The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
05 FEB
Parkway Drive
06 FEB
Ghost
09 FEB
Mastodon
16 FEB
Steel Panther
16 FEB
Game expo 1UP
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
08 MAA
The Sore Losers
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
04 MEI
Headbangers Ball Fest
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
King Kong Parkfest 2014
King Kong Parkfest 2014
Concert review: Chris Spedding
Concert review: Chris Spedding
Beach Boys Casino Kursaal Oostende
Beach Boys Casino Kursaal Oostende
Photo report: SZIGET 2015 - Budapest
Photo report: SZIGET 2015 - Budapest
Photo report: Ieperfest 2018
Photo report: Ieperfest 2018
Job Rock 2013 Kuurne
Job Rock 2013 Kuurne
Tenacious D Unplugged @ AB
Tenacious D Unplugged @ AB
Festival aan zee
Festival aan zee
Concert report: Alcatraz 2018
Concert report: Alcatraz 2018
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: Roadkill 2016
Photo report:  Floyd Matters
Photo report: Floyd Matters
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Joe Bonamassa
Concert report: Bart Peeters @ De Leest Izegem
Concert report: Bart Peeters @ De Leest Izegem
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice

The odd man

Een dikke zoen van je achterlijke Kapoen


 

“Liefste peter, hoe meer dat je geeft hoe beter, geef je niets … wel dan zal ik je later niet veel bezoeken in het rusthuis”

 

Ik herinner me nog goed nieuwsjaarsdag in mijn bescheten kindertijd. Ik lig moe in de zetel omdat mijn wettelijke voogden mij veel te lang lieten opblijven om oudejaarsavond te vieren. De dieren zijn net terug genormaliseerd nadat marginale Noord-Fransen ons bombardeerden met goedkoop Chinees vuurwerk. Opa is er nu pas van overtuigd dat het daadwerkelijk vuurwerk was en geen nieuwe Duitse invasie. Moeder loopt over gestresseerd rond terwijl ze tegen iedereen roept uit angst dat ze niet op tijd zal klaar zijn. En dan het geluid dat de chaos aankondigt: ding-deurbel-f*ck-dong. Opa en oma, meters en peters, tantes en nonkels, … Ze zijn allemaal aanwezig in ons bescheiden middenstandskasteel om het nieuwe jaar al drinkend en vretend in te zetten. Een beetje zoals de week voordien, maar dan met goedkope champagne en minder cadeautjes. En dan komt het moment waar wij allen evenzeer naar uit keken als het volgende tandartsbezoek: het voorlezen van de nieuwjaarsbrief! “Please kill me”

 

Daar sta je dan moederziel alleen voor een oger-achtig leger van half aangeschoten volwassenen. Je enige wapen is een dom, samen geknutselde kroon of toverstaf met daarop uw nieuwjaarsbrief. De rijmende, geconstrueerde rommel die meer weg heeft van ordinaire, literaire diaree is vol trots door juf Ann samengesteld en wij krijgen de eer om dit voor te lezen samen met de bijhorende gebaren en/of dansjes. Na deze helse beproeving komt de magere financiële beloning van opa en oma. Amper genoeg om een paar snoepen mee te gaan kopen. Zelfs niet voldoende voor een pakje Pokémonkaarten! Pure afzetterij als je het mij vraagt! Wij hadden in die tijd meer recht op protest voor deze onderbetaling van onze jeugdige kunsten dan de ‘gele hesjes’ tegenwoordig het recht hebben! Maar wij zijn geen autostrades beginnen afzetten hoor! Dat mocht niet van de mama en de papa, veel te gevaarlijk. Dus slikten wij dit onrecht zoals ‘Hot Marijke’ de volledige ‘Erolife’-beurs in 2012 moest slikken met haar pijpmarathon. En terwijl de hele familie zich aan het volproppen is gaan we verder naar de volgende helse laag in Dantes nieuwjaars diner: de goede voornemens.

 

Het is geen toeval dat de psychiatrische ziekenhuizen van ons kleine landje een plotse stijging van bezette bedden kunnen waarnemen in januari, voornamelijk te observeren op de ontwenningsafdelingen. In het Kruidvat zien we plots lege rekken waar ooit de pseudo-geneeskundige medicijnen stonden die je zogezegd helpen met afslanken. Er is een boost in reclamespotjes op de televisie van Nicorette en Basic-fit en TLC doet een marathon van ‘My 600-lb Life’. Na een maand of twee zie je ze echter, fietsend op de hometrainer, hun vette reet vol nicotinepleisters, al dromen van het worstenbroodje die ze als beloning achterna zullen binnenwerken. De meeste van die arme stakkers houden het dus niet langer vol dan een maagds eerste vrijbeurt met zijn sokken. Na talloze opeenvolgende jaren van falen, moet men het misschien eens over een andere boeg gooien. Daarom stem ik voor een meer paradoxale aanpak. Laten we de raad van Sandra Bekkari opvolgen: nooit meer diëten! In plaats het risico te lopen op anorexia met die belachelijke shakes en crash-diëten, gaan we voor een all-you-can-eat Maggie style. Dat resulteert dan misschien in genoeg gewichtstoename om in aanmerking te komen bij meneer de plastische chirurg. Dan is dikke tante Maggie toch nog eens geringeld in haar leven. Verder kan ik voor de niet-rokers onder ons ook nog een oplossing bieden. Ze noemen sigaretten niet voor niets ‘thin sticks’ hoor! Wanneer dit allemaal geen soelaas brengt kan je nog naar de fles grijpen, om al je zorgen weg te drinken. Een goede coma af en toe doet wonderen!

 

Daarmee eindig ik graag deze nieuwjaarsboodschap. Nog een laatste tip: Heb je zelf goede voornemens voor dit jaar? Goed voor jou! Hou ze voor jezelf, niemand is geïnteresseerd.

 

This is The Odd Man saying, “Hopelijk kan ik nog elf maanden vullen met zulke zever”.

 

Meer lezen...

Cd Review: Fleddy Melculy - Live at GMM 2018

01 DEC 2018

 

Fleddy Melculy - Live @ Graspop Metal Meeting ’18:

 

Next up, Fleddy on ice - The Musical, en ik word ook altijd kwaad als ik een Fiat Multipla zie”.

 

Enkele jaren gelden vroeg een vriend me voor de eerste keer: “Hé, moet je de nieuwe van Fleddy Melculy eens horen?”. Ik dacht meteen: “Say what motherf*cker?” Ik schrok me rot wetende dat de conspiracy theoristen gelijk hadden. Freddy Mercury leeft nog! En dus ook Elvis, Kurt Cobain en noem maar op! Alle hoop vervloog echter nog sneller dan het vervagende aroma van mijn flatus (synoniem voor scheet, voornamelijk gebruikt door Knack abonnees) toen het nummer ‘Brood’ door de speakers knalde. In plaats van de gesnorde meesterzanger hoorde ik deze metalband die de wens van Radio 2 om meer Vlaamse muziek te spelen ter harte had genomen en dat zonder afscheid te nemen van hun harde gitaren en dito drums. Dit alles afgewerkt met een hilarisch sausje op basis van de ‘dikke pisse’ van Freddy De Vadder en Alex Agnew. Kort samengevat: Vlaamse metal die je, net als de zatte nonkel op het familiefeest, totaal niet serieus mag nemen. Hun eerste twee platen ‘Helgië’ en ‘De Kerk Van Melculy’ (een kleine “wink” richting de Amun-Ra beweging) maakten dit al overduidelijk.

 

Eerder dit jaar gaven de mannen nog een spetterend optreden op Graspop Metal Meeting. Een perfect moment om een live cd op te nemen vonden ze en dus hebben ze één of andere zatlap aangesteld om het volledige optreden met zijn iPhone 7 op te nemen. Die opnames hebben ze bewerkt zoals die keer dat mijn broer mijn gezicht had bewerkt toen ik zijn volledige cd-collectie had geruild voor flippo’s in de lagere school et voilà: een live plaat zodat de mensen die te geïntoxiceerd waren om het zich te herinneren de mogelijkheid hebben om het volledige optreden te herbeleven. Ook handig voor de arme stakkers die moesten thuis blijven van het vrouwtje of de mama.

 

Het optreden begint met die zelfde oorverdovende klank als ik die net ejaculeer: duizenden mensen die juichen en mijn naam roepen. Hierna volgt een overdreven hilarische intro die al snel duidelijk maakt wat je kan verwachten. De set opent met de nummers ‘Varken’, ‘Foto Van Uw Hoofd’ en ‘Feestje In Uw Huisje’. (Een review van de nummers zelf zal er niet inzitten gezien ze al meer onder de loep zijn genomen dan Paris Hilton’s you-know-what-video.) Daarna volgen nog een 12-tal nummers waaronder ‘Brood’ en ‘668’. Dat laatste is het nummer in coalitie met ‘King Hiss’. Fun fact: wanneer je de (zalige) cover van het album goed bekijkt kan je hun gitaar tech en tevens bassist van King Hiss ontdekken.

 

De laatste twee nummers op de plaat zijn beide ’T-shirt Van Metallica’. En neen ze hebben je niet in het zak gezet, dus houd uw advocaten met hooivorken maar op stal! Er is een verschil tussen de twee. De eerste is de live versie van het gekende nummer. Bij de opnames moet er op dit moment echter iets zijn misgegaan waardoor de basgitaar power verliest in de bridge van het nummer. Hoewel het allemaal wel meevalt, wordt je er op voorhand toch voor gewaarschuwd. Voor het nummer aanvangt komt Fleddy namelijk met een fantastische uitleg op de proppen waardoor je er van kan uitgaan dat deze mannen het in de lagere school ook al goed konden uitleggen aan de geile juf Joke. De tweede versie is ’T-shirt From Metallica’, een Engelstalige versie dus. Leuk, maar geef me toch maar het origineel.

 

Lang zal je niet meer moeten wachten op de herbeleving van uw Desselse zomerdagen. De dag nadat sinterklaas alle brave ettertjes van ons land heeft bezocht zal Fleddy ons een aangenaam bezoekje brengen met deze creatie. Je moet er geen pint en wortel voor klaar zetten maar eerder een bak bier. Goed om te weten is dat de plaat niet op vinyl zal gereleased worden en de cd maar in beperkte oplage beschikbaar zal zijn. Snel zijn is dus de boodschap want op is op! In een videoboodschap zei de band dat ze wel bereid waren om er meer te drukken indien de massa het eist. De plaat zal ook te streamen zijn voor wie het graag digitaal houdt.

 

This is The Odd Man saying: mijn buur is niet de duivel, maar gewoon Dirk.

 

(The Odd Man)

Meer lezen...

Cd-review: Unearth – Extinction(s)

26 NOV 2018

 

Unearth – Extinction(s) (5/5)

 

Rauwer dan wildvlees

 

Het begin van deze eeuw werd ingeluid door een nieuwe golf van harde edelmetalen. Deze oerdegelijke formaties waren vooral een antwoord op het soms overgeproduceerde nu-metal-geweld dat als zoete broodjes hun weg naar het jonge volkje vond. Unearth was bij deze verse lavastroom metaal meteen één van de voortrekkers die op hun eigengebouwde tank sprongen om nietsontziend een spoor van vernieling achter zich te laten. Twintig jaar later bewijst deze metalcoremastodont met Extinction(s) dat ze nog lang niet uitgestorven zijn. Hun zevende langspeler is naast de beeldschone hoes nu al een voltreffer van formaat.

 

De stem van frontman/brulboei Trevor Phillips klinkt nog rauwer dan voorheen. Bij de eerst geloste single/opener Incenerate zoekt hij zelfs vocale contreien op waarbij de vraag rijst of het voor onzen Trev wel nog allemaal gezond is. Maar deze eerste ongepolijste brok energie komt bij de gewone burger binnen als een politieke ontslagpremie. ‘Not on our watch, we won’t be bound to your prison’, misschien wel de beste anti-Trump song tot op heden. Ook Dust en Survivalist doen zonder enige moeite het stof en de gebleekte coupe van Donald T. nog wat hoger waaien. In een metalwereld waarin oerbands zoals Slayer stoppen en jonge wolven van Parkway Drive en Architects de plak zwaaien, blijft Unearth trots met de borst vooruit rechtop. Waar doorsnee metalcore-platen halverwege inzakken blijft dit bont gezelschap uit Boston stevig door jakkeren. Cultivation Of Infection, The Hunt Begins en King Of The Arctic zijn allesbehalve plaatvullers maar drieste klauwende uithalen van een hongerige ijsbeer die opbokst tegen de opwarming van onze planeet. Op het einde krijgen we een zoveelste ode aan de zon. Maar tussen alle liedjes over onze schitterende supernova is One With The Sun toch een buitenbeentje dat blijft hangen als een zinderende zonneslag.

 

Geen arena’s ergens in het voorprogramma van een ‘grote naam’ voor Phillips en co maar wel een tournee langs Europese clubs met enkele oerdegelijke genregenoten als ruggensteun. 22 maart 2019 houden ze halt in Het Entrepot te Brugge, allen daarheen.

(BG)

Meer lezen...

Cd Review: King Buffalo - Longing to be the mountain

23 NOV 2018

 

KING BUFFALO – Longing To Be The Mountain 

 

Deze band uit New-York werd opgericht in 2013. Ze brengen psychedelische stonerrock. ‘ Longing to be the mountain’ is hun tweede full album. Hun eerste ‘Orion’ verscheen in 2016.

 

LTBTM telt amper zes nummers. Maar uw geld wordt goed besteed. Het album opent met ‘Morning Song’ . Een traag opbouwende song met typische sleepzang eigen aan het genre. Uw geduld wordt ietwat op de proef gesteld. De eerste vijf minuten brengen een mooi liedje met strak drumwerk. Vervolgens blijven we in hetzelfde ritme maar worden de fuzzpedaaltjes ingedrukt en drummer Scott Donaldson begint te meppen zonder verlies van controle. De song glijdt af naar een apotheose die blijft nazinderen. Dit na 09:51 minuten. Wat een climax. Als we stilaan terug op adem komen wordt ‘Sun Shivers’ ingezet.  Hier wordt het ritme wat opgedreven. Na een dikke twee minuten laat gitarist Sean Mcvay zijn instrument janken tot je kippenvel krijgt.  ‘Cosmonaut’ start met een cleane gitaar en een goed in het gehoor liggende zanglijn. Dezelfde formule wordt gebruikt. Opbouwend naar een climax. Het valt op dat het gitaarwerk (solo?) dicht aanleunt bij de zangstructuur. Op die manier komt de melodie van de song helemaal tot zijn recht. ‘Quickening’ start spacey maar drum en bas steken daar een stokje voor. Prachtig samenspel. En ja hoor, na 03:30 minuten worden opnieuw alle registers open getrokken tot het einde. Super. Voor de titelsong worden de synths bovengehaald en zijn we vertrokken voor een tiental minuten. Na twee minuten worden de synths al de deur gewezen.  De typische slepende zang werkt perfect op het aparte ritme van drum en bas. Het nummer wisselt af van cleane naar fuzzgitaren. Bij het laatste nummer ‘Eye Of The Storm’ zijn we 09:51 minuten zoet. We worden alweer verwend met een prachtige song.  Voor de ontdekkers onder jullie: de zangpartijen zullen uw wenkbrauwen doen fronsen maar je zal merken dat deze manier van zingen perfect past in het geheel. Deze schijf is een echte aanrader en ideaal voor muziekliefhebbers die het genre willen ontdekken.

 

Guido Grymonprez

 

 

Meer lezen...

Cd Review: Tephrosis - Reform

04 NOV 2018

 

Tephrosis - Reform  (3.5)

 

No LSD needed. It’s trippy enough as it is!

 

De alom bekende Roger van ‘Doe-het-zelf met Roger’, sprak ooit de wijze woorden die weerklonken als waren het de filosofische gedachtenspinsels van Socrates himself: “Wat je zelf doet, doe je meestal beter!”. Een slogan die negentig procent van mijn generatiegenoten interpreteerde als een groen licht om massaal te gaan masturberen. Maar Kenji Olivier, een jonge knaap uit de Westhoek (enèh), waar zelfs de andere West-Vlamingen vragen voor ondertiteling, gaf daar als zijn alter-ego Tephrosis een iets productievere draai aan. Nee, hij heeft geen kut-vogelkastje gemaakt, maar zijn debuutplaat ’Reform’, een waardige opvolger voor zijn eerste muzikale onderneming, de ‘Clouded Minds EP’.

 

Wie/wat is die Tephrosis nu? Mijn waardige sletten en slettinnen wees niet bevreesd! Dit is niet weer zo’n nieuw en hip vegetarisch humusgoedje voor op dat gluten-kust-mijn-kloten-vrije brood. Kenji was voor zijn Tephrosis-project zanger van enkele Ieperse bands als ‘Somnium’, ‘Utopain Purpose’ en ‘Exit Hubris’. Wanneer deze hoofdstukken werden afgesloten, verdiepte hij zich in verschillende instrumenten en de kunst van het recorden. Het resultaat was een 100% puur progressief post-metal biefstuk, waarbij de zang zodanig schrok van de verkrachtende duisternis dat hij wegrende en nooit meer durfde terug te keren… ‘Tephrosis’, een one man instrumental band, was geboren.

 

In 2017 kwam zijn eerste EP, ‘Clouded Minds’, ter wereld. Het plaatje sprong al snel in het oog én het oor van Meneer F. Vanhee van ‘Dust & Bones Records’. Hij sprong met Kenji in de spreekwoordelijke zee om Tephrosis’ debuutplaat ‘Reform’ te baggeren.

 

‘Reform’ is een lichter en meer dromerig vervolg op de duistere en zwarte EP. Dit is ook het gevoel dat de artiest wil overbrengen. De plaat heeft voor hem een dubbele betekenis: enerzijds weerspiegelt het de evolutie van zichzelf en zijn project en anderzijds is het een creatie van een fictieve wereld, waarin de realiteit wordt hervormt en je wordt meegenomen in de droom der dromen. Dit alternatieve universum ontplooit zich tijdens het luisteren beetje bij beetje waarna je vervolgens zelf wordt hervormd. De cover van het album doet, nog voor je één noot gehoord hebt, al een deel van het werk.

 

De plaat werd mede gemixt door een goede vriend van Kenji, ‘Sir Freak’ (Bram Debouvere). De gitaren zijn fenomenaal en doen je met verstomming slaan wanneer je beseft dat dit het werk is van één enkele persoon! De drums zijn via keyboard ingebracht en digitaal getweakt. Dit is vaak duidelijk te horen, maar bij momenten klinkt het ook verbazingwekkend ondigitaal en kon de drum evengoed live zijn opgenomen met een akoestische drumkit. It blows my mind! Soms zijn er wel enkele imperfecties hoorbaar waardoor je merkt dat dit project nog in volle groei is. Deze zijn echter zeldzaam en vervagen snel in de droom waaraan je wil blijven vastklampen.

 

Het eerste nummer op de plaat, ‘Discoveries’, zet het album perfect in. De epische intro drukt je onder lichte dwang tegen de leuning van je stoel en maakt je duidelijk dat de droom begint en je deze reis niet zomaar kan afbreken. Tegen de tijd dat je dit beseft, wil je het ook niet meer. Je enige gedachten zijn nog: “Beam me up, Scotty!”.

 

‘Aphelion’ kon me dan wat minder bekoren, maar het volgende nummer, ’Defraction’, zorgde ervoor dat ik hier niet te lang kon over reflecteren en nam mij vlug verder mee in deze langzaam ontluikende fantasiewereld.

 

Het titelnummer ‘Reform’ is zijn positie meer dan waardig. Het is het nummer die de plaat ondersteunt en ook een goede voedingsbodem geeft aan de songs die volgen, zodat die optimaal kunnen groeien en bloeien. ‘Eclipse’, ‘Nova’ en ‘Collapsar’ laten ons zo nog verder in het konijnenhol glijden.

 

Helaas moeten dromen ook een einde hebben. ‘Departure’ staat je met zijn toepasselijke en welgekozen naam op het perron richting realiteit uit te zwaaien. Een rustige piano solo bouwt instrumentaal op tot de extase van een hartverscheurend afscheid. Het nummer zakt uiteindelijk weg in een stilte waarin je achterblijft met de vraag wanneer die juiste setting er zal zijn om wijselijk terug te keren naar deze droomwereld.

 

Voor de fans van het genre kan ik ‘Reform’ en zijn duistere broertje ‘Clouded Minds’ dus zeker aanraden. Je kan een duidelijke evolutie horen in het werk van Tephrosis en hopelijk ontwikkelt Kenji zich nog verder richting perfectie (terwijl alle gasten die het hele doe-het-zelf gedoe van Roger nog steeds mis interpreteren verder aan hun piet blijven snokken). Aan de creator vraag ik vriendelijk om te blijven hervormen, zodat wij kunnen blijven dromen in nieuwe en adembenemende dimensies die nog heerlijker zijn dan een Häagen-Dazs-momentje.

 

The Odd Man Out!

 

P.S. Can we get this on vinyl ?! ASAP!

 

Meer lezen...

Cd-review: Black Box Revelation – Tattooed Smiles

28 OKT 2018

 

Black Box Revelation – Tattooed Smiles (3,5/5)

 

Blues zonder rock

 

Net zoals The Black Keys maken Black Box Revelation na tien jaar een transformatie door. Enkel de nasale stem van Paternoster blijft onveranderd verder kwelen. Dat het na vier platen met twee soms te nauw werd, heeft er voor gezorgd dat Black Box Revelation op hun vijfde langspeler de composities met wat synths en orgeltjes aandikten. Tattooed Smiles is bijlange niet het magnum opus van Jan en Dries, maar er staan enkele songs ongeduldig klaar om zich te ontpoppen tot belpop-anthems.

 

Het eerste trio songs - Kick The Habbit, Blown Away en Mama Call Me, Please – zijn, tegen de natuur van Black Box Revelation in, heel afwachtend. De blues geeft voorlopig zonder veel rock de toon aan. Bij de titeltrack aangekomen, komt de plaat voor de eerste keer echt tot ontploffing. Een strakke riff tijdens de strofes, een knipoog naar één van de beste bands (The War On Drugs) van het moment en een energiek refrein. Meer is er soms niet nodig om simpele zielen zoals ons te bekoren. Wat deze schijf iets interessanter maakt dan de gemiddelde tricoloren rockplaat is een gastzanger met naam en faam. Niemand minder dan Seasick Steve keuvelt mee op Built To Last. Dit lied heeft potentieel en kan misschien een oh zo gedroomde internationale doorbraak forceren. Ook Yellow Belly en Damned Body mogen er wezen. Al wordt er hier ook niet in overdrive gegaan door de chef van de peleton, wat vroeger veel meer het geval is. Op het einde is er nog ruimte voor een streepje français op aangeven van Roméo Elvis. Dat maakt de kans dat Wallonië en grote broer Frankrijk ook overstag zullen gaan voor dit nog steeds oerdegelijke duo.

 

Black Box Revelation maakt deze keer geen vuist maar dient ons een zacht blueskussen aan om op een koele matin mee wakker te worden.

(BG)

Meer lezen...

Cd review: Seasick Steve- Can you Cook

21 OKT 2018

 

Seasick Steve - Can U Cook?

 

Wanneer je de rocking, redneck hobo Seasick Steve voor het eerst live aan het werk hebt gezien, kan je je voor de rest van je leven perfect herinneren waar en wanneer dat was. Voor mij was dit op Pukkelpop 2010. Ik strompelde wat rond en besliste om maar eens een kijkje te gaan nemen naar de Main Stage. Er ging net een show starten van een voor mij nog onbekende artiest. Een blauwe vlag met een bebaarde man en onderschrift ‘Seasick Steve’ hing te wapperen in de warme middagzon. Een muffe (of zoals ze bij ons zouden zeggen “skoeftie”), bebaarde schooier met een samengeknutseld gitaartje kwam het podium op, gevolgd door een oude, langharige man met zwarte zonnebril, twee drumstokken en vermoedelijk voor 90% met artrose gevulde gewrichten. Licht geamuseerd kwam ik al dichter en toen de eerste noten weerklonken werden mijn trommelvliezen onmiddellijk gegrepen door één van Steves vishaken die mij zonder pardon naar dat podium toe trokken. Dit was voor mij dé Pukkelpop revelatie van 2010! (Toevallig genoeg speelde ‘The Black Box Revelation’ ook dat jaar, die, zoals je kan afleiden uit de naam, technisch gezien ook een revelatie waren).

 

We zijn nu jaren verder, maar Steve heeft, zoals bij vele mensen ongetwijfeld, nog steeds een speciale plaats in mijn hart en in mijn platencollectie. Eind september kwam zijn negende plaat uit en na het lezen van enkele lovende kritieken was ik laaiend enthousiast om mijn oren in te smeren met wat broodnodige blues tunes!

 

Wat ik gepresenteerd kreeg was echter teleurstellend.

De plaat is plat, saai, eentonig en heeft voor mij weinig dynamiek. Qua sound is het wel mooi afgerond, wat juist niet hoort te zijn voor Steve. Is hij depressief? Of is hij lui geworden? Er zijn wel enkele momenten waar mijn voetjes beginnen mee te tikken, maar die zijn zo zeldzaam als mijn spontane wil om te sporten. Begrijp me niet verkeerd. De nummers zijn ook niet volkomen slecht. Steve is en blijft een geweldige artiest, maar als ik deze nummers naast zijn oudere werk leg, missen ze die ‘gonads’, de zogezegde ‘kahoenies’, die Steve er altijd in gooide. (Je weet wel wat ik bedoel.)

 

Het eerste nummer is “Hate Da Winter”. En behalve een fluffy husky die gedropt wordt op de evenaar denk ik dat iedereen zich wel een beetje kan vinden in dit thema… Dit is naar mijn mening één van de betere nummers die de plaat te bieden heeft. Upbeat tempo dat er lekker invliegt, maar mij kon het helaas niet helemààl overtuigen om er volledig op ‘los te gehen’. Hopen dus maar dat het tweede nummer van de plaat mij wel zover zou krijgen… Doet het niet.

 

Op dan maar naar het derde nummer dat tevens ook het titelnummer is. ‘Can U Cook?’ is een nummer dat lekker start, maar ook weeral snel gaat vervelen. De angst slaat wat toe… Tot nu toe kan de elpee mij niet meenemen naar ‘Steve country’ aka ‘The Dog House’. Het vierde nummer op de plaat, ‘Last Rodeo’, kan dat dan weer wel (Oef). Vooral een leuk nummer als je meer aandacht geeft aan de tekst. Het is het verhaal van een wereld die te snel vooruit gaat voor zo’n oude rot als onze Steve. “When everything's electric, can't smell no gasoline. I guess it will be clean. Some say it's clean. What a world that will be. Just ain't for me.” Laat me toch wat lachen, maar tegelijkertijd laat het me ook denken: “Daar gaat dan de Groene fanbase van Steve!” But who cares. Me like. On to the next!

 

Het nummer ‘Chewin’ On Da Blues’ is een traag, slaapverwekkend nummer met weinig variatie. Het laat in 3:58 minuten meer melatonine vrijkomen dan het medicijnkastje van Pete Doherty.

 

Een nummer waarbij je merkt dat er toch wat werd geëxperimenteerd is ‘Lay’. Je hoort duidelijk een elektronische beat en mooie, cleane gitaar. Daardoor mist het echter weer dat vieze, vuile kantje waar ik zo van hou.

 

‘Locked Up And Locked Down Blues’ is er eentje waarvan het hoofdje toch nog eens gaat  schudden. Typisch Seasicks way of doing it. Het melatonine gehalte in de grijze massa gaat terug naar beneden; we worden terug wakker!

 

Maar het is te laat. De plaat sluit af met ‘Company’. Opnieuw een plat nummer waarin ik levendigheid mis.

 

Blijkbaar heeft Steve niet gelogen toen hij zong “You can’t teach an old dog new tricks”. Deze plaat brengt ons niet veel nieuws onder de zon en maakt mij ook niet warm om het op repeat te zetten. Hem onverschillig aan de kant gooien zou ik nu ook niet doen. Enkele nummers zullen wel in mijn Spotify-lijst komen en op de achtergrond spelen tijdens het autorijden. Sommigen zullen vast een leuke tijd beleven aan ‘Can U Cook?’, maar Seasick Steve heeft deze fan (ikke dus) niet aan zijn figuurlijke haak kunnen slaan met deze plaat. Ik kan alleen maar hopen dat Steve terug naar zijn oude, vuile kantje zal grijpen op zijn tiende studioplaat.

 

2.5/5

 

Odd man out!

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 41
Goto page: 1, 2, 3 ...