The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
26 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
20 FEB
Tears for Fears
Fotogalerij
Photo report: Alcatraz club show - De kreun
Photo report: Alcatraz club show - De kreun
Festival report: Alcatraz - Zaterdag
Festival report: Alcatraz - Zaterdag
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Elvis Costello
Photo report: The Paladins
Photo report: The Paladins
Concert report: Filter - Combichrist
Concert report: Filter - Combichrist
Concert report: UB40
Concert report: UB40
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Festival Review Woosha - Zaterdag
Festival Review Woosha - Zaterdag
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Joe Bonamassa
Concert review: Guy Swinnen Band
Concert review: Guy Swinnen Band
Photo report: Epic Metal Fest 2016 - Tilburg
Photo report: Epic Metal Fest 2016 - Tilburg
Black Stone Cherry @ Trix Antwerpen
Black Stone Cherry @ Trix Antwerpen
Photo Report: Polderrock 2016
Photo Report: Polderrock 2016
Kasabian @ Vorst Nationaal
Kasabian @ Vorst Nationaal

The odd man

Het grote sinterklaas complot


 

 

Het is weer bijna zover. De magische winterperiode waarbij alle mama's en papa's van de Benelux hun lieve, perfecte oogappeltjes een onzichtbaar “braaf zijn of anders krijg je de roe”-halsbandje kunnen aandoen. Op hun beurt stellen die voorbeeldige jongens en meisjes een peperduur, kapitalistisch lijstje op, dat de goede meneer Sinterklaas (Sint-Maarten in de Westhoek) zal brengen op voorwaarde dat ze het hele jaar door braaf zijn geweest. Zo kunnen ze triomfantelijk de ogen uitsteken van hun klasgenootjes die jammergenoeg tot de klasse der ‘helaasheid der dingen’ behoren en die zelfs omwille van de kansarme situatie helemaal geen lijstje kunnen maken omwille van de dure papierkosten! (De cara-pint-voor-sint staat daar echter vast wel iedere avond op de schouw.)

 

Ikzelf kijk nostalgisch terug naar deze periode vol pracht en praal, samen met mijn Action Man-helikopter, Thunderbirds-eiland en VHS-cassette van ‘The Lost World Of Jurassic Park’. Aan deze gloriedagen kwam echter abrupt een einde, zo rond mijn negende levensjaar. Ik kreeg het te horen van een mede gedupeerde klasgenoot. Andere kinderen kregen het te horen via een broer of zus. Nog andere kinderen vonden het opeens verdacht dat Sinterklaas Nike Air Classics droeg of kregen hun twijfels wanneer de goedheilig man al tien jaar lang bij opa op bezoek kwam terwijl opa telkens weer toevallig genoeg op de porseleinen droltroon zat.

 

Ikzelf had een ‘homeschooled’ vriendje, die op twaalfjarige leeftijd van mij te horen kreeg dat zijn geliefde Sint en Piet een verdomde leugen zijn van zijn ouders om hem mooi in het gareel te doen lopen als een hamster in zijn radje. Ik zag zijn laatste sprankeltje fantasie ontsnappen als een hevig flatuleus kontconcert na een intense Mexicaanse avond. En wie werd met alle zonden van Israël beladen? IK! Die klootzakken hadden hun bloedeigen zoon jarenlang voorgelogen, maar ik werd aanzien als de duivel in eigenste persoon. Where’s the logic in that?

 

Eénmaal dit infantiele kindercomplot aan het licht was gekomen, kwam natuurlijk al snel de vraag “wil dat dan zeggen dat we nu geen speelgoed meer krijgen?”. Gelukkig werden de meesten onder ons gerustgesteld met een positief antwoord. Face it, we waren allemaal kleine hoeren. Met het feit dat we werden voorgelogen konden we leven, zolang we nog cadeautjes kregen. Het resultaat is dat we ons jaren later als cooping mechanisme nog steeds volproppen met chocolade en nog maar eens onze VISA bovenhalen om nog meer kleren en andere brol die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben te kopen. En dit allemaal onder de kutnoemer YOLO…

 

Je ouders hebben je bedrogen en belogen, terwijl jij zelf behoorlijk gestraft zou worden moest je hetzelfde doen. Hypocrisie ten top. Toch zal ik (en ik vermoed de meesten onder ons), wanneer ik gezegend ben met het wonder der reproductie, me ook schuldig maken aan dit bedrog. Waarom? Het is leuk voor de kindjes, maar als je er goed over nadenkt is het toch vooral plezant voor onszelf. Ik vind het fantastisch om alle sinterklaasboekjes te doorbladeren en mezelf in te beelden wat mijn 10-jarige geest in dit 30-jarige lijf zou vragen aan de heilige man (gelukkig niet Roger Vangheluwe). Daarbovenop mogen wij de avond ervoor, terwijl we ons volsteken met mariatjes, chocolade en piknikken, alles klaarzetten (wees nu eerlijk, stiekem spelen we zelf nog graag met die brol). Kindjes blij, mama en papa blij, middenstand blij, iedereen blij. Het is een vicieuze cirkel van christelijk plezier. Dat we ons kinderen ‘in’t zak zetten’, nemen we er graag bij. 

 

 

The Odd Man Out!

 

Meer lezen...

 

Nightwish

 

Lotto Arena, Antwerpen, 07/11/18

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

RGMC XXL 

 

Het entrepot, Brugge, 03/11/2018

 

Aeverium - Carneia - Lacuna Coil - Spoil Engine

 

Pics: 4T6 Photography

 

Meer lezen...

 

Macy Gray 

 

La Madeleine, Brussel, 02/11/2018

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Life of Agony 

 

Support: BillyBio - All Hail the Yeti

 

De casino, St-Niklaas - 30/10/2018

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

The Sore Losers,

 

De Kreun Kortrijk, 25/10/2018

 

Voor de liefhebbers van trillende trommelvliezen kon je vorige donderdag de Kortrijkse muziektempel ‘De Kreun’ binnen huppelen om aan je doordeweekse trekken te voldoen. Gezien ik mij had opgegeven de cd-review te doen werd mij gevraagd om dit concert mee te pikken. Ondanks mijn sociale angsten betrad ik, volledig incognito, het Kortrijkse strijdtoneel met veel nieuwsgierigheid. Zal de plaat goed vertalen naar een live performance? Zal de pitta erna nog open zijn? Zal mijn ex daar zijn? Word ik straks neergestoken op straat? Veel vragen die snel beantwoord zullen zijn.

 

 

Het eerste wat me opviel was de diversiteit van het publiek. Iedereen was vertegenwoordigd: van de oude rockers met het grijze haar, tot de hipsters, de snobs en de mensen met standaard een zakje oregano op zak.

 

 

Toen ik binnenkwam was het voorprogramma, The Glücks, bezig. En man wat was me dat! Ik had nog nooit van deze Oostendse liefdesvogeltjes gehoord. Op het podium stond een White Stripes-formatie maar zonder het ‘peppermint gekleurde circus’-voorkomen. De sound was vuil en zo modderig als een Chirolid dat zondagavond thuiskomt. Het deed me denken aan de oude ‘Kills’ die een kindje maakten met ‘The Blood Red Shoes’ die op hun beurt onder invloed van crack-cocaïne een kindje maakten met een maatschappelijk gefrustreerde grizzlybeer, et voila: The Glücks! I love it! Ik heb dan ook daadwerkelijk een plaatje gekocht en een sticker om op mijn Deawoo ‘de doodskist’ Lanos zijn grijze kont te kleven. We waren goed opgewarmd voor de main act.

 

 

De set van The Sore Losers begint niet met een nieuw nummertje, maar er werd voorzichtig gekozen voor een nummer uit hun plaat ‘Roslyn’: ‘Don’t Know Nothing’. Maar dat geeft niet. Het nummer begint met een lekkere drum groove die iedereen wist te prikkelen voor wat nog moest komen. Zelfs de rookruimte buiten was leeg. I’m impressed! Het nummer, ‘Got It Bad’ is een bom om live te horen en ook ‘Dark Ride’ uit hun nieuwe plaat vertaalt erg goed live. De bas en drum dragen dit nummer als de pilaren van het Parthenon van Athene. Daarna kort even de gitaren stemmen om over te gaan naar ‘Eyes On The Prize’. Hier is het samenspel even leuk als op de plaat. ‘Denim On Denim’ kwam echter minder goed over. Dat was deels te wijten aan de zang die niet meekon met het nummer, jammergenoeg een terugkerend probleem tijdens het verder verloop van de show. Instrumentaal was het verder wel OK. Ook enkele medetoeschouwers van het muzikale spel beaamden dit. Lag het aan de mix? Of stemproblemen? Soms was de zang goed qua volume, maar andere keren bijna onhoorbaar. Naar het einde van de set toe kwamen nog enkele sterk gewaardeerde klassiekers als ‘Beyond Repair’ en ‘Juvenile Heart Attack’, nummers die nooit teleurstellen.

Uiteindelijk was de set goed en had ik een leuke avond. De zang stelde soms wat teleur. De nieuwe nummers vertalen niet allemaal even goed naar een live setting en er was een duidelijk contrast met het oude en hardere werk. Metaforisch kunnen we concluderen dat het muzikale etentje zeker en vast geslaagd was. De menukaart was zo aantrekkelijk als een erg vriendelijke, schaarsgeklede dame die uit een taart springt. Het hoofdgerecht was lekker, maar miste voor mij wat extra ‘spice’. Wat er vooral uitsprong was het voorgerecht ‘The Glücks’, een gerechtje dat ik de volgende keer zeker opnieuw zal bestellen om de smaken ervan nog meer te ontdekken.

 

 

Aan The Sore Losers kan ik enkel nog zeggen: machtig album, ik hou er enorm van… Gracias Señors.

 

Rev: Hans Braekeveldt

Pic: 4T6 Photography

 

 

Meer lezen...

 

Arrested Development

 

Vooruit Concertzaal, 23/11/2018 

 

Pics: Koen Timmerman

Meer lezen...

 

The Melvins – John Spencer – Shitkid

 

21 oktober 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

 

Om exact 19:30 uur mocht Shitkid de aftrap geven in een totaal uitverkochte zaal.

 

Er verschijnen op het podium twee jonge meiden met gitaar en basgitaar. Een elektronische drum wordt opgestart door de bassiste en we zijn vertrokken. Een simpel basritme zoals we meermaals te horen kregen door verschillende bands tijdens de new-wave periode wordt ingezet. Scherpe gitaarakkoorden vergezeld van zangpartijen doen mijn mond openvallen.

 

Shitkid zijn scandinavische meisjes die goed naar Duitse new-wave hebben geluisterd. Er wordt vals gezongen dat het geen naam heeft, maar blijkbaar vormt dat geen probleem. Voor mij dus wel. Na het tweede nummer word ik getroffen door een plotse aanval van dorst en een onbekende kracht drijft mij richting bar. Dat blijkt mijn redding te zijn.

 

Na dertig minuten trommelvliezenfoltering hoor ik de eerste klanken van de volgende act:  John Spencer. Voor de meesten onder ons is dit geen onbekende. Ooit zag ik hem aan het werk met zijn Blues Explosion op Pukkelpop.  Van blues was geen sprake, wél van strakke garagerock.

 

Gelukkig is John vergezeld door drie muzikanten. Een drummer, een toetsenist en een percussionist.

 

Dit zootje ongeregeld brengt het eerste halfuur iets ten gehore waarbij mijn lichaamshaar, uitgezonderd mijn hoofdhaar,  gaat rechtstaan. Neen, ik word niet gepakt door muzikale schoonheid maar door iets dat ik moeilijk kan verklaren. Ik hoor een speelgoedorgeltje, de percussieman die met een hamer (!) op een metalen plaat en veer timmert en mijnheer Spencer zelf die niet door heeft dat er zes snaren op zijn gitaar gespannen zijn. De zangpartijen(?) worden meer gesproken dan gezongen. Plots is er hoop. Er komt stilaan respons door de aanwezigen want John brengt wat oud herkenbaar werk. Maar voor mij is de boot reeds gezonken. Ik merk méér volk aan de bar op.

 

Alle hoop om de avond te doen slagen ligt in het kamp van The Melvins. Een viertal verschijnt. Gitaar, twee basgitaristen en een drummer.

 

Er wordt afgetrapt met ‘Sesame Street Meat’. Het geluid in de benedenzaal is in orde. De samenzang zit zeer goed. De gitaarklank staat als een huis. Eén bassist vormt samen met de drummer een muur van geluid terwijl de andere bassist met behulp van effectpedalen een wolk creëert rond de melodie. Origineel en het werkt nog ook.  ‘At The Crawl’ wordt ingezet. Aan de typische onregelmatige mokerslagen wordt hier snel duidelijk dat dit viertal in bloedvorm verkeert.  Bij ‘The Kicking Machine’ mag de geweldige drummer zijn duivels ontbinden. Wat een kracht.  Bij ‘Anaconda’ worden alle registers opengetrokken.  Een gitaarriff ‘in your face’.  ‘Let It All Be’ zet dan weer de zaal in beweging.  De hel breekt los bij ‘Honey Bucket’. Rock ’n roll ten top! De sitar kondigt ‘The Bit’ aan. Een trage agressieve song met een Sabbath-achtige gitaarriff. ‘Don’t Forget To Breathe’ is een nummer met een groot blues gehalte door het slepende ritme maar steekt prachtig in elkaar. Een van de beste songs van de avond.

 

‘Onions Make The Milk Taste Bad’ heeft een licht Primus-gehalte. Weird.Daarna wordt alle opgekropte energie losgelaten tijdens het instrumentale ‘The Talking Horse’

In ‘Evil New War God’ zijn de onvermijdbare mokerslagen terug.  Het drumwerk is werkelijk subliem.

Er vallen die avond zes covers te horen: ‘Saviour Machine’ (David Bowie) , ‘What They Say’ (Red Kross) , ‘Sway’ (The Rolling Stones), ‘Moving To Florida’ (Butthole Surfers), ‘Stop’ (James Gang), en ‘Rebel Girl’ (Bikini Kill) waarbij Shitkid te gast mag zijn.

Als laatste nummer wordt ‘So Long, Farewell’ gebracht. Een luid ‘traag’ afscheid van deze uitzonderlijke band.

 

The Melvins worden bij de grondleggers van de grunge gerekend. Dit klopt niet helemaal want The Melvins zijn van alle markten thuis. Punk, seventiesrock, grunge, alternatieve rock, experimenteel…Overal drukken ze hun stempel.

 

Hun eerste schijf kwam uit in 1984 en in 2018 brachten ze hun vierenvijftigste plaat uit, EP’s, verzamelaars en liveplaten inbegrepen. Stoppen moeten ze van mij nog lang niet.

 

Keep on rockin’, Buzz!

 

(Guido Grymonprez)

 

 

Meer lezen...

 

Sons

 

@ Den Trap - Kortrijk, 20/11/18

 

Pics: Tom Van der Stede

Meer lezen...

 

Lordi 

Silverdust - Egokills

 

Alcatraz Club Show, 10/10/2018, De Kreun - Kortrijk

 

Pics: Steven t'joen

Meer lezen...

 

Therapy?

 

De Kreun - Kortrijk, 11/10/18 

 

Pics: Steven t'joen - Tom Van der stede

Meer lezen...

 

Goose Non stop for life 2018

 

Kortrijk Weide, 29/10/2018

 

Pics: Tom Van der stede

Meer lezen...

 

Kensington 

 

Student Kick Off, Gent, 26/09/2018

 

Pics: Tom Van der Stede - StevenT'joen

Meer lezen...

 

Saxon,  AB - Brussel, 19/09/18 

 

Brief aan Biff

 

Beste Biff

 

Ik zag u voor het eerst in 2017 op de tiende editie van een feestelijk Alcatraz. U speelde de hele line-up vol kleppers met de metalhorns in de neus naar huis. Uw Britse jovialiteit zorgde ook afgelopen woensdag voor een gezellige sfeer in de mooiste concertzaal van het land. Ongedwongen reeg u oud en nieuw materiaal aan elkaar.

 

Met uw 67 lentes op de teller bent u nog lang niet uitgeteld en uw trouwe achterhoede, ongezien in het genre, allerminst. Iedere song wordt met een korte maar krachtige bindtekst ingeleid, telkens duidelijk voorzien van jaartal en album. U stelt zich in tegenstelling tot heel wat landgenoten uit dezelfde business allerminst arrogant op. Uw verwijzing met vette knipoog naar één van de vele comebackalbums uit de jaren negentig is daar een prachtig voorbeeld van. U weet namelijk als geen ander dat zelfrelativering het begin van succes is.

 

U hebt lyrics neergepend over corrupte coppers nog voor het hip was en er sprake was van het fenomeen gangstarap. Ook uw favoriete textiel wordt zonder verpinken treffend bezongen in Denim & Leather. Iets voor echte heren van fatsoen. U koos ooit tijdens een creatieve dip om Ride Like The Wind van Christopher Cross, één van de mooiste heartlandrock hits ooit, een heavy metal bewerking te geven. Het is tot op heden één van de beste covers die we mochten aanhoren

 

U vulde met verve grotendeels de leemte op die na de dood van Lemmy ontstond en gaf uw overleden vriend, bijna drie jaar na dato, ook in de AB een passend eerbetoon. Dit deed u niet door een Motörhead-klassieker in een Saxon-jeansjasje te steken, maar wel door een eigen song aan de besnorde held op te dragen. Iets wat de whisky nippende Lemmy al grijnzend van onder zijn hoed dankbaar zou aanschouwen.

 

Dat u niet altijd historisch correct bent en zoals in Crusader soms een loopje neemt met de geschiedkundige werkelijkheid zien we, in tegenstelling tot enkele haatdragende met vlaggen zwaaiende organisaties, door de vingers alleen al omdat het opzwepend karakter van deze songs ruimschoots zege viert. ‘Fight the good fight, believe what’s right’.

 

Dat Thunderbolt uw beste verkochte album is sinds Solid Ball Of Rock (1991) is nog maar eens het bewijs dat uw populariteit in de laatste jaren terecht terug aan het boomen is. Er staan natuurlijk ook heel wat stevige tracks met body op de laatste worp die het ongetwijfeld één van de platen van het jaar maakt. Terwijl we terugdenken aan uw wapperende grijze haren leggen we nog eens Heavy Metal Thunder op, het lied dat de Ancienne Belgique finaal op haar knieën kreeg.

 

Power & glory to den Biff!

 

 

Rev: Bram Gheysen

Pics: Nathan Dobbelaere

 

 

 

Meer lezen...

 

Leffingeleuren 2018 

 

14.15.16 SEPTEMBER 2018 // LEFFINGE, MIDDELKERKE

 

Pics: Frank Verlinden

 

More pics on Dump Facebook page

 

Meer lezen...

 

Ugly kid Joe - Haggars Cat - Yellowcake

 

De Casino, St-Niklaas, 12/09/08

 

Pics: Steven t'joen

 

 

Meer lezen...

Rose Tattoo - v8 Wankers

 

Alcatraz Club Show, De kreun Kortrijk, 14/09/18

 

Pics: Jean-Luc Devos

 

Meer lezen...

 

Frietrock 2018

 

Ieper, 08/09/2018

 

Red Zebra - Dog eat Dog - The Scabs - Channel Zero

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Hooverphonic (Try-out)

 

De Casino, St-Niklaas, 29/08/18

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

The Sheila Divine

 

Crammerock, Stekene, 01/08/18

 

Pics: Nin fonténai

 

 

Meer lezen...

 

Nile Rodgers 

AB, Brussel, 19/08/2018

 

Waanzinnig CHIC

 

Pics: Nin Fonténai

 

 

Meer lezen...

 

Goose (Try-out)

 

De zwerver, Leffinge, 14/08/2018

 

Pics: Trees Rommelaere

Meer lezen...

 

 

The Sore losers  (Try out)

 

Den Trap - Kortrijk, 14/08/2018

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Ieperfest 

 

Ieper, 10-11-12 Augustus 2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

Full photo report : Ieperfest 2018 

 

 

Meer lezen...

 

Alcatraz Hardrock & Metal Festival 2018

10-11-12 Augustus 2018, Kortrijk

 

Het verdict:

 

Drie dagen lang golfden we mee op een zee van gierende gitaren doordrongen van een topsfeer waar weinig andere festivals aan kunnen tippen. Deze editie loste alle verwachtingen in met een rist aan uitblinkers.

 

10. Satyricon

De snedige riffs van deze nijdige Noren konden tot ver buiten de Swamptent op heel wat bijval rekenen.

 

9. Bark

Als opener van het festival is het niet altijd even makkelijk om de boel in lichterlaaie te zetten. Maar dit buitenkansje werd door deze Antwerpenaren met beide handen gegrepen.

 

8. Battle Beast

Nieuwe naam in de metalwereld die alle clichés van het genre met succes nieuw leven in blaast.

 

7. Alestorm

Deze Pirates of the Caribbean van de metal ontgoochelden allerminst. Dé meezingaward ging met voorsprong naar Alestorm. Aargh!

 

6. Ross The Boss

Klassiekers van Manowar op een bedje van nostalgie. Ross Friedman had al zijn legendarische riffs nog onder de knie en de goed gevulde wei zag dat het goed was.

 

5. Phil Campbell & The Bastard Sons

Ook zonder iconische frontman kon Phil Campbell zowel bekoren met eigen werk als met enkele Motörheadcovers.

 

4. In Flames

Eén van de vele klinkende namen op de line-up hadden met een dik uur genoeg om hun stempel te drukken op deze jaargang. Ook al ontbraken enkele persoonlijke favorieten, In Flames greep de opgedaagde massa meteen bij het nekvel.

 

3. Amorphis

Hun complexe composities komen live nog beter tot hun recht dan op plaat en dat is niet vanzelfsprekend. Hun aanwezigheid was een uitgelezen kans om te graven in hun uitgebreide discografie die blijft verrassen. We werden na ieder nummer aangesproken met ‘my friend’ wat de band met deze fijne Finnen alleen nog maar sterker maakte.

 

2. Pro-Pain

Al vroeg op vrijdagnamiddag werden we van onze sokken geblazen door enkele gebalde vuistslagen van songs. Deathwish en Voice Of Rebellion bleven nog lang nazinderen. We zijn nog meer PP-fan dan we al waren.

 

1. Behemoth

Nergal en zijn bokkenrijders schuwen liever het daglicht, maar omstreeks 18u kwamen ze als een duivel uit een doosje de bühne op om iedereen met verstomming te slaan. De vlammen, de zwarte papiersnippers en tientallen crowdsurfers maakten deze strakke set af. Voor wie er nog aan twijfelt, satanisme is nog steeds hip & happening.

 

De daaropvolgende vriendelijk gevraagde minuut stilte voor Phil Baheux (Channel Zero) die vijf jaar geleden overleden is, werd trouw en eendrachtig opgevolgd. Een mooi moment om samen met al het edelmetalen geweld van de voorbije drie dagen in te kaderen.

 

Tot volgend jaar, Alcatraz. 

 

Bram Gheysen - Tom Van der Stede - Jean luc Devos

 

 

Meer lezen...

 

Dranouter 2018 

 

Pics: Frank Verlinden.

Meer lezen...

 

Metaldag @ Lokerse Feesten

 

Het ijzer smeden als het heet is

 

Dertig graden, geen zuchtje wind en een line-up om in te kaderen. Zo kan de metaldag van Lokerse Feesten 2018 kort samengevat worden. Naar jaarlijkse gewoonte is de eerste zondag van augustus de hoogdag voor liefhebbers van het betere metaalwerk. Zeven formaties traden aan op de Lokerse bühne. Allen met het zelfde doel voor ogen, het ijzer smeden wanneer het heet is. Een makkie zo bleek bij deze temperaturen.

 

Diablo Blvd. (3,5/5) had de ietwat ondankbare taak om de met mondjesmaat vullende Grote Kaai te prepareren. Alex Agnew had er zoals altijd zin in en slaagde er in om het volle halfuur zijn zwarte jeansvest aan te houden. De gechambreerde metalheads konden de kant-en-klare tracks van de Belgische trots van de dag wel smaken. Rise Like Lions en Black Heart Bleed gingen dan ook als een verfrissende golf over de hoofden van de vroege vogels. Daarna mocht At The Gates (4,5/5) het tweede slot vullen. Misschien had deze Zweedse metalgrootheid van weleer wat later op de avond iets beter gepast, net voor hun genregenoten van Gojira. Toch daalden de oude en nieuwe songs als mokerslagen neer over het publiek. Hun laatste worp hoort dan ook bij het betere afgeleverde werk van 2018. Omstreeks 18u vuurde Jamey Jasta zijn troepen het podium op. Hatebreed (5/5) zorgde als eerste van deze hoogdag voor een gezellige drukte vooraan. Er werd gedwee gesprongen en meegebruld en de moshpits volgden elkaar met de regelmaat van de dubbele basdrum op. Met Proven en Destroy Everything schakelde dit hardcore-genootschap van enthousiaste lieden met gemak nog twee versnellingen hoger. Met als gevolg dat één van onze meegereisde vrienden in alle hevigheid zijn schouder ontwrichtte en vroegtijdig moest afgevoerd worden. Gelukkig kon alles, na enige ontnuchtering, terug op zijn plaats gezet worden. Een pluim voor het verzorgende personeel van de EHBO en het AZ van Lokeren.

 

Steel Panther (3/5) mocht wat later de grote kleppers inluiden. De gimmick der metalgimmicks had ons twee jaar geleden, met hun beproefd recept van hairmetal en alle vunzige grapjasserij, weggeblazen. Maar na vier albums zit er wat sleet op de geföhnde formule. Desalniettemin blijven we fan en zullen we hen in de toekomst zeker niet links laten liggen. Death To All But Metal is en blijft één van de grootste oorwurmen allertijden. Nadat we de magen gevuld hadden, waren we klaar voor dé metalsensatie van de laatste jaren. Gojira (5/5) kan al een dik decennium op brede aanhang rekenen, maar na Magma (2016) is die nog exponentieel gestegen. Zelfs Rob Halford himself uitte zich via sociale media als fan van deze Fransen. Frontman Joe Duplantier laat het niet om het meeste drieste werk uit hun discografie naar voor te schuiven, afgewisseld met klassiekers als Flying Whales en Stranded. Het heerlijke Vacuity werkte deze overrompelende passage perfect af. Mochten Les Bleus zo voetballen zou dit hun gekelderde populariteit doen heropleven. Uiteindelijk was de grootste schare fans van de dag komen opdagen voor Judas Priest (4/5) Nadat de zon was verdwenen achter de einder kon al wat het daglicht niet mocht zien tevoorschijn komen. Met een kersvers album Firepower onder de arm, dat zowel bij jong en oud op heel wat bijval kon rekenen, vlogen Halford en co huppelend uit de startblokken, voor de gelegenheid gehuld in een zilverkleurige outfit. De review daarover laten we over aan de Jani Kazaltzissen van deze wereld. De Priest-jukebox spuwde classics alsof het niets was. Turbo Lover, Painkiller en Breaking The Law werden in koor meegezongen en deze kranige Britten zorgden voor een oerdegelijk orgelpunt. Brides Of Lucifer mocht voor de overgebleven zielen het metalen dessertbuffet verzorgen met een sorbet van frisse covers.

 

Tot volgend jaar, Lokeren!

 

(BG)

 

(Pics: Lightbox Revelation) 

Meer lezen...

 

Cirque Magique, Ledegem 3-4-5 Augustus 2018

 

Op vrijdag 3 augustus om 16 uur werd het startschot gegeven van de eerste festivaldag van Cirque Magique. Vanuit alle hoeken van België, en zelfs ver buiten de landsgrenzen, zakken festivalgangers dit weekend af naar Ledegem voor hét meest magische dancefestival van het jaar: Cirque Magique!

 

De camping opende al om 14 uur, de kampeerders werden vrolijk verwelkomd op de tunes van Amare en door leuke clowns die je onmiddellijk in de circus-sfeer brachten. De kampeerders werden dit jaar enorm in de watten gelegd op Cirque Magique.  Zo waren er heel wat verschillende campingopties. Had je voor de gelegenheid je festivalsquad verzameld? Super! Er waren namelijk privécampings voor kleine en grotere groepen aanwezig. Leuke extra's waren onder andere een eigen toiletcabine met slot, elektriciteit, je eigen BBQ set én leuke Cirque Magique extra's.

 

Geen zin om te zeulen met je kampeermateriaal? Geen probleem! Cirque Magique was een samenwerking aangegaan met FestiTent. Deze organisatie bood vooraf geïnstalleerde tenten aan. Daarnaast had je ook de mogelijkheid om extra campingbenodigdheden en -diensten te bestellen, zoals opblaasbare matrassen, stoelen, slaapzakken, ontbijt, … . Kamperen in stijl noemen ze dat! Vorig jaar konden fanatieke bezoekers op vrijdag al terecht op de legendarische préparty op de camping. Echter, onder het motto ‘bigger, better, stronger’ opende Cirque Magique dit jaar de magische deuren van het festivalterrein een dag vroeger. Resultaat: nóg meer dansplezier! Op de Circodrome-stage gaven maar liefst 9 artiesten én 2.000 festivalgangers het beste van zichzelf! Simon & Masian openden met veel goesting de Circodrome-stage. Later die avond passeerden onze nationale helden Clerkie, Endove, Goldfox en Ode Maen & Massaar nog op diezelfde stage en ook zij wisten het publiek hongerig naar meer te maken! Omstreeks 19 uur was het de beurt aan de Nederlandse house pionier, Jaydee. Deze graag geziene DJ liet het publiek helemaal wild gaan toen hij zijn gerenommeerde track ‘Plastic Dreams’ oplegde! Het was duidelijk dat de festivalgangers uitkeken naar de 2 uur durende set van de Fransman, Paul Ritch. Zijn set werd gekenmerkt door krachtige en harmonische techno met een vleugje pure emotionele soul. De toeschouwers wisten dit alvast te smaken! e weergoden waren Cirque Magique ook dit jaar goed gezind, het werd namelijk een zonovergoten eerste festivaldag! Gelukkig had de organisatie de nodige maatregelen genomen. Ze lieten mooie hervulbare flessen produceren die je kon aankopen op het terrein. Wie dorst had, kon deze laten bijvullen met gekoeld leidingwater, waarvoor je trouwens slechts 1 magic coin hoefde te betalen. Er waren ook vernevelaars om de nodige koelte te brengen en zowel op de camping als op het festival was een zwembad voorzien. Daarbovenop deelde de organisatie ook gratis zonnecrème uit aan de festivalgangers.

 

Een recordaantal van maar liefst 7.000 feestvierders zakten zaterdag af naar Ledegem om mee te kunnen dansen op de tunes van onder andere Cocoon-labelbaas en ware Ibiza-legende Sven Väth, Ben Sims die een speciale back-to-back set speelde met Truncate, de label-baas van Misstress Recordings DVS1, Nicole Moudaber oprichtster van Mood Records, Oscar Mulero van PoleGroup, electro pionier Miss Kittin, Insider die een prachtige live set bracht én nog veel meer! Het festival opende de deuren om 12 uur en de sfeer zat er van in het begin goed in. Daar had het mooie weer vast en zeker iets mee te maken. Naast de vingerlikkend goeie line-up werd er ook dit jaar enorm veel tijd en energie gestoken in de randanimatie en inkleding. Beleving staat sinds dag 1 centraal op Cirque Magique. Het thema “CURIOSA" werd dan ook tot in de puntjes uitgewerkt. Eens je de magische festivaldeuren binnenstapte, bevond je jezelf in een magisch universum vol exotische sferen, fabelachtige objecten, mysterieuze “curiosa” en eigenaardige wezens. Conceptueel werd het thema volledig uitgewerkt in de podia en in de animatie. Cirque Magique ging dit jaar in zee met ‘Hexa Structures’, ‘Artescape’ en ‘Locus Pocus Deco’ die instonden voor de unieke podiumontwerpen. Daarnaast konden de festivalbezoekers deelnemen aan te gekke animaties, coole workshops en adembenemende acts die verzorgd werden door Circodans. Circusplezier verzekerd! Festivalgangers hadden de nodige energie nodig om al dit circus –en muziekplezier te overleven. Geen probleem want ook daar had de organisatie voor gezorgd. Maar liefst 14 foodtrucks waren op het festivalterrein aanwezig! Bakkerij Gozin, Bamboeddha, Bavet, Chez Rose, Manuel Kartel, It’s a wrap, Pizzafoodtruck – Little Italy, Los Churros, Omeletshop, Paul’s Boutique, Retro-Rent, Spithouse, Taste Of Asia en Würst verwenden het hele weekend de bezoekers met authentieke en ambachtelijke gerechten. Omstreeks 19 uur, na een heerlijke avondmaaltijd van een van de foodtrucks, liep de Imaginarium-stage vol voor de 3 uur durende set van papa Sven (Väth). Hij is één van de meest unieke en gepassioneerde visionairs uit de techno scene. Velen noemen hem een levende legende omdat zijn toewijding en passie een grote invloed heeft gehad op de evolutie van elektronische muziek. Sven Väth is een initiatiefnemer die houdt van risico’s nemen en dat bleek ook uit zijn verrukkelijke set die hij gisteren op de Cirque Magique-bezoekers losliet. Hij was volkomen professioneel, absoluut onvoorspelbaar en 100% uniek! De tweede festivaldag werd traditioneel afgesloten met een indrukwekkend vuurwerk. Om 2 uur doofden de lichten van de Imaginarium, Circodrome en Kaleidoscope. De festivalgangers trokken huiswaarts voor een goede nachtrust en zoete dromen over de laatste festivaldag of naar de camping voor de afterparty tot 4 uur met Jaydee.

 

De derde en tevens laatste festivaldag op Cirque Magique was een groot succes! 5.000 festivalbezoekers maakten er samen een memorabele dag van. Over het hele weekend kwamen maar liefst 14.000 mensen een dansje wagen in Ledegem! De meest opmerkelijke bezoekers waren echter gisteren van de partij: de allerkleinsten van 5 tot 12 jaar waren uitgenodigd in een speciaal voor hen ontworpen gebied: Kids Magique. Ook voor de oudere deugnieten was er alweer genoeg animatie en muziekplezier voorzien. Aan het hoofd van het muzikale programma stond niemand minder dan de Zwitser/Chileen Luciano die met zijn minimalistische sound het Cirque Magique-publiek wist te betoveren. Cirque Magique opende zondag om 12 uur gratis de deuren voor enkele honderden opmerkelijke bezoekers; jonge (b)engeltjes van 5 tot 12 jaar! Niemand op aarde houdt meer van de intriges en het spektakel van magie dan kinderen, en Cirque Magique zorgde er zondag voor dat de kleintjes een speciale tijd op het festival konden beleven. De organisatie gelooft sterk dat onze kinderen, de kleine deugnieten, de toekomst zijn. Daarom riepen ze "KIDS MAGIQUE" in het leven. Het is een oogverblindende miniatuurversie van het festival. De kinderen konden dansen en spelen van 12u tot 18u en kregen mogelijk hun eerste kennismaking met de magische festivalwereld. Ook de oudere bengeltjes werden opnieuw verwend op Cirque Magique. Net zoals op zaterdag konden de kampeerders de dag starten met een yoga sessie op de camping. De bezoekers die op krachten wilden komen om ook de derde festivaldag gedenkwaardig te kunnen afsluiten, konden relaxen in de chill area die voorzien was van een zwembad, ligzetels, een cocktailbar, hangmatten, … Ook konden de festivalgangers op het festivalterrein zich laten verwennen door professionele massagetherapeuten.

 

Daarbovenop waren er ook heel wat unieke kraampjes in de chill area. Zo kon je bij “Lucid” terecht om je eigen kledij te laten pimpen. Bij “A Pulleke” uit Antwerpen en “Valo Design” uit Finland kon je dan weer zelfontworpen kledij shoppen. Er was ook een make-up tent waar je jezelf in het thema van Cirque Magique kon laten opmaken door een gespecialiseerd team van de “Tomvmakeup Academy”. De durvende diehard fans konden bij “Ben'Ink Tattoo Convention” het originele Cirque Magique-logo laten tatoeëren, eigen ontwerpen waren natuurlijk ook een optie. irque Magique is en blijft natuurlijk een muziekevent. En dat nam de organisatie wel héél serieus. Zelfs aan het kleinste kamertje, wat in dit geval een Dixi-toilet is, werd er muziek gespeeld. Toilet Dj’s van dienst waren Lebawski, René Opsedee, Lauwie & Quikness én Grandmaster Flush, die laatste verdient van ons de award voor beste toilet DJ-naam! De liefde van je leven ontmoet op Cirque Magique? Proficiat! Dolverliefde koppeltjes konden op het festivalterrein onmiddellijk in het huwelijksbootje stappen. Er was namelijk een trouwkapel aanwezig waar alle geliefden konden trouwen, gevolgd door een trouwceremonie! En voor de afterparty hoefden de gasten ook niet ver te gaan! Naast de toilet Dj’s stonden er ook nog een heleboel nationale en internationale artiesten op de line-up. Op de Kaleidoscope-stage konden we genieten van melodic summervibes, gebracht door onder andere Konstantin Sibold, Roman Flügel en Mano Le Tough. Op de Circodrome-stage overheersten de retro tunes gebracht door Marko De La Rocca B2B Phi Phi, CP, Zolex en nog veel meer. Op de Imaginarium-stage barstte het feest helemaal los tijdens de set van Luciano, die werd voorafgegaan door een noemenswaardige set van niemand minder dan Mathias Kaden. De immens populaire Monika Kruse, die vorig jaar trouwens ook op de line-up stond, had de eer het Imaginarium-podium af te sluiten. En dat deed ze op een meer dan voortreffelijke manier!

 

Om 00.30 uur stopte de muziek op het festivalterrein. Tijdens het prachtige vuurwerk werden de Cirque Magique-fans duidelijk emotioneel. Het driedaagse festival zit erop, en nu is het heel hard uitkijken naar 2, 3 en 4 augustus 2019 om het 5-jarig bestaan van Cirque Magique te vieren!

 

 

Meer lezen...

 

Roadkill Fest 2018

 

Waarschoot - 04/08/2018 

 

Buzzkill Baby - Powder for pigeons - Electric Eel Shock - Clowns - The Andrew Surfers

 

Pics: Trees Rommelaere

Meer lezen...

 

Melt Festival - Gräfenhainichen, Duitsland.

 

13-15 Juli 2018 

 

Pics: Steve Klemm - Woodywoodsn - Stephan Flad - Christian Hedel

Meer lezen...

 

Rock Zottegem 

 

29 - 30 Juni 2018 

 

Volledig foto verslag : Rock Zottegem - Vrijdag   -   Rock Zottegem - Zaterdag

 

Pics: Nin Fonténai

 

Meer lezen...

 

Steve Winwood 

 

OLT Rivierenhof - Deurne, 04/07/2018 

 

Steve Winwood is een muzikaal icoon. Als snotneus van vijftien startte hij in de Spencer Davis Group(Gimme Some Lovin) om vervolgens deel uit te maken van Traffic(Dear Mr. Fantasy). Tussendoor vormde hij - samen met Eric Clapton en Ginger Baker- de supergroep Blind Faith(Can’t Find My Way Home en Well All Right).

 

Daarnaast is hij een veelgevraagd sessiemuzikant en speelde hij orgel en gitaar op de meest diverse platen; van Jimi Hendrix, B.B. King, Joe Cocker, Lou Reed, Tina Turner, Marianne Faithfull tot en met Soulsister en Christina Aguilera.

 

Het Britse icoon is vooral bekend om zijn prachtige hese stemgeluid en fantastisch spel op het Hammond-orgel. Een succesvolle solocarière volgt met Arc of a Diver als absolute mijlpaal in 1980. Daarna volgde nog meer hits als Back In The High Life, When You See A Chance, Higher Love en Valerie. In 2008 verraste hij iedereen met het wonderschone album Nine Lives en vorig jaar bracht hij nog Winwood Greatest Hits Live uit, dat zeer goed onthaald werd. 

 

Klassebak op een zomerse avond. 

 

Pics: Nin Fonténai

 

 

 

Meer lezen...

 

Moen Feest

 

Moen, Zaterdag 30 Juni 2018

 

Gers Pardoel - The Scabs - 'T hof van commerce - De Kreuners - Kraantje Pappie

 

Volledig foto verslag op de Dump Magazine Facebook Page

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

 

Concertreport: Grensrock 2018

 

Parels voor de zwijnen

 

Ieder jaar slaagt de organisatie van Grensrock erin om de festivalzomer met een puike affiche op gang te vuren, en dat gratis en voor niets. Het Brouwerpark in Menen is eind juni steevast de plek om de grote vakantie met enkele tricoloren concertjes feestend in te zetten. Dit jaar stonden onder meer Whispering Sons, The RG’s, Brutus, Ozark Henry en Millionaire op de bühne.

 

Brutus (3,5/5)

 

Brutus is booming. Na een uitgebreide tour in binnen- en buitenland, alwaar ze zowel als support- en hoofdact op heel wat bijval konden rekenen, werd ook Grensrock aan het lange lijstje toegevoegd. Er was heel wat volk komen opdagen om de snedige schreeuwen van frontvrouw op drums Stefanie te aanhoren, maar er was nog plaats genoeg om enkele verloren gereden bussen Japanners te lossen. De temperatuur daarentegen had enkele dagrecords aan diggelen geslagen waardoor de eerste nummers ietwat tam van de hitte onthaald werden. Drive kon halverwege voor een eerste piekmomentje zorgen. Dit nummer is een langgerekt rocksummum van retestrakke riffs en dreunende drums. Ook het schattige Baby Seal zette onze gevoelige zintuigen op scherp. Hun monsterhit All Along werd als ideaal sluitstuk van deze immer degelijke vertoning het Meense luchtruim ingpleurd.

 

Millionaire (4,5/5)

 

Met Tim Vanhamel en co had Grensrock een dikke belpopvis aan de haak geslagen om de eerste avond af te sluiten. Volgende week mag Millionaire nog eens, voor het eerst sinds 2005, aantreden op de heilige wei van Werchter om het met te veel likes geplaagde Dotan te vervangen. Vlijmscherp en in een vlammende forme bestegen Vanhamel en zijn gevolg het podium. Klassiekers van weleer zoals I’m On A High, Champagne en Body Experience Revue op een bedje van rockshowclichés met zwierende gitaren incluis. Ook de songs van de laatste plaat gingen omstreeks middernacht gedwee binnen. Met Millionaire heb je altijd waar voor je geld, ook al is dit een gratis festival.

 

The RG’s (4/5)

 

Wouter, Stijn en Jens waren erg dankbaar om de line-up van Grensrock te vervoegen, maar kregen de ietwat ondankbare taak om na Kapitein Winokio de tweede dag in de vooravond op gang te blazen. Iemand moet het doen en The RG’s namen hun taak in de blakende zon heel serieus. Tientallen opdagers waagden enkele stappen voorwaarts uit de schaduw om de rauwe rockknoerten in zijn zweterige hoedanigheid te ontvangen. Met The Cricket Sound hebben ze vorige maand één van de beste Belgische releases van het jaar als een wilde hond op ons losgelaten. The RG’s slagen erin om even ruw te klinken als de garagerockband om de hoek, maar tegelijkertijd heeft hun sound de internationale allure van pakweg Triggerfinger. Ze maakten de loden hitte dragelijk want hun ruige rockparels gaan dan ook perfect samen met een frisse pint. Samen met enkele andere bands van eigen bodem kunnen we deze formatie aanraden om een WK-loze zwoele zomeravond toch een extra dimensie te geven.

 

Volledig fotoverslag op Dump Magazine Facebook Pagina

 

Grensrock, u was wederom grensverleggend fantastisch.

 

(BG)

Meer lezen...

 

Hellfest - Clisson, France

 

22-23-24 Juni 2018

 

Pics: Karl Vandewoestijne (4T6 Photography) 

 

More pics: Dump magazine Facebook page

Meer lezen...

 

Santana 

 

Sportpaleis, 22/06/2018

 

Pics: Nin Fonténai

 

Meer lezen...

 

Joe Bonamassa

 

Kursaal - Oostende 10/06/2018

 

Pics: Trees Rommelaere  (acr: BIR)

Meer lezen...

 

Public image Ltd

 

AB - Brussel , 08/06/2018

 

 

PUBLIC IMAGE LTD Loudmouth John Lydon. Furieuze postpunk. ‘The Flower Of Romance.’ The Sex Pistols. ‘This is Not A Love Song’. ‘It changed my life’ - bassist Flea over ‘Metal Box’. Superbe dub. Johnny Rotten. ‘The White Album of the underground’ - Thurston Moore over ‘Metal Box’.

 

Met The Sex Pistols, een directe aanval op het establishment, schreef hij zonder meer punkgeschiedenis. Zijn band werd verbannen van podia en TV-shows. Met ‘God Save The Queen’ en ‘Anarchy in the Uk’ vuurde hij muzikale clusterbommen af op de Engelse regering in een destijds kapot Engeland. Ook met Public Image Ltd – die dit jaar hun 40ste verjaardag vieren – schreef hij politiek geladen songs als ‘Rise’, een anthem tegen de apartheid in Zuid-Afrika. Live klinkt PiL nog steeds als één brok ingehouden woede.

 

Pics: Dump magazine

 

Meer lezen...

 

Bryan Ferry & Metropole Orkest @ Lotto Arena 

 

Very Ferry

 

Naast The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin, Black Sabbath… had Great Britain vanaf 1971 ook Roxy Music die met huppelende glamrock vol zelfvertrouwen zijn stempel kon drukken op de muziekgeschiedenis. Pop met ballen voor jong, oud, man, vrouw en transgender. Zo bleek het publiek ook mooi verdeeld, maar ging de gemiddelde leeftijd toch gewillig richting de vijftig. Met een 9-koppig ensemble van rasmuzikanten én het Metropole Orkest had de frontman alles om te imponeren. Maar Bryan hield het bij momenten toch very Ferry, een dansende jukebox vol hits, een klasbak met niet minder dan 72 lentes op de teller.

 

Opener The Main Thing zette al dreunend de zintuigen op scherp terwijl de plaatsen op het middenplein her en der nog gevuld moesten worden. We zullen het maar op de Shakira-file steken dat er een paar late fans zelfs de eerste vijf nummers moesten missen. Don’t Stop The Dance zorgde voor een eerste bescheiden hoogtepunt. Deze song, uit mijn geboortejaar, ademt één en al eighties en gaat dus zoetjes binnen. De boodschap was duidelijk, het wordt geen avond om stilletjes in te dutten. Ook de vurige vioolsoliste bij Out Of The Blue kreeg al heel vroeg in de set de handen daverend op elkaar. Deze Roxy-classic staat met zekerheid in onze top tien van beste outro’s. Ook live werd alles van de eerste tot de laatste noot in zijn perfecte hoedanigheid naar voor geschoven. Ferry schuwde zijn dieper gravende avant-garde werk niet. Zo kregen we nog voor het uur Bête Noir, Zamba en het weergaloze In Every Dream Home A Heartache op ons bord. Maar de eindspurt die werd ingezet met Do The Strand werd een echte Sturm und Drang op zijn Ferry’s. Avalon en het wondermooie More Than This - één van de lievelingsliedjes van Adam Granduciel (The War on Drugs), zo weet u ook waar hij zijn straffe mosterd haalde – deden heel wat ogen sluiten en monden open vallen. Love Is The Drug was de enige van het rijtje hits die met het hele orkest ietwat geforceerd overkwam. Desalniettemin waren de meeste zitjes en stoelen in de zaal overbodig geworden en stormden tientallen aanwezigen naar voor om een glimp van de levende legende in actie op te vangen. Met Virginia Plain, Let’s Stick Together en Jealous Guy werd er eendrachtig in koor afgesloten.

 

Met een verzadigd gevoel reden we al fluitend huiswaarts. ‘More than this, you know there is nothing!’

(BG)

Meer lezen...

 

Vestrock 2018

 

02/06/2018 Hulst

 

Pics: Tom Van der stede - Steven T'joen

 

 

 

Meer lezen...

 

Thom Yorke @ AB (4,5/5)

 

Al huppelend een sprong in de donkere rave cave van thom

 

Een korte tournee door Europa langs middelgrote concertzalen moesten Thom Yorke en zijn gevolg klaarstomen voor zijn optreden op Sonar Festival in Barcelona. Zijn rondreis op het Europese vasteland kreeg de naam van zijn laatste plaat, Tomorrow's Modern Boxes (2014), aangemeten en de gegeerde tickets vlogen in een mum van tijd de deur uit. Wie er in de AB dus bij kon zijn mocht zich een klein beetje uitverkoren voelen.

 

Goedlachs en met een wippend man bun kwam de bijna vijftig jaar oude levende muzieklegende tevoorschijn. Op 7 oktober mag het radioopperhoofd vijftig kaarsjes uit blazen en dat is er zeker nog niet aan te merken. Met een doordringende versie van Interference werd de eigenwijze set gepast op gang gebracht. Daarna zorgden vooral Black Swan en The Clock, beide van zijn eerste soloplaat The Eraser uit 2006, voor de eerste hoogtepunten. Tussendoor nam Yorke ons al huppelend mee en waagden we een sprong in zijn donkere rave cave met allerlei dansbare b-kantjes die zonder verpinken een A+ energielabel verdienen. Net over de helft werd Cymbal Rush met enige vertraging maar met des te meer overtuiging ingezet. Als de techniek niet meteen meewil weet onze geniale frontman dat met een kwinkslag op te lossen. Ook Default, tijdens de eerste bisronde, was een weergaloze voltreffer van formaat. De AB veranderde in een dreunende dancing voor meerwaardezoekers. De stroboscoopeffecten maakten de gekke boel af. We werden uitvoerig bedankt voor onze aanwezigheid en Spectre, de enige ‘Radioheadcover’ en Bond theme die het onterecht nipt niet haalde van Sam Smith’s draak van een themasong, was dé kers op de taart.

 

Zonder het publiek echt te willen pleasen met hitjes kan dit optreden in zijn geheel als dolle crowdpleaser gezien worden. Hopelijk tot binnenkort, Thomas Edward Yorke.

 

(BG)

 

Meer lezen...

 

Zandrock 2018 -DAG 1- 01/06/2018:

 

'Daken die er compleet afgaan, De eerste festivaldag in een notendop'

 

Zandvoorde, we moesten dat eerlijk gezegd even opzoeken op de landkaart. Is een pittoresk gezellig dorp nabij Oostende. Voor de tiende keer gaat in Zandvoort een gratis festival door in een tent midden in het dorp. Met op de affiche klinkende namen als Beuk, Fleddy Melculy, Bizkit Park, Tjen Matic, ID!OTS, Sons tot Equal Idiots heeft de organisatie een affiche samengesteld waarvan elk beetje rock fanaat prompt gaat watertanden. De presentatie was in handen van Manu Debruyne (KovVer en Barak Friture), die zich eveneens ontpopt tot een klasse entertainer. Wij waren er twee dagen aanwezig. En waren niet alleen onder de indruk van de professionele aanpak, maar vooral de intieme gezelligheid in en rondom de tent. Die - vooral op vrijdag en zaterdag voor Tjens Matic - heel goed vol was gelopen.

 

Beuk: Een gewonnen thuismatch!

 

BEUK is een Nederlandstalige rock band die met het album Strak Plan vorig jaar een bommetje lieten vallen. Uiteraard profiteert BEUK van het feit dat Nederlandstalige Rock boomt de laatste tijd. Maar deze plaat bevat aanstekelijke 'recht toe recht aan' rock deuntjes, die wel degelijk aan de ribben blijven kleven.  Helaas door fileleed en ander onvoorziene omstandigheden moesten we dit optreden aan ons voorbij laten gaan. De foto's die onze fotograaf ter plaatse maakte, spreken echter boekdelen.

 

Toen we BEUK enkele maanden geleden zagen aantreden in Kinky Star te Gent schreven we daarover:' BEUK heeft zijn naam niet gestolen. Als je op zoek bent naar een potje onversneden rock muziek, zonder scrupules, dan ben je bij BEUK op het juiste adres. Muzikaal laten ze wat het midden tussen het betere Nederpop met een knipoog naar bands als Motorhead tot zelfs De Kreuners. Net dat schipperen tussen snoeihard metal en meeslepende Nederpop maakt BEUK een unieke parel tussen de vele Nederlandstalige rockbands die we door de strot geramd krijgen tegenwoordig. De songs worden, samen met gezapige en grappige bindteksten, één voor één op de aanhoorders afgevuurd tot iedereen murw is geslagen. In Kinky Star bewees dit trio alvast uit het goede hout gesneden te zijn, om in de nabije toekomst er nog meer daken te laten afgaan. Is dan ook onze eindconclusie."

 

Dat bleek, zoals we naderhand vernamen, eveneens de rode draad te zijn doorheen het aantreden van BEUK op Zandrock. Bovendien, naast de energieke band zelf maakte ook in Oostende de sympathieke Frank Dubbe zijn opwachting op het podium. En leende Josey Hindrix (OSTROGOTH) - eveneens afkomstig uit Oostende -  zijn bijzondere stem, en aangeboren charisma uit om het plaatje compleet te maken.

 

The Servants - A Tribute to Nirvana: Alsof Kurt Cobain 'himself' uit de doden was opgestaan

 

Doorgaans blijkt een coverband een flauw afkooksel te zijn van de band in kwestie, of zijn ze weinig origineel dat je even goed naar een playback kunt kijken en luisteren. Maar soms zijn er dus bands die een eigenzinnige versie brengen van hun idolen en een uitzondering vormen op deze regel, waardoor elke sceptische kijk op de zaak prompt naar de vuilnisbak mag doorverwezen worden.  The Servants zijn een Nirvana Tribute band die niet alleen de muziek van Nirvana in een gloednieuw kleedje stoppen.

 

De charismatische frontman Stijn 'Cobain' Ramboer lijkt, zowel fysieke als vocaal, bovendien zodanig goed op de overleden Kurt Cobain, dat het lijkt alsof deze laatste uit de doden is opgestaan. De frontman wordt in een rolstoel, en ingepakte arm op het podium gebracht. Na de eerste strofe ligt hij al op de grond, waarna hij letterlijk uit de dood opstaat en een set neerzet die ons met verstomming slaat. Ook al trekt frontman Stijn door zijn tot de verbeelding sprekende act de meeste aandacht naar zich toe, ook instrumentaal is er geen speld tussen te krijgen. Meerdere riffs en drum salvo's bezorgen ons dan ook een krop in de keel of menig kippenvelmomenten bij de vleet.

 

We kunnen dan ook besluiten:

 

The Servants bezorgen de doorsnee hit van Nirvana dan ook de boost en injectie die de songs kunnen gebruiken, en trekt ons en alle aanwezigen daardoor compleet over de streept. Bovendien. Het feit dat de heren die songs niet lukraak kopiëren, maar net die eigenzinnige kijk op de zaak. Zorgt ervoor dat we compleet overslag gaan.

 

Bizkit Park: Doet het dak er geen één maar meerdere keren compleet afgaan.

 

Hoe een voormalige coverband doorheen de jaren meer en meer evolueert naar een band met een eigen geluid, dat bewijst Bizkit Park. De band profileert zich als Nu-Metal tribute band, maar dat is  gezien de schitterende prestatie die ze afleveren op Zandrock hen eigenlijk tekort doen. Toen we Bizkit Park in 2015 aan het werk zagen op Pandafest, werd er naar onze mening een iets te routineuze set neergezet om ons echt over de streep te trekken. De heren hadden dus nog iets goed te maken.

 

Anno 2018 zien we echter een geoliede machine op het podium staan, waarvan elk van de bandleden niet alleen elkaar blindelings vinden. Eveneens stralen de heren een soort charisma uit dat we enkel terugvinden bij de grote bands binnen het nu metal en aanverwante gebeuren. De beide zangers, maar ook muzikanten van dienst, entertainen hun publiek voortdurend. Het spelplezier loeit bij wijze van spreken uit de boxen, van begin tot einde van de knallende set die Bizkit Park voorschotelt. Waardoor de tent prompt in vuur en vlam staat.

 

Door middel van een energieke aanpak doet Bizkit Park zijn publiek dan ook vanaf de eerste noot uit zijn hand eten, en laat niet meer los tot het bitter einde. Wat zorgt voor menig moshpit tot crowdsurfers en dergelijke meer. Want nee, hierop stilstaan? Het is onmogelijk. Meerdere keren raasde een adrenalinestoot door ons lijf, waadoor dat dak er geen één maar meerdere keren afging.

 

We kunnen dan ook besluiten:

 

Bizkit Park ontpopt zich tot het absoluut hoogtepunt op deze eerste festivaldag. Zonder afbreuk te doen aan de prestatie van de overige bands op de affiche, zet Bizkit Park als enige op deze avond de volledige tent in vuur en vlam. De wervelstorm die Bizkit Park doorheen de tent jaag. Is vergelijkbaar met een allesverwoestende tsunami, die geen spaander geheel laat van de tent. En iedereen - inclusief mezelf - totaal verweest achterlaat.

 

Fleddy Melculy: Voortdurend schipperen tussen Humor mokerslagen uitdelen en subtiel een spiegel voorhouden

 

Een streepje metal, een sausje hardcore punk, een paar snuifjes pure hardcore. Maar vooral een dosis humor, en alles wat relativeren. Het is een omschrijving die we geregeld tegenkomen in menig recensie. Dat is in dan ook in een notendop hoe je een optreden van Fleddy Melculy zou kunnen omschrijven. Uiteraard is dat in grote mate te danken aan de steeds beweeglijke, en grote verteller: frontman Jeroen Camerlynck. Ook wel bekent als de frontman van Fanfaar. Dat merkten we al enkele keren op in het verleden. Grappen en grollen vliegen in het rond. Maar toch merken we ook dat elk van de muzikanten bij Fleddy Melculy op technisch hoogstaand niveau hun muziek naar voor brengen. We stonden dan ook meerdere keren, met het verstand op nul, vol bewondering te kijken naar die lekkere gitaarriffs en dito drum salvo's die ons rond de oren vlogen.

 

Anno 2018 bracht Fleddy Melculy een nieuwe plaat uit De Kerk van Melculy., die naast die gedoodverfde humor ook subtiele boodschappen bevat. Want ook dat is zo eigen aan een band als Fleddy Melculy. Het moet allemaal grappig blijven, maar er wordt de aanhoorder dus ook een spiegel voorgehouden. Ook op Zandrock blijft Fleddy Melculy dan ook schipperen tussen de lachspieren aanspreken, mokerslagen uitdelen en de aanwezige op de neus van de feiten duwen. Of het publiek deze subtiele boodschap heeft begrepen? Dat laten we in het midden. In elk geval legt Jeroen en zijn kornuiten ook nu weer die lat zodanig hoog, dat iedereen prompt overslag gaat. Doorheen de set kregen we een bonte samensmelting van nieuwe en oudere songs. Zo verleende Jan Coudron zijn bijzondere stem en uitstraling aan 668.  Of liet Jeroen zijn woede en frustraties de vrije loop bij Ik ben kwaad tot Moeidunidotcom. Afsluiten deed Fleddy Melculy met de uit volle borst meegezongen klepper T-shirt van Metallica.

 

We kunnen dan ook besluiten:

 

Doorheen de gehele set blijft Fleddy Melculy schipperen tussen die hoge dosis Humor, en subtiele woede uitbarstingen waarbij de aanhoorder een spiegel wordt voorgehouden. Dat is niet alleen de rode draad doorheen vorige concerten van Fleddy Melculy, dat is anno 2018 nog steeds het geval. Of de grap ondertussen wat afgezaagd begint te worden of niet. Ook dat laten we in het midden, maar Jeroen en zijn kornuiten slagen er met deze aanpak telkens opnieuw in gehele zalen, tenten en pleinen in vuur en vlam te zette. Ook op zandrock ging dat dak er weer eens compleet af. En deed de band zijn gewillig publiek met het grootste gemak, van begin tot einde, uit zijn hand eten. Ook daar valt geen speld tussen te krijgen.

 

Equal Idiots: Bevestigt hun status van beloftevolle band, met een gouden toekomst.

 

We citeren even uit ons verslag van suikerrock 2017: ' Op de grote markt in Tienen zagen we vooral een band met enorm veel potentieel. Die met een enorm hoge rock-'n-roll gehalte als een wilde orkaan over het plein vloog, alles om zich heen verpletterend. Ondanks die chaos van drum/gitaar en vocalen, blijken beide heren hun instrumenten op enorm hoogstaand niveau te bespelen. Bovendien beschikt de frontman over een stem die geluidsmuren kan omverblazen. We kunnen na deze wervelstorm, die Equal Idiots zeker en vast is, dan ook besluiten dat de toekomst van de Belgische rock muziek er dankzij bands als Equal Idiots prompt heel rooskleurig uitziet.' Dit schreven we dus over het aantreden van het duo Equal Idiots op Suikerrock.

 

Equal Idiots had de ondankbare taak om laat in de avond de eerste festivaldag van Zandrock af te sluiten, na twee wervelstormen die heel de tent tot puin hadden herschapen? Dit talentvolle duo laat er echter geen gras over groeien, en legt vanaf de eerste noot de lat even hoog als zijn voorgangers. Meer nog Equal Idots gaat gewoon op diezelfde verschroeiende tot energieke aanpak door als Bizkit Park en Fleddy Melculy. Beide muzikanten stralen een natuurlijk charisma uit op het podium dat we zelden tegen komen, maar blijken  dus vooral muzikanten te zijn die door middel van een energieke tot strakke aanpak er steeds opnieuw in slagen geluidsmuren af te breken.

 

Op Zandrock zagen we eveneens een duo dat nog steeds aan het groeien is, het eindpunt is dus zeker nog niet bereikt. Maar waar Equal Idiots ons tot tweemaal toe kon overtuigen en omverblazen in de festivalzomer van 2017. Zet Equal Idiots op Zandrock niet allen de puntjes op de 'i' maar bevestigd dit duo alleen maar onze stellinginname van toen. Dat dankzij bands als Equal Idiots de toekomst van de Belgische rock muziek er meer dan rooskleurig uitziet.

 

 

Zandrock 2018 - DAG 2 -

 

02/06/2018: 'De avond van Arno en Tjens Matic'

 

De zon schijnt uitbundig in Zandvoorde. Zandrock maakt zich op voor de tweede festivaldag van zijn tiende editie. Een dag/avond die duidelijk in het teken stond van de komst van beroemde Oostendenaar Arno met Tjens Matic. Bleek over de gehele dag er bitter weinig volk te bespeuren in de tent, dan stond die naar de avond toe bij SONS, ID!OTS en dus vooral Tjens Matic, plots zo goed als overvol. En toch was er op de tweede festivaldag veel meer te beleven dan de doortocht van Arno en zijn kornuiten. Meer nog, Tjens Matic zou zelfs niet het absolute hoogtepunt van de dag vormen, zo zou later blijken. Ons verslag van de tweede festivaldag Zandrock.

 

Lethal Injury: Bewijst met een verschroeiende set, niet te moeten onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen de scene.

 

Plaatselijke talenten kregen op Zandrock de kans zich te tonen op het podium. Meer nog, aan het publiek werden Cd's uitgedeeld van 'De Grote Post'. Onder de noemer '8400" krijgen drie plaatselijke bands de gelegenheid om drie nummers uit te brengen, die op deze verzamelaar terecht komen. Dit jaar zijn dat Mostly Whites - Pigeon, Siskin & Stone en Your Life On Hold. Deze twee laatste stonden ook op het podium van Zandrock 2018. Voor elk optreden werden enkele vragen gesteld, wie de juiste antwoorden gaf mocht zo een cd in ontvangst nemen. In 2017 werd een eerste CD uitgebracht, waarop ook Lethal Injury prijkte. Dit jonge, talentvolle thrash metal band deelde reeds het podium met vrij grote namen binnen het thrash metal gebeuren zoals Nervosa, Hirax en Anthrax. In september 2018 zou eindelijk hun debuut op de markt komen. Ondertussen maken ze menig podia onveilig.

 

De heren moeten voor die zogenaamde grote namen binnen de scene alvast niet onderdoen. Vanaf die eerste noot legt de band de lat enorm hoog, alsof ze niet voor circa dertig fans maar een overvolle zaal staan te spelen. Het siert hen. Naast de spijkerharde drum salvo's, als kanonskogels. Verschroeiende riffs die diep doorheen je vege lijf snijden. Waren we onder de indruk van het hoge stembereik van de bewegelijke en heel charismatische frontman van Lethal Injury. Zonder meer blijft de man de aanwezigen aanspreken en entertainen. Alsof hij staat te preken voor een volle kerk. En dat is de grote sterkte van een band als Lethal Injury. Een band die bestaat uit enorm talentvolle muzikanten, een zanger met enorm veel charisma. Maar vooral een goed geoliede machine, waar elk van de leden een spelplezier uitstraalt dat ons doet uitzien naar een gouden toekomst voor deze Oostende Thrashers.

 

Comet Street: Zwevende klanken en een heldere stem die je als het ware betoverd.

 

Na deze mokerslag van jewelste, krijgen we een band voorgeschoteld waarvan de respectievelijke bandleden reeds heel wat water hebben doorzwommen. Comet Street bestaat uit ex-Miava leden Brecht Vanvyaene (gitaar/vocals), Jelle Reynaert (Gitaar/backings) en Thijs Vangheluwe (Bas) aangevuld met Ace Zec (Customs, Helsinki, Death before Disco, Mannouvres) op Drums. De heren blijken dan ook één voor één virtuozen en tovenaars te zijn met hun respectievelijke instrumenten. Door de meeslepende en zweverige klanken die uit de gitaar, bas en drum voortspruiten worden we als het ware gehypnotiseerd en naar andere oorden doorverwezen. Echter het meest opvallende aspect binnen Comet Street is de bijzonder heldere stem van Brecht. Die je telkens opnieuw een krop in de keel bezorgt.

 

Het enige minpunt aan die concert is dat alles iets te nadrukkelijk diezelfde lijn uitgaat, waardoor de aandacht naarmate het concert vorderde een beetje verslapt. Echter, door die bedwelmende samensmelting van riffs en bijzondere vocale aankleding, zijn we ondertussen al ver boven de wolken aan het zweven en in een diepe trance terecht gekomen waardoor dit niet echt stoort. Maar iets meer variatie had zeker gemogen. Comet Street is een band met, ondanks die jarenlange ervaring, die nog steeds kan groeien zoveel is duidelijk. In elk geval zorgen de sfeervolle en zwevende klanken, gecombineerd met een betoverende heldere stem ervoor dat we heel even vertoeven in een onaards aanvoelende wereld waaruit we niet wille ontsnappen. Waardoor we alsnog over de streep worden getrokken.

 

Your Life On Hold: Intensieve post punk die je verdooft tot bedwelmt, en totaal verweest achterlaat in donkere gedachten.

 

We begonnen ons bang af te vragen waar het publiek toch bleef? Bij Your Life On Hold, die met volle goesting op de post-punk revival zijn gesprongen met hun debuut 'Burning for the ancient connection' kon op redelijk wat bijval rekenen. De uit Oostende afkomstige band speelt niet alleen een thuismatch, Your Life On Hold brengt intensieve, post punk die recht doorheen je hart boort, van begin tot pril einde. Meermaals halen we bands als Sisters of Mercy, Fields of the nephilim of dergelijke meer voor de geest. Echter moet Your Life On Hold totaal niet onderdoen voor de grote namen binnen de post punk een aanverwante donkere goth scene. Integendeel.

 

Niet alleen de muzikanten doen ultieme duisternis neerdalen in de tent. Door verdovende riffs en drum salvo's naar voor te brengen, die je ziel doormidden scheuren. De heel charismatische en - naar post punk normen - vrij spraakzame frontman, verdooft je hart nog meer en doet je ziel uiteindelijk compleet verschrompelen met zijn al even intense stem. Zo typisch aan het post punk gebeuren, maar op een zodanig hoog niveau gebracht dat we prompt overslag gaan en in diepe vervoering ons gewillig laten meenemen over die donkere walmen van diepe intensiviteit die de band ons aanbiedt.

 

Zonder meer blijkt dit optreden van Your Life On Hold uit te monden tot één van de absolute hoogtepunten van Zandrock 2018. De post punk liefhebber in ons genoot met volle teugen, maar ook de aanwezigen aten zonder moeite uit de hand van deze band. Your Life On Hold brengt het soort intensieve post punk, dat je van begin tot einde verdooft tot bedwelmt. En je uiteindelijk met een krop in de keel, totaal verweest, achterlaat in donkere gedachten. Indrukwekkend!

 

Pigeon, Siskin + Stone: Vijfentwintig jaar vriendschap, resulteert in kwalitatief hoogstaande pop rock die aan de ribben kleeft.

 

Vijfentwintig jaar podiumervaring en vriendschap, resulteert in een - laat ons maar zeggen - uit de hand gelopen hobby. Maurice Duyvejonck, Pascal Seys  en Luc Steen vormen samen Pigeon, Siskin + Stone. De heren brengen, volgens de biografie in het boekje van Zandrock, catchy poprock nummers. De heren stralen in elk geval enorm veel spelplezier uit, en blijken rasechte virtuozen te zijn met hun respectievelijke instrumenten.

 

De aanstekelijke wijze waarop Pigeon, Siskin + Stone je bij de strot grijpt, zorgt ervoor dat je prompt zelf een potje luchtgitaar begint te spelen en hevig begint te headbangen. Hierop stilstaan is namelijk onmogelijk. De band legt de lat dan ook enorm hoog, en drijft het tempo telkens op naar een hemels maar vooral sfeervolle hoogte. Pigeon, Siskin + Stone brengt het soort pure pop rock dat net door die eenvoudige, verdovende aanpak eveneens aan de ribben blijft kleven.  

 

SONS: Als je nog niet wakker was? Dan heeft SONS ervoor gezorgd dat je plots klaarwakker bent

 

Eén van onze recente ontdekkingen is de als psychedelische garagepunk omschreven formatie SONS. toen we de band onlangs zagen aantreden in Kavka te Antwerpen schreven we daarover: 'De band drijft het tempo op, binnen een toch eerder monotone omkadering. Daar hebben de fans echter geen boodschap aan. Die gaan lekker uit de bol op de bolletjes energie die de band op hen afschiet. Ook Sons bestaat uit muzikanten die kunnen toveren met hun instrumenten, en een frontman met tonnen charisma. Waardoor het publiek zonder morren uit hun hand eet." SONS ontstond pas in 2016 maar heeft ondertussen een indrukwekkend parcours afgelegd. De muziek van SONS wordt ondertussen ook op Studio Brussel gedraaid, en de band staat dus op een boogscheut van een doorbraak naar een ruim publiek toe.

 

De heren leggen die lat dan ook heel hoog, en gaan als wilden tekeer op het podium. De gitaristen behandelen hun instrumenten alsof hun leven ervan afhangt, terwijl de drummer van dienst vuurballen uit zijn drumstokken tevoorschijn tovert die als kanonskogels in je gezicht terecht komen. Zonder oponthoudt blijft SONS mokerslag na mokerslag uitdelen tot je compleet murw bent geslagen. Het lijkt alsof de ene opkomende wervelstorm na de andere op je hoofd terecht komt, tot geen spaander van je hersenpan geheel blijft. De band kan op heel wat bijval rekenen, en zorgt door een verschroeiende set dat de grond onder ons voeten begint te daveren van zoveel oorverdovend noise tot garage punk rock geweld. De wereld daarmee veroveren? Het is een kwestie van tijd, houdt deze jongens in het oog. Op zandrock deden ze alvast een aardbeving ontstaan, als je nog niet wakker was, dan was die na de verschroeiende doortocht van SONS zeker en vast wel het geval.

 

ID!OTS: Mokerslagen en muilperen uitdelen, tot iedereen murw geslagen in een hoekje van de kamer verweest achterblijft? Missie geslaagd

 

Dick Descamps en Luc Dufourmont hadden enig succes in de jaren '90 met Ugly Papas waarmee ze in HUMO's rock Rally 1990 hoge ogen gooiden. Beide heren richten later ID!OTS op samen met enkele jonge, talentvolle artiesten als Wouter Spaens, gedreven gitarist die zelfs wordt vergeleken met Jimmi Hendrix in sommige media. En Tom Denolf, een drummer die in diezelfde media wordt omschreven als: the "bastard kid" of Mario Goossens. Dat zijn superlatieven waarmee je toch volle zalen zou moeten trekken? Bovendien heeft frontman Dufourmont ondertussen wat bekendheid weten vergaren door zijn deelname aan de populaire serie Bevergem.

 

Toen we ID!OTS enkele jaren geleden zagen aantreden in Concert zaal de Casino te Sint-Niklaas schreven we daarover: 'ID!OTS brengt dan ook een potje pure rock, vanuit het hart van die muziekstijl, zonder enige scrupules en met een gedrevenheid waarbij je als aanhoorder niet anders kan dan compleet uit de bol gaan."

 

Dat is een aanpak waarmee ID!OTS ook op zandrock stevig weet uit te pakken. Het meest opvallende daarbij is de kruisbestuiving tussen oude rotten in het vak, met jonge wolven die als virtuozen verschroeiende toverkunsten uithalen met hun instrumenten. Gitarist Wouter beweegt als waanzinnig geworden over dat podium, zoals inderdaad een artiest als Jimmi Hendrix dat ook deed. Die vergelijking blijkt dus te kloppen. De nieuwe drummer Minco De Bruin , haalt zo verschroeiend hard uit dat de trommelvliezen het dreigen te begeven. Gerugsteund door de al ervaren muzikant in Dick Descamps, die met zijn virtuositeit u met verstomming slaat. Kunnen we stellen dat de muzikale omlijsting minstens even belangrijk is. Bovendien is er de charismatische frontman en zanger Dufourmaont. Door zijn imposante verschijning op het podium, en ervaring als acteur beschikt Dufourmomt inderdaad over een natuurlijk charisma waardoor hij zelfs de grootste zuurpruim uit zijn hand doet eten.

 

ID!OTS had het nochtans niet gemakkelijk om een publiek dat naar de tent was afgezakt voor afsluiter Tjens Matic over de streep te trekken. Maar de band bleef gewoon doorgaan met mokerslagen en muilperen uitdelen waardoor je toch prompt overslag moest gaan. En dat is dus niet alleen de verdienste van spraakwaterval Dufourmaont, maar net de kruisbestuiving tussen hem en uitzonderlijk talentvolle muzikanten die deze band een unieke parel maken in ons kleine landje.

 

Tjens Matic: nostalgie trip naar de jaren '80 met een na al die jaren nog even Charismatische Arno die pure rock-'n-roll uitstraalt van een eenzame soort.

 

Zoals we in het begin van dit verslag al aangaven, pas bij de laatste drie bands stond er plots wat meer volk in de zaal. Het werd ons al vrij vlug duidelijk dat het gros van de aanwezigen voor één act naar zandrock waren afgezakt. Tjens Matic. Het concept waarmee Arno zijn vroeger werk met TC Matic en Tjens Couter nieuw leven wil inblazen. De man laat zich omringen door klasse muzikanten die ook hebben meegewerkt aan zijn solo projecten, maar trekt de meeste aandacht uiteraard naar zich toe. De genodigden komen vooral voor een potje nostalgie, en krijgen dat dan ook voorgeschoteld.

 

Er zijn weinig artiesten die er mee wegkomen. Maar Tjens Matic liet in eerste instantie een indruk achter alsof ze hier een routineklus gingen gaan afleveren. Dat is echter buiten de onaardse uitstraling van Arno gerekend. Zijn tot de verbeelding sprekende bewegingen, kwinkslagen en subtiel gevloek zorgen ervoor dat je hem alle zonden vergeeft. Arno hoeft maar gewoon zijn songs naar voor te brengen, op zijn eigenzinnige wijze en je gaat prompt overslag. Willen of niet. Bovendien is hij nog steeds goed bij stem, kan ook een potje mondharmonica spelen, en beschikt over een hoge dosis humor en zelfrelativering waardoor je telkens opnieuw over de streep wordt getrokken.

 

Uiteraard heeft zowel TC Matic als Tjens Couter klassiekers uitgebracht, die zoveel jaar later nog steeds staan als een huis. Tjens Matic hoeft maar uit te halen met kleppers als Viva Boemba, Being somebody else of Oh La La La van TC Matic en het dak gaat er prompt af. Ook kleppers van Tjens Couter gingen er in als zoete broodjes. En dat is niet alleen de verdienste van Arno alleen. Gitarist Bruno Fevery trekt alle registers open, en bezorgt je door middel van menig gitaar riff telkens een kop in de keel. Gerugsteund door de verschroeiende drum salvo's van Laurens Smagghe broeierige hete baslijnen van Marco Banovic. Die songs staan net door die uitzonderlijke samensmelting gewoon op zichzelf en worden anno 2018 door Arno en zijn kornuiten met even veel gedrevenheid gebracht als in de jaren '80.

 

Afsluiten doet Tjens Matic met o.a. Putain Putain  om daar nog een bisnummer aan toe te voegen, en zo een ingekorte set met een klap af te sluiten. Ook dat is zo eigen aan Arno. De man doet gewoon zijn eigen zin, of je dat wil of niet. Maar ook daar komt hij gewoon mee weg. Net omdat Arno pure rock-'n-roll uitstraalt, van een eenzame soort.

 

We kunnen dan ook besluiten:

 

Ook al voelt deze doortocht van Tjens Matic eerder aan als een pure nostalgie trip, zonder daar meer of minder aan toe te voegen. Als je een complete tent van vooraan tot ver naar achter, van begin tot einde van de set in vervoering kan brengen. De songs doen meebrullen, en ons laten dansen tot de beenspieren daarvan pijn doen? Dan lijkt ons de missie meer dan geslaagd.

 

DJ Chesko: Een wervelend dansfeest , met een knipoog naar het verleden maar beide voeten in het heden.

 

De DJ act laten we doorgaans links liggen. Na één of meerdere lange dagen, hebben onze oude botten behoefte naar rust. De tijd dat we 'afterparty's' tot de vroege uurtjes deden ligt al lang achter ons. Maar voor sommige bijzondere DJ's maken we graag een uitzondering. DJ  Chesko is binnen gothic, new wave en aanverwante middens geen onbekende meer. De man heeft sinds de jaren '80 een reputatie opgebouwd binnen de scene. Niet alleen als DJ. Ook als frontman van legendarische bands als Der Klinke. DJ Chesko sluit met zijn set boordevol mixen van New Wave, Retro, Gothic, Post punk en aanverwante perfect aan bij wat de aanhoorders voordien kreeg voorgeschoteld. Zijn set startende met de Ramones klepper Blitzkrieg Bop is de toon van de avond gezet. Al vrij vlug gaan de handen in de lucht, en zet de tent het op een dansen, dansen en dansen tot de vroege uurtjes. DJ Chesko doet de tent dan ook, voor de laatste keer, compleet ontploffen door te zorgen voor een wervelend dansfeest, dat ons terugvoert naar de jaren '80 maar door vaak eigenzinnige remixen, met beide voeten in het heden.

 

Rev: Erik Vandamme

Pics: Frank Verlinden - Koen Timmerman

 

iov Dump magazine

 

Meer foto's : Zandrock 2018

 

Meer lezen...

 

Monster Magnet

 

Table Scraps - PENDEjo

 

De vooruit - Gent; 29/05/2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

 

Meer lezen...

 

Concertreport: RUIS @ Bockorrock (4,5/5)

 

Moppen over deze in het oog/oor springende naam laten we bij deze in het struikgewas.

 

Twee weken na hun allereerste optreden (Rock Beats Cancer, Ledegem) mocht het viertal van RUIS al een tweede keer aantreden. De brede bühne van Bockorrock was deze keer het ideale decor voor dit kakelverse collectief uit eigen streek om zich verder live te ontplooien. Nadat Diesel Junk op het einde van de zomer van 2017 ophield te bestaan bleven Matthias (gitaar), Thomas (basgitaar) en Ben (drums) niet bij de pakken zitten. Er werd een waardig opvolger gezocht om de belangrijke positie van frontman in te vullen. Na wat zoeken werd Roy Silverans (Kolos) met veel vertrouwen aangeworven en voor de micro geposteerd. De benzinetank werd weer gevuld en RUIS was geboren. Moppen over deze in het oog/oor springende naam laten we bij deze in het struikgewas.

 

RUIS brengt een machtige mix van grunge en hardrock met een glinsterende strik van strakke stoner errond. Het is net of The Queens Of The Stone Age hebben liggen muilen in een Soundgarden met Alice in Chains en dan al stoeiend in een pot Pearl Jam zijn gevallen. Hun sound is misschien niet baanbrekend, maar het rockt harder dan een Noord-Koreaanse raketproef. Na een half jaar repeteren hebben ze al een handvol nieuwe songs die er na twee luisterbeurten live één voor één uitspringen. Ze kunnen met gemak al een setlist van een dik halfuur vullen. Het is wachten op de eerste EP die nu al hoog op ons verlanglijstje staat.

 

Omstreeks kwart voor drie was het Schouwburgplein nog zo goed als leeg. De helft van Kortrijk moest nog ontwaken na een eerste nacht Sinksenfeesten. Toch zorgden de eerste RUIS-geluiden ervoor dat  zich een dertigtal mensen voor het podium verzamelden. Tegen het einde van hun korte passage was dit aantal zeker verdubbeld. Met hun instrumentale opener kan je zo de baan van de legendarische Route 66 op. Ruige riffs bouwden ronkend op naar een eerste bescheiden hoogtepunt. Daarna kwam Roy erbij en volgden twee gebalde vuisten van songs om criticasters, als die er al zouden zijn, meteen de mond te snoeren. Matthias stikte de riffs gedrevener aan elkaar dan een naaister in een zweterige sweatshop in Bangladesh. Ook de backing vocals van Thomas kwamen, naast zijn bevlogen basgesnaar, goed tot hun recht. Maar het waren vooral de laatste twee tracks die de boel afmaakten. Crackhead heeft het hitpotentieel van Open Your Eyes (Guano Apes) en Drifter is even broeierig als Rooster (Alice In Chains). Airplay op de betere Vlaamse radio en een billijk platencontract dringen zich op, me dunkt.

 

Spread the word, RUIS is here to stay.

Meer lezen...

 

Roger Waters 

 

Us + Them Tour, Sportpaleis Antwerpen, 11/05/2018

 

 

Dat Roger Waters er nog steeds staat mag zeker zijn. Na de enorm succesvolle The Wall tour vijf jaar geleden keerde de voormalig Pink Floyd bassist terug naar het Antwerpse Sportpaleis om er opnieuw een visueel spektakel neer te zetten. Maar het waren niet de visuals die de avond naar een hoger niveau tilden. Roger bracht een volwaarddige surround omgeving met zich me die de kwaliteit van muziek in het Sportpaleis naar ongekende hoogtes tilde. Het deed ons vooral afvragen waarom het zo moeilijk is voor andere topartiesten die optreden in deze galmbakken een deftige klank neer te zetten.

 

Visueel mocht het dan wel geen The Wall tour zijn, toch moet de avond niet veel onder doen voor de meest succesvolle solo-artist tour die er ooit geweest is. Geen vuur noch rook werden gebruikt, toch was er voldoende entertainment om de avond ook boeiend te houden voor de niet die-hard fans. Achter de band stond een gigantische LED-wall en bij de aanvang van act 2 verscheen onder luide sirenes en (in surround) overvliegende helicoptergeluiden het legendarische Battersea Power Station als een muur door het midden van de zaal. Rokende schoorstenen en Algie, het vliegend varken incluis.

 

Het eerste deel van de show stond vooral muzikaal sterk. Met zeven Pink Floyd nummers om mee te openen (intro meegeteld) voel je dat de show natuurlijk vooral in het teken zal staan van zijn rijke geschiedenis als bandmember van de band en minder in teken van z’n allernieuwste worp Is This The Life We Really Want?. Wat opviel is waar hij zelf minder sterk in zang is, hij zich laat omringen door vocaal sterke artiesten. Zo neemt hippie van de bende Jonathan Wilson de hogere vocals over, waaronder ook die die normaliter gezongen worden door David Gilmour. Ook twee dames van de New Yorkse indie band Lucius zijn prominent te horen doorheen de volledige set. Deze zetten vooral een indrukwekkende prestatie neer tijdens The Great Gig In The Sky.

 

Wat wel moet gezegd worden is dat Waters vaak zich terugtrekt op het podium en het muzikale overlaat aan de rest van de band waardoor je soms het gevoel krijg om naar een veredelde coverband te kijken. Toch is door de perfectie waarmee de artiesten op elkaar afgestemd zijn rede genoeg om te genieten van het spektakel. De combo Dave Kilminster en Jonathan Wilson klinkt en ziet er geweldig uit en ook Ian Ritchie schitterd op saxofoon tijdens nummers Money.

 

Hoogtepunten uit de eerste act zijn toch zeker wel de klassiekers Wish You Were Here gevolgd door het 2/3e van het Another Brick In The Wall opus. Tijdens deze laatste komen een locaal kinderkoor in oranje overal het podium opgestormd om luidkeels mee te brullen met de immers legendarische tekst “We don’t need no education”. Het geheel wordt afgesloten met het woord “RESIST”, de slogan van de oppositie tegen Trump, gigantisch op de LED-wall geprojecteerd. Waters zou Waters natuurlijk niet zijn zonder enige vorm van politiek betoog.

 

Dit politiek betoog komt nog sterker naar voor in het tweede deel van de set. Dogs zet dit tweede deel in maar het is vooral Pigs (Three Different Ones) die met de aandacht gaat gaan lopen. Op het scherm en de ondertussen muur van schermen die in de zaal is verschenen worden verschillende afbeelden van Trump geprojecteerd die weinig overlaten aan de verbeelding. Z’n hoofd wordt afgebeeld op verschillende taferelen, geheel in Warhole-stijl; als lid van de ku klux klan, als hitler en met een klein pietje. Dit alles terwijl de ene naar onze mening achterlijke tweet de andere opvolgt. Dit alles eindigt met de woorden “Trump is een idioot” in het groot geprojecteerd door het midden van de zaal. Wat volgt is waarschijnlijk het luidste applaus van de avond.

 

Het venijn zit hem in de staart. Tijdens Elipse verschijnt de prisma gekend van de O zo iconische cover van Dark Side Of The Moon gevormd door lazers op de eerste rijen. Het best simpele visuele effect zorgt voor een exctase bij het publiek en wanneer het nummer dan ook gedaan is veerde iedereen recht om een minutenlange staande ovatie in te zetten. Roger Waters geniet duidelijk. “De liefde in de zaal is voelbaar”. Als encore volgt nog Mother en het wondermooie Comfortably Numb. Tijdens deze laatste regent het confetti, bedrukt met de slogan die ook al tussen de twee acts was te zien “RESIST”. De boodschap is duidelijk. Waters kwam, zag en overwon Antwerpen. 

 

 

Pics: Nin Fonténai

 

Review: Nathan Dobbelaere

 

Meer lezen...

 

The Sheile Divine + The Spectors

 

De Casino, St-Niklaas, 09/05/2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

The Scabs

 

De Casino - St. Niklaas, 04/05/2018

 

Pics: Steven Tsjoen

Meer lezen...
 
De kreun - 30.04 2018
 
Ensiferum
+ Ex Deo
+ Wind Rose
 
Alcatraz Clubshow
 
 
Pics: Jean-Luc Devos & Steven Tjoen (Dump magazine)
 
 
 
Meer lezen...

 

Ancient Rites + Drauggard

 

28/04/2018 - De Verlichte Geest (Roeselare)

 

Een Black Metal band die binnen de globale metalwereld een constante gebleven is? Dat is Ancient Rites zeker en vast. De band heeft enorm veel personeelswissels doorgemaakt, is geëvolueerd in brengen van hun muziek. En heeft met veel tegenslagen af te rekenen gehad. Maar is ook altijd zijn roots trouw gebleven, en heeft nooit opgegeven. Ook al schiet van de originele bezetting enkel nog zanger, frontman en bezieler Gunther Theys over. De ziel van de beginjaren is eveneens nog steeds aanwezig. De fans van het eerste uur zijn dan ook gebleven. Meer nog, de band trekt anno 2018 een heel ruim publiek van jong, ouder, Rituele black metal tot globale metalhead aan. Waardoor ze nog steeds zalen compleet uitverkopen. Dat de Verlichte Geest in Roeselaere op deze zaterdagavond vol gelopen is, is dan ook niet verwonderlijk. In Roeselaere bewees de band trouwens dat ze, na al die jaren, nog steeds te staan als een huis.

 

Drauggard: Een moeizame uitmatch, alsnog gewonnen op de punten - 3/5

 

Hoe moeilijk het is een hondstrouw publiek, dat duidelijk enkel komt voor de hoofdact, aan het bewegen te zetten. Dat ondervond Drauggard aan den lijve. De band ontstond in 2003 en brengt een combinatie tussen thrash en black metal rond Scandinavische mythologie, dood en Apocalyps. Drauggard had het, mede doordat het geluid niet echt goed zat in het begin, moeilijk om het publiek voor zich te winnen. Bovendien ging, wederom vooral in het begin van de set, alles een beetje de iets te gezapige weg uit waardoor alles wat bleef hangen binnen diezelfde gezapig middelmaat.

 

Gelukkig herpakt Drauggard zich gaandeweg, en legt de lat naar het einde toe zelfs heel hoog. Waardoor uiteindelijk het concert nog uitmondt in een lekker donkere sfeer, zo eigen aan Black Metal. Gekruid met de nodige energie en vuurkracht, zo eigen aan Thrash Metal. Dat had eveneens zijn uitwerking op het ondertussen toch wat uitgedunde publiek. Waardoor de aanwezigen uiteindelijk toch prompt overslag gingen. Kortom. Een moeizame match, alsnog gewonnen op de punten. Is dan ook onze eindconclusie.  

 

Ancient Rites: Anno 2018 nog steeds op eenzame hoogte binnen het typische occulte Black Metal gebeuren - 5/5

 

Mijn eerste kennismaking met Ancient Rites was in 1998 met de klassieker Fatherland . Als prille dertiger was ik zodanig onder de indruk van die schijf, dat ik prompt deze soort muziek meer ben beginnen waarderen. Meer nog het optreden van Ancient Rites op Graspop Metal Meeting 1999 heeft een onuitwisbare indruk nagelaten.  Anno 2018 is dat nog steeds het geval. Ook al zijn er meerder evoluties waarneembaar. Zoals we in 2015 merkten toen we de voorlopig laatste schijf van Ancient Rites, Laguz onder de loep namen. Het overweldigende gevoel van toen, was op die plaat nog steeds aanwezig. Ook live blijkt Ancient Rites ons nog altijd even diep te raken, en lijken de jaren geen vat te hebben op Gunther en de zijnen. Ook al had Gunther af te rekenen met enkele gezondheidsproblemen, zijn performance is nog steeds even fenomenaal als voorheen.

 

Doordat Gunther met zijn impostante verschijning, stem en uitstraling op dat podium alle aandacht naar zich toetrekt. Zou je haast vergeten dat er ook een band op het podium staat. Nochtans waren we meerdere keren onder de indruk van de vlijmscherpe gitaar solo's Erik Sprooten - gitarist en Thomas Coghrane (sinds 2015 gitarist bij Ancient rites). Uit hun instrument toveren. Gitaar solo's die telkens opnieuw recht doorheen dat hart boren als een mes door een vlootje boter. Als klap op de vuurpijl voelden de mokerslagen die drummer Walter Van Cortenberg  uit zijn mouw schudt aan alsof je hersenpan telkens opnieuw wordt ingeslagen. Nee, instrumentaal is er anno 2018 eveneens geen speld tussen te krijgen bij Ancient Rites. Bovendien blijft de occulte tot rituele aanpak, wat deze band al zoveel jaren een bijzondere act maakt om live te zien. Eveneens stevig overeind staan.

 

In De Verlichte Geest te Roeselare legt Gunther en zijn kompanen de lat dan ook vanaf het begin heel hoog. De band voelt aan dat ze hier een thuismatch spelen, en blijft op dat publiek doorhameren van begin tot einde tot iedereen murw is geslagen. Meer nog, Ancient Rites doet er gaandeweg de set, gewoon nog een paar scheppen bovenop.  Gunther gaat zelfs dat publiek letterlijk opzoeken. Spreekt iedereen, persoonlijk aan. Of laat de mensen vooraan strofes meebrullen. De fans kennen de tekst vanbuiten en gaan gretig op dit aanbod in. Waardoor een wervelend, occult black metal feest ontstaat en het dak er prompt compleet afgaat.

 

We kunnen dan ook besluiten:

 

Na een dik uur op het scherp van de snee een set afwerken, wordt daar zelfs nog een oorverdovende bisronde aan toegevoegd. Waarna het publiek en de band zelf met een voldaan gevoel vanbinnen huiswaarts keren. Kortom. Ancient Rites bewijst na al die jaren nog steeds op een eenzame hoogte te staan soleren, binnen dat typische occulte Black Metal gebeuren. En liet ons, net zoals circa twintig jaar geleden, ook anno 2018 nog steeds totaal verweest achter. Is onze eindconclusie.

 

Erik Van Damme

 

Meer lezen...

 

Garland Jeffreys + Jeffrey Lewis & Los Bolts

 

De Casino, St-Niklaas, 20/04/2018

 

Pics: Steven Tjoen

 

Meer lezen...

 

De Jeugd van tegenwoordig - Vooruit Gent, 18/04/2018

 

Pittige beats, sappige rhymes en extreem dansbaar.

 

Pics: Stijn Vanoverbeke

 

Meer lezen...
Page 1 of 11
Goto page: 1, 2, 3 ...