The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
05 FEB
Parkway Drive
06 FEB
Ghost
09 FEB
Mastodon
16 FEB
Steel Panther
16 FEB
Game expo 1UP
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
08 MAA
The Sore Losers
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
04 MEI
Headbangers Ball Fest
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
GENTJAZZ 2015 Luik 1
GENTJAZZ 2015 Luik 1
Photo report: Buddha Bash 2016
Photo report: Buddha Bash 2016
Concert report: John Fogerty
Concert report: John Fogerty
Xzibit @De Vooruit Gent
Xzibit @De Vooruit Gent
Moskito Quintet - Isolde et Les Bens
Moskito Quintet - Isolde et Les Bens
Photo report: Age of love - 10 Years
Photo report: Age of love - 10 Years
Deurdedeurdeur - Cultuurhuis De Leest
Deurdedeurdeur - Cultuurhuis De Leest
Bockor Rock 2016
Bockor Rock 2016
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
Photo report: Helloween
Photo report: Helloween
Photo report: Monster Magnet
Photo report: Monster Magnet
Photo Report: Antwerp Metal Fest
Photo Report: Antwerp Metal Fest
Muzikantendag AB 2013
Muzikantendag AB 2013

The odd man

Een dikke zoen van je achterlijke Kapoen


 

“Liefste peter, hoe meer dat je geeft hoe beter, geef je niets … wel dan zal ik je later niet veel bezoeken in het rusthuis”

 

Ik herinner me nog goed nieuwsjaarsdag in mijn bescheten kindertijd. Ik lig moe in de zetel omdat mijn wettelijke voogden mij veel te lang lieten opblijven om oudejaarsavond te vieren. De dieren zijn net terug genormaliseerd nadat marginale Noord-Fransen ons bombardeerden met goedkoop Chinees vuurwerk. Opa is er nu pas van overtuigd dat het daadwerkelijk vuurwerk was en geen nieuwe Duitse invasie. Moeder loopt over gestresseerd rond terwijl ze tegen iedereen roept uit angst dat ze niet op tijd zal klaar zijn. En dan het geluid dat de chaos aankondigt: ding-deurbel-f*ck-dong. Opa en oma, meters en peters, tantes en nonkels, … Ze zijn allemaal aanwezig in ons bescheiden middenstandskasteel om het nieuwe jaar al drinkend en vretend in te zetten. Een beetje zoals de week voordien, maar dan met goedkope champagne en minder cadeautjes. En dan komt het moment waar wij allen evenzeer naar uit keken als het volgende tandartsbezoek: het voorlezen van de nieuwjaarsbrief! “Please kill me”

 

Daar sta je dan moederziel alleen voor een oger-achtig leger van half aangeschoten volwassenen. Je enige wapen is een dom, samen geknutselde kroon of toverstaf met daarop uw nieuwjaarsbrief. De rijmende, geconstrueerde rommel die meer weg heeft van ordinaire, literaire diaree is vol trots door juf Ann samengesteld en wij krijgen de eer om dit voor te lezen samen met de bijhorende gebaren en/of dansjes. Na deze helse beproeving komt de magere financiële beloning van opa en oma. Amper genoeg om een paar snoepen mee te gaan kopen. Zelfs niet voldoende voor een pakje Pokémonkaarten! Pure afzetterij als je het mij vraagt! Wij hadden in die tijd meer recht op protest voor deze onderbetaling van onze jeugdige kunsten dan de ‘gele hesjes’ tegenwoordig het recht hebben! Maar wij zijn geen autostrades beginnen afzetten hoor! Dat mocht niet van de mama en de papa, veel te gevaarlijk. Dus slikten wij dit onrecht zoals ‘Hot Marijke’ de volledige ‘Erolife’-beurs in 2012 moest slikken met haar pijpmarathon. En terwijl de hele familie zich aan het volproppen is gaan we verder naar de volgende helse laag in Dantes nieuwjaars diner: de goede voornemens.

 

Het is geen toeval dat de psychiatrische ziekenhuizen van ons kleine landje een plotse stijging van bezette bedden kunnen waarnemen in januari, voornamelijk te observeren op de ontwenningsafdelingen. In het Kruidvat zien we plots lege rekken waar ooit de pseudo-geneeskundige medicijnen stonden die je zogezegd helpen met afslanken. Er is een boost in reclamespotjes op de televisie van Nicorette en Basic-fit en TLC doet een marathon van ‘My 600-lb Life’. Na een maand of twee zie je ze echter, fietsend op de hometrainer, hun vette reet vol nicotinepleisters, al dromen van het worstenbroodje die ze als beloning achterna zullen binnenwerken. De meeste van die arme stakkers houden het dus niet langer vol dan een maagds eerste vrijbeurt met zijn sokken. Na talloze opeenvolgende jaren van falen, moet men het misschien eens over een andere boeg gooien. Daarom stem ik voor een meer paradoxale aanpak. Laten we de raad van Sandra Bekkari opvolgen: nooit meer diëten! In plaats het risico te lopen op anorexia met die belachelijke shakes en crash-diëten, gaan we voor een all-you-can-eat Maggie style. Dat resulteert dan misschien in genoeg gewichtstoename om in aanmerking te komen bij meneer de plastische chirurg. Dan is dikke tante Maggie toch nog eens geringeld in haar leven. Verder kan ik voor de niet-rokers onder ons ook nog een oplossing bieden. Ze noemen sigaretten niet voor niets ‘thin sticks’ hoor! Wanneer dit allemaal geen soelaas brengt kan je nog naar de fles grijpen, om al je zorgen weg te drinken. Een goede coma af en toe doet wonderen!

 

Daarmee eindig ik graag deze nieuwjaarsboodschap. Nog een laatste tip: Heb je zelf goede voornemens voor dit jaar? Goed voor jou! Hou ze voor jezelf, niemand is geïnteresseerd.

 

This is The Odd Man saying, “Hopelijk kan ik nog elf maanden vullen met zulke zever”.

 

Meer lezen...

 

Bent Van Looy + Tim Knol

 

Handelsbeurs, Gent, 18/12/2018

 

Na twee jaar schrijven trok Bent Van Looy in januari met een zak vol nieuwe songs naar Los Angeles, naar zijn intussen vaste producer en muzikale duizendpoot Jason Falkner. Yours Truly heet de nieuwe plaat, vol rijkelijk gearrangeerde nummers over het leven zoals het nu is, en zou kunnen zijn. Het is het derde luik van de solotriptiek die Bent met Jason Falkner opnam. Ontroerende, scherpe teksten, lekker veel akkoorden en nu ook een ukelele. Bent en band zetten zich schrap. En u?

 

Ook zijn vorige twee albums stelde Bent voor bij Democrazy: de schuchtere, melancholische bekentenissen op Round The Bend in 2013 in Minard en de breeduit waaierende verhalen van Pyjama Days uit 2016 in de Handelsbeurs. Yours Truly is het derde luik van de triptiek, waarop Bent Van Looy zichzelf in vraag stelt, moed inzingt, en hier en daar zelfs lijkt te aanvaarden. 

 

©Democrazy

Pics: Jeroen Bal

 

Meer lezen...

 

Nits

 

De Casino, St-Niklaas, 13/12/2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

 

Meer lezen...

 

Portland

 

Villa Bota, Brugge

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

Zeal & Ardor (5.5/5)

 

L’Aeronef, Lille, 09/12/18

 

Imponeren, sans gilet jaune

 

Met hun tweede worp Stranger Fruit, een uitgebreide tournee langs Europese concertclubs groot en klein en komend voorjaar een Amerikaanse tournee in het voorprogramma van Baroness, kunnen we stellen dat Zeal & Ardor in 2018 vele metalharten gestolen heeft. Manuel Gagneux, een Zwitserse Amerikaan, is het meesterbrein en de drijvende kracht (en dit mag je letterlijk nemen) achter dit nieuw fenomeen. Met gospel-, blues- en zelfs een snuifje soul-invloeden zal hij de komende jaren het metal landschap zoals we het altijd gekend hebben met zekerheid hertekenen.

 

Nadat we Stranger Fruit afgelopen zomer purper gedraaid hadden, waren onze verwachtingen voor dit optreden misschien wel van alle bezochte live-evenementen het hoogste gespannen. Geen enkele keer werden ze in 2018 zo ruimschoots ingelost als hier. Met een vijfkoppige achterhoede, waarvan twee ‘backing vocals’ naast hem geposteerd, heeft Gagneux iets om op terug te vallen. Maar het waren vooral zijn strakke riffs en de overdonderende vocals in combinatie met het rijkelijk gevuld spectrum aan invloeden die onze monden wagenwijd deden openvallen. Al vroeg in de set werd L’Aeronef tijdens Row Row omgetoverd in een zelden gezien feestje dat veel weg had van een bezwerende ceremonie van één of andere duistere groepering. Zonder geel hesje volledig in het zwart gehuld wist Z & A ons anderhalf uur lang te overtuigen, te boeien en vooral te verrassen. Don’t You Dare werd kort voor het einde als orgelpunt in het zwerk gekeild. De laatste gig was dit jaar met voorsprong het beste.

 

Achteraf zagen we nog hoe Manuel Gagneux zelf zijn materiaal opruimde en ons met alle bescheidenheid van de wereld groette. Een heerser met het hart op de juiste plaats.

(BG)

 

 

Meer lezen...

 

Clawfinger & Krissy Matthews

 

De Casino, St-Niklaas.  09/12/2018

 

Meer lezen...

 

Magnus (Try Out)

 

De Casino, St-Niklaas, 05/12/2018

 

 

Meer lezen...

 

ID!OTS / UGLY PAPAS

 

De Kreun Kortrijk, 7 december 2018

 

Perfect match

 

Ugly Papas : Tijdloze nostalgie.

 

Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself  waren als vanouds in form en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden  en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was. Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse  Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. Satellites Are Spinning is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo. 

 

Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.

 

Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town

 

Idiots : Bleeding Volcano

 

In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.

 

Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven.  Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen.   De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk staan op het menu.  Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ugly papa eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende Ma Guitare -  en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af.  Je hebt constant  het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten . En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener Discotheque tot en met afsluiter Norton viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige Mosquito, 60Miles en de octaver op The Bill, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde Ma Guitare: Het blijven mijn favorieten.  Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten. Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.

 

Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton

 

Rev: LVK

Pics: Heidi Mares

 

 

Meer lezen...

 

The Dead Daisies 

 

Alcatraz club Show.

 

De Kreun, Kortrijk, 29/11/18

 

Pics: Jean-luc Devos  Tom Van der Stede

 

 

Meer lezen...

 

Intergalactic Lovers - Mooneye

 

Cc Zomerloos, Gistel, 24 November 2018

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

KADAVAR - Monolord

 

21 november 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

Om 20:00 uur werd het startschot gegeven voor MONOLORD. Dit trio uit Zweden kwam hun recentste worp ‘Rust’ voorstellen in een volle De Kreun. Na Empress Rising (2014) en Vaenir (2015) is dit hun derde werk dat reeds verscheen in 2017.

De band had er duidelijk zin in. Bassist Mika Hakki (ex-Draconian) hanteerde zijn instrument als een hakbijl. Tijdens een optreden blijf je beter uit zijn buurt. De basgitaar wordt in alle richtingen ‘geworpen’. Het is een kunst om tijdens de acrobatie toch nog de song strak te brengen. Want ‘strak’ is hét kenmerk voor deze band. De doomsongs knallen. En neem daarbij de zangpartijen van gitarist Thomas Jäger, dan is de song af. De contrasterende cleane zang van Thomas past perfect in het plaatje. Songs als ‘Where death meets the sea’ en ‘Rust’ werden meesterlijk uitgevoerd. Duidelijk in zijn nopjes wipte hij plots van het podium en tussen de fans haalde hij alles uit zijn gitaar. We werden verwend.

Esben Willems is als drummer top tijdens het samenspel met Mika.  De grootte en de opstelling van het drumstel brengen je in de war. Precies van een beginnend orkestje. Tot Esben de stokjes in handen neemt. Dan weet je het wel. De bijgevoegde klankeffecten aan de basgitaar zijn van het soort dat je het idee krijgt dat er in een rotswand van een grot geboord wordt met een steenboor van diameter 30 cm. Wat een sound. Monolord is één van de beste support-bands die ik ooit aan het werk zag. Ook nog mijn felicitaties aan de klankman. Great job!

 

Mannen met baarden: wie zijn ze? Wat doen ze? Wel beste lezers, ze komen, ze spelen en laten u onthutst achter. KADAVAR speelde met vol vertrouwen .

 ‘Purple Sage’ uit hun eerste album ‘Kadavar’ is een typisch seventies-psychedelische song . En dat is kenmerkend voor de band. ‘Doomsday Machine’ uit ‘Abra Kadavar’ slaat in als een bom. De ritmeveranderingen volgen elkaar snel op.  Drummer Christoph Bartelt geeft zijn drumstel er van langs alsof zijn leven er van afhangt. De kwaliteit van drumvellen is er op vooruit gegaan merk ik.

Gitarist Christoph Lindemann is hun vorige passage in ons land nog niet vergeten. Hun optreden in de Kortrijkse club ‘The Pits’ in 2012 haalt hij nog eens aan. ‘The old man’ wordt ingezet. Die song heeft lichte ‘Maiden’ invloeden, uit hun beginjaren dan. Het is een plezier om te zien hoe het drietal opgaat in hun muziek. Er wordt strak gespeeld. Maar het moet gezegd: bepaalde riffs zijn moeilijk te onderscheiden van andere. Ze zijn van die aard dat je je terug in de jaren zeventig waant. Maar toen waren die nieuw. Vandaag de dag is de kans groot dat dit in clichés vervalt. Ook omdat ze eenvoudig zijn en klinken. Anderzijds is het zo dat de songs met volle overtuiging gebracht worden.  En dat zorgt altijd voor een feest. En alweer een pluim voor de klankman.

 

Rev: Guido Grymonprez

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

Nightwish

 

Lotto Arena, Antwerpen, 07/11/18

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

RGMC XXL 

 

Het entrepot, Brugge, 03/11/2018

 

Aeverium - Carneia - Lacuna Coil - Spoil Engine

 

Pics: 4T6 Photography

 

Meer lezen...

 

Macy Gray 

 

La Madeleine, Brussel, 02/11/2018

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Life of Agony 

 

Support: BillyBio - All Hail the Yeti

 

De casino, St-Niklaas - 30/10/2018

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

The Sore Losers,

 

De Kreun Kortrijk, 25/10/2018

 

Voor de liefhebbers van trillende trommelvliezen kon je vorige donderdag de Kortrijkse muziektempel ‘De Kreun’ binnen huppelen om aan je doordeweekse trekken te voldoen. Gezien ik mij had opgegeven de cd-review te doen werd mij gevraagd om dit concert mee te pikken. Ondanks mijn sociale angsten betrad ik, volledig incognito, het Kortrijkse strijdtoneel met veel nieuwsgierigheid. Zal de plaat goed vertalen naar een live performance? Zal de pitta erna nog open zijn? Zal mijn ex daar zijn? Word ik straks neergestoken op straat? Veel vragen die snel beantwoord zullen zijn.

 

 

Het eerste wat me opviel was de diversiteit van het publiek. Iedereen was vertegenwoordigd: van de oude rockers met het grijze haar, tot de hipsters, de snobs en de mensen met standaard een zakje oregano op zak.

 

 

Toen ik binnenkwam was het voorprogramma, The Glücks, bezig. En man wat was me dat! Ik had nog nooit van deze Oostendse liefdesvogeltjes gehoord. Op het podium stond een White Stripes-formatie maar zonder het ‘peppermint gekleurde circus’-voorkomen. De sound was vuil en zo modderig als een Chirolid dat zondagavond thuiskomt. Het deed me denken aan de oude ‘Kills’ die een kindje maakten met ‘The Blood Red Shoes’ die op hun beurt onder invloed van crack-cocaïne een kindje maakten met een maatschappelijk gefrustreerde grizzlybeer, et voila: The Glücks! I love it! Ik heb dan ook daadwerkelijk een plaatje gekocht en een sticker om op mijn Deawoo ‘de doodskist’ Lanos zijn grijze kont te kleven. We waren goed opgewarmd voor de main act.

 

 

De set van The Sore Losers begint niet met een nieuw nummertje, maar er werd voorzichtig gekozen voor een nummer uit hun plaat ‘Roslyn’: ‘Don’t Know Nothing’. Maar dat geeft niet. Het nummer begint met een lekkere drum groove die iedereen wist te prikkelen voor wat nog moest komen. Zelfs de rookruimte buiten was leeg. I’m impressed! Het nummer, ‘Got It Bad’ is een bom om live te horen en ook ‘Dark Ride’ uit hun nieuwe plaat vertaalt erg goed live. De bas en drum dragen dit nummer als de pilaren van het Parthenon van Athene. Daarna kort even de gitaren stemmen om over te gaan naar ‘Eyes On The Prize’. Hier is het samenspel even leuk als op de plaat. ‘Denim On Denim’ kwam echter minder goed over. Dat was deels te wijten aan de zang die niet meekon met het nummer, jammergenoeg een terugkerend probleem tijdens het verder verloop van de show. Instrumentaal was het verder wel OK. Ook enkele medetoeschouwers van het muzikale spel beaamden dit. Lag het aan de mix? Of stemproblemen? Soms was de zang goed qua volume, maar andere keren bijna onhoorbaar. Naar het einde van de set toe kwamen nog enkele sterk gewaardeerde klassiekers als ‘Beyond Repair’ en ‘Juvenile Heart Attack’, nummers die nooit teleurstellen.

Uiteindelijk was de set goed en had ik een leuke avond. De zang stelde soms wat teleur. De nieuwe nummers vertalen niet allemaal even goed naar een live setting en er was een duidelijk contrast met het oude en hardere werk. Metaforisch kunnen we concluderen dat het muzikale etentje zeker en vast geslaagd was. De menukaart was zo aantrekkelijk als een erg vriendelijke, schaarsgeklede dame die uit een taart springt. Het hoofdgerecht was lekker, maar miste voor mij wat extra ‘spice’. Wat er vooral uitsprong was het voorgerecht ‘The Glücks’, een gerechtje dat ik de volgende keer zeker opnieuw zal bestellen om de smaken ervan nog meer te ontdekken.

 

 

Aan The Sore Losers kan ik enkel nog zeggen: machtig album, ik hou er enorm van… Gracias Señors.

 

Rev: Hans Braekeveldt

Pic: 4T6 Photography

 

 

Meer lezen...

 

Arrested Development

 

Vooruit Concertzaal, 23/11/2018 

 

Pics: Koen Timmerman

Meer lezen...

 

The Melvins – John Spencer – Shitkid

 

21 oktober 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

 

Om exact 19:30 uur mocht Shitkid de aftrap geven in een totaal uitverkochte zaal.

 

Er verschijnen op het podium twee jonge meiden met gitaar en basgitaar. Een elektronische drum wordt opgestart door de bassiste en we zijn vertrokken. Een simpel basritme zoals we meermaals te horen kregen door verschillende bands tijdens de new-wave periode wordt ingezet. Scherpe gitaarakkoorden vergezeld van zangpartijen doen mijn mond openvallen.

 

Shitkid zijn scandinavische meisjes die goed naar Duitse new-wave hebben geluisterd. Er wordt vals gezongen dat het geen naam heeft, maar blijkbaar vormt dat geen probleem. Voor mij dus wel. Na het tweede nummer word ik getroffen door een plotse aanval van dorst en een onbekende kracht drijft mij richting bar. Dat blijkt mijn redding te zijn.

 

Na dertig minuten trommelvliezenfoltering hoor ik de eerste klanken van de volgende act:  John Spencer. Voor de meesten onder ons is dit geen onbekende. Ooit zag ik hem aan het werk met zijn Blues Explosion op Pukkelpop.  Van blues was geen sprake, wél van strakke garagerock.

 

Gelukkig is John vergezeld door drie muzikanten. Een drummer, een toetsenist en een percussionist.

 

Dit zootje ongeregeld brengt het eerste halfuur iets ten gehore waarbij mijn lichaamshaar, uitgezonderd mijn hoofdhaar,  gaat rechtstaan. Neen, ik word niet gepakt door muzikale schoonheid maar door iets dat ik moeilijk kan verklaren. Ik hoor een speelgoedorgeltje, de percussieman die met een hamer (!) op een metalen plaat en veer timmert en mijnheer Spencer zelf die niet door heeft dat er zes snaren op zijn gitaar gespannen zijn. De zangpartijen(?) worden meer gesproken dan gezongen. Plots is er hoop. Er komt stilaan respons door de aanwezigen want John brengt wat oud herkenbaar werk. Maar voor mij is de boot reeds gezonken. Ik merk méér volk aan de bar op.

 

Alle hoop om de avond te doen slagen ligt in het kamp van The Melvins. Een viertal verschijnt. Gitaar, twee basgitaristen en een drummer.

 

Er wordt afgetrapt met ‘Sesame Street Meat’. Het geluid in de benedenzaal is in orde. De samenzang zit zeer goed. De gitaarklank staat als een huis. Eén bassist vormt samen met de drummer een muur van geluid terwijl de andere bassist met behulp van effectpedalen een wolk creëert rond de melodie. Origineel en het werkt nog ook.  ‘At The Crawl’ wordt ingezet. Aan de typische onregelmatige mokerslagen wordt hier snel duidelijk dat dit viertal in bloedvorm verkeert.  Bij ‘The Kicking Machine’ mag de geweldige drummer zijn duivels ontbinden. Wat een kracht.  Bij ‘Anaconda’ worden alle registers opengetrokken.  Een gitaarriff ‘in your face’.  ‘Let It All Be’ zet dan weer de zaal in beweging.  De hel breekt los bij ‘Honey Bucket’. Rock ’n roll ten top! De sitar kondigt ‘The Bit’ aan. Een trage agressieve song met een Sabbath-achtige gitaarriff. ‘Don’t Forget To Breathe’ is een nummer met een groot blues gehalte door het slepende ritme maar steekt prachtig in elkaar. Een van de beste songs van de avond.

 

‘Onions Make The Milk Taste Bad’ heeft een licht Primus-gehalte. Weird.Daarna wordt alle opgekropte energie losgelaten tijdens het instrumentale ‘The Talking Horse’

In ‘Evil New War God’ zijn de onvermijdbare mokerslagen terug.  Het drumwerk is werkelijk subliem.

Er vallen die avond zes covers te horen: ‘Saviour Machine’ (David Bowie) , ‘What They Say’ (Red Kross) , ‘Sway’ (The Rolling Stones), ‘Moving To Florida’ (Butthole Surfers), ‘Stop’ (James Gang), en ‘Rebel Girl’ (Bikini Kill) waarbij Shitkid te gast mag zijn.

Als laatste nummer wordt ‘So Long, Farewell’ gebracht. Een luid ‘traag’ afscheid van deze uitzonderlijke band.

 

The Melvins worden bij de grondleggers van de grunge gerekend. Dit klopt niet helemaal want The Melvins zijn van alle markten thuis. Punk, seventiesrock, grunge, alternatieve rock, experimenteel…Overal drukken ze hun stempel.

 

Hun eerste schijf kwam uit in 1984 en in 2018 brachten ze hun vierenvijftigste plaat uit, EP’s, verzamelaars en liveplaten inbegrepen. Stoppen moeten ze van mij nog lang niet.

 

Keep on rockin’, Buzz!

 

(Guido Grymonprez)

 

 

Meer lezen...

 

Sons

 

@ Den Trap - Kortrijk, 20/11/18

 

Pics: Tom Van der Stede

Meer lezen...

 

Lordi 

Silverdust - Egokills

 

Alcatraz Club Show, 10/10/2018, De Kreun - Kortrijk

 

Pics: Steven t'joen

Meer lezen...

 

Therapy?

 

De Kreun - Kortrijk, 11/10/18 

 

Pics: Steven t'joen - Tom Van der stede

Meer lezen...

 

Goose Non stop for life 2018

 

Kortrijk Weide, 29/10/2018

 

Pics: Tom Van der stede

Meer lezen...

 

Kensington 

 

Student Kick Off, Gent, 26/09/2018

 

Pics: Tom Van der Stede - StevenT'joen

Meer lezen...

 

Saxon,  AB - Brussel, 19/09/18 

 

Brief aan Biff

 

Beste Biff

 

Ik zag u voor het eerst in 2017 op de tiende editie van een feestelijk Alcatraz. U speelde de hele line-up vol kleppers met de metalhorns in de neus naar huis. Uw Britse jovialiteit zorgde ook afgelopen woensdag voor een gezellige sfeer in de mooiste concertzaal van het land. Ongedwongen reeg u oud en nieuw materiaal aan elkaar.

 

Met uw 67 lentes op de teller bent u nog lang niet uitgeteld en uw trouwe achterhoede, ongezien in het genre, allerminst. Iedere song wordt met een korte maar krachtige bindtekst ingeleid, telkens duidelijk voorzien van jaartal en album. U stelt zich in tegenstelling tot heel wat landgenoten uit dezelfde business allerminst arrogant op. Uw verwijzing met vette knipoog naar één van de vele comebackalbums uit de jaren negentig is daar een prachtig voorbeeld van. U weet namelijk als geen ander dat zelfrelativering het begin van succes is.

 

U hebt lyrics neergepend over corrupte coppers nog voor het hip was en er sprake was van het fenomeen gangstarap. Ook uw favoriete textiel wordt zonder verpinken treffend bezongen in Denim & Leather. Iets voor echte heren van fatsoen. U koos ooit tijdens een creatieve dip om Ride Like The Wind van Christopher Cross, één van de mooiste heartlandrock hits ooit, een heavy metal bewerking te geven. Het is tot op heden één van de beste covers die we mochten aanhoren

 

U vulde met verve grotendeels de leemte op die na de dood van Lemmy ontstond en gaf uw overleden vriend, bijna drie jaar na dato, ook in de AB een passend eerbetoon. Dit deed u niet door een Motörhead-klassieker in een Saxon-jeansjasje te steken, maar wel door een eigen song aan de besnorde held op te dragen. Iets wat de whisky nippende Lemmy al grijnzend van onder zijn hoed dankbaar zou aanschouwen.

 

Dat u niet altijd historisch correct bent en zoals in Crusader soms een loopje neemt met de geschiedkundige werkelijkheid zien we, in tegenstelling tot enkele haatdragende met vlaggen zwaaiende organisaties, door de vingers alleen al omdat het opzwepend karakter van deze songs ruimschoots zege viert. ‘Fight the good fight, believe what’s right’.

 

Dat Thunderbolt uw beste verkochte album is sinds Solid Ball Of Rock (1991) is nog maar eens het bewijs dat uw populariteit in de laatste jaren terecht terug aan het boomen is. Er staan natuurlijk ook heel wat stevige tracks met body op de laatste worp die het ongetwijfeld één van de platen van het jaar maakt. Terwijl we terugdenken aan uw wapperende grijze haren leggen we nog eens Heavy Metal Thunder op, het lied dat de Ancienne Belgique finaal op haar knieën kreeg.

 

Power & glory to den Biff!

 

 

Rev: Bram Gheysen

Pics: Nathan Dobbelaere

 

 

 

Meer lezen...

 

Leffingeleuren 2018 

 

14.15.16 SEPTEMBER 2018 // LEFFINGE, MIDDELKERKE

 

Pics: Frank Verlinden

 

More pics on Dump Facebook page

 

Meer lezen...

 

Ugly kid Joe - Haggars Cat - Yellowcake

 

De Casino, St-Niklaas, 12/09/08

 

Pics: Steven t'joen

 

 

Meer lezen...

Rose Tattoo - v8 Wankers

 

Alcatraz Club Show, De kreun Kortrijk, 14/09/18

 

Pics: Jean-Luc Devos

 

Meer lezen...

 

Frietrock 2018

 

Ieper, 08/09/2018

 

Red Zebra - Dog eat Dog - The Scabs - Channel Zero

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Hooverphonic (Try-out)

 

De Casino, St-Niklaas, 29/08/18

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

The Sheila Divine

 

Crammerock, Stekene, 01/08/18

 

Pics: Nin fonténai

 

 

Meer lezen...

 

Nile Rodgers 

AB, Brussel, 19/08/2018

 

Waanzinnig CHIC

 

Pics: Nin Fonténai

 

 

Meer lezen...

 

Goose (Try-out)

 

De zwerver, Leffinge, 14/08/2018

 

Pics: Trees Rommelaere

Meer lezen...

 

 

The Sore losers  (Try out)

 

Den Trap - Kortrijk, 14/08/2018

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Ieperfest 

 

Ieper, 10-11-12 Augustus 2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

Full photo report : Ieperfest 2018 

 

 

Meer lezen...

 

Alcatraz Hardrock & Metal Festival 2018

10-11-12 Augustus 2018, Kortrijk

 

Het verdict:

 

Drie dagen lang golfden we mee op een zee van gierende gitaren doordrongen van een topsfeer waar weinig andere festivals aan kunnen tippen. Deze editie loste alle verwachtingen in met een rist aan uitblinkers.

 

10. Satyricon

De snedige riffs van deze nijdige Noren konden tot ver buiten de Swamptent op heel wat bijval rekenen.

 

9. Bark

Als opener van het festival is het niet altijd even makkelijk om de boel in lichterlaaie te zetten. Maar dit buitenkansje werd door deze Antwerpenaren met beide handen gegrepen.

 

8. Battle Beast

Nieuwe naam in de metalwereld die alle clichés van het genre met succes nieuw leven in blaast.

 

7. Alestorm

Deze Pirates of the Caribbean van de metal ontgoochelden allerminst. Dé meezingaward ging met voorsprong naar Alestorm. Aargh!

 

6. Ross The Boss

Klassiekers van Manowar op een bedje van nostalgie. Ross Friedman had al zijn legendarische riffs nog onder de knie en de goed gevulde wei zag dat het goed was.

 

5. Phil Campbell & The Bastard Sons

Ook zonder iconische frontman kon Phil Campbell zowel bekoren met eigen werk als met enkele Motörheadcovers.

 

4. In Flames

Eén van de vele klinkende namen op de line-up hadden met een dik uur genoeg om hun stempel te drukken op deze jaargang. Ook al ontbraken enkele persoonlijke favorieten, In Flames greep de opgedaagde massa meteen bij het nekvel.

 

3. Amorphis

Hun complexe composities komen live nog beter tot hun recht dan op plaat en dat is niet vanzelfsprekend. Hun aanwezigheid was een uitgelezen kans om te graven in hun uitgebreide discografie die blijft verrassen. We werden na ieder nummer aangesproken met ‘my friend’ wat de band met deze fijne Finnen alleen nog maar sterker maakte.

 

2. Pro-Pain

Al vroeg op vrijdagnamiddag werden we van onze sokken geblazen door enkele gebalde vuistslagen van songs. Deathwish en Voice Of Rebellion bleven nog lang nazinderen. We zijn nog meer PP-fan dan we al waren.

 

1. Behemoth

Nergal en zijn bokkenrijders schuwen liever het daglicht, maar omstreeks 18u kwamen ze als een duivel uit een doosje de bühne op om iedereen met verstomming te slaan. De vlammen, de zwarte papiersnippers en tientallen crowdsurfers maakten deze strakke set af. Voor wie er nog aan twijfelt, satanisme is nog steeds hip & happening.

 

De daaropvolgende vriendelijk gevraagde minuut stilte voor Phil Baheux (Channel Zero) die vijf jaar geleden overleden is, werd trouw en eendrachtig opgevolgd. Een mooi moment om samen met al het edelmetalen geweld van de voorbije drie dagen in te kaderen.

 

Tot volgend jaar, Alcatraz. 

 

Bram Gheysen - Tom Van der Stede - Jean luc Devos

 

 

Meer lezen...

 

Dranouter 2018 

 

Pics: Frank Verlinden.

Meer lezen...

 

Metaldag @ Lokerse Feesten

 

Het ijzer smeden als het heet is

 

Dertig graden, geen zuchtje wind en een line-up om in te kaderen. Zo kan de metaldag van Lokerse Feesten 2018 kort samengevat worden. Naar jaarlijkse gewoonte is de eerste zondag van augustus de hoogdag voor liefhebbers van het betere metaalwerk. Zeven formaties traden aan op de Lokerse bühne. Allen met het zelfde doel voor ogen, het ijzer smeden wanneer het heet is. Een makkie zo bleek bij deze temperaturen.

 

Diablo Blvd. (3,5/5) had de ietwat ondankbare taak om de met mondjesmaat vullende Grote Kaai te prepareren. Alex Agnew had er zoals altijd zin in en slaagde er in om het volle halfuur zijn zwarte jeansvest aan te houden. De gechambreerde metalheads konden de kant-en-klare tracks van de Belgische trots van de dag wel smaken. Rise Like Lions en Black Heart Bleed gingen dan ook als een verfrissende golf over de hoofden van de vroege vogels. Daarna mocht At The Gates (4,5/5) het tweede slot vullen. Misschien had deze Zweedse metalgrootheid van weleer wat later op de avond iets beter gepast, net voor hun genregenoten van Gojira. Toch daalden de oude en nieuwe songs als mokerslagen neer over het publiek. Hun laatste worp hoort dan ook bij het betere afgeleverde werk van 2018. Omstreeks 18u vuurde Jamey Jasta zijn troepen het podium op. Hatebreed (5/5) zorgde als eerste van deze hoogdag voor een gezellige drukte vooraan. Er werd gedwee gesprongen en meegebruld en de moshpits volgden elkaar met de regelmaat van de dubbele basdrum op. Met Proven en Destroy Everything schakelde dit hardcore-genootschap van enthousiaste lieden met gemak nog twee versnellingen hoger. Met als gevolg dat één van onze meegereisde vrienden in alle hevigheid zijn schouder ontwrichtte en vroegtijdig moest afgevoerd worden. Gelukkig kon alles, na enige ontnuchtering, terug op zijn plaats gezet worden. Een pluim voor het verzorgende personeel van de EHBO en het AZ van Lokeren.

 

Steel Panther (3/5) mocht wat later de grote kleppers inluiden. De gimmick der metalgimmicks had ons twee jaar geleden, met hun beproefd recept van hairmetal en alle vunzige grapjasserij, weggeblazen. Maar na vier albums zit er wat sleet op de geföhnde formule. Desalniettemin blijven we fan en zullen we hen in de toekomst zeker niet links laten liggen. Death To All But Metal is en blijft één van de grootste oorwurmen allertijden. Nadat we de magen gevuld hadden, waren we klaar voor dé metalsensatie van de laatste jaren. Gojira (5/5) kan al een dik decennium op brede aanhang rekenen, maar na Magma (2016) is die nog exponentieel gestegen. Zelfs Rob Halford himself uitte zich via sociale media als fan van deze Fransen. Frontman Joe Duplantier laat het niet om het meeste drieste werk uit hun discografie naar voor te schuiven, afgewisseld met klassiekers als Flying Whales en Stranded. Het heerlijke Vacuity werkte deze overrompelende passage perfect af. Mochten Les Bleus zo voetballen zou dit hun gekelderde populariteit doen heropleven. Uiteindelijk was de grootste schare fans van de dag komen opdagen voor Judas Priest (4/5) Nadat de zon was verdwenen achter de einder kon al wat het daglicht niet mocht zien tevoorschijn komen. Met een kersvers album Firepower onder de arm, dat zowel bij jong en oud op heel wat bijval kon rekenen, vlogen Halford en co huppelend uit de startblokken, voor de gelegenheid gehuld in een zilverkleurige outfit. De review daarover laten we over aan de Jani Kazaltzissen van deze wereld. De Priest-jukebox spuwde classics alsof het niets was. Turbo Lover, Painkiller en Breaking The Law werden in koor meegezongen en deze kranige Britten zorgden voor een oerdegelijk orgelpunt. Brides Of Lucifer mocht voor de overgebleven zielen het metalen dessertbuffet verzorgen met een sorbet van frisse covers.

 

Tot volgend jaar, Lokeren!

 

(BG)

 

(Pics: Lightbox Revelation) 

Meer lezen...

 

Cirque Magique, Ledegem 3-4-5 Augustus 2018

 

Op vrijdag 3 augustus om 16 uur werd het startschot gegeven van de eerste festivaldag van Cirque Magique. Vanuit alle hoeken van België, en zelfs ver buiten de landsgrenzen, zakken festivalgangers dit weekend af naar Ledegem voor hét meest magische dancefestival van het jaar: Cirque Magique!

 

De camping opende al om 14 uur, de kampeerders werden vrolijk verwelkomd op de tunes van Amare en door leuke clowns die je onmiddellijk in de circus-sfeer brachten. De kampeerders werden dit jaar enorm in de watten gelegd op Cirque Magique.  Zo waren er heel wat verschillende campingopties. Had je voor de gelegenheid je festivalsquad verzameld? Super! Er waren namelijk privécampings voor kleine en grotere groepen aanwezig. Leuke extra's waren onder andere een eigen toiletcabine met slot, elektriciteit, je eigen BBQ set én leuke Cirque Magique extra's.

 

Geen zin om te zeulen met je kampeermateriaal? Geen probleem! Cirque Magique was een samenwerking aangegaan met FestiTent. Deze organisatie bood vooraf geïnstalleerde tenten aan. Daarnaast had je ook de mogelijkheid om extra campingbenodigdheden en -diensten te bestellen, zoals opblaasbare matrassen, stoelen, slaapzakken, ontbijt, … . Kamperen in stijl noemen ze dat! Vorig jaar konden fanatieke bezoekers op vrijdag al terecht op de legendarische préparty op de camping. Echter, onder het motto ‘bigger, better, stronger’ opende Cirque Magique dit jaar de magische deuren van het festivalterrein een dag vroeger. Resultaat: nóg meer dansplezier! Op de Circodrome-stage gaven maar liefst 9 artiesten én 2.000 festivalgangers het beste van zichzelf! Simon & Masian openden met veel goesting de Circodrome-stage. Later die avond passeerden onze nationale helden Clerkie, Endove, Goldfox en Ode Maen & Massaar nog op diezelfde stage en ook zij wisten het publiek hongerig naar meer te maken! Omstreeks 19 uur was het de beurt aan de Nederlandse house pionier, Jaydee. Deze graag geziene DJ liet het publiek helemaal wild gaan toen hij zijn gerenommeerde track ‘Plastic Dreams’ oplegde! Het was duidelijk dat de festivalgangers uitkeken naar de 2 uur durende set van de Fransman, Paul Ritch. Zijn set werd gekenmerkt door krachtige en harmonische techno met een vleugje pure emotionele soul. De toeschouwers wisten dit alvast te smaken! e weergoden waren Cirque Magique ook dit jaar goed gezind, het werd namelijk een zonovergoten eerste festivaldag! Gelukkig had de organisatie de nodige maatregelen genomen. Ze lieten mooie hervulbare flessen produceren die je kon aankopen op het terrein. Wie dorst had, kon deze laten bijvullen met gekoeld leidingwater, waarvoor je trouwens slechts 1 magic coin hoefde te betalen. Er waren ook vernevelaars om de nodige koelte te brengen en zowel op de camping als op het festival was een zwembad voorzien. Daarbovenop deelde de organisatie ook gratis zonnecrème uit aan de festivalgangers.

 

Een recordaantal van maar liefst 7.000 feestvierders zakten zaterdag af naar Ledegem om mee te kunnen dansen op de tunes van onder andere Cocoon-labelbaas en ware Ibiza-legende Sven Väth, Ben Sims die een speciale back-to-back set speelde met Truncate, de label-baas van Misstress Recordings DVS1, Nicole Moudaber oprichtster van Mood Records, Oscar Mulero van PoleGroup, electro pionier Miss Kittin, Insider die een prachtige live set bracht én nog veel meer! Het festival opende de deuren om 12 uur en de sfeer zat er van in het begin goed in. Daar had het mooie weer vast en zeker iets mee te maken. Naast de vingerlikkend goeie line-up werd er ook dit jaar enorm veel tijd en energie gestoken in de randanimatie en inkleding. Beleving staat sinds dag 1 centraal op Cirque Magique. Het thema “CURIOSA" werd dan ook tot in de puntjes uitgewerkt. Eens je de magische festivaldeuren binnenstapte, bevond je jezelf in een magisch universum vol exotische sferen, fabelachtige objecten, mysterieuze “curiosa” en eigenaardige wezens. Conceptueel werd het thema volledig uitgewerkt in de podia en in de animatie. Cirque Magique ging dit jaar in zee met ‘Hexa Structures’, ‘Artescape’ en ‘Locus Pocus Deco’ die instonden voor de unieke podiumontwerpen. Daarnaast konden de festivalbezoekers deelnemen aan te gekke animaties, coole workshops en adembenemende acts die verzorgd werden door Circodans. Circusplezier verzekerd! Festivalgangers hadden de nodige energie nodig om al dit circus –en muziekplezier te overleven. Geen probleem want ook daar had de organisatie voor gezorgd. Maar liefst 14 foodtrucks waren op het festivalterrein aanwezig! Bakkerij Gozin, Bamboeddha, Bavet, Chez Rose, Manuel Kartel, It’s a wrap, Pizzafoodtruck – Little Italy, Los Churros, Omeletshop, Paul’s Boutique, Retro-Rent, Spithouse, Taste Of Asia en Würst verwenden het hele weekend de bezoekers met authentieke en ambachtelijke gerechten. Omstreeks 19 uur, na een heerlijke avondmaaltijd van een van de foodtrucks, liep de Imaginarium-stage vol voor de 3 uur durende set van papa Sven (Väth). Hij is één van de meest unieke en gepassioneerde visionairs uit de techno scene. Velen noemen hem een levende legende omdat zijn toewijding en passie een grote invloed heeft gehad op de evolutie van elektronische muziek. Sven Väth is een initiatiefnemer die houdt van risico’s nemen en dat bleek ook uit zijn verrukkelijke set die hij gisteren op de Cirque Magique-bezoekers losliet. Hij was volkomen professioneel, absoluut onvoorspelbaar en 100% uniek! De tweede festivaldag werd traditioneel afgesloten met een indrukwekkend vuurwerk. Om 2 uur doofden de lichten van de Imaginarium, Circodrome en Kaleidoscope. De festivalgangers trokken huiswaarts voor een goede nachtrust en zoete dromen over de laatste festivaldag of naar de camping voor de afterparty tot 4 uur met Jaydee.

 

De derde en tevens laatste festivaldag op Cirque Magique was een groot succes! 5.000 festivalbezoekers maakten er samen een memorabele dag van. Over het hele weekend kwamen maar liefst 14.000 mensen een dansje wagen in Ledegem! De meest opmerkelijke bezoekers waren echter gisteren van de partij: de allerkleinsten van 5 tot 12 jaar waren uitgenodigd in een speciaal voor hen ontworpen gebied: Kids Magique. Ook voor de oudere deugnieten was er alweer genoeg animatie en muziekplezier voorzien. Aan het hoofd van het muzikale programma stond niemand minder dan de Zwitser/Chileen Luciano die met zijn minimalistische sound het Cirque Magique-publiek wist te betoveren. Cirque Magique opende zondag om 12 uur gratis de deuren voor enkele honderden opmerkelijke bezoekers; jonge (b)engeltjes van 5 tot 12 jaar! Niemand op aarde houdt meer van de intriges en het spektakel van magie dan kinderen, en Cirque Magique zorgde er zondag voor dat de kleintjes een speciale tijd op het festival konden beleven. De organisatie gelooft sterk dat onze kinderen, de kleine deugnieten, de toekomst zijn. Daarom riepen ze "KIDS MAGIQUE" in het leven. Het is een oogverblindende miniatuurversie van het festival. De kinderen konden dansen en spelen van 12u tot 18u en kregen mogelijk hun eerste kennismaking met de magische festivalwereld. Ook de oudere bengeltjes werden opnieuw verwend op Cirque Magique. Net zoals op zaterdag konden de kampeerders de dag starten met een yoga sessie op de camping. De bezoekers die op krachten wilden komen om ook de derde festivaldag gedenkwaardig te kunnen afsluiten, konden relaxen in de chill area die voorzien was van een zwembad, ligzetels, een cocktailbar, hangmatten, … Ook konden de festivalgangers op het festivalterrein zich laten verwennen door professionele massagetherapeuten.

 

Daarbovenop waren er ook heel wat unieke kraampjes in de chill area. Zo kon je bij “Lucid” terecht om je eigen kledij te laten pimpen. Bij “A Pulleke” uit Antwerpen en “Valo Design” uit Finland kon je dan weer zelfontworpen kledij shoppen. Er was ook een make-up tent waar je jezelf in het thema van Cirque Magique kon laten opmaken door een gespecialiseerd team van de “Tomvmakeup Academy”. De durvende diehard fans konden bij “Ben'Ink Tattoo Convention” het originele Cirque Magique-logo laten tatoeëren, eigen ontwerpen waren natuurlijk ook een optie. irque Magique is en blijft natuurlijk een muziekevent. En dat nam de organisatie wel héél serieus. Zelfs aan het kleinste kamertje, wat in dit geval een Dixi-toilet is, werd er muziek gespeeld. Toilet Dj’s van dienst waren Lebawski, René Opsedee, Lauwie & Quikness én Grandmaster Flush, die laatste verdient van ons de award voor beste toilet DJ-naam! De liefde van je leven ontmoet op Cirque Magique? Proficiat! Dolverliefde koppeltjes konden op het festivalterrein onmiddellijk in het huwelijksbootje stappen. Er was namelijk een trouwkapel aanwezig waar alle geliefden konden trouwen, gevolgd door een trouwceremonie! En voor de afterparty hoefden de gasten ook niet ver te gaan! Naast de toilet Dj’s stonden er ook nog een heleboel nationale en internationale artiesten op de line-up. Op de Kaleidoscope-stage konden we genieten van melodic summervibes, gebracht door onder andere Konstantin Sibold, Roman Flügel en Mano Le Tough. Op de Circodrome-stage overheersten de retro tunes gebracht door Marko De La Rocca B2B Phi Phi, CP, Zolex en nog veel meer. Op de Imaginarium-stage barstte het feest helemaal los tijdens de set van Luciano, die werd voorafgegaan door een noemenswaardige set van niemand minder dan Mathias Kaden. De immens populaire Monika Kruse, die vorig jaar trouwens ook op de line-up stond, had de eer het Imaginarium-podium af te sluiten. En dat deed ze op een meer dan voortreffelijke manier!

 

Om 00.30 uur stopte de muziek op het festivalterrein. Tijdens het prachtige vuurwerk werden de Cirque Magique-fans duidelijk emotioneel. Het driedaagse festival zit erop, en nu is het heel hard uitkijken naar 2, 3 en 4 augustus 2019 om het 5-jarig bestaan van Cirque Magique te vieren!

 

 

Meer lezen...

 

Roadkill Fest 2018

 

Waarschoot - 04/08/2018 

 

Buzzkill Baby - Powder for pigeons - Electric Eel Shock - Clowns - The Andrew Surfers

 

Pics: Trees Rommelaere

Meer lezen...

 

Melt Festival - Gräfenhainichen, Duitsland.

 

13-15 Juli 2018 

 

Pics: Steve Klemm - Woodywoodsn - Stephan Flad - Christian Hedel

Meer lezen...

 

Rock Zottegem 

 

29 - 30 Juni 2018 

 

Volledig foto verslag : Rock Zottegem - Vrijdag   -   Rock Zottegem - Zaterdag

 

Pics: Nin Fonténai

 

Meer lezen...

 

Steve Winwood 

 

OLT Rivierenhof - Deurne, 04/07/2018 

 

Steve Winwood is een muzikaal icoon. Als snotneus van vijftien startte hij in de Spencer Davis Group(Gimme Some Lovin) om vervolgens deel uit te maken van Traffic(Dear Mr. Fantasy). Tussendoor vormde hij - samen met Eric Clapton en Ginger Baker- de supergroep Blind Faith(Can’t Find My Way Home en Well All Right).

 

Daarnaast is hij een veelgevraagd sessiemuzikant en speelde hij orgel en gitaar op de meest diverse platen; van Jimi Hendrix, B.B. King, Joe Cocker, Lou Reed, Tina Turner, Marianne Faithfull tot en met Soulsister en Christina Aguilera.

 

Het Britse icoon is vooral bekend om zijn prachtige hese stemgeluid en fantastisch spel op het Hammond-orgel. Een succesvolle solocarière volgt met Arc of a Diver als absolute mijlpaal in 1980. Daarna volgde nog meer hits als Back In The High Life, When You See A Chance, Higher Love en Valerie. In 2008 verraste hij iedereen met het wonderschone album Nine Lives en vorig jaar bracht hij nog Winwood Greatest Hits Live uit, dat zeer goed onthaald werd. 

 

Klassebak op een zomerse avond. 

 

Pics: Nin Fonténai

 

 

 

Meer lezen...

 

Moen Feest

 

Moen, Zaterdag 30 Juni 2018

 

Gers Pardoel - The Scabs - 'T hof van commerce - De Kreuners - Kraantje Pappie

 

Volledig foto verslag op de Dump Magazine Facebook Page

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

 

Concertreport: Grensrock 2018

 

Parels voor de zwijnen

 

Ieder jaar slaagt de organisatie van Grensrock erin om de festivalzomer met een puike affiche op gang te vuren, en dat gratis en voor niets. Het Brouwerpark in Menen is eind juni steevast de plek om de grote vakantie met enkele tricoloren concertjes feestend in te zetten. Dit jaar stonden onder meer Whispering Sons, The RG’s, Brutus, Ozark Henry en Millionaire op de bühne.

 

Brutus (3,5/5)

 

Brutus is booming. Na een uitgebreide tour in binnen- en buitenland, alwaar ze zowel als support- en hoofdact op heel wat bijval konden rekenen, werd ook Grensrock aan het lange lijstje toegevoegd. Er was heel wat volk komen opdagen om de snedige schreeuwen van frontvrouw op drums Stefanie te aanhoren, maar er was nog plaats genoeg om enkele verloren gereden bussen Japanners te lossen. De temperatuur daarentegen had enkele dagrecords aan diggelen geslagen waardoor de eerste nummers ietwat tam van de hitte onthaald werden. Drive kon halverwege voor een eerste piekmomentje zorgen. Dit nummer is een langgerekt rocksummum van retestrakke riffs en dreunende drums. Ook het schattige Baby Seal zette onze gevoelige zintuigen op scherp. Hun monsterhit All Along werd als ideaal sluitstuk van deze immer degelijke vertoning het Meense luchtruim ingpleurd.

 

Millionaire (4,5/5)

 

Met Tim Vanhamel en co had Grensrock een dikke belpopvis aan de haak geslagen om de eerste avond af te sluiten. Volgende week mag Millionaire nog eens, voor het eerst sinds 2005, aantreden op de heilige wei van Werchter om het met te veel likes geplaagde Dotan te vervangen. Vlijmscherp en in een vlammende forme bestegen Vanhamel en zijn gevolg het podium. Klassiekers van weleer zoals I’m On A High, Champagne en Body Experience Revue op een bedje van rockshowclichés met zwierende gitaren incluis. Ook de songs van de laatste plaat gingen omstreeks middernacht gedwee binnen. Met Millionaire heb je altijd waar voor je geld, ook al is dit een gratis festival.

 

The RG’s (4/5)

 

Wouter, Stijn en Jens waren erg dankbaar om de line-up van Grensrock te vervoegen, maar kregen de ietwat ondankbare taak om na Kapitein Winokio de tweede dag in de vooravond op gang te blazen. Iemand moet het doen en The RG’s namen hun taak in de blakende zon heel serieus. Tientallen opdagers waagden enkele stappen voorwaarts uit de schaduw om de rauwe rockknoerten in zijn zweterige hoedanigheid te ontvangen. Met The Cricket Sound hebben ze vorige maand één van de beste Belgische releases van het jaar als een wilde hond op ons losgelaten. The RG’s slagen erin om even ruw te klinken als de garagerockband om de hoek, maar tegelijkertijd heeft hun sound de internationale allure van pakweg Triggerfinger. Ze maakten de loden hitte dragelijk want hun ruige rockparels gaan dan ook perfect samen met een frisse pint. Samen met enkele andere bands van eigen bodem kunnen we deze formatie aanraden om een WK-loze zwoele zomeravond toch een extra dimensie te geven.

 

Volledig fotoverslag op Dump Magazine Facebook Pagina

 

Grensrock, u was wederom grensverleggend fantastisch.

 

(BG)

Meer lezen...

 

Hellfest - Clisson, France

 

22-23-24 Juni 2018

 

Pics: Karl Vandewoestijne (4T6 Photography) 

 

More pics: Dump magazine Facebook page

Meer lezen...

 

Santana 

 

Sportpaleis, 22/06/2018

 

Pics: Nin Fonténai

 

Meer lezen...

 

Joe Bonamassa

 

Kursaal - Oostende 10/06/2018

 

Pics: Trees Rommelaere  (acr: BIR)

Meer lezen...

 

Public image Ltd

 

AB - Brussel , 08/06/2018

 

 

PUBLIC IMAGE LTD Loudmouth John Lydon. Furieuze postpunk. ‘The Flower Of Romance.’ The Sex Pistols. ‘This is Not A Love Song’. ‘It changed my life’ - bassist Flea over ‘Metal Box’. Superbe dub. Johnny Rotten. ‘The White Album of the underground’ - Thurston Moore over ‘Metal Box’.

 

Met The Sex Pistols, een directe aanval op het establishment, schreef hij zonder meer punkgeschiedenis. Zijn band werd verbannen van podia en TV-shows. Met ‘God Save The Queen’ en ‘Anarchy in the Uk’ vuurde hij muzikale clusterbommen af op de Engelse regering in een destijds kapot Engeland. Ook met Public Image Ltd – die dit jaar hun 40ste verjaardag vieren – schreef hij politiek geladen songs als ‘Rise’, een anthem tegen de apartheid in Zuid-Afrika. Live klinkt PiL nog steeds als één brok ingehouden woede.

 

Pics: Dump magazine

 

Meer lezen...

 

Bryan Ferry & Metropole Orkest @ Lotto Arena 

 

Very Ferry

 

Naast The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin, Black Sabbath… had Great Britain vanaf 1971 ook Roxy Music die met huppelende glamrock vol zelfvertrouwen zijn stempel kon drukken op de muziekgeschiedenis. Pop met ballen voor jong, oud, man, vrouw en transgender. Zo bleek het publiek ook mooi verdeeld, maar ging de gemiddelde leeftijd toch gewillig richting de vijftig. Met een 9-koppig ensemble van rasmuzikanten én het Metropole Orkest had de frontman alles om te imponeren. Maar Bryan hield het bij momenten toch very Ferry, een dansende jukebox vol hits, een klasbak met niet minder dan 72 lentes op de teller.

 

Opener The Main Thing zette al dreunend de zintuigen op scherp terwijl de plaatsen op het middenplein her en der nog gevuld moesten worden. We zullen het maar op de Shakira-file steken dat er een paar late fans zelfs de eerste vijf nummers moesten missen. Don’t Stop The Dance zorgde voor een eerste bescheiden hoogtepunt. Deze song, uit mijn geboortejaar, ademt één en al eighties en gaat dus zoetjes binnen. De boodschap was duidelijk, het wordt geen avond om stilletjes in te dutten. Ook de vurige vioolsoliste bij Out Of The Blue kreeg al heel vroeg in de set de handen daverend op elkaar. Deze Roxy-classic staat met zekerheid in onze top tien van beste outro’s. Ook live werd alles van de eerste tot de laatste noot in zijn perfecte hoedanigheid naar voor geschoven. Ferry schuwde zijn dieper gravende avant-garde werk niet. Zo kregen we nog voor het uur Bête Noir, Zamba en het weergaloze In Every Dream Home A Heartache op ons bord. Maar de eindspurt die werd ingezet met Do The Strand werd een echte Sturm und Drang op zijn Ferry’s. Avalon en het wondermooie More Than This - één van de lievelingsliedjes van Adam Granduciel (The War on Drugs), zo weet u ook waar hij zijn straffe mosterd haalde – deden heel wat ogen sluiten en monden open vallen. Love Is The Drug was de enige van het rijtje hits die met het hele orkest ietwat geforceerd overkwam. Desalniettemin waren de meeste zitjes en stoelen in de zaal overbodig geworden en stormden tientallen aanwezigen naar voor om een glimp van de levende legende in actie op te vangen. Met Virginia Plain, Let’s Stick Together en Jealous Guy werd er eendrachtig in koor afgesloten.

 

Met een verzadigd gevoel reden we al fluitend huiswaarts. ‘More than this, you know there is nothing!’

(BG)

Meer lezen...

 

Vestrock 2018

 

02/06/2018 Hulst

 

Pics: Tom Van der stede - Steven T'joen

 

 

 

Meer lezen...

 

Thom Yorke @ AB (4,5/5)

 

Al huppelend een sprong in de donkere rave cave van thom

 

Een korte tournee door Europa langs middelgrote concertzalen moesten Thom Yorke en zijn gevolg klaarstomen voor zijn optreden op Sonar Festival in Barcelona. Zijn rondreis op het Europese vasteland kreeg de naam van zijn laatste plaat, Tomorrow's Modern Boxes (2014), aangemeten en de gegeerde tickets vlogen in een mum van tijd de deur uit. Wie er in de AB dus bij kon zijn mocht zich een klein beetje uitverkoren voelen.

 

Goedlachs en met een wippend man bun kwam de bijna vijftig jaar oude levende muzieklegende tevoorschijn. Op 7 oktober mag het radioopperhoofd vijftig kaarsjes uit blazen en dat is er zeker nog niet aan te merken. Met een doordringende versie van Interference werd de eigenwijze set gepast op gang gebracht. Daarna zorgden vooral Black Swan en The Clock, beide van zijn eerste soloplaat The Eraser uit 2006, voor de eerste hoogtepunten. Tussendoor nam Yorke ons al huppelend mee en waagden we een sprong in zijn donkere rave cave met allerlei dansbare b-kantjes die zonder verpinken een A+ energielabel verdienen. Net over de helft werd Cymbal Rush met enige vertraging maar met des te meer overtuiging ingezet. Als de techniek niet meteen meewil weet onze geniale frontman dat met een kwinkslag op te lossen. Ook Default, tijdens de eerste bisronde, was een weergaloze voltreffer van formaat. De AB veranderde in een dreunende dancing voor meerwaardezoekers. De stroboscoopeffecten maakten de gekke boel af. We werden uitvoerig bedankt voor onze aanwezigheid en Spectre, de enige ‘Radioheadcover’ en Bond theme die het onterecht nipt niet haalde van Sam Smith’s draak van een themasong, was dé kers op de taart.

 

Zonder het publiek echt te willen pleasen met hitjes kan dit optreden in zijn geheel als dolle crowdpleaser gezien worden. Hopelijk tot binnenkort, Thomas Edward Yorke.

 

(BG)

 

Meer lezen...
Page 1 of 11
Goto page: 1, 2, 3 ...