Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Agenda
13 MAA
Front 242
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

Corona, liever niet, Direct


 

 

“Ali Express, nu met gratis verzending en gratis Corona! But please, do not Wish for SARS!”

 

De controversiële en compleet van de pot gerukte reclamestunt van het biermerk ‘Corona’ om een virusje te lanceren in een overbevolkte stad in China, blijkt volgens de laatste nieuwsberichten toch wat uit de hand te zijn gelopen. Dat het dodental blijft oplopen en het virus Duitsland en Frankrijk al heeft bereikt, maakt veel mensen licht hysterisch. Laten we de cataclysmische en apocalyptische gedachten even relativeren. Het Corona-virus heeft voornamelijk verzwakte en oudere mensen het leven gekost. Wereldwijd sterven jaarlijks 140.000 mensen aan de “standaard” griep. In België zijn dat er 1000 per jaar (volgens Marc Van Ranst - De Morgen 27/01/20). Rekening houdende met de hoeveelheid mensen die in China als sardientjes in een blik op elkaar leven, kan je deze aantallen toch wel een beetje relativeren. Wat me wel verbaast is de transparante houding van China, die al even vlot aan de alarmbel trok als een peuter die op het geluid van de ijskar komt aanhollen. Als je naar de geschiedenis kijkt is dit toch wel atypisch voor deze erg introverte en plan-trekkende natie. Maar wanneer je kijkt naar het nerveuze gedrag van Wall Street bevestigt dit echter mijn vermoedens: it’s all economics, stupid! China investeert veel en overal. Ook de stad Brugge begint toch wel een beetje nerveus te worden aangezien de stad draait op de bezoekjes van dit fotograferende volkje. Wat ik echter steeds minder begrijp is het groeiende aantal mensen die tegen vaccinaties zijn.

 

Nu ik een dochter heb, word ik meer dan ooit geconfronteerd met spuitjes en beslissingen om nog meer spuitjes te geven die niet in het standaardschema van onze abstinente overheid zitten. Wat ik echter als een evidentie acht, blijkt echter voor meer en meer mensen een discussiepunt te zijn. Stupiditeit, overgewaaid uit de USA, is zich hier als een virus aan het verspreiden onder de vele ‘conspiracy idiots’ en overige ‘naturalistische’ trutten. Al deze mensen blijken te weten waarover ze spreken, want ze lezen alles wat ze moeten weten op hun anti-vax forums. Wat een geniaal idee om enkel om te gaan met like-minded mensen op het internet, een plaats waar de waarheid en niets anders dan de waarheid heerst (eye-roll). Natuurlijk worden rationele tegenargumenten genegeerd zoals de meeste peuters hun broccoli negeren. Éen van hun argumenten is dat vaccins schadelijke stoffen als aluminium, zink en what not bevatten. Deze stoffen zijn echter nodig om een milde, plaatselijke irritaties uit te lokken zodat het immuunsysteem voldoende gealarmeerd is om ter plaatse te gaan kijken, een verzwakte ziektekiem aan te treffen en antistoffen aan te makken. Een appel bevat trouwens ook zink en chocolade wordt na het eten van twaalf kilogram toxisch. En het hele “kans op autisme”-argument werd al in de vorige eeuw weerlegd. Er zijn nog meer van deze stupide theorieën waarmee ik deze column in een essay zou kunnen omtoveren, maar gezien de meeste onder ons, mezelf inclusief, ADHD of een ander excuus hebben om niet aandachtig te zijn, zullen we hier stoppen.

 

Waar ik wel nog wat mensen attent op wil maken is het volgende. Gevaarlijke ziektes als mazelen zijn (waren) zo goed als uitgeroeid, net door het stelselmatig vaccineren. Dat je ze zo goed als niet meer ziet opduiken in het westen, is geen excuus om niet meer te vaccineren. Anti-vaxers in Amerika dachten er ook zo over en guess what... It’s back! “Mijn kind heeft geen vaccin nodig. Ik geloof in kruiden en dat zijn lichaam zelf een goeie immuniteit kan aanmaken.” Doe maar mevrouw de hippie. Polio-patiëntjes kunnen ook schattig zijn. Wist je trouwens dat kanker simpelweg te genezen is door appelsienen te eten? Laten we nu eens even ons eigenbelang aan de kant schuiven. Er zijn altijd mensen die, omwille van medische problemen, geen vaccinaties mogen krijgen. Het is onze maatschappelijke taak om te zorgen voor een collectieve immuniteit om deze mensen in onze samenleving te beschermen.

 

Gezien een “banale” griep, die we jaarlijks in een iets gewijzigde vorm zien terug komen, massaal veel doden teweeg brengt, stel ik mij de vraag waar we meer angst voor moeten hebben: de verspreiding van het nieuwe Corona-virus, dat als een zware griep kan gezien worden, of het idee dat vaccinaties slecht zijn en dat we onze kinderen niet meer mogen vaccineren? Ik denk het laatste. Trouwens, als al die kruiden en alternatieve remedies zoveel beter werken dan de reguliere farma, zouden deze heus wel in het gereguleerde medische systeem opgenomen zijn. De meeste medicatie is trouwens gemaakt uit extracten die ook in de natuur terug te vinden zijn, denk bijvoorbeeld maar aan penicilline. Gebruik peperdure, alternatieve geneeskunde desnoods als aanvulling, niet als vervanging. Want zoals ik al zei: “It’s all economics, stupid!

 

This is The Odd Man saying: Up next, is de wereld wel echt rond? #makeamericastupidagain

Meer lezen...

 

The Darkness

 

De Casino, St-Niklaas, 22/02/2020 

 

Full photo report: FbDump The Darkness

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Moshroomfest, 08/02/2020

 

Code rood

 

De tweede editie van Moshroomfest was een schot in de roos. Na de vorige keer, een dikke twee jaar geleden, met coverbands Letz Zeppelin, Food Fighters en Cheap Sunglasses gooide Moshroom vzw het dit keer over een andere boeg met meer talent uit eigen streek. In september 2019 werd een rockrally georganiseerd, de jonge wolven van Severdhed kaapten daar de juryprijs weg en mochten Moshroomfest 2020 openen. Beginnende bands een duwtje in de rug geven is nu eenmaal waar het om draait bij deze vzw.

 

Door enkele afzeggingen moest het Moshroom-comiteit creatief zijn. Capitan werd met verve vervangen door Endnote. Het tweede optreden van deze kameraden ging als een verschroeiende platwals over een reeds goed gevulde zaal. Nog voor storm Ciara haar duivels ontbond was het al code rood in de Link te Sint-Eloois-Winkel. Van Endnote hebben we het laatste zeker nog niet gehoord en gezien. Hopelijk komt er snel een debuut-EP of LP. De heerschappen van Sentre mochten als derde de Winkelse arena betreden. Gierende gitaren en loeihard gebrul deden onze oren suizen. Van dit ongeleid projectiel kan je reeds drie pegels beluisteren op Spotify die zeker de moeite waard zijn om toe te voegen aan je lijstje edelmetalen mixtape.

 

Toen de grote kleppers van de avond hun riedels nog moesten loslaten op de massa zat de sfeer er al goed in. Carneia, die drie weken geleden de plek van geteisterde Bear innamen, kregen het goed opgewarmde publiek gemakkelijk op hun hand. Hun laatste worp is één van de beste Belgische metalplaten van het vorige decennium en er werd dus gulzig uit gegrossierd. Combes en co ontgoochelen nooit. Bizkit Park zorgde voor de kers op de taart. Het verguisde nu-metal-genre kan door niemand beter in ere hersteld worden dan ‘Earth’s mightiest nu-metal tribute band’. Het in Adidas-vestjes gehulde vijftal maakte er een party down memorylane van met alle klassiekers van weleer. Deze snoeshanen sloten Moshroomfest 2020 met het nodige muzikale vuurwerk af.

 

Reikhalzend uitkijkend naar een volgende editie kan je alvast Moshroom Metalquiz (11/09/20) en de 3x3 Kroegentocht (4/10/20) met dikke stift in je agenda schrijven.

https://moshroom-vzw.behttps://3x3-kroegentocht.behttps://moshroomfest.be

 

Full photo report: Moshroomfest FbDump

 

Pics: 4T6 Photography

Rev: BG

 

 

 

 

Meer lezen...

 

Sabaton

 

Amaranthe - Apocalyptica

 

02/02/2020 – Sportpaleis, Antwerpen, België

 

Voor een reeds redelijk gevuld Sportpaleis mag Amaranthe de avond openen. Deze Zweedse melodieuze deathmetal band weet door hun toegankelijke, iet wat poppy, muziek gemakkelijk de zaal op te warmen en mee te krijgen. Ze vinden het niet erg om af en toe kort de show stil te leggen om een gesprek/interactie met het publiek te hebben.

 

Tegen dat Apocalyptica begint, is het Sportpaleis volledig volgelopen. Deze drie cellisten en drummer zijn bekend geworden door hun covers van Metallica. Deze avond brengen ze een mooie mix van eigen werk en covers. Door het diepe geluid van de cello’s en de visuals wordt een donkere, intense sfeer gecreëerd. Zangers Elize Ryd van Amaranthe brengt samen met hen ook nog enkele nummers. Ze bewijzen dat klassieke muziek heel makkelijk death metal kan worden. Apocalyptica brengt nog even wat rust voor Sabaton er aan kan beginnen. Het hele publiek zingt mee met Nothing Else Matters en haalt hun lichtjes boven, zo sluiten we samen de set van Apocalyptica af.

 

Het publiek is volledig klaar, net als Sabaton, die hun optreden openen met heroïsche muziek, vuurwerk en heel veel explosies. Een trend die zich het hele optreden voort zal zetten. Tijdens de voorprogramma’s hadden we al een deel van de atributen van Sabaton gezien. Soms stonden deze toen een beetje in de weg. Maar tijdens de pauze is er nog een heel stuk bij gekomen en we zijn precies in een setting voor een oorlogsfilm terecht gekomen. Daarenboven gaan er veel credits naar de VJ voor de achtergrond die heel de tijd overgangen van live beelden, animaties en filmfragmenten blendt. Op deze achtergrond komen ook af en toe delen van de tekst die het publiek maar al te graag mee zingt/uitroept. We kennen Sabaton in hun vaste kledij, maar hier worden af en toe uitzonderingen voor gemaakt. Zo dragen alle bandleden plots gasmaskers. Zelfs Joakim Brodén heeft een heel kostuum aan en weet acteren en zingen perfect te combineren. Nadat de zaal verwelkomd wordt, heeft het publiek maar één handklap nodig om Seven pillars of Wisdom in te zetten. Sabaton houdt van kleine grapjes. Plots staat er een Hammond Orgel in de vorm van het vliegtuig van The Red Baron op het podium dat rare geluidjes maakt. Zo doen ze soms ook alsof ze een klassieker zouden coveren, maar de andere bandleden houden dit telkens tegen. Na een langere pauze met vuurwerk en geknal staan plots de cellisten van Apocalyptica op het podium. Zij brengen een extra, wel gesmaakte, dimensie toe aan de muziek van Sabaton tijdens een vijftal songs. Met Primo Victoria schieten ze de bisnummers op gang. Op het einde van de show worden alle pyrotechnics nog eens extra uit de kast gehaald en wordt de zaal nog een laatste keer in vuur en vlam gezet.

 

Top concert! 

 

Pics/Rev: Tom Van Meerssche

Meer lezen...

 

SUNN O))) + Caspar Brotzmann Bass Totem

 

De Kreun (Kortrijk) Belgium – 29 januari 2020. (Sold Out.)

 

Muziek is smaak. Muziek moet je proeven. Smaken verschillen. Muziek moet je begrijpen. Iedereen begrijpt maar niet iedereen begrijpt hetzelfde.

 

Caspar Brötzmann mocht de avond openen. Deze Duitser is een bassist. Zonder begeleiding van iets of iemand martelde hij zijn viersnarig instrument veertig minuten lang. De klanken die zijn versterking uitspuwde waren bijna onmenselijk te noemen. Het geluid was scherp en het kletteren van de snaren tegen de gitaarelementen oorverdovend. Deze klanken kan je niet onderbrengen in een muziekgenre dat meer algemeen is. Willekeurig (vermoed ik) slaan op de snaren en gitaararm bij een zeer hoog volume doet mijn wenkbrauwen fronsen. Een song kan ik er niet in vinden. Anderen misschien wel. Over één ding kunnen we het met z’n allen eens zijn: volume. Op het podium staan er gigantische luidsprekerkasten met versterkers. Op één van de versterkers staat nog een klein apparaat dat met de hand bediend wordt. Als dit gebeurt dan geeft deze handeling het geluid een boost van jewelste. Neen, oordoppen zijn geen overbodige luxe. De geluiden doen mij denken aan gegrom in een oneindige spelonk met als grondbedekking ijzeren roestige staven. Na twintig minuten begint de brave man plots te zingen. Bij een stillere passage van ongeveer twee seconden meen ik de tekst ‘..in your arms..’ te horen. Het zou dus in de Engelse taal geweest zijn.

 

Om 21:25 uur mag Sunn O))) de avond ‘afmaken’. Er wordt rook geproduceerd dat het een lieve lust is. Tot in de bovengelegen toiletten toe zie je amper één meter ver. Het podiumlicht kan er niet doordringen. Het duurt vijfendertig minuten eer je een silhouet opmerkt op het podium. Ondertussen wordt uw lichaam getest op weerbaarheid bij trillingen. Het gegrom van de gitaren eist zijn tol. Iemand in het publiek zakt in elkaar en wordt afgevoerd. Soms hoor ik enkele Hammondorgelklanken. Ik ben niet in staat om deze geluiden te analyseren of te catalogeren. Zou het aan mij liggen? Ervaart het aanwezige publiek iets anders? In ieder geval: na vijfenveertig minuten heb ik het gehad. Ik verlaat de hel. Ik had over Sunn O))) gelezen en gehoord en was zeer nieuwsgierig. Een band zonder ritmesectie? Wat zou dat geven?

 

Ik begrijp niet waarom deze muziek onder de noemer metal valt. Ik wil dolgraag een fan ontmoeten. Hopelijk kan hij mij duidelijk maken wat hij hoort en ik niet.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

 

Equal Idiots - Tryout

 

De Kelk in brugge, 24/01/2020

 

 

Full photo report: FbDump Equal Idiots

 


Pics: Johan Vanparys

 

Meer lezen...

 

Danko Jones + Romano Nervoso

 

De Kreun Kortrijk, 24/01/2020

 

Voor de lancering van hun nieuwste album “A Rock Supreme” stond Danko Jones voor het eerst in De Kreun te Kortrijk, als 2e optreden van hun pas opgestarte Europese tour.
We kregen zelfs excuses omdat Kortrijk niet het eerste luik van hun tournée was, maar ze moesten naar eigen zeggen eerst het stof en spinnenwebben van zich af schudden, en nu waren ze klaar om zich volledig te smijten ! En of ze dat deden…

 

Het Canadese power trio brengt zeer aanstekelijke rechttoe-rechtaan hard rock met makkelijk meezing-/brulbare refreinen. Hun live reputatie staat dan ook al een huis en dat zeggen ze zelf ook : “We are a live band and we couldn’t fuck up even if we tried”.
Danko’s teksten gaan niet over ‘love or changing the world” maar over zeer alledaagse zaken (First Date of I’m in a band)  en zelfs over zichzelf! Met de nodige dosis zelfspot en zelfrelativering draagt hij “Mango Kid” (zijn bijnaam) volledig aan zichzelf op en het publiek slikt het allemaal welwillend.

 

Even consternatie als de lichtshow uitvalt, maar de band speelt doodgemoedereerd verder en krijgt meteen hulp van alle fans die hun smartphone bovenhalen en ermee bijlichten.
Het is duidelijk dat de band klaar is om tijdens deze Europese tour hun fans flink te verwennen en ook nog zieltjes bij te winnen, wat hen zeker zal lukken.


Danko blijkt immers een zeer innemend en dankbare frontman en dankt uitgebreid de mensen van De Kreun (Wilde Westen), de support band Romano Nervoso en beweert zelfs dat dit optreden nu al het beste van 2020 is ! Kan tellen zo vroeg in januari….

 

We mogen zeker niet vergeten ook onze waardering voor de opener Romano Nervoso uit te spreken.
Onze Waals-Italiaanse vrienden uit La Louvière spelen zoals gewoonlijk hun “spaghetti rock ‘n’ roll” met veel enthousiasme en zin voor dramatiek. Heerlijke band, heerlijke songs (ook nieuw werk trouwens) en zelfs even een duetje met Danko Jones tijdens “Wild boy”.

 

Setlist Danko Jones:
I Gotta Rock / Fists Up High / The Twisting Knife / I'm In A Band / First Date / I Think Bad Thoughts

Lipstick City / Mango Kid / Forget My Name / Invisible / Gonna Be A Fight Tonight / Code of the Road

Full Of Regret / Had Enough / Burn in Hell / Lovercall / We're Crazy / My Little RnR

bis: Sticky Situation / Watch You Slide / Rock Shit Hot

 

Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Carneia - Motsus 

 

De kreun Kortrijk, 23/02/2020

 

Pics: Koen Timmerman

 

 

Meer lezen...

 

Dyscordia

 

De Kreun Kortrijk, 18/01/2020  

 

Guy, Stefan, Piet, Martijn, Wouter en Wouter hebben sinds 7 januari een nieuwe plaat uit en wat voor één. Hun derde LP Delete/Rewrite is een dijk van een schijf geworden en dat moest gevierd worden. Ze vulden op hun dooie gemak De Kreun tot de nok en verzorgden er met enige grandeur een topavond. Nog voor 2019 werd afgerond, was hun releaseparty hopeloos uitverkocht. Ticketswap en de Dyscordia Army Fanbase werden door laatbeslissers met verdeeld succes afgeschuimd.

 

Voor deze gelegenheid werden in het voorprogramma ook enkele mooie namen uit de West-Vlaamse metalfamilie geposteerd. Shocker was de eerste die de verwarming een stand hoger mocht zetten in een zaal die aarzelend volliep. Daarna mochten de heerschappen van Chalice de decibelmeter in het rood doen dansen. Deze klinkende naam draait al meer dan twintig jaar mee in het milieu. De charismatische frontman kreeg de opgedaagde fans vlot op zijn hand en hun goed gebrachte mix van uiteenlopende metalgenres zal na deze passage zeker voor enkele nieuwe volgers gezorgd hebben.

 

Rond 22u was het de beurt aan de hoofdact om te doen wat van hen verwacht werd. De setlist bestond hoofdzakelijk uit songs van Delete/Rewrite afgewisseld met oudere klassiekers. De titeltrack van hun laatste worp kennen we intussen uit het hoofd en kwam logischerwijs binnen als een bom. De passie en de perfectie werden meteen in de verf gezet. Ook het daarop volgende This House stond live als een huis en is nu al een first class crowdpleaser. Van Words in Ruin (2016) werden Chthonic Star, A Perfect Day en Bail Me Out in de strijd gegooid. Maar het was vooral de heerlijke titeltrack van Twin Symbiosis (2013) die als een grootse hymne uit volle borst werd meegezongen door de hele zaal. Bij Silent Tears liet Guy zijn solo’s een laatste keer als een waar salvo over het publiek rollen, zonder twijfel één van de beste gitaarfenomenen van de Benelux. Fane en Piet kwamen beide vocaal heel sterk voor de dag en de rest vervolledigde het complementaire geheel. Het plaatje klopte!

 

Rewrite, retweet, reply, remember: ‘Dyscordia boven!’

 

(BG)

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Dead Man Ray 

 

De Casino, Sint Niklaas, 12/12/2019

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Bury Tomorrow 

 

Ab Box - Brussel - 11/12/2019

 

More pics on FbDump

 

Pics: Tom Van Meerssche

 

 

Meer lezen...

 

Max & Iggor Cavalera

 

De Casino, Sint Niklaas, 07/12/12

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Trixie Whitley

 

De Casino, Sint Niklaas, 03/12/2019

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Rhea - Psycho 44

 

De vooruit, Gent, 04/12/12

 

Full photo report: FbDump Rhea

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

Bokassa 

 

Trix, Antwerpen - 02/11/2019

 

Koning, keizer, kannibaal … *

Bokassa kwam, zag - dat er weinig volk - was en won.

 

 

Een maand geleden dachten wij bij het horen van de naam ‘Bokassa’ nog vooral aan een gruwelijke Centraal-Afrikaanse dictatuur en aan Jean-Bédel, de zwarte Napoleon met ijskasten vol mensenvlees. Ja, politieke correctheid was ver te zoeken, gisteravond  in Trix. En daar waren we - voor een keer - héél blij mee, want we hadden onze portie ‘juistigheid’ wel gehad, de voorbije weken.  Gelukkig is Bokassa, de band, alsnog geen werelderfgoed…

 

 

Van een stadiontournee - tot augustus dit jaar - met Metallica, naar een halfgevulde Trix Club. Het moet toch een béétje een schok geweest zijn voor de Noorse muzikannibalen. Zanger Jorn Kaarstad glimlachte wat meewarig de zaal in, toen hij het podium opkwam. Maar nog vòòr hij For en haug med idioter’ kon mompelen, had zijn kwikzilveren basmaatje Bard Linga het al op een furieus headbangen gezet. ‘Take no prisoners’, krijste Bard nog. Achterblijven was dus geen optie. Olav Dowkes, een perfecte kloon van Stake’s Brent Vanneste, op drums, zag er er al na drie nummers uit alsof hij een hartaanval nabij was - òf z’n acid begon in te kicken, dat kan ook.

 

Het begin van de set bestond vooral uit het - iéts - obscuurder werk van ‘Divide and Conquer’, de eerste plaat. Nadien kwamen, zoals Kaarstad het aankondigde, de ‘hits’, uit het dit jaar verschenen ‘The Crimson Riders’. Met daarbij onze persoonlijke favoriet, ‘Hellbilly Handfishing’.

 

Vòòr, tijdens en nà de nummers, stormde Bard - onder het soms lichtjes geïrriteerde oog van z’n orkestleider (‘waar-de-fuk is ‘m nù weer naartoe’, zag je Kaarstad soms denken) - als een bezetene door de zaal, z’n prachtige matzwarte Fender Precision nu eens als een machinegeweer, dan weer als een slagzwaard in de aanslag. Dat daarbij geen gewonden vielen is deels aan ’s mans behendigheid te danken, maar het blijft een klein mirakel dat hier voor geen van de aanwezigen hechtingen aan te pas kwamen.

 

Catchy titels raasden voorbij - of wat dacht u van ‘Mouthbreathers Inc’, ‘Narcissism is underrated’ en ‘Five Finger Fuckhead’? - maar de snelste van allen was hij: Bard, en niemand anders, stuiterend als een magic ball, de doos snuiftabak - véél zal er niet meer ingezeten hebben - duidelijk zichtbaar vooraan in de jeans gepropt.

 

Olav bleef op aandoenlijke wijze naar adem happen - zònder evenwel een steek te laten vallen, Jorn en Bard amuseerden zich kostelijk. En dat deden wij ook. Je moest al van steen zijn om het bij deze bezielde en goed uitgebalanceerde mengeling van snélle stoner en tràge punk niet afwisselend op een vettig grooven of een enthousiast headbangen te zetten. Vermomd als gekheid sneden de lyrics van Kaarstad af en toe toch behoorlijk hard hout: ‘Sit still - don't stray from the pack, I’ve got ambition - heart's what I lack’ (uit ‘Crocodile Dundee’). Don’t judge a book by it’s cover, zeggen wij dan.

 

The Datsuns, die andere motherfuckers from hell, dààr moesten wij af en toe even aan denken.  Maar even vaak dachten we aan helemaal niks of gewoon aan ‘pinten met de maten’. Want daar is het Bokassa toch vooral om te doen: makkers, maten en goedkope rode wijn-in-een-duvelglas. En of ze’t bij het juiste eind hebben! De afwezigen hadden overschot van ongelijk. Wij vonden het fantastisch. En morgen gezond weer op!

 

Rev: Peter Lissens

 

SETLIST

Impending Doom

Last Night (Was A Real Massacre)

You Bring Party, I Bring Gasoline

Captain Cold One

Charmed & extremely treacherous

No Control

Crocodile Dundee

Hellbilly Handfishing

Narcissism is Underrated

Wrath Is Love

Mouthbreakers Inc.

Vultures

Immortal Space Pirate

Walker Texas Danger

Blunt Force Karma

Only God can judge Me

Five Finger Fuckhead

 

*   Bokassa wiki

Meer lezen...

 

Gwar 

Voivod - Childrain  

 

De kreun, Kortrijk - 27/11/2019

 

Pics: Steven tjoen

 

Meer lezen...

 

Stake 

 

Vp: Celeste

 

Ancienne Belgique  28/11/2019

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Maceo Parker (James Brown, Prince, ...)

 

De Casino - Sint Niklaas, 26/11/19

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Agnostic Front - The Take - This means war

 

De Casino, Sint-Niklaas - 22/11/2019

 

More pics: Dump Fb

 

Pics: Frank Verlinden

 

 

Meer lezen...

 

Baroness @ Trix  20/11/19 (5/5)

 

Kroniek van een aangekondigde topavond

 

Twee weken geleden waren we aanwezig in het Sportpaleis om het veel te groot geworden Volbeat te aanschouwen. Hun zeer middelmatige laatste worp in het midden gelaten waren we die avond vooral afgezakt naar A’pen voor het voorprogramma. Michael Poulsen en zijn gevolg hadden het slim gezien en beslist om cultfiguur Danko Jones en de rijzende sterren van Baroness als in het oog springende opwarmers mee te nemen op tournee. Zonder hun aanwezigheid hadden we hoogstwaarschijnlijk een avond voor de buis achter de kiezen.

 

Baroness weet ons sinds Yellow & Green (2012) te bekoren en in de ongezellige metalen bunker van het Sportpaleis was dit niet anders. Frontman John Baizley en co deden die avond zeker enkele Volbeat-harten sneller slaan met hun overtuigende vertoning die recht voor de raap gebracht werd en als een prikkelende aperitief op een edelmetalen dienblaadje werd afgeleverd. Daarna kon het hoofdgerecht van chef Poulsen en co alleen nog maar een indigestie opleveren.

 

Na het prachtige Purple (2015) en de kersverse loeier Gold & Grey (2019) heeft Baroness een discografie opgebouwd waar vriend en vijand, als ze die al zouden hebben, jaloers op kan zijn. De steeds terugkerende spelvreugde die ze live ten berde brengen maakt hen zowel binnen als buiten de VS een graag gezien gast. De fanbase groeit even gestaag als de baard van Beazly. Als de tournee van Volbeat de pauzeknop indrukt, trekt Baroness er alleen op uit om hun riedels in de kleinere club ‘om de hoek’ te etaleren. Trix, een dikke kilometer van het Sportpaleis, was dan ook de zaal bij uitstek om dit te doen.

 

Er werd gegrossierd uit de vijf albums met Gold & Grey voorop. Met Throw Me An Anchor meerde mammoettanker Baroness aan in de Antwerpse haven. De daaropvolgende ruwe parel A Horse Called Golgotha en crowdpleaser March To The Sea maakten de verschroeiend intrede compleet. Het instrumentale Green Theme kon op heel wat bijval rekenen. Een glimlachende Baizley, wederom gehuld in Amenra-shirt en bulkend van het enthousiasme en zelfvertrouwen, zag dat het na een half uur goed zat. Er was ook ruimte om de meer gevoelige songs, doordrongen van melancholie, naar voor te schuiven. Zo werden Tourniquet en Eula met passie voor perfectie en een goed oog voor doelgerichte opbouw als een ongeduldige zaadje in ons gehoorkanaal geplant. Met een bezwerende versie van If I Have To Wake Up (Would You Stop The Rain?) die door merg en been ging, werd de eindsprint ingezet. Vervolgens werden Shock Me en Chlorine & Wine, beide van Purple, mee gekweeld als nieuwe nationale hymnes. Bij The Gnashing zag gitariste Gina Gleason haar kans schoon om al snarend met haar hele hebben en houden een strakke stagedive te placeren. Tijdens de bisronde werden we nog getrakteerd op enkele Baroness-classics uit de oude doos. We kregen opeenvolgend The Sweetest Curse, Isak en Take My Bones Away als drieste mokerslagen tegen ons van de kou geweerd gelaat.

 

Na Tool was dit de beste live-vertoning die we dit jaar mochten meemaken. We hopen uit de grond van ons hart dat Gina, John, Sebastian en Nick ook volgend jaar willen halt houden in ons land. Podium groot of klein, subsidies of geen subsidies, Baroness is altijd op de afspraak.

(BG)

Meer lezen...

 

OPETH + The Vintage Caravan

 

Ancienne Belgique, 06/11/2019

 

Om precies 19:30 uur mag support The Vintage Caravan de avond op gang trekken. Dit Ijslandse trio bestaat sinds 2006 en heeft vier albums uit. Hun genre weerspiegelt een mix van seventiesrock met hedendaagse arrangementen. Dat is een goeie zet.

 

Hun set start met ‘Reflections’ uit hun recentste album Gateways (2018). Een sterke rocksong op een gedreven ritme. De cleane leadzang van gitarist Oskar is gewoonweg prachtig. De refreinen en tussenstukken worden vocaal ondersteund door drummer Stefan en bassist Alexander die over een uitstekende stem beschikken. Bij aanvang klinkt het allemaal te metaalachtig en de ‘trebleknop’ staat op maximum. Gelukkig wordt dit in een mum van tijd geregeld. ‘Crazy Horses’ uit hun album Arrival (2015) start met een basdrumbeat maar niet voor lang. Gitaren tillen de song de hoogte in. Hier en daar verschijnen er klappende handen in de lucht. Er wordt tijdens de song op momenten een versnelling hoger geschakeld. Mooi. Verder volgen nog uit Arrival Babylon’ en het prachtige ‘Innerverse’. Een dijk van een nummer die je bij de start op het verkeerde been zet. Wat start als een ballade wordt na een dikke drie minuten gaat voluit gegaan. Super. Het wordt gesmaakt. ‘Set Your Sights’ uit Gateways is opzwepend en daarin laat drummer Stefan horen over wat een zangtalent hij beschikt. Stefan trad toe tot de band in 2015. Dit is tot nu toe de enige verandering in de bezetting. De set dendert verder met ‘On The run’ (Gateways), ‘Expand Your Mind’ en afsluiter ‘Midnight Meditation’ beide songs uit Voyage. The Vintage Caravan is een zeer getalenteerde topband die old-skool gitaarrock terug op de kaart zet. De band kreeg dertig minuten om zich te tonen en (vooral) te laten horen. Prachtconcert.

 

Om 20:30 uur start OPETH, één van de meest veelzijdige bands in de metalwereld. Hun podiumopstelling is grondig gewijzigd. Bassist Martin Mendez en keyboarder Joakim Svalberg bevinden zich op hun eigenste eilandje. Tussen hen, nog een meter hoger, drummer Martin Axenrot. Deze toer promoot hun nieuwe album In Cauda Venenum. De intro ‘Livets Tradgard’ (Garden of the Carthly Delights) klinkt door de luidsprekers. De band start met ‘Svekets Prins’ oftewel ‘Dignity’ . (Alle gebrachte nummers uit hun recentste album worden in Zweedse versie gebracht.) Het wordt onmiddellijk duidelijk dat dit een onvergetelijke avond zal worden. De lightshow, projecties (!!) én filmclips zijn verbluffend. Het geluid is loepzuiver. Door de dubbele podiumopbouw wordt er ook geprojecteerd op de zichtbare verticale boorden. Dit geeft als effect dat het bovenpodium zweeft. Indrukwekkend. Met ‘The leper Affinity’ uit Blackwater Park (2001) wordt achttien jaar teruggekeerd. Hun progressieve death-metal kan heel wat fans bekoren. Dan volgt ‘Hjartat Vet Vad Handen Gör’ of ‘Heart in Hand’. Eén van de sterkste nummers op In Cauda Venenum.

 

Zoals gewoonlijk is frontman Mikaël Akerfeldt in zijn nopjes. Als een stand-up comedian gaat hij praatjes aan met het publiek. Dat voelt familiair aan.

 

‘Reverie/Harlequin Forest’ uit Ghost Reveries (2005) wordt door een bomvolle AB warm onthaald. Deze song is zo verschillend qua arrangementen en stijlen en blijft toch zó boeiend. Meesterwerk.

 

Vreemde eend in de bijt was ‘Nepenthe’ uit Heritage (2011) waarin jazzinvloeden niet geschuwd worden. Werk aan de winkel voor drummer Martin. Tijdens het gitaarstemmen door Frederik Akesson zorgt Mikaël voor wat opschudding vooraan door ‘You Don’t have To Be Old To Be wise’ (J.Priest) in te zetten. Maar het blijft bij dat ene gitaarriffje. Hij blijft een grappenmaker. Uit Pale Communion (2014) kiest de band voor ‘Moon Above, Sun Below’. Alweer uitstekend gebracht.

 

Bij het uitbrengen van Damnation (2003) werd door de fans gevreesd voor een totale verandering van richting door de band. De band besefte het risico maar het album werd warm onthaald. De meestal rustige nummers puilen uit van kwaliteit. Daarom laat Opeth bij live-optredens dit album nooit links liggen. Ook deze keer niet. ‘Hope Leaves’ zorgt voor een speciale sfeer. Uit Watershed (2008) wordt opnieuw de progressieve death-metal emmer geopend. ‘The Lotus Eater’ zorgt voor heel wat nekspiertraining. Er wordt afgesloten met ‘Allting Tar Slut’ of ‘All Things Will Pass’ eveneens de afsluiter van hun recentste album.  De band verdwijnt voor enkele minuten om daarna de toegiften te starten met een indrukwekkende versie van ‘Sorceress’ uit hun gelijknamige album (2016). En de definitieve afsluiter van de avond is het onvermijdelijke fantastische ‘Deliverance’ (2002).

 

Het publiek op de zitplaatsen zijn met z’n allen overgegaan tot een terechte staande ovatie. Wat een avond. Wat een band.

 

Guido Grymonprez

 

 

Meer lezen...

 

RGMC XXL 

 

Het Entrepot, Brugge 02/11/2019

 

Cradle of Filth, Enthroned, Stab, In Clover, Terre

 

Full photo report: Fb-Dump Rgmc xxl

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

Life of Agony

 

De Mast, Torhout 01/11/2019

 

Support: Revealed - Doyle

 

Full photo report: Fb-Dump Life of agony

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

King Hiss

 

De kreun, 01/11/2019

 

Cd voorstelling Earthquaker

 

Veel meer dan dat dit één van de beste live optredens van het bijna afgelopen jaar was, kunnen we hier niet over kwijt. Met superlatieven gooien zou alleen maar een kopie zijn van onze cd review over King Hiss.

Jammer voor wie er niet bij was, dit is zoals het hoort te zijn.  Pure klasse, zonder franjes.

 

Cd review: King Hiss - Eartquaker

 

Pics: Tom Van der Stede

 

 

Meer lezen...

 

Killswitch Engage 

 

AB Brussel, 22/10/2019

 

Support: Revocation, Tenside

 

Full photo report: FB-Dump Killswitch Engage

 

Pics: Koen Timmerman

 

Meer lezen...

 

AMENRA (akoestisch) + ÖZGÜR BABA (TR)

 

Sint-Franciscuskerk Menen 19/10/2019

 

Pics; Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Rave Rebels

 

Paleis 12 Bxl, 12/10/2019

 

De samenwerking tussen Kompass en Fuse -toch wel de 2 grootste technoclubs van Belgie-  zorgde zaterdag in Paleis 12 voor vuurwerk. Met klinkende namen zoals Solomun, Maceo Plex, Pan-Pot en een waanzinnige combo van geluid en licht werd duidelijk gemaakt waar Rave Rebels voor staat.

Pure klasse in het genre. Wij ruiken hier een waardige opvolger voor I Love Techno.

 

Pics: Salima Oulad

 

 

 

Meer lezen...

 

Leffingeleuren 2019

 

14-15 september, Leffinge Middelkerke

 

 

Full photo report: DumpFB - Leffingeleuren

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

PARALLEL

Schouwburg Kortrijk, 14/09/09

 

Een wonderlijke samensmelting van elektronische muziek met klassiek ballet.



PARALLEL is een voorstelling waarbij klassiek ballet begeleid wordt door live elektronische muziek. Een unieke samenwerking tussen Dimitri Andreas als componist en Agnieszka Romek als choreografe.

De voorstelling bestaat uit 6 delen die telkens een zelfde begin hebben. Het toont de verschillende parallele werelden waarin wij ons bewegen. Het vertelt op een intrigerende manier hoe je levenspad op verschillende wijze bewandeld kan worden. Het laat je nadenken over hoe je in het leven staat, de keuzes die je maakt en de emoties die je ervaart. Op een unieke manier geeft het mee dat we meer zijn dan één persoon met één identiteit en het toont de schoonheid van een bijzondere samenwerking. De voorstelling tast de grenzen af van wat mogelijk is door twee kunstvormen te combineren.

De voorstelling ging door in de prachtige klassieke schouwburg van Kortrijk. Deze locatie werd bewust gekozen om het contrast tussen het klassiek ballet en de elektronische muziek extra in de verf te zetten.


Dimitri Andreas
music composer/performer


In de huidige Belgische techno en house scene neemt Dimitri Andreas een uitzonderlijke plaats in. Met releases op labels als Music Man, Systematic Recordings, Suara, Kling Klong en talloze co-producties voor DJ’s en bands is hij een van de meest essentiële dj-producers in het land. Zijn innovatieve muzikale stijl én visuals doen hem opvallen als een kunstenaar. Dimitri Andreas speelde over de hele wereld en op alle grote Belgische festivals. Met zijn verfijnde muziekselectie, stijlvolle tribal en epische sets weet hij precies hoe hij de menigte in vuur en vlam moet zetten.
Daarnaast is Dimitri ook muziekproducer voor andere bands en projecten waaronder SX.
references: I LOVE TECHNO, TOMORROWLAND, DOUR FESTIVAL, 10 DAYS OFF, GLOME, THE SWAMP, CIRQUE MAGIQUE

Agnieszka Romek
choreography


Agnieszka (Agi) Romek, leerde klassiek ballet in de Opera en Operette in Krakau, in de klas M. Dimitrov en A. Towarnicka. Daarna ging ze verder in het Ballet Modern Form onder begeleiding van J.M.Birczynski, in het Art Color Ballet in het Nationale Ballet in Amsterdam, evenals tijdens talloze dansworkshops en festivals in Kopenhagen, Frankfurt, Neurenberg, Stuttgart, Parijs, Los Angeles, New York en Mexico.
Toen ze België koos als uitvalsbasis, besloot ze haar kennis te delen en te gaan werken als klassiek balletlerares bij de Balletschool Raymonda / Wendy Demeyere. Ze werkt ook zelfstandig en maakt verschillende dans- & kunstproducties en -projecten.
ARC, is haar persoonlijk concept om kunstenaars samen te brengen om zo artistieke horizonten te ontwikkelen en uit te breiden.

 

Pics: Johanna Vanden Heede

 

Full photo report : DumpFB - Parallel

Meer lezen...

 

Schippersweekend

 

Zaterdag 14/09/2019, Lauwe

 

The RG's - Black Leather Jacket - King Hiss - Stake

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Ieper, 6-7/09/2019

 

Het gratis stadsfestival in hartje Ieper is dit jaar al aan zijn elfde editie toe en vierde dit op gepaste wijze met een feestweekend op het Vandepeereboomplein naast de St.-Maartenskathedraal.

 

The Schmutz - Praga Kahn - Fischer-Z - De Heideroosjes - The Wolf Banes

 

Pics: Heidi Mares - Tom Van der Stede

 

Meer foto's: FbDump Frietrock

 

Meer lezen...

 

Plectrum Fest 2019 

 

23-24/08/19 

 

More pics : Fb Dump 

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

Parkpop 

 

Oostkamp, 17-18/08/2019

 

Red Zebra - Belgian Asociality - Channel Zero
Bent Van Looy - LA Vation - Dirty Daddies

 

Full photo report:  Fb-Dump Parkpop

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

W- fest 

 

Waregem Expo, 16-18/08/2019 

 

More pics: DMfb - W-Fest 

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

 

Voltage Festival

 

Transfo - Zwevegem, 10-11/08/19

 

More party pics: Voltage Festival Fb Dump

 

Pics: Salima Oulad

Meer lezen...

 

Alcatraz 2019 

 

Lange munte Kortrijk, 09-11/08/2019

 

Alcatraz 2019, u was fantastisch

 

Niet aan te ontsnappen

 

Alle gekheid op een stokje, wat moet er nog geschreven worden over deze prachtige editie dat nog niet verteld is geweest!? We vroegen het ons stilletjes af toen we dit neerpenden.

Headliners komen en gaan, vooraf beweerden kwatongen dat ze op deze editie van Alcatraz ontbraken. De aanwezige bands en de oerdegelijke organisatie gaven de recordopkomst aan festivalgangers een weekend om in te kaderen en te koesteren. Alcatraz moest dit jaar afrekenen met regen en wind, maar aan dit spitant sfeertje viel niet te ontsnappen.

 

Vrijdag kregen we van Nervosa een eerste por te verwerken. Dit trio van furies afkomstig uit Brazilië, testte met verdeeld succes de stevigheid van de Swamp tent uit. Multicultuur boven op deze editie want daarna mocht het Japanse Crystal Lake zijn kamikaze-aanvallen ten berde brengen. We waren danig onder de indruk en vergaten snel de wel hele vreemde afkomst voor een metalband. Dat hun t-shirts als zoete broodjes over de toonbank gingen was het bewijs van een strakke show. Verder werd de eerste dag gevuld met een vurige vertoning van Thy Art Is Murder uit Australië, om het internationale gezelschap compleet te maken. Deze heerschappen brengen deathcore met thema’s als godsdienstoorlogen, dierenleed en ander onrecht. Hun laatste worp die begin augustus het levenslicht zag is een baken voor het genre.

 

Maar het waren uiteindelijk de klinkende namen die op het einde van de dag met de hoofdprijzen gingen lopen. Een oude vos verleert zijn streken niet, moet Biff Byford gedacht hebben. Saxon speelde op automatische piloot de wei plat. Er moesten zelfs enkelingen rondom ons, knock-out geslagen, een eerste dutje doen. Opeth deed er nog een schepje bovenop. Dat progressieve metal een hele tent tot de nok gevuld in extase kan brengen, hadden wij zelf nooit voor mogelijk gehouden. Frontman Mikael Åkerfeldt nam naar oude gewoonte zichzelf niet te serieus en reeg hun oerdegelijke set, bestaande uit amper zeven tracks, met leutige bindteksten aan elkaar.

 

Na een korte nacht waren we zaterdag nog vroeger op post. Bury Tomorrow zou dag twee op gang trappen op de Prison stage. Door harde windstoten moest er geschoven worden in het programma en het metalcore-fenomeen uit het Verenigd Koninkrijk verschoof ten koste van Carnation (die de dag erna mochten terugkeren) naar de Swamp. Bury Tomorrow bulkte van het zelfvertrouwen en deed Alcatraz op een ontiegelijk vroeg festivaluur ontploffen. Er werd gemosht, gesprongen, gecrowdsurft en meegebruld… Iedereen was opgewarmd en de wind moest intussen aan fluitende kracht inboeten. Daarna volgde Crossfaith, een tweede formatie uit het land van de rijzende zon. Met een portie Japanse werkethiek en ongebreidelde gedrevenheid kreeg dit vijftal de aandachtige inmates op hun hand. Ook Soilwork maar vooral Hypocrisy kon het reeds goed gerodeerde publiek bij de les houden. Eraser en Roswell 47 sprongen, qua decibels deze dag, danig uit de band.

 

La Morgue, het nieuwste paradepaardje van Alcatraz, bleek al vlug een schot in de roos. Het uit Mechelen afkomstige Psychonaut kreeg de kleinste tent van het festival met gemak vol en speelden de set van hun leven. Nadat het duister over de Lange Munte was neergedaald was het tijd voor het misschien wel meest gehypete concert van het weekend: Avatar. Een eerste keer als headliner zorgde voor een ietwat nerveus begin. Maar al na enkele nummers ontpopte frontman Johannes Eckerström zich als een ware ceremoniemeester. Hun laatste album is stukken beter dan dat van Ghost en het aantal jonge metal-classics in wording zijn niet meer op één hand te tellen, headliner-waardig dus! Wie na middernacht nog niet tegen dek was gegaan zou daar binnen een dik uur wel te vinden zijn. Amenra mocht in hun eigen achtertuin dag twee afsluiten. Door de afwisseling van spirituele preludes en mokerende middenstukken waanden we ons op één of andere hallucinerende ceremonie. A Solitary Reign werd als zwaartepunt van de set tot in de puntjes als hapklare brok post-metal naar voor geschoven. Schreeuwen is een kunstvorm die bij Amenra flirt met de perfectie. We geraakten met ons fietsje via de kortste weg vermoeid maar voldaan nipt thuis.

 

Om op de dag des heren meteen met een vol festivalterrein te starten werd Alien Weaponry, de metalhype van het moment, als opener op de Prison Stage gezet. Deze jonkies zijn sinds hun debuutalbum Tu aan een steile opmars bezig binnen de scene. Hun Maori-metal is zo aanstekelijk dat het bij de fans enthousiasme van haka-niveau genereert. Daarna mocht Fire Down Below La Morgue nog eens in vuur en vlam zetten. De Gentenaren hadden zelfs Jan Coudron (frontman Carneia en King Hiss) uitgenodigd om op één song mee te zingen. Dit is met voorsprong de meest Kyuss-waardige Belgische band die we op dit moment hebben. Decapitated tapte op zijn beurt uit een ander vaatje om een reeds goed gevuld Alcatraz naar hun hand te zetten. Deze Poolse platwals heeft bakken ervaring en een laatste album dat meekan met de metalgrootheden op deze aardkloot. Met de panache van landgenoot Lewandowski werd het een doelpuntenkermis voor liefhebbers van technisch onderlegde combinatie-metal. Meshuggah deed er iets later nog een flinke geut bovenop. Moshpits worden door ons meestal gemeden maar hier lieten we ons toch even meeslepen door de droeve dreunen van deze toppers. Samen met Opeth en Amenra zorgden deze Zweedse legendes voor de vetste vertoning van het weekend. De blauwe plekken nemen we er graag bij. Rotting Christ ontgoochelde evenmin. De copulatie van logge blackmetal en een frontman Sakis Tolis die nog steeds goed bij stem is, zorgt er voor dat deze niet zo gelovige Grieken na dertig jaar nog steeds zieltjes en volgelingen bijwinnen. Off The Cross mocht met recht en rede La Morgue afsluiten en stoomde lustig de nacht in op een reeds murw geslagen publiek. We vernamen uit goede bron dat Avantasia en Powerwolf ook dik in orde waren, maar zelf hebben we maar een klein stukje van deze kleppers mee kunnen pikken. De lekkere ketels kippenkibbeling waren de kers op de taart.

 

Na twaalf jaar is Alcatraz, na deze topeditie, voor ons part vertrokken voor nog drie keer zoveel.

(BG)

Meer lezen...

 

Cirque Magique 

 

2-4/08/2019, Ledegem

 

Alweer Boenk erop

 

De vijfde editie van Cirque Magique beloofde op alle vlak opnieuw een heus feestje te worden. De organisatie wist met een mix van maar liefst een 57-tal lokale, nationale en internationale bekende namen uit het wereldje van de elektronische muziek, een knappe line-up te voorzien waarvoor over het volledige weekend heen, ruimschoots 14.000 bezoekers naar het West-Vlaamse Ledegem waren af gezakt.

 

De aftrap van een weekendje magie, mysterie, harmonie, vriendschap, positieve vibes en nog veel meer feeërieke taferelen werd op vrijdag al voor de menige aanwezigen gegeven. Zo mochten de kampeergasten hun aankomst alvast opgevrolijkt zien door de beats van performers Clerkie, G-rald en Endove. Daarna deden Dimitri Andreas, Jaydee, Joyhauser en Reinier zonneveld later op de avond daar alvast nog een schepje bovenop door de aanwezigen compleet uit hun dak te laten gaan op hun eigenste gekende stijl. Veel belovend alvast voor het verdere verloop van wat een fantastisch festivalweekend moest worden.

 

En dat werd het ook. Door een brede waaier aan house, techno en retro verdeeld over vier stages op zaterdag en drie stages op zondag, kwam elke festivalganger meer dan aan zijn trekken. Op zaterdag konden de vele hardcore techno liefhebbers alvast uitkijken naar de sets van SHDW & OBSCURE SHAPE, Perc, Luke Slater en Dave Clarke. De laatste sloot dan ook de Circodrome stage af met een geweldige performance die de tent deed ontploffen. Dit terwijl de fans van de absolute retro stijl van meerdere toppertjes konden genieten die de Mirador te bieden had, verzorgd door onder andere de sets van Zolex, Frank Biazzi, M.I.K.E. / Push en DJ Ghost. Voor de fans van de zweverige house stijl, bood de Centropolis dan weer voor de nodige invulling met onder meer Nico Morano, Buth, Richy Ahmed, Paco Osuna en Patrick Topping. Dit terwijl het op de Toilet Stage vaak stormlopen was om de luchtige doch spannende strijd om de titel van ´Toilet DJ Cirque Magique´ te kunnen volgen, onderling uitgevochten tussen Beewee, René Opsedee en Lebawski. En wie na de sluiting van de stages nog energie over had, kon deze nog kwijt op de after-party die op de kampingsite nog tot in de late uren doorging.

 

Op de dag des Heren en met een stage minder, trok vooral de Centropolis stage de aandacht van het merendeel van de talrijke feestvierders, waar onder andere Maxim Lany, Row District en Marco Faraone meer dan voor een opwarmertje zorgden voor de hoge verwachtingen die in de sets van Boris Brejcha en stage afsluiter Monica Kruse werden gesteld. Echter, en de meningen zullen zeker en vast van persoon tot persoon verschillen, gaf de performance van Boris Brejcha eerder een ontgoochelende dan bevestigend of overtreffend gevoel. Wat kon blijken aan de wisselende belangstelling van het publiek die de set van de Duitse producer vlotjes begon in te wisselen voor de High-Tech Minimal stijl van Dr. Lektroluv. The Man with the Green Mask, die naast Booka Shade de anders eerder lege Circodrome nog es deed vollopen, zorgde alvast voor een afsluiter die de temperatuur op deze warme festivaldag nog wat extra deed stijgen. En op de Toilet stage streden de heren Toilet DJ´s intussen lustig en dapper verder om de eer en eeuwige roem.

 

Terwijl menig volharder in de feestvreugde de ochtend tegemoet danste op de afsluitende after-party van deze Houten Jubileum van Cirque Magique, maakten wij van Dump Magazine alvast onze conclusie van deze editie: een pluim voor de organisatie en de voltallige crew die samen met de verschillende orde- en hulpdiensten erin zijn geslaagd de juiste ingrediënten (line-up, stages …) en specerijen (omkadering, foodcorners, animatie …) perfect af te wegen, samen te voegen en te mixen tot een magisch drankje dat de vele aanwezigen een volledig weekend op een denderende, mystieke flow wist mee te voeren. 

 

Tot volgend jaar!

 

Volledig fotoverslag: Fb Dump - Cirque Magique

 

Steven Demeulenaere

Meer lezen...

 

Festival Dranouter 

 

03/08/19, Heuvelland

 

Geike - Nic Balthazar - Sx - Joan as policewoman - Celtic Social Club - Tom Odell

 

More pics: Fb Dranouter 2019

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Metaldag - Lokerse Feesten

 

Lokeren, 04/08/2019 

 

Europa als grote winnaar

 

Traditiegetrouw is de eerste zondag van augustus de dag waarop het metalgeweld te Lokeren geposteerd staat. De langste van het tien dagen durende feest was weer een schot in de roos én dat door de combinatie van kleppers en aanstormend talent. Dit jaar bracht de line-up het beste wat Europa te bieden heeft samen: van Schotland tot Zwitserland, van Zweden tot Duitsland. De weergoden waren ons naar jaarlijkse gewoonte welgezind en de sfeer zat er van begin af goed in.

 

Brutus (4/5) mocht de debatten openen. Onze Belgische trots vloog verschroeiend uit de startblokken. Vorige week maandag werd nog bekend gemaakt dat Stefanie Mannaerts en haar gevolg later dit jaar in San Diego Dia De Los Deftones Festival mogen openen. Het gaat dus hard voor dit trio en dat hebben ze vooral te danken aan hun stevige live-reputatie die ze op een korte tijd hebben opgebouwd. Met reeds twee oerdegelijke platen onder de arm zijn drie kwartier vlot gevuld. De Grote Kaai was in het openingsuur al aardig volgelopen en opgewarmd voor wat nog komen moest.

 

Begin juli moest Monster Magnet cancelen. De cultband werd prompt vervangen door een andere cultband in wording. Zeal & Ardor (4,5/5) is in een twee jaar tijd uitgegroeid tot de publiekslieveling van vele metalheads. Hun laatste plaat Stranger Fruit is er één om in te kaderen en naast je fruitmand te hangen. Frontman Manuel Gagneux wist zijn perfecte mix van negrospirituals en avant-gardemetal live om te zetten in bolle waterballonnetjes die treffend open kwakten in ons gehoorkanaal. Servants, Row Row, Don’t You Dare en Devil is Fine zijn meezingers van formaat waar je onmogelijk ongevoelig bij kan blijven. Invalbeurt van het jaar gaat nu al met voorsprong naar dit zootje ongeregeld.

 

Daarna mocht Life Of Agony (3/5) en Alestorm (3,5/5) de boel verder opleuken. Vooral de laatste kon op heel wat bijval rekenen. Aan het aantal t-shirts van het ‘True Scottisch Pirate Metal-combo’ te zien, hadden ze nog voor één noot gespeeld te hebben de pop-poll van de dag gewonnen. Wat wij vooral eentonig vinden, vonden vele andere aanwezigen het huppelen waard. Aanstekelijk met het houten piratenbeen over de schouder vuurden de goedgemutste zeerotten hun riedeltjes vanop hun geïmproviseerd galjoen als kanonskogels af op de kolkende mensenmassa. Na een halfuur hadden we het beste gehoord en voegden de daad bij het woord van hun klassieker Drink.

 

De final countdown van hun carrière mag dan al ingezet zijn, de Zweedse hitmachine Europe (4,5/5) was zoals hun wereldberoemde synthesizer-deuntje: simpel en tof. Met Rock The Night, Carrie en Cherokee kregen ze het publiek moeiteloos op hun hand met hun bekendste wereldhit als ultieme apotheose van de avond. De overgave waarmee gitarist John Norum met dicht geknepen ogen heerlijke gitaarsolo’s in het rond strooide, is in de rockwereld een te koesteren zeldzaamheid.

 

Scorpions (3/5) hadden op hun beurt iets meer moeite om te overtuigen. Het gros van hun songs hebben de tand des tijds doorstaan in tegenstelling tot de vocals van zanger Klaus Meine (71). Gelukkig voor hem waren er genoeg fans aanwezig om hem bij de refreinen luidkeels bij te staan. Mikkey Dee (Ex-Motörhead) hield het tempo strak en drumde als een uitgekookte metronoom. Hij is één van de weinigen die ons kan bekoren met een overbodige drumsolo. De kans is groot dat dit de laatste keer was dat we deze degelijke Duitsers in België aan het werk zagen. De wind of change is ingezet.

 

(BG)

 

Pics: Elsie Roymans

 

More pics:  Fb Metaldag - Dump Magazine

 

 

 

Meer lezen...

 

Love Family Park

 

Russelsheim am Main, Duitsland, 27/07/2019

 

More pics: FB Love Family Park

 

Pics: Salima Oulad

 

 

Meer lezen...

 

Dynamo Metal Fest 2019 

 

Eindhoven, 20/07/2019

 

More pics: FB Dynamo Metal Fest

 

Pics: Bert Gysemans

 

 

Meer lezen...

 

Sjock 2019

 

Poeyelhei, Gierle, 12-14 juli

 

Gezellige, drukke bedoening, vriendelijke rockers, punks, psycho’s en Turbojugend en nog heel wat ander kleurrijk plumage.

 

De tattoo rimpelrockshow, volgens een omstaander, gaf zijn startschot op het hoofdpodium en de bevoorrechten waren de Australische Rumjacks, een energieke mix van Celtic folk en punkrock. Love it en ik was niet alleen.

Thee Scarecrows AKA, hell yeah hillbilly kickoff in de Titty Twister. Leuk om horen, geschifte bende hillbilly’s met een jutte zak over het hoofd. Twee drummers met één basdrum. Een aanrader.

 

CJ Ramone, één van de zeven Ramones die nog op deze aardkloot rondloopt. Hij was vervangend bassist van Dee Dee Ramone en hij werkte mee aan 3 albums van de Ramones. Eerste nummer, Let’s dance klonk veelbelovend helaas was de rest van de set niet echt boeiend. Halfweg nog een opflakkering met “Sheena is a punk rocker” en een cover van Motörhead om af te sluiten. Wie de Ramones ooit zag zou ook ontgoocheld geweest zijn.

 

Terug naar de Titty Twister waar de legendarische Gothic roots band “ The Heathen Apostles” het beste van zichzelf gaven. Ze klonken zwart, duivels en vooral wondermooi. Gitaar legende  Scott “Chopper” Franklin  “The Cramps” ,Jens “Fifty Foot Combo” De Waele aan de zijde van de moordgriet Mather Louth, die ongelooflijk kan zingen en de virtuoos Luis Mascaro aan de fiddle maakten van dit optreden iets fenomenaals. Dit viertal was voor mij het hoogtepunt van de avond.

 

Flogging Molly deed wat er van hen verwacht werd. De weide stond in vuur en vlam, ambiance, meezingende, dansende fans. Punkrock folk van de bovenste plank.

 

Afsluiter van de avond waren “The Barstool Preachers” een energieke mix van punk en ska. Zanger frontman Tom McFaull is de zoon van Colin Mcfaull, de zanger van de legendarische Cock Sparrer. Voor mij was het boyband gehalte net iets te aanwezig.

 

 

Na een halve doos cracottes en vier bakjes koffie was ik vastbesloten om alle bands te zien en te horen. Er stonden er 20 op het programma.

 

Tussen twee regenbuien door mochten de Belgische Grave Brothers de dag openen. En dat deden ze met veel verve. Als fan van deze band vind ik wel dat ze beter klinken in een donkere  kroeg. Maar smaken verschillen.

 

Negative Nancy and the Moodswings was de volgende op het lijstje. Goed klinkende achtergrondmuziek, leuke akoestische set. Na twee optredens ben ik goed wakker en klaar voor één van mijn favoriete bands. “Peter Brock built my hotrod” weerklonk door de luidsprekers en dat was het startschot van Grindhouse. Geschifte Australiërs . Zanger frontman verkleed als een uit zijn zwembroek gegroeide superheld deed het publiek uit zijn dak gaan . Jammer dat het een halve set duurde vooraleer het volume van de zang op punt stond.

 

Baby Shakes , girlpower from NY city . Scary meiden die een leuk deuntje konden spelen maar ze moesten het meer van hun looks hebben. Het was een beetje braafjes.

 

In de Titty Twister , een band waar ik naar uitkeek, The Goddamn Gallows, punk rock gutterbilly. Ze zagen eruit als outlaws en klonken ook gevaarlijk goed. Top act.

 

Vlug naar de Bang Bang Stage, voor het jong geweld uit Duitsland, Bloodstrings, melodieuze psychobilly punk . Halfweg de set plots de contrabas defect. Maar met de nodige strijdlust en improvisatie  brachten ze het toch nog tot een goed einde. Die zien we zeker nog terug.

 

The Hip Priests,  van deze band ben ik al lang fan. Helaas de klank was  niet om over te schrijven. Vooraan hoorde je enkel de basdrum. Ik had al opgevangen dat het geluid op Sjock soms te wensen overliet en dit werd hier  helaas bevestigd.

 

Bij Booze and Glory klinkt het dan terug oké, andere klankman waarschijnlijk. Oerdegelijke meezing voetbalpunk. Super optreden.

 

Walter Broes and the Mercenaries, godfather van de Belgische roots, energieke swingende songs, die je aan het dansen zetten. Topper die ambiance brengt.

 

Na een bakje friet op naar het volgende pareltje The Hi-Winders, 60’s Rock’n Roll combo, aanstekelijke muziek en goed gespeelde nummers. Dikke pluim, mocht van mij blijven doorgaan.

 

Gluecifer, band uit Oslo die in de jaren 90 de wereld rondtoerde. Gesplit in 2005 na 5 albums, back in business sinds 2018. Omvergeblazen door hun set. Beter dan ooit tevoren.  Het crowdsurfen kwam goed op gang. Dit was zeker het hoogtepunt van de dag.

 

The Hellacopters. Hier werd naar uitgekeken, maar ook bij deze band was de klank alweer erbarmelijk. Gelukkig beterde het na een aantal nummers. Weinig ambiance. Het raakte me niet.

 

 

Zondag dag 3 , aangevinkt bij de niet te missen bands waren The Schizophonics, een US trio. Garage rock, MC5 getint. Een springende, rollende zanger,gitarist, een explosie van energie. Klonk lekker. En de mood was gezet.

 

Los Torontos maakten van de Titty Twister een heuse partytent en dit al kort na de middag. De punkrocker van The Briefs en de band The Night Birds maakten van mij een gelukkig man. Zoveel ambiance , ik voel me waarlijk weer 18. Fun, fun , fun, “The Undertones” are still alive.

 

Op de Bang Bang stage staan “De Stekkers”, knotsgekke Nederlanders ,krankzinnig orgeltje en 3D brillen. Ze amuseerden zich op het podium en het publiek deed mee.

 

Na al het punkgeweld een verademing op het hoofdpodium en dit met de geweldige , wervelende show met veel glitter and glammer. King Khan and the Shrines ,psychedelische soul ,free jazz ,rock noem maar op. Zeer leuk om te zien. Hij heeft zelfs ogen op zijn kont. Knettergek. Aan zijn zijde dochterlief omringd door super muzikanten. Dit was genieten.

 

JD Mc Pherson van boer tot singersong writer. Geboren in Buffalo Valley Oklahoma. Mooie, goed opgebouwde 60’s Rock’n Roll songs. Klonk goed en was verdomme lekker dansbaar maar helaas op het podium stonden ze er maar wat bij. Saaie show. Dit was niet echt een band om op het hoofdpodium te staan.

 

De Peawees, Italiaanse garage rock. Ze deden me aan de 80’s Paranoiacs denken. Hier wil ik nog meer van horen.6

 

Na een eetpauze was het dan eindelijk zover. De weide was duidelijk klaar voor “The Hives”. Dit was top entertainment. Op en top Rock’n Roll. Hij bespeelde het publiek met een flair van The Wolf of Wall Street. De bindteksten maakten elke nummer nog beter. Het publiek ging volledig uit zijn dak. Een goeie opbouw van de songs met als afsluiter het gekende Tick Tick Boom . Dit is nu al een meezinger geworden.  The Hives waren het absolute hoogtepunt van  Sjock 44.

 

The Delta Bombers pikten de sfeer onmiddellijk op en het feestje ging gewoon door. Er werd overal gedanst, gelachen .

 

Wie dit miste, raad ik aan om volgend jaar gewoon zelf te komen genieten van dit festival.

 

Doe er nog veel jaren bij . Thanks Sjock

 

Meer foto's: FB Sjock.

 

Heidi Mares - Kurt Laureyns

Meer lezen...

 

Rammstein

 

Koning Boudewijnstadion Brussel, 10/07/2019

 

 

Dat Rammstein zich de grootste Metalband van het moment mag noemen (toch in Europa) is zeker. Nog voor het eerste deel van de tour afgelopen is, kondigde Rammstein aan dat ze in 2020 opnieuw door de Europese stadia zullen trekken en ook deze concerten zijn zo goed als allemaal uitverkocht. Op 10 juni 2020 passeren ze opnieuw in België waar ze Oostende aandoen. En toch is het soms verwonderlijk dat de band zo'n grote massa volk op de been krijgt. De riffs zijn simpel, de songteksten eveneens. Maar laat dit nu net de kracht zijn van de band. Of zou het misschien toch het feit zijn dat de band gekend staat voor hun choquerend kantje? Dat ze best wat theater kunnen spelen, bewezen ze nog maar eens in het Koning Boudewijnstadion.

 

Zodra men het stadion binnen wandelde kreeg je Rammstein te horen en te zien. Voor de show en tussen het voorprogramma in, werden de videoclips van de band getoond op het scherm van het stadion. Dit was zelfs niet de enige vorm van narcisme. Opener van de avond was Duo Jatekok die Rammstein nummers in een pianoversie "quatre mains" speelde op het B-podium boven de PA. Echt boeien deed het jammer genoeg niet.

 

Meer dan een dikke vijf minuten vroeger begon de band aan hun set. Eerst een enorm luide knal. Daarna de bandleden die één voor één uit een gat in het midden van het podium stapten om naast elkaar te gaan staan. Als het de beurt is aan frontman Till, schijnen grote lichten uit het gat om hem aan te kondigen. Als Till plots opduikt links achteraan het podium en zo komisch de bühne opwandelt, dan weet je genoeg: "Dit wordt een typische Rammstein show".

 

"Was ich liebe" klinkt wanneer gitzwarte rook het stadion vult. Het eerste nummer van de acht die ze speelden uit hun laatste release.” Links 2 3 4” werd vergezeld van grote rode doeken met het logo van de band op. (Benieuwd of ze bij De Standaard hier ook de symboliek van gaan onderzoeken) Vanaf hier kwam de Rammstein trein gezapig op gang. Het marcherende tempo, typerend voor hun muziek werd harder (en luider) naarmate de avond vorderde.

 

Dat Rammstein ook niet bang is om wat theater te spelen is gekend. Zo ontbrak geen enkel element die op de vorige tournees ook al aanwezig waren: keyboard speler Flake die verbrand wordt in een kookpot op "Mein Teil", om even later nog eens geroosterd te worden door een gigantische vlammenwerper, krankzinnig veel vuur op "Sonne", vlammen op de rug van Till op het einde van de set, etc … En toch waren ook nieuwe elementen terug te vinden in de set. Zo werd tijdens "Puppe" een uit de kluiten gewassen kinderwagen het podium opgerold die in brand werd gestoken en de pop in de wagen volledig tot as herleide.

 

Het vreemdste moment van de set was halverwege terug te vinden. Na "Diamant" steeg gitarist Richard Z. Kruspe in het indrukwekkende podium naar boven waar hij een halve DJ set begon te draaien. Zijn remix van "Deutschland" knalde door de boxen en we waanden ons even op De Schorre in Boom. Tot groot jolijt van de fans die maar al te graag een dansje placeerden. Tot overmaat van hilariteit sprongen de overige bandleden, gehuld  in lichtgevende ledpakjes  het podium op, waarop ze samen een originele choreografie uitvoerden. We weten nog steeds niet wat we hiervan moeten denken…

 

Wat wel duidelijk was, is de populariteit van het origineel nummer. Rammstein mag dan wel enkel gedraaid worden op StuBru, het nummer werd luid meegezongen door de 55.000 aanwezigen in het stadion. Ook” Radio” kon op een enorm sterke ontvangst rekenen.

 

Hoe later het werd, hoe krachtiger de show ook tot zijn recht kwam. Het podium was prachtig verlicht en de fantastische pyrotechnics die de band gebruikte maakten het spektakel af. De nummers mogen dan wel enorm voorspelbaar zijn, het beukende tempo zorgde ervoor dat het publiek zich op het einde van de set in een ware extase bevond.  Moshpits bleven dan ook niet uit.

 

Als Belgen kunnen we ook een beetje trots zijn, want de versie van "Engel" op deze tour is die van Scala & Kolacny Brothers. Voor de gelegenheid werd deze gespeeld op het B-podium en werden de bandleden vergezeld door de twee dames van Duo Jatekok.. Vijf van de zes bandleden varen terug in rubberbootjes over het publiek naar het hoofdpodium, waar Till hun staat op te wachten.  Hoe deze zo snel ongemerkt terug op het podium geraakt is, is ons nog steeds een raadsel. "Wilkommen", lezen we op het bordje dat hij de lucht inhoudt. Een ferme sneer naar de vluchtelingenpolitiek in hun moederland en het perfect bruggetje naar het nummer "Ausländer".

 

"Pussy" wordt naar goede gewoonte weer vergezeld van een gigantisch schuimkanon dat er verdacht veel uitziet als een gigantische dildo. Als er dan nog eens wit schuim uitgespoten wordt over het publiek, terwijl de tekst "You've got a pussy. I have a dick" weerklinkt, weten we genoeg. Vulgair zijn kunnen ze ook. "Rammstein" wordt vergezeld van een enorme hoeveelheid vuur en afsluiter "Ich Will" moet hier zeker niet voor onderdoen.

 

Twee uur waanzinnig spektakel. De band bewees alweer waarom ze zich bij de groten der aarden mogen rekenen op vlak van muziek en theater. Imposant, luguber en vulgair. Maar vooral warm. Enorm warm.

 

Een band die je zeker één keer in je leven live moet gezien hebben. We kijken alvast al uit naar Rammstein in Oostende. 

 

 

(Nathan Dobbelaere) (TV)

 

Meer lezen...

 

Ieperfest

 

Ieper, 07/07/2019

 

Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Rock Zottegem 

 

Vrijdag, 05/07/2019 

 

More pics on FB Dump Magazine

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

 

Corrosion of Conformity & Your Higness

 

De Casino, St-Niklaas, 02/07/2019

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

 

Grensrock 2019

 

Brouwerspark Menen, 28-29 juni

 

More pics: Grensrock 

 

 

Meer lezen...

 

Hellfest 2019 

 

Clisson, France, 21-23 Juni.

 

More pics on FB Hellfest.

 

Pics: 4T6 Photography 

Meer lezen...

 

TOOL – Fiend  18 juni 2019

 

Ziggo Dome Amsterdam

 

Tijdens het optreden van support Fiend stonden wij buiten nog steeds aan te schuiven net zoals duizenden anderen die eveneens wat laat waren opgedaagd. Ziggo Dome was in een wip (5’) uitverkocht en 17000 mensen checken en fouilleren vraagt tijd. Ziggo Dome is een nieuwe zaal en is akoestisch top. (Enkele jaren terug zagen we er RUSH aan het werk tijdens hun Clockwork Angels tour)

 

Stipt om 21:00 uur start TOOL met ‘Aenima’ uit hun gelijknamig album. De toon is meteen gezet. De reactie van het publiek is geweldig. Het geluid is zoals verwacht loepzuiver. Maynard James Keenan verwelkomt het publiek met één woord: “Amsterdaaam”. Dat zou het enige woord zijn die avond. Daarna volgt ‘The Pot’ uit 10000 Days. Er worden vermoedelijk (moeilijk zichtbaar) een zestal rolgordijnen uit fijn gaas naar beneden gelaten waarop volop geprojecteerd wordt. Achter hen worden herwerkte flarden uit hun videoclips weergegeven. ‘Parabol/Parabola’ uit Lateralus volgen en de eerste laserstralen flitsen de zaal in. Zonder aankondiging wordt een nieuw nummer ‘Descending’ gebracht. Een typische TOOL-song. Uit het album Lateralus klinken de begintonen van ‘Schism’. Het publiek gaat uit zijn dak. ‘Schism’ zorgt voor een hoogtepunt. Daarna wordt de datum “30 augustus” op de rolgordijnen geprojecteerd. Dan moet het nieuwe album verschijnen. Een nieuwe song ‘Invincible’ wordt voorgesteld. Uit hun debuut Undertow volgt het schitterende ‘Intolerance’. Zeer sterk gebracht. Tijdens het verloop wordt de lightshow steeds uitgebreider. De lasers zijn blijkbaar opgewarmd. Uitzonderlijk zijn de felle lichtstralen die van op de rand van het podium, dichtbij het publiek, de rolgordijnen belichten. Prachtig. ‘Jambi’ uit 10000 Days volgt en onmiddellijk daarna ‘Forty Six & 2’ uit Aenima. Alweer een hoogtepunt. Dan verdwijnt de band van het podium en wordt een digitale klok geprojecteerd die twaalf minuten per seconde aftelt. Een pauze.

 

Daarna verschijnt drummer Danny Carey achter zijn kit en laat zien wat hij allemaal in zijn mars heeft. Na enkele minuten wordt ‘Vicarious’ uit 10000 Days de zaal ingeslingerd met onmiddellijk daarna ‘Stinkfist’ uit Aenima. Dit zou het laatste nummer van de avond worden. Dichtbij het einde van het nummer horen we een hapering in de geoliede machine TOOL. Naar een bepaalde passage toe start drummer Danny iets sneller dan de rest van de band maar in nog geen seconde loopt alles opnieuw gesmeerd. Livemuziek: altijd spannend. Einde van het concert om 23:00 uur.

 

Twee kinderen van de muzikanten komen het podium opgerend en vliegen in de armen van hun papa’s. Maynard James Keenan is ondertussen allang van het podium verdwenen. De muzikanten hadden een persoonlijke volgspot vanuit het dak van het podium. Maar niet M.J.Keenan. Hij schuwt aandacht. Hij blijft een buitenbeentje. TOOL heeft nog maar eens bewezen dat ze bij de top horen. Het was twaalf jaar geleden dat TOOL nog eens op het Europese vaste land vertoefde. We kregen een best of en twee nieuwe nummers te horen in een uitstekend geluid en een prachtige show. Hier zal lang over nagepraat worden.

 

Guido Grymonprez

 

 

Meer lezen...

 

Metallica, Koning Boudewijnstadion, 16/06/2019  (4,5/5)

 

Disposable Heroes

 

Voor één keer was het Koning Boudewijnstadion niet de hotspot voor tricoloren voetballiefhebbers. Op zondag 16 juni 2019 werd het heilige gras van de Rode Duivels omgetoverd in een heuse metaltempel. Het merk Metallica kwam langs en ze hadden niemand minder dan Ghost en Bokassa meegebracht om de toestromende meute fans, bijna allen gehuld in ‘tallica-shirt, doeltreffend op te warmen.

 

Toen Bokassa (4/5) mocht aantreden was de helft van het stadion nog leeg. Toch gaven de Noren het beste van zichzelf om enige indruk na te laten. De rijzende ster aan het metalfirmament klinkt op plaat zeer solide dat zelfs StuBru het aandurfden om ze wat kostbare airplay te geven. Live hebben ze ook heel wat in hun mars, maar de magnitude van de setting en het vroege uur speelde niet in hun voordeel. We zijn zeker dat ze in zaal als pakweg de Vooruit zeer goed tot hun recht zouden komen. We onthouden vooral dat Metallica een relatief onbekende band uit Noord-Europa een springplank aanbiedt naar het grote publiek. Ook Kvelertak kan er van meepraten dat dit soort voorprogramma’s hen geen windeieren zal leggen. De dikke regendruppels namen we er, zoals de band ook deed, zonder verpinken bij.

 

Daarna moest Ghost (3/5) het vuur brandende houden. Met hun hits Rats en Dance Macabre, die bijna mainstreamer zijn dan de tronie van James Cooke, kon dit geen probleem zijn. Het al goed gevulde stadion zorgde er ook voor dat er meer gebabbel en vertier was. Het gerstenat vloeide rijkelijk en het verbruik was recht evenredig met de decibels die de toestromende massa produceerde. Zodoende had onze gemaskerde vriend Cardinal Copia moeite om er boven te geraken. De klassiekers deden hun werk en brachten wat sfeer. Maar meer voldoening dan een goudgele pretcilinder kon Ghost ons niet schenken.

 

Volgens wikipedia gebruikt Metallica (4,5/5) Ecstasy Of Gold al sinds 1983 als klinkende prelude voor hun optredens. De onheilspellende intro wordt sindsdien meer geassocieerd met Hetfield en co dan met soundtrack van The Good, The Bad & The Ugly. De gitaren werden gestemd op Hardwired, de opener van hun laatste worp. Er werd meteen vuurwerk bijgehaald om de vlammende start kracht bij te zetten. Met Disposable Heroes schudden ze een eerste verrassing uit hun mouw. Een eerste bewijs dat ze van hun rijke discografie niets uit het oog verliezen. Nog voor het uur werden de klassiekers Unforgiven, Sad But True en Fade To Black afgevuurd op de uitgelaten menigte. De bindteksten bleven beperkt en de muziek, waar uiteindelijk allemaal om draait, werd vakkundig op zijn voetstuk gezet. Net over de helft kreeg het ooit zo verguisde St. Anger het gros van de handen op elkaar. We lieten onze anger vrij en hadden met onze beste vrienden de avond van ons leven. Het drieluik One, Master Of Puppets en For Whom The Bell Tolls zorgde voor spreekwoordelijke kers op de taart, de finale nekslag die alles wat daarna nog het Brusselse zwerk ingekeild werd overbodig maakte.

 

Metallica behoort nog steeds tot onze grootste helden. Disposable heroes die er no mather what altijd op uit zijn om er een knallende show van te maken. Een boegbeeld van de metal, een rots in de woelige branding. 

 

(BG)

Meer lezen...

 

Stephen Malkmus (Pavement)

 

The Jicks + Lewsberg @ De Casino, 04/06/19

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...
Page 1 of 13
Goto page: 1, 2, 3 ...