Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Steve Winwood
Photo report: Steve Winwood
Photo report: Paradise Lost @Trix
Photo report: Paradise Lost @Trix
Photo report: Grensrock 2015
Photo report: Grensrock 2015
Photo report: Persistence Tour 2019
Photo report: Persistence Tour 2019
Photo report: Nervosa @ Oostende
Photo report: Nervosa @ Oostende
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Photo report: Masters @ Rock - Torhout
Photo report: Masters @ Rock - Torhout
Photo report: Lacuna Coil - 013
Photo report: Lacuna Coil - 013
Concert review: Sass Jordan
Concert review: Sass Jordan
Concert report: Headbangers Balls Fest 2016
Concert report: Headbangers Balls Fest 2016
Photo report: MTV Headbangers Ball
Photo report: MTV Headbangers Ball
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.
Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018

07 AUG 2018
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018


 

Metaldag @ Lokerse Feesten

 

Het ijzer smeden als het heet is

 

Dertig graden, geen zuchtje wind en een line-up om in te kaderen. Zo kan de metaldag van Lokerse Feesten 2018 kort samengevat worden. Naar jaarlijkse gewoonte is de eerste zondag van augustus de hoogdag voor liefhebbers van het betere metaalwerk. Zeven formaties traden aan op de Lokerse bühne. Allen met het zelfde doel voor ogen, het ijzer smeden wanneer het heet is. Een makkie zo bleek bij deze temperaturen.

 

Diablo Blvd. (3,5/5) had de ietwat ondankbare taak om de met mondjesmaat vullende Grote Kaai te prepareren. Alex Agnew had er zoals altijd zin in en slaagde er in om het volle halfuur zijn zwarte jeansvest aan te houden. De gechambreerde metalheads konden de kant-en-klare tracks van de Belgische trots van de dag wel smaken. Rise Like Lions en Black Heart Bleed gingen dan ook als een verfrissende golf over de hoofden van de vroege vogels. Daarna mocht At The Gates (4,5/5) het tweede slot vullen. Misschien had deze Zweedse metalgrootheid van weleer wat later op de avond iets beter gepast, net voor hun genregenoten van Gojira. Toch daalden de oude en nieuwe songs als mokerslagen neer over het publiek. Hun laatste worp hoort dan ook bij het betere afgeleverde werk van 2018. Omstreeks 18u vuurde Jamey Jasta zijn troepen het podium op. Hatebreed (5/5) zorgde als eerste van deze hoogdag voor een gezellige drukte vooraan. Er werd gedwee gesprongen en meegebruld en de moshpits volgden elkaar met de regelmaat van de dubbele basdrum op. Met Proven en Destroy Everything schakelde dit hardcore-genootschap van enthousiaste lieden met gemak nog twee versnellingen hoger. Met als gevolg dat één van onze meegereisde vrienden in alle hevigheid zijn schouder ontwrichtte en vroegtijdig moest afgevoerd worden. Gelukkig kon alles, na enige ontnuchtering, terug op zijn plaats gezet worden. Een pluim voor het verzorgende personeel van de EHBO en het AZ van Lokeren.

 

Steel Panther (3/5) mocht wat later de grote kleppers inluiden. De gimmick der metalgimmicks had ons twee jaar geleden, met hun beproefd recept van hairmetal en alle vunzige grapjasserij, weggeblazen. Maar na vier albums zit er wat sleet op de geföhnde formule. Desalniettemin blijven we fan en zullen we hen in de toekomst zeker niet links laten liggen. Death To All But Metal is en blijft één van de grootste oorwurmen allertijden. Nadat we de magen gevuld hadden, waren we klaar voor dé metalsensatie van de laatste jaren. Gojira (5/5) kan al een dik decennium op brede aanhang rekenen, maar na Magma (2016) is die nog exponentieel gestegen. Zelfs Rob Halford himself uitte zich via sociale media als fan van deze Fransen. Frontman Joe Duplantier laat het niet om het meeste drieste werk uit hun discografie naar voor te schuiven, afgewisseld met klassiekers als Flying Whales en Stranded. Het heerlijke Vacuity werkte deze overrompelende passage perfect af. Mochten Les Bleus zo voetballen zou dit hun gekelderde populariteit doen heropleven. Uiteindelijk was de grootste schare fans van de dag komen opdagen voor Judas Priest (4/5) Nadat de zon was verdwenen achter de einder kon al wat het daglicht niet mocht zien tevoorschijn komen. Met een kersvers album Firepower onder de arm, dat zowel bij jong en oud op heel wat bijval kon rekenen, vlogen Halford en co huppelend uit de startblokken, voor de gelegenheid gehuld in een zilverkleurige outfit. De review daarover laten we over aan de Jani Kazaltzissen van deze wereld. De Priest-jukebox spuwde classics alsof het niets was. Turbo Lover, Painkiller en Breaking The Law werden in koor meegezongen en deze kranige Britten zorgden voor een oerdegelijk orgelpunt. Brides Of Lucifer mocht voor de overgebleven zielen het metalen dessertbuffet verzorgen met een sorbet van frisse covers.

 

Tot volgend jaar, Lokeren!

 

(BG)

 

(Pics: Lightbox Revelation) 

Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018