenodigd werd op een Radio 1 sessie en een paar maanden was ook Studio Brussel eraan voor de moeite toen hij De nieuwe Lichting won. Ondertussen is Tamino 22, heeft hij al ettelijke zalen en festivals verbouwereerd achtergelaten, heeft DE Jonny Greenwood hem de hand gereikt en is er zijn langverwachte debuut, Amir… Ja verdimme!

 

Zijn uithalen raken ondertussen reeds enkele jaren gevoelige snaren. ‘Habibi’, het wonderlijke ‘Indigo Night’ en ‘Cigar’, de 3 singles werden (volledig terecht) platgedraaid en lieten iedereen vallen voor Tamino. Zeer hoge verwachtingen dus voor een knappe knaap van 22. Maar… hij lost ze volledig in!

 

Het album toont ook andere invloeden en lichte experimenten, wat het album rijker en volmaakter doen aanvoelen. Zo flirt ‘Sun May Shine’ met elektronica en bevat ‘So It Goes’ oosterse invloeden, die het nummer heerlijk doen voortkabbelen. Dat laatste mag geen zo’n verrassing heten gezien zijn roots (Egyptisch) en zijn begeleidingsband ‘Nagham Zikrayat’. Tussenin beide songs vinden we ‘Tummy’, een gedroomde nieuwe single! Een prachtsong waarbij je enkel je ogen dient te sluiten om te weten hoe het voelt om gelukzalig te zweven. Daarna lokt ‘Chambers’ je flirterig terug onder de mensen. Het klinkt aanstekelijk, weemoedig en had evengoed van Balthazar kunnen zijn… Een mens kan het slechter hebben!

 

Ook verder op het album sluimert hij in je ziel met warme, maar tegelijk weemoedige, donkere en slepende songs. ‘Verses’ begint vrolijk en had van Beirut kunnen zijn, maar Tamino maakt het dat tikkeltje kwetsbaarder. Zijn oosterse band doordrenkt ook het fantastische ‘Each Time’ met een mystiekere sound. En bij afsluiter ‘Persephone’ wordt zijn warme stem versterkt door perfect gekozen muzikale toetsen en atmosferische geluiden, waardoor je als een magneet naar dit juweeltje wordt getrokken.

 

Oh ja, en dan is er middenin nog ‘Indigo Night’. Zelden had een breekbaar nummer me zo in zijn grip.

 

 

Al kan dat eigenlijk van ‘Amir’ in zijn geheel gezegd worden ook.

 

 

Robbe Desmet

 

Meer lezen...

Cd review: Alice in Chains - Rainier Fog

08 OKT 2018

 

Alice in Chains – Rainier Fog

 

 

Hier is hij dan. De langverwachte derde schijf met William Duvall als leadzanger is uit. Hun vorige worp “The Devil Put Dinosaurs Here” dateert reeds uit 2013. Alhoewel, een leadzanger is er eigenlijk niet te bespeuren op dit werk. Samenzang met gitarist Jerry Cantrell is goed voor 90% van de songs. Die stemmen klinken perfect.

 

Wat de songs betreft ben ik helaas minder positief. Als neutrale luisteraar vind ik het allemaal een beetje van het goede teveel zeker wat de zangarrangementen betreft. Na één of twee luisterbeurten blijft het moeilijk om iets te herinneren. Er blijft ‘niets’ hangen in mijn hoofd. Misschien moet ik er meer tijd insteken. Ik geef niet op.

 

De productie is glashelder. Machtige gitaarsound en drums.

 

Het openingsnummer “The One You Know” is volledig van de hand van Jerry Cantrell en is geweldig. Strakke beat met een goed chorus. “Rainier Fog” is een typisch AIC-nummer. Midden in het nummer een versnelling lager om dan terug op volle toeren te eindigen. “Red Giant” heeft veel mee uit de Layne Staley-periode. Trager en diepe samenzang. “Fly” van de hand van Cantrell en Kinney (drums) heeft de ingrediënten van hun bescheiden hit “No Excuses” en “Heaven Beside You” uit “Alice In Chains”. “Drone” is een knipoog naar Sabbath-riffs en ritme. “So Far Under” is zo AIC (hallo, Phantom Limb?) dat het bijna een kopie is van zichzelf. Met de afsluiter “All I Am” ben je zoet voor 7’15” en kan je beluisteren vanuit je luie zetel.

 

Ik zal deze schijf persoonlijk zeker nog een kans geven. Ik heb te veel sympathie voor deze band.

 

Maar mijn eerste indruk staat hierboven.

 

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

Cd review: Godsticks - Faces With Rage

07 OKT 2018

 

Godsticks– Faces With Rage

 

Bij hun voorganger “Emergence” (2015) bestond deze band uit Wales nog uit een trio. Er is inmiddels een gitarist aan toegevoegd. Deze band brengt een soort power-prog. Alles wordt perfect strak gespeeld en is zeer variërend avontuurlijk. Ze beheersen hun instrumenten in volle zekerheid en dat hoor je.

 

Bij het openingsnummer “Guilt” krijg je onmiddellijk een inzicht wat je mag verwachten.

Perfect gitaarwerk tegen een muur van een ritmesectie. Om van te smullen.

 

“Hard To Face” is een versnelling trager, vol mooie gitaarloopjes en een prachtige zanglijn. Klasse. “Open Your Eyes” kon, met wat fantasie, op een ‘King’s X’ album hebben gestaan.

 

“We Are Leaving” is een zeer rustig nummer maar wat een parel. Het refrein is zo apart en blijft onmiddellijk in uw hoofd hangen. Onder het motto: variatie troef is “Angry Concern” een mooi voorbeeld. Een ongewoon drumritme die je toch weet te boeien en een zeer sterke melodielijn.

“Unforgivable” steekt dan weer vol technische hoogstandjes. De afsluiter “Fame and Silence” start met een funky baslijn en wordt halfweg verrassend mooi door een gitaarsolo om ‘U’ tegen te zeggen.

 

Het is duidelijk. We hebben hier te maken met een band die hoge toppen zal scheren in het proggenre. Hopelijk kunnen we ze snel live aan het werk zien en vooral horen.

 

Guido Grymonprez

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 40
Goto page: 1, 2, 3 ...