King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 NOV
Underworld
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
27 NOV
Gwar
27 NOV
Cult of Luna
28 NOV
Stake
29 NOV
Goose
29 NOV
Definitivos - 40 Years
30 NOV
Troyfest
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
06 DEC
Mauro - Per W
07 DEC
Max and Igor Cavalera
07 DEC
Age of Love xxl
29 JAN
Sunn O)))
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
30 APR
Nick Cave
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton

The odd man

De Dikke Bedonkedonk Brief der Vandalen


 

“Lief, klein konijntje had een schrijffout in zijn naam”

 

Ondanks alle interessante gebeurtenissen van de afgelopen maand(en), kan ik hier deze maand helaas mijn vaste en kritische pen niet op richten. Ik had het namelijk te druk met het schrijven van een brief aan de auteur van een woordenboekje in mijn kast, een obese gast die Van Dale heet ofzoiets… Bij gebrek aan column, zullen jullie het moeten stellen met een kopie van mijn brief aan bovengenoemde heer.

 

 

Geachte Heer Van Dale,

 

In de loop van de geschiedenis hebben onze woorden een grote evolutie meegemaakt. Onze taal is constant in ontwikkeling, of we dat nu willen of niet.

 

Na een grondige observatie en filosofische studie van mijn konijnen, heb ik besloten deze evolutie een handje toe te steken. Ik ben immers de mening toegedeeld dat konijnen een meer accurate benaming kunnen gebruiken, namelijk ‘bedonkedonk’. In deze korte, maar doorslaggevende brief van historische waarde zal ik trachten mijn mening toe te lichten en u van deze stelling te overtuigen.

 

Wanneer je kijkt naar het bewegingspatroon van een konijn, zie je een zigzaggende op-en-neer-beweging. Je zou deze verplaatsingen kunnen vertalen naar “donke bedonke donke”. Vervolgens kan je, wanneer je hun achterwerk bestudeert, een egaal, rond en behaard kontje zien dat meer weg heeft van een dikke “bedonkedonk”. Daarbovenop mag hun naam na al die tijd toch wel eens  veranderen? Zoals ik tegen mijn monogame vrouw altijd zeg: “Verandering van spijs doet eten!”

 

Mijn overige argumentering is jammergenoeg verloren gegaan. De meeste van deze motiveringen kwamen in mij op terwijl ik op café zat. Aangezien bierkaartjes minder en minder te vinden zijn in onze Vlaamse kroegen (met dank aan de linkse strijd tegen de bierkaartindustrie), moest ik me behelpen met mijn mobiele telefoon. Gezien ik beschik over een ouder model van die met fruit op, is deze meer plat dan opgeladen. Daarom werd de rest van mijn bewijsvoering niet genoteerd tijdens de zatte avond waarop dit ingenieuze idee werd bedacht.

 

Niettegenstaande ben ik in de veronderstelling dat ik genoeg kracht kan zetten achter de notie om de term ‘konijn’ officieel te laten veranderen naar ‘bedonkedonk’.

 

Ik hoop spoedig iets te horen van uw beslissing omtrent deze zinnige vraag.

 

Hoogachtend,

The Odd Man, PhD in Bullshit en Nobelprijswinnaar in wording.

 

 

 

 

Meer lezen...

Cd Review: The Wonder Stuff - Better being Lucky

13 NOV 2019

 

The Wonder Stuff - Better Being Lucky (3/5)

 

Deze Britse band werd opgericht in 1986. De band werd tussen 1994 en 2000 op non-actief gezet om dan plots een compilatiealbum op de markt te brengen (Love Bites and Bruises) . In 2016 verscheen hun voorlopig laatste werk, het album 30 Goes Around The Sun. En nu zijn ze terug met hun negende studioalbum ‘Better Being Lucky’. De band heeft over de jaren heen zomaar eventjes twaalf formatiewissels ondergaan. Hun muziekstijl blijft ongewijzigd. Licht verteerbare rock-pop met een duidelijke Britse eightiesstempel. Miles Hunt (zang, gitaar)en Mark Thwaite (gitaar) zijn het meest betrokken bij de composities.

 

De opener ‘Feet To The Flames’ is een catchy song en duidelijk bedoeld om de hitparade te bereiken. ‘Lay Down Your Cards’ is een mid-temposong en klinkt meer nineties. Enkel het gebruik van de synths en elektrische viool voelt anders aan. ‘Don’t Anyone Dare Give A Damn’ is een prachtige song met zeer gevoelige zanglijnen en klinkt toch poppy. Dit zou een hit moeten worden.

 

‘No Thieves Among Us’ is een heuse rocksong dat start met een sterke gitaarriff ondesteund door dreunende drums. Het refrein is dan weer poppy maar brengt de kwaliteit van de song niet in gevaar. Alweer prachtige zanglijnen. De titeltrack ‘Better Being Lucky’ brengt u zo terug naar de eighties. ‘Bound’ is iets sneller en zeer melodieus. De samenzang valt op.

 

‘It’s The Little Things’ is een mooie gedreven song waarbij het gitaarwerk wordt bijgestaan door sterk vioolwerk dat nooit overdrijft. Mooi solootje trouwens. Tijdens het refrein wordt het ritme verdubbeld. ‘When All Of This Is Over’ brengt mooie samenzang op een roffelritme. De synths nemen de bovenhand. The Guy With The Gift’ start met een hammondklank en een akoestische gitaar die onmiddellijk wordt bijgestaan door de viool. Een ballade met een apart ritme en mooie melodie.

 

‘Let’s Not Pretend’ is een typische eightiessong. Zo herkenbaar.

De plaat sluit af met ‘Maps & Direction’ . Deze song wordt ingezet met akoestisch klinkende gitaar, lichtjes versterkt en mooi toetsenwerk.

 

Het werk van The Wonder Stuff wordt gekenmerkt door mooie gitaarlijnen en dito zang. De synths en viool zijn alom aanwezig en tillen de songs naar een hoger niveau. De eighties-sound is niet weg te denken. Namen noemen is lastig maar laat het ons houden op: een ferme knipoog naar The Human league meets Cock Robin. Wél zeer mooi afgewerkt.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Cd Review: Phil Campbell - Old Lions Still Roar

13 NOV 2019

 

Phil Campbell - Old Lions Stil Roar (3/5)

 

Ex-Motörhead gitarist Phil Campbell is terug en deze keer zonder zijn Bastard Sons. Voor zijn nieuwe album ‘Old Lions Still Roar’ heeft Phil enkele gastzangers/muzikanten uitgenodigd zoals o.m. Leon Stanford . Deze geweldige singer-songwriter mag samen met Phil de plaat starten met ‘Rocking Chair’, een geweldige song. Hier druipt de kwaliteit van songwriting er van af. Enkel gitaar en zang. Gewoonweg top!

‘Straight Up’ is andere koek. Dit up-temponummer start met een sterke rockgitaarriff. Zanger met dienst is Rob Halford. Dit is rock van de bovenste plank. Geen Judas Priest screams maar lekkere volle zang. Ben Ward, zanger van Orange Goblin mag ook aantreden. Dit nummer heeft een boogietoets maar krijgt na een dikke twee minuten een geweldige schop tegen het achterwerk om dan iets later terug in boogiemodus te eindigen. Yes!

 

‘Swing It’ is een rock ’n rollsong met Alice Cooper als zanger. Hier hoor je het verschil tussen Britse en Amerikaanse rock ’n roll. Je vindt al gauw een slagzin in het refrein verwerkt. Nev MacDonald van de band Skin mag zijn strot lenen aan ‘Left For Dead’. Een ballade waarbij de schurende stem van Lev perfect past. Phil geeft zijn gitaar de volle laag. Mooie solo. ‘Walk The Talk’ krijgt de stem van Nick Oliveri. Hij is het meest bekend als basgitarist bij Kyuss en Queens Of The Stone Age. Hij hanteert een totaal andere zangstijl dan de voorbijgangers op deze schijf. De song is hard en ruig. Speciaal.

 

Dee Snider mocht blijkbaar ook niet ontbreken. Hij mag ‘These Old Boots’ zingen en dat doet hij met verve. Een typisch dreunende rock ’n rollsong waarbij zijn stem en zangstijl perfect past. Zijn stijl bij dit nummer doet mij denken aan wijlen Buzz Shearman van de legendarische Amerikaanse band Moxy. De gitaarriff kon zo van de hand van Ronnie Montrose zijn geweest. Sterk.

 

‘Dancing Dogs’ wordt gezongen door Whitfield Crane van Ugly Kid Joe. En dat hoor je meteen. Deze song is totaal Ugly Kid Joe.

 

De band Skindred mag zijn zanger Benji Webbe uitlenen voor de ballade ‘Dead Roses’. Mooie stem. De plaat eindigt met ‘Tears From A Glass Eye’. Een rustig instrumentaal nummertje waarbij geen slagwerk aan te pas komt en we een andere Phil horen. Een waardige afsluiten van een lekkere harde rockplaat.

 

Guido Grymonprez.

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: Your Highness

04 NOV 2019

 

 Your Highness – Your Highness

 

Dit is een Belgische metal-sludgeband uit regio Antwerpen. De band werd opgericht in 2011. Ze toerden reeds door Europa en deden bij ons verschillende festivals aan zoals Groezrock, Pukkelpop en Graspop. Deze schijf start met ‘Devil’s Delight’. Een aanstekelijke riff waarbij de drums invallen met geroffel en de song verder zet met een snel ritme. De brulboei met dienst laat zich opmerken. Het snelle ritme wordt in de refreinen onderbroken door het drumgeroffel. De song heeft een korte gitaarsolo die best meevalt. De roffeldrum gaat over in mokerslagen naar het einde toe. Heavy stuff!

 

The flood’ is een mid-temponummer waarbij in de tussenstukken melodieuzer gitaarwerk aan te pas komt. De gitaarsolo heeft een mooi wah-wah effect. Na dit alles volgt een passage met cleane gitaar voor opnieuw alle registers worden opengezet. ‘Born Anew’ start met geroffel op de rand van de snare-drum bijgestaan door cleane gitaar. Wanneer de rest van de band invalt volgt er een gedreven ritme. De song heeft een mooi solootje met twin-gitaareffect. ‘Black Fever’ heeft een trage start met een cleane gitaar die regelmatig opduikt verder in de song. Na vijf minuten gaat de storm wat liggen maar na twee minuten valt alles opnieuw in. ‘To Wood and Stone’ is eigenlijk een mix van de voorgaande nummers. Alle ingrediënten zijn aanwezig.

 

Na ongeveer drie minuten valt alles wat stil om na één minuut ondersteund te worden door de zang. ‘Little to Relate’ heeft een start met bas en drum maar na vijftien seconden valt alles in. Deze song heeft een gedreven tempo. Mooi melodieus gitaarwerk. ‘Rope as a Gift’ start op volle snelheid. De song heeft een sterke gitaarsolo van ongeveer anderhalve minuut. Daarna wordt de snelheid naar het einde toe nog wat opgedreven. Afsluiter ‘Kin’s Blood’ is het langste nummer van de schijf. (14’14”) Deze song start als een soort filmmuziek voor een western. Na vijf minuten volgt er een stille, trage passage met geluiden en onregelmatig ritme. Na tien minuten krijgt de muziek opnieuw de bovenhand. Er wordt ferm gehakt op de snaren om naar het einde toe over te gaan naar akoestisch gitaargetokkel.

 

Deze schijf staat vol loodzware metal-sludge toestanden met een brulboei van een zanger die in ieder nummer zijn stempel drukt. De gitaarklanken hebben een seventiesgeluidje ondersteund door ferme distortionpedaal. De schijf is goed opgenomen.

 

Voor de liefhebbers.

 

Guido G.

 

Meer lezen...

Cd review: Michael Monroe - One Man Gang

14 OKT 2019

 

Michael Monroe – One Man Gang

 

Deze Fin heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Uiteraard is Hanoi Rocks een mijlpaal. Deze band legde het bijltje er bij neer in 1985. Plots dook Hanoi Rocks opnieuw op in 2002. Samen met gitarist Andy McCoy werkte Michael Monroe aan nieuw materiaal. Er werden drie albums uitgebracht tot de band er mee ophield in 2009. Monroe hield zich nog wat bezig met allerlei projecten tot in 2010 The Michael Monroe Band werd opgericht. Deze band bracht twee studioalbums en één live-registratie uit. Deze albums deden het zeer goed in Noord-Europa.

 

Nu is Michael terug met een nieuw album ‘One Man Gang’. De opener ‘One Man Gang’  is een aanstekelijke supersnelle punksong. Tijdens het refrein wordt het ritme gehalveerd en gesteund door samenzang. ‘Last Train To Tokyo’ is een up-tempo glamrocksong met poppunkrefrein maar het blijft boeien. ‘Junk Planet’ start even snel met een dreunende bas en mondharmonica. Dit is een pure rock ’n rollsong. ‘Midsummer Nights’ start een versnelling lager. Een popsong met hoog meezinggehalte. ‘The Pitfalls Of Being An Outsider’ is poprockpunk zoals we het van de man gewoon zijn. ‘Waysted Years’ neigt wat naar southern rock ’n roll. De mondharmonica duikt opnieuw op maar gelukkig nooit overdreven. ‘In The Tall Grass’ is een soort mix van een Bon Jovi met Foo Fighterssong. Een up-temporitme onderbroken door toevoeging van stille passages waar de zang op de voorgrond treedt. ‘Black Ties and Red Tape’ start supersnel en mindert ietsje vaart tijdens het refrein maar het blijft vooruit gaan. ‘Hollywood Paranoia’ is een dertien in een dozijn rocksong. ‘Heaven is a Free State’ start met een deuntje met blazers op zijn Mexiaans. Een zwalpende uptemposong. De blazers blijven verrassen. ‘Helsinki Shakedown’ is een knipoog naar de gitaarriffs van Foo Fighters. ‘Low Life In High Places’ sluit de schijf af. Met een beetje fantasie kon deze song van de hand van onze The Scabs zijn. Deze song heeft geen glam- of punkgehalte. Jammer van de vervelende zanglijn die het nummer naar het einde leidt. Overbodig.

 

We kunnen besluiten dat zo goed als alle songs op deze schijf een groot poppunkgehalte hebben met een dikke glamsaus er bovenop. Live zal dat zeker gesmaakt worden. Party!

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Cd review: My Dog Is Radioactive - E.P. More Than This

11 OKT 2019

 

My Dog Is Radioactive - E.P. More Than This

 

Dit trio is afkomstig uit Leuven (B) en brengt een soort indierock waarin je o.m. The Wombats en Jimmy Eat World kan onderbrengen. Hun geluid is loepzuiver en perfect opgenomen. Hun single ‘Stay’ kan zo op de radio worden gedraaid. Dit is voer voor zowel Radio 1 als Studio Brussel. De samenzang is af en in combinatie met de muziek komt de song volledig tot zijn recht.

 

Idem voor ‘Home’. Een song met een refrein dat onmiddellijk in uw hoofd blijft hangen. En alweer een topopname. Klasse. De ineenvloeiing van de verschillende klanken is subliem.
Hun E.P. More Than This verschijnt op 30 oktober 2019 en heeft naast de bovengenoemde singles ook nog ‘More’ die een intro blijkt te zijn voor ‘Chase’ waarbij alle registers worden opengegooid.
Tijdens de zangpartij wordt het gitaargeweld wat naar de achtergrond geduwd zodat de basgitaar de perfecte ondersteuning kan geven. De effectjes op de backings zijn een meerwaarde voor het geheel. ‘Run’ start met keyboards en klinkt poppy. De zang wordt opnieuw ondersteund door de basgitaar en wat synths om dan tijdens het refrein de volledige band te laten losbarsten.

 

Dit is duidelijk een kenmerk in hun songs.

 

‘Stay’,’Chase’ en ‘Run’ zijn up-temposongs. Bij ‘Home’ wordt nog een versnelling hoger geschakeld maar er is nooit gevaar dat de band de controle verliest.

 

Dit is tot in de puntjes afgewerkte brave rock ’n roll. De opnames kunnen m.i. niet worden verbeterd. Hopelijk krijgen deze kerels een eerlijke kans op de radio.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Cd review: Michael Schenker Fest - Revelation

18 SEP 2019

 

Michaël Schenker Fest – Revelation

 

Eén van de beste muzikale producten ooit uit Duitsland verrast ons met een nieuwe schijf. ‘Revelation’ is een soort collectief muzikaal gebeuren waarin alle zangers die ooit in Michaël Schenker Group actief waren hun steentje bijdragen. Opener ‘Rock Steady’ start als een balade maar gaat snel over naar een matige rocksong waarin Gary Barden, Graham bonnet, Robin McAuley en Doogie White worden voorgesteld. Hun leeftijd heeft blijkbaar weinig impact op hun stem. Het refrein stelt niet zo veel voor dan enkel wat samenzang in slagzinnen gevolgd door een korte gitaarsolo waarmee het nummer ook eindigt.

 

Bij ‘Under a Blood Red Sky’ wordt het gaspedaal ingedrukt. Doogie White neemt hier de leadzang voor zich. “Silent Again” houdt de snelheid aan. Robin McAuley haalt makkelijk de hoge noten. Een lekker rockende song met een zeer melodieus refrein. Bij ‘Sleeping With The Light On’ zijn alle zangers opnieuw actief. Een tragere song en wat de opbouw betreft werd er goed geluisterd naar Whitesnake. Het gitaarwerk is uiteraard subliem. ‘The Beast In The Shadows’ schakelt onmiddellijk in hoge versnelling. Hier worden de oude tradities van hardrocksongs in ere gehouden. ‘Behind The Smile’ heeft een start zoals Ierse folklore. Maar dat geldt enkel voor de intro. Doogie White zingt zoals het hoort in dit genre. Gary Barden mag aantreden in ‘Crazy Daze’ . De piano van Steve Mann komt regelmatig op de voorgrond tijdens de aanloop naar het refrein. Een traditionele rocksong.

 

‘Lead Your Astray’ is een snelle rocker waar Robin McAuley nogmaals laat horen in welke vorm hij zich bevindt. ‘We Are The Voice’ is nog een stuk sneller. Doogie White is Rock ’n Roll! En de motor blijft op volle toeren draaien bij ‘Headed for the Sun’. Graham Bonnet zingt hier een prachtige melodie op zijn dooie gemak. De vier zangers nemen samen ‘Old Man’ voor hun rekening. Een trager footstompin’ ritme. De gitaarriff is een knipoog naar AC/DC. ‘Still In The Fight’ is alweer supersnel met zeer melodieuze zang van Graham Bonnet. ‘Ascension’ is de afsluiter van de schijf waar Michaël alle registers opentrekt. En hij heeft het voor het zeggen want er komt geen zang aan te pas. ‘Revelation’ brengt niets nieuws onder de zon. Het is Britse melodieuze hardrock met achterhaalde zangpartijen en té eenvoudige refreintjes. Gelukkig maakt het gitaarwerk veel goed en op zijn vierenzestigste is Michaël nog steeds top.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...
Page 1 of 45
Goto page: 1, 2, 3 ...