Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Concert report: Taxiwars - Nijdrop
Concert report: Taxiwars - Nijdrop
Avatar @ De Kreun
Avatar @ De Kreun
Woosha 2014
Woosha 2014
Concert report: Filter - Combichrist
Concert report: Filter - Combichrist
Concert report: Bart Peeters @ De Leest Izegem
Concert report: Bart Peeters @ De Leest Izegem
Festival report: Alcatraz - Zaterdag
Festival report: Alcatraz - Zaterdag
Photo report: Epica
Photo report: Epica
Photo report: Triggerfinger & Kaiserchiefs
Photo report: Triggerfinger & Kaiserchiefs
Concert report: Cancer Bats -  De Kreun
Concert report: Cancer Bats - De Kreun
GENTJAZZ 2015 Dag 4
GENTJAZZ 2015 Dag 4
Concert report: Idiots
Concert report: Idiots
Platsedoen 2017
Platsedoen 2017
Uli Jon Roth @ De Kreun
Uli Jon Roth @ De Kreun
Cd-review: The Hickey Underworld – Ill
Cd-review: The Hickey Underworld – Ill

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

 

Metallica, Koning Boudewijnstadion, 16/06/2019  (4,5/5)

 

Disposable Heroes

 

Voor één keer was het Koning Boudewijnstadion niet de hotspot voor tricoloren voetballiefhebbers. Op zondag 16 juni 2019 werd het heilige gras van de Rode Duivels omgetoverd in een heuse metaltempel. Het merk Metallica kwam langs en ze hadden niemand minder dan Ghost en Bokassa meegebracht om de toestromende meute fans, bijna allen gehuld in ‘tallica-shirt, doeltreffend op te warmen.

 

Toen Bokassa (4/5) mocht aantreden was de helft van het stadion nog leeg. Toch gaven de Noren het beste van zichzelf om enige indruk na te laten. De rijzende ster aan het metalfirmament klinkt op plaat zeer solide dat zelfs StuBru het aandurfden om ze wat kostbare airplay te geven. Live hebben ze ook heel wat in hun mars, maar de magnitude van de setting en het vroege uur speelde niet in hun voordeel. We zijn zeker dat ze in zaal als pakweg de Vooruit zeer goed tot hun recht zouden komen. We onthouden vooral dat Metallica een relatief onbekende band uit Noord-Europa een springplank aanbiedt naar het grote publiek. Ook Kvelertak kan er van meepraten dat dit soort voorprogramma’s hen geen windeieren zal leggen. De dikke regendruppels namen we er, zoals de band ook deed, zonder verpinken bij.

 

Daarna moest Ghost (3/5) het vuur brandende houden. Met hun hits Rats en Dance Macabre, die bijna mainstreamer zijn dan de tronie van James Cooke, kon dit geen probleem zijn. Het al goed gevulde stadion zorgde er ook voor dat er meer gebabbel en vertier was. Het gerstenat vloeide rijkelijk en het verbruik was recht evenredig met de decibels die de toestromende massa produceerde. Zodoende had onze gemaskerde vriend Cardinal Copia moeite om er boven te geraken. De klassiekers deden hun werk en brachten wat sfeer. Maar meer voldoening dan een goudgele pretcilinder kon Ghost ons niet schenken.

 

Volgens wikipedia gebruikt Metallica (4,5/5) Ecstasy Of Gold al sinds 1983 als klinkende prelude voor hun optredens. De onheilspellende intro wordt sindsdien meer geassocieerd met Hetfield en co dan met soundtrack van The Good, The Bad & The Ugly. De gitaren werden gestemd op Hardwired, de opener van hun laatste worp. Er werd meteen vuurwerk bijgehaald om de vlammende start kracht bij te zetten. Met Disposable Heroes schudden ze een eerste verrassing uit hun mouw. Een eerste bewijs dat ze van hun rijke discografie niets uit het oog verliezen. Nog voor het uur werden de klassiekers Unforgiven, Sad But True en Fade To Black afgevuurd op de uitgelaten menigte. De bindteksten bleven beperkt en de muziek, waar uiteindelijk allemaal om draait, werd vakkundig op zijn voetstuk gezet. Net over de helft kreeg het ooit zo verguisde St. Anger het gros van de handen op elkaar. We lieten onze anger vrij en hadden met onze beste vrienden de avond van ons leven. Het drieluik One, Master Of Puppets en For Whom The Bell Tolls zorgde voor spreekwoordelijke kers op de taart, de finale nekslag die alles wat daarna nog het Brusselse zwerk ingekeild werd overbodig maakte.

 

Metallica behoort nog steeds tot onze grootste helden. Disposable heroes die er no mather what altijd op uit zijn om er een knallende show van te maken. Een boegbeeld van de metal, een rots in de woelige branding. 

 

(BG)

Meer lezen...

 

Stephen Malkmus (Pavement)

 

The Jicks + Lewsberg @ De Casino, 04/06/19

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Alice in Chains + Black Rebel Motorcycle Club

 

Ancienne Belgique 30.05.2019

 

Grote wegenwerken te Brussel zorgden er voor dat we twee minuten gemist hebben van het openingsnummer van Black Rebel Motorcycle Club. Deze band zag ik ooit op Pukkelpop de pannen van het dak spelen. Toen werd hun donkere garage-indie-rock gesmaakt. Bij BRMC anno 2019 is het vuur een waakvlammetje geworden.  Tijdens hun optreden van ongeveer 30 minuten wordt er geen sfeer gecreëerd. Drummer Nick Jago heeft plaats gemaakt voor Leah Shapiro (drumster bij The Raveonettes) en dat heeft de band geen goed gedaan. De floortoms worden overvloedig gebruikt en daar komt nog bij dat het geluid veel te hol klinkt. De setlist bevat geen up-temponummers. We horen trage songs met een ietwat psychedelische inslag. Klassiekers zoals ‘Rifles’ blijven uit. Jammer.  Enkele fanatieke fans vooraan vinden het allemaal wel oke. 

 

Zes minuten te vroeg verschijnt Alice In Chains op het podium. Er wordt afgetrapt met ‘Bleed The Freak’ uit het album ‘Facelift’. Het geluid zit goed. William Duvall heeft er zin in, bij Jerry Cantrell is het nog wat aftasten.  Na het stoppen van dit nummer wordt onmiddellijk zonder adempauze  ‘Check My Brain’ (uit Black Gives Way To Blue) de zaal ingeslingerd.  Deze song wordt volop meegezongen door het bomvolle AB. Jerry amuseert zich duidelijk. ‘Again’ ( uit Alice In Chains) zou de enige song uit dat album worden die avond. Verder is het album ‘Dirt’ de rode draad. Daaruit horen we o.m. ‘Them Bones’, ‘Damn That River’ en even later ‘ Down In A Hole’. ‘Stone’ en ‘Hollow’ (uit The Devil Put Dinosaurs Here) klinken sterk. Uit hun recentste worp ‘Rainier Fog’ horen we naast de titelsong ook ‘Never Fade’ en  ‘Red Giant’.  Bij ‘No excuses’ (uit Jar Of Flies) en ‘ Your Decision’ (uit Black Gives Way To Blue) worden de songs  in tegenstelling tot hun vorig concert in Tilburg in 2010 niet de akoestische versies gebracht. En het publiek blijft maar meezingen. ‘We Die Young’ (uit Facelift) doet de zaal ontploffen. Daarna een ingetogen moment met ‘Nutshell’(uit Jar Of Flies) waar Jerry zich heer en meester toont. Indrukwekkend. Daarna volgen ‘Angry Chair’ (uit Dirt) en de afsluiter ‘Man In The Box’(uit Facelift)

 

De encores starten. Jerry zet met de gitaarrif ‘Sabbath Bloody Sabbath’ van Black Sabbath zijn publiek op het verkeerde been. Al gauw klinkt ‘The One You Know’ (uit Rainier Fog) door de speakers. Er wordt alweer uit volle borst meegezongen. Het gitaargeweld wordt eventjes stilgelegd met ‘Got Me Wrong’(uit SAP). Wat een prachtig gitaarspel. Het komt tot een climax met ‘Would?’ en’Rooster’(uit Dirt).

 

Na de set worden nog een reeks foto’s genomen met o.m. een man van Egyptische origine die uit het publiek werd geplukt en op het podium werd gebracht. Who’s he?

 

Alice In Chains heeft voor een memorabele avond gezorgd. AIC kwam, zag en overwon. Zowel de setlist, het geluid als de lightshow én het publiek (!!) waren top. AIC stond één uur en vijftig minuten op het podium. ‘See you very soon’ riep Jerry nog na.

 

Grunge is dood? Vergeet het!

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

 

@ Vestrock, Hulst (NL) 

 

31 mei 2019

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

Peanut Regeert + Powerstroke + Pro-pain  - De Casino, St-niklaas

 

Fijn dat is pijn met de P van Pro-pain

 

Het openen van de avond om 20.30u is weggelegd voor Peanut Regeert (3,5/5). Vier ouwe Uustvlaamse knarren, uit Sint-Niklaas zelf nota bene, die eigen humoristisch Nederlandstalig werk brengen. De band ontstond rond de eeuwwisseling, maar was geen lang leven beschoren door interne strubbelingen. Twintig jaar later legden ze de geschillen bij en staan ze terug samen op een podium. Het doet een beetje denken aan een Fleddy Melculy avant-la-lettre, maar ze weten hun enthousiasme over te brengen. Ze spelen duidelijk een thuismatch, want de mensen vooraan zijn allemaal kennissen van de band. De fles witte rum van de zanger wordt rijkelijk rondgedeeld als beloning. Muzikaal misschien een vreemde keuze in combinatie met Powerstroke en Pro-pain, maar het kan ons niet deren. De heren amuseren zicht duidelijk, en dat is wat telt.  Ze geven nog even mee dat je hun CD voor 5 euro kunt kopen, naar hun eigen woorden ideaal om je pint op te zetten vanavond.

 

Om 21.30 is het de beurt aan Powerstroke (4/5) om een eerste hoogtepunt van de avond te poneren. Bassist Mark de Smit lijkt een kruising van Tom Araya en Bobby Munson uit Sons of Anarchy en heeft er duidelijk zin in om de boel kapot te spelen. Wanneer de zanger opkomt, lijkt het wel of het Joakim Broden van Sabaton is, met zijn zonnebril en snor is het een spittting image. Gelukkig is de muziek stukken beter en beuken ze er meteen in. De zonnebril en kap gaan al snel af, gelukkig. We zijn onder de indruk van de stemgeluiden van Bavo Coene, zowel de cleane als ruwe stukken worden met een zekere bravoure en kracht ten berde gebracht. Strak. Het is een opzwepende set. Deze belgen uit het Meetjesland draaien al een tiental jaar mee en mochten reeds het podium van Wacken Open Air en Graspop bestijgen, maar voor ons is het de eerste keer dat we ze aan het werk zien. Maar na deze show zeker niet de laatste keer. Een muzikale tientonner die over je heen rijdt, met af en toe een vleugje oude Soufly toetsen. Het wordt gesmaakt. Twee jonkies uit het publiek proberen al vroeg een “pit” op gang te brengen, maar slagen daar niet in. Twee nummers later worden ze echter onder de voet gelopen wanneer het wat ouder en geroutineerder publiek zich in de strijd mengt. Als de band het nummer Untill the fat lady sings, start maakt Bavo Coene het statement van de avond: “If you know the lyrics, sing along. If you don’t know them, invent them.” Metal met ballen én humor, daar houden we van. Ideale opwarmer voor Pro-Pain.

 

De zaal is niet uitverkocht, wat het aangenaam maakt om vooraan te staan. Als Pro-Pain (4,5/5) om 22.30u  het podium bestijgt, tovert het spontaan een lach op ons gezicht. Zanger Gary Meskil blijft een imposant figuur die respect afdwingt. De man staat al sinds 1991 aan het roer van deze band, die toch één van de pioniers zijn van het NYHC genre. Ongelofelijk dat ze ooit deze betonblok in Brussel het ziekenhuis ingeklopt hebben. Pro-pain opent met Unrestrained en zet meteen de toon van de avond. De pit begint en stopt niet meer. Kleppers als Voice of Rebellion, Deathwish en Make War (not love) passeren de revue en zetten de zaal in lichterlaaie. Ook de drie bisnummers laten de boel nogmaals ontploffen. Deze energieke show bewijst dat de heren van Pro-Pain nog lang niet afgeschreven zijn. Op het einde zegt Gary: please buy the merch, we need the money! See you there! Gary kwamen we er jammergenoeg niet tegen, maar wel Matt Sheridan, de jongste telg van Pro-Pain en gitarist, die nu een drietal jaar bij de band speelt.  Ubersympathieke man. Wanneer ik hem vraag of het echt waar is dat ze vooral van de merch moeten leven, bevestigt hij dit. In het huidige tijdperk van virtuele piraterij, waar nog zelden muziek gekocht wordt, kun je niet overleven door enkele platen te verkopen. Spotify brengt maar beperkt geld in het laatje, maar dit deert hen niet. Download onze muziek illegaal en kom naar onze shows, dit vinden we veel leuker. De interactie met de fans is voor ons het belangrijkste. Spoken like a true gentleman. Respect.

 

Daags na het optreden beseffen we nogmaals waarom de band Pro-Pain heet, wanneer de talrijke blauwe plekken die we opliepen in de pit voelbaar worden nu het bier verteerd is. Maar we blijven helemaal Pro en doen het de volgende keer lekker opnieuw!

(ACL + BG)

Meer lezen...

 

Brides of Lucifer 

 

Alcatraz club show.  Vooruit Gent, 03/05/2019

 

Pics: Steven Tjoen

 

More pics: Brides of Lucifer 

Meer lezen...

 

RAKETKANON – The Germans

 

De Kreun Kortrijk, 04/05/2019 

 

Om 20:15 uur trappen The Germans af. Dit kwintet brengt een mengelmoes van zuiderse ritmes (geen salsatoestanden) met indie-rock en new-wave invloeden. Er wordt veel gebruik gemaakt van elektronische geluidseffecten op hun instrumenten. Zeer opvallend is dat de drummer zijn drumstel als percussie gebruikt en niet zozeer als het instrument dat een beat aangeeft. Met als uitzondering het laatste nummer. Daar is een trage dansbeat aanwezig en dat merk je onmiddellijk aan de reactie van het publiek. Er wordt bewogen. Verder is de zanger een rare verschijning dat onnatuurlijke bewegingen neerzet op de golven van hun muziek. De microstandaard doet dienst als hulpmiddel. Bizar. Hun muziek kan ik niet onder rock catalogiseren. Het blijft vechten om te wennen. Dat lukt me niet.

 

Om 21:30 uur begint Raketkanon aan hun set. ‘Robin’ wordt ingezet. Meteen wordt duidelijk dat de klankman een superman is. Het drumgeluid is subliem. Dit geldt voor alle instrumenten trouwens. Om even te detailleren: het drumstel bestaat uit een crash of ride-cymbaal, een snare, één floortom, één hi-hat en een bass-drum. Wat drummer Pieter De Wilde daarmee doet is onwaarschijnlijk. Wat een power. De bass-synths in combinatie met dit drumwerk is gewoonweg vuurwerk. De toetsenman is een tovenaar. Voeg daarbij een uitstekend gitarist die zijn instrument beheerst en het kan niet meer stuk. De gitaar hakt er ongenadig in. De frontman Pieter-Paul Devos krijst alsof zijn laatste uur is geslagen. Bij ‘Nico Van Der Eeken’ gaat hij op verkenning. Crowdsurfend over de massa (!) bezorgt hij de roadie grijze haren. De microfoon is niet draadloos. ‘Fons’ is duidelijk gekend bij de fans. Er wordt luidkeels mee gezongen: Aiee, Aiee..’Ricky’ wordt door iedereen gesmaakt. Er wordt afgesloten met ‘Lou’ en met slechts één toegift ‘Judith’ wordt deze set afgesloten. Er werden twaalf songs gebracht waarvan zes uit hun recentste album RKTKN#3. Vier uit RKTKN#2 en twee uit RKTKN#1. Raketkanon is een band die je moet gezien hebben. Zelfs als je niet vertrouwd bent met hun muziek zal je iets meemaken dat je niet snel zal vergeten. Deze mannen geven echt alles. Straffe muzikanten die zo’n strakke set brengen én origineel zijn moeten in ons landje meer waardering krijgen. Raketkanon live: een aanrader.

 

Rev: Guido Grymonprez

Pics: Steven Tjoen

 

Meer lezen...

 

Festival aan Zee

 

De panne, 27/04/2019 

 

Clement Peerens Explosition - De Jeugd Van Tegenwoordig 

 

Pics: Frank Verlinden

 

 

 

Meer lezen...

 

Paaspop, Schijndel - Nl 

 

19-21 april 2019

 

Pics: Bart Heemskerk - Tom Doms - Marcel Krijgsman

 

Meer lezen...

 

All Them Witches - Swedish Death Candy

 

De Casino, St-Niklaas, 18/04/2019

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

In Flames @ Betizfest, Cambrai (5/5)

 

Pas de bêtises en Cambrai

 

Cambrai – ofte Kamerijk voor de historici onder ons – is centraal gelegen in Hauts-de-France, de hel van het Noorden, ook wel de graanschuur van Frankrijk. In deze charmante stad van om en bij de 33.000 inwoners, vergelijkbaar met het gezellige Izegem, vindt midden april al 16 jaar Betizfest plaats, genoemd naar de bekende snoepjes ‘Les Bêtises de Cambrai’ (letterlijk: ‘dommigheden uit Kamerijk’). Dit festival dat zich vooral op het brede spectrum van hardrock en metal richt, vindt plaats in Palais des Grottes in het grootste park van de stad. Deze mastodont van een gebouw – you love it or hate it – die vooral uit grote glaspartijen en afbladerende betonbogen bestaat, werd in de jaren zeventig in opdracht van het stadsbestuur opgetrokken om het tekort aan evenementen (shows, concerten, beurzen…) in de buurt op te voeren. Betizfest zorgde met een zootje ongeregeld van binnenlandse en buitenlandse acts ook dit jaar voor een vol huis.

 

Voor het groot geschut aan zet was konden vooral Bukowski en Pogo Car Crash Control met hun uiteenlopende genres bij momenten een glimlach op onze headbangende hoofden toveren. De eerste is vooral een lichte versie van Gojira waarnaast de tweede vooral gezien kan worden als de Franse versie van Stake. Jong en wat ouder geweld wisselde elkaar af om het talrijk opgedaagde vooral Noord-Franse publiek op te warmen voor wat nog komen zou.

 

Om 21.15u stipt was het de beurt aan In Flames om de boel nog wat op te poken. We schoven gemakkelijk enkele rijen op naar voor zonder trek- en duwwerk. Voices kon als opener ook live het gewenst effect teweeg brengen. De openingstrack van de laatste plaat I, The Mask heeft het ideale ritme voor de start van een toertje stevig doorjoggen. Ook de oudere krakers Everything’s Gone, Pinball Map en Where the Dead Ships Dwell voerden de harslaggemiddelden gewillig op. Kolkende moshpits en le murs de la mort onstonden spontaan en op aanvraag. Frontman Anders Fridèn zat goed bij stem en liet zijn rauwe vocals over de massa resoneren. Ook gitarist Björn Gelotte genoot duidelijk van de sfeer en liet met een brede smile zijn snedige riffs de grote kille ruimte van Palais de Grottes vullen met warme gezelligheid. The Chosen Pessimist was als langste loeder van de set het hoogtepunt van de avond. Perfect uitgebalanceerd en laag per laag werd er met gevoel naar een gebald summum toegewerkt. Vele collega’s uit het genre zouden dit soort tracks live links laten liggen. In Flames doet dit dus niet en dat siert hen. De combo van een classic in wording I Am Above gevolgd door de oerklassieker Cloud Connected was de spreekwoordelijke Bêtise de Cambrai op de tarte. De rode loper voor Mass Hysteria, die door het aantal aanwezige t-shirts en hoodies duidelijk een thuismatch speelden, kon niet beter uitgerold worden.

 

Pas de bêtises en Cambrai, maar wel enkele edelmetalen steekvlammen ambachtelijk afgeleverd door enkele routiniers uit het vak.

(BG) 

 

Meer lezen...

 

Marco Mendoza 

 

Muziekcentrum De Bosuil, Weert, 10/04/2019

 

In de wereld van basgitaar is er niet veel wat Marco Mendoza niet kan of niet heeft gedaan. Hij heeft opgenomen en toerde met enkele van de grootste namen in de rock en muziek, zoals Blue Murder, John Sykes, David Coverdale, Whitesnake, Thin Lizzy, Ted Nugent, Lynch Mob, Neal Schon, Dolores O’Riordan van The Cranberries, en zijn huidige band The Dead Daisies. De lijst gaat letterlijk door en door!

Marco is een dynamische live-artiest die net zo thuis is in een groot stadion als een kleine jazzclub. Hij kan zowat elke muzikale stijl bedekken, van jazz, fusion, wereldmuziek, Latin-groove tot heel hard rock. Daarnaast is hij een volleerd vocalist die de veelgeprezen soloalbums ‘Live for Tomorrow’ en ‘Casa Mendoza’ heeft geschreven en opgenomen. Onlangs bracht hij zijn derde solo-album ‘Viva La Rock’ uit, dat wereldwijd lovende kritieken heeft ontvangen.

Als dat nog niet genoeg is, is Marco een echte ambassadeur van muziek die altijd de tijd neemt om fans te ontmoeten. Interviews waarbij hij altijd open en eerlijk is over waar hij is geweest en waar hij naartoe gaat. Met zijn huidige band, The Dead Daisies, heeft hij twee studioalbums opgenomen (‘Revolución’ en ‘Make Some Noise’) en een live album ‘ Live & Louder ‘. Ze hebben podia van Cuba naar Australië en overal daar tussen opgeschud.

 

Pics: Elsie Roymans

 

 

Meer lezen...

 

Rhea 

 

Ab Club, Brussel, 02/04/2019

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

SX @ De kreun, Kortrijk

 

29/03/2019

 

Pics: Tom Van der Stede

 

 

Meer lezen...

 

Concertreport: Triggerfinger en dEUS  29/03/2019

 

Een hemelse belpop-combo in Noord-Frankrijk

 

Het is al langer dan vandaag geweten dat het programma van Zénith, L’Aeronef en Le Grand Mix (Tourcoing) in de gaten moeten gehouden worden door meerwaardezoekers van het betere concert voor een prikje. Toen de Belgische muziekgrootheden Triggerfinger en dEUS werden aangekondigd om één van de negen avonden te vullen van het festival Les Paradis Artificiel ging onze concert-alarmbel oorverdovend af.

 

Met een optreden van Triggerfinger (4,5/5) mee te pikken kan je eigenlijk nooit iets verkeerd doen. Het trio is intussen al 20 jaar aan het rocken dat de blokken er van vliegen en draait met vijf oerdegelijke albums mee aan de Europese top van de alternatieve rockmuziek. We kregen een greep uit hun lijvige discografie met I’m Coming For You als verschroeiende opener. Ruben Block was goed bij stem en liet ons ten volle proeven van zijn vocale uithalen bij First Taste. Het heerlijke By Absence Of The Sun en het rauwe On My Knees volgden vlot. Monsieur Paul, dit jaar zestig jaar jong, gaf zijn zoveelste lesje in stoïcijns bassen voor gevorderden. Het gedrum en de  bijhorende gèstes van Mario Goossens hebben nog steeds het testosteron-gehalte van Animal uit The Muppet Show. All This Dancin’ Around en Man Down zorgden voor een ronkend orgelpunt.

 

dEUS (3,5/5) had iets meer moeite om hun jukebox warm te krijgen. Barmans hoogdagen zijn misschien voorbij, maar de man heeft nog steeds een ego dat door heel wat fans gestreeld mag worden. dEUS-klassiekers werden afgewisseld met enkele minder bekende nummers. De outro van Instant Street en de onheilspellende melodie van Quatre Mains kreeg een eerste keer de handen unaniem op elkaar. Daarna slopen af en toe wat slordigheden in het spel, maar dEUS zou dEUS niet zijn als ze nog wat achter de hand hielden. Zo kon een beklijvende versie van Hotellounge (Be The Death Of Me) en het strakke Bad Timing net op tijd nog wat gemaakte foutjes doen vergeten. Onder het alom gekende viool-gekwiet van Suds & Soda verlieten we de zaal om op een mooi uur van Rijsel weg te reizen naar onze Belgische bakermat.

 

dEUS is geen god meer in belpopland, maar komt nog steeds aardig in de buurt. Triggerfinger daarentegen weet nog steeds hoe het de trekker van hun drieloop moet overhalen om ons vlammend omver te blazen.

 

 

Meer lezen...

 

Unearth, Darkest Hour, Misery Signals, Malevolence en Left Behind 

 

Entrepot 22/03/19

 

Pissing in the mainstream voor gevorderden


Het entrepot. Eens iets nieuw proberen. Qua zaal dan, want voor Unearth (5/5) zijn we niet aan ons proefstuk toe. We dalen de trappen af en komen in een betonnen bunkerachtig kelder terecht. De merch van de spelende bands ligt ten toon gespreid op een paar tafels, met onder die tafels grote primitieve Sportsdirect “duffle bags”. Dit alleen al brengt mij terug naar mijn jeugdjaren toen ik nog kleine onbekende hardcoregroepen op gelijkaardige manier hun tshirts aan de man zag brengen in het jeugdhuis achter de hoek. Heerlijk. Het belooft een goede avond te worden.

 

De aftrap wordt gegeven door het Amerikaanse Left Behind (3,5/5). Het handjevol mensen die al op de afspraak zijn laten het optreden op zich afkomen. Weinig bravoure muzikaal, maar een imposante zanger qua figuur. Matig en vrij statisch optreden, zeker voor dit genre, maar de laatste twee nummers kunnen wel bekoren. Ik begrijp waar de groepsnaam vandaan komt, ze blijven inderdaad voorlopig nog wat achterop, maar er is potentieel. Dit is dan ook hun eerste tournee in Europa.

 

Voor Malevolence (4,5/5) is de zaal al beduidend voller, en terecht. Wat een bom! Halfgeschoren Britse jonkies met sportshortjes en tattoos all over. Strakke set van begin tot eind, alles moet kapot. En het publiek smult ervan. Lang geleden dat ik moest vrezen om een trap tegen mijn bakkes te krijgen door één van de wild om zich heen maaiende individuen die de pit doorspartelen. Maar als het kwaad wilt…

Malevolence is dan ook de perfecte bandnaam voor dit enige niet Amerikaanse explosieve vijftal. Ze bespelen het publiek meesterlijk en zorgen voor het eerste hoogtepunt van de avond. Als de micro ter hoogte van het publiek gehouden wordt, springen de fans erop als een school piranhas uit het water, en allen kennen ze de teksten. Het kon ons ten zeerste bekoren, wat ons na het optreden regelrecht naar hun merch stand brengt, waar ze nog zelf de verkoop doen. Wanneer we ze feliciteren met hun overdonderend en energiek optreden, zijn ze oprecht gecharmeerd. “Thanks man, appreciate it”. Daar gaat het om, appreciatie. Het heet niet voor niets de “death to false metal core tour”. Vanavond staan hier een resem bands die trouw blijven aan hun idealen en hun muzikale explosiviteit. Pissing in the mainstream voor gevorderden. Dit is waar het om draait, interactie met het publiek en de muziek spelen waarin je gelooft. Next up,

 

Misery Signals (3,5/5). Je zou het de geblondeerde zanger niet nageven op straat als je hem zou voorbijlopen, dat er uit die keel zo een zoetgevooisde grunt kan komen. Muzikaal een stuk melodischer dan Malevolence, waardoor het er in het publiek ook wat rustiger aan toe gaat. Alleen kwamen de misery signals tijdens dit optreden vooral van de P.A., want de zang gaat ergens verloren in de boxen, wat de kwaliteit van het optreden naar beneden haalt. Ze hadden er nochtans zin in. Enig lichtpuntje was toen de fan met Hatebreed shirt de micro uit blondie zijn handen sneerde en de zang even overnam. Dit kon toch nog een glimlach op zijn gezicht brengen.

 

Dan is het tijd voor de band waarvoor wij ons ticket op de kop tikten: Unearth. Hun nieuwe plaat Incinerate, die vooral over de brandend actuele klimaatproblematiek gaat, is alvast een pareltje, zo niet hun beste ooit. De set bestaat dan ook hoofzakelijk uit nummers van deze topplaat. Unearth is altijd een vrolijk zootje ongeregeld op het podium en de heren genieten er duidelijk van. Het ontaardt dan ook snel in een heus metalcorefeestje. Naar het einde toe krijgt een fan nog een open doekje voor de authenticiteit van zijn Unearth t-shirt. De heren gaan al een kleine 20 jaar mee in het genre, avonden als deze bewijzen waarom: their will be done! Darkest Hour (4/5)mag deze avond afsluiten. Het is een co-headline toer met Unearth, om de andere dag mogen zij als laatste de fans huiswaarts sturen. Persoonlijk is Darkest Hour iets minder toegankelijk dan Unearth, maar de bebaarde heren slagen er toch deels in hun enthousiasme over te brengen op het publiek. Het zorgt voor een waardige afsluiter.

 

Kortom, een topavond met snedige metalcore, waarvoor we met plezier nog eens terugkomen naar het Entrepot!

 

Alexander Clarysse

Meer lezen...

 

Delv!s - Ertebrekers

 

De kreun Kortrijk, 15/03/2019 

 

Pics: Tommy Debecker

Meer lezen...

 

Godsmack

 

Support: Like A Storm   

 

Trix – Antwerp 13/03/2019

 

Like A Storm start stipt om 20 uur met ‘Pure Evil’ uit hun album ‘Catacombs’, het album dat zijn stempel zet op dit optreden met uitzondering van de songs Wish You Hell, Become The Enemy en Love You To Hate Me uit ‘Awaken The Fire’. Like A Storm is een modern metal band die hun songs een zeer toegankelijke touch geven. De structuren zijn ietwat voorspelbaar. Er wordt handig gebruik gemaakt van simpele melodieën wat refreinen betreft. Cleane zang gaat hand in hand met schreeuwerige uithalen en komen in elke song voor. Sommige songs proberen zich af te zonderen door het gebruik van een bottleneckgitaar in- en outro (Wish You Hell) en didgeridoos (Become The Enemy en The Devil Inside). Het geluid valt best mee. De set duurt 40 minuten. Leuk weetje: met uitzondering van drummer Zach Wood bestaat de band verder uit broers Chris, Matt en Kent Brooks. En ze vallen in de smaak bij het vrouwelijk geslacht.

 

Vóór Godsmack de deur intrapt worden we getrakteerd op een technisch staaltje geluid en licht. Er wordt een remix vol samples de zaal ingeslingerd voorzien van een spetterende lichtshow (!). Het start met het drumwerk van Queen’s ‘We Will Rock You’ en herkenbare deuntjes worden er kort na elkaar in verweven. We horen samples van o.a. Rush en Aerosmith. Mooi origineel opwarmertje. Het echte werk begint met ‘When Legends Rise’ uit hun gelijknamige album. Godsmack, en in het bijzonder Sully, heeft er zin in. Het geluid is loepzuiver (drums!!) en de lichtshow gewoonweg verbluffend. Uitschieters zijn ‘Crying Like A Bitch’, Straight Out of Line’, ‘Awake’, ‘Keep Away’ en ‘Voodoo’. Het showgedeelte mag er ook zijn. Op een gegeven moment krijgt het drumstel gezelschap van een tweede drumstel uitgebreid met een percussieset. Sully neemt plaats en er ontstaat een soort drumbattle waar Sully zich profileert als uitstekend percussionist. Dit wordt door een bomvolle Trix gesmaakt. We worden verwend: ‘Come Together’ van The Beatles wordt gecoverd én omgetoverd in een brok rockgeschiedenis. Stukjes wereldbekende muziekjes volgen elkaar op. ‘Tom Sawyer’ (Rush), ‘Dream On’ (Aerosmith), ‘Back in Black’ (AC/DC) en de gitaarfinale van ‘Stairway to Heaven’ (Led Zeppelin) volgen elkaar op. Met ‘Whatever’ wordt de setlist afgesloten. We krijgen drie toegiften. Eerst volgt er een (te lange) uitleg door Sully over het project ‘Scars’. Dit gaat over o.a. financiële hulp voor mensen met psychische problemen. (Bekende namen worden genoemd: C.Cornell, Chester Bennington..) Daarna volgt ‘Under your Scars’ met Sully op keyboard. Een tearjerker te vinden op ‘When Legends Rise’. De tweede toegift ‘Bulletproof’ verdrijft de melige sfeer gevolgd door het met volle overgave gebrachte ‘I Stand Alone’.

 

Wat opviel was dat gitarist Tony Rombola zichzelf niet in de kijker zet. Eigenaardig want hij speelt zeer voortreffelijk gitaar. Zijn solowerk is herkenbaar. Het is zijn werk. Uitstekend werk. Godsmack rules..en hopelijk blijft dit zo want ‘When Legends Rise’ klinkt anders..

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

 

Tears for Fears 

 

Lotto Arena Antwerpen, 20/02/2019

 

Pics: Steven T'joen

Meer lezen...

 

Marc Ribot's Ceramic Dog

 

De Casino, St-Niklaas - 16/02/2019

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Steel Panther

Support: Gus G

 

De Mast, Tothout, 16/02/2019

 

Pics: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

The Sore Losers

 

Cactusclub Brugge, vrijdag 8 februari 2019

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Mastodon & Kvelertak   09/02/2019 - AB Bxl

 

Wat hebben die Noren hier verloren?

 

1 november 2017, Metallica speelt een eerste keer het Sportpaleis plat. In het voorprogramma zien we Kvelertak die moeite heeft om de kille ruimte te vullen met sfeer en de toestromende fans op te warmen. Een halfuur later heerste vooral de gedachte: ‘Wat hebben die Noren hier verloren?’. Een dik jaar later wordt de beste concertzaal van het land door diezelfde Noren moeiteloos op zijn kop gezet en hadden ze halverwege hun set ons metalhart al gewonnen. Je zou haast vergeten dat er ook nog een hoofdprogramma met naam en faam was.

 

Kvelertak (5/5) vloog verschroeiend uit de startblokken. Opener Åpenbaring, openbaring in het Nederlands, deed zijn naam alle eer aan. Zanger Ivar Nikolaisen, nieuw aan de micro sinds vorig jaar, was energieker dan een opgenaaide Viking op veroveringspad. Hij crowdsurfte al schreeuwend alsof het de normaalste zaak van de wereld was en kreeg meteen de uitverkochte zaal op zijn hand. De catchy tracks 1985, Blodtørst, en Mjød kwamen stevig binnen en er werd geen spaander van de AB heel gelaten. Het lied Kvelertak, letterlijk wurggreep, gaf deze glorieuze triomftocht de slotscène die ze verdiende. Zo zie je maar dat je een band na één optreden niet mag afschrijven. Dat zowel Metallica als Mastodon hen meenemen op hun Europese tournee zegt eigenlijk al voldoende.

 

Mastodon (4,5/5) kreeg een zaal voorgeschoteld die vakkundig was opgewarmd. Met Singing in the Rain hebben Bran, Troy, Bill en Brent één van de origineelste preludes uit de metalscene. Hun gevoel voor humor en relativeringsvermogen is dan ook algemeen bekend. Crowdpleasers High Road, Show Yourself en Curl Of The Burl werden achterwege gelaten. In plaats daarvan kregen we oude krakers zoals Iron Tusk en March of the Fire Ants in ons gehoorkanaal, gelukkig beschermd door oordoppen, geboord. Songs van hun laatste worp Emperor Of Sand (2017) konden natuurlijk niet ontbreken, maar er werd vooral gegrossierd uit Leviathan (2004) en Blood Mountain (2006). Op het einde kreeg deze oerdegelijke demonstratie nog een extra boost door bij de laatste strepen onversneden sludge metal Scott Kelly (Neurosis) aan de bezetting toe te voegen. De vurige vocals van deze levende legende worden geprezen en beneden door vriend en vijand. Met Blood & Thunder, één der beste metal-anthems ooit, werd een laatste keer ongemeen hard uitgehaald. De hoop op een zomerse passage is er na vanavond voor beide bands alleen maar groter op geworden.

 

(BG)

 

 

 

 

 

 

Meer lezen...

 

Parkway Drive, Killswitch Engage & Thy Art Is Murder  -  Vorst Nationaal Bxl

 

Een grootse overwinning van een subgenre

 

Dat degelijke metalcore-formaties enkel te vinden waren op kleine zijpodia van niet nader genoemde metalfestiviteiten of in donkere kroegen van middelgrote provinciesteden, is gelukkig al een kleine tien jaar verleden tijd. Het metalcore-patrimonium won aan aandacht en volgers. Met dank aan menig hardwerkende muzikant met een hoek af uit alle windstreken van onze aardbol. Ook al worden de Bring Me The Horizons van deze wereld door mainstream te gaan geldbejag verweten, slagen vele soortgenoten er in om op één of andere manier trouw te blijven aan hun rauwe roots. Op dinsdag 5 februari waren er in het grote Vorst Nationaal drie dankbare groepen aanwezig met het hart op de juiste plaats. De horde uitgelaten fans zorgde voor de rest.

 

Thy Art Is Murder (4/5) mocht al vroeg op de avond grommend de spits afbijten. Deze Aussies uit Sydney brengen deathcore op een bedje van briesende riffs. Met vier volwaardige albums en een originele sound, die naar eigen zeggen beïnvloed wordt door Gojira, Behemoth en Meshuggah, zijn deze heerschappen goed op weg om bij een volgende Europese tournee misschien zelf te headlinen. Het was even afwachten of deze extreme metal zou aanslaan in de arena van Vorst maar Reign Of Darkness en Holy War deden er geen doekjes om en sloegen harder in dan het ontslag van Joke Schauvliege.

 

Ook bij Killswitch Engage (4,5/5) was er geen opgezet spel te bespeuren. Dit voorprogramma, dat even goed als hoofdact naar het Europese vasteland kan afzakken, was de uitgelezen opwarmer voor wat nog moest volgen. Alle hits, van My Curse tot Life To Lifeless, werden op een dienblaadje aangeboden en volgden elkaar sneller op dan de leugens van D. Trump. Bij Hate By Design werd de onvrede over de zittende president van the USA zonder te veel blabla nog eens onderlijnd. Metalcore heeft als subgenre veel te danken aan Killswitch-jukebox én omgekeerd natuurlijk ook. Dit kon bijna niet strakker gebracht worden.

 

Winston McCall en zijn gevolg prefereerden een opkomst via de grote poort. Onder begeleiding dartelden de binken uit Byron Bay van achter in de zaal al highfivend door de kolkende massa naar de bühne. De Rocky Balboa’s van de metal-/hardcore scene werden als ware bokshelden ontvangen nog zonder één rake klap uit te delen, maar -daarop was het niet lang wachten. Wishing Wells en Prey deden Vorst Nationaal een eerste keer op zijn grondvesten daveren. Crowdpleasers als Carrion, Karma en Wild Eyes mochten in hun strakke set, die vooral uit tracks van Ire (2015) en Reverence (2018) bestond, niet ontbreken. De afwezigheid van dé klimaatprotestsong bij uitstek Dark Days was een minuscuul minpuntje. Met het vlammende vuurwerk tijdens Crushed en de laatste massa-moshpit, hopelijk zonder kleerscheuren en ontwrichte schouders, op de gebalde melodie van Bottom Feeder werd de dikke kers op de gelaagde taart gepleurd.

 

Bedankt Parkway Drive (4,5/5) en co om deze doordeweekse dinsdag in februari in te kaderen zoals het doorwinterde metalbands betaamt.

 

(BG)

Meer lezen...

 

De Staat + The very Very Danger 

 

De Casino  Sint Niklaas, 02/02/2019

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Behemoth, At The Gates en Wolves In The Throne Room

 

Ancienne Belgique, Bxl,  03/02/2019

 

Post-apocalyptische proporties

 

Met I Loved You At Your Darkest hadden Behemoth (4/5) met voorsprong één van dé metalplaten van 2018 afgeleverd. Loeihard vanuit de donkerste krochten, maar tegelijk zeer toegankelijk voor al wie het wil proberen. De AB werd op een paar ticketjes na net niet uitverkocht maar zat toch al vroeg op de avond afgeladen vol.

 

Menig metalband met naam en faam maakt er de laatste jaren een goeie gewoonte van om een voorprogramma samen te stellen die haast even kwalitatief gespeend is als de hoofdact zelf. Ook Nergal en co hadden twee kleppers op de line-up geposteerd om de boel op te warmen. Wolves In The Throne Room (3,5/5) mochten als eerste de Brusselse bühne bestijgen. Met een trio tracks van hun jongste album, alle drie van om en bij de tien minuten, op een bedje van wierook was hun speeltijd snel gevuld. Met de bloeddorstige overtuiging van een wolfpack op jacht konden ze op heel wat bijval rekenen. Maar het waren uiteindelijk At The Gates (4,5/5) die de zaal een eerste keer echt in lichterlaaie zetten met klassieker Slaughter Of The Soul, ‘Go!’. Deze Zweden zijn na een lange afwezigheid sinds 2015 volledig terug. Na Lokerse Feesten vorig jaar konden deze heerschappen met zowel ouder als nieuw gerief ook hier moeiteloos overtuigen.

 

Iets over 21u zetten de kinderstemmetjes van Solve de poorten naar de hel wagenwijd open. Deze onheilspellende prelude deed spanning in het publieke naar een ongekende hoogte stijgen. Gemaskerd als duiveltjes uit een doosje kwam het Poolse viertal tevoorschijn om ons met Wolves Ov Siberia, Daimonos en Ora Pro Nobis Lucifer voorgoed naar het vagevuur te verbannen. Om nu nog een aflaat te kopen waren we schromelijk te laat. Met Ecclesia Diabolica Catholica en Blow Your Trumpets Gabriël nam de show post-apocalytische proporties aan. We werden van onze zwarte metalsokken geblazen en van de ene in de andere infernale bezwering meegesleurd. Lucifer zorgde een uur en half later voor een orgelpunt die de lichtbrenger zelf zou doen gniffelen van geluk.

 

Volgende afspraak, op één van de main stages van Graspop, staat al met bloedrode Damiaanstift op de kalender.

(BG)

Meer lezen...

 

Massive Attack -  Paleis 12, 31/01/2019

 

Massive zonder massief

 

Dat Massive Attack enkele baanbrekende platen op zijn conto heeft staan blinken en hun liveshows in jaren negentig en de early nillies erbovenuit staken is niets nieuws onder de winterzon. Massive Attack is een begrip die nog steeds voor kwaliteitsvolle triphop van de bovenste plank staat. Edoch geraakt er na een dikke dertig jaar ietwat sleet op de succesformule.

 

Hun nieuwe lichtshow met steevast controversiële boodschappen en een sneer naar de hedendaagse problematiek plaatste alle zintuigen op scherp. De show draaide rond de 20ste verjaardag van hun magnum opus Mezzanine. We konden dus heel wat classics uit het desbetreffende album verwachten. De boel kwam heel traag op gang. Door de vele onderkoelde lijven in het publiek was de swung in het begin ver te zoeken. Vanaf de titeltrack was de volle zaal opgewarmd en konden de Britten uit Bristol op meer bijval rekenen. Gastzanger Andy Horace en gastzangeres Elizabeth Fraser wisselden vlotjes van wacht. Teardrop en Group Four konden op het einde het bisnummerloze optreden nog nipt boven de middelmaat brengen. We kunnen met zekerheid stellen dat we in een ver en dichter verleden iets meer van hen gewoon waren.

 

Desalniettemin blijft dit één van de beste Britse uitvoerproducten waar wij ook na de Brexit gerust extra taksen op willen betalen.

 

Pics - Review: Tom Van der Stede

 

Meer lezen...

 

John Corabi (The Dead Daisies) Acoustic

 

De Bosuil, Weert, 30/01/2019

 

Pics: Elsie Roymans

Meer lezen...

 

Persistence Tour 2019

Brielpoort Deinze 25/01/2019.

 

Walls of Jericho - Municipality Waste - Ignite - Sick of it all

 

More pics : Persistence tour

 

(Pics & copyright Frank Verlinden)

Meer lezen...

 

Monster Magnet + Puppy

 

De Kreun, Kortrijk 26.01.2019

 

PUPPY mocht aftrappen in een bomvolle De Kreun. Dit Britse trio brengt stevige rock in de trend van Weezer en dergelijke. Ze brengen hun songs strak en maken gebruik van korte breaks die perfect uitgevoerd worden. De zangpartijen van gitarist/zanger Jock Norton klinken braaf en zijn meestal tweestemmig met de hulp van bassist Will Michael.

De stemmetjes zijn precies afkomstig van kereltjes aan de rand van de puberteit. Ze staan in schril contrast met de muziek. Dat is wennen. Hun set startte met ‘Entombed’. Dit nummer geeft u onmiddellijk een idee waar de band voor staat. Simpele krachtige gitaarriff met mokerslagen van bas en drum. Dat blijkt ook de formule voor de volgende songs van de set.

Na twintig minuten viel het gitaargeluid weg. Gelukkig kon Jock snel het euvel verhelpen. Na de song grapte Jock dat dit een onderdeel van de show was.  Britse humor. Altijd top.

 

MONSTER MAGNET werd ingeleid door de openingsgeluiden van hun album ‘Dopes to Infinity’ gevolgd door de song zelf. De toon was gezet. ‘Rocket Freak’ uit het album Mindfucker volgde.  Verder passeerden ‘Crop Circle’ uit Powertrip, ‘Radiation Day’ uit Monolithic Baby en ‘Melt’ uit God Says No. Het geluid zat goed en Wyndorf maakte opnieuw volop gebruik van echo en nagalm.

 

De setlist bestond enkel uit pareltjes. ‘Look to your Orb’ , ‘Ego, the Living Planet’ en ‘Negasonic Teenage Warhead’(Dopes to Infinity) waren uitschieters. Er werd afgesloten met ,hoe kan het anders, ‘Spacelord’ uit Powertrip. We kregen drie songs extra: ‘CNN War Theme’ uit Monolithic Baby, ‘Dinosaur Vacuum’ uit Superjudge en de titeltrack ‘Powertrip’ .  Ik merkte op dat ik de bassist al eerder gezien had in een andere band. En inderdaad. Het was Chris Kosnik, bassist bij The Atomic Bitchwax. Hij verkeerde in bloedvorm. Dave Wyndorf heerst en daar zijn we gelukkig mee. 

Monster Magnet mag nooit verdwijnen. Nooit.

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...

 

Bent Van Looy + Tim Knol

 

Handelsbeurs, Gent, 18/12/2018

 

Na twee jaar schrijven trok Bent Van Looy in januari met een zak vol nieuwe songs naar Los Angeles, naar zijn intussen vaste producer en muzikale duizendpoot Jason Falkner. Yours Truly heet de nieuwe plaat, vol rijkelijk gearrangeerde nummers over het leven zoals het nu is, en zou kunnen zijn. Het is het derde luik van de solotriptiek die Bent met Jason Falkner opnam. Ontroerende, scherpe teksten, lekker veel akkoorden en nu ook een ukelele. Bent en band zetten zich schrap. En u?

 

Ook zijn vorige twee albums stelde Bent voor bij Democrazy: de schuchtere, melancholische bekentenissen op Round The Bend in 2013 in Minard en de breeduit waaierende verhalen van Pyjama Days uit 2016 in de Handelsbeurs. Yours Truly is het derde luik van de triptiek, waarop Bent Van Looy zichzelf in vraag stelt, moed inzingt, en hier en daar zelfs lijkt te aanvaarden. 

 

©Democrazy

Pics: Jeroen Bal

 

Meer lezen...

 

Nits

 

De Casino, St-Niklaas, 13/12/2018

 

Pics: Frank Verlinden

 

 

Meer lezen...

 

Portland

 

Villa Bota, Brugge

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

Zeal & Ardor (5.5/5)

 

L’Aeronef, Lille, 09/12/18

 

Imponeren, sans gilet jaune

 

Met hun tweede worp Stranger Fruit, een uitgebreide tournee langs Europese concertclubs groot en klein en komend voorjaar een Amerikaanse tournee in het voorprogramma van Baroness, kunnen we stellen dat Zeal & Ardor in 2018 vele metalharten gestolen heeft. Manuel Gagneux, een Zwitserse Amerikaan, is het meesterbrein en de drijvende kracht (en dit mag je letterlijk nemen) achter dit nieuw fenomeen. Met gospel-, blues- en zelfs een snuifje soul-invloeden zal hij de komende jaren het metal landschap zoals we het altijd gekend hebben met zekerheid hertekenen.

 

Nadat we Stranger Fruit afgelopen zomer purper gedraaid hadden, waren onze verwachtingen voor dit optreden misschien wel van alle bezochte live-evenementen het hoogste gespannen. Geen enkele keer werden ze in 2018 zo ruimschoots ingelost als hier. Met een vijfkoppige achterhoede, waarvan twee ‘backing vocals’ naast hem geposteerd, heeft Gagneux iets om op terug te vallen. Maar het waren vooral zijn strakke riffs en de overdonderende vocals in combinatie met het rijkelijk gevuld spectrum aan invloeden die onze monden wagenwijd deden openvallen. Al vroeg in de set werd L’Aeronef tijdens Row Row omgetoverd in een zelden gezien feestje dat veel weg had van een bezwerende ceremonie van één of andere duistere groepering. Zonder geel hesje volledig in het zwart gehuld wist Z & A ons anderhalf uur lang te overtuigen, te boeien en vooral te verrassen. Don’t You Dare werd kort voor het einde als orgelpunt in het zwerk gekeild. De laatste gig was dit jaar met voorsprong het beste.

 

Achteraf zagen we nog hoe Manuel Gagneux zelf zijn materiaal opruimde en ons met alle bescheidenheid van de wereld groette. Een heerser met het hart op de juiste plaats.

(BG)

 

 

Meer lezen...

 

Clawfinger & Krissy Matthews

 

De Casino, St-Niklaas.  09/12/2018

 

Meer lezen...

 

Magnus (Try Out)

 

De Casino, St-Niklaas, 05/12/2018

 

 

Meer lezen...

 

ID!OTS / UGLY PAPAS

 

De Kreun Kortrijk, 7 december 2018

 

Perfect match

 

Ugly Papas : Tijdloze nostalgie.

 

Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself  waren als vanouds in form en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden  en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was. Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse  Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. Satellites Are Spinning is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo. 

 

Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.

 

Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town

 

Idiots : Bleeding Volcano

 

In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.

 

Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven.  Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen.   De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk staan op het menu.  Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ugly papa eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende Ma Guitare -  en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af.  Je hebt constant  het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten . En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener Discotheque tot en met afsluiter Norton viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige Mosquito, 60Miles en de octaver op The Bill, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde Ma Guitare: Het blijven mijn favorieten.  Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten. Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.

 

Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton

 

Rev: LVK

Pics: Heidi Mares

 

 

Meer lezen...

 

The Dead Daisies 

 

Alcatraz club Show.

 

De Kreun, Kortrijk, 29/11/18

 

Pics: Jean-luc Devos  Tom Van der Stede

 

 

Meer lezen...

 

Intergalactic Lovers - Mooneye

 

Cc Zomerloos, Gistel, 24 November 2018

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

KADAVAR - Monolord

 

21 november 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

Om 20:00 uur werd het startschot gegeven voor MONOLORD. Dit trio uit Zweden kwam hun recentste worp ‘Rust’ voorstellen in een volle De Kreun. Na Empress Rising (2014) en Vaenir (2015) is dit hun derde werk dat reeds verscheen in 2017.

De band had er duidelijk zin in. Bassist Mika Hakki (ex-Draconian) hanteerde zijn instrument als een hakbijl. Tijdens een optreden blijf je beter uit zijn buurt. De basgitaar wordt in alle richtingen ‘geworpen’. Het is een kunst om tijdens de acrobatie toch nog de song strak te brengen. Want ‘strak’ is hét kenmerk voor deze band. De doomsongs knallen. En neem daarbij de zangpartijen van gitarist Thomas Jäger, dan is de song af. De contrasterende cleane zang van Thomas past perfect in het plaatje. Songs als ‘Where death meets the sea’ en ‘Rust’ werden meesterlijk uitgevoerd. Duidelijk in zijn nopjes wipte hij plots van het podium en tussen de fans haalde hij alles uit zijn gitaar. We werden verwend.

Esben Willems is als drummer top tijdens het samenspel met Mika.  De grootte en de opstelling van het drumstel brengen je in de war. Precies van een beginnend orkestje. Tot Esben de stokjes in handen neemt. Dan weet je het wel. De bijgevoegde klankeffecten aan de basgitaar zijn van het soort dat je het idee krijgt dat er in een rotswand van een grot geboord wordt met een steenboor van diameter 30 cm. Wat een sound. Monolord is één van de beste support-bands die ik ooit aan het werk zag. Ook nog mijn felicitaties aan de klankman. Great job!

 

Mannen met baarden: wie zijn ze? Wat doen ze? Wel beste lezers, ze komen, ze spelen en laten u onthutst achter. KADAVAR speelde met vol vertrouwen .

 ‘Purple Sage’ uit hun eerste album ‘Kadavar’ is een typisch seventies-psychedelische song . En dat is kenmerkend voor de band. ‘Doomsday Machine’ uit ‘Abra Kadavar’ slaat in als een bom. De ritmeveranderingen volgen elkaar snel op.  Drummer Christoph Bartelt geeft zijn drumstel er van langs alsof zijn leven er van afhangt. De kwaliteit van drumvellen is er op vooruit gegaan merk ik.

Gitarist Christoph Lindemann is hun vorige passage in ons land nog niet vergeten. Hun optreden in de Kortrijkse club ‘The Pits’ in 2012 haalt hij nog eens aan. ‘The old man’ wordt ingezet. Die song heeft lichte ‘Maiden’ invloeden, uit hun beginjaren dan. Het is een plezier om te zien hoe het drietal opgaat in hun muziek. Er wordt strak gespeeld. Maar het moet gezegd: bepaalde riffs zijn moeilijk te onderscheiden van andere. Ze zijn van die aard dat je je terug in de jaren zeventig waant. Maar toen waren die nieuw. Vandaag de dag is de kans groot dat dit in clichés vervalt. Ook omdat ze eenvoudig zijn en klinken. Anderzijds is het zo dat de songs met volle overtuiging gebracht worden.  En dat zorgt altijd voor een feest. En alweer een pluim voor de klankman.

 

Rev: Guido Grymonprez

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

Nightwish

 

Lotto Arena, Antwerpen, 07/11/18

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

RGMC XXL 

 

Het entrepot, Brugge, 03/11/2018

 

Aeverium - Carneia - Lacuna Coil - Spoil Engine

 

Pics: 4T6 Photography

 

Meer lezen...

 

Macy Gray 

 

La Madeleine, Brussel, 02/11/2018

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Life of Agony 

 

Support: BillyBio - All Hail the Yeti

 

De casino, St-Niklaas - 30/10/2018

 

Pics: Steven 'Tjoen

 

Meer lezen...

 

The Sore Losers,

 

De Kreun Kortrijk, 25/10/2018

 

Voor de liefhebbers van trillende trommelvliezen kon je vorige donderdag de Kortrijkse muziektempel ‘De Kreun’ binnen huppelen om aan je doordeweekse trekken te voldoen. Gezien ik mij had opgegeven de cd-review te doen werd mij gevraagd om dit concert mee te pikken. Ondanks mijn sociale angsten betrad ik, volledig incognito, het Kortrijkse strijdtoneel met veel nieuwsgierigheid. Zal de plaat goed vertalen naar een live performance? Zal de pitta erna nog open zijn? Zal mijn ex daar zijn? Word ik straks neergestoken op straat? Veel vragen die snel beantwoord zullen zijn.

 

 

Het eerste wat me opviel was de diversiteit van het publiek. Iedereen was vertegenwoordigd: van de oude rockers met het grijze haar, tot de hipsters, de snobs en de mensen met standaard een zakje oregano op zak.

 

 

Toen ik binnenkwam was het voorprogramma, The Glücks, bezig. En man wat was me dat! Ik had nog nooit van deze Oostendse liefdesvogeltjes gehoord. Op het podium stond een White Stripes-formatie maar zonder het ‘peppermint gekleurde circus’-voorkomen. De sound was vuil en zo modderig als een Chirolid dat zondagavond thuiskomt. Het deed me denken aan de oude ‘Kills’ die een kindje maakten met ‘The Blood Red Shoes’ die op hun beurt onder invloed van crack-cocaïne een kindje maakten met een maatschappelijk gefrustreerde grizzlybeer, et voila: The Glücks! I love it! Ik heb dan ook daadwerkelijk een plaatje gekocht en een sticker om op mijn Deawoo ‘de doodskist’ Lanos zijn grijze kont te kleven. We waren goed opgewarmd voor de main act.

 

 

De set van The Sore Losers begint niet met een nieuw nummertje, maar er werd voorzichtig gekozen voor een nummer uit hun plaat ‘Roslyn’: ‘Don’t Know Nothing’. Maar dat geeft niet. Het nummer begint met een lekkere drum groove die iedereen wist te prikkelen voor wat nog moest komen. Zelfs de rookruimte buiten was leeg. I’m impressed! Het nummer, ‘Got It Bad’ is een bom om live te horen en ook ‘Dark Ride’ uit hun nieuwe plaat vertaalt erg goed live. De bas en drum dragen dit nummer als de pilaren van het Parthenon van Athene. Daarna kort even de gitaren stemmen om over te gaan naar ‘Eyes On The Prize’. Hier is het samenspel even leuk als op de plaat. ‘Denim On Denim’ kwam echter minder goed over. Dat was deels te wijten aan de zang die niet meekon met het nummer, jammergenoeg een terugkerend probleem tijdens het verder verloop van de show. Instrumentaal was het verder wel OK. Ook enkele medetoeschouwers van het muzikale spel beaamden dit. Lag het aan de mix? Of stemproblemen? Soms was de zang goed qua volume, maar andere keren bijna onhoorbaar. Naar het einde van de set toe kwamen nog enkele sterk gewaardeerde klassiekers als ‘Beyond Repair’ en ‘Juvenile Heart Attack’, nummers die nooit teleurstellen.

Uiteindelijk was de set goed en had ik een leuke avond. De zang stelde soms wat teleur. De nieuwe nummers vertalen niet allemaal even goed naar een live setting en er was een duidelijk contrast met het oude en hardere werk. Metaforisch kunnen we concluderen dat het muzikale etentje zeker en vast geslaagd was. De menukaart was zo aantrekkelijk als een erg vriendelijke, schaarsgeklede dame die uit een taart springt. Het hoofdgerecht was lekker, maar miste voor mij wat extra ‘spice’. Wat er vooral uitsprong was het voorgerecht ‘The Glücks’, een gerechtje dat ik de volgende keer zeker opnieuw zal bestellen om de smaken ervan nog meer te ontdekken.

 

 

Aan The Sore Losers kan ik enkel nog zeggen: machtig album, ik hou er enorm van… Gracias Señors.

 

Rev: Hans Braekeveldt

Pic: 4T6 Photography

 

 

Meer lezen...

 

Arrested Development

 

Vooruit Concertzaal, 23/11/2018 

 

Pics: Koen Timmerman

Meer lezen...

 

The Melvins – John Spencer – Shitkid

 

21 oktober 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

 

Om exact 19:30 uur mocht Shitkid de aftrap geven in een totaal uitverkochte zaal.

 

Er verschijnen op het podium twee jonge meiden met gitaar en basgitaar. Een elektronische drum wordt opgestart door de bassiste en we zijn vertrokken. Een simpel basritme zoals we meermaals te horen kregen door verschillende bands tijdens de new-wave periode wordt ingezet. Scherpe gitaarakkoorden vergezeld van zangpartijen doen mijn mond openvallen.

 

Shitkid zijn scandinavische meisjes die goed naar Duitse new-wave hebben geluisterd. Er wordt vals gezongen dat het geen naam heeft, maar blijkbaar vormt dat geen probleem. Voor mij dus wel. Na het tweede nummer word ik getroffen door een plotse aanval van dorst en een onbekende kracht drijft mij richting bar. Dat blijkt mijn redding te zijn.

 

Na dertig minuten trommelvliezenfoltering hoor ik de eerste klanken van de volgende act:  John Spencer. Voor de meesten onder ons is dit geen onbekende. Ooit zag ik hem aan het werk met zijn Blues Explosion op Pukkelpop.  Van blues was geen sprake, wél van strakke garagerock.

 

Gelukkig is John vergezeld door drie muzikanten. Een drummer, een toetsenist en een percussionist.

 

Dit zootje ongeregeld brengt het eerste halfuur iets ten gehore waarbij mijn lichaamshaar, uitgezonderd mijn hoofdhaar,  gaat rechtstaan. Neen, ik word niet gepakt door muzikale schoonheid maar door iets dat ik moeilijk kan verklaren. Ik hoor een speelgoedorgeltje, de percussieman die met een hamer (!) op een metalen plaat en veer timmert en mijnheer Spencer zelf die niet door heeft dat er zes snaren op zijn gitaar gespannen zijn. De zangpartijen(?) worden meer gesproken dan gezongen. Plots is er hoop. Er komt stilaan respons door de aanwezigen want John brengt wat oud herkenbaar werk. Maar voor mij is de boot reeds gezonken. Ik merk méér volk aan de bar op.

 

Alle hoop om de avond te doen slagen ligt in het kamp van The Melvins. Een viertal verschijnt. Gitaar, twee basgitaristen en een drummer.

 

Er wordt afgetrapt met ‘Sesame Street Meat’. Het geluid in de benedenzaal is in orde. De samenzang zit zeer goed. De gitaarklank staat als een huis. Eén bassist vormt samen met de drummer een muur van geluid terwijl de andere bassist met behulp van effectpedalen een wolk creëert rond de melodie. Origineel en het werkt nog ook.  ‘At The Crawl’ wordt ingezet. Aan de typische onregelmatige mokerslagen wordt hier snel duidelijk dat dit viertal in bloedvorm verkeert.  Bij ‘The Kicking Machine’ mag de geweldige drummer zijn duivels ontbinden. Wat een kracht.  Bij ‘Anaconda’ worden alle registers opengetrokken.  Een gitaarriff ‘in your face’.  ‘Let It All Be’ zet dan weer de zaal in beweging.  De hel breekt los bij ‘Honey Bucket’. Rock ’n roll ten top! De sitar kondigt ‘The Bit’ aan. Een trage agressieve song met een Sabbath-achtige gitaarriff. ‘Don’t Forget To Breathe’ is een nummer met een groot blues gehalte door het slepende ritme maar steekt prachtig in elkaar. Een van de beste songs van de avond.

 

‘Onions Make The Milk Taste Bad’ heeft een licht Primus-gehalte. Weird.Daarna wordt alle opgekropte energie losgelaten tijdens het instrumentale ‘The Talking Horse’

In ‘Evil New War God’ zijn de onvermijdbare mokerslagen terug.  Het drumwerk is werkelijk subliem.

Er vallen die avond zes covers te horen: ‘Saviour Machine’ (David Bowie) , ‘What They Say’ (Red Kross) , ‘Sway’ (The Rolling Stones), ‘Moving To Florida’ (Butthole Surfers), ‘Stop’ (James Gang), en ‘Rebel Girl’ (Bikini Kill) waarbij Shitkid te gast mag zijn.

Als laatste nummer wordt ‘So Long, Farewell’ gebracht. Een luid ‘traag’ afscheid van deze uitzonderlijke band.

 

The Melvins worden bij de grondleggers van de grunge gerekend. Dit klopt niet helemaal want The Melvins zijn van alle markten thuis. Punk, seventiesrock, grunge, alternatieve rock, experimenteel…Overal drukken ze hun stempel.

 

Hun eerste schijf kwam uit in 1984 en in 2018 brachten ze hun vierenvijftigste plaat uit, EP’s, verzamelaars en liveplaten inbegrepen. Stoppen moeten ze van mij nog lang niet.

 

Keep on rockin’, Buzz!

 

(Guido Grymonprez)

 

 

Meer lezen...

 

Sons

 

@ Den Trap - Kortrijk, 20/11/18

 

Pics: Tom Van der Stede

Meer lezen...

 

Lordi 

Silverdust - Egokills

 

Alcatraz Club Show, 10/10/2018, De Kreun - Kortrijk

 

Pics: Steven t'joen

Meer lezen...

 

Therapy?

 

De Kreun - Kortrijk, 11/10/18 

 

Pics: Steven t'joen - Tom Van der stede

Meer lezen...
Page 1 of 12
Goto page: 1, 2, 3 ...