In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
Marco Mendoza
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
10 APR
In flames
13 APR
Betizfest 2019
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Photo report: Grensrock 2015
Photo report: Grensrock 2015
Zillion: Relive The Vibe - Sportpaleis Antwerpen
Zillion: Relive The Vibe - Sportpaleis Antwerpen
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Brussels Summer Festival 2016
Brussels Summer Festival 2016
Concert Review: Flotsam and Jetsam
Concert Review: Flotsam and Jetsam
Photo report: Hellfest 2016
Photo report: Hellfest 2016
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Joe Bonamassa
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Photo report: P'latse doen 2015
Photo report: P'latse doen 2015
Photo report: Sjamprock 2015
Photo report: Sjamprock 2015
Photo report: Tory Lanez
Photo report: Tory Lanez
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Mudi - De Staat
Photo report: Mudi - De Staat
Zandrock 2016
Zandrock 2016

The odd man

Mc Lovin


 

“ The truth is out there”

 

De afgelopen maanden ontplooide er zich een waar mediacircus waarvan zelfs ik, met mijn dertig zomers op deze mestbal, met verstomming was geslagen. Kort even voor jullie samengevat: Veel plastiek en andere vuile dingen. Studenten worden boos en verenigen zich rond een genderneutrale “Jeanne D’Arc” die al meer van de grond is gegaan dan het collectief van Playboy Bunny’s in de Playboy Mansion (maar dan met een vliegtuig in plaats van een oude zak in een bordeaux peignoir). Rechts blijft ondertussen met lege blikjes ‘Cara Pils’ naar links gooien, terwijl links hetzelfde doet naar rechts, maar dan met home compost en CO2-neutrale croque monsieurs. Ondertussen doet Kortrijk wat Kortrijk goed kan, namelijk andere grote steden na-apen. Ditmaal met een Anuna wannabe. En als kers op de holy-f*ck-taart belde Joke Schauvliege Bigfoot en E.T op om de boel te komen verklaren, met vele tranen en een, vermoedelijk, voordelige ontslagvergoeding tot gevolg. Al dit geclown zo kort voor de verkiezingen. Ik heb in feite nu al meer materiaal om mijn volledig columnjaar mee vol te krijgen, dan de plastische chirurg die Lolo Ferrari’s “comme ça” heeft moeten vullen. Toch ga ik deze maand lekker over iets anders zwaffelen.

 

Tijdens al dit gepalaver over bosbrossers en complottheorieën, gooide mijn vader een klein en vergeten digitaal artikeltje, van ‘Het Laatste Nieuws’ weliswaar, in mijn shoot. En het voelde alsof ik een vinger in Pikachu’s anus duwde: I was in shock! Eind januari liet onze favoriete appelsien Trump een f*ckload aan Amerikaanse gevechtshelikopters en andere militaire sh*t aan wal komen in Zeebrugge en Antwerpen. Al deze kaboemboems reizen momenteel gezellig door het Europese grondgebied om te stranden aan de grens tussen ons en “Le Putin” himself. Evenveel militair spiergeflex als wanneer je binnen wandelt in de Basic Fit. Trumpie en Putin zijn dus in feite aan het fluimen naar elkaar over de omheining. Jammergenoeg zijn wij de omheining. Nu ze beiden ook uit het ‘missile pact’ zijn gestapt en China ladida ook nogal zelfzeker met zijn militaire pik staat te zwaaien naar de rest van de wereld, begin ik mij toch een beetje zorgen te maken. Ik heb aan een heleboel mensen (ook aan vrienden die altijd goed geïnformeerd zijn omdat ze een abonnement op de Knack en de Story hebben) gevraagd of zij hiervan op de hoogte waren. Collectief klonk er een dikke, vette, met drol overgoten NOPE. Onze Belgische regering heeft van dit alles  niks gepiept aan hun bevolking en dat vind ik nog het ergste van allemaal. Ondertussen gaat wel het Joke-meets-Bigfoot-circus gezapig verder en zijn er geen ogen gericht naar het reële gevaar. Wat wordt ons nog allemaal verzwegen? Leeft Johny Turbo nog? Was onze koloniale periode simpelweg blanke propaganda? Hoeveel echte informatie hebben wij tot onze beschikking? Dat is een interessant vraag die we in ons achterhoofd moeten houden wanneer we binnenkort op de volgende serie leugenachtige idioten gaan stemmen.

 

Om aan te tonen dat onze leiders nog meer relevant nieuws in de met schaduw gevulde hoek der vergetelheid willen duwen: de CBO-burger is terug te verkrijgen in McDonald’s. Ik durf te wedden dat de meesten onder jullie hier ook niet van op de hoogte zijn. Dit was by far het belangrijkste nieuws dat ik de afgelopen tijd te horen kreeg. Nadat macie’do’s ’s werelds beste burger van hun menu schrapte, zijn talloze mensen niet bij de pakken blijven zitten en een petitie gestart. Dit ging gepaard met een hele beweging waar zelfs de ‘gilets jaunes’ jaloers op zouden zijn. In tegenstelling tot onze milieu-activisten en gele frakskes zie je dit niet in de media. Maar god zijt geprezen! Gerechtigheid triomfeert! De overheerlijke CBO is back! Er is nog hoop voor de mensheid en activisme kan inderdaad wonderlijke dingen teweeg brengen.

 

This is The Odd Man saying: I’m such a fu*king fatso, Mclovin 

Meer lezen...

 

Delv!s - Ertebrekers

 

De kreun Kortrijk, 15/03/2019 

 

Pics: Tommy Debecker

Meer lezen...

 

Godsmack

 

Support: Like A Storm   

 

Trix – Antwerp 13/03/2019

 

Like A Storm start stipt om 20 uur met ‘Pure Evil’ uit hun album ‘Catacombs’, het album dat zijn stempel zet op dit optreden met uitzondering van de songs Wish You Hell, Become The Enemy en Love You To Hate Me uit ‘Awaken The Fire’. Like A Storm is een modern metal band die hun songs een zeer toegankelijke touch geven. De structuren zijn ietwat voorspelbaar. Er wordt handig gebruik gemaakt van simpele melodieën wat refreinen betreft. Cleane zang gaat hand in hand met schreeuwerige uithalen en komen in elke song voor. Sommige songs proberen zich af te zonderen door het gebruik van een bottleneckgitaar in- en outro (Wish You Hell) en didgeridoos (Become The Enemy en The Devil Inside). Het geluid valt best mee. De set duurt 40 minuten. Leuk weetje: met uitzondering van drummer Zach Wood bestaat de band verder uit broers Chris, Matt en Kent Brooks. En ze vallen in de smaak bij het vrouwelijk geslacht.

 

Vóór Godsmack de deur intrapt worden we getrakteerd op een technisch staaltje geluid en licht. Er wordt een remix vol samples de zaal ingeslingerd voorzien van een spetterende lichtshow (!). Het start met het drumwerk van Queen’s ‘We Will Rock You’ en herkenbare deuntjes worden er kort na elkaar in verweven. We horen samples van o.a. Rush en Aerosmith. Mooi origineel opwarmertje. Het echte werk begint met ‘When Legends Rise’ uit hun gelijknamige album. Godsmack, en in het bijzonder Sully, heeft er zin in. Het geluid is loepzuiver (drums!!) en de lichtshow gewoonweg verbluffend. Uitschieters zijn ‘Crying Like A Bitch’, Straight Out of Line’, ‘Awake’, ‘Keep Away’ en ‘Voodoo’. Het showgedeelte mag er ook zijn. Op een gegeven moment krijgt het drumstel gezelschap van een tweede drumstel uitgebreid met een percussieset. Sully neemt plaats en er ontstaat een soort drumbattle waar Sully zich profileert als uitstekend percussionist. Dit wordt door een bomvolle Trix gesmaakt. We worden verwend: ‘Come Together’ van The Beatles wordt gecoverd én omgetoverd in een brok rockgeschiedenis. Stukjes wereldbekende muziekjes volgen elkaar op. ‘Tom Sawyer’ (Rush), ‘Dream On’ (Aerosmith), ‘Back in Black’ (AC/DC) en de gitaarfinale van ‘Stairway to Heaven’ (Led Zeppelin) volgen elkaar op. Met ‘Whatever’ wordt de setlist afgesloten. We krijgen drie toegiften. Eerst volgt er een (te lange) uitleg door Sully over het project ‘Scars’. Dit gaat over o.a. financiële hulp voor mensen met psychische problemen. (Bekende namen worden genoemd: C.Cornell, Chester Bennington..) Daarna volgt ‘Under your Scars’ met Sully op keyboard. Een tearjerker te vinden op ‘When Legends Rise’. De tweede toegift ‘Bulletproof’ verdrijft de melige sfeer gevolgd door het met volle overgave gebrachte ‘I Stand Alone’.

 

Wat opviel was dat gitarist Tony Rombola zichzelf niet in de kijker zet. Eigenaardig want hij speelt zeer voortreffelijk gitaar. Zijn solowerk is herkenbaar. Het is zijn werk. Uitstekend werk. Godsmack rules..en hopelijk blijft dit zo want ‘When Legends Rise’ klinkt anders..

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

 

Tears for Fears 

 

Lotto Arena Antwerpen, 20/02/2019

 

Pics: Steven T'joen

Meer lezen...

 

Marc Ribot's Ceramic Dog

 

De Casino, St-Niklaas - 16/02/2019

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Steel Panther

Support: Gus G

 

De Mast, Tothout, 16/02/2019

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

The Sore Losers

 

Cactusclub Brugge, vrijdag 8 februari 2019

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Mastodon & Kvelertak   09/02/2019 - AB Bxl

 

Wat hebben die Noren hier verloren?

 

1 november 2017, Metallica speelt een eerste keer het Sportpaleis plat. In het voorprogramma zien we Kvelertak die moeite heeft om de kille ruimte te vullen met sfeer en de toestromende fans op te warmen. Een halfuur later heerste vooral de gedachte: ‘Wat hebben die Noren hier verloren?’. Een dik jaar later wordt de beste concertzaal van het land door diezelfde Noren moeiteloos op zijn kop gezet en hadden ze halverwege hun set ons metalhart al gewonnen. Je zou haast vergeten dat er ook nog een hoofdprogramma met naam en faam was.

 

Kvelertak (5/5) vloog verschroeiend uit de startblokken. Opener Åpenbaring, openbaring in het Nederlands, deed zijn naam alle eer aan. Zanger Ivar Nikolaisen, nieuw aan de micro sinds vorig jaar, was energieker dan een opgenaaide Viking op veroveringspad. Hij crowdsurfte al schreeuwend alsof het de normaalste zaak van de wereld was en kreeg meteen de uitverkochte zaal op zijn hand. De catchy tracks 1985, Blodtørst, en Mjød kwamen stevig binnen en er werd geen spaander van de AB heel gelaten. Het lied Kvelertak, letterlijk wurggreep, gaf deze glorieuze triomftocht de slotscène die ze verdiende. Zo zie je maar dat je een band na één optreden niet mag afschrijven. Dat zowel Metallica als Mastodon hen meenemen op hun Europese tournee zegt eigenlijk al voldoende.

 

Mastodon (4,5/5) kreeg een zaal voorgeschoteld die vakkundig was opgewarmd. Met Singing in the Rain hebben Bran, Troy, Bill en Brent één van de origineelste preludes uit de metalscene. Hun gevoel voor humor en relativeringsvermogen is dan ook algemeen bekend. Crowdpleasers High Road, Show Yourself en Curl Of The Burl werden achterwege gelaten. In plaats daarvan kregen we oude krakers zoals Iron Tusk en March of the Fire Ants in ons gehoorkanaal, gelukkig beschermd door oordoppen, geboord. Songs van hun laatste worp Emperor Of Sand (2017) konden natuurlijk niet ontbreken, maar er werd vooral gegrossierd uit Leviathan (2004) en Blood Mountain (2006). Op het einde kreeg deze oerdegelijke demonstratie nog een extra boost door bij de laatste strepen onversneden sludge metal Scott Kelly (Neurosis) aan de bezetting toe te voegen. De vurige vocals van deze levende legende worden geprezen en beneden door vriend en vijand. Met Blood & Thunder, één der beste metal-anthems ooit, werd een laatste keer ongemeen hard uitgehaald. De hoop op een zomerse passage is er na vanavond voor beide bands alleen maar groter op geworden.

 

(BG)

 

 

 

 

 

 

Meer lezen...

 

Parkway Drive, Killswitch Engage & Thy Art Is Murder  -  Vorst Nationaal Bxl

 

Een grootse overwinning van een subgenre

 

Dat degelijke metalcore-formaties enkel te vinden waren op kleine zijpodia van niet nader genoemde metalfestiviteiten of in donkere kroegen van middelgrote provinciesteden, is gelukkig al een kleine tien jaar verleden tijd. Het metalcore-patrimonium won aan aandacht en volgers. Met dank aan menig hardwerkende muzikant met een hoek af uit alle windstreken van onze aardbol. Ook al worden de Bring Me The Horizons van deze wereld door mainstream te gaan geldbejag verweten, slagen vele soortgenoten er in om op één of andere manier trouw te blijven aan hun rauwe roots. Op dinsdag 5 februari waren er in het grote Vorst Nationaal drie dankbare groepen aanwezig met het hart op de juiste plaats. De horde uitgelaten fans zorgde voor de rest.

 

Thy Art Is Murder (4/5) mocht al vroeg op de avond grommend de spits afbijten. Deze Aussies uit Sydney brengen deathcore op een bedje van briesende riffs. Met vier volwaardige albums en een originele sound, die naar eigen zeggen beïnvloed wordt door Gojira, Behemoth en Meshuggah, zijn deze heerschappen goed op weg om bij een volgende Europese tournee misschien zelf te headlinen. Het was even afwachten of deze extreme metal zou aanslaan in de arena van Vorst maar Reign Of Darkness en Holy War deden er geen doekjes om en sloegen harder in dan het ontslag van Joke Schauvliege.

 

Ook bij Killswitch Engage (4,5/5) was er geen opgezet spel te bespeuren. Dit voorprogramma, dat even goed als hoofdact naar het Europese vasteland kan afzakken, was de uitgelezen opwarmer voor wat nog moest volgen. Alle hits, van My Curse tot Life To Lifeless, werden op een dienblaadje aangeboden en volgden elkaar sneller op dan de leugens van D. Trump. Bij Hate By Design werd de onvrede over de zittende president van the USA zonder te veel blabla nog eens onderlijnd. Metalcore heeft als subgenre veel te danken aan Killswitch-jukebox én omgekeerd natuurlijk ook. Dit kon bijna niet strakker gebracht worden.

 

Winston McCall en zijn gevolg prefereerden een opkomst via de grote poort. Onder begeleiding dartelden de binken uit Byron Bay van achter in de zaal al highfivend door de kolkende massa naar de bühne. De Rocky Balboa’s van de metal-/hardcore scene werden als ware bokshelden ontvangen nog zonder één rake klap uit te delen, maar -daarop was het niet lang wachten. Wishing Wells en Prey deden Vorst Nationaal een eerste keer op zijn grondvesten daveren. Crowdpleasers als Carrion, Karma en Wild Eyes mochten in hun strakke set, die vooral uit tracks van Ire (2015) en Reverence (2018) bestond, niet ontbreken. De afwezigheid van dé klimaatprotestsong bij uitstek Dark Days was een minuscuul minpuntje. Met het vlammende vuurwerk tijdens Crushed en de laatste massa-moshpit, hopelijk zonder kleerscheuren en ontwrichte schouders, op de gebalde melodie van Bottom Feeder werd de dikke kers op de gelaagde taart gepleurd.

 

Bedankt Parkway Drive (4,5/5) en co om deze doordeweekse dinsdag in februari in te kaderen zoals het doorwinterde metalbands betaamt.

 

(BG)

Meer lezen...

 

De Staat + The very Very Danger 

 

De Casino  Sint Niklaas, 02/02/2019

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Behemoth, At The Gates en Wolves In The Throne Room

 

Ancienne Belgique, Bxl,  03/02/2019

 

Post-apocalyptische proporties

 

Met I Loved You At Your Darkest hadden Behemoth (4/5) met voorsprong één van dé metalplaten van 2018 afgeleverd. Loeihard vanuit de donkerste krochten, maar tegelijk zeer toegankelijk voor al wie het wil proberen. De AB werd op een paar ticketjes na net niet uitverkocht maar zat toch al vroeg op de avond afgeladen vol.

 

Menig metalband met naam en faam maakt er de laatste jaren een goeie gewoonte van om een voorprogramma samen te stellen die haast even kwalitatief gespeend is als de hoofdact zelf. Ook Nergal en co hadden twee kleppers op de line-up geposteerd om de boel op te warmen. Wolves In The Throne Room (3,5/5) mochten als eerste de Brusselse bühne bestijgen. Met een trio tracks van hun jongste album, alle drie van om en bij de tien minuten, op een bedje van wierook was hun speeltijd snel gevuld. Met de bloeddorstige overtuiging van een wolfpack op jacht konden ze op heel wat bijval rekenen. Maar het waren uiteindelijk At The Gates (4,5/5) die de zaal een eerste keer echt in lichterlaaie zetten met klassieker Slaughter Of The Soul, ‘Go!’. Deze Zweden zijn na een lange afwezigheid sinds 2015 volledig terug. Na Lokerse Feesten vorig jaar konden deze heerschappen met zowel ouder als nieuw gerief ook hier moeiteloos overtuigen.

 

Iets over 21u zetten de kinderstemmetjes van Solve de poorten naar de hel wagenwijd open. Deze onheilspellende prelude deed spanning in het publieke naar een ongekende hoogte stijgen. Gemaskerd als duiveltjes uit een doosje kwam het Poolse viertal tevoorschijn om ons met Wolves Ov Siberia, Daimonos en Ora Pro Nobis Lucifer voorgoed naar het vagevuur te verbannen. Om nu nog een aflaat te kopen waren we schromelijk te laat. Met Ecclesia Diabolica Catholica en Blow Your Trumpets Gabriël nam de show post-apocalytische proporties aan. We werden van onze zwarte metalsokken geblazen en van de ene in de andere infernale bezwering meegesleurd. Lucifer zorgde een uur en half later voor een orgelpunt die de lichtbrenger zelf zou doen gniffelen van geluk.

 

Volgende afspraak, op één van de main stages van Graspop, staat al met bloedrode Damiaanstift op de kalender.

(BG)

Meer lezen...

 

Massive Attack -  Paleis 12, 31/01/2019

 

Massive zonder massief

 

Dat Massive Attack enkele baanbrekende platen op zijn conto heeft staan blinken en hun liveshows in jaren negentig en de early nillies erbovenuit staken is niets nieuws onder de winterzon. Massive Attack is een begrip die nog steeds voor kwaliteitsvolle triphop van de bovenste plank staat. Edoch geraakt er na een dikke dertig jaar ietwat sleet op de succesformule.

 

Hun nieuwe lichtshow met steevast controversiële boodschappen en een sneer naar de hedendaagse problematiek plaatste alle zintuigen op scherp. De show draaide rond de 20ste verjaardag van hun magnum opus Mezzanine. We konden dus heel wat classics uit het desbetreffende album verwachten. De boel kwam heel traag op gang. Door de vele onderkoelde lijven in het publiek was de swung in het begin ver te zoeken. Vanaf de titeltrack was de volle zaal opgewarmd en konden de Britten uit Bristol op meer bijval rekenen. Gastzanger Andy Horace en gastzangeres Elizabeth Fraser wisselden vlotjes van wacht. Teardrop en Group Four konden op het einde het bisnummerloze optreden nog nipt boven de middelmaat brengen. We kunnen met zekerheid stellen dat we in een ver en dichter verleden iets meer van hen gewoon waren.

 

Desalniettemin blijft dit één van de beste Britse uitvoerproducten waar wij ook na de Brexit gerust extra taksen op willen betalen.

 

Pics - Review: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

John Corabi (The Dead Daisies) Acoustic

 

De Bosuil, Weert, 30/01/2019

 

Pics: Elsie Roymans

Meer lezen...

 

Persistence Tour 2019

Brielpoort Deinze 25/01/2019.

 

Walls of Jericho - Municipality Waste - Ignite - Sick of it all

 

More pics : Persistence tour

 

(Pics & copyright Frank Verlinden)

Meer lezen...

 

Monster Magnet + Puppy

 

De Kreun, Kortrijk 26.01.2019

 

PUPPY mocht aftrappen in een bomvolle De Kreun. Dit Britse trio brengt stevige rock in de trend van Weezer en dergelijke. Ze brengen hun songs strak en maken gebruik van korte breaks die perfect uitgevoerd worden. De zangpartijen van gitarist/zanger Jock Norton klinken braaf en zijn meestal tweestemmig met de hulp van bassist Will Michael.

De stemmetjes zijn precies afkomstig van kereltjes aan de rand van de puberteit. Ze staan in schril contrast met de muziek. Dat is wennen. Hun set startte met ‘Entombed’. Dit nummer geeft u onmiddellijk een idee waar de band voor staat. Simpele krachtige gitaarriff met mokerslagen van bas en drum. Dat blijkt ook de formule voor de volgende songs van de set.

Na twintig minuten viel het gitaargeluid weg. Gelukkig kon Jock snel het euvel verhelpen. Na de song grapte Jock dat dit een onderdeel van de show was.  Britse humor. Altijd top.

 

MONSTER MAGNET werd ingeleid door de openingsgeluiden van hun album ‘Dopes to Infinity’ gevolgd door de song zelf. De toon was gezet. ‘Rocket Freak’ uit het album Mindfucker volgde.  Verder passeerden ‘Crop Circle’ uit Powertrip, ‘Radiation Day’ uit Monolithic Baby en ‘Melt’ uit God Says No. Het geluid zat goed en Wyndorf maakte opnieuw volop gebruik van echo en nagalm.

 

De setlist bestond enkel uit pareltjes. ‘Look to your Orb’ , ‘Ego, the Living Planet’ en ‘Negasonic Teenage Warhead’(Dopes to Infinity) waren uitschieters. Er werd afgesloten met ,hoe kan het anders, ‘Spacelord’ uit Powertrip. We kregen drie songs extra: ‘CNN War Theme’ uit Monolithic Baby, ‘Dinosaur Vacuum’ uit Superjudge en de titeltrack ‘Powertrip’ .  Ik merkte op dat ik de bassist al eerder gezien had in een andere band. En inderdaad. Het was Chris Kosnik, bassist bij The Atomic Bitchwax. Hij verkeerde in bloedvorm. Dave Wyndorf heerst en daar zijn we gelukkig mee. 

Monster Magnet mag nooit verdwijnen. Nooit.

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

 

Bent Van Looy + Tim Knol

 

Handelsbeurs, Gent, 18/12/2018

 

Na twee jaar schrijven trok Bent Van Looy in januari met een zak vol nieuwe songs naar Los Angeles, naar zijn intussen vaste producer en muzikale duizendpoot Jason Falkner. Yours Truly heet de nieuwe plaat, vol rijkelijk gearrangeerde nummers over het leven zoals het nu is, en zou kunnen zijn. Het is het derde luik van de solotriptiek die Bent met Jason Falkner opnam. Ontroerende, scherpe teksten, lekker veel akkoorden en nu ook een ukelele. Bent en band zetten zich schrap. En u?

 

Ook zijn vorige twee albums stelde Bent voor bij Democrazy: de schuchtere, melancholische bekentenissen op Round The Bend in 2013 in Minard en de breeduit waaierende verhalen van Pyjama Days uit 2016 in de Handelsbeurs. Yours Truly is het derde luik van de triptiek, waarop Bent Van Looy zichzelf in vraag stelt, moed inzingt, en hier en daar zelfs lijkt te aanvaarden. 

 

©Democrazy

Pics: Jeroen Bal

 

Meer lezen...

 

Nits

 

De Casino, St-Niklaas, 13/12/2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

 

Meer lezen...

 

Portland

 

Villa Bota, Brugge

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

Zeal & Ardor (5.5/5)

 

L’Aeronef, Lille, 09/12/18

 

Imponeren, sans gilet jaune

 

Met hun tweede worp Stranger Fruit, een uitgebreide tournee langs Europese concertclubs groot en klein en komend voorjaar een Amerikaanse tournee in het voorprogramma van Baroness, kunnen we stellen dat Zeal & Ardor in 2018 vele metalharten gestolen heeft. Manuel Gagneux, een Zwitserse Amerikaan, is het meesterbrein en de drijvende kracht (en dit mag je letterlijk nemen) achter dit nieuw fenomeen. Met gospel-, blues- en zelfs een snuifje soul-invloeden zal hij de komende jaren het metal landschap zoals we het altijd gekend hebben met zekerheid hertekenen.

 

Nadat we Stranger Fruit afgelopen zomer purper gedraaid hadden, waren onze verwachtingen voor dit optreden misschien wel van alle bezochte live-evenementen het hoogste gespannen. Geen enkele keer werden ze in 2018 zo ruimschoots ingelost als hier. Met een vijfkoppige achterhoede, waarvan twee ‘backing vocals’ naast hem geposteerd, heeft Gagneux iets om op terug te vallen. Maar het waren vooral zijn strakke riffs en de overdonderende vocals in combinatie met het rijkelijk gevuld spectrum aan invloeden die onze monden wagenwijd deden openvallen. Al vroeg in de set werd L’Aeronef tijdens Row Row omgetoverd in een zelden gezien feestje dat veel weg had van een bezwerende ceremonie van één of andere duistere groepering. Zonder geel hesje volledig in het zwart gehuld wist Z & A ons anderhalf uur lang te overtuigen, te boeien en vooral te verrassen. Don’t You Dare werd kort voor het einde als orgelpunt in het zwerk gekeild. De laatste gig was dit jaar met voorsprong het beste.

 

Achteraf zagen we nog hoe Manuel Gagneux zelf zijn materiaal opruimde en ons met alle bescheidenheid van de wereld groette. Een heerser met het hart op de juiste plaats.

(BG)

 

 

Meer lezen...

 

Clawfinger & Krissy Matthews

 

De Casino, St-Niklaas.  09/12/2018

 

Meer lezen...

 

Magnus (Try Out)

 

De Casino, St-Niklaas, 05/12/2018

 

 

Meer lezen...

 

ID!OTS / UGLY PAPAS

 

De Kreun Kortrijk, 7 december 2018

 

Perfect match

 

Ugly Papas : Tijdloze nostalgie.

 

Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself  waren als vanouds in form en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden  en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was. Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse  Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. Satellites Are Spinning is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo. 

 

Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.

 

Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town

 

Idiots : Bleeding Volcano

 

In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.

 

Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven.  Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen.   De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk staan op het menu.  Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ugly papa eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende Ma Guitare -  en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af.  Je hebt constant  het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten . En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener Discotheque tot en met afsluiter Norton viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige Mosquito, 60Miles en de octaver op The Bill, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde Ma Guitare: Het blijven mijn favorieten.  Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten. Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.

 

Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton

 

Rev: LVK

Pics: Heidi Mares

 

 

Meer lezen...

 

The Dead Daisies 

 

Alcatraz club Show.

 

De Kreun, Kortrijk, 29/11/18

 

Pics: Jean-luc Devos  Tom Van der Stede

 

 

Meer lezen...

 

Intergalactic Lovers - Mooneye

 

Cc Zomerloos, Gistel, 24 November 2018

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

KADAVAR - Monolord

 

21 november 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

Om 20:00 uur werd het startschot gegeven voor MONOLORD. Dit trio uit Zweden kwam hun recentste worp ‘Rust’ voorstellen in een volle De Kreun. Na Empress Rising (2014) en Vaenir (2015) is dit hun derde werk dat reeds verscheen in 2017.

De band had er duidelijk zin in. Bassist Mika Hakki (ex-Draconian) hanteerde zijn instrument als een hakbijl. Tijdens een optreden blijf je beter uit zijn buurt. De basgitaar wordt in alle richtingen ‘geworpen’. Het is een kunst om tijdens de acrobatie toch nog de song strak te brengen. Want ‘strak’ is hét kenmerk voor deze band. De doomsongs knallen. En neem daarbij de zangpartijen van gitarist Thomas Jäger, dan is de song af. De contrasterende cleane zang van Thomas past perfect in het plaatje. Songs als ‘Where death meets the sea’ en ‘Rust’ werden meesterlijk uitgevoerd. Duidelijk in zijn nopjes wipte hij plots van het podium en tussen de fans haalde hij alles uit zijn gitaar. We werden verwend.

Esben Willems is als drummer top tijdens het samenspel met Mika.  De grootte en de opstelling van het drumstel brengen je in de war. Precies van een beginnend orkestje. Tot Esben de stokjes in handen neemt. Dan weet je het wel. De bijgevoegde klankeffecten aan de basgitaar zijn van het soort dat je het idee krijgt dat er in een rotswand van een grot geboord wordt met een steenboor van diameter 30 cm. Wat een sound. Monolord is één van de beste support-bands die ik ooit aan het werk zag. Ook nog mijn felicitaties aan de klankman. Great job!

 

Mannen met baarden: wie zijn ze? Wat doen ze? Wel beste lezers, ze komen, ze spelen en laten u onthutst achter. KADAVAR speelde met vol vertrouwen .

 ‘Purple Sage’ uit hun eerste album ‘Kadavar’ is een typisch seventies-psychedelische song . En dat is kenmerkend voor de band. ‘Doomsday Machine’ uit ‘Abra Kadavar’ slaat in als een bom. De ritmeveranderingen volgen elkaar snel op.  Drummer Christoph Bartelt geeft zijn drumstel er van langs alsof zijn leven er van afhangt. De kwaliteit van drumvellen is er op vooruit gegaan merk ik.

Gitarist Christoph Lindemann is hun vorige passage in ons land nog niet vergeten. Hun optreden in de Kortrijkse club ‘The Pits’ in 2012 haalt hij nog eens aan. ‘The old man’ wordt ingezet. Die song heeft lichte ‘Maiden’ invloeden, uit hun beginjaren dan. Het is een plezier om te zien hoe het drietal opgaat in hun muziek. Er wordt strak gespeeld. Maar het moet gezegd: bepaalde riffs zijn moeilijk te onderscheiden van andere. Ze zijn van die aard dat je je terug in de jaren zeventig waant. Maar toen waren die nieuw. Vandaag de dag is de kans groot dat dit in clichés vervalt. Ook omdat ze eenvoudig zijn en klinken. Anderzijds is het zo dat de songs met volle overtuiging gebracht worden.  En dat zorgt altijd voor een feest. En alweer een pluim voor de klankman.

 

Rev: Guido Grymonprez

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

Nightwish

 

Lotto Arena, Antwerpen, 07/11/18

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

RGMC XXL 

 

Het entrepot, Brugge, 03/11/2018

 

Aeverium - Carneia - Lacuna Coil - Spoil Engine

 

Pics: 4T6 Photography

 

Meer lezen...

 

Macy Gray 

 

La Madeleine, Brussel, 02/11/2018

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Life of Agony 

 

Support: BillyBio - All Hail the Yeti

 

De casino, St-Niklaas - 30/10/2018

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

The Sore Losers,

 

De Kreun Kortrijk, 25/10/2018

 

Voor de liefhebbers van trillende trommelvliezen kon je vorige donderdag de Kortrijkse muziektempel ‘De Kreun’ binnen huppelen om aan je doordeweekse trekken te voldoen. Gezien ik mij had opgegeven de cd-review te doen werd mij gevraagd om dit concert mee te pikken. Ondanks mijn sociale angsten betrad ik, volledig incognito, het Kortrijkse strijdtoneel met veel nieuwsgierigheid. Zal de plaat goed vertalen naar een live performance? Zal de pitta erna nog open zijn? Zal mijn ex daar zijn? Word ik straks neergestoken op straat? Veel vragen die snel beantwoord zullen zijn.

 

 

Het eerste wat me opviel was de diversiteit van het publiek. Iedereen was vertegenwoordigd: van de oude rockers met het grijze haar, tot de hipsters, de snobs en de mensen met standaard een zakje oregano op zak.

 

 

Toen ik binnenkwam was het voorprogramma, The Glücks, bezig. En man wat was me dat! Ik had nog nooit van deze Oostendse liefdesvogeltjes gehoord. Op het podium stond een White Stripes-formatie maar zonder het ‘peppermint gekleurde circus’-voorkomen. De sound was vuil en zo modderig als een Chirolid dat zondagavond thuiskomt. Het deed me denken aan de oude ‘Kills’ die een kindje maakten met ‘The Blood Red Shoes’ die op hun beurt onder invloed van crack-cocaïne een kindje maakten met een maatschappelijk gefrustreerde grizzlybeer, et voila: The Glücks! I love it! Ik heb dan ook daadwerkelijk een plaatje gekocht en een sticker om op mijn Deawoo ‘de doodskist’ Lanos zijn grijze kont te kleven. We waren goed opgewarmd voor de main act.

 

 

De set van The Sore Losers begint niet met een nieuw nummertje, maar er werd voorzichtig gekozen voor een nummer uit hun plaat ‘Roslyn’: ‘Don’t Know Nothing’. Maar dat geeft niet. Het nummer begint met een lekkere drum groove die iedereen wist te prikkelen voor wat nog moest komen. Zelfs de rookruimte buiten was leeg. I’m impressed! Het nummer, ‘Got It Bad’ is een bom om live te horen en ook ‘Dark Ride’ uit hun nieuwe plaat vertaalt erg goed live. De bas en drum dragen dit nummer als de pilaren van het Parthenon van Athene. Daarna kort even de gitaren stemmen om over te gaan naar ‘Eyes On The Prize’. Hier is het samenspel even leuk als op de plaat. ‘Denim On Denim’ kwam echter minder goed over. Dat was deels te wijten aan de zang die niet meekon met het nummer, jammergenoeg een terugkerend probleem tijdens het verder verloop van de show. Instrumentaal was het verder wel OK. Ook enkele medetoeschouwers van het muzikale spel beaamden dit. Lag het aan de mix? Of stemproblemen? Soms was de zang goed qua volume, maar andere keren bijna onhoorbaar. Naar het einde van de set toe kwamen nog enkele sterk gewaardeerde klassiekers als ‘Beyond Repair’ en ‘Juvenile Heart Attack’, nummers die nooit teleurstellen.

Uiteindelijk was de set goed en had ik een leuke avond. De zang stelde soms wat teleur. De nieuwe nummers vertalen niet allemaal even goed naar een live setting en er was een duidelijk contrast met het oude en hardere werk. Metaforisch kunnen we concluderen dat het muzikale etentje zeker en vast geslaagd was. De menukaart was zo aantrekkelijk als een erg vriendelijke, schaarsgeklede dame die uit een taart springt. Het hoofdgerecht was lekker, maar miste voor mij wat extra ‘spice’. Wat er vooral uitsprong was het voorgerecht ‘The Glücks’, een gerechtje dat ik de volgende keer zeker opnieuw zal bestellen om de smaken ervan nog meer te ontdekken.

 

 

Aan The Sore Losers kan ik enkel nog zeggen: machtig album, ik hou er enorm van… Gracias Señors.

 

Rev: Hans Braekeveldt

Pic: 4T6 Photography

 

 

Meer lezen...

 

Arrested Development

 

Vooruit Concertzaal, 23/11/2018 

 

Pics: Koen Timmerman

Meer lezen...

 

The Melvins – John Spencer – Shitkid

 

21 oktober 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

 

Om exact 19:30 uur mocht Shitkid de aftrap geven in een totaal uitverkochte zaal.

 

Er verschijnen op het podium twee jonge meiden met gitaar en basgitaar. Een elektronische drum wordt opgestart door de bassiste en we zijn vertrokken. Een simpel basritme zoals we meermaals te horen kregen door verschillende bands tijdens de new-wave periode wordt ingezet. Scherpe gitaarakkoorden vergezeld van zangpartijen doen mijn mond openvallen.

 

Shitkid zijn scandinavische meisjes die goed naar Duitse new-wave hebben geluisterd. Er wordt vals gezongen dat het geen naam heeft, maar blijkbaar vormt dat geen probleem. Voor mij dus wel. Na het tweede nummer word ik getroffen door een plotse aanval van dorst en een onbekende kracht drijft mij richting bar. Dat blijkt mijn redding te zijn.

 

Na dertig minuten trommelvliezenfoltering hoor ik de eerste klanken van de volgende act:  John Spencer. Voor de meesten onder ons is dit geen onbekende. Ooit zag ik hem aan het werk met zijn Blues Explosion op Pukkelpop.  Van blues was geen sprake, wél van strakke garagerock.

 

Gelukkig is John vergezeld door drie muzikanten. Een drummer, een toetsenist en een percussionist.

 

Dit zootje ongeregeld brengt het eerste halfuur iets ten gehore waarbij mijn lichaamshaar, uitgezonderd mijn hoofdhaar,  gaat rechtstaan. Neen, ik word niet gepakt door muzikale schoonheid maar door iets dat ik moeilijk kan verklaren. Ik hoor een speelgoedorgeltje, de percussieman die met een hamer (!) op een metalen plaat en veer timmert en mijnheer Spencer zelf die niet door heeft dat er zes snaren op zijn gitaar gespannen zijn. De zangpartijen(?) worden meer gesproken dan gezongen. Plots is er hoop. Er komt stilaan respons door de aanwezigen want John brengt wat oud herkenbaar werk. Maar voor mij is de boot reeds gezonken. Ik merk méér volk aan de bar op.

 

Alle hoop om de avond te doen slagen ligt in het kamp van The Melvins. Een viertal verschijnt. Gitaar, twee basgitaristen en een drummer.

 

Er wordt afgetrapt met ‘Sesame Street Meat’. Het geluid in de benedenzaal is in orde. De samenzang zit zeer goed. De gitaarklank staat als een huis. Eén bassist vormt samen met de drummer een muur van geluid terwijl de andere bassist met behulp van effectpedalen een wolk creëert rond de melodie. Origineel en het werkt nog ook.  ‘At The Crawl’ wordt ingezet. Aan de typische onregelmatige mokerslagen wordt hier snel duidelijk dat dit viertal in bloedvorm verkeert.  Bij ‘The Kicking Machine’ mag de geweldige drummer zijn duivels ontbinden. Wat een kracht.  Bij ‘Anaconda’ worden alle registers opengetrokken.  Een gitaarriff ‘in your face’.  ‘Let It All Be’ zet dan weer de zaal in beweging.  De hel breekt los bij ‘Honey Bucket’. Rock ’n roll ten top! De sitar kondigt ‘The Bit’ aan. Een trage agressieve song met een Sabbath-achtige gitaarriff. ‘Don’t Forget To Breathe’ is een nummer met een groot blues gehalte door het slepende ritme maar steekt prachtig in elkaar. Een van de beste songs van de avond.

 

‘Onions Make The Milk Taste Bad’ heeft een licht Primus-gehalte. Weird.Daarna wordt alle opgekropte energie losgelaten tijdens het instrumentale ‘The Talking Horse’

In ‘Evil New War God’ zijn de onvermijdbare mokerslagen terug.  Het drumwerk is werkelijk subliem.

Er vallen die avond zes covers te horen: ‘Saviour Machine’ (David Bowie) , ‘What They Say’ (Red Kross) , ‘Sway’ (The Rolling Stones), ‘Moving To Florida’ (Butthole Surfers), ‘Stop’ (James Gang), en ‘Rebel Girl’ (Bikini Kill) waarbij Shitkid te gast mag zijn.

Als laatste nummer wordt ‘So Long, Farewell’ gebracht. Een luid ‘traag’ afscheid van deze uitzonderlijke band.

 

The Melvins worden bij de grondleggers van de grunge gerekend. Dit klopt niet helemaal want The Melvins zijn van alle markten thuis. Punk, seventiesrock, grunge, alternatieve rock, experimenteel…Overal drukken ze hun stempel.

 

Hun eerste schijf kwam uit in 1984 en in 2018 brachten ze hun vierenvijftigste plaat uit, EP’s, verzamelaars en liveplaten inbegrepen. Stoppen moeten ze van mij nog lang niet.

 

Keep on rockin’, Buzz!

 

(Guido Grymonprez)

 

 

Meer lezen...

 

Sons

 

@ Den Trap - Kortrijk, 20/11/18

 

Pics: Tom Van der Stede

Meer lezen...

 

Lordi 

Silverdust - Egokills

 

Alcatraz Club Show, 10/10/2018, De Kreun - Kortrijk

 

Pics: Steven t'joen

Meer lezen...

 

Therapy?

 

De Kreun - Kortrijk, 11/10/18 

 

Pics: Steven t'joen - Tom Van der stede

Meer lezen...

 

Goose Non stop for life 2018

 

Kortrijk Weide, 29/10/2018

 

Pics: Tom Van der stede

Meer lezen...

 

Kensington 

 

Student Kick Off, Gent, 26/09/2018

 

Pics: Tom Van der Stede - StevenT'joen

Meer lezen...

 

Saxon,  AB - Brussel, 19/09/18 

 

Brief aan Biff

 

Beste Biff

 

Ik zag u voor het eerst in 2017 op de tiende editie van een feestelijk Alcatraz. U speelde de hele line-up vol kleppers met de metalhorns in de neus naar huis. Uw Britse jovialiteit zorgde ook afgelopen woensdag voor een gezellige sfeer in de mooiste concertzaal van het land. Ongedwongen reeg u oud en nieuw materiaal aan elkaar.

 

Met uw 67 lentes op de teller bent u nog lang niet uitgeteld en uw trouwe achterhoede, ongezien in het genre, allerminst. Iedere song wordt met een korte maar krachtige bindtekst ingeleid, telkens duidelijk voorzien van jaartal en album. U stelt zich in tegenstelling tot heel wat landgenoten uit dezelfde business allerminst arrogant op. Uw verwijzing met vette knipoog naar één van de vele comebackalbums uit de jaren negentig is daar een prachtig voorbeeld van. U weet namelijk als geen ander dat zelfrelativering het begin van succes is.

 

U hebt lyrics neergepend over corrupte coppers nog voor het hip was en er sprake was van het fenomeen gangstarap. Ook uw favoriete textiel wordt zonder verpinken treffend bezongen in Denim & Leather. Iets voor echte heren van fatsoen. U koos ooit tijdens een creatieve dip om Ride Like The Wind van Christopher Cross, één van de mooiste heartlandrock hits ooit, een heavy metal bewerking te geven. Het is tot op heden één van de beste covers die we mochten aanhoren

 

U vulde met verve grotendeels de leemte op die na de dood van Lemmy ontstond en gaf uw overleden vriend, bijna drie jaar na dato, ook in de AB een passend eerbetoon. Dit deed u niet door een Motörhead-klassieker in een Saxon-jeansjasje te steken, maar wel door een eigen song aan de besnorde held op te dragen. Iets wat de whisky nippende Lemmy al grijnzend van onder zijn hoed dankbaar zou aanschouwen.

 

Dat u niet altijd historisch correct bent en zoals in Crusader soms een loopje neemt met de geschiedkundige werkelijkheid zien we, in tegenstelling tot enkele haatdragende met vlaggen zwaaiende organisaties, door de vingers alleen al omdat het opzwepend karakter van deze songs ruimschoots zege viert. ‘Fight the good fight, believe what’s right’.

 

Dat Thunderbolt uw beste verkochte album is sinds Solid Ball Of Rock (1991) is nog maar eens het bewijs dat uw populariteit in de laatste jaren terecht terug aan het boomen is. Er staan natuurlijk ook heel wat stevige tracks met body op de laatste worp die het ongetwijfeld één van de platen van het jaar maakt. Terwijl we terugdenken aan uw wapperende grijze haren leggen we nog eens Heavy Metal Thunder op, het lied dat de Ancienne Belgique finaal op haar knieën kreeg.

 

Power & glory to den Biff!

 

 

Rev: Bram Gheysen

Pics: Nathan Dobbelaere

 

 

 

Meer lezen...

 

Leffingeleuren 2018 

 

14.15.16 SEPTEMBER 2018 // LEFFINGE, MIDDELKERKE

 

Pics: Frank Verlinden

 

More pics on Dump Facebook page

 

Meer lezen...

 

Ugly kid Joe - Haggars Cat - Yellowcake

 

De Casino, St-Niklaas, 12/09/08

 

Pics: Steven t'joen

 

 

Meer lezen...

Rose Tattoo - v8 Wankers

 

Alcatraz Club Show, De kreun Kortrijk, 14/09/18

 

Pics: Jean-Luc Devos

 

Meer lezen...

 

Frietrock 2018

 

Ieper, 08/09/2018

 

Red Zebra - Dog eat Dog - The Scabs - Channel Zero

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Hooverphonic (Try-out)

 

De Casino, St-Niklaas, 29/08/18

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

The Sheila Divine

 

Crammerock, Stekene, 01/08/18

 

Pics: Nin fonténai

 

 

Meer lezen...

 

Nile Rodgers 

AB, Brussel, 19/08/2018

 

Waanzinnig CHIC

 

Pics: Nin Fonténai

 

 

Meer lezen...

 

Goose (Try-out)

 

De zwerver, Leffinge, 14/08/2018

 

Pics: Trees Rommelaere

Meer lezen...

 

 

The Sore losers  (Try out)

 

Den Trap - Kortrijk, 14/08/2018

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Ieperfest 

 

Ieper, 10-11-12 Augustus 2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

Full photo report : Ieperfest 2018 

 

 

Meer lezen...

 

Alcatraz Hardrock & Metal Festival 2018

10-11-12 Augustus 2018, Kortrijk

 

Het verdict:

 

Drie dagen lang golfden we mee op een zee van gierende gitaren doordrongen van een topsfeer waar weinig andere festivals aan kunnen tippen. Deze editie loste alle verwachtingen in met een rist aan uitblinkers.

 

10. Satyricon

De snedige riffs van deze nijdige Noren konden tot ver buiten de Swamptent op heel wat bijval rekenen.

 

9. Bark

Als opener van het festival is het niet altijd even makkelijk om de boel in lichterlaaie te zetten. Maar dit buitenkansje werd door deze Antwerpenaren met beide handen gegrepen.

 

8. Battle Beast

Nieuwe naam in de metalwereld die alle clichés van het genre met succes nieuw leven in blaast.

 

7. Alestorm

Deze Pirates of the Caribbean van de metal ontgoochelden allerminst. Dé meezingaward ging met voorsprong naar Alestorm. Aargh!

 

6. Ross The Boss

Klassiekers van Manowar op een bedje van nostalgie. Ross Friedman had al zijn legendarische riffs nog onder de knie en de goed gevulde wei zag dat het goed was.

 

5. Phil Campbell & The Bastard Sons

Ook zonder iconische frontman kon Phil Campbell zowel bekoren met eigen werk als met enkele Motörheadcovers.

 

4. In Flames

Eén van de vele klinkende namen op de line-up hadden met een dik uur genoeg om hun stempel te drukken op deze jaargang. Ook al ontbraken enkele persoonlijke favorieten, In Flames greep de opgedaagde massa meteen bij het nekvel.

 

3. Amorphis

Hun complexe composities komen live nog beter tot hun recht dan op plaat en dat is niet vanzelfsprekend. Hun aanwezigheid was een uitgelezen kans om te graven in hun uitgebreide discografie die blijft verrassen. We werden na ieder nummer aangesproken met ‘my friend’ wat de band met deze fijne Finnen alleen nog maar sterker maakte.

 

2. Pro-Pain

Al vroeg op vrijdagnamiddag werden we van onze sokken geblazen door enkele gebalde vuistslagen van songs. Deathwish en Voice Of Rebellion bleven nog lang nazinderen. We zijn nog meer PP-fan dan we al waren.

 

1. Behemoth

Nergal en zijn bokkenrijders schuwen liever het daglicht, maar omstreeks 18u kwamen ze als een duivel uit een doosje de bühne op om iedereen met verstomming te slaan. De vlammen, de zwarte papiersnippers en tientallen crowdsurfers maakten deze strakke set af. Voor wie er nog aan twijfelt, satanisme is nog steeds hip & happening.

 

De daaropvolgende vriendelijk gevraagde minuut stilte voor Phil Baheux (Channel Zero) die vijf jaar geleden overleden is, werd trouw en eendrachtig opgevolgd. Een mooi moment om samen met al het edelmetalen geweld van de voorbije drie dagen in te kaderen.

 

Tot volgend jaar, Alcatraz. 

 

Bram Gheysen - Tom Van der Stede - Jean luc Devos

 

 

Meer lezen...

 

Dranouter 2018 

 

Pics: Frank Verlinden.

Meer lezen...

 

Metaldag @ Lokerse Feesten

 

Het ijzer smeden als het heet is

 

Dertig graden, geen zuchtje wind en een line-up om in te kaderen. Zo kan de metaldag van Lokerse Feesten 2018 kort samengevat worden. Naar jaarlijkse gewoonte is de eerste zondag van augustus de hoogdag voor liefhebbers van het betere metaalwerk. Zeven formaties traden aan op de Lokerse bühne. Allen met het zelfde doel voor ogen, het ijzer smeden wanneer het heet is. Een makkie zo bleek bij deze temperaturen.

 

Diablo Blvd. (3,5/5) had de ietwat ondankbare taak om de met mondjesmaat vullende Grote Kaai te prepareren. Alex Agnew had er zoals altijd zin in en slaagde er in om het volle halfuur zijn zwarte jeansvest aan te houden. De gechambreerde metalheads konden de kant-en-klare tracks van de Belgische trots van de dag wel smaken. Rise Like Lions en Black Heart Bleed gingen dan ook als een verfrissende golf over de hoofden van de vroege vogels. Daarna mocht At The Gates (4,5/5) het tweede slot vullen. Misschien had deze Zweedse metalgrootheid van weleer wat later op de avond iets beter gepast, net voor hun genregenoten van Gojira. Toch daalden de oude en nieuwe songs als mokerslagen neer over het publiek. Hun laatste worp hoort dan ook bij het betere afgeleverde werk van 2018. Omstreeks 18u vuurde Jamey Jasta zijn troepen het podium op. Hatebreed (5/5) zorgde als eerste van deze hoogdag voor een gezellige drukte vooraan. Er werd gedwee gesprongen en meegebruld en de moshpits volgden elkaar met de regelmaat van de dubbele basdrum op. Met Proven en Destroy Everything schakelde dit hardcore-genootschap van enthousiaste lieden met gemak nog twee versnellingen hoger. Met als gevolg dat één van onze meegereisde vrienden in alle hevigheid zijn schouder ontwrichtte en vroegtijdig moest afgevoerd worden. Gelukkig kon alles, na enige ontnuchtering, terug op zijn plaats gezet worden. Een pluim voor het verzorgende personeel van de EHBO en het AZ van Lokeren.

 

Steel Panther (3/5) mocht wat later de grote kleppers inluiden. De gimmick der metalgimmicks had ons twee jaar geleden, met hun beproefd recept van hairmetal en alle vunzige grapjasserij, weggeblazen. Maar na vier albums zit er wat sleet op de geföhnde formule. Desalniettemin blijven we fan en zullen we hen in de toekomst zeker niet links laten liggen. Death To All But Metal is en blijft één van de grootste oorwurmen allertijden. Nadat we de magen gevuld hadden, waren we klaar voor dé metalsensatie van de laatste jaren. Gojira (5/5) kan al een dik decennium op brede aanhang rekenen, maar na Magma (2016) is die nog exponentieel gestegen. Zelfs Rob Halford himself uitte zich via sociale media als fan van deze Fransen. Frontman Joe Duplantier laat het niet om het meeste drieste werk uit hun discografie naar voor te schuiven, afgewisseld met klassiekers als Flying Whales en Stranded. Het heerlijke Vacuity werkte deze overrompelende passage perfect af. Mochten Les Bleus zo voetballen zou dit hun gekelderde populariteit doen heropleven. Uiteindelijk was de grootste schare fans van de dag komen opdagen voor Judas Priest (4/5) Nadat de zon was verdwenen achter de einder kon al wat het daglicht niet mocht zien tevoorschijn komen. Met een kersvers album Firepower onder de arm, dat zowel bij jong en oud op heel wat bijval kon rekenen, vlogen Halford en co huppelend uit de startblokken, voor de gelegenheid gehuld in een zilverkleurige outfit. De review daarover laten we over aan de Jani Kazaltzissen van deze wereld. De Priest-jukebox spuwde classics alsof het niets was. Turbo Lover, Painkiller en Breaking The Law werden in koor meegezongen en deze kranige Britten zorgden voor een oerdegelijk orgelpunt. Brides Of Lucifer mocht voor de overgebleven zielen het metalen dessertbuffet verzorgen met een sorbet van frisse covers.

 

Tot volgend jaar, Lokeren!

 

(BG)

 

(Pics: Lightbox Revelation) 

Meer lezen...
Page 1 of 12
Goto page: 1, 2, 3 ...