Mooneye - Big Enough
King Buffalo – The Burden Of Restlessness
Gojira - Fortitude
The Dead Daisies - Holy Ground
Elder Brother - I won't Fade On You
Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Agenda
26 SEP
Leffingeleuren Op en Tent 2021
02 OKT
Headbanger's Balls Fest 2021
02 OKT
Hardrock Fest x
09 OKT
Rave Rebels 2021
30 OKT
Desertfest
01 NOV
Sinners Day 2021
06 NOV
Vestrock Downtown 2021
26 NOV
The Sore Losers
27 NOV
Troyfest
07 DEC
Brutus
11 DEC
Blast from The Past 2021
22 DEC
The RG's
16 JAN
Accept
10 FEB
Cheap Trick
18 FEB
Hell Over Europe 4
09 MAA
Stake
15 MAA
David Knopfler
05 MEI
a-ha
06 JUN
Kiss
12 JUN
Eric Clapton
26 JUN
Hellfest 2022
05 JUL
Rammstein (Nl)
09 JUL
Mad Cool Festival
21 JUL
Toto
03 AUG
Rammstein (BE)
05 SEP
Factory of Sweetness
23 OKT
Kansas
02 NOV
Blue Oyster Cult

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

 

Frietrock 2021

 

Festivalterrein Ter Waarde Ieper, 10-11-12/09/2021

 

Pics: Frank Verlinden

 

Full photo report: 

 

-Frietrock 2021 Vrijdag

-Frietrock 2021 Zaterdag

-Frietrock 2021 Zondag

 

 

Meer lezen...

 

Schippersweekend, Lauwe, 10-12/09/2021

 

Uberdope - Dvtch Norris - Compact Disk Dummies

 

Dirk - Fire Down Below - Whorses - Millionaire

 

Augustijn - Condor Gruppe - De Mens

 

Pics: Steven T'joen

 

Full photo report: 

 

- Schippersweekend Vrijdag

- Schippersweekend Zaterdag

- Schippersweekend Zondag

- Schippersweekend Live Moments

 

 

Meer lezen...

 

Miracle Metal Meeting - 11/09/2021 - Brielparking Deinze

 

Turpentine Valley - Carneia - Dyscordia - Liar - Spoil Engine - La Muerte - Cowboys from Hell

 

Pics: Heidi Mares
Meer lezen...

 

Belgian Blast Festival 

 

OC De Coorenaar - Desselgem - 04/09/2021

 

Entheogen - At The Front - Primal Creation - Fields of Troy - Woyote - After All - Cowboys & Aliens

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Cristal Open Air 

 

03/09/2021 - Aarschot

 

Alphaville - Cock Robin 

 

Pics: Bert Gysemans

Meer lezen...

 

W-Festival 

 

Klein Strand Oostende, 26-29/08/21

 

Pics: Heidi Mares

 

More photos & review: 

 

W-Festival Zondag

W-Festival Zaterdag

W-Festival Vrijdag

W-Festival Donderdag

Meer lezen...
Land of Love - Torhout, 28/08/2021
Earth Stage
Kyole - D-Zine - Devils after Monkeys - Bizkit Park
Pics: Johan Vanparys
Meer lezen...

 

Road Rock 2021

 

28/08/21 - Depart XXL - Kortrijk

 

The Kids - Admiral Freebie - Equal Idiots - Noémie Wolfs - Set Animal

 

Pics: Stefaan Desfossez

Meer lezen...

 

Sinner's Day

 

Klein Strand , Oostende, 25 augustus 2021

 

De muzikale honger werd gestild, wat een affiche. De andere honger, daar had je toch ietwat geduld voor nodig maar dit geheel terzijde. De bands waren top en daar kwamen we voor.

 

PESCH mocht de spits afbijten en deed dat schitterend zoals we van hen gewoon zijn. Het drietal, Peter Slabynck, Sam Claes en Chesko maakten er een heuse show van. Het reeds aanwezige publiek genoot met volle teugen.  De immer flamboyante Nel Mertens, was prachtig als statue of liberty.

 

The Names, een Belgische newwaveband uit Brussel, die bestond van 1977 tot 1982 en uit haar as herrees in 2007 was de volgende in de line-up. Het volk begon toe te stromen en wist de duistere, melodieuze wave-rock, met zowel gitaren als synthesizers, en zorgvuldig afgewerkte songstructuren goed te pruimen.

 

Een optreden van The ObsCURE is vooral een beleving waarbij je niet enkel the Cure ziet en hoort maar vooral ook voelt. De zoon van Dirk Vreys toonde zich waardig als bassist. Het nummer A Forest speelde hij fenomenaal. De sfeer steeg recht evenredig met de temperatuur . Sinnersday kon nu al niet meer stuk.

 

Verrassing van de dag was vast en zeker RAMKOT,  winnaars van de nieuwe lichting . Ramkot bestaat uit drie jonge Gentenaars. Twee broers, Tim en Tom, en zanger Hannes. Ze maken naar eigen zeggen ‘ramrock’,  stevige rock-‘n-roll en hardrock . Van dit opkomend gitaargeweld zullen we zeker en vast nog veel horen.

 

Suicide Commando, vanaf de eerste toon was de sfeer al gezet. Het publiek ging uit hun dak en tijdens de hele show ging Johan van Roy op het podium tekeer als een razende. Wat een blok energie.

 

De rust keerde ietwat terug met Whispering Sons. Duistere eightiespostpunk vormt nog steeds de basis maar met de nieuwe nummers preferen ze spanning en drama boven dansen.

 

The Young Gods klinken niet bepaald goddelijk maar eerder duivels. Ze brachten een een continue trip van ambient industrial rock.

 

VNV Nation brengt behapbaar, toegankelijke EBM van solide kwaliteit. En wat een stem heeft Ronan Harris , zangpartijen met zoveel gevoel brengen. Het is  weinigen gegeven.

 

De temperatuur zakte fel en een dikke trui werd toch een must maar die kon vlug weer uitgedaan worden tijdens het optreden van Front 242 hun sound  kriebelt je als het ware in beweging. Mooie visuals , energie op het podium. Een optreden om U tegen te zeggen zoals we gewoon zijn van Front 242.

 

Afsluiter van deze fantastische dag was The Neon Judgement, de sound van de heren TB Frank en Dirk Dadavo bleek de tand des tijds moeiteloos te hebben doorstaan.  En de fans dansten er in degelijke new wave style -buig de romp naar voren en het gezicht naar de grond waarbij je je hoofd licht kantelt naar opzij, hef nu de voeten alternerend op, hierbij het ritme volgend van de bas en kijk vooral onverschillig. 

 

Aaaah wat een dag !  

 

Pics & rev: Heidi Mares

 

Meer foto's: Sinner's Day Special

 

 

Meer lezen...

 

't Hof Van Commerce - Try Out, Bolwerk Kortrijk, 26/08/2021

 

't Hof is terug van een kleine rustpauze.

Om hun toekomstige concerten te preppen zochten de mannen van ’t Hof van Commerce een optie voor een try-out. Zo kwamen zo terecht bij Tomato Stories en Bolwerk!

 

Knaller!

 

Pics: Stefaan Desfossez

Meer lezen...

 

Alcatraz 2021, 13-15 Augustus, Kortrijk

 

Alcatraz 2021 was een bevrijdingsfeest zonder weerga. Een metalbuffet waar je kon blijven aanschuiven zonder een indigestie te krijgen. Ongestoord en vrolijk over de festivalwei huppelen met 'dé bende' maten, want het woord bubbel mag weer op de magnumfles. Toevallige ontmoetingen met familie, frontmannen en riffmeisters van headliners. Uit het niets Slayeriaanse kreten produceren en op tijd eten en drinken. Een machtige metalhorn naar de organisatie die op alles was voorbereid.

 

Ram bam BAM! 

 

 

ALCATRAZ Vrijdag 13 augustus 2021.

 

Om 12:15 uur mocht Channel Zero op Prison (main) stage de spits afbijten en deed dit met een hommage aan hun overleden vriend en drummer Phil Baheux. Het was immers op hun Alcatraz festivaldag in 2013 dat hij het leven liet. Franky en Mikey namen dit voor hun rekening met een ingetogen song. Ik had in de wandelgangen vernomen dat hun set enkel uit nieuwe nummers zou bestaan. Maar na de opener weerklonk “Suck My Energy” al over hoog Kortrijk. De band kreeg een goed geluid. De inmiddels 5-koppige band was gedreven en speelde strak. De aftrap van een driedaagse was gegeven.

 

Om 14:25 uur beklom The Vintage Caravan het podium in de Swamp. Deze geweldige band had geen enkele moeite om het publiek muzikaal te verwennen. Hun mix van vintage met psychedelische, progressieve invloeden en heavy rhythm & blues rock werkt perfect.

 

Om 15:50 uur was het opnieuw België Boven met Brutus in de Swamp. Metal? Verre van..Hard-rock? Nee. Het trio Brutus brengt stevige alternatieve rock. Niet de gemakkelijkste songs maar wél zeer genietbaar. Velen waren aangenaam verrast. Zangeres en drumster Stefanie Mannaerts heeft geen moeite om haar aparte zanglijnen te combineren met het uitstekende drumwerk. Wat een talent.

 

Om 16:30 uur trapte Thorium figuurlijk deuren in in La Morgue. Deze Belgische band brengt eighties heavy metal en het gaat vooruit! Een zeer sterke ritmesectie bijgestaan door stevig gitaarwerk en een uitstekende zanger die zó de muzikale tweelingbroer kan zijn van een jonge Geoff Tate. Wat een strot heeft die man. En kijk, nadat ik in mijn hoofd de vergelijking maakte met Queensrÿche passeert een cover: The Needle Lies uit Operation: Mindcrime. Perfect gebracht. True heavy metal is alive and kicking!  Op naar de Swamp waar Moonspell om 18:40 uur hun show start. Hier had ik veel vertrouwen in want ik heb Moonspell nog nooit weten ontgoochelen. En inderdaad. De Portugezen deden wat moest. Met een uitstekend geluid en lightshow zetten ze de tent in lichterlaaie. Ze presenteren hun twintigste (!) worp ‘Hermitage’. Vier songs brengen ze uit dit album. Die worden goed onthaald. Verder krijgen we een lel rond de oren met ‘Extinct’ en verder het sterke ‘Alma Mater’ en afsluiter ‘Full Moon Madness’ . Moonspell: ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de dag.

 

 

ALCATRAZ Zaterdag 14 augustus 2021.

 

 

De aanvang van dag 2 op het Alcatraz-festival zorgde voor een moeilijke keuze. Op Prison (main) stage stond immers DYSCORDIA gepland terwijl in La Morgue CARNEIA klaar stond.  Mijn nieuwsgierigheid naar de evolutie van DYSCORDIA gaf de doorslag. Het werd snel duidelijk dat DYSCORDIA geen risico’s zou nemen en een set neerzetten die moest en zou perfect klinken. En dat gebeurde. Er viel geen enkel muzikaal foutje te bespeuren en het geluid was zeer zuiver. Iedere muzikant was 100% geconcentreerd en zat in zijn eigen muzikale “bel”. Het geheel klonk als een klok en zanger Piet Overstijns heeft nog maar eens zijn grote klasse bewezen. Precies of hij geen enkele moeite heeft om die hoge noten te halen en bovendien goed te laten klinken. Indrukwekkend. Het optreden loste méér dan de verwachtingen in. Dat was duidelijk aan de reactie van het in grote getale aanwezige publiek. De favoriete songs van de Dyscordia army (fanclub) werden als laatst op de setlist geplaatst. Iedereen kon met een goed gevoel naar de volgende act.

 

Om 12:15 uur stond PSYCHONAUT geprogrammeerd in La Morgue. Dit trio uit regio Mechelen brengt een mix van post-rock met sludge en psychedelische stoner. Aan originaliteit geen gebrek want hun keuze voor afwisselende schreeuwzang (geen gekrijs) met cleane zang is een schot in de roos. Neem er dan nog bij dat deze heren perfect op elkaar ingespeeld zijn én de man achter de knoppen een tovenaar blijkt te zijn, dan gebeurt er iets wonderlijks. PSYCHONAUT deed de tent ontploffen. Het publiek werd uitzinnig. Mezelf incluis. Ook voor de band werd dit optreden iets om in te kaderen. Bassist THOMAS MICHIELS nam na afloop enkele slokken water in de mond en terwijl hij rond zijn as draaide proestte hij het uit. Kwestie van UW territorium af te baken. Grote klasse!

 

ATOMIC VULTURE begon aarzelend aan hun set. Er was wat onzekerheid en dat was duidelijk merkbaar. Bij de uitvoering van hun derde nummer kwamen ze los. Vanaf dan verliep alles op wieltjes. Hun instrumentale stoner rock werd gesmaakt en de band kreeg er meer en meer zin in. Alles kwam goed. Daarna was FEED aan de beurt. Een voor mij totaal onbekende groep. FEED zou in de nineties groot kunnen geworden zijn maar het is anders uitgedraaid. Gitarist Peter en bassist Carlo hebben samen met een nieuwe drummer de draad terug opgepikt. Als trio brengen ze rock met een stoner randje. Opvallend zijn de  zwevende klanken van de dragende basgitaar. Naarmate het optreden vordert kunnen de songs mijn aandacht niet vasthouden. FEED was nochtans goed gestart.

 

Men neme enkele leden uit verschillende bands en sluiten ze op. Liefst in een muziekstudio. Resultaat: RAWDRIGUEZ . Een project met Gunther Uytterhoeven (ex-Kill Your Idols), John Pollentier (Cowboys & Aliens), Stefaan Bonte (Locus Control) en Christophe Depree (Channel Zero). Ze brengen stevige melodieuze stoner rock. Uiteraard staat hun album “Asylum of the Arcane” in de kijker. Hun sympathie voor Corrosion of Conformity steken ze niet weg. Ze brengen zelfs een cover: ‘Albatros’. Sterke prestatie.

 

Om 21:30 uur betreed COWBOYS & ALIENS het podium van La Morgue. Reeds 25 jaar zijn ze het west-vlaamse uithangbord voor stoner rock en we zullen het geweten hebben. De muziek neemt het publiek in een wurggreep. De ene gitaarriff na de andere wordt de tent ingeslingerd. Het publiek is laaiend enthousiast. Het crowdsurfen stopt nooit. De superstrakke ritmesectie doet de grondvesten daveren. Wat een toestand. Ik moet 60 minuten zien te overleven. De band vist gretig uit hun repertoire. Vijf albums…we worden verwend. “Horses of Rebellion” mag afsluiten. Dit was de tweede passage van C&A op Alcatraz in zijn bestaan. Volgend jaar terug, aub!

 

Eveneens een tweede passage voor het Zwitserse MONKEY 3. Hun optreden stond in het teken van hun recentste plaat “Sphere”. En sfeer was er. Een zeer goed geluid en visueel entertainment ten top. Het viertal had er echt zin in. Een verrassende grote opkomst in La Morgue. Hun psychedelische spacey rock viel in de smaak van vele nieuwsgierigen. Maar opvallend: MONKEY 3 heeft duidelijk aan erkenning gewonnen. Veel aanwezigen kennen hun muziek tot in de details. Dat is mooi. Gelukkig kwam ook hun (top)plaat “The 5th Sun” aan bod. Weergaloos gitaarwerk. Een prachtige afsluiter van een prachtige dag. En ik heb het niet enkel over het weder..

 

 

ALCATRAZ Zondag 15 augustus 2021.

 

 

De derde dag Alcatraz eist zijn tol. Vermoeidheid slaat toe. Ik verzamel alle moed en kracht en sleep mij tot La Morgue want GROWING HORNS komt er aan. Deze sludge/doom formatie uit ons belgenland heeft reeds een stevige reputatie opgebouwd. Uiteraard wordt hun EP “The Nobility of Pain” in de verf gezet. Het geluid zit goed. De zanger/brulboei weet precies hoe hij het publiek moet bespelen. Advies van de gitarist heeft hij zeker niet nodig. (Houd ne kier uw muile gij!) Muzikaal moet je het zoeken in het straatje van Crowbar, Down en ietwat Mastodon. Sabbath-riffs zijn altijd dicht in de buurt. Het publiek is er wég van. De zanger wordt letterlijk op handen gedragen: crowdsurfend tot achteraan en terug. Zo’n muzikale pletwals op een zonnige zondagnamiddag heb ik zelden meegemaakt. Benieuwd wat hun toekomst brengt.

 

 

Om 16:30 uur betreedt HURACAN het podium in La Morgue. Deze band heeft al heel wat podia afgeschuimd in België. Hun bij momenten snelle sludge verdrinkt wat in een muur van geluid. Neem daarbij de schreeuwzang en het wordt iets te veel van het goede. Tijdens het tweede nummer vindt de gitarist dat de tijd al rijp is voor een crowdsurfpartij. Sorry man, maar ik vond het toch iets te vroeg. De sfeer was er (nog) niet. Het geluid wordt er niet beter op. Soms zelfs irriterend. Jammer.

 

 

Om 17:55 uur staat LALMA op de planken. Dit is een project van JOHN ROAN, zanger bij het beroemde ARSENAL. John laat zich omringen door een bende jonge wolven en brengt uitstekende songs met prachtige zanglijnen. In de media wordt de band als Black-Metalband omschreven. Dat vind ik ietwat kort door de bocht. De wall of sound heeft inderdaad een black metaltouch maar om de band daar volledig in onder te brengen? Nee. Postrock is té dichtbij. De combinatie van de zang met de kwaliteiten van de jonge musici is gewoonweg verbluffend. Ik ben zo blij dat hier bewezen wordt dat cleane zangpartijen wél degelijk in het genre horen. Hopelijk is LALMA een blijver. Top!

 

 

In de Swamp ging FREEDOM CALL van start. Ze namen de plaats in van VIO-LENCE die geannuleerd had. FREEDOM CALL brengt eighties metal met een hoog pop-gehalte. Meezingrefreintjes en veel OOO’s en AAA’s. Het moet aan u besteed zijn. Niet aan mij. Goeie gitaarsolo’s kunnen een song niet redden. Leuk voor nostalgische fans, dat wel.

 

In La Morgue kwamen de mannen van THURISAZ aan de bak. Deze band uit Wervik timmert al lang aan de weg en hebben reeds vijf studioalbums op hun naam. Hun brute doom/death combinatie blijkt te werken. Persoonlijk vind ik het gitaarwerk super. Het agressieve drumwerk en de bulder- en schreeuwzangpartijen doen wat met een mens. Het is allemaal zeer strak en het valt op dat er hard aan de songs is gewerkt. Er wordt geconcentreerd gespeeld. Het is ook duidelijk dat de band een vracht aan fans heeft. Die zullen zeker niet teleurgesteld zijn na zo’n prestatie op dit festival.

 

 

Review: Guido Grymonprez

Foto's: Heidi Mares

 

 

Full photo report: 

 

Alcatraz Day 1

Alcatraz Day 2

Alcatraz Day 3   

Alcatraz Live Moments       

 

  

Meer lezen...

 

Dranouter 2021

 

Dranoeter vzw blikt tevreden terug op de Dranouter Zomersessies XL (donderdag 5 t.e.m. zondag 8 augustus), haar 48ste, coronaproof versie van Festival Dranouter. "We hebben een modderige editie achter de rug, maar wel eentje met enkel gelukkige festivalgangers", klinkt het bij Bavo Vanden Broeck van Dranoeter vzw.

 

"De mensen snakten duidelijk naar ontspannende festivalbeleving." Over de vier Zomersessies XL passeerden 14.500 festivalgangers, met een uitverkochte zaterdag. Dat laat de organisatie weten op zondag 8 augustus. Tegelijk kijkt de organisatie nu al uit naar een echte editie van Festival Dranouter in 2022. 

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Mooneye - CC Het Applauws, 01/07/2021

 

Augustijn Vermandere 

 

Pics: Karl Vandewoestijne (4T6-Photography)

 

Full photo report: Dump Magazine Fb

Meer lezen...

 

SEVENDUST – Blood & Stone

 

Kijk eens aan. Een nieuwe schijf van SEVENDUST. Hun dertiende worp. Nu-Metal is nog lang de wereld niet uit. De plaat start met ‘Dying To Live’. Een krachtige en toegankelijke song met alle gebruikelijke ingrediënten die het genre typeren. ‘Love’ gaat een versnelling hoger. Tijdens het refrein halveert het ritme. Mooie melodieuze zang over het aparte drumritme heen. ’Blood From A Stone’ is een échte SEVENDUST-song. Zeer afwisselende zangpartijen op een uitstekend drum- en ritmegitaarspel. ‘Feel Like Going On’ is een rustige song met zachte melodieuze zang en achtergrondsynths. Hier laat zanger Lajon Witherspoon het talent horen waarover hij beschikt. Topsong.

 

‘What You’ve Become’ start melig. De intro neemt je in het ootje want je verwacht een soort ballade. Al gauw worden alle registers opengegooid. Het refrein is een earwurm.

 

‘Nothing Left To See Here Anymore’ heeft veel weg van een moderne wals. Traag en hitparadegevoelig. Dé song om de band te laten ontdekt worden door het grote publiek. Een opvallende song is ‘Against The World’. Een krachtige en melodieuze song met drama. Sterk.

 

De schijf eindigt met een cover. ‘The Day I Tried To Live’ (Sound Garden). Een cover brengen van een ter ziele gegane superband vind ik persoonlijk gewaagd. Het is zeer moeilijk om de song iets extra mee te geven die de song ten goede komt. Hier is dat niet anders. De ziel is er uit.

 

‘Blood & Stone’ telt dertien songs. Iets van het goede te veel vind ik. Gelukkig gaan er maar drie songs over de vier minuten. De schijf is over het algemeen zeer toegankelijk. De productie is top en was van de hand van Michael “Elvis” Baskette. Producer bij o.m. Slash en Alter Bridge. De gitaren klinken fantastisch. SEVENDUST moet oppassen dat ze geen kopie worden van zichzelf. Er is wat gebrek aan variëteit. Ik vind deze plaat geen schijf om aan één stuk te beluisteren. De superproductie maakt veel goed.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

 

Sound Of Noise

 

10/10/2020, Depart XXL, Eventplein - Kortrijk

 

Leven in de brouwerij

 

Bijna dag op dag zeven maanden na de start van de lockdown kon er op het Nelson Mandelaplein te Kortrijk terug een metalfestivalletje doorgaan, een onverhoopte kans in deze onheilspellende herfstmaanden. Sound of Noise was een oorverdovend succes na een verplichte festivalloze zomer, de organisatie was een schot in de coronabubbel, badum tss.

 

Met drie kleppers van eigen bodem kon het coronaproof evenementenplein heel wat metalboots op de been brengen. Ongeveer een 750-tal liefhebbers van het genre kon overdekt genieten. Dyscordia mocht de boel op gang blazen. Met hun tweede optreden van 2020 was het zestal gebrand om te knallen. Enkel de te luide sound zorgde voor iets te veel noise in het begin. Maar crowdpleasers Delete/Rewrite, Chthonic Star en Twin Symbiosis kunnen in deze donkere tijden op nog meer bijval rekenen dan voorheen.

 

Daarna mocht Spoil Engine nog eens uit hun pijp komen. Frontvrouw Iris Goessens had haar enthousiasme vooraf al duidelijk gemaakt op sociale media. Gitarist Steven ‘Gaze’ Sanders, the backbone of the band, deed zijn bijnaam alle eer aan. Renaissance Noir, die eind vorig jaar uitkwam, hoort zonder twijfel bij de tien beste Belgische metalalbums aller tijden. De knallers R!OT, The Hallow en Golden Cage werden gedropt en de opgedaagde ‘massa’ kon onmogelijk stil blijven zitten op hun wiebelend klapstoeltje. Gelukkig kon Iris de fans die gingen staan er tijdig op wijzen om te blijven zitten.

 

Evil Invaders mocht deze heerlijke avond afsluiten. De herfstkoude was intussen in onze kleren gekropen maar het viertal deed zijn stinkende best om ons warm te houden. Waren deze jonge wolven een Amerikaans paspoort toebedeeld, dan waren ze het nieuwe vlaggenschip van the Bay Area. Maar als Belgische vaandeldrager van de thrash-metal konden ze hun witte gympies reeds stevig neerplanten naast de rest.

 

Sound Of Noise bracht op de reeds gekende atypische manier van concerten organiseren in coronatijden leven in de brouwerij. Het bestellen via de dorst-app verliep supervlot, iedereen bleef flink in zijn bubbel en de kans op een covid-besmetting bleef volgens ons eigen virologisch aanvoelen onder nul. Meer van dat graag!

 

(BG)

 

Pics: Tom Van der Stede

Meer lezen...

 

AMOK1:

 

02/10/2020, SintJakobskerk, Brugge

 

Dijf Sanders & Mattias De Craene. In het kader van AMOK 2020.

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Amenra Acoustic 

 

Schouwburg Kortrijk – zaterdag 26/09/2020

 

Storm Odette beloofde ons een bewogen weekend en dat werd het ook: massa’s regen, felle rukwinden, afgerukte takken, we kregen het allemaal.
Was dat ook de voorbode voor het dubbelconcert van de Kortrijkse doommetalband?
Geenszins, zo bleek!

 

Op weg naar de schouwburg (een ritje van amper 10 minuten) kregen we echter nogmaals het ganse scala aan weerfenomenen over ons heen: we vertrokken met de felle zon die ons zicht verblindde op het natte wegdek, even later kregen we een hevige stortbui, meteen gevolgd door een dubbele regenboog. Alsof we nog een laatste waarschuwing kregen van de weergoden.

 

Maar die bleken al snel de rust en kalmte teruggevonden te hebben, éénmaal binnen in de schouwburg, die momenteel tijdelijk omgevormd is tot een club-setting met een vlakke vloer.
Daardoor was er ruimte voor een 250-tal toeschouwers, die in bubbel rond het middenvlak zaten waar de band in een cirkel rond elkaar gezeten zou optreden.

 

De sfeer in de zaal was sereen, respectvol en vol verwachting om eindelijk nog eens een écht concert te kunnen meemaken, in een originele opstelling.
We kregen een compleet ander Amenra te zien en te horen dan wat we van hen gewend zijn.
Geen wall of sound, geen schreeuwende zang, geen dreunende bas, geen videoprojectie.
Wél een verrassend sterk bij stem zingende Colin, regelmatig akoestische gitaren, zeer subtiel drumwerk, zelfs hier en daar een vioolstreek (al vond ik de meerwaarde hier niet overtuigend).

 

Neem daar dan een perfect uitgekiende lichtshow bij, en een verstild, zeer aandachtig luisterend publiek, en je krijgt een haast sacrale ervaring, alsof we in een kerkdienst zaten voor een black mass.
De bandleden zaten niet voor niets elk op een oude, lage kerkstoel met hoge leuning.
Zoals gewoonlijk geen applaus tussen de nummers, tot na de cover Het Dorp (Zjef Vanuytsel), en daarna sporadisch nog wat. Maar het applaus barstte wél minutenlang los, nadat de bandleden één voor één de arena verlaten hadden en de gitaar-outro op loop werd gezet en stilletjes – samen met de ring van spots, uitdoofde.


Een magistraal concert, een unieke ervaring voor diegene die er bij waren, en een enige kans ook voor de schouwburg om zo eens een ander publiek aan te trekken.

 

 

Playlist:


Aorte / Razoreater / Les lieux solitaires / Kathleen / Parabol / Diaken / The dying of light / Wear my crown / Ritual / Het Dorp / Ehre / A Solitary Reign / To go on and live with out / The longest night / Deemoed

 

 

Tekst & foto’s : Stefaan Delagrange 

 

 

Meer lezen...

 

STAKE + Mother

 

Op en Tent, 18/09/2020, Leffinge

 

Twee maal in evenveel maanden met superlatieven zwaaien, is zelfs met deze Corona heisa hier niet aan de orde.

 

Bij deze:  STAKE review Augustus.

 

Wel: Dikke vette proficiat aan de organisatie, crew, band, etc... om zoiets op poten te zetten in deze tijden. 

 

Pure klasse. 

 

Pics: Heidi Mares

 

 

 

Meer lezen...

 

HIKKUP

 

Uber klasse

 

Met heel veel trots presenteren we jullie het muzikaal collectief HIKKUP. In de gelederen: Niek Tournois (zanger- ex-Spoil Engine), Tim Vermeulen (drums), Romuald Veys (toetsen), Emile Mosar (gitaar) en Hannes De Caluwe (bas – ex-Guilty As Charged). Maar laat u niet misleiden. Dit West-Vlaams vijftal brengt geen metal maar een mix van jazzy, funky, poprock stuff met een elektro-toets om “U” tegen te zeggen.

 

HIKKUP heeft drie songs uitgebracht. En het zijn pareltjes.

 

'Death March’ start met prachtig easy listening klassiek pianospel waarop prachtig wordt gezongen met warm stemgeluid. Het samenspel met bas, toetsen en drums is van topniveau. Een mooie variabele song met avontuurlijke structuur. Iets over halfweg krijg je een jazz-uitstap van dertig seconden lang.

 

Bij ‘Falling’ krijg je gedubde zang in het poppy refrein dat overgoten is met een swing-jazzy saus. Deze song moet toch een belletje doen rinkelen bij Radio 1. 

 

Too Fast’ is een avontuurlijke trip waarbij de rockgitaar de neus aan het venster komt steken. Een verrassende Moog tilt de song nog een niveau hoger.

 

In oktober worden er nog drie tracks gelost.

 

We hebben hier te maken met een band van topniveau. Hopelijk krijgen we zo snel mogelijk Corona klein en kunnen we met z’n allen genieten van deze talentvolle musici op een podium.

 

Spotify HIKKUP

Facebook HIKKUP

www.hikkup.be

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

 

Sister May

 

Cultureel buurthuis 't NeST - Rumbeke, 23/08/20

 

 

De voegen in de muur kregen het hard te verduren



De grunge blijft de kern van de muziek, maar Sister May klampt er zich zeker niet aan vast. De opbouw van de nummers heeft een stevige progressieve inslag met veel tempowissels. Ook samples en zelfs invloeden van screamo en new wave dragen bij tot een experimenteel, maar toch toegankelijk geheel. Het sleutelwerk van de laatste 2 jaar werpt duidelijk haar vruchten af.

De snelle wisselwerking tussen de verschillende invloeden wordt in goede banen geleid door het uistekende gitaarspel en de drums. De finale punch wordt afgeleverd door een emotionele en vaak gepijnigde zang die met schreeuwerige uithalen de climaxen extra benadrukt. 

Met "Ascent" heeft het West-Vlaamse Sister May een nieuwe stap gezet in hun steile opmars naar de hogere regionen van de Belgische rock-wereld. De combinatie van grunge en progressieve rock komen samen in een gebalanceerd geheel dat zich niet in een hokje laat duwen en vollop experimenteert met minder voor de hand liggende elementen.

 

"Het deed verdomd deugd om nog es de demonen los te kunnen laten. Momenteel vertoeven we in de studio voor de opnames van onze nieuwe plaat", aldus de band.

 

Setlist: 

 

Tomorrow – Memorylane – Ascent - Not Afraid –Deception - White Snake -Diamond Dreams - Mind Blowing Fugitive -(R)Evolution

 

Pics: 4T6 Photography

 

https://vi.be/platform/sistermay

https://www.facebook.com/SisterMay/

https://open.spotify.com/artist/5F0tJ7xaH82xK4nkT60LEN

 

Meer lezen...

 

STAKE - RHEA

 

Zomerbubbels Nazareth, 16/08/20

 

Zitten en zwijgen

 

Veilig evenementen organiseren in coronatijden is wel degelijk mogelijk beste meneer de cultuurminister. Dat bewijst vzw Popallure in Nazareth. Van 10 tot 16 augustus werden achter de statige kerk concerten met Belgische artiesten georganiseerd. Een goeie mix van gevestigde waarden en aanstormend talent van eigen bodem zorgde dat het gros van de avonden tot de laatste stoel uitverkocht was. Met de teruggeschroefde maatregel van slechts tweehonderd aanwezigen en in deze tijden van cultuurschaarste is dat met bepaalde klinkende namen een batje.

 

Toen we aankwamen werden we door een vriendelijke medewerker naar onze plaats geleid. We kregen een blaadje met belangrijkste regels en de dranklijst. Er heerste een ongedwongen gezellige sfeer en iedereen volgde probleemloos de afspraken. Mondmaskers in het straatbeeld en in supermarkten zijn we al gewoon maar op een concert is dit toch nog even wennen. Een pluim op de hoed van vzw Popallure.

 

De jonge wolven van RHEA mochten de avond op gang trappen. Met hun finaleplaats in De Nieuwe Lichting van 2016 kwamen ze aan het belpoppervlak drijven. Vanaf dan werd er met veel enthousiasme aan een live-reputatie gewerkt. Twee weken geleden waren ze naar eigen zeggen zo blij als een klein kind toen ze in de Gentse Ghelamco Arena twee keer tweehonderd fans mochten verblijden met hun eerste optreden van 2020. Met hun hitjes Under My Skin, Stuck In The Middle en If Only (die één van de vetste outroriffs uit de Belgische rockgeschiedenis heeft) werden we al zittend en zwijgend op onze wenken bediend. Met twee EP’s Lust For Blood Pt.I (2019) en Lust For Blood Pt.II, die kunnen gezien worden als één volwaardig album, heeft RHEA genoeg gerief om een volwaardige set te vullen. Toch werd er op het einde nog een overbodige medley van 99 problems (Jay-Z) en Bombtrack (RATM) aan de voor de rest oerdegelijke vertoning gebreid.

 

Stake opende met het naar hun nieuwe normen trage Devolution. Desalniettemin namen ze ons zoals gewoonlijk meteen mee op hun LSD-trip-achtige rollercoaster. Met Catatonic Dreams en Doped Up Salvations werden de eerste loopings met bijhorend geschreeuw genomen. Brent en co grossierden vooral uit hun laatste worp Critical Method. Maar er werden ook enkel kanonskogels uit Kosmokoma (2015), hun laatste als Steak Number Eight, in de set verwerkt. Zo werden Return of the Kolomon, Charades en Gravity Giants met veel overtuiging in het bewolkte zwerk gesnaard. Met The Absolute Center, Critical Method en Careless was een uur edelmetalen vertier aan een verschroeiend tempo in een oogwenk voorbij. Tijdens de bisronde kregen we nog een hart onder de riem met Your Soul Deserves to Die Twice en werden we uitvoerig bedankt.

 

De stake met beRHEAnaise saus werd gulzig naar binnengespeeld en smaakt naar meer, veel meer.

 

(BG)

Meer lezen...

 

Portland

 

House of Time, Brugge, 30/07/2020

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Stones and Friends

 

Heist, 25/07/2020

 

Bloed, zweet en veel kopzorgen.

 

Toch is het hem gelukt, Thierry Desmit, de muziekvriend achter de vele edities Rockfest en The Rolling Stones Fandagen, deze keer een Stones and Friends belevenis. Heist aan Zee herleefde met twee bands.

 

Billy and Bloomfish: Pascale Michiels en Kathleen Vandenhoudt, puur, rauw, harmonieus maar vooral straf stemmenwerk. Gecombineerd met oa. een Chinese maangitaar, een akoestische Americana en een steengoede live-act. Klasse!

 

Playlist:

 

Set 1:  In Her Eyes, Remember, This Wilwood's on Fire, Clear Blue Sky, Sing Blue Bird Sing, Tricks on Me, Wasted Words, Silent Guide.( All songs written by B&B). 

 

Set 2: Michelle Shocked - Anchorage, Neil Young - Southern Man, John Prine -  Angel from Montgomery, David Olney -  Shadow of Doubt, Van Morrison - The Pen is Mightier, Tony Joe White - Out of the Rain, Buffalo Springfield -  For What It's Worth, Tom Petty - Mary Jane's Last Dance, Tom Waits - Ol' 55 .

 

www.billyandbloomfish.be

 

 

 

Red Zebra (akoestisch), met anekdotes en gratis randanimatie.

 

Playlist:

 

Polar Club, Paradise Lost, The Ultimate Stranger, Don't Put Your Head In A Bucket, John Wayne, Beirut By Night, Winning, I Can't Live In A Living Room, I'm Falling Apart, Shadows Of Doubt, The Art Of Conversation, Spit On The City, Holidays In The Sun Innocent People, Transmission.

 

 

Pics: Heidi Mares

Tekst: Koen Recour

Meer lezen...

 

Brutus

 

Fort Napoleon - Oostende, 20/07/2020.

 

Los van de strijd tegen het coronavirus en tijden van tegenspoed die diepe wonden maakten voor de evenementensector,liet Brutus gisteravond zien wat nog besmettelijker is dan het virus.

 

Liefde voor muziek en mededogen en ze deden dit met een forse kracht . De massieve hardstenen blokken van Fort Napoleon daverden op hun grondvesten. De 100 gelukkige aanwezigen kwamen en zagen dat het goed was.

 

Pics: Christophe Olivier

Meer lezen...

 

Temptations for The Weak 

 

De verlichte geest, Roeselare, 07/03/2020

 

Temptations For The Weak - Fields of Troy - Carneia - ArtFx

 

Pics: Heidi Mares

 

 

 

 

Meer lezen...

 

An Evening with Knives

 

Effenaar, Eindhoven, 06/03/2020

 

Eclectisch Eindhovens post-metal trio presenteert 2de album: Sense of Gravity

De mannen van An Evening With Knives (AEWK) groeiden muzikaal op met een gezond Eindhoven Rockcity-dieet en sneden daar feilloos de meest krachtige elementen uit. Hun post-metal is als een boot die vaart op een donkere golf van doom en rock, met een overweldigende psychedelische lichtshow aan de hemel. En soms, heel soms, zijn er ook van die ‘stilte voor de storm’ momenten en lijkt de boot te zweven op een elektrisch tapijt. Na hun overweldigende release show van debuut ‘Serrated' is het nu tijd voor een nieuw hoofdstuk: ‘Sense of Gravity’. AEWK tourde o.a. met: Truckfighters, Corrosion of Conformity, Elder en Stake.

 

Pics: Bert Gysemans

 

Meer lezen...

 

The Darkness

 

De Casino, St-Niklaas, 22/02/2020 

 

Full photo report: FbDump The Darkness

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Moshroomfest, 08/02/2020

 

Code rood

 

De tweede editie van Moshroomfest was een schot in de roos. Na de vorige keer, een dikke twee jaar geleden, met coverbands Letz Zeppelin, Food Fighters en Cheap Sunglasses gooide Moshroom vzw het dit keer over een andere boeg met meer talent uit eigen streek. In september 2019 werd een rockrally georganiseerd, de jonge wolven van Severdhed kaapten daar de juryprijs weg en mochten Moshroomfest 2020 openen. Beginnende bands een duwtje in de rug geven is nu eenmaal waar het om draait bij deze vzw.

 

Door enkele afzeggingen moest het Moshroom-comiteit creatief zijn. Capitan werd met verve vervangen door Endnote. Het tweede optreden van deze kameraden ging als een verschroeiende platwals over een reeds goed gevulde zaal. Nog voor storm Ciara haar duivels ontbond was het al code rood in de Link te Sint-Eloois-Winkel. Van Endnote hebben we het laatste zeker nog niet gehoord en gezien. Hopelijk komt er snel een debuut-EP of LP. De heerschappen van Sentre mochten als derde de Winkelse arena betreden. Gierende gitaren en loeihard gebrul deden onze oren suizen. Van dit ongeleid projectiel kan je reeds drie pegels beluisteren op Spotify die zeker de moeite waard zijn om toe te voegen aan je lijstje edelmetalen mixtape.

 

Toen de grote kleppers van de avond hun riedels nog moesten loslaten op de massa zat de sfeer er al goed in. Carneia, die drie weken geleden de plek van geteisterde Bear innamen, kregen het goed opgewarmde publiek gemakkelijk op hun hand. Hun laatste worp is één van de beste Belgische metalplaten van het vorige decennium en er werd dus gulzig uit gegrossierd. Combes en co ontgoochelen nooit. Bizkit Park zorgde voor de kers op de taart. Het verguisde nu-metal-genre kan door niemand beter in ere hersteld worden dan ‘Earth’s mightiest nu-metal tribute band’. Het in Adidas-vestjes gehulde vijftal maakte er een party down memorylane van met alle klassiekers van weleer. Deze snoeshanen sloten Moshroomfest 2020 met het nodige muzikale vuurwerk af.

 

Reikhalzend uitkijkend naar een volgende editie kan je alvast Moshroom Metalquiz (11/09/20) en de 3x3 Kroegentocht (4/10/20) met dikke stift in je agenda schrijven.

https://moshroom-vzw.behttps://3x3-kroegentocht.behttps://moshroomfest.be

 

Full photo report: Moshroomfest FbDump

 

Pics: 4T6 Photography

Rev: BG

 

 

 

 

Meer lezen...

 

Sabaton

 

Amaranthe - Apocalyptica

 

02/02/2020 – Sportpaleis, Antwerpen, België

 

Voor een reeds redelijk gevuld Sportpaleis mag Amaranthe de avond openen. Deze Zweedse melodieuze deathmetal band weet door hun toegankelijke, iet wat poppy, muziek gemakkelijk de zaal op te warmen en mee te krijgen. Ze vinden het niet erg om af en toe kort de show stil te leggen om een gesprek/interactie met het publiek te hebben.

 

Tegen dat Apocalyptica begint, is het Sportpaleis volledig volgelopen. Deze drie cellisten en drummer zijn bekend geworden door hun covers van Metallica. Deze avond brengen ze een mooie mix van eigen werk en covers. Door het diepe geluid van de cello’s en de visuals wordt een donkere, intense sfeer gecreëerd. Zangers Elize Ryd van Amaranthe brengt samen met hen ook nog enkele nummers. Ze bewijzen dat klassieke muziek heel makkelijk death metal kan worden. Apocalyptica brengt nog even wat rust voor Sabaton er aan kan beginnen. Het hele publiek zingt mee met Nothing Else Matters en haalt hun lichtjes boven, zo sluiten we samen de set van Apocalyptica af.

 

Het publiek is volledig klaar, net als Sabaton, die hun optreden openen met heroïsche muziek, vuurwerk en heel veel explosies. Een trend die zich het hele optreden voort zal zetten. Tijdens de voorprogramma’s hadden we al een deel van de atributen van Sabaton gezien. Soms stonden deze toen een beetje in de weg. Maar tijdens de pauze is er nog een heel stuk bij gekomen en we zijn precies in een setting voor een oorlogsfilm terecht gekomen. Daarenboven gaan er veel credits naar de VJ voor de achtergrond die heel de tijd overgangen van live beelden, animaties en filmfragmenten blendt. Op deze achtergrond komen ook af en toe delen van de tekst die het publiek maar al te graag mee zingt/uitroept. We kennen Sabaton in hun vaste kledij, maar hier worden af en toe uitzonderingen voor gemaakt. Zo dragen alle bandleden plots gasmaskers. Zelfs Joakim Brodén heeft een heel kostuum aan en weet acteren en zingen perfect te combineren. Nadat de zaal verwelkomd wordt, heeft het publiek maar één handklap nodig om Seven pillars of Wisdom in te zetten. Sabaton houdt van kleine grapjes. Plots staat er een Hammond Orgel in de vorm van het vliegtuig van The Red Baron op het podium dat rare geluidjes maakt. Zo doen ze soms ook alsof ze een klassieker zouden coveren, maar de andere bandleden houden dit telkens tegen. Na een langere pauze met vuurwerk en geknal staan plots de cellisten van Apocalyptica op het podium. Zij brengen een extra, wel gesmaakte, dimensie toe aan de muziek van Sabaton tijdens een vijftal songs. Met Primo Victoria schieten ze de bisnummers op gang. Op het einde van de show worden alle pyrotechnics nog eens extra uit de kast gehaald en wordt de zaal nog een laatste keer in vuur en vlam gezet.

 

Top concert! 

 

Pics/Rev: Tom Van Meerssche

Meer lezen...

 

SUNN O))) + Caspar Brotzmann Bass Totem

 

De Kreun (Kortrijk) Belgium – 29 januari 2020. (Sold Out.)

 

Muziek is smaak. Muziek moet je proeven. Smaken verschillen. Muziek moet je begrijpen. Iedereen begrijpt maar niet iedereen begrijpt hetzelfde.

 

Caspar Brötzmann mocht de avond openen. Deze Duitser is een bassist. Zonder begeleiding van iets of iemand martelde hij zijn viersnarig instrument veertig minuten lang. De klanken die zijn versterking uitspuwde waren bijna onmenselijk te noemen. Het geluid was scherp en het kletteren van de snaren tegen de gitaarelementen oorverdovend. Deze klanken kan je niet onderbrengen in een muziekgenre dat meer algemeen is. Willekeurig (vermoed ik) slaan op de snaren en gitaararm bij een zeer hoog volume doet mijn wenkbrauwen fronsen. Een song kan ik er niet in vinden. Anderen misschien wel. Over één ding kunnen we het met z’n allen eens zijn: volume. Op het podium staan er gigantische luidsprekerkasten met versterkers. Op één van de versterkers staat nog een klein apparaat dat met de hand bediend wordt. Als dit gebeurt dan geeft deze handeling het geluid een boost van jewelste. Neen, oordoppen zijn geen overbodige luxe. De geluiden doen mij denken aan gegrom in een oneindige spelonk met als grondbedekking ijzeren roestige staven. Na twintig minuten begint de brave man plots te zingen. Bij een stillere passage van ongeveer twee seconden meen ik de tekst ‘..in your arms..’ te horen. Het zou dus in de Engelse taal geweest zijn.

 

Om 21:25 uur mag Sunn O))) de avond ‘afmaken’. Er wordt rook geproduceerd dat het een lieve lust is. Tot in de bovengelegen toiletten toe zie je amper één meter ver. Het podiumlicht kan er niet doordringen. Het duurt vijfendertig minuten eer je een silhouet opmerkt op het podium. Ondertussen wordt uw lichaam getest op weerbaarheid bij trillingen. Het gegrom van de gitaren eist zijn tol. Iemand in het publiek zakt in elkaar en wordt afgevoerd. Soms hoor ik enkele Hammondorgelklanken. Ik ben niet in staat om deze geluiden te analyseren of te catalogeren. Zou het aan mij liggen? Ervaart het aanwezige publiek iets anders? In ieder geval: na vijfenveertig minuten heb ik het gehad. Ik verlaat de hel. Ik had over Sunn O))) gelezen en gehoord en was zeer nieuwsgierig. Een band zonder ritmesectie? Wat zou dat geven?

 

Ik begrijp niet waarom deze muziek onder de noemer metal valt. Ik wil dolgraag een fan ontmoeten. Hopelijk kan hij mij duidelijk maken wat hij hoort en ik niet.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

 

Equal Idiots - Tryout

 

De Kelk in brugge, 24/01/2020

 

 

Full photo report: FbDump Equal Idiots

 


Pics: Johan Vanparys

 

Meer lezen...

 

Danko Jones + Romano Nervoso

 

De Kreun Kortrijk, 24/01/2020

 

Voor de lancering van hun nieuwste album “A Rock Supreme” stond Danko Jones voor het eerst in De Kreun te Kortrijk, als 2e optreden van hun pas opgestarte Europese tour.
We kregen zelfs excuses omdat Kortrijk niet het eerste luik van hun tournée was, maar ze moesten naar eigen zeggen eerst het stof en spinnenwebben van zich af schudden, en nu waren ze klaar om zich volledig te smijten ! En of ze dat deden…

 

Het Canadese power trio brengt zeer aanstekelijke rechttoe-rechtaan hard rock met makkelijk meezing-/brulbare refreinen. Hun live reputatie staat dan ook al een huis en dat zeggen ze zelf ook : “We are a live band and we couldn’t fuck up even if we tried”.
Danko’s teksten gaan niet over ‘love or changing the world” maar over zeer alledaagse zaken (First Date of I’m in a band)  en zelfs over zichzelf! Met de nodige dosis zelfspot en zelfrelativering draagt hij “Mango Kid” (zijn bijnaam) volledig aan zichzelf op en het publiek slikt het allemaal welwillend.

 

Even consternatie als de lichtshow uitvalt, maar de band speelt doodgemoedereerd verder en krijgt meteen hulp van alle fans die hun smartphone bovenhalen en ermee bijlichten.
Het is duidelijk dat de band klaar is om tijdens deze Europese tour hun fans flink te verwennen en ook nog zieltjes bij te winnen, wat hen zeker zal lukken.


Danko blijkt immers een zeer innemend en dankbare frontman en dankt uitgebreid de mensen van De Kreun (Wilde Westen), de support band Romano Nervoso en beweert zelfs dat dit optreden nu al het beste van 2020 is ! Kan tellen zo vroeg in januari….

 

We mogen zeker niet vergeten ook onze waardering voor de opener Romano Nervoso uit te spreken.
Onze Waals-Italiaanse vrienden uit La Louvière spelen zoals gewoonlijk hun “spaghetti rock ‘n’ roll” met veel enthousiasme en zin voor dramatiek. Heerlijke band, heerlijke songs (ook nieuw werk trouwens) en zelfs even een duetje met Danko Jones tijdens “Wild boy”.

 

Setlist Danko Jones:
I Gotta Rock / Fists Up High / The Twisting Knife / I'm In A Band / First Date / I Think Bad Thoughts

Lipstick City / Mango Kid / Forget My Name / Invisible / Gonna Be A Fight Tonight / Code of the Road

Full Of Regret / Had Enough / Burn in Hell / Lovercall / We're Crazy / My Little RnR

bis: Sticky Situation / Watch You Slide / Rock Shit Hot

 

Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Carneia - Motsus 

 

De kreun Kortrijk, 23/02/2020

 

Pics: Koen Timmerman

 

 

Meer lezen...

 

Dyscordia

 

De Kreun Kortrijk, 18/01/2020  

 

Guy, Stefan, Piet, Martijn, Wouter en Wouter hebben sinds 7 januari een nieuwe plaat uit en wat voor één. Hun derde LP Delete/Rewrite is een dijk van een schijf geworden en dat moest gevierd worden. Ze vulden op hun dooie gemak De Kreun tot de nok en verzorgden er met enige grandeur een topavond. Nog voor 2019 werd afgerond, was hun releaseparty hopeloos uitverkocht. Ticketswap en de Dyscordia Army Fanbase werden door laatbeslissers met verdeeld succes afgeschuimd.

 

Voor deze gelegenheid werden in het voorprogramma ook enkele mooie namen uit de West-Vlaamse metalfamilie geposteerd. Shocker was de eerste die de verwarming een stand hoger mocht zetten in een zaal die aarzelend volliep. Daarna mochten de heerschappen van Chalice de decibelmeter in het rood doen dansen. Deze klinkende naam draait al meer dan twintig jaar mee in het milieu. De charismatische frontman kreeg de opgedaagde fans vlot op zijn hand en hun goed gebrachte mix van uiteenlopende metalgenres zal na deze passage zeker voor enkele nieuwe volgers gezorgd hebben.

 

Rond 22u was het de beurt aan de hoofdact om te doen wat van hen verwacht werd. De setlist bestond hoofdzakelijk uit songs van Delete/Rewrite afgewisseld met oudere klassiekers. De titeltrack van hun laatste worp kennen we intussen uit het hoofd en kwam logischerwijs binnen als een bom. De passie en de perfectie werden meteen in de verf gezet. Ook het daarop volgende This House stond live als een huis en is nu al een first class crowdpleaser. Van Words in Ruin (2016) werden Chthonic Star, A Perfect Day en Bail Me Out in de strijd gegooid. Maar het was vooral de heerlijke titeltrack van Twin Symbiosis (2013) die als een grootse hymne uit volle borst werd meegezongen door de hele zaal. Bij Silent Tears liet Guy zijn solo’s een laatste keer als een waar salvo over het publiek rollen, zonder twijfel één van de beste gitaarfenomenen van de Benelux. Fane en Piet kwamen beide vocaal heel sterk voor de dag en de rest vervolledigde het complementaire geheel. Het plaatje klopte!

 

Rewrite, retweet, reply, remember: ‘Dyscordia boven!’

 

(BG)

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Dead Man Ray 

 

De Casino, Sint Niklaas, 12/12/2019

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Bury Tomorrow 

 

Ab Box - Brussel - 11/12/2019

 

More pics on FbDump

 

Pics: Tom Van Meerssche

 

 

Meer lezen...

 

Max & Iggor Cavalera

 

De Casino, Sint Niklaas, 07/12/12

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Trixie Whitley

 

De Casino, Sint Niklaas, 03/12/2019

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Rhea - Psycho 44

 

De vooruit, Gent, 04/12/12

 

Full photo report: FbDump Rhea

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

Bokassa 

 

Trix, Antwerpen - 02/11/2019

 

Koning, keizer, kannibaal … *

Bokassa kwam, zag - dat er weinig volk - was en won.

 

 

Een maand geleden dachten wij bij het horen van de naam ‘Bokassa’ nog vooral aan een gruwelijke Centraal-Afrikaanse dictatuur en aan Jean-Bédel, de zwarte Napoleon met ijskasten vol mensenvlees. Ja, politieke correctheid was ver te zoeken, gisteravond  in Trix. En daar waren we - voor een keer - héél blij mee, want we hadden onze portie ‘juistigheid’ wel gehad, de voorbije weken.  Gelukkig is Bokassa, de band, alsnog geen werelderfgoed…

 

 

Van een stadiontournee - tot augustus dit jaar - met Metallica, naar een halfgevulde Trix Club. Het moet toch een béétje een schok geweest zijn voor de Noorse muzikannibalen. Zanger Jorn Kaarstad glimlachte wat meewarig de zaal in, toen hij het podium opkwam. Maar nog vòòr hij For en haug med idioter’ kon mompelen, had zijn kwikzilveren basmaatje Bard Linga het al op een furieus headbangen gezet. ‘Take no prisoners’, krijste Bard nog. Achterblijven was dus geen optie. Olav Dowkes, een perfecte kloon van Stake’s Brent Vanneste, op drums, zag er er al na drie nummers uit alsof hij een hartaanval nabij was - òf z’n acid begon in te kicken, dat kan ook.

 

Het begin van de set bestond vooral uit het - iéts - obscuurder werk van ‘Divide and Conquer’, de eerste plaat. Nadien kwamen, zoals Kaarstad het aankondigde, de ‘hits’, uit het dit jaar verschenen ‘The Crimson Riders’. Met daarbij onze persoonlijke favoriet, ‘Hellbilly Handfishing’.

 

Vòòr, tijdens en nà de nummers, stormde Bard - onder het soms lichtjes geïrriteerde oog van z’n orkestleider (‘waar-de-fuk is ‘m nù weer naartoe’, zag je Kaarstad soms denken) - als een bezetene door de zaal, z’n prachtige matzwarte Fender Precision nu eens als een machinegeweer, dan weer als een slagzwaard in de aanslag. Dat daarbij geen gewonden vielen is deels aan ’s mans behendigheid te danken, maar het blijft een klein mirakel dat hier voor geen van de aanwezigen hechtingen aan te pas kwamen.

 

Catchy titels raasden voorbij - of wat dacht u van ‘Mouthbreathers Inc’, ‘Narcissism is underrated’ en ‘Five Finger Fuckhead’? - maar de snelste van allen was hij: Bard, en niemand anders, stuiterend als een magic ball, de doos snuiftabak - véél zal er niet meer ingezeten hebben - duidelijk zichtbaar vooraan in de jeans gepropt.

 

Olav bleef op aandoenlijke wijze naar adem happen - zònder evenwel een steek te laten vallen, Jorn en Bard amuseerden zich kostelijk. En dat deden wij ook. Je moest al van steen zijn om het bij deze bezielde en goed uitgebalanceerde mengeling van snélle stoner en tràge punk niet afwisselend op een vettig grooven of een enthousiast headbangen te zetten. Vermomd als gekheid sneden de lyrics van Kaarstad af en toe toch behoorlijk hard hout: ‘Sit still - don't stray from the pack, I’ve got ambition - heart's what I lack’ (uit ‘Crocodile Dundee’). Don’t judge a book by it’s cover, zeggen wij dan.

 

The Datsuns, die andere motherfuckers from hell, dààr moesten wij af en toe even aan denken.  Maar even vaak dachten we aan helemaal niks of gewoon aan ‘pinten met de maten’. Want daar is het Bokassa toch vooral om te doen: makkers, maten en goedkope rode wijn-in-een-duvelglas. En of ze’t bij het juiste eind hebben! De afwezigen hadden overschot van ongelijk. Wij vonden het fantastisch. En morgen gezond weer op!

 

Rev: Peter Lissens

 

SETLIST

Impending Doom

Last Night (Was A Real Massacre)

You Bring Party, I Bring Gasoline

Captain Cold One

Charmed & extremely treacherous

No Control

Crocodile Dundee

Hellbilly Handfishing

Narcissism is Underrated

Wrath Is Love

Mouthbreakers Inc.

Vultures

Immortal Space Pirate

Walker Texas Danger

Blunt Force Karma

Only God can judge Me

Five Finger Fuckhead

 

*   Bokassa wiki

Meer lezen...

 

Gwar 

Voivod - Childrain  

 

De kreun, Kortrijk - 27/11/2019

 

Pics: Steven tjoen

 

Meer lezen...

 

Stake 

 

Vp: Celeste

 

Ancienne Belgique  28/11/2019

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Maceo Parker (James Brown, Prince, ...)

 

De Casino - Sint Niklaas, 26/11/19

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Agnostic Front - The Take - This means war

 

De Casino, Sint-Niklaas - 22/11/2019

 

More pics: Dump Fb

 

Pics: Frank Verlinden

 

 

Meer lezen...

 

Baroness @ Trix  20/11/19 (5/5)

 

Kroniek van een aangekondigde topavond

 

Twee weken geleden waren we aanwezig in het Sportpaleis om het veel te groot geworden Volbeat te aanschouwen. Hun zeer middelmatige laatste worp in het midden gelaten waren we die avond vooral afgezakt naar A’pen voor het voorprogramma. Michael Poulsen en zijn gevolg hadden het slim gezien en beslist om cultfiguur Danko Jones en de rijzende sterren van Baroness als in het oog springende opwarmers mee te nemen op tournee. Zonder hun aanwezigheid hadden we hoogstwaarschijnlijk een avond voor de buis achter de kiezen.

 

Baroness weet ons sinds Yellow & Green (2012) te bekoren en in de ongezellige metalen bunker van het Sportpaleis was dit niet anders. Frontman John Baizley en co deden die avond zeker enkele Volbeat-harten sneller slaan met hun overtuigende vertoning die recht voor de raap gebracht werd en als een prikkelende aperitief op een edelmetalen dienblaadje werd afgeleverd. Daarna kon het hoofdgerecht van chef Poulsen en co alleen nog maar een indigestie opleveren.

 

Na het prachtige Purple (2015) en de kersverse loeier Gold & Grey (2019) heeft Baroness een discografie opgebouwd waar vriend en vijand, als ze die al zouden hebben, jaloers op kan zijn. De steeds terugkerende spelvreugde die ze live ten berde brengen maakt hen zowel binnen als buiten de VS een graag gezien gast. De fanbase groeit even gestaag als de baard van Beazly. Als de tournee van Volbeat de pauzeknop indrukt, trekt Baroness er alleen op uit om hun riedels in de kleinere club ‘om de hoek’ te etaleren. Trix, een dikke kilometer van het Sportpaleis, was dan ook de zaal bij uitstek om dit te doen.

 

Er werd gegrossierd uit de vijf albums met Gold & Grey voorop. Met Throw Me An Anchor meerde mammoettanker Baroness aan in de Antwerpse haven. De daaropvolgende ruwe parel A Horse Called Golgotha en crowdpleaser March To The Sea maakten de verschroeiend intrede compleet. Het instrumentale Green Theme kon op heel wat bijval rekenen. Een glimlachende Baizley, wederom gehuld in Amenra-shirt en bulkend van het enthousiasme en zelfvertrouwen, zag dat het na een half uur goed zat. Er was ook ruimte om de meer gevoelige songs, doordrongen van melancholie, naar voor te schuiven. Zo werden Tourniquet en Eula met passie voor perfectie en een goed oog voor doelgerichte opbouw als een ongeduldige zaadje in ons gehoorkanaal geplant. Met een bezwerende versie van If I Have To Wake Up (Would You Stop The Rain?) die door merg en been ging, werd de eindsprint ingezet. Vervolgens werden Shock Me en Chlorine & Wine, beide van Purple, mee gekweeld als nieuwe nationale hymnes. Bij The Gnashing zag gitariste Gina Gleason haar kans schoon om al snarend met haar hele hebben en houden een strakke stagedive te placeren. Tijdens de bisronde werden we nog getrakteerd op enkele Baroness-classics uit de oude doos. We kregen opeenvolgend The Sweetest Curse, Isak en Take My Bones Away als drieste mokerslagen tegen ons van de kou geweerd gelaat.

 

Na Tool was dit de beste live-vertoning die we dit jaar mochten meemaken. We hopen uit de grond van ons hart dat Gina, John, Sebastian en Nick ook volgend jaar willen halt houden in ons land. Podium groot of klein, subsidies of geen subsidies, Baroness is altijd op de afspraak.

(BG)

Meer lezen...

 

OPETH + The Vintage Caravan

 

Ancienne Belgique, 06/11/2019

 

Om precies 19:30 uur mag support The Vintage Caravan de avond op gang trekken. Dit Ijslandse trio bestaat sinds 2006 en heeft vier albums uit. Hun genre weerspiegelt een mix van seventiesrock met hedendaagse arrangementen. Dat is een goeie zet.

 

Hun set start met ‘Reflections’ uit hun recentste album Gateways (2018). Een sterke rocksong op een gedreven ritme. De cleane leadzang van gitarist Oskar is gewoonweg prachtig. De refreinen en tussenstukken worden vocaal ondersteund door drummer Stefan en bassist Alexander die over een uitstekende stem beschikken. Bij aanvang klinkt het allemaal te metaalachtig en de ‘trebleknop’ staat op maximum. Gelukkig wordt dit in een mum van tijd geregeld. ‘Crazy Horses’ uit hun album Arrival (2015) start met een basdrumbeat maar niet voor lang. Gitaren tillen de song de hoogte in. Hier en daar verschijnen er klappende handen in de lucht. Er wordt tijdens de song op momenten een versnelling hoger geschakeld. Mooi. Verder volgen nog uit Arrival Babylon’ en het prachtige ‘Innerverse’. Een dijk van een nummer die je bij de start op het verkeerde been zet. Wat start als een ballade wordt na een dikke drie minuten gaat voluit gegaan. Super. Het wordt gesmaakt. ‘Set Your Sights’ uit Gateways is opzwepend en daarin laat drummer Stefan horen over wat een zangtalent hij beschikt. Stefan trad toe tot de band in 2015. Dit is tot nu toe de enige verandering in de bezetting. De set dendert verder met ‘On The run’ (Gateways), ‘Expand Your Mind’ en afsluiter ‘Midnight Meditation’ beide songs uit Voyage. The Vintage Caravan is een zeer getalenteerde topband die old-skool gitaarrock terug op de kaart zet. De band kreeg dertig minuten om zich te tonen en (vooral) te laten horen. Prachtconcert.

 

Om 20:30 uur start OPETH, één van de meest veelzijdige bands in de metalwereld. Hun podiumopstelling is grondig gewijzigd. Bassist Martin Mendez en keyboarder Joakim Svalberg bevinden zich op hun eigenste eilandje. Tussen hen, nog een meter hoger, drummer Martin Axenrot. Deze toer promoot hun nieuwe album In Cauda Venenum. De intro ‘Livets Tradgard’ (Garden of the Carthly Delights) klinkt door de luidsprekers. De band start met ‘Svekets Prins’ oftewel ‘Dignity’ . (Alle gebrachte nummers uit hun recentste album worden in Zweedse versie gebracht.) Het wordt onmiddellijk duidelijk dat dit een onvergetelijke avond zal worden. De lightshow, projecties (!!) én filmclips zijn verbluffend. Het geluid is loepzuiver. Door de dubbele podiumopbouw wordt er ook geprojecteerd op de zichtbare verticale boorden. Dit geeft als effect dat het bovenpodium zweeft. Indrukwekkend. Met ‘The leper Affinity’ uit Blackwater Park (2001) wordt achttien jaar teruggekeerd. Hun progressieve death-metal kan heel wat fans bekoren. Dan volgt ‘Hjartat Vet Vad Handen Gör’ of ‘Heart in Hand’. Eén van de sterkste nummers op In Cauda Venenum.

 

Zoals gewoonlijk is frontman Mikaël Akerfeldt in zijn nopjes. Als een stand-up comedian gaat hij praatjes aan met het publiek. Dat voelt familiair aan.

 

‘Reverie/Harlequin Forest’ uit Ghost Reveries (2005) wordt door een bomvolle AB warm onthaald. Deze song is zo verschillend qua arrangementen en stijlen en blijft toch zó boeiend. Meesterwerk.

 

Vreemde eend in de bijt was ‘Nepenthe’ uit Heritage (2011) waarin jazzinvloeden niet geschuwd worden. Werk aan de winkel voor drummer Martin. Tijdens het gitaarstemmen door Frederik Akesson zorgt Mikaël voor wat opschudding vooraan door ‘You Don’t have To Be Old To Be wise’ (J.Priest) in te zetten. Maar het blijft bij dat ene gitaarriffje. Hij blijft een grappenmaker. Uit Pale Communion (2014) kiest de band voor ‘Moon Above, Sun Below’. Alweer uitstekend gebracht.

 

Bij het uitbrengen van Damnation (2003) werd door de fans gevreesd voor een totale verandering van richting door de band. De band besefte het risico maar het album werd warm onthaald. De meestal rustige nummers puilen uit van kwaliteit. Daarom laat Opeth bij live-optredens dit album nooit links liggen. Ook deze keer niet. ‘Hope Leaves’ zorgt voor een speciale sfeer. Uit Watershed (2008) wordt opnieuw de progressieve death-metal emmer geopend. ‘The Lotus Eater’ zorgt voor heel wat nekspiertraining. Er wordt afgesloten met ‘Allting Tar Slut’ of ‘All Things Will Pass’ eveneens de afsluiter van hun recentste album.  De band verdwijnt voor enkele minuten om daarna de toegiften te starten met een indrukwekkende versie van ‘Sorceress’ uit hun gelijknamige album (2016). En de definitieve afsluiter van de avond is het onvermijdelijke fantastische ‘Deliverance’ (2002).

 

Het publiek op de zitplaatsen zijn met z’n allen overgegaan tot een terechte staande ovatie. Wat een avond. Wat een band.

 

Guido Grymonprez

 

 

Meer lezen...

 

RGMC XXL 

 

Het Entrepot, Brugge 02/11/2019

 

Cradle of Filth, Enthroned, Stab, In Clover, Terre

 

Full photo report: Fb-Dump Rgmc xxl

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

Life of Agony

 

De Mast, Torhout 01/11/2019

 

Support: Revealed - Doyle

 

Full photo report: Fb-Dump Life of agony

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

King Hiss

 

De kreun, 01/11/2019

 

Cd voorstelling Earthquaker

 

Veel meer dan dat dit één van de beste live optredens van het bijna afgelopen jaar was, kunnen we hier niet over kwijt. Met superlatieven gooien zou alleen maar een kopie zijn van onze cd review over King Hiss.

Jammer voor wie er niet bij was, dit is zoals het hoort te zijn.  Pure klasse, zonder franjes.

 

Cd review: King Hiss - Eartquaker

 

Pics: Tom Van der Stede

 

 

Meer lezen...

 

Killswitch Engage 

 

AB Brussel, 22/10/2019

 

Support: Revocation, Tenside

 

Full photo report: FB-Dump Killswitch Engage

 

Pics: Koen Timmerman

 

Meer lezen...
Page 1 of 13
Goto page: 1, 2, 3 ...