Meltheads - Decent Sex
Magnum - Here Comes The Rain
Five Finger Deatch Punch
Evergrey
Fire Down Below – Low Desert Surf Club
Prong - State of Emergency
Agenda
08 MRT
Editors
10 MRT
Filter
12 MRT
Orbit Culture
16 MRT
Batmobile
16 MRT
Mooneye
17 MRT
Avatar
21 MRT
Helmut Lotto Goes Metal
31 MRT
Paaspop 2024
03 APR
Ozric Tentacles
04 APR
Miles Kane
05 APR
Blind Channel
05 APR
Simple minds
06 APR
Myrkur
07 APR
Joe Bonamassa
07 APR
Among The Angels 2024
11 APR
DIVIDED - ENDLINGR
18 APR
Noordkaap 2024
19 APR
Dope DOD
24 APR
Keane
26 APR
Beyond The Black
29 APR
Slash
29 APR
Teddy Swims
02 MEI
Axelle red
04 MEI
Hellfest Warm-up Tour 2024
07 MEI
VV
09 MEI
Son Mieux
10 MEI
Teddy Swims
11 MEI
Dunkfestival 2024
11 MEI
Landmvrks
18 MEI
Miracle Metal Meeting
24 MEI
Caligula's Horse
28 MEI
Bruce Dickinson
30 MEI
Pennywise
01 JUN
Vestrock 2024
08 JUN
Sweden Rock Festival
09 JUN
Kane
10 JUN
Judas Priest
18 JUN
Live /s Live 2024
18 JUN
Sivert Hoyem
18 JUN
Tom Morello
24 JUN
Mr. Bungle
25 JUN
Megadeth
26 JUN
Thievery Corporation
27 JUN
Rammstein 2024
28 JUN
Midsummer Prog Festival
29 JUN
Grensrock 2024
30 JUN
Hellfest 2024
02 JUL
Bruce Springsteen
07 JUL
Mainsquare Festival 2024
13 JUL
Les Deferlantes
14 JUL
Bospop Weert
14 JUL
Rock Zottegem
10 AUG
Massive Attack 2024
11 AUG
Lokerse feesten 2024
11 AUG
Alcatraz 2024
17 AUG
Dynamo Metal Fest 2024
25 AUG
W-Festival 2024
21 SEPT
Within Temptation (Nl)
29 SEPT
Our Last Night
05 OKT
Within Temptation
06 OKT
Imminence
13 OKT
Arch Enemy - In Flames
19 OKT
Y&T 2024
19 OKT
DI-RECT
30 OKT
Kamelot
31 OKT
Accept 2024
01 NOV
Beartooth
05 NOV
Sepultura
12 NOV
Hardcore superstar
16 NOV
Helldorado 2024
15 DEC
Kreator - Anthrax

 

24/02/2024 - INTO THE VOID Eindhoven

 

In 2023 hadden we een fantastische eerste ervaring op het Into The Void-festival en dus moesten we geen seconde nadenken over de vraag of we er dit jaar opnieuw bij wilden zijn. Het initiatief voor dit fijne festival in Eindhoven Rock City kwam er vanuit de Effenaar zelf, Loud Noise en Peter van Elderen, frontman van Peter Pan Speedrock, TankZilla en Fire Horse en biedt een staalkaart van alles wat zich ergens op het spectrum tussen ‘stofzuigerstoner’ en ‘funeral doom’ bevindt. ‘Obey the riff’ dus, op deze geslaagde festivaldag. Als de enige minpunten die we kunnen aanhalen gaan over de ietwat beperkte keuze voor het eten en het feit dat er na 20.00 uur al geen eten meer te krijgen was, dan is er weinig reden tot klagen. Genoeg variatie op het muzikale vlak, bands die genoeg speeltijd krijgen, een topzaal met gezellig café/restaurant, uitstekende geluid en gezellige hoekjes met merchandise. Uitschieters van de dag vonden wij vooral in de vorm van Ter Ziele, Gaupa en headliners Truckfighters en Graveyard die hun naam en faam waarmaakten.

 

Ter Ziele (Second Stage) doorbreekt meteen de geluidsmuur met zware, desolate post metal met een sludge en (vooral qua vocalen) black metal randje. De invloed van bands als Amenra, Cursed, Sumac en Cult Of Luna is onmiskenbaar en dit hakt er dus hard in, maar heeft ook die voortdurende ongemakkelijke sfeer van hel en verdoemenis. Coole projecties versterken die duistere sfeer nog verder, waardoor deze opener meteen als een pletwals alle licht en leven uit de toehoorders lijkt te persen. Het laatste nummer kent halverwege een break waarbij een herhalende baslijn voor een hypnotiserend effect zorgt, waarna de gitaar terug invalt. De ingehouden dreiging houdt een tijd aan tot het nummer uiteindelijk loeihard terug open barst.

Het Italiaanse 1782 (Main Stage) brengt klassieke doom, niet meer en niet minder. Het trio produceert een heerlijk ronkende maar ook stevige sound met wortels in de doom-traditie. De zeer expressieve drummer en energieke bassist doen hun publiek om de vlam in de pan te krijgen, terwijl de zanger-gitarist zich zeer degelijk van zijn taak kwijt. Er springt nooit echt iets uit, zowel vocaal als muzikaal blijven verrassingen uit, maar genietbaar is het zeker.

Een verrassende ‘Swing Low, Sweet Chariot’, een Afro-Amerikaanse spiritual, loopt als intro voor Endomonos (Second Stage). We worden serieus op het verkeerde been gezet, want muzikaal krijgen we heel wat stevigers voor de kiezen. We denken al eens aan Ahab als vergelijkingspunt. Deze Oostenrijkse band is op tour met Ter Ziele en dat is een package deal met impact, want we krijgen hier heftige doom, death en sludge, met af en toe wat melodieuze, progressieve en epische momenten van de hand van de leadgitarist. Die zorgen soms voor een beetje ademruimte in de loodzware basis. Ook vocaal is er die afwisseling tussen een lage death grunt en wat melodieuzere passages. Interessante band.


Een vertrouwde naam in deze scene is Black Rainbows (Main Stage) en dat bewijzen ze hier meteen met verve. Deze Italiaanse band samenvatten in enkele woorden? Fuzz, groove, psych, space, desert en Orange amps! De gashendel wordt opengedraaid en de muziek klinkt alsof we het ene moment zalig cruisen door de woestijn met de haren wapperend in de wind, om dan weer op te stijgen voor een ‘lift up into space’. Het powertrio strooit met stevige, spacey stoner rock die af en toe doet denken aan Monster Magnet, Fu Manchu en Hawkwind en dan weer eer betuigt aan MC5 met een cover.

Onhou (Second Stage) is een band uit Groningen die ook voor zware sludge, doom en post metal met referenties aan Amenra, Cult Of Luna en Neurosis gaat. De synths/electronica zorgen wel voor een aparte toets en hoewel dat niet altijd even goed past, kunnen we alleen maar waarderen dat de band een eigen hoekje probeert te vinden. Ook de afwisseling tussen de rasperige strot van de bassist en de meer black metal scream van de zanger helpt daarbij.

Dé revelatie van de dag is zonder twijfel Gaupa (Main Stage). De Zweedse band timmert al enkele jaren aan de weg met een eigenzinnige mix van fuzzy classic rock en stoner rock met heel wat psychedelische, progressieve en folky invloeden. Muzikaal uitdagend en dus nooit saai of voorspelbaar en toch spelen de vier muzikanten met een enorm gemak en een achteloze cool. Heerlijk rockend en groovend maar ook met klaterend heldere gitaar leads en solo’s. De blikvanger van Gaupa, dat trouwens een Zweeds dialectwoord is voor lynx, blijft toch zangeres Emma. Deze kleine energiebom op blote voeten stuitert alle kanten uit, met bewegingen die het midden houden tussen dansjes van hippie flower girls, balletvormen en sjamanistische rituelen. En vooral: intussen zingt ze de sterren van de hemel met vocale capriolen die we eigenlijk alleen kunnen vergelijken met Björk. De psychedelische projecties, sci-fi animatie en toepasselijke natuurbeelden van een lynx in de sneeuw maken het plaatje helemaal af!

Voor stevige riffs en stoner met een pyschedelische en spacey inslag kan je terecht bij Skraeckoedlan (Second Stage). De melodieuze zang en spoken word-samples tussendoor kunnen ons zeker bekoren, maar door de grote drukte en het feit dat we niet op tijd waren om een goede plek te bemachtigen houden we het toch wat eerder voor bekeken.

We willen immers zeker op tijd zijn voor Mars Red Sky (Main Stage). Het trio uit Bordeaux kon ons in het verleden absoluut bekoren, maar je moet hun muziek soms wel de tijd geven om aan te slaan. De sympathieke heren hebben niet echt een stoere rock ‘n’ roll uitstraling maar koken wel een eigenzinnig, gevarieerd muzikaal stoofpotje. Het is melodieuze, psychedelische stoner die barst van fuzz en spacey effecten die uit een batterij aan pedalen worden getoverd. Van heerlijke riffs over ‘very low end grooves’ en bezwerende, hoge zanglijnen slagen de heren erin om muziek te maken die beelden in je hoofd oproept als je even de ogen sluit.  
 

Het is moeilijk om veel te schrijven over deze band, niet omdat het niet goed is maar wel omdat je bij een optreden van Acid Mammoth (Second Stage) weet je wat je mag verwachten: lompe riffs en vette grooves, zonder technische hoogstandjes. De Grieken weten hoe ze gewoon keihard moeten rocken in de beste Black Sabbath-traditie!


Een van de grote namen in deze scene is natuurlijk Truckfighters (Main Stage). Hoewel we zelf nooit echt overtuigd geraakten of fan werden, konden we altijd begrijpen waarom ze zoveel fans hebben. De drie heren geven altijd alles voor een energieke show vol melodieuze, groovy stoner met veel fuzz en hooks. Vooral de gitarist stuitert over het podium, ook al verraadt het knieverband dat dit doorheen de jaren zijn tol geëist heeft. Het valt op dat de sound vandaag ronduit uitstekend is, des te meer in de bluesy rustmomenten. Het Zweedse trio kwam, zag en overwon en de grote zaal leek de enige keer vandaag echt helemaal volgepakt. De sfeer zit er dan ook goed in, de kopjes bewegen heftig op en neer, er wordt meegebruld en een stagediver geraakt op het podium om mee te zingen. Zeer straffe show.


RRRAGS (Second Stage) bestaat uit met zeer ervaren Belgische en Nederlandse muzikanten die eerder het mooie weer maakten in onder andere Bliksem, Astrosoniq, The Lords Of Altamont en The Devil’s Blood. Het powertrio komt meestal hard rockend uit de hoek, maar soms ook erg swingend en dan weer spacey of met een bluesy boogie. En dat allemaal gespeeld met een gemak en cool waaruit de ervaring van de band spreekt. Invloeden uit classic, hard en stoner rock worden opgesmukt met soul en psychedelica en de set vliegt voorbij.

 

Dé absolute headliner van deze Into The Void is Graveyard (Main Stage) en dat is wat ons betreft volkomen terecht. De Zweden bewijzen dat vandaag ook overvloedig en spelen voor ons uiteindelijk – samen met Gaupa – de beste set van de dag. Het viertal lijkt muzikaal en visueel weggelopen uit de vroege jaren ’70 en brengt archetypische, soulvolle classic rock. Het fantastische album van de grote doorbraak ‘Hisingen Blues’ uit 2011 komt gelukkig nog altijd ruim aan bod, met het titelnummer, ‘Uncomfortably Numb’ en in de bisnummers ‘Ain’t Fit To Live Here’ en ‘The Siren’ uiteraard als fantastische afsluiter. Het album ‘Peace’ is nog beter vertegenwoordigd in de set, met ‘Bird Of Paradise’, ‘Cold Love’, ‘Please Don’t’, ‘It Ain’t Over Yet’ en ‘Walk On’. Ook van het vorig jaar uitgebrachte album ‘6’ krijgen we een drietal nummers voor de kiezen. De band bestaat eerder uit rustige en introverte karakters en zal nooit uitblinken in communicatie met het publiek. Zanger/gitarist Joakim Nilsson lijkt er ook nu weer vermoeid en getormenteerd uit te zien, al biedt bassist wel tegenwicht met zijn wit-en-zwarte outfit. Maar woorden zijn niet nodig als je zoveel sterke nummers in je arsenaal hebt én vier onderlegde muzikanten die een ronduit heerlijke ronkende, fuzzy rocksound tot leven brengen!

 

Full photo report: Into The Void
 

Rev: Joris Smeets

Pic: Istvan Bruggen Photography

Meer lezen...

 

Frank Carter & The Rattlesnakes

 

27/02/2024 - Poppodium 013 – Tilburg

 

Enfant terrible Frank Carter staat al jarenlang bekend als een van de meest aanstekelijke en charismatische frontmannen in de punkrock community.

 

Als wildebras van Gallows, verkondiger van Pure Love en nu als Frank Carter & the Rattlesnakes, gaat het podium na podium los. Met een geluid dat deed denken aan het krachtige geluid van Gallows, debuteerden Frank Carter & the Rattlesnakes in 2015, en in datzelfde jaar brachten ze meteen hun eerste volledige album, ‘Blossom’, uit.

 

Met "Dark Rainbow", een album dat volgens de band ontstaan is uit zelfreflectie, herinnering en dankbaarheid laten ze alweer een parel op ons los. Frank Carter & The Rattlesnakes zit stevig in het kamp van boze snauwen en woestheid, maar heeft binnen dat kader een duidelijke verschuiving in stijl. Ze zijn de afgelopen jaren geëvolueerd van punk naar een meer alt-rock geluid, hoewel de luidruchtigheid er niet minder om is geworden.

 

Pics: Bas Gijsel

 

Full photo report: Frank Carter

 

Meer lezen...

 

Dragonforce - Amaranthe

 

25-02-2024 Poppodium 013 Tilburg.

 

 

Gisteren daverde de main van Poppodium 013 in Tilburg met een exclusieve co-headlining show van Dragonforce en Amaranthe.

 

 

Special guest voor de opening van deze geweldige avond was Infected Rain.

 

 

Pics: Istvan Bruggen Photography

 

 

 

Napalm Records - Nuclear Blast

 

 

 

Full photo report 

Meer lezen...

 

THRICE

 

´The Artist In The Ambulance 20th Anniversary´ @ Tix – Antwerp, 16/02/2024

 

De grote zaal van de Trix is opnieuw volgelopen, minder dan anderhalf jaar geleden sinds de vorige doortocht van Thrice hier. Het moet hen toen dus even goed bevallen zijn als het aanwezige publiek, want we herkennen heel wat vertrouwde gezichten die er eind 2022 ook bij waren. Het bordje ‘uitverkocht’ hing ook nu al een tijdje aan de deur en het was dus weer ‘gezellig druk’ in Antwerpen.

 

In 2022 kon je nog spreken van een all-star line-up met Touche Amore en Coheed And Cambria in het voorprogramma, deze keer had het minder bekende Town Portal de eer maar zeker ook de moeilijke taak om de diehard-fans van Thrice op te warmen. Het Deense trio werd vroeger eerder in het vakje van mathrock geduwd. Na hun tweede plaat kwam er een muzikale wending en ze spelen sindsdien een boeiende mix van prog, sludge en postrock. In hun volledig instrumentale muziek hangt er een heel sferische en soms wat dreigende toon die het vroeg opgekomen publiek van begin tot eind wist te boeien.

 

´The Artist In The Ambulance 20th Anniversary´, het concept is ondertussen welbekend. Thrice haalt het album van de definitieve doorbraak 20 jaar geleden opnieuw van onder het stof en speelt het fantastische album van begin tot einde. Het was de periode waarin ‘screamo’, posthardcore en metalcore echt op de voorgrond kwamen en Thrice was zeker een van de vaandeldragers van posthardcore. Dat zorgt meteen voor de nodige nostalgie, maar het kan ook snel ontsporen in een gevoel van “vroeger was het toch een pak beter”.

 

Niets is minder waar, Thrice is doorheen de jaren gegroeid als band maar vooral zanger Dustin Kensrue steelt de show en zingt de hele set op hoog niveau. Het viertal bracht vanaf sterke opener ‘Cold Cash and Colder Hearts’ de zaal in een mum van tijd terug naar de nillies:Feeling alright, Here at the top of the world”. Ok, het publiek was misschien bij voorbaat gemakkelijk in te pakken, maar Thrice deed er toch een mooie strik rond want met nostalgie alleen red je het nooit. De band staat bekend om zijn mix van hardcore, punk, emo en metal met scherpe riffs en catchy zanglijnen die erom vragen om veelvuldig mee te brullen. Hoogtepunten volgen elkaar op, met onder meer ‘All That’s Left’, ‘Stare At The Sun’, ‘Paper Tigers’ – tja, eigenlijk staan er alleen goede songs op deze plaat! Meer kan een mens zich op een vrijdagavond niet wensen. Zeker niet als ze de set ook nog aanvullen met andere klassiekers en als extraatje nog 3 bisnummers (o.a. ‘Of Dust And Nations’ en ‘The Earth Will Shake’). 

 

KP - JS

 

Meer lezen...

 

 

Peyton Parrish - 06/02/2024, Trix - Antwerpen.

 

Peyton Parrish is een zanger, internetpersoonlijkheid en een heuse TikTok-ster, nadat hij zijn korte zangvideo's op het platform begon te plaatsen.

 

Hij staat bekend om zijn rauwe Viking-geïnspireerde countrymetal, maar ook om zijn inventieve covers. Op 6 februari 2024 kwam hij naar Trix om zijn nieuwste plaat 'Skalds of Metal' te presenteren.

 

Pics: CINDY FREY

 

Full photo report: Peyton Parrish

 

Biebob Concerts

Meer lezen...

 

 

Periphery – Crooked Royals

 

31.01.2024 - @Poppodium 013 - Tilburg

 

 

Op een avond doordrenkt met intense metal vibes, betrad Crooked Royals het podium als het jonge geweld dat de taak had om het publiek op te warmen voor de headliner, Periphery. Deze 5-koppige Metalcore/Post-Hardcore band uit Auckland, New Zealand, liet er geen gras over groeien en beet met volle overgave het spits af.

 

Het podium trilde van hun actieve performance, en het viel meteen op hoe goed de connectie tussen de twee zangers, Lee & Keane, was. Ze vulden elkaar niet alleen naadloos aan, maar creëerden samen een dynamiek die het publiek meteen meenam. De gitaristen bewezen hun technische vaardigheden en volgden perfect het ritme van de enthousiaste drummer. De variatie aan beats, tonen, harde en zachte momenten, adembenemende riffs en het controlerende slagwerk vormden een samensmelting van geluiden die het publiek in de ban hielden.

 

Na deze krachtige opening was het de beurt aan de langverwachte headliner, Periphery. Het was duidelijk dat het even geleden was dat ze voor het nederlandse publiek stonden, maar hun blijdschap om daar te zijn was voelbaar.

 

Periphery nam het publiek mee op een avontuurlijke reis met adembenemende en duidende songs, gekenmerkt door eigenzinnige djent-riffs en melodieuze, woeste zanglijnen. De overgangen van romantisch melodieus naar tergend hard waren naadloos, en de zanger schakelde moeiteloos tussen kraakheldere zang en vette grunts. De eerste drie songs van hun European Wildfire Tour 2024, "Dracul Gras," "Wildfire," en "Atropos", openden de show op een fantastische wijze, waarbij het publiek werd meegesleept in avontuurlijke en meeslepende composities.

 

"Marigold" ontketende een laaiend enthousiaste reactie van het publiek, uitgenodigd om mee te zingen en actief deel te nemen aan de moshpits. "Satellites" bracht een sfeervol moment met de lichtjes van de gsm's en het handgeklap op de heldere tonen van het klavier, terwijl de bonkende bas de intensiteit van het nummer versterkte. "This is us, this is life, Suicide" bracht dan weer de overgang naar het zwaardere geluid met scherpe vocalen en ritmisch drumwerk.

De energie van het publiek was te voelen toen de zanger Spencer Sotelo iedereen liet meebrullen met “Suck my balls”.
De interactie tussen bandleden en publiek was zalig, met een energieke cameraman die zowel de band als de fans op de eerste rij en de dynamiek van de moshpits vastlegde. De afsluiting “Open this shit up. Show me your gymnastics!” met "Blood Eagle" bracht nogmaals een golf van energie teweeg, met wapperende haren van de bangende hoofden en de energie van de moshpit.

 

De avond was zonder twijfel fantastisch, een muzikaal pareltje waarin ik kon genieten van het buitengewoon talent van Periphery. De veelzijdigheid van Periphery, gecombineerd met hun indrukwekkende live performance, maakte deze avond een onvergetelijke ervaring. De filmende telefoons in de zaal waren getuige van de memorabele momenten die deze avond werden vastgelegd. Deze avond in Poppodium 013 was niet alleen het wachten waard, het was zalig moment om te genieten van wat Periphery te bieden heeft in deze muzikale wereld alsook wat Crooked Royals voor ons in petto had.

Rev and Pics: Astrid Callens

 

Full photo report: Periphery

 

 

Meer lezen...

 

TesseracT

 

Trix Antwerpen, 26.01.2024

 

Support:

 

The Callous Daoboys

Unprocessed

 

 

In een aangename Trix, startte ik vanuit de fotopit deze heftige en intense avond. Op het programma vanavond stond TesseracT bovenaan te pronken. Maar er werd tevens gezorgd voor 2 waardige supports. De aftrap werd genomen door The Callous Daoboys.

 

The Callous Daoboys brachten niet zomaar een concert; ze brachten een muzikale storm. Hun meest recente optreden was een meedogenloze aanval op de zintuigen, waarbij ze hun unieke mix van chaotische hardcorepunk en experimentele noise lieten schitteren.

 

Vanaf het allereerste moment van het optreden grepen The Callous Daoboys het publiek bij de kraag en weigerden ze los te laten. De intensiteit van hun muziek was voelbaar in elke gitaarriff, elke donderslag van het drumwerk en elke keelklank die fungeerde als een sonische strijdkreet. Het vermogen van de band om naadloos over te schakelen tussen elementen van punk, metal en noise getuigt van hun indrukwekkende muzikale vaardigheden en hun vastberadenheid om zich niet te laten beperken door genregrenzen.

 

De enthousiaste uitvoering van de band was doordrenkt van hart en ziel. De energie spatte als vuurwerk van het podium en overspoelde het publiek, dat op zijn beurt meegesleept werd in de ontembare kracht van de muziek. Het was duidelijk dat The Callous Daoboys niet alleen op het podium stonden om nummers te spelen; ze leverden een intense ervaring.

 

Als voorprogramma voor Unprocessed en het optreden van TesseracT, slaagden The Callous Daoboys erin de toon te zetten voor een avond vol muzikale ontdekkingen en ongebreidelde energie.

 

Daarna was het de beurt aab de Duitse vierkoppige band Unprocessed die een onvergetelijke show naar de stad bracht, waarbij het publiek werd getrakteerd op een explosie van energie en muzikaliteit. De zaal werd gevuld met gejuich, headbangende fans en oplichtende smartphones die de intensiteit van het optreden vastlegden.

 

De leden van Unprocessed brachten een actieve en dynamische show, die het publiek meenam op een muzikale reis vol uitdagende riffs en meeslepende melodieën.

De kracht van het optreden lag niet alleen in de indrukwekkende muzikale vaardigheden van de bandleden, maar ook in hun vermogen om een ongelofelijke hoeveelheid energie over te brengen naar het publiek. De aanstekelijke performance zorgde ervoor dat de hele zaal in beweging kwam, met fans die enthousiast meededen door te headbangen en mee te zingen.

Het visuele aspect van het optreden werd versterkt door de zee van smartphones die als lichtjes fungeerden in de duisternis van de zaal.

 

Unprocessed leverde een fantastisch optreden af dat het publiek met een glimlach op het gezicht achterliet. De band bewees dat ze niet alleen technisch briljant zijn, maar ook in staat zijn om een onvergetelijke live-ervaring te creëren.

 

 

En toen bevond ik me in een muzikale dimensie vol met progressieve klanken en overweldigende energie, allemaal dankzij de headliner van de avond - TesseracT. Deze Britse progressieve metalband slaagde erin om een meeslepende en gedenkwaardige ervaring te creëren die zeker nog lang in mijn geheugen zal blijven hangen.

 

Wat de sfeer betreft, kon je de opwinding bij het publiek haast voelen. Het enthousiasme en de energie die de zaal vulden, gaven de avond een extra dimensie. Het was duidelijk dat zowel de band als het publiek volledig in sync waren, wat resulteerde in een symbiotische relatie tussen het podium en de dansende menigte.

 

Een speciale vermelding verdient de drummer van TesseracT, wiens aanstekelijke glimlach de hele avond niet van zijn gezicht week. Zijn vakkundige drumwerk was niet alleen een lust voor het oor, maar zijn positieve uitstraling voegde ook een extra laag plezier toe aan de al bruisende atmosfeer.

 

En laten we het hebben over de wapperende haren. Zowel op het podium als in het publiek waren er overal wapperende manen die perfect synchroon bewogen met de krachtige muziek. Het was een visueel spektakel dat de intensiteit van de muziek alleen maar versterkte.

 

De toegiften van de avond waren ronduit explosief. Frontman Daniel Tompkins nodigt ons uit met: "I Wanna Go Nasty". Daarmee bereikte de energie haar hoogtepunt, waardoor het publiek spontaan begon te springen en te headbangen. Het was een uitbarsting van vrijheid en plezier die de band en het publiek nader tot elkaar bracht.

 

Echter, het absolute hoogtepunt van de avond was het nummer "Deception". De bonkende bassen en dreunende gitaren raakten recht in het hart. Het was een moment dat de muzikale genialiteit van TesseracT op zijn best liet zien en ongetwijfeld een van de vele redenen was waarom het publiek zo tevreden en voldaan de zaal verliet.

 

De avond met TesseracT was een ervaring die alle zintuigen prikkelde en het publiek achterliet met een gevoel van vervulling. Met goeie zang, een enthousiast publiek, een goedlachse drummer en wapperende haren was deze avond er een om te koesteren.

Genoten van deze muzikale avond.

 

Pics & Rev: Astrid Callens

 

Full photo report: TesseracT

 

Meer lezen...

 

Fleddy Melculy

 

20/01/2024 – De Casino, Sint Niklaas

 

Fleddy Melculy delivers cult hits, vintage hardcore and social-critical lyrics with a fat wink!

 

Het gekke verhaal van Fleddy Melculy stuitert alle kanten uit. De groep werd opgericht in 2016 uit liefde voor hardcore, metal en een kwinkslag hier en daar. Sindsdien rijgt het illustere gezelschap rond brulboei Jeroen Camerlynck de indrukwekkende prestaties aan elkaar.

 

Hun platen ‘Helgië’ en ‘De Kerk van Melculy’ kwamen bij release bovenaan de charts binnen, de band sloopte grote festivals zoals Pukkelpop en Graspop en speelde de support voor Guns ’n Roses. ‘T-Shirt van Metallica’, ‘Pinker’ en ‘Ik Ben Kwaad’ werden Stubru-classics en met Fleddypalooza creëerde de groep zelfs een eigen festival.

 

Culthits, vintage hardcore en maatschappijkritische teksten met een vette knipoog.

 

Hard en catchy as fuck!

 

Pics: Cindy Frey

 

Full photo report: Fleddy Melculy

 

Meer lezen...

 

Extreme

 

Support: The Last Internationale

 

14/12/2023, Trix – Antwerp

Biebob Concerts

 

Full photo report: Extreme

 

Pics: Istvan Bruggen

Meer lezen...

 

Blast from the Past Festival 

 

02.12.2023 - Kubox, Kuurne

 

Als er één ding is dat Blast from the Past Festival in Kubox in Kuurne kan, dan is het je terugvoeren naar de gouden eeuw van rock en metal. Met een line-up die het hart van elke headbanger zou doen overslaan, was dit festival een meedogenloze aanval van power akkoorden en high-octane optredens.

 

De locatie was een toevluchtsoord voor muziekliefhebbers en verzamelaars, met een scala aan platenkraampjes met vintage cd's en memorabilia. De verschillende drankkaarten en betaalmogelijkheden maakten het voor iedereen gemakkelijk om probleemloos van hun favoriete drankjes te genieten. En laten we het vriendelijke personeel niet vergeten - altijd aanwezig met een glimlach en snelle service aan de bar.

 

De overgangen tussen de optredens waren naadloos, waardoor de adrenaline bleef pompen zonder een slag te missen. Wat betreft de bezoekers, baarden en langharige kapsels leken het onofficiële uniform te zijn - overal waar je je omdraaide waren er mannen die trots hun gezichtsbeharing en zwierige lokken lieten zien. De energie werkte aanstekelijk, headbangen werd een soort onuitgesproken taal die iedereen verenigde.

 

Maar naast de muziek was Blast from the Past een reünieterrein. Het was hartverwarmend om te zien hoe vrienden zich herenigden en levendige gesprekken voerden in de gezellige hoekjes, waardoor een sfeer ontstond die aanvoelde als een samenkomst van geestverwanten.

 

Voor degenen die een adempauze nodig hadden van de niet aflatende energie, bood het festival comfortabele zithoeken waar je kon ontspannen en opladen. En als de honger toesloeg, was de geur van friet en pasta van de eetkraampjes onweerstaanbaar. De ruimte van de locatie zorgde ervoor dat er ondanks de drukte altijd voldoende bewegingsruimte was.

 

Maar bovenal maakten de kameraadschap en de warmte van de mensen dit festival echt speciaal. Van de mensen achter de schermen tot de mede-festivalgangers, er was een gevoel van verwantschap dat de hele ervaring onvergetelijk maakte. Blast from the Past Festival ging niet alleen over de muziek, het was een viering van een gedeelde passie, een plek waar vreemden vrienden werden en waar de geest van rock en metal bloeide.
 


En wat een spectaculaire reeks optredens! Laten we er doorheen gaan:

 

**Toledo Steel (UK):** - High Energy Heavy Metal

Het middagmaal was nog niet volledig verteerd en Toledo Steel trapte het festival af met een energiek optreden dat het publiek meteen in de juiste stemming bracht. De muziek was aangenaam en het publiek toonde zich luisterend enthousiast. Tijdens het optreden werd er volop geknikkebold en de aanmoedigende roep "The Beast is Back" gaf de sfeer een extra boost.

 

**Steelover (BE):**

Steelover wist het publiek te betoveren met meeslepende en rokkende songs. Naast de charismatische zanger stalen de zilverharige gitarist en bassist de show met intense grimassen en bonkende sounds. De interactie met het publiek was geweldig, met handgeklap en enthousiast meezingen. Het gebruik van champagneballonnen voegde een extra “Rock Bottom”-element toe aan de show.

 

**Existance (FR):** - Underground Heavy Metal

De Franse band maakte indruk met hun uitstraling in zwarte leren jacks en metalen accessoires. Terwijl ze snijdende riffs speelden en je betoverden met onvergetelijke, harmonieuze zang, namen ze je mee in een krachtige muzikale reis? Hun wapperende lange haren zorgden voor een extra dimensie.

 

**Hitten (ES):** Heavy metal met een mix van Hard Rock en 80’s sounds.

De lancering van hun nieuwe album "While Passion Lasts," zorgde voor een explosief optreden onder de roze lichten. De band sprong van links naar rechts en nam het hele podium in beslag met hun enthousiaste rocksongs en uitdagende riffs.

 

**Witchfende (UK):** - British Heavy Metal New Wave

De enige band met een vrouwelijke touch in de opstelling. Stevige rock en gitaarspel betrokken het publiek actief. Enkele onder hen gingen stevig headbangen en meezingen, wat extra sfeer creëerde.

 

**Vengeance (NL):** - Hard Rock with the H of Humor

Vengeance leverde stevige rock met een juichend publiek. De amusante interacties tussen de bandleden en het dankwoord aan het team voegden een persoonlijk tintje toe. Het publiek genoot van de stevige beats, rockgitaren en de interactieve sfeer. Ze zongen met volle borst mee op Rock ’n Roll Shower, en na het optreden werd enthousiast gefluit, gejuicht en geklapt voor de band!
De band hield ook een signeersessie achteraf voor de fans die hun singles of platenhoezen nog van een extra touch willen voorzien.

 

**Exumer (DE):** Thrash-metal Band

Dit optreden was een explosie van energie met headbangen, moshpits en publieksinteractie op de krachtige nummers zoals "Catatonic" en "Fallen Saint". Het publiek ging helemaal op in het optreden, met moshpits, crowdsurfen en enthousiast meezingen.
Special request: “Iron Darkstar’.

Het publiek werd uitgedaagd bij “I dare You”. Do you guys wanna dance with us? Build a wall and dance!

 

**Onslaught (UK):** Thrash Metal / Hardcore Punk

Onslaught opende met een indrukwekkende intro van sirenes en kathedraalmuziek, gevolgd door schreeuwende songs, krachtige gitaarriffs, oorverdovende, galmende tonen van een mix van cymbalen en een stevige basdrum. Hoewel het misschien niet mijn smaak was, kon het enthousiaste publiek de vertoning waarderen.

 

**Angel Witch (UK):** Heavy Metal

Een grillige opening met een hoge stem sloot die de avond perfect af. Publiek met swingende heupen onder de hypnose van het intense gitaarwerk en een aanstekelijke scherpe stem van de zanger. Het publiek leefde intens mee en genoot zichtbaar. Verschillende luisteraars waren zo in de muziek verzonken en speelde hun eigen luchtgitaar optreden.

 

Elk optreden had zijn eigen unieke sfeer en impact op het publiek, variërend van passief luisterend, interactief en meeslepend tot intens en krachtig. Er was voor elk wat wils, waardoor het een geweldige serie concerten zijn geweest voor liefhebbers van stevige rock & metal muziek!

 

Pics & rev: Astrid Callens

 

Full photo report.

 

 

Meer lezen...

 

Fear Factory

 

30/11/2023 - Trix, Antwerp.

 

Full photo report: Fear Factory

 

Pics: Cindy Frey

Meer lezen...

 

Cory Taylor

 

24/11/2023 – Poppodium 013, Tilburg.

 

Een indrukwekkende show met de frontman van Slipknot die de main van de 013 op zijn kop zette.

 

Corey Taylor met support van OXYMORRONS in een uitverkocht Poppodium 013.

 

Full photo report: Corey Taylor + Oxymorrons

 

Pics: © Istvan Bruggen Photography

Meer lezen...

 

HELLDORADO @ Klokgebouw, Eindhoven

 

18 November 2023

 

Het was een fantastisch en goed gevuld festivaljaar en een bijzonder goed gevuld concertnajaar. Vooraleer we een versnelling lager schakelen in de concertagenda, sluiten we de festivals dit jaar af met nog een zeer stevige uitsmijter in de vorm van Helldorado. In Eindhoven Rock City wacht weer een lekkere, gevarieerde line-up met een mooie vertegenwoordiging van alles op de waaier tussen rock ‘n’ roll, hardcore en metal en dat smaakt ons verdorie even goed als een fris pintje en een pak frieten.

 

Met drie podia met overlappende sets, moesten we opnieuw keuzes maken. Dat betekent dat we op één uitzondering na alle bands op de Tarantula Stage, het kleinste podium van de drie, aan ons voorbij lieten gaan. Er was nu eenmaal een te sterke line-up op de Lion Stage (de Main Stage in de grootste zaal, zeg maar) en de Cobra Stage.

 

Bij onze aankomst zijn de thrashers van Angelus Apatrida (Lion Stage) al van katoen aan het geven. Wat we horen, klinkt zeker prima maar we zijn eigenlijk nog vooral bezig om ons te oriënteren en vooral het hoognodige drankje te halen.

 

Psychonaut (Cobra Stage) houdt vanaf de eerste tot de laatste noot de aandacht vast met hun spiritueel getinte, dynamische postmetal. Muzikaal springen ze sowieso uit de toon op de affiche die vandaag vooral uitblinkt in snelheidsduivels en meer rechttoe-rechtaan knallers. Het trio is sinds de release van tweede album ‘Violate Consensus Reality’ bijna voortdurend live aan het spelen en dat voel je, het niveau dat ze halen ligt intussen erg hoog. Groovend, melodieus, meeslepend maar ook knallend. Net als bij ons lijkt de altijd indrukwekkende afsluiter ‘The Fall Of Consciousness’ de status van ‘klassieker’ verworven te hebben. Thumbs up!

 

Het is al de derde keer dat we dit jaar Prong (Lion Stage) aan het werk zien maar de dag dat we daarover klagen, mag je ons meteen een kogel door het hoofd jagen. Het trio van bandleider Tommy Victor, de immer sympathieke en energieke zanger/gitarist, bewees in de zomer al op Dynamo dat er geen sleet zit op hun groovende, hoekige crossover thrash en daarvoor hoorden ze op Alcatraz al tot de toppers van het weekend. De liefde van de band voor Nederland en ook dit festival is duidelijk, maar die is geheel wederzijds. De grote zaal staat helemaal vol en gaat hard op nummers uit de fijne recente plaat ‘State Of Emergency’ maar uiteraard ook klassiekers als ‘Unconditional’, ‘Broken Peace’ en ‘Snap Your Fingers, Snap Your Neck’.



Een van de grote onbekenden waarmee het prettig kennismaken was, kwam in de vorm van Blood Command (Cobra Stage), hoewel de band al sinds 2008 bestaat. Visueel is het op zijn zachtst gezegd een vreemd plaatje: de band uit Noorwegen met een pittige, Australische zangeres is volledig uitgedost in Adidas-sportkledij, waaronder zelfs korte shorts en een hoofddeksel dat doet denken aan jaren ’80 RUN DMC. Denk er nog de foute kapsels bij en je krijgt ook wel een New Kids-gevoel. Muzikaal is het gelukkig een pak interessanter, met een mix van groovy, hardcore met catchy punk-, pop- en metalinvloeden. Zangeres Nikki is klein van gestalte, maar haar vocale prestatie is wel groots: schreeuwen én zingen kan ze en dat zorgt voor melodieuze refreinen die schreeuwen voor sing-a-longs. Haar podiumprestatie trekt alle aandacht naar zich toe, het ene moment is het typisch hardcore, het andere moment lijkt ze een popprinsesje en heel vaak balanceert het op het randje van sexy en pornografisch. We waren in ieder geval geamuseerd.

 


De old school thrashers van Sacred Reich (Lion Stage) kennen de kneepjes van het vak uiteraard, de band werd al bijna 40 jaar geleden opgericht. In de late jaren ’80 behoorde deze band tot de second wave of thrash metal en op een split tussen 2000 en 2006 na, blijft het een gewaardeerde band. Niet moeilijk, met zo’n goedlachs, gemotiveerd en goed ingespeeld kwartet. Het plezier spat er vanaf en de band leidt ‘Lead Us Through Damnation’ in met een dankwoord voor de fans die dit mogelijk blijven maken. ‘Who’s To Blame’, met die afwisseling tussen midtempo groove en snellere passages, wordt luid meegezongen, net als ‘The American Way’ dat zorgt voor onweerstaanbaar headbangen en horns in the air! Afsluiten doen de heren uiteraard met ‘Surf Nicaragua’, een echte klassieker in het genre.

 

De 5 jonge snaken van Bad Nerves (Cobra Stage) rammen er op los. De tijd is beperkt en dat voel je aan de snedige, korte songs die zich bewegen tussen garage-punk en powerpop. De punks denderen maar voort en ze stralen veel energie uit op het podium. De puntige songs kunnen vaak bogen op een melodieus refrein en liggen lekker in het oor, maar blijven eerlijk gezegd toch niet echt hangen en halverwege hadden we het er wel mee gehad.


 

Dat gaf ons de kans op Speedmobile (Tarantula Stage) mee te pikken. Eigenlijk weet je alles wat je moet weten over deze band bij hun ontstaansgeschiedenis: op een ‘memorial’ show voor de grote Lemmy kwamen de ritmesectie van Peter Pan Speedrock (drummer Bart Nederhand en bassist Bart Geevers) samen met zanger/gitarist Jeroen Haamers van Batmobile (wereldwijd bekende en invloedrijke psychobilly-band) om Motörhead-covers te spelen. Dat beviel zo goed, dat het een fulltime band met eigen materiaal geworden is. Voeg aan de genoemde ingrediënten nog wat kruiding van The Ramones en Chuck Berry toe, en voila: een stomende pot rock ‘n’ roll!

 

Nadat Sacred Reich de lat al hoog gelegd had, was het aan hun tourgenoten Death Angel (Lion Stage) om daar nog overheen te gaan. Ook al lid van die second wave of thrash metal, bewijzen de 5 heren dat leeftijd maar een nummer is en doen ze wat ons betreft nog net een tikje beter dan de voorgangers. We krijgen een heerlijke pot strakke thrash, met veel groove, knappe vocale uithalen en  gierend gitaarwerk. Ook hier een oprecht dankwoord voor het publiek, want de band heeft al vaak in Eindhoven gestaan. Ze geven ook aan dat een concert gaat over het connecteren met elkaar en energie uitwisselen. Dat gebeurt in overvloed met nummers als ‘The Dream Calls For Blood’ en ‘Thrown To The Wolves’.



De zaal staat zowat volledig volgepakt voor Brutus (Cobra Stage) en vanaf de eerste noot van ‘War’ bewijzen ze waarom dat volkomen terecht is. De zang van Stefanie klinkt krachtig en breekbaar tegelijk, wat de emotionele lading van de nummers ten volle overbrengt. Brutus muzikaal omschrijven is erg moeilijk, want er zitten elementen van (post)hardcore, metal, rock, punk en indie in, maar het trio toont zich vooral meesterlijk in de hard-zacht dynamiek en heeft een geweldige, gevarieerde bandsound ontwikkeld. Intiemere, sferische passages wisselen af met scheurende en beukende momenten, wat bij ‘What Have We Done’ en epische afsluiter ‘Sugar Dragon’ nog eens voor hoogtepunten zorgt. Diepe buiging voor zoveel klasse!

Regelrechte legenden vinden we ook terug in de line-up in de vorm van Carcass (Lion Stage). De extreme metal-pioniers leggen vandaag de nadruk op het album ‘Heartwork’, de melodieuze en invloedrijke death metal klassieker. Technisch hoogstaand is het zonder twijfel. Toch valt het op dat, hoewel er best veel volk staat, de zaal minder vol is dan bij de thrash bands. Aan de kwaliteit van de set zal het nochtans niet gelegen hebben.  



Als er één band symbool staat voor Eindhoven Rock City en dit festival, dan moet het Peter Pan Speedrock (Cobra Stage) zijn! Onvervalste, knallende rock ‘n’ roll met de gashendel opengetrokken, dat is waar het trio nog altijd voor staat. Ook Dikke Dennis is weer van de partij, om de band te introduceren en onderweg ook Motörhead-nummers mee te komen zingen: eerst ‘R.A.M.O.N.E.S.’ en later ook ‘Schoppenaas’. In een razend tempo blijft het drietal keihard ronkende en rockende nummers op ons afvuren, en iedereen loopt met een grote smile rond.



De grote headliner vandaag is Life Of Agony (Lion Stage). Het debuutalbum ‘River Runs Red’ en opvolger ‘Ugly’ rekenen we tot onze favoriete albums aller tijden, maar het was intussen al erg lang geleden dat we ze live aan het werk zagen. Het was zelfs nog voor de transitie van frontvrouw Mina Caputo, te lang geleden dus. De band viert vandaag de laatste dag van de tour om ’30 years River Runs Red’ te vieren en dat was dus iets om naar uit te kijken. Maar we hielden wel een slag om de arm: in het verleden kon de zanger nog al eens om de oorspronkelijk zanglijnen heen dansen en andere klemtonen leggen waardoor die heel anders klonken. Helaas bleek Mina vandaag tijdens de eerste nummers in hetzelfde bedje ziek: misschien stoort niet iedereen er zich aan, maar voor ons zette het toch een serieuze domper op absolute klassiekers ‘This Time’ en ‘Underground’. Gelukkig ging het vanaf ‘River Runs Red’ beter, hoewel het voor ons toch lijkt dat de herkenbare, dramatische zang niet meer klinkt zoals het verleden. Vooral in de eerste helft van de show klinkt de stem af en toe wat scherp en geforceerd. Gelukkig staat het album vol klassieke nummers en daardoor blijft een Life Of Agony-concert altijd een feest. Er wordt nog een verjaardagstaart aangebracht voor gitarist Joey Z en de zaal zingt ‘lang zal hij leven’ voor hem. We worden dan nog getrakteerd op stomende versies van ‘Lost At 22’ en ‘Numbered Days’ om dan af te sluiten met hitje ‘Weeds’.


 

Een groot onderdeel van rock ‘n’ roll is ‘swagger’, een beetje gezonde arrogantie zo je wil. Gluecifer (Cobra Stage) toont dat meteen door hun backdrop, waar in het groot 'kings of rock' op staat. Dat is al van in de beginperiode van de band zo en dat kunnen we wel appreciëren, maar je moet het wel kunnen waarmaken. Helaas is de grote uittocht al begonnen, waardoor de band voor een amper halfvolle zaal speelt. De swingende mix van hard, garage en punk rock klinkt wel lekker, maar de vlam lijkt toch niet echt in de pan te slaan.
 

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen - Cindy Frey
 

Full photo report Helldorado

 


 

Meer lezen...

 

Concert review : Max & Iggor Cavalera - Morbid Devastation Tour

 

16.11.23 – de Vooruit Concertzaal

 

Teruggaan naar het begin. Ieder van ons maakt dat wel eens mee in zijn leven, of iets wat daarop lijkt. Ook voor muzikanten is het niet anders. Zij gaan ook graag eens terug naar de goede oude tijd waarmee het voor hen allemaal begon. Max en Iggor Cavalera, de oorspronkelijke oprichters van Sepultura zitten midden in een tournee met de naam Morbid Devastation. De tournee is een mix van twee debuutalbums Morbid Visions en Bestial Devastation. Beide werden opnieuw opgenomen door Max en Iggor en zijn dit jaar uitgebracht.

 

Een enthousiast publiek verzamelde zich onder het blauwe licht van de zaal voor het podium. Met ongeduld en een pint in de hand, wachtend op Max & Iggor, ging iedereen nog voor een gezellige babbel.

Onder groot gejuich werden de kerels op het podium onthaald. Het spektakel kon beginnen.


Max & Iggor Cavalera staan natuurlijk bekend om hun energieke shows en ook in Gent hebben ze dit helemaal waargemaakt. De mix van daverende songs, een opzwepende moshpit, crowdsurfing en het meezingen met de muziek heeft een ongelooflijke sfeer gecreëerd. In geen mum van tijd hadden ze het publiek mee en werd het een waar feest zowel vooraan (waar de de heftigste actie was) als achteraan in de zaal. We werden heen en weer geslingerd en nu een dan eens samen geperst, en dat maakt de ervaring toch zoveel intenser en leuker. De talrijke crowdsurfers werden enthousiast op het podium onthaalt en meegezweept door het publiek.


Het was geweldig om te horen dat het publiek zo enthousiast was en dat de vriendelijke sfeer van het publiek echt bijdroeg aan de ervaring.


Na een geslaagd optreden op weg naar de finale song…

Het publiek werd aangemoedigd om samen in koor te roepen: "We are Sepultura", tot 3 maal toe. Het magische moment waarbij iedereen één werd.

Het plaatje was compleet. Blije gezichten verlieten de zaal en konden nog nagenieten van de intense ervaring tijdens het naar huis rijden.

 

Pics & review: Cindy Frey - Astrid Callens

 

Full photo report: Cavalera

Meer lezen...

 

Hells Balls Belgium

 

Xpo, Kortrijk, 11/11/2023

 

De eerste editie van Alcatraz’ Hell’s Balls Belgium in Kortrijk Expo was direct boenk erop. Ideale locatie, weinig tot geen overlast naar de omliggende bewoners toe, voldoende parking, gemakkelijk bereikbaar, allemaal ingrediënten voor een toegankelijk festival voor de talrijke bezoekers uit de verschillende hoeken van ons Belgenlandje maar ook van buiten onze landsgrenzen. En ook binnen was er voldoende ruimte, wat essentieel is voor een confortabele festivalervaring.

 

Een zeer diverse en aantrekkelijke line-up voor metal-liefhebbers van verschillende genres mocht de affiche sieren. Met namen als Temptations for the Weak, BARK, Carnation, SUICIDAL ANGELS, Asphyx, Sonata Arctica, peter pan speedrock, Stratovarius, Carcass en als headliner Epica lijkt het een goede mix te zijn, wat bijdraagt aan de veelzijdigheid van het evenement.

 

Tijdens de optredens heerste er een leuke sfeer met momenten van enthousiast meezingen, handgeklap en crowdsurfing. De festivalgangers hebben met volle teugen kunnen genieten.

 

Er werd voor deze eerste editie niet enkel gezorgd voor een portie stevige oorverwennerij, maar ook voor heel wat food- and drink trucks om het energielevel op peil te houden. Nabij de trucks kon men ook gezellige eethoekjes vinden waar men eventjes kon bijpraten. De bezoekers konden genieten van vlotte drankbediening nabij de optredens, en het gebruik van eco-coins wijst op een doordachte organisatie wat bijdraagt aan het comfort van de bezoekers en getuigt van aandacht voor duurzaamheid.

 

Hoed af voor de organisatie. Dit nieuwe indoor metal festival dat plaatsvond op Wapenstilstand was een indrukwekkende ervaring met aandacht voor zowel de muzikale als organisatorische aspecten. Het puike aanbod van bands, de goede locatie, faciliteiten en positieve reacties dragen bij aan dit nieuw festival. Een geslaagde editie dus.

 

Full photo report: Hell's Balls

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

 

 

VILLAGERS OF IOANNINA CITY + DORRE @ Muziekgieterij, Maastricht – 01/11/2023

 

 

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

 

De eclectische rock met Griekse folk-elementen van Villagers Of Ioannina City was voor ons een van de absolute ontdekkingen op Desertfest 2021. We betreurden meteen dat we hun eerste passage daar in 2018 gemist hadden en wachtten ongeduldig op een nieuwe kans om hen aan het werk te zien. We twijfelden dan ook geen seconde om nog eens de grens over te steken naar de immer gezellige Muziekgieterij, dat maar blijft uitpakken met pareltjes en daarmee een uitdijend publiek aantrekt.

 

DORRE uit Leuven kreeg de eer om ons op te warmen. Het was al zo lang geleden dat we de heren nog eens aan het werk gezien hadden dat we er niet eens een jaartal op durven plakken. Toen spraken we nog over een volledig instrumentale band, maar vorig jaar is er een zanger bijgekomen. Muzikaal gezien vertrekt Dorre vanuit stoner rock met psychedelische invloeden, maar verstevigt die basis met zwaardere invloeden uit doom en post metal. De meer stoner geïnspireerde momenten en riffs liggen lekker in het oor, zonder zich echt te onderscheiden. We waarderen absoluut de momenten dat de band andere zaken probeert, qua tempo, intensiteit en sound, maar die ideeën werken voor ons niet altijd even goed. Toch een fijn weerzien met onze landgenoten.

 

Een erg goed gevulde zaal verwelkomt op zeer enthousiaste wijze VILLAGERS OF IOANNINA CITY. Enkele jaren geleden namen ze een live-album ‘Through Space & Time (Alive in Athens 2020)’ op en dat presenteren ze nu op deze tour door Europa met dezelfde naam. De opstelling van het vijftal op het podium voelt wat onorthodox aan: vooraan van links naar rechts de drummer, de zanger/gitarist en de bassist, op de tweede rij staan de toetsenist en de man die de doedelzak en klarinet bespeelt. Het sublieme album ‘Age Of Aquarius’ uit 2019 vormt de hoofdmoot van het live-album met daartussen enkele oudere nummers en dat stramien houdt de Griekse band ook vandaag aan.

 

Van begin tot einde nemen ze ons mee, onder andere met ‘Age Of Aquarius’, op een fantastische muzikale trip, sferisch, melancholisch, bezwerend maar altijd rockend en groovend. Die psychedelische stoner is de heerlijke basis, die verder gekruid wordt met keyboards en Griekse folkinstrumenten die zorgen voor een aparte klankkleur zonder de overhand te nemen. Op zich volgen de meeste nummers hetzelfde stramien, altijd uitgesponnen en opbouwend – sneller, harder, groovier – maar toch gaat dit nooit vervelen omdat het gewoon échte, goede songs zijn. Qua stijl zijn er ook nummers die iets meer naar prog rock neigen, soms hoor je wat new wave/post punk ondertonen en dan weer een krautrock verwijzing.

 

Ook wij gaan onwillekeurig mee in de trip en worden meegesleurd in de kosmische energiewisselwerking tussen band en publiek, zoals bij ‘Millennium Blues’ en ‘Cosmic Soul’. Enthousiaste fans springen en zingen mee en te oordelen naar de verschillende talen die we rond ons hoorden, lijkt de hele Griekse diaspora uit de omringende landen afgezakt te zijn naar Maastricht! Dat komt nog meer tot uiting bij de bisronde, waar de oudere nummers ‘Zvara’ en ‘Karakolia’ worden onthaald als ware het volksliederen. Vele fans brullen de anthems woord voor woord en luidkeels mee. En een absoluut nieuwe ervaring voor ons: we zagen een circle pit, maar niet zoals je die normaal verwacht. Tientallen fans dansen Zorba The Greek-gewijs deze set van Villagers Of Ioannina City naar een absolute climax. We hopen deze Griekse goden nog vaak aan het werk te mogen zien want dit was een heerlijke show!

 

Full Photo Report here! 

 

 

Meer lezen...

 

Desertfest 2023

 

20-22/10/2023 - Trix, Antwerp

 

Rev: Joris Smeets - Pics: Istvan Bruggen

 

Full photo report here.

 

 

Er zijn zekerheden in het leven en één daarvan is dat we al sinds de eerste editie van Desertfest Antwerp in 2014 trouw van de partij zijn. Hoewel we nooit teleurgesteld waren op het Woestijnfeest, waren er edities die sterker waren dan anderen. Het jaar 2023 mag in de annalen bijgeschreven worden als een grand cru, waar we oren, ogen en tijd te kort te kwamen om alles mee te pikken!

Ook deze editie was trouwens op voorhand volledig uitverkocht en dat is een teken dat de affiche zeker in de smaak viel. Aan hokjesdenken doen ze sowieso niet op Desertfest en we zagen vele genres al voorbij komen, maar het viel wel op dat er dit jaar méér bands op de affiche stonden die buiten de ‘typische Desertfest-scene’ vallen. Die konden evenzeer op bijval rekenen en dat stemt hoopvol voor de toekomst: het publiek is breed en ruimdenkend genoeg.

Zoals altijd: ‘kiezen is verliezen’. Dus konden we niet elke band op de drie traditionele podia meepikken, maar het niveau lag enorm hoog. Wij zagen zeer sterke prestaties van landgenoten Astodan, La Muerte, Gnome, Fire Down Below en Black Mirrors. Ook invloedrijke veteranen als Quicksand, Nebula, The Obsessed, Eyehategod, Enslaved, Yawning Man, The Atomic Bitchwax en Shellac toonden aan dat ze het nog helemaal in de vingers hebben. The Ocean legde vrijdag de lat al onwaarschijnlijk hoog met – zoals altijd - een fantastische show maar Cult Of Luna ging daar toch nog boven met een fantastische, intense set die niet in woorden te vatten valt en waar wij eerlijk gezegd nog altijd niet goed van zijn!

 

Vrijdag 20/10

 

Verkeersperikelen doen ons de eerste 10 à 15 minuten van Margarita Witch Cult (Vulture Stage) missen maar gelukkig kunnen we nog lang genoeg genieten van de officiële opener van Desertfest 2023. Het Engelse drietal verenigt een voorliefde voor Black Sabbath en Iron Maiden met een cocktail van garage rock, stoner en doom. Door de in fuzz gedrenkte riffs, lekkere grooves, vocale harmonieën en catchy refreinen komt het trio op het terrein waar ook Uncle Acid and the Deadbeats rondzwerft. Heerlijke sound, tonnen energie en een leuke cover van Billy Idols ‘White Wedding’ op de koop toe!

Siena Root (Canyon Stage) catapulteert ons terug naar de heerlijke sound van de 60’s en 70’s. Een groovy mengelmoes van classic, blues en psychedelische rock met die classic vibe. Met meer dan 20 actieve jaren op de teller weet deze band wel van wanten en ze put dan ook uit ouder werk. Uiteraard is de uitstekende en energieke zangeres Zubaida met haar soulvolle stem de grote blikvanger bij wederom een fijne set van deze Zweden.

This Will Destroy You (Desert Stage) is de eerste band in de grote zaal en dat heeft het grote voordeel dat de sound helemaal op punt staat. Dat is mooi meegenomen voor deze postrock-veteranen uit Texas, die op tour zijn met The Ocean en daardoor duidelijk al goed gerodeerd zijn. TWDY draait intussen ook al een twintigtal jaar mee en deelt heel wat muzikale kenmerken met mede-Texanen Explosions In The Sky maar put ook invloeden uit shoegaze: instrumentale muziek met een langzame opbouw naar stevige crescendo’s die daardoor grote impact hebben. De prachtige, uitgesponnen nummers met een filmische kwaliteit vormen meteen de soundtrack bij de beelden in je hoofd.

De 4 dames van Blackwater Holylight (Canyon Stage) zijn nog maar kort geleden geland en hebben 30 uren niet geslapen. Dat is er absoluut niet aan te merken, want ze betoveren ons helemaal met een unieke mix van alternatieve metal, doom pop en shoegaze. Duistere grooves, dromerige vocalen en keyboards die zorgen voor een bezwerende sfeer. Bovendien zorgen de zangeres/bassiste, helemaal in het wit, en de gitariste, in het zwart gekleed, ook visueel voor een mooi contrast dat het donkere en het melodieuze in hun sound weergeeft.

We gaan er niet om liegen: The Ocean (Desert Stage) is al jarenlang een van onze absolute favorieten en we zien hen doorheen de jaren steeds evolueren en naar een nog hoger niveau groeien. De  Duitsers behoren zonder de twijfel tot de top van de postmetal en tonen zich grootmeesters van de hard-zacht dynamiek. Op hun fantastische plaat ‘Holocene’ die eerder dit jaar uitkwam, is er naast de opbouwende postrock, de loeiharde postmetal en de afwisselend melodieuze vocals en felle screams nog meer ruimte voor electronica. In het eerste deel van set ligt dan ook de nadruk daarop en zijn er ook meer rustige passages. Loïc blijft bewijzen dat hij een van de beste zangers in de scene blijft en duikt zoals gewoonlijk ook weer het publiek in, zonder een noot te missen. Met ‘Jurassic|Cretaceous’ krijgen we een intussen vertrouwde en oh zo overweldigende finale. Grote klasse.

Een vreemde eend in de bijt is dit jaar Quicksand (Canyon Stage). De post-hardcore uit de vroege jaren 90 was zeer belangrijk en invloedrijk voor vele bands die er na kwamen. Samen met bands als Fugazi en Helmet hebben ze het hardcoregenre opengebroken. Zanger/gitarist Walter Schreiffels (zie ook Gorilla Biscuits, Youth Of Today, CIV, Rival Schools), Sergio Vega (maakte ook jarenlang het mooie weer als bassist bij Deftones) en drummer Alan Cage worden tegenwoordig bijgestaan door gitarist Stephen Brodsky (zie Cave In en Mutoid Man), waardoor we hier echt wel van een all star band kunnen spreken. Ronkende bas, groovende gitaren en die typische sound uit de alternatieve scene van begin jaren 90 zorgen voor enthousiast meezingen en -springen. ‘Dine Alone’ komt al vroeg in de set en wij beleefden een uur lang onze jeugd opnieuw. ‘Thorn in my side’ zorgt voor een ijzersterke finish!


Truckfighters (Desert Stage) is de headliner van de eerste dag, maar in het verleden kon het trio ons nooit echt overtuigen. Nochtans brengen de Zweden al sinds het begin van de eeuw catchy stoner rock volgens het boekje en dat doen ze ook vandaag weer. We kunnen er niets verkeerd van zeggen, want de heren spelen en springen met enorm veel energie rond. De gitarist is van de prettig gestoorde variant en huppelt in enkel een sportshort rond maar toch blijft ook vandaag het wauw-gevoel achterwege. Anderzijds: wie kan afsluiten met een klepper als ‘Desert Cruiser’ heeft natuurlijk het laatste woord op Desertfest.

Een zeer geslaagde eerste dag krijgt met Nebula (Canyon Stage) een uitermate toepasselijke afsluiter. Dit is namelijk een van de oer-stonerrockbands die deel uitmaakt van de Palm Desert Scene, waar we onder andere ook Kyuss, Yawning Man, Fatso Jetson en Unida in terugvinden. Dat geeft meteen aan wat je mag verwachten: desertrock met elementen van psychedelica, blues, heavy metal en punk/hardcore. Groovende stoner die eer betoont aan de grootmeesters, met een stevig tempo en veel energie.

 

Zaterdag 21/10

 

Het was helaas al een tijd geleden dat we Astodan (Canyon Stage) aan het werk zagen. De intense, postrock met stevige postmetal-stukken wordt sinds het derde album ‘Evora’ ook vergezeld door hoge zang, maar ongeveer de helft van de set vandaag bestaat nog altijd uit instrumentale nummers, waar wij toch nog een voorkeur voor hebben. Met referenties aan bands als Mogwai en Isis brengen ze een sound die zowel ingehouden als bezwerend is, melodieus maar heavy, gelaagd en atmosferisch en afwisselend tussen spanning opbouwend en furieus uitbarstend.
 
We hadden de afgelopen tijd al enkele keren het geluk om Year Of No Light (Desert Stage) aan het werk te mogen zien, maar vandaag was misschien wel de beste show. Deze ervaren rotten in het postrock/metal-vak moet je niks meer leren over spanningsbogen en bezwerende, uitgesponnen instrumentale nummers. Het Franse collectief bouwt laag na laag op met naast de drummer en drie gitaristen nog de bassist die ook elektronica bedient en een zesde man die afwisselend keyboards en drums speelt. Coole projecties ondersteunen de heerlijke en volle sound, donker en meeslepend, uitmondend in een zinderende finale.

Een stomp in de maag kregen we van LLNN (Canyon Stage). Deze band staat op het rooster van Pelagic Records (The Ocean) en past daar absoluut, maar verwacht je niet aan ‘gewone postmetal’. Deze band klinkt ronduit intens, schurend en bijtend. De sludgy mix van beukende postmetal à la Cult Of Luna, noisy post-hardcore à la Converge en een industriële toets door samples en keys à la Godflesh klinkt verontrustend als de soundtrack bij het einde van de wereld. Slopende passages die langzaam alle hoop uit je persen, dat klinkt misschien niet aangenaam maar het is wel een emotionele catharsis.

Daarna hadden we wel behoefte aan een opkikker en die kwam er in de vorm van THE VINTAGE CARAVAN (Desert Stage). Dit trio lijkt zo uit de jaren 70 gelopen en tovert altijd een grote glimlach op onze gezicht met hun bluesy, classic rock, vintage outfits en gekke bekken en moves. Een show van de drie IJslandse heren barst altijd van energie, riffs en solo's zoals de gitaarhelden van weleer. Geen wonder dus dat ze hier al voor de derde keer mogen aantreden. De podiumbeesten doen precies waar ze goed in zijn: de hoofden doen meeswingen en de kelen doen meezingen. Heerlijk, precies wat rock ‘n’ roll moet zijn!

Zonder twijfel een van de meest unieke bands is LA MUERTE (Canyon Stage). Dat bewijzen ze opnieuw nadat ze hier in 2016 ook al mochten aantreden na hun reünie, met ook een eerste nieuw album in 2 decennia op zak. Een concert van deze legendarische landgenoten lijkt eerder een bevreemdend ritueel waar wij toch ook wat tijd en enkele concerten voor nodig hadden om het te vatten. De zak over het hoofd van zanger Marc (die eerder verbeten declameert en teksten spuwt), de rock 'n roll cool cool van gitarist Dee-J en de niet voor de hand liggende, zwartgallige mix van (post)punk, hardcore, new wave, noise met tegenwoordig ook een metalen randje, mogelijk door de invloed van gitarist Kirby (Deviate, Length of Time, Arkangel, Wolvennest) en bassist Tino (Channel Zero): easy listening is het niet. Dat merk je ook aan het feit dat redelijk wat toehoorders afhaken. Het klinkt donker, luid en smeriger dan ooit tevoren, net zoals wij dat wél graag hebben.

 
De rijzende ster van de stoner en psych-scene is zonder twijfel KING BUFFALO (Desert Stage). De grote zaal staat dan ook helemaal vol om de nieuwe troonpretendenten te aanschouwen en alle verwachtingen worden moeiteloos ingelost. De psychedelische, melodieuze mix van stoner rock, psychedelische rock en alternatieve metal (bespeuren we af en toe een Tool-invloed?) klinkt loepzuiver en helder, maar toch fuzzy en altijd spannend genoeg. De nummers blijven ondanks de pulserende baslijnen meestal rustiger en midtempo en bouwen de spanning op, maar dit trio uit New York neemt je echt wel mee in de muzikale trip. Wanneer ze dan toch eens losbreken, maakt het ook grote indruk en rocken en grooven ze er op los!

De Duitsers van MANTAR (Desert Stage) maken een stevige bak herrie die we gemakshalve omschrijven als blackened sludge metal. Drum en gitaar, meer hebben ze daar niet voor nodig. Het duo staat wat ons betreft verrassend hoog geprogrammeerd in de grote zaal, maar in het begin staat die wel bomvol met nieuwsgierigen. Halverwege is er echter al veel volk vertrokken want dit is duidelijk niet licht te verteren en niet voor iedereen weggelegd. Muzikaal kunnen wij dit meer dan pruimen maar de rasperige, black metal-achtige vocalen zijn niet altijd onze smaak.

Bij het Australische KHAN (Canyon Stage) gaan er best veel toehoorders mee in de lage, repetitieve en ronkende, sludgy grooves, met rustigere psychedelische passages tussendoor. We zien vele knikkende hoofden die meegaan in de trip van het trio van Down Under. Toch kan de band zich nog niet echt onderscheiden van de massa.

Sinds eerst Isis en dan Neurosis er mee op gehouden zijn, blijft CULT OF LUNA (Desert Stage) over als onbetwiste heerser van de postmetal. Met meer dan 20 ervaring in de vingers, merk je van bij de intro dat we hier naar een ‘next level’ gaan: omineuze, ijle geluiden weerklinken terwijl grote witte doeken achter het podium wapperen, waar lichteffecten het doen lijken alsof er een vlam achter brandt. We hebben deze Zweden al vele keren live aan het werk mogen zien en altijd indruk weten maken. Wat we vandaag te horen krijgen van het zestal, tart echter alle verbeelding. Zoals gewoonlijk weten de 2 drummers, 2 gitaren, bas en keys een tsunami van geluid te veroorzaken die op ons inbeukt. Prachtige, rustigere, melodieuze momenten lokken je mee in hun sfeer, om je dan weer plat te walsen. Dit is verzengende, intense kunst die enkele trappen hoger staat dan de concurrentie.  Wanneer je denkt dat het niet meer kan, gaat Cult Of Luna toch nog enkele keren harder en intenser. En dan was bandleider/gitarist/vocalist Johannes Persson naar verluidt doodziek. Hij liet dus werkelijk alles achter op het podium en daar kunnen wij alleen maar het hoofd voor buigen. Dit was onwaarschijnlijk intens en fantastisch en zonder twijfel een van de beste optredens die we ooit zagen!

Na een geslaagde passage vorig jaar mocht GNOME (Canyon Stage) dag twee afsluiten. Te elfder ure opgeroepen, samen met labelgenoten Atomic Culture, omdat de tour van The Great Machine en support Ruff Majik geannuleerd werd door de oorlog tussen Israël en Palestina. Ongetwijfeld het best verkochte merchandise-item van de dag was de puntmuts van Gnome, we zagen er de hele dag tientallen rondlopen en hier ook voor het podium opduiken. De catchy, swingende, hard groovende stoner rock met veel humoristische knipogen is misschien ook het enige dat nog kan werken om de sfeer er in te houden na de knockout van Cult Of Luna. Spijtig genoeg moet je helemaal vooraan staan om een goede sound te horen. Dat neemt niet weg dat deze kabouters met uitstekende liveshows als deze hard aan de weg omhoog timmeren en ze ongetwijfeld snel boven het, euh, woestijngras zullen uitsteken.

 

Zondag 22/10

 

MONKEY 3 (Desert Stage) is al jarenlang een van meest interessante, instrumentale bands en een graag geziene gast op Desertfest – ze staan hier volkomen terecht al voor de vijfde keer. De Zwitsers spelen een avontuurlijke mix van classic, stoner, prog, alt en space rock, soms etherisch en meeslepend maar vooral ook hard rockend met riffs vol fuzz en groove. Bij het gloedvolle gitaarwerk dwalen de gedachten al eens af naar Pink Floyd terwijl de keys soms refereren aan Deep Purple. De echte ‘magic touch’ bleef deze keer achterwege, maar zelfs dan was dit nog een uitstekend optreden waar vele andere bands alleen van kunnen dromen.

Nog zeer mooi volk uit eigen land: FIRE DOWN BELOW (Canyon Stage) kon ons al bekoren op vorige edities maar lijkt met het gloednieuwe album ‘Low Desert Surf Club’ nog een serieuze stap vooruit te zetten. De energieke stoner rock met een stevig Kyuss-gehalte (zowel vocaal als muzikaal) en soms een ‘feelgood surf vibe’ klinkt catchy en toegankelijk, maar zeker niet glad of gepolijst. We hopen oprecht dat het viertal kan doorstoten naar een hoger niveau want dat verdienen ze. Heerlijke grooves, gierende gitaren en uitstekende zang bewijzen dat er ook een woestijn in België is. Daar refereren ze zelf al naar met een echt surfnummer waarop de kopjes heftig op en neer gaan. Groovy, baby!

THE OBSESSED (Desert Stage) is natuurlijk een levende legende in deze scene. De rol van frontman Wino in de doom en stoner scene, zowel in Saint-Vitus als in deze band, is niet te onderschatten en dus belichaamt hij de roots van Desertfest. Hij staat scherp met een gedreven band in goede vorm rond hem. Waar wij stonden, was de sound helaas niet ideaal door iets teveel bas waardoor de melodie van de classic doom er niet echt uitkwam.

HEAVY TEMPLE (Vulture Stage) bezigt zowat de archetypische Desertfest-sound, Sabbath worship via Electric Wizard. Het trio kwijt zich zeer bekwaam van zijn taak zonder zich hier echt te kunnen onderscheiden, of het moet dankzij het concept en de stagenames van de drie bandleden zijn: High Priestess Nighthawk, Rattlesnake, and Bearadactyl.

De proto-metalmannen van DUEL (Canyon Stage) stonden hier ook al eerder op het podium en zorgen opnieuw voor een riff-festijn. We horen ook classic rock riffs met een bluesy boogie feel en een psychedelische touch. Een heerlijke set met bakken energie en een rock ‘n’ roll feel die velen bleef boeien.

Nog meer legenden op de affiche: EYEHATEGOD (Desert Stage) dompelt Antwerpen even onder in de sound van de swamps in New Orleans. Samen met verwante bands als Crowbar en Down staat de band van oprichter Jimmy Bower aan de wieg van de ‘Southern sludge metal’. Een zompige mix van Black Sabbath riffs, de blues, punk/hardcore attitude en Southern rock waar Mike Willams zijn onverstaanbare, rasperige schreeuwen overheen gooit. De stem is een kwestie van smaak (wij hebben het er zelf soms moeilijk mee), maar gelukkig leek de man wel scherper en meer aanwezig te zijn dan bij vorige passage. Het is de laatste show van de tour met The Obsessed en dus is het viertal duidelijk goed gerodeerd en we worden getrakteerd op een uitstekende, stevige set met afwisselend slepende en snellere songs.

Op basis van de beschrijving dat HOWLING GIANT (Vulture Stage) ‘scifi themes and cosmic psych metal’ en progressieve riffs zou spelen, waren we erg benieuwd. Dat kwam er helaas niet uit, al kan het ook aan het verre van optimale geluid liggen. De brede smiles van de drie bandleden en hun aanstekelijke energie doen ons toch genieten van enkele lekkere grooves zonder ons echt te overtuigen om te blijven kijken.

We mogen in ons Belgenlandje toch wel trots zijn op hoeveel fantastische bands er hier aan de slag zijn. Daar mogen we BLACK MIRRORS (Canyon Stage) na vandaag zeker ook bij rekenen. De band brengt een heerlijke mix van 60’s en 70’s classic en garage rock, blues en soul met een stonerrock-jasje aan. Hoe goed de 4 muzikanten ook staan te spelen, het is toch zangeres Marcella die de aandacht naar zich toetrekt. Ze is een magnetische frontvrouw, die ondanks het feit dat ze zes maanden zwanger is, het podium beheerst en met haar krachtige vocalen de aandacht trekt. In haar zang, altijd met veel gevoel gebracht, horen wij invloeden van grootheden uit de rock ‘n’ roll. Het is een heerlijke show waar band en publiek energie naar elkaar overbrengen.  

De grote zaal is intussen ingenomen door de Noormannen van ENSLAVED (Desert Stage) en hun progressieve black metal. Wij zijn notoir géén fan van het genre, maar deze heren kunnen ons wel telkens bekoren. We horen zowel meer rockende als progressieve passages en de keyboards en melodieuze backing vocals maken het wat epischer en makkelijker verteerbaar. We horen een folky, sferisch intro bij een nummer uit de laatste plaat ‘Heimdal’, dat openbarst. Maar ook uit oudere platen zoals ‘Below The Lights’ worden nummers geplukt. We vinden het zowaar jammer dat we de set niet kunnen uitkijken!

We zijn immers erg benieuwd naar YAWNING MAN (Vulture Stage), een van de ‘originals’ uit de Palm Desert scene en door Brant Bjork himself weleens ‘de beste liveband die hij ooit zag’ genoemd. Deze show is een ode aan de traagheid, met lage grooves van de bas en zeer ijle, spacy gitaarklanken. Als je door woestijn trekt, zal het nu eenmaal niet snel gaan en zou je op den duur wel eens rare dingen kunnen horen en zien.

Hoe groot kan het contrast zijn met THE ATOMIC BITCHWAX (Canyon Stage)? De stomende stoner rock knalt letterlijk door de zaal met punky energie. Hoewel alle drie de leden in Monster Magnet spelen of gespeeld hebben, horen we die sound vandaag niet terug. De band speelt ook oude nummers van bijna 30 jaar oud, zoals ‘Birth To The Earth’ en ‘Kiss The Sun’, maar ook nummers over kung fu en dat zorgt voortdurend voor veel beweging aan het podium. De enthousiaste fans geven de energie van de band dubbel terug, waardoor die nog harder het gaspedaal intrappen zonder ooit uit de bocht te vliegen!   

De grootste ‘claim to fame’ voor SHELLAC (Desert Stage) zal altijd zijn dat zanger/gitarist Steve Albini naam maakte als producer en dan vooral van ‘Surfer Rosa’ van Pixies en daardoor ook ‘In Utero’ van Nirvana. Dat had hij te danken aan zijn vorige band Big Black en daarna deze band, die zich met zijn minimalistische sound op het kruispunt van punk, post-hardcore, alternatieve rock en vooral noise rock bevindt. Vaak dissonant, off beat en hoekig en met scherpe satirische teksten en af en toe toch eens een catchy riff of hook. Wanneer Albini tussen de nummers moet stemmen, beantwoordt bassist Bob Weston als een volleerde komiek vragen uit het publiek. Ook Albini laat zich niet onbetuigd met hilarische anekdotes of scherpe, sociale commentaren. Aparte band maar wel een geslaagde show.

We gaan er dit jaar uit met DOPELORD (Canyon Stage) en voor wie de band niet kent, zegt de naam al veel: in marihuana gedrenkte, zompige doom/sludge met bezwerende vocalen. Altijd lekker en zeer gepast om weer een topeditie van Desertfest af te sluiten.

 

Wij zeggen nu al graag ‘tot volgend jaar’! En als we de organisatie nog een tip mogen geven, dan is het wel dat we hopen om ook nog eens echte ‘desert blues’ op de affiche te zien. Artiesten als Tinariwen, Bombino, Mdou Moctar en aanverwanten zouden zeker een mooie aanvulling zijn.

 

Meer lezen...

 

Holly Johnson (Frankie Goes To Hollywood)

 

01/10/2023, Ab – Brussel

 

Full photo Report

 

Pics: Bas Gijsel

 

Meer lezen...

 

James Blake op zijn 35ste verjaardag in een uitverkocht Poppodium 013 in Tilburg 26-09-2023.

 

Pics: Bas Gijsel

 

Full Photo report: 

 

https://www.facebook.com/photo?fbid=790006283125457&set=pcb.790009773125108

 

 

Meer lezen...

 

AYREON – Live Beneath The Waves @ 013 – Tilburg

 

Een Ayreon-live-concert is een zeer zeldzame gebeurtenis en een overweldigend, muzikaal feest! Het project van Arjen Lucassen was immers nooit bedoeld om naar het podium te brengen, niet in het minst omdat de boomlange Nederlander niet zo van optreden houdt en liever meesterwerken knutselt in zijn studio. De man liet intussen 9 formidabele rock opera’s los op de wereld sinds 1995 en dat leverde hem een schare fanatieke Ayreonauts over de hele wereld op. Als bewijs daarvan: de 5 shows van deze concertreeks ‘Live Beneath The Waves’ waren elk uitverkocht in ongeveer 5 minuten, goed voor 15.000 concertbezoekers uit 64 landen! En er hadden waarschijnlijk gemakkelijk nog 10.000 extra tickets verkocht kunnen worden.

 

01011001

 

Na de albums ‘Into The Electric Castle’ (4 uitverkochte ‘Electric Castle Live & other Tales’ shows in de 013 in 2019), ‘The Human Equation’ (4 uitverkochte ‘The Theater Equation’ shows in Rotterdam) en de 3 uitverkochte ‘Ayreon Universe’ shows in 013 in 2017 (met nog een formidabele extra show op Graspop in 2018) was het nu de beurt aan ‘01011001’. Een dubbelalbum dat zo overdadig is op muzikaal en vocaal vlak dat omschrijvingen eigenlijk tekort schieten. Arjen Lucassen graaide gretig in de ton van zijn muzikale invloeden uit pop, classic rock, glam rock, heavy metal, prog rock/metal en folk, gebracht met een heel arsenaal aan verschillende instrumenten en een klein leger aan topzangers en -zangeressen.

 

Het album vertelt een uitgebreid science fiction-verhaal over ‘Planet Y’, waar het alienras ‘Forever’ technologisch zo ver gevorderd is dat het geheim van het lange leven gevonden werd. Alleen zijn de waterwezens zo afhankelijk van machines geworden dat ze hun emoties verliezen. Een passerende komeet, die op ramkoers ligt met de Aarde, geeft de ‘Forever’ de kans om hun ras nieuw leven in te blazen door hun DNA mee te nemen naar een nieuwe thuisplaneet. Door de catastrofale clash tussen komeet en aarde worden de dinosaurussen uitgeroeid maar ontstaat de mens. Aanvankelijk lijkt het experiment met verspreid DNA succesvol: via de mensen herbeleeft 'Forever' plaatsvervangend de emoties die ze voor het machinetijdperk ervoeren. Maar de evolutie loopt uiteindelijk erg gelijk met die op ‘Forever’…

 

Live Beneath the Waves

 

Het hele concept van het album ‘01011001’ en de concertreeks is ‘more is more’, zeker niet ‘less is more’ dus. Een andere of beter geschikte term dan ‘rock opera’ kunnen wij niet bedenken voor dit spektakel. Zie ook het kader met de volledige cast die bij elkaar gehaald werd. Het podium is ingenomen door een indrukwekkende constructie met stellingen, die helemaal past bij het verhaal. De gitaristen en bassist staan op het podium zelf, voor de stellage. Er is een soort grote toegangspoort waarlangs de zangers het podium kunnen betreden en aan beide zijden is er een ‘eerste verdieping’, die rechts ingenomen wordt door de drummer en links door de violist, cellist en fluitist. Op de tweede verdieping zien we rechts de uitermate sterke backing vocals en links is het terrein van Joost, keyboardwizard, orkestleider en rechterhand van Arjen. In het midden daarvan is er ook nog een platform dat regelmatig door zangers ingenomen wordt.

 

Je komt met andere woorden ogen te kort, want er gebeurt overal vanalles tegelijk. De grote led-schermen naast en achter het podium ondersteunen de voortgang van het verhaal, het vuurwerk vooraan het podium geeft extra knallen, de verlichting op de stellingen geeft veel sfeer en de lasershow geeft je echt het onderwatergevoel.

 

Maar natuurlijk gaat het eerst en vooral over de muziek en die is fenomenaal. Hard (metal), zacht, inventief, groovend (rock) en gevoelig. Technisch (prog) en bombastisch het ene moment, simpel melodieus (pop) en betoverend (folk) het andere. We kunnen alleen maar diep ons hoofd buigen voor het muzikale meesterschap van de gehele band in de verschillende muzikale stijlen! Wie had ooit gedacht dat dit complexe werk zo goed live gebracht kon worden? Bovendien zorgde de surround sound in de 013 ervoor dat we helemaal ondergedompeld werden in het verhaal.

 

De plaat wordt van begin tot einde gespeeld en de ene fenomenale zanger na de andere steelt de show, soms alleen maar soms ook met velen na en door elkaar, allesbehalve eenvoudig! Lucassen zelf wordt terecht razend enthousiast ontvangen bij de 2 nummers die hij voor zijn rekening neemt. Hij mag zichzelf dan altijd bescheiden een ‘beperkte zanger en hippie dude’ noemen, hij heeft wel een zeer fijne stem en hij is natuurlijk de mastermind die dit allemaal gecreëerd heeft.

 

Als we er dan toch één ster mogen uitlichten die nog wat harder fonkelde dan de anderen, dan toch Anneke Van Giersbergen. Letterlijk, met haar glitterpak, maar vooral met haar stem die gloedvol klonk en ons het vaakst van al ontroerde. We krijgen aan het einde nog oprechte en dankbare speeches van Arjen en Joost, met nog drie bisnummers erbovenop – waarbij afsluiter ‘The Day That The World Breaks Down’ nog een laatste keer voor kippenvel zorgt. Beste Arjen, mister Genius, je hebt zoveel mensen blij gemaakt en ontroerd, dus laten we gewoon afspreken dat er nog live-shows van Ayreon in de toekomst volgen? Dankjewel, uit de grond van ons hart.

 

 

Pics: Istvan Bruggen

 

Rev: Joris Smeets

 

 

Full photo report: Ayreon Fb

Meer lezen...

 

The Levellers

 

 Pukema Rock festival in Puurs, 16.09.2023

 

Pics: Cindy Frey

Meer lezen...

 

'T Hof Van Commerce  - 25 Jaar 'En in Izzegem'.

 

02/09/2023, Nelson Mandelaplein – Kortrijk

 

Full photo report: 'T Hof Van Commerce

 

Pics: Cindy Frey

Meer lezen...

 

Dynamo Metal Fest 2023

 

19-20/08/2023, ijssportcentrum - Eindhoven

 

In het weekend van 19 en 20 augustus trokken we nog eens de grens over voor het legendarische Dynamo, dat sinds de doorstart in 2015 weer uitgegroeid is tot een vaste waarde. Het Ijssportcentrum blijft een coole locatie, met bovendien parking er vlak naast. Het werd een zeer aangenaam weekend met een gemoedelijke sfeer, zomers weer, een talrijke opkomst en uiteraard weer een goede, gevarieerde line-up met tal van topshows verspreid over twee podia. Die bewijzen dat ons aller geliefde harde muziekscene - in allerlei subgenres - nog springlevend is. De democratische ticketprijzen maken er precies ook een familiefestival van, waar alle leeftijden tussen 7 en 77 jaar vertegenwoordigd zijn.

 

Met naar verluidt 9000 bezoekers op zaterdag is de limiet wat ons betreft wel bereikt in de huidige opzet. Op zondag zouden er zo’n 7000 bezoekers geweest zijn en dat gaf toch wat meer ademruimte. Ondanks de vele positieve punten, is er wat ons betreft nog marge voor verbetering voor de organisatie. Voor het eten waren de prijzen niet alleen buitensporig hoog voor erg kleine porties, maar door de lange wachtrijen stonden wij bijna elke keer meer dan een kwartier aan te schuiven. We misten ook wel een tafeltje en bankje om even rustig te zitten en wat te eten en/of drinken. Meer kraampjes en verschillende opties lijken een must.

 

Ook voor een drankje moest je erg lang aanschuiven, tenzij je soms helemaal naar de andere kant van de venue liep waar het dan even rustiger was. Ondanks de fijne ‘betaal contactloos en tap je eigen biertje’ mogelijkheid zorgde het cashless systeem aan de drankstanden toch voor vertraging door het afrekenen en ook hier waren wachttijden van minstens 10 minuten geen uitzondering (ook wel omdat er veel grote pitchers met bier gevuld moesten worden)! Geef ons dan toch maar de good old munten of coins. Dat er op bepaalde momenten geen frisdrank of plat water meer te krijgen was of dat die drank niet koud was, is voor ons toch een no-go op warme festivaldagen.

 

We waren bij het warme weer wel heel blij met de schappelijke prijs van 1 euro voor water (plat en bruis). De Metal Market had ook een fijn en uitgebreid aanbod. En naast de Main Stage was er dit jaar een tweede podium, de Kink Distortion Stage aan de andere kant van de venue. Tussen die twee podia in stond een uitgebreide VIP-deck met daaronder drankstanden. We zijn er zelf nog niet uit of we dat een goede zaak vinden: enerzijds zorgt het voor wat afscheiding, anderzijds moest je altijd naar de andere kant lopen als je de volgende band wilde zien en fatsoenlijk horen. En omdat de bands echt wel op elkaar aansloten, was er eigenlijk geen adempauze. Enkele bands minder en wat pauze tussen de bands op de twee podia zouden de oren en benen wel deugd doen.

 

ZATERDAG 19/08

 

We komen aan wanneer onze landgenoten van FLEDDY MELCULY (Main Stage) al voor behoorlijk wat animo zorgen. Bij ‘Geen vlees, wel vis’ en de onvermijdelijke afsluiter ‘T-shirt van Metallica’ zorgt de strak gespeelde metalcore meteen voor sfeer voor het podium.

 

GROZA (Kink Stage) wordt vaak afgedaan als een goedkopen Mgla-kloon. Er zijn natuurlijk slechtere voorbeelden dan de Poolse black metal-furie maar de grens tussen imitatie en inspiratie is soms dun. We zijn zelf geen fan noch kenner van het genre, maar in alle eerlijkheid kunnen we deze in zwarte kappen gehulde Duitsers (niet origineel, visueel toch leuk) best pruimen. Af en toe zit er wat muzikale ademruimte binnen hun zwartgeblakerde metaal en dat maakt het toch verteerbaar.

 

De brute deathcore van SHADOW OF INTENT (Main Stage) hakt er stevig in en zorgt voor een enthousiaste, vooral jongere fanbase vooraan. Ze laten zich de zware riffs en breakdowns welgevallen, aangevuurd door een indrukwekkende vocalist, die afwisselend klinkt als een betonmolen en een varken dat gemarteld wordt en dat nog afwisselt met een rasperige scream.

 

De volgende BABYMETAL? Er gebeurt vanalles en veel tegelijk in een half uur bij HANABIE (Kink Stage). Deze 4 Japanse dames in onorthodoxe outfits pakken stevig uit met een basis van metalcore met breakdowns maar vermijden om al te cliché te klinken en weten de aandacht van vele nieuwsgierigen vast te houden. Hun sterkte is tegelijk ook hun zwakte: het is spannend en best origineel maar het is ook een beetje een ongeleid projectiel. We horen diverse metalinvloeden, maar de drums doen soms aan punk en zelfs aan drum ‘n’ bass denken en we horen ook stukjes hiphop en EDM. De zangeres heeft zo'n typisch ‘Japans schoolmeisje’ stemmetje maar kan ook serieus schreeuwen en grunten. Entertainend.

 

Een week geleden zorgde PRONG (Main Stage) op Alcatraz nog voor een van de absolute topconcerten van het festival. Dat doen ze gelukkig vandaag gewoon nog eens over. De kleine maar immer sympathieke Tommy Victor en zijn twee kompanen staan duidelijk gedreven en met veel plezier op het podium. De hoogtijdagen van de jaren ’90 mogen dan al ver achter ons liggen, de hoekige, pompende, alternatieve metal klinkt nog altijd relevant. ‘Beg to differ’ en ‘Unconditional’ zijn eerste hoogtepunten, net als ‘Broken Peace’. Afsluiter is uiteraard de onvervalste klassieker ‘Snap your fingers, snap your neck’!

 

Het lijkt op het eerste zicht grappig dat een band uit het broeierige Texas zichzelf FROZEN SOUL (Kink Stage) noemt en alles in het teken van ijzige koude zet. Tot de aan Bolt Thrower verwante death metal als een mokerslag op je gezicht timmert. Letterlijk en figuurlijk zwaargewichten zijn het, die een heerlijke portie old school doodsmetaal in de schaal leggen.

 

GLORYHAMMER (Main Stage) is de andere band van Alestorm-frontman Christopher Bowes. Ook hier is het vooral dolle pret en parodie wat de klok slaat. We krijgen typische power metal waar wij eerlijk gezegd koud noch warm van krijgen, maar het zorgt duidelijk voor meezingen, vuisten in de lucht en brede smiles op gezichten in 'The land of unicorns'.

 

Deze Europese festivalzomer wordt gekleurd door de terugkeer van hardcore meets metal meets hiphop grootheden BIOHAZARD (Main Stage) in de originele line-up van Evan Seinfeld, Bobby Hambel, Billy Graziadei en Danny Schuler. Enig voorbehoud was onnodig: we hoorden niets dan lof over hun passage op de Lokerse Feesten en zagen met eigen ogen een fantastische show op Alcatraz. Ook vandaag spat de goesting er van af, de band staat scherp en de energie slaat vanaf openers ‘Urban discipline’ en ‘Shades of grey’ over naar het meebrullende, moshende en crowdsurfende publiek. Gitarist Billy springt en loopt over het podium, bespeelt het publiek en zoekt het letterlijk op, zanger/bassist Evan leeft zich opvallend sterk in, Danny knalt er op los en Bobby houdt er de groove in en draait regelmatig om zijn as. ‘Down for life’ wordt opgedragen aan Tommy Victor van Prong en ‘Tales from the hard side’ is een tribute aan originele drummer Anthony Meo die nog maar enkele weken geleden overleed. De band benadrukt het belang van Dynamo in hun geschiedenis met ‘Wrong side of the tracks’ en draagt ‘Black and white and red all over’ op aan de betreurde Onno Cro-Mag. Ook de Bad Religion-cover ‘We’re only gonna die’ mag niet ontbreken om dan definitief de genadeklap uit te delen met klassiekers ‘Punishment’ en ‘Hold my own’. Overweldigend.

 

DRAIN (Kink Stage) staat misschien wat ongelukkig geprogrammeerd, zo net na de knalshow van Biohazard. Zeker omdat het de band is die er vandaag muzikaal het meest bij aanleunt. Maar de heren uit Santa Cruz laten het niet aan hun hart komen en brengen tonnen energie. Hun afkomst kunnen ze niet verloochenen, je hoort de skate / surf vibe doorschijnen in hun groovy hardcore met een metalen rand. Omdat het de laatste show van de tour is, geeft het viertal nog alles wat ze in zich hebben. Met sterke afsluiter ‘California cursed’ dagen ze het publiek uit om hetzelfde te doen: de security aan het werk zetten en het podium bestormen. Binnen de kortste keren staat het hele podium vol!

 

We voorspelden TRIVIUM (Main Stage) al een grote toekomst toen we destijds hun tweede album ‘Ascendancy’ hoorden, een melodieus metalcore-meesterwerk. Die grote toekomst is er zeker gekomen want de band staat hoog op festivalaffiches en heeft een grote fanbase opgebouwd. Wij zijn de band zelf wel redelijk snel kwijtgeraakt op muzikaal vlak, maar dat doet niets af aan de kwaliteiten van frontman Matt Heafy en de zijnen. De coole podium-set-up als een Japanse tempel mag er zijn, net als de mix van metalcore, thrash metal en melodie. ‘A gunshot to the head of trepidation’ klinkt nog altijd fantastisch als afsluiter van de reguliere set, waarna ‘In waves’ het laatste uitroepteken zet.

 

De dwergen komen uit de mijnen gekropen en zijn klaar om power metal te smeden! De ‘dwarven metal’ van WIND ROSE (Kink Stage) blijft groeien in populariteit. Op zich is dat niet vreemd: de epische, melodieuze metal gaat vooruit aan een flink tempo, leent zich tot meezingen/meebrullen en de outfits – gebaseerd op het immer geliefde Lord Of The Rings – zien er heel knap uit. De enthousiaste fanbase laat zich horen op ‘To Erebor’ en ‘King Under The Mountain’ maar het hoogtepunt komt natuurlijk aan het einde in de vorm van hun virale hit ‘Diggy Diggy Hole’. We zouden ons zeker geen fan noemen, maar we dagen je uit om ‘I am a dwarf and I'm digging a hole. Diggy diggy hole, diggy diggy hole’ niet mee te kwelen, een oorwurm die nog dagenlang nagalmt in je hoofd.

 

Absolute headliner op deze festivaldag is MEGADETH (Main Stage), een van de ‘big four’. Helaas zijn we zelf nooit echt fan geweest van de band rond Dave Mustaine. Dat de heren er zonder een woordje uitleg meer dan 15 minuten te laat aan beginnen, helpt ook al niet om ons open te stellen. Muzikaal zit het uiteraard meer dan snor, de band staat strak te spelen en we hoorden ook lovende woorden over eerdere optredens deze tour. Op de tonen van ‘Sweating Bullets’, een eerste hoogtepunt dat duidelijk meer reactie krijgt, houden wij het voor bekeken.

 

ZONDAG 20/08

 

Er staat nog niet zo veel volk te kijken bij BLEED FROM WITHIN (Main Stage) maar iedereen voor het podium is wel meteen mee. De vuisten gaan vanaf het eerste nummer de lucht en de metalcore knalt er meteen in, met hier en daar ruimte voor melodieus gitaarwerk. Het heerlijk vettige accent ‘from Glasgow motherfookin' Scotland’ bij de bindteksten is zalig. Het is de laatste show van de tour, dus nodigt de band de toehoorders uit om samen nog eens voluit te gaan in de pit op onder andere 'Pathfinder' en ‘Killing time’.

 

Het contrast is daarna helaas groot bij ENEMY INSIDE (Kink Stage). Zo energiek en opwindend de metalcore  bij Bleed From Within klonk, zo vlakjes blijft het bij deze Duitse band. Ze proberen er wat meer melodie en donkere sfeer in te brengen en de catchy, melodieuze zang van Nastassja helpt wel om anders te klinken dan vele andere bands in het genre. De zang is op zich niet slecht, maar de songs ontbreken om de aandacht vaste te houden.

 

Wat kunnen we nog zeggen over OBITUARY (Main Stage) dat in de afgelopen 39 jaar nog niet verteld is? De old school death metal veteranen laten zich niet afschrikken door de blakende zon (ze zijn natuurlijk wel wat gewoon in Florida) en smijten zich. Van in begin krijgen we een heerlijke smerige, stevige sound. Ook recenter werk wordt goed ontvangen en het valt ook niet uit de toon vandaag. Afsluiten doet het vijftal uiteraard met ‘Slowly we rot’ en daarmee plaatsen ze meteen het eerste uitroepteken van dag!

 

Onze landgenoten van COBRA THE IMPALER (Kink Stage) kunnen aanvankelijk niet al te veel volk overtuigen om in de blakende zon plaats te nemen voor het podium, maar laten zich niet kennen. We moeten er niet flauw over doen: de band is vooral door Mastodon geïnspireerd en dat vinden wij toevallig prima. Maar net als het grote voorbeeld is die sound op festivals vaak moeilijk, de complexe en melodieuze details gaan wat verloren. De juiste aanpak is dan: stevig gas geven en de tactiek van ‘Scorched earth’ toepassen.

 

Wat keken wij er al maandenlang naar uit om RUDEBOY plays URBAN DANCE SQUAD (Main Stage) aan het werk te zien. We waren altijd grote fan van de Nederlandse crossover-band maar hadden nooit het geluk hen live te zien. Helaas worden we vandaag geconfronteerd met de keerzijde van de medaille: grote verwachtingen worden niet altijd ingelost. Begrijp ons niet verkeerd: zanger Rudeboy is nog altijd bewonderenswaardig energiek en op niveau en hij haalde ook origineel lid DJ DNA er terug bij. Daarnaast verzamelde hij op drum, bas en gitaar enkele jongere, zeer kundige en bezielde muzikanten om zich heen. Maar eerlijk gezegd slaat de vonk niet echt over, het mist op een of andere manier wat ‘soul’, dat scherpe kantje, wat peper in de reet. Eigenlijk zijn we al halverwege bij ‘Good grief’ vooraleer we in de buurt komen van het verwachte niveau, maar bij ‘Grand black citizen’ zakt het alweer wat weg. ‘No honestly’ en ‘Fast lane’ zitten gelukkig ook op een goed niveau. Maar zelfs ‘Demagogue’, een nummer waarvan je zou denken dat het net op Dynamo zou knallen, blijft onder de verwachtingen en dat is erg jammer.

 

De vreemde eend in de bijt, dat zijn vandaag THE BONELESS ONES (Kink Stage). Stevige punkrock, waarbij de heren vooral gas geven, niet te veel melodie proberen te verweven, geen tijd willen verliezen en hun speeltijd van 30 minuten ten volle benutten.

 

Ook al ligt de succesperiode van SEPULTURA (Main Stage) eigenlijk al 27 jaar achter ons, toch blijft de band terecht een graag geziene gast op de festivals. Het viertal speelt veel songs van hun laatste album ‘Quadra’ maar ook veel klassiekers. Vanaf de eerste noot zit het geluid goed in balans, met een opvallend scherpe gitaarsound. Als tweede nummer kletst ‘Territory’ er meteen op, de pit kolkt als lava. De roffelende drummer Eloy Casagrande blijft trouwens een attractie op zich maar ook bij ‘Propaganda’ druipt duidelijk de spelvreugde er van af bij oudgedienden Andreas Kisser en Paulo Jr. De herkenning en het enthousiasme zijn huizengroot bij oudjes ‘Dead Embryonic Cells’ en ‘Arise’, en bij ‘Refuse/Resist’ ontploft de keet. En dan moeten bisnummers ‘Ratamahatta’ en ‘Roots Bloody Roots’ nog komen, waarbij die laatste toch een van de grootste hits uit de hele metalscene moet zijn en oerkreten en gebrul met zich meebrengt. Wat een feest.

 

De snoeiharde deathcore van BRAND OF SACRIFICE (Kink Stage) wordt zéér heftig en goed gebracht, daar valt niets tegen in te brengen. Veel brutale power, loodzware breakdowns en hier en daar wat elektronische elementen. Helaas kunnen we er zelf niet veel mee, dus gunnen we onze oren al snel wat rust.

 

De koningen van de metalcore tekenen ook present. Vanaf opener ‘My Curse’ pakt KILLSWITCH ENGAGE (Main Stage) ieders aandacht en zingt een groot deel van het publiek gretig mee. Meteen daarna is ook ‘Rise Inside’ een melodieus anthem over verbondenheid. Er zijn zekerheden bij een show van deze band: strak gespeeld, bakken energie, gekke outfits, fratsen en bekken van gitarist Adam D en zijn ‘duels’ met andere gitarist Joel, de postieve en betekenisvolle (bind)teksten en uiteraard de fenomenale zang van Jesse Leach, zowel in de cleane passages als bij de screams. ‘In Due Time’ zorgt nog eens voor een extra opleving en ’Rose Of Sharyn’ stuurt een elektrische schok door het publiek, dat voor 2 circle pits zorgt. ‘The End Of Heartache’ en ‘My Last Serenade’ worden indrukwekkend en massaal meegebruld. Met hun meesterlijke versie van ‘Holy Diver’ gaat het dak er helemaal van af!  

 

Als laatste band van het festival op het tweede podium mag WARBRINGER (Kink Stage) nog een paar torpedo’s afvuren. De band uit Los Angeles speelt explosieve thrash en zegt het eigenlijk zelf in simpele bewoordingen: ‘You already know why we are here, we came to crush’.

 

Ultieme afsluiter van deze Dynamo-editie en een straffe headliner zijn de melodieuze death metal veteranen IN FLAMES (Main Stage). Vanaf de eerste noot hebben de Zweden hebben een zeer opvallende, moeilijk te definiëren sound: ‘crunchy’, stevig, maar toch met veel definitie. De gulden middenweg tussen de melodeath van de vroege jaren en de groovy, meer naar nu-metal leunende sound van de jaren 2000? Het klinkt alleszins indrukwekkend en zoals altijd ziet er ook weer fantastisch uit. Je kan immers altijd rekenen op een coole lichtshow en visuele extra’s bij In Flames. De band plukt uit allerlei albums, oud en nieuw, en wisselt die mooi af. Met ‘Behind Space’ komt een hard nummer van de eerste plaat voorbij, maar opener ‘The Great Deceiver’ is gloednieuw. De afwisseling houdt er de vaart goed in en zorgt ervoor dat de tijd simpelweg voorbij vliegt. Klasse.

 

Rev: Joris Smeets - Pics: Istvan Bruggen

 

Full photo report: Dag 1

Full photo report: Dag 2

 

Meer lezen...

 

ALCATRAZ OPEN AIR 2023

 

11-13/08/2023, Kortrijk

 

Strakke organisatie

 

Alcatraz is op praktisch vlak een zeer goed georganiseerd festival en scoort op inhoudelijk vlak met een gevarieerd aanbod en veel aandacht voor Belgische bands. De sfeer was ook het hele weekend uitermate gezellig met nochtans een recordaantal bezoekers, er waren ongeveer 45.000 bezoekers over het hele weekend en dat is toch een pak meer dan de 32.000 van vorig jaar. Dat hoeven er niet méér te worden, want dan zal de gezelligheid verdwijnen. Nu al was het op zondag soms wat vol, duurde het lang om van de ene kant naar de andere te geraken en moest je tussen mensen door wurmen.

 

Een van de enige verbeterpuntjes op het festivalterrein zelf is dat het, zeker aan de Helldorado -stage, geen overbodige luxe zijn om meer toiletten (en faciliteiten zoals toiletpapier en handzeep) te voorzien. Verder hoorden of zagen wij geen problemen met parkeren en de festivalshuttle, geen te lange rijen en wachttijden aan de inkom of aan de standen om coins voor eten en drinken aan te kopen. We blijven voorstander van dit systeem ten opzichte van de optie om telkens cashless te betalen aan de standen, de coins werken zoveel vlotter. Het systeem van de eco-coin, die je gratis kreeg bij het binnenkomen en waarmee je een herbruikbare beker (of frisdrank-flesje) kreeg, werkte ook vlot en zorgde er in ieder geval voor dat de wei niet vol bekers lag.

 

Ondanks de uitgebreide regenval in de periode voorafgaand aan het festival, lag het festivalterrein er prima bij. Alleen in de nacht van vrijdag op zaterdag had het zoveel geregend dat er toch plassen en modder waren ontstaan op enkele plaatsen. Daar werd gelukkig aan verholpen door te proberen het water in de diepere grondlagen te laten wegsijpelen en door stro te gooien op erg zompige plekken, al had er misschien op een paar extra plekken stro mogen komen. Anderzijds scheen de zon verder de hele dag en dus zorgde het niet echt voor problemen.

 

Met 4 podia en biertent El Presidio die allemaal niet te ver uit elkaar liggen, blijft alles goed bereikbaar zonder kilometers af te moeten leggen. Méér podia zijn wel uit den boze, dat zou teveel voor het terrein zijn (nog los van het feit dat er dan teveel keuzes gemaakt en bands gemist moeten worden).

 

Alcatraz kan trouwens rekenen op een schare sympathieke medewerkers. We werden over het algemeen zoals altijd zeer vriendelijk behandeld. Opvallend was trouwens ook het respect van bands en bezoekers voor de security, die de job dan ook prima deed. Heel vaak met hun ernstige ‘game face on’ maar even goed grappend en dollend met elkaar en het publiek.

 

Post-apocalyptische gevangenissfeer

 

Bij de ingang naar het festival worden de festivalbezoekers al verwelkomd door 2 muzikanten en een demonische zanger-met-ferme-bierbuik met hoorns en een staf met een raaf, die je binnen loodsen op de tonen van ‘God of Thunder’. Ook de agentes in hun strakke ‘uniformen’ letten er aan de ingang op dat iedereen de juiste weg volgt, daarbij niet te beroerd om een tik op de billen uit te delen maar evenzeer om mee op de foto te gaan, al dan niet onder toezicht van festivalmascotte Officer Nice. Een andere agente blaast en zwaait enthousiast schuim op de bezoekers die binnengaan. De glimlach was al verzekerd voor je het festivalterrein op liep!

 

De 4 podia en de biertent hebben allemaal hun eigen stijl en thema, waarbij de echte wagens tegen de El Presidio wel erg opvielen. Maar ook het vurige in de Helldorado, het groezelige in The Swamp (met het houten beeld van een Plague Doctor tussen de tent en drankenstand ‘De Vuilen Hoek’) en natuurlijk de ronduit indrukwekkende, massieve gevangenismuur aan de grote Prison Stage die de toon voor het gevangenisthema zet, zorgen voor het juiste gevoel en de eenheid.

 

De coole post-apocalyptische aankleding met metalen constructies, de toren op het terrein van de Prison Stage met vuurkorven, de gigantische, vuurspuwende metalen vogel en camouflagenetten zorgen voor een Mad Max meets Burning Man-festival sfeer. Het street performance-gezelschap The Pyromaniacs zorgt met motorshows (met motor, tricycle en zelfs een soort dune buggy), acts met vuur en acrobatische shows – allemaal in aangepaste stijl – voor extra beleving. ’s Avonds bleek het terrein zeer sfeervol verlicht (bv. Groen aan The Swamp) en vuur was wel een weerkerend thema.

 

Aanbod

 

Complimenten delen we ook uit voor de gevarieerde keuze aan eten en drinken. Naast uiteraard de obligate frieten (al dan niet met extra’s) en diverse hamburgers, de pizza en pasta, waren er ook zeer drukbezochte foodtrucks voor koffie, vegetarische / veganistische opties, specialere keuzes en cocktails. Buitengewoon aangenaam was dat er veel zitplaatsen voorzien waren als je rustig wilde eten en drinken, niet alleen in de tent met tafels en banken maar ook rondom waren er met paletten verschillende fijne zitplekken gemaakt om even te verpozen.  

 

Aanbod slaat ook op de muzikale line-up. Hier en daar zijn er stemmen die zeggen dat Alcatraz weinig echte grote namen als headliners had, maar dat wordt tegensproken door de vele extra bezoekers die naar de Lange Munte trokken. Er is een uitgebreid aanbod en we zagen in vele subgenres echte toppers uitblinken en moesten zelf enkele keren met pijn in het hart bands overslaan, je kan nu eenmaal niet overal tegelijk zijn. De variatie en bands die misschien (nog) niet de grootste naam (meer) zijn, maken het net interessant. Klein werkpunt, zeker met het oog op de liefhebbers van de zwaardere bands op de affiche: in The Swamp was het geluid niet altijd en overal aangenaam, soms moest je echt helemaal vooraan staan om de brutale sound tegen de oren gekletst te krijgen.

 

Die variatie zag je ook terug in het publiek waar old school metalheads met jassen vol patches en pins, punkers met hanenkam, vrolijke fransen met Hawaï-hemden of gevangenisplunjes, hardcoreliefhebbers en schijnbaar zelfs ‘ravers’ broederlijk met elkaar omgaan. Die laatste groep is volgens ook trouwens volledig te danken aan de aanwezigheid van Electric Callboy, waarbij de vreemde outfits en fluo-kleuren van de fans soms weggelopen lijken uit de jaren 90.

 

Volgend jaar terug naar Alcatraz? De data staan al rood omcirkeld in onze agenda, wat had je gedacht!

 

Rev: Joris Smeets

Pics: Steven Tjoen

 

Full photo report: 

- Friday

- Saturday

- Sunday 1

- Sunday 2

 

 

Meer lezen...

 

 

Placebo 

 

08/08/2023 - Poppodium 013, Tilburg

 

Je zal ons nooit horen zeggen dat de 013 een ‘kleine zaal’ is, integendeel. Het blijft met afstand een van onze favoriete locaties (Fantastische akoestiek! Parkeergelegenheid! Vriendelijke medewerkers!) en met plaats voor 3000 bezoekers is het zelfs een groot poppodium. Maar voor een band als Placebo is dit wel effectief een ‘kleine club show’, want de Britse band speelt doorgaans op grote festivalweides of grote hallen zoals een Sportpaleis. Een unieke kans dus om ze hier in ‘intieme’ setting mee te kunnen pikken.

 

In het voorprogramma mocht Cameron Hayes zich voorstellen, nog maar hun tweede internationale show volgens de kleine, Engelse zangeres/songwriter. Met behulp van een gitarist en drummer bracht ze een half uurtje een mix van alternatieve pop en moody gitaarrock. Zingen kan de jongedame zeker en het enthousiasme, de dankbaarheid en de oprechtheid spreken in het voordeel. De songs zijn helaas voor ons niet meeslepend genoeg en de zangeres mist voorlopig uitstraling om onze aandacht vast te houden. Tijdens de set denken we al eens onwillekeurig aan PJ Harvey, Blood Red Shoes, St. Vincent en Gossip, maar er missen weerhaakjes en scherpe randjes en het is voor ons misschien nog te clean.

 

Standaard bij een concert van Placebo is de oproep van de band om vooral niet de hele show te filmen of foto’s te maken met de smartphone omdat het de ervaring voor zowel de band zelfs als de andere fans verstoort en het moeilijk maakt om de connectie te krijgen. Er is niks mis met een foto als aandenken maar dat is verder wel een oproep waar we volledig achter kunnen staan: niets zo erg als een show op iemands smartphonescherm te moeten volgen. Laat het maar aan de fotografen over!

 

Ook een weerkerend thema, maar eentje waar we op voorhand onze bedenkingen bij hadden: Placebo laat een aantal hits links liggen en focust op het laatste album ‘Never Let Me Go’ dat vorig jaar uitkwam. Maar liefst 9 van de 19 nummers vanavond worden daar uit geplukt. Maar vanaf opener ‘Forever Chemicals’ mag alle voorbehoud de kast in, deze band haalt een hoog niveau! We krijgen meteen een heerlijke, volle, donkere rocksound voorgeschoteld, naast de drums zijn er nog twee gitaristen en een toetseniste/violiste om de sound op te vullen. Schitterende visuals, met 2 rijen van schermen maken het plaatje compleet.

 

‘Beautiful James’ is met zijn pulserende bas en ijle synths meteen een hoogtepunt en ‘Happy Birthday In The Sky’ ontplooit zich telkens verder. Ook ‘Sad White Reggae’ bewijst met die venijnige keyboardriff dat alle lof voor de laatste plaat terecht was. Tussendoor gaan we met ‘Bionic’ nog eens terug naar het debuutalbum, maar iets over halverwege wordt een blik kleppers opengetrokken. Achtereenvolgens krijgen we een stomende versie van ‘For What It’s Worth’ , ‘Slave To The Wage’ en het melancholische ‘Song To Say Goodbye’. We gaan van het ene hoogtepunt naar het andere aan het einde van de reguliere set: bij ‘The Bitter End’ is opnieuw een glansrol weggelegd voor Angela Chan op de elektrische viool. Het sterke ‘Infra-red’ zet nog eens een uitroepteken achter een vlekkeloze set.

 

Dan krijgen we in de bisnummers nog een heerlijk heftige cover van ‘Shout’ (Tears For Fears), ‘Fix Yourself’ van het laatste album en als traditionele afsluiter de cover van ‘Running Up That Hill’ (Kate Bush). En dan te bedenken dat we pakweg ‘Meds’, ‘Nancy Boy’, ‘Every You, Every Me’, ‘Special Needs’, ‘Pure Morning’ en 'Special K' niet eens te horen kregen. Straffe kost hoor.

 

 

Full concert review: Placebo

 

Pics: Istvan Bruggen

Rev: Joris Smeets

 

Meer lezen...

 

RAMMSTEIN

 

Koning Boudewijnstadion, Brussel - 04.08.2023

 

In 2022 verkocht Rammstein al twee keer het nieuwe evenemententerrein De Nieuwe Koers in Oostende uit, goed voor 100.000 bezoekers in totaal. Je kon dat toen nog toeschrijven aan de ‘knaldrang’ (hoe toepasselijk is deze term hier?) na de magere Corona-jaren, maar dat zou al te makkelijk zijn. Die concerten waren namelijk in 2020 voorzien en in een mum van tijd uitverkocht. En dat was ook voor dit jaar het geval: eerst één, dan twee en dan zelfs drie concerten op rij in het Koning Boudewijnstation in Brussel uitverkocht, voor 150.000 enthousiaste concertbezoekers aan het einde van de zomertournee langs grote stadions.

 

Het succes van Rammstein is te danken aan een jarenlange hoge standaard van de concerten, die altijd een theatraal totaalspektakel zijn en op alle zintuigen inwerken. Natuurlijk is de grens tussen metalshow en slapstick soms erg dun en is er geen ruimte voor improvisatie, maar saai wordt het nooit. Er is altijd iets te beleven en de ‘tanzmetal’ wordt uitermate strak gebracht en meegebruld door fans van ‘all walks of life’: alle leeftijden, alle geslachten, proper uitgedoste mensen maar ook uitzinnig en opvallend geklede en opgemaakte figuren. Boekhouders én BDSM naast en door elkaar, het is een bont gezelschap. Nog opvallend: naar ruwe schatting draagt ongeveer 80% van de bezoekers ook Rammstein-merchandise, dat is enorm hoog.

 

Hoewel het Teutoonse zestal altijd al flirtte met controverse, is de context natuurlijk veranderd ten opzichte van vorig jaar. Intussen barstte een heus schandaal los rond zanger Till Lindemann en de onfrisse praktijken die backstage gebeurd zouden zijn met vrouwelijke fans die geplukt werden uit de befaamde ‘row zero’. Het lijkt de band voorlopig niet te deren en wij bekijken het, met het merendeel van de fans, nog vooral als ‘onschuldig tot het tegendeel bewezen is’ en ‘de band is meer dan de zanger alleen’. Toch heeft dat voor enkele aanpassingen gezorgd: het ‘peniskanon’ maakt geen deel meer uit van de show en ‘Pussy’ en ‘Dicke Titten’ horen er niet bij, dat laatste vinden we persoonlijk wel jammer. Maar goed, je kan makkelijk een fantastische setlist maken met alle nummers die níét gespeeld werden.

 

Over het voorprogramma Abelard kunnen wij niet teveel vertellen. We vonden het eerlijk gezegd al overkill dat de uren voor het concert al voortdurend Rammstein door de stadionspeakers galmde, maar dan kregen we ook nog dit duo Franse concertpianistes. Ze brengen pianoversies van Rammstein-nummers. Misschien kan dit in een intiemere setting nog effect hebben, maar in een stadion waait dit toch echt weg en kan het ons geen seconde boeien.

 

Zoals gewoonlijk start heel toepasselijk ‘Music for the Royal Fireworks’ van Händel de Rammstein-show. De podium-set-up is dezelfde al vorig jaar maar nog altijd even indrukwekkend: het lijkt wel een raketlanceerstation. Vanuit de hoge, centrale toren komt zanger Till met een lift naar beneden, met een soort lichtgevend bit voor de mond, terwijl intussen de andere bandleden op het podium zijn verschenen met opvallende outfits en excentrieke haardos. Niet alleen het vuur zorgde trouwens voor de inkleding, want elke song kreeg zowat een eigen kleur mee dankzij de knappe lichtshow.

 

Het stampende ‘Rammlied’ wordt ingezet, met vijf vooraan op het podium en drummer Christoph Schneider achteraan. De eerste luide knallen zijn te horen en die brengen ook meteen de typische ‘industriële’ geur van een Rammstein-concert mee. Geen tijd om te ademen, want oude kraker ‘Links 2-3-4’ marcheert onweerstaanbaar binnen. Toetsenist Flake, gekleed in iets dat het midden houdt tussen een glitterend, gouden trainingspak en narrenkostuum, speelt als vanouds terwijl hij op de loopband loopt. Met ‘Bestrafe Mich’ maakt nog een ouder nummer een welgekomen comeback.

 

 ‘Giftig’, het eerste van vier nummers van het meest recente album ‘Zeit’ van vorig jaar, wordt vanaf de eerste toon ook zeer enthousiast onthaald. ‘Sehnsucht’ wordt begeleid met opnieuw luide knallen en de verticale, rode spandoeken op het podium (referentie naar de Nazi’s) vallen naar beneden. Bij ‘Mein Herz Brennt’ komt Oliver Riedel, de lange bassist, nu zonder zijn coole space-kostuum maar als een zwart geverfde demon het podium op. Het is niet alleen het hart dat vuur vat, want langs alle kanten wordt er vuur gespuwd. Dat geldt ook bij ‘Puppe’, dat toch even voor een rustpunt zorgt, waarbij een grote kinderwagen in de fik gezet wordt. Het nummer bouwt langzaam op en aan het einde schiet er zoveel zwarte confetti uit de kanonnen dat het gitzwart voor de ogen wordt en we even niets meer van het podium zien.

 

Helaas komen we dan bij het overbodige element van de show. Gitarist Richard Z Kruspe verschijnt ineens hoog in de toren als DJ in een witte jas en brengt zijn zeer onfortuinlijke, platte remix van ‘Deutschland’. De redelijk kinderachtige choreografie van de 4 andere muzikanten in zwarte outfits met led-strips maakt het er ook niet beter op. Hoe groot is het contrast met de reguliere, heerlijke beukende versie van ‘Deutschland’, mede dankzij Kruspe en collega-gitarist Paul Landers. Volledig terecht en begrijpelijk uitgegroeid tot een absolute publieksfavoriet! ‘Radio’ gaat er uiteraard ook altijd vlot in en dan krijgen we bij ‘Mein Teil’ weer een vertrouwde act: Flake verdwijnt in de grote kookpot, zanger Till in slagerstenue steekt het vuur onder de pot aan met een vlammenwerper. Als Flake hem een beetje uitlacht en uitdaagt, komt er nog een groter wapen maar ook dat volstaat niet. Het sein om zijn volledig brandwerende pak aan te trekken, want daarna komt er een formidabel kanon uit het podium omhoog en dat spuwt vlammen over de breedte van het podium. Verrassend? Niet meer. Plezant? Zeker weten.

 

‘Du Hast’ luidde de grote doorbraak van de band in en blijft toch een verplicht onderdeel van de show, zo bewijst ook het luid gejoel van het publiek. Dat neemt ook gretig de zang over wanneer de band even stopt. Knetterend vuurwerk boven onze hoofden en de uitbundig knallende vlammenwerpers zorgen voor het zoveelste hoogtepunt. En dan komt ‘Sonne’ nog als afsluiter van de reguliere set: we voelen door het veelvuldige vuur letterlijk de hitte van de zon!



De eerste bisronde start op het B-stage. Samen met de dames van Abélard krijgen we een ingetogen pianoversie met a capella zang van ‘Engel’. Niet onaardig, maar we hadden een van onze persoonlijke favorieten toch liever in de full band-versie gehoord. De vijf muzikanten stappen aan het tweede podium in rubberbootjes en varen letterlijk over het publiek terug naar het grote podium, waar zanger Till ze als een veerman opwacht aan een soort aanlegsteiger. ‘Ausländer’ is weer zo’n heerlijke kraker met een vette beat en overduidelijk ook een nieuwe favoriet bij de fans. Met ‘Du Riechst So Gut’ keren we terug naar het debuut van de band en ‘Ohne Dich’ zorgt voor een gloedvol meezingmoment om de eerste encore af te sluiten.

 

De tweede bisronde start met ‘Rammstein’, waarbij Till een geweldig vlammenwerpend toestel op zijn rug draagt. Het zorgt toch telkens weer voor het meest iconische beeld van de show! ‘Ich Will’ is natuurlijk de hymne bij uitstek om de relatie tussen artiest en publiek op te roepen en aan te vuren, en krijgt nu nog een symbolische laag bij ‘Wir woll'n, dass ihr uns vertraut’. De brullende meute geeft aan dat dit nog helemaal goed zit, wat een uppercut van een nummer blijft dit ook. Toepasselijk zwaait Rammstein ons uit met een zinderend ‘Adieu’, waarna de leden met de grote lift naar boven gaan en met een laatste, luide ontploffing in rook lijken op te gaan. Indrukwekkend.

 

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

 

Full photo report: Rammstein 2023

Meer lezen...

 

Biohazard

 

06/08/2023 - Lokerse Feesten

 

Pics: Cindy Frey

 

Full photo report: Biohazard

Meer lezen...

 

Rock Herk

 

14-15 Juli 2023, Herk-de-stad

 

Day 1:

 

Naar jaarlijkse traditie trekken we naar Rock Herk. Niet alleen een van de oudste alternatieve festivals, maar zonder twijfel een van de gezelligste met telkens 10.000 bezoekers op vrijdag en zaterdag. Net als de voorbije jaren verkocht RH enkele weken op voorhand uit en dat is niet vreemd, want elk jaar weten ze hier – verspreid over 4 podia - een straffe en zeer gevarieerde affiche neer te zetten.

 

Het Dansbaar podium laten wij zonder probleem links liggen, het steekt echter wel dat we dit jaar door een gevuld programma op Main Stage en Club niet eens aan de Street geraakten. Strikt genomen is dat geen podium, want de bands speler er letterlijk op de straat en op ooghoogte van het publiek spelen. De Street had een nieuwe plek, grotere tribunes en een overkapping gekregen.

 

En toch bleven we dit jaar onverwacht een beetje op onze honger zitten op dag 1, maar dat werd dan weer ruim goed gemaakt op dag 2 waar het niveau belachelijk hoog lag en we van het ene naar het andere hoofdpunt gezwierd werden. Volgend jaar zijn we gewoon weer van de partij, er zijn nog zekerheden in het leven!

 

CROUCH (Club)

We laten onze gehoorgang vakkundig open blazen door Crouch, een nieuwe band van zanger/gitarist Levy Seynaeve en drummer Wim Coppers (met Jasper Hollevoet op bas) die hier een ander pad kiezen dan dat van Wiegedood. Nog altijd pikdonker maar een trage, vermorzelende pletwals van sludgy en doomy post-metal. Ook al is het nooit makkelijk als opener, deze heren hebben genoeg ervaring en talent om meteen een zeer stevige indruk na te laten. 

 

JACK VAMP & THE CASTLE OF CREEP (Main Stage)

Je komt ze veelvuldig tegen op affiches te lande, en dat begrijpen we wel: het is echt een band om op een zonnige namiddag op een festival te spelen. Naar eigen zeggen is de band beïnvloed door Prince, Bowie, Marvin Gaye en waarschijnlijk ook The Police en The Talking Heads. In de betere momenten klinkt het catchy maar de nogal platte cover ‘I Could Never Take the Place of Your Man’ voelde voor ons toch niet als een ode aan Prince. Slecht is het zeker niet, storend ook niet, maar we merken rondom ons dat ze voor velen de achtergrond niet kunnen overstijgen, zelfs niet met een zwoel bedoelde song.

 

OI BOYS (Club)

Dit Noord-Franse kwartet zoekt ergens de middenweg tussen punk, new wave (synths!) en no wave. Dat de teksten in het Frans zijn, stoort ons niet. De vocalen daarentegen kunnen ons helaas niet bekoren, ook al worden ze met veel verbetenheid en bitterheid uitgespuwd. Af en toe horen we wel coole sounds, ritmes en hooks, maar in het geheel is het voor ons toch te weinig interessant.
 

THE SHA-LA-LEE'S (Main Stage)
Ah, de huismuzikant van Rock Herk is uiteraard ook weer van de partij! We kunnen ons niet meteen herinneren of we al ooit een festivaleditie zónder Cedric Maes meegemaakt hebben. Deze keer stond de lokale gitaarheld en Willy radio-dj er weer met The Sha-la-lee’s, het bluesy rock ‘n’ roll meets punky garage rock kwartet. Ze brachten onlangs een nieuwe plaat uit en we zagen hen de voorbije maanden daardoor ook al enkele keren optreden. Ook vandaag is het een feest, van opener ‘Rumble’ (Link Wray) en nieuwe single ‘Born To Lose’ over het oudere ‘Sonny’. Gejaagde drums, ronkende bas, scheurende gitaar en een frontman die de show steelt: je festivalzomer is niet geslaagd als je dit viertal nergens meegepikt hebt.
 

HEMELBESTORMER (Club)
Buiten schijnt de zon, maar binnen de tent opent dit Limburgse viertal de ‘Portals To The Universe’. Ruim tien jaar palmt Hemelbestormer binnen en vooral buiten de landsgrenzen podia in met een eigen kijk op instrumentale post metal, met streepjes sludge, black en doom metal en welgekozen samples, die vaak langzaam opbouwt naar een immense climax. Normaal gebeurt dit in quasi duisternis met 2 mysterieuze, lichtgevende symbolen en adembenemende visuals van buitenaardse landschappen. Maar vandaag is er te veel licht en daardoor zijn de prachtige visuals niet zichtbaar en een festival is toch anders dan een clubshow. Gelukkig maakt HMBSM een gedurfde keuze die ongelofelijk goed uitpakt: weinig meanderende opbouw maar een knalharde set die met momenten naar adem doet happen. Extra scoren doen de heren met een zeer verrassende cover van ‘Blue Monday’: je moet het durven, zo’n klassieker aanpakken, maar het slaagt wonderwel. Fantastische set en zonder twijfel een absoluut hoogtepunt.


DEADLETTER (Club)
Londen zendt nog enkele zonen en een dochter uit. Zes stuks in totaal, om precies te zijn, die samen Deadletter vormen en al behoorlijk wat los blijken te maken over het Kanaal. Energie is er genoeg en referenties zijn er aan Gang Of Four, The Fall en LCD Soundsystem. Gejaagde post-punk, met de doordringende saxofoonklanken die soms voor een chaotisch noise effect zorgen en soms voor catchy elementen. Vreemd genoeg doet het ons soms denken aan een punky new wave versie van Kaiser Chiefs en dat bedoelen we hier positief. 
 

THE HICKEY UNDERWORLD (Main Stage)
De terugkeer van The Hickey Underworld in de originele bezetting juichen we zeker toe. Het was intussen al 7 jaar geleden dat de band de pijp aan Maarten gaf, maar toen hadden ze ook al erg veel bereikt, met succesvolle platen en singles en vele optredens in binnen- en buitenland. De band grossiert in spannende, snedige rock met een donker randje maar ook heerlijke hooks. Toch moeten we zeggen dat het optreden niet echt uitzonderlijk was. Zeker een fijne set, al kwam het toch niet helemaal van de grond. Grote hit ‘Future Words’ – dat blijft toch een fantastisch nummer - komt al relatief vroeg in de set en zorgt even voor een opstoot maar die elektriciteit kan niet tot het einde vastgehouden worden.

 

MELTHEADS (Club)
Er staat behoorlijk veel volk in en rond de tent om deze vier jonge, opgefokte wolven uit Antwerpen te aanschouwen. Nu moeten we daar niet flauw over doen: dat heeft vooral te maken met de gigantische radiohit die ze gescoord hebben. Wie alleen iets in die richting verwachtte, kwam van een koude kermis thuis: een zeer energieke mix van garage rock, postpunk en new wave, aangevuurd door een gejaagde ritmesectie. En gewoon in het Engels gezongen. Dat leek dus allemaal niet op grote hit ‘Naïef’, die de heren nochtans niet opspaarden tot het einde maar net over halverwege al de tent in slingerden en die het publiek uiteraard luidkeels meebrulde. Een welgekomen afwisseling maar dus ook het mid-tempo buitenbeentje in een voor de rest voortrazende set.


 

STIKSTOF (Main Stage)
We pikken ook nog enkele nummers mee van de boegbeelden van de Brusselse hiphop-scene, met Zwangere Guy als bekendste figuur. Ze vertellen over het soms mooie, maar ook rauwe leven in een multiculturele hoofdstad, tegelijkertijd zeggend waar het op staat maar toch ook charmant en met een knipoog. We kunnen hier niets verkeerds over zeggen, maar het is wel al snel genoeg geweest voor ons.

WARHAUS (Main Stage)
Net als bij de voorgangers zal je ons niet betrappen op een slecht woord over Warhaus. Al drie albums lang melancholische, soulvolle pop met een randje en de donkere, kenmerkende stem van Maarten Devoldere (zie ook: Balthazar). Alleen hebben we het, na een gat in het programma en in afwachting van wat nog komen moet, moeilijk om er in te komen en vooral te blijven. Als je niet in de juiste mood bent, lijkt deze set al snel wat teveel te kabbelen en is de aandacht zo verdwenen.

 

FRONT 242 (Club)
Echte legenden en buitengewoon invloedrijke trendsetters, dat is de afsluiter in de Club vanavond. Front 242 zijn natuurlijk al sinds het begin van de jaren ’80 pioniers van de Electronic Body Music, ergens op het kruispunt van post punk, new wave, synthwave en industrial en worden wereldwijd hoog aangeslagen. In het donker komen de heren op met enkel zaklampen en projecties op het scherm. We worden dus meteen in de duistere en militante sfeer gezogen en enig voorbehoud over de leeftijd en het energieniveau van de heren mag meteen van tafel. Vanaf het begin gaan we met ‘First In/First Out’ full force ahead en stampt het viertal ongenadig door. De vocalen zijn gelukkig op niveau en worden gedeclameerd en ons bijna toegebeten. Ook ‘No Shuffle’ is een uitschieter, en grootste hit ‘Headhunter’ wordt uiteraard door de hele tent meegezongen. Wat een klassieker toch! Dan krijgen we ook nog het onvolprezen ‘U-Men’ en uiteindelijk als toegift nog ‘Welcome To Paradise’. Vele benen konden niet stilstaan en de kelen werden nog een laatste keer wijd open gegooid. Terechte headliners, dat is de enige juiste vaststelling.

 

Day 2: 

 

 

WE CAME AS DIRT (Club)
Als opener op zaterdagmiddag krijgen we een viertal dat al heel wat kilometers in de punk, hardcore en metal scene op de teller heeft staan. TroubleLovesUs behoort tot dat verleden en geeft misschien wel de beste indicatie van wat je mag verwachten: technische metalcore met veel groove in de tragere momenten, maar ook veel tempowisselingen die het geheel niet altijd even toegankelijk maken. Het is net de afwisseling die werkt en we houden deze heren in de gaten, potentieel is er zeker.

 

AFFAIRE (Main Stage)
We zijn altijd voorstander van bands die hun eigen ding doen en iets nieuws proberen te creëren. Dit jonge Limburgs duo mengt electronica en punk/rock. De ene zorgt voor de drum(computer)s en synths, de andere voor snerpende gitaren en vocalen. In de praktijk horen wij soms vreemde beats en bleeps en hier en daar ook wel wat funky ritmes en daarnaast punky gitaren en declamerende zang (à la post punk). Het geheel maakt helaas toch nog niet veel indruk en de pogingen tot melodieuze zang gaan redelijk de mist in. Verder werken en groeien, dat is wat deze gasten moeten doen en dan zien we ze misschien wel terug.

 

HURACAN (Club)
Wat een energie, wat een kopstoot van jewelste! Huracán brengt een mix van stoner rock, sludge en post metal met een serieuze punkattitude en rock ‘n’ roll energie. Het tempo ligt meestal erg hoog en het energieniveau knalt door het dak van de tent, maar we krijgen ook veel grooves en tempowisselingen. Door de twee zangers, de bassist met een meer hardcore scream en de gitarist met een meer lijzig, melodieus geluid, moeten we in het begin wel al eens denken aan Red Fang. De bassist neemt duidelijk de rol van frontman op zich en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. De band is duidelijk blij om hier te zijn en die energie krijgen ze terug van het steeds talrijker binnenstromende publiek dat voortdurend verder opgehitst wordt. Hoogtepunt.

 

MAYORGA (Main Stage)
Mayorga is de band rond gitariste Helena Mayorga Paredes die dit jaar De Nieuwe Lichting van Studio Brussel won. Heerlijke lofi-gitaarmuziek die als gegoten past op een zonnige festivalnamiddag. Je voelt meteen dat de muziek gebaseerd is op het gitaarspel van de frontvrouw en in de songs hoten we echo’s van PJ Harvey, Wet Leg en Courtney Barnett. Melancholisch, niet te gepolijst, maar toch zeer catchy. Als ze nog songs schrijven zoals ‘Girl Crush’ voorspellen we een grote toekomst.


HIPPOTRAKTOR (Club)
Wat gaat het hard voor deze band sinds de release van hun debuutalbum ‘Meridian’ op het gerenommeerde label Pelagic Records eind 2021. Telkens we het vijftal aan het werk zien, lijkt het niveau nog wat omhoog gegaan te zijn. De sound is indrukwekkend, alles wordt bijzonder strak en intens gebracht en er is een opvallende connectie met het publiek. De sfeer zit er goed in voor het podium met circle pits en crowdsurfers. Dat is nochtans niet eenvoudig met de complexe, hoogtechnische, progressieve post metal van Hippotraktor. Maar de set is perfect opgebouwd: nummers met monsterlijke grooves, tempowisselingen en screams worden afgewisseld met iets rustigere, sferische ‘post’ nummers met meeslepende zang. Afsluiter ‘Beacons’ verenigt alle elementen van de band in deze ene dynamische, monumentale song – referenties: The Ocean, Cult Of Luna. Je herkende ons aan de verbeten grimas bij het headbangen en de haren op onze armen die omhoog stonden!

 

HIDEOUS (Main Stage)
We pikken nog de laatste nummers mee van de nieuwe band van Guillaume Lamont (RHEA) en Tim Leyman (Ramkot). We horen stevige rock met een alternatieve 90’s (grunge) touch die best lekker smaakt. Van de occasionele hoge stemmetjes worden we iets minder enthousiast maar als deze band blijft verder doen, is er alleszins een basis om nog fijne dingen te verwezenlijken.

 

TRAMHAUS (Club)
Een van de absolute uitschieters van het festival! Tramhaus schudt schijnbaar moeiteloos snedige postpunk én fijne hooks uit de mouw, geen navelstaarderij dus. Een afwisseling tussen gejaagde en opgefokte nummers en rustigere momenten met melodieën die zelfs wat aan 90's slacker rock doen denken en af en toe echt richting new wave gaan. Een uitstekende live-band met tomeloze energie en veel branie en bakken vol potentieel. Doe jezelf een plezier en ga deze heren en dames checken wanneer je kan.

 

ADMIRAL FREEBEE (Main Stage)
De Antwerpse Admiraal staat eigenlijk al verrassend vroeg op de affiche, want is dit eigenlijk geen headliner? Dat zegt veel over de line-up natuurlijk. Geen wonder dat er in en rond de tent veel volk staat voor dit tijdstip van de dag en dat is niet meer dan logisch voor deze vaste waarde. De rootsy en bluesy rock haalde inspiratie bij de groten der aarde en leverde al heel wat hits op. Wanneer we halverwege de set aankomen, krijgen we net een erg laid-back versie van ‘Always On The Run’ mee, waarna ‘Oh Darkness’ uiteraard veelvuldig en luid wordt meegezongen. Kers op de taart is een mooie versie van ‘Rags and Run’. 

 

STAKE (Club)
Al bijna 20 jaar laat Stake (eerst nog Steak Number Eight) heerlijk lawaai op de wereld los en ook in het buitenland is het intussen een grote naam in het post-metalgenre. Verrassend vroeg op de affiche, maar de heren rijden nog door naar het Dour-festival. Sinds de reïncarnatie in Stake is er nog een stevige portie noise en punkattitude toegevoegd aan de al indrukwekkende sound, maar ze beginnen vandaag toch met de machtige klassieker ‘The Sea Is Dying’. Dat is dan game, set and match en we zijn nog maar begonnen! Buiten de tent steekt een stevige wind de kop op, maar die gaat al snel liggen in het besef dag er op het podium een veel krachtigere wervelwind aan het werk is. Er wordt intensief gesprongen, gebruld, gemosht en gecrowdsurft op andere ‘Dickhead’. Wat een show, wat een band. Opnieuw een hoogtepunt. 

 

THE HAUNTED YOUTH (Main Stage)
Nog een band waar je deze festivalzomer niet naast kan kijken. Het is verdomd snel gaan voor Joachim Liebens (afkomstig uit het niet veel verderop gelegen Alken) en co zijn als een komeet de hoogte in geschoten sinds ze De Nieuwe Lichting op Studio Brussel wonnen. Vandaag aanschouwen wij voor de eerste keer live hoe terecht dat is: The Haunted Youth beweegt ergens tussen alternatieve en pyschedelische pop-rock). Wij moeten vaak denken aan The War On Drugs maar dan minder ‘heartland rock’ in de sound en meer 90’s alternative en shoegaze en soms zelfs wat ijle synthklanken die echo’s van de jaren ’80 oproepen. Mooie songs die het niet te moeilijk maken maar je wel meetrekken in hun sfeer, met teksten die verhalen over hoe moeilijk het soms is om je weg te vinden in deze wereld. De grote hits ‘Teen Rebel’ en ‘Coming Home’ worden uiteraard zeer warm onthaald en tonen aan dat deze Limburgers een grote toekomst voor zich hebben.

 

CIRCLE (Club)
‘Landen calling’, dat is de mooie woordspeling op de website van Rock Herk om de comeback van de hardcoreveteranen aan te kondigen. Of zoals de heren zelf zeggen: ‘Wij zijn Circle uit 1999’ en ‘De Circle is rond’. Voor wie een introductie nodig heeft: dit vijftal uit Landen stond tot 2004 op zowat elke show en festival met een meezingbare mix van hardcore, punk en rock ‘n’ roll met hier en daar nog uitstapjes naar andere muziekgenres. Referenties? Denk aan Refused, Fugazi, Snapcase. Na die zeer intense jaren werd het stil, tot er nog 2 shows volgden in 2009 en toen leek het verhaal helemaal voorbij. De leden zwermden uit naar andere muzikale projecten en tot nu voelde het blijkbaar nooit als juiste moment om terug samen het podium op te stappen. De EP met de geweldige titel ‘The Day Elvis Shook His Ass’ (waarvan vandaag 4 nummers aan bod komen) kreeg recent een nieuwe release op vinyl en dat was de aanleiding om die nog eens live te presenteren op Ieperfest. En daar kwam gelukkig een uitnodiging van Rock Herk bij, twee festivals die de band warm aan het hart liggen en vice versa. We begrijpen dat Circle een beetje weigerachtig stond tegenover het idee om hun nalatenschap en de goede herinneringen te bezoedelen, maar eigenlijk maakten wij ons daar nooit zorgen over. Als het concert op Rock Herk vandaag iets bewijst, dan is het wel dat deze band fantastische nummers maakte die vandaag nog altijd fris en relevant klinken, dat de band energiek en strak speelt, dat de sfeer er vooraan in de tent goed in zit met talloze mosh en circle (!) pits, stagedives, crowdsurfers en sing-a-longs. En niet te vergeten: dat de charismatische zanger Dries Olemans toch wel een held is. Wat een pech voor de frontman dat hij net nu zijn arm in het gips en mitella had, al hield hem dat niet tegen om toch veel energie uit te stralen. Hij predikt ook tussen de nummers door belangrijke boodschappen van positiviteit en samenhorigheid. Die voelen vast vertrouwd als een warm dekentje voor de vele oude, vertrouwde gezichten in het publiek, maar inspireren hopelijk ook de talloze frisse gezichten die Circle nooit eerder gezien (kunnen) hebben. Raap elkaar op, niet alleen in de pit maar ook in het leven (‘some Nice Guys Wear Black’). Vraag hoe het met iemand gaat. Geloof in de kracht van een positieve attitude en de verbinding die muziek maken met zich meebrengt. Een ode aan de hardcore scene ook, waar ook een band als Brutus uit voortkomt en die nu de wereld verovert (‘Waving Curtains’ en het swingende ‘Miles Ahead’). Ook het geweldige ‘Radiostation Infiltration’, dat zoveel deuren opende, mag niet ontbreken. ‘Con Art’, met die heerlijke scherpe riff en ‘Mantra’ sluiten het feest af. Going out in style!

 

ECHO & THE BUNNYMEN (Main Stage)
Toch een grote naam uit de jaren ’80 die ze hier hebben gestrikt. Echo & The Bunnymen werd bekend om zijn donkere mix van postpunk, psychedelische pop en new wave en scoorde grote hits. Er vallen meteen enkele zaken op: de zes bandleden blijven allemaal mooi op hun toegewezen plekje aan de zijkanten van het podium staan en bewegen amper, ook in de muziek zelf klinkt niet veel urgentie door (zeker in vergelijking met andere bands in de postpunksfeer die op de affiche staan), er is zeer weinig interactie met het publiek en we begrijpen dat mensen het saai kunnen vinden. Wat krijg je vanavond wél: sterke songs, die vakkundig en met veel gevoel en warmte worden gespeeld en zanger Ian McCulloch die uitstekend bij stem is. Je merkt meteen dat de frontman zowel qua look als attitude een voorbeeld voor de Britpop van de jaren ’90 was: een beetje onderkoeld en afstandelijk. Maar als ‘Walk On The Wild Side’ in de set verwerkt wordt, reageert het publiek enthousiast en dat geldt ook bij ‘Seven Seas’. Als je dan een set kunt afwerken met een trio klassiekers, dan scoor je uiteraard zwaar: ‘Bring On The Dancing Horses’ wordt gevolgd door ‘The Killing Moon’, waarvan McCulloch zelf zegt dat het een van de beste songs aller tijden is. Wij spreken hem niet tegen! ‘The Cutter’ sluit het fijne concert af.

 

SLIFT (Club)
We zagen dit Franse trio vorig jaar al enkele keren optreden en waren telkens zwaar onder de indruk. Zou Slift dat vandaag evenaren? Absoluut. Kunnen we de sound van de band correct beschrijven? Joker. Als we zeggen dat de band psychedelische stoner rock speelt, dan zou dat een te eng beeld geven. Want dit is geen laidback groovy muziek, maar een mix van stoner en krautrock met psychedelica en veel effecten maar dan met een niet-aflatende, tomeloze punky energie waar Lemmy himself trots op zou zijn. Het is progressief maar vooral ook hard, soms gaan de heren zo hard dat je denkt dat ze uit de bocht vliegen maar daar zijn ze te beslagen en getalenteerd voor. Het is enerverend en fuzzy en scherp, een reis door space, niet in het minst geholpen door de trippy, hypnotiserende visuals op het scherm achter de band. Scheurende gitaren, ronkende bas en roffelende drums, gespeeld alsof ze achterna gezeten worden door een horde aliens. Wow!


CHARLOTTE ADIGERY & BOLIS PUPUL (Main Stage)
Dit Gentse duo leerde elkaar kennen in de stal van Soulwax / Deewee Records en laat zich sindsdien door niets of niemand inperken, zeker niet door muzikale grenzen. Nu bekennen wij grif dat we niet zo thuis zijn in de genres die Charlotte & Bolis door elkaar gooien, maar wij horen onder andere techno en andere dance beats, funk, pop, R&B en soul. We kunnen maar één minpuntje bedenken en dat is dat het podium misschien toch wat leeg aanvoelt met alleen hun tweetjes, maar dat maken ze ruimschoots goed met opvallende outfits, een ontwapende spontaniteit en een oprecht enthousiasme. Vooral Charlotte valt natuurlijk op, met rode lederen laarzen en aanvankelijk een flashy, rode jas waaronder later een strak pakje blijkt te zitten. Dat de zangeres ternauwernood hersteld is van een keelontsteking (het ontlokt hen de uitspraak ‘dit concert kwam er dankzij paracetamol’) en ze nog koortsig is, merken we niet op. We moeten wel zeggen dat er rond ons enthousiast geknikt en geswingd wordt, maar dat het bredere publiek waarschijnlijk nog niet bekend genoeg is met het werk van het duo. ‘Haha’ zorgt wel voor wat herkenning. ‘Cold as ice’ klinkt het in ‘Ceci n'est pas un cliché‘ maar het tegenovergestelde is waar! Met ‘Thank You’ zwaaien wij Rock Herk uit voor dit jaar met een glimlach op het gezicht.

 

Full photo report: Rock Herk - Day 1

Full photo report: Rock Herk - Day 2

 

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

 


 

Meer lezen...

 

SJOCK FESTIVAL

 

Poeyelhei, Gierle – 08/07/2023

 

De Kempen vormen al lang een zeer vruchtbare bodem voor alternatieve festivals. Uiteraard denken we dan meteen aan bijvoorbeeld Graspop, Retie Rockt, Na Fir Bolg, Reggae Geel, Gladiolen, Rock Olmen, Down The Hill en vroeger Groezrock en Yellowstock. Maar het oudste festival is zonder twijfel Sjock, dat de eerste keer georganiseerd werd in 1976. Het kan dus ook pronken met de rijkste geschiedenis en het festivalmotto ‘Your rock ‘n’ roll highlight of the year’ mogen ze hier met trots uitspreken.

 

En toch… Hoewel het dit jaar al de 46e editie van dit festival is, bezoeken we het zelf pas voor de eerste keer. Al jaren op het verlanglijstje maar om diverse redenen nooit geraakt op de festivalweide aan Poeyelhei, Gierle. En zelfs dit jaar werkten de goden van de planning niet mee want van de drie festivaldagen lukte het helaas alleen om de zaterdag mee te pikken. Als je weet dat Sjock drie podia biedt met het beste van punkrock, rockabilly, country, garagerock en surf en aanverwanten, dan hoeft het niet te verbazen dat we met spijt in het hart bands als Bob Wayne, The Sha-la-lees, The Hellacopters, Legendary Shack Shakers, No Fun At All, The Bronx, Cock Sparrer en The Seatsniffers moesten missen.

 

Maar niet getreurd, op één dag stond er al meer dan voldoende op het menu. Het ene slikte wat lichter weg dan het andere, want sommige bands zorgden voor zomerse feel good vibes, het andere liet ons achter met zand dat tussen de tanden knarste. Al bedoelen we dat in beide gevallen zonder meer positief! En niets dat niet doorgespoeld kan en moet worden met voldoende (gerste)nat, want dat is nodig op deze andermaal tropisch hete festivaldag.

 

De liefhebber van het stevige garage, rock ‘n’ roll en punk werk moet aan de Bang Bang Stage zijn, terwijl de liefhebbers van rockabilly, surf, blues enzovoort At The Titty Twister (geweldige naam toch!) hun hart kunnen ophalen. Op de Main Stage kan je beiden verwachten, hoewel de balans toch wat meer richting het hardere werk doorslaat. Kiezen is verliezen, dus helaas moesten we soms bands links laten liggen of de set halverwege verlaten omdat er op de Bang Bang Stage en At The Titty Twister tegelijk gespeeld werd.

 

Truck Stop Cutie (At the titty twister)

We pikken nog net het einde van de set mee. We wanen ons meteen in een saloon in de Far West, want onze landgenoten ‘shoot from the hip’ met een heerlijke mix van americana en outlaw country. Het gaat vooruit en de heren zien er tip-top uit, de boots, shirts en hoeden zorgen voor het perfecte plaatje bij de muziek!

 

Crooked Steps (Main Stage)

Zelf omschrijft het Gentse viertal zich als  ‘Vintage 60's surfrock as if taken from Tarantino's next blockbuster’. Dat is een straffe claim die ze wat ons betreft toch nog niet echt kunnen waarmaken. De band won in 2020 de ‘Nieuwe Lichting’ van Studio Brussel en scoorde daar al met ‘Sugar’ en ‘Daiquiri’. De feelgood factor is aanwezig en de mix van surf en rock is zeker genietbaar, zonder meer.

 

TankZilla (Bang Bang Stage)
De zon brandt en de temperatuur loopt hoog op maar in Eindhoven Rock City weten ze daar wel weg mee: het duo omschrijft zichzelf namelijk als ‘nageslacht van Satan en een Panzer’. Pure lava stroomt dus door de aderen en iedereen platwalsen zit in het DNA, al laten we in het midden wat nu van vaders- of moederszijde is. Wie zijn wij tenslotte om te beweren of het ‘zijne’ of ‘hare’ duistere majesteit is? TankZilla is drummer Marcin Hurkmans (Wolfskop) en Peter van Elderen (Peter Pan Speedrock) en dan heb je meteen een referentie hoe het klinkt. Rauwe, ronkende rock 'n' roll met weliswaar een iets tragere groove en bluesy, stoner vibe en die heerlijke korrel in de stem. ‘Good to see you, brother from another mother’, dat kunnen we alleen maar beamen!

 

Lovesick Duo (At The Titty Twister)

Met moeite onttrekken we ons halverwege de set van TankZilla omdat we absoluut deze Italiaanse band aan het werk willen zien. We zullen het ons niet beklagen. Het tweetal is voor de gelegenheid uitgebreid tot een trio met een gastmuzikant die op de trommel borstelt en viool speelt. Het is onmogelijk om stil te staan bij de swingende country and western en rock ‘n’ roll en we wanen ons meteen op een barn dance in de jaren ’40 en ’50. Niet alleen de sound is vintage, ook de outfits en de instrumenten zorgen voor een themafeestje. Opvallend is dat zanger/gitarist (elektrisch, akoestisch, lap steel, dobro) Paolo een uitstekende, zelfs authentiek Amerikaans klinkende uitspraak heeft. Contrabassiste Francesca zorgt mee voor de harmonieën waardoor er velen mee zingen en de beentjes laten gaan.

 

The Spits (Main Stage)

Aangekondigd als ‘legendes die vuil, smerig en luid klinken’, en daar kunnen we eigenlijk niet zo gek veel aan toevoegen. Erg bekend zijn we zelf niet met dit old school viertal, maar deze punkers bestaan al sinds 1991 en we lazen al referenties als Devo, The Ramones en The Misfits. Het gaat in een razend tempo vooruit, bijna zonder pauzes, en de gitarist begint elk nummer in dezelfde wijdbeense pose. Als je de nummers niet kent, lijken ze nogal hetzelfde te klinken omdat de echte catchy hooks zoals bijvoorbeeld bij de Ramones hier achterwege blijven. Na een 15-tal minuten wilden we er de brui aan geven, maar toen kwamen de songs die duidelijk wel blijven hangen. Het publiek reageert duidelijk ook meer en we zien stevige circle pits. The Spits blijven er nog enkele keren 'one more song' achteraan smijten en daar lijkt niemand rouwig om.
 

The Jimmy Dale Surf Trio (At The Titty Twister)

The Prince of the Surf Guitar speelt voor de eerste keer in Europa! Niemand anders dan de zoon van de grote Dick Dale komt hier even laten zien hoe je surf moet spelen. Drummer Dusty Watson en bassist Ron Eglit speelden allebei nog met de vader van Jimmy en hij groeide dus letterlijk en figuurlijk met hen en de nalatenschap van zijn vader op. Vanaf het begin krijgen we die heerlijke, typische ‘twang’ van echte surf, zonder aan power in te boeten. De man betoont ook eer aan de groten der rock ‘n’ roll door andere 'Foxy Lady' (Jimi Hendrix), ‘Rumble’ (Link Wray), ‘Hey! Bo Diddley’ (waarbij de muzikanten hun kunnen tonen) en het luid meegezongen ‘House Of The Rising Sun’ (The Animals) een surfpak aan te trekken. 'Shake ‘n’ Stomp' krijgt ook spontaan medewerking van een enthousiaste menigte. Jimmy Dale brengt ook een eigen nummer: snelle surf die meteen 'klassiek' klinkt, met een stevige rock 'n' roll uitbarsting op het einde. De onvermijdelijke afsluiter is uiteraard 'Misirlou' en wat een stomende versie van deze klassieker krijgen we!  

Zeke (Main Stage)
Waar we Zeke muzikaal moeten plaatsen? Wel, ergens tussen punk, hardcore, rock ‘n’ roll, thrash, heavy metal en eigenlijk alles wat snel, luid en smerig klinkt. Idioot snel en smerig, om precies te zijn. Drums als donderslagen, pulserende bas en scheurende gitaren met een niet-aflatende energie. Volgens ons is Zeke rechtstreeks aangesloten op een kerncentrale. In een razend tempo verjaagt het viertal de regenbuien die even over het festivalterrein waaiden.


La Perra Blanco (At The Titty Twister)

Bij de aankondiging van dit trio krijgen we de boodschap dat ze over de hele wereld rockabilly-festivals headlinen en dat ‘the little lady packs a whole lot a punch’. Daar is geen letter van overdreven. Drummer Jesus en bassist Guillermo dragen een leuk ‘uniform’ (zwarte broek, rood-met-wit hemd) en schitteren vandaag allebei, zeker Guillermo is een attractie op zichzelf met zijn energie en expressieve mimiek. Maar het is de kleine dame Alba Blanco die de spil en de ster van de show is. Met de sigaret bijna achteloos in de mond komt ze het podium op en geeft het startschot voor een van de absolute hoogtepunten van de dag. Alba komt bij wijze van spreken amper achter haar prachtige, grote gitaar uit maar ze bespeelt die wel zoals de groten uit de rock ‘n’ roll dat deden, met hevige bewegingen en gekke bekken erbij. Al snel springt ze ook op een van de grote luidsprekers die voor het podium staan, en nog wat later springen zij en Guillermo mét instrument letterlijk in het publiek om daar verder te spelen. Volksmennerij eerste klas, waardoor de temperatuur en het enthousiasme nog de hoogte ingejaagd worden.  

Marky Ramones Blitzkrieg (Main Stage)
Er zullen niet veel festival line-ups bestaan waar Marky Ramone níet als morele winnaar uit de bus komt. De man blijft de wereld rond gaan met de schatkist van The Ramones en wij zijn wel de laatsten om daar over te klagen. Vanaf opener ‘Do You Wanna Dance’ is duidelijk dat het terrein voor de Main Stage volgelopen is en dat er uit vele kelen meegezongen en enthousiast gesprongen en gecrowdsurft wordt. Marky zit nonchalant achter de drum, kauwgum in de mond, maar houdt er een strak tempo op na en we vliegen van de ene hit naar de andere. Naast onder andere ‘Sheena Is A Punk Rocker’, ‘Rockaway Beach’, ‘Beat On The Brat’, ‘Pet Semetary’, ‘I Wanne Be Sedated’, ‘Rock ‘n’ Roll High School’ en ‘Pinhead’ krijgen we ook een hoop gekende covers: ‘Let’s Dance’, een knallende versie van ‘Surfin’ Bird’, ‘Have You Ever Seen The Rain’ en ‘What A Wonderful World’. Afsluiter is uiteraard het magistrale ‘Blitzkrieg Bop’: ‘Hey ho, let’s go’!  


Boogie Beasts (At The Titty Twister)
Hoewel het merendeel van de Sjock-scene schatplichtig is aan de blues, zien wij er vandaag maar één die er nog zo dichtbij staat. De half Limburgse, half Waalse alternatieve bluesband mocht jaren geleden eens openen op het festival, nu staan ze op een oververdiende mooie plek later op de avond. Drum, twee gitaren, een virtuoze mondharmonica en drie stemmen zorgen voor een energieke, elektrische, fuzzy en lekker vuil klinkende boogie blues en rock set. De meerstemmige zang geeft het geheel ook een catchy gehalte en wij begrijpen meteen waarom Boogie Beasts graag geziene gasten zijn in binnen- en buitenland. ‘Here Comes Trouble’!

Fu Manchu (Main Stage)
De stoner rock helden uit uit het zuiden van California waren speciaal overgevlogen voor deze exclusieve Europese show. Misschien een risico maar ook en vooral een gok die goed lijkt uit te pakken want er staat toch heel wat volk te kijken dat enthousiast meegaat in de sfeer. Frontman Scott Hill spreekt daar ook enkele keren zijn oprechte dankbaarheid voor uit. De aanwezigen hebben ook allemaal gelijk want Fu Manchu is in grote vorm vandaag en strooit weer met crunchy en fuzzy riffs. In vergelijking met vele stoner-collega’s biedt Fu Manchu een net iets meer levendige sound met wat meer branie, al blijven ze uiteraard met beide voeten in die traditie staan. Een dik uur lang stevige, fuzzy, groovende rock ‘n’ roll, met op de setlist o.a ‘Squash That Fly’, ‘Cyclone Launch’, ‘In My Head’, ‘Eatin' Dust’, ‘Mongoose’, ‘Strange Plan’, de aan de Eagles Of Death Metal opgedragen stamper ‘California Crossing’, ‘King Of The Road’ en afsluiter ‘Pigeon Toe’. Groove on!


Eagles Of Death Metal (Main Stage)
De grote headliner vanavond komt ook uit California en heeft ook zijn roots in de hele ‘desert scene’. EODM werden destijds in de spotlight gekatapulteerd dankzij Josh Homme omdat hij vond dat frontman Jesse ‘The Devil’ Hughes een grote ster moest zijn. De rosse snormans heeft natuurlijk tonnen charisma en is een goede frontman en ook zijn huidige band mag er zijn, met de zwoele fashionista Jennie Vee op bas en coole drumster Leah Bluestein. Fotogeniek is de band dus zeker. Hoewel we op zich gerust kunnen genieten van een streepje rock ‘n ‘roll van Eagles Of Death Metal, ontbreken naar ons gevoel de echt goede songs om van een headliner te mogen spreken. We kregen ook het gevoel dat er minder mensen stonden te kijken dan bij de twee voorgangers op de Main Stage. We kunnen zeker niets verkeerd zeggen over de show, maar besluiten om toch maar eerder door te gaan en de drukte voor te zijn.

We bedenken bij het verlaten van het terrein dat dit wel de eerste maar waarschijnlijk niet de laatste keer Sjock was voor ons. Topfestival!

 

Full photo report: Sjock 2023


Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

 

Meer lezen...

 

Ieperfest

 

7-8-9 Juli 2023

 

Full photo report: Ieperfest

 

Pics: Cindy Frey

 

 

Meer lezen...

 

Rock Zottegem

 

7-8-9 Juli 2023

 

Full photo report: Rock Zottegem

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

Airbourne + The Dirty Denims

 

28/06/2023 @ Poppodium 013, Tilburg

 

We hebben een tijdje op deze show en tour moeten wachten want door de stijgende kosten van het touren werden een aantal concerten van Airbourne naar dit jaar verplaatst. Helaas zorgde dat er eerst voor dat de beardo’s van Crobot moesten afzeggen voor de tour en recent gaf ook Blues Pills verstek omdat zangeres Elin intussen zwanger is. Jammer, want we keken zeker uit naar beide voorprogramma’s.

 

Enter The Dirty Denims. Toegegeven, ons nog volkomen onbekend en dus erg verrassend om dan vast te stellen dat het hier over een Nederlandse band gaat die al sinds 2005 bestaat en al 4 albums, enkele ep’s en 7-inches uitbracht. Het kan natuurlijk altijd aan ons liggen maar dan stellen we ons toch vragen. Gelukkig worden we al snel gerustgesteld door dit viertal dat zichzelf omschrijft als ‘happy hardrock’ en het ziet er meteen prima uit: het spelplezier druipt er al bij opener ‘Ready, Steady, Go’ vanaf – er wordt gehuppeld, gesprongen en gelopen over het podium - en ook visueel klopt het plaatje met o.a. een leren vestje, een rockabilly hemd en legging met luipaardprint. Met zangeres/gitariste Mirjam en drumster Suzanne in de gelederen zijn verwijzingen naar The Donnas, Blondie en Joan Jett natuurlijk niet veraf, maar ook KISS, Danko Jones, The Romantics en The Ramones zijn duidelijk inspiratiebronnen. En zeker een stevige lik AC/DC, waardoor de band zeker past bij de headliner vanavond. Dolblij waren ze dan ook om voor Airbourne te mogen openen.

 

We kunnen eigenlijk weinig verkeerd zeggen over deze catchy mix van rock ‘n’ roll, punkrock en powerpop, die alle elementen bevat die je zou verwachten en met veel plezier en interactie overgebracht wordt naar het publiek. Het enige minpuntje is dat niet alle songs even sterk zijn en we eigenlijk wel het gevoel blijven behouden dat de band niet meer zal doorgroeien naar een hoger niveau. Als tweede nummer was een ‘Last Call For Alchol’ misschien wat vroeg, maar gelukkig trekt het rockende ‘Creatures Of The Night’ (dat over de Gremlins zou gaan) het terug op gang. Soms zijn de titels en teksten wel iets te voor de hand liggend, maar de lijn tussen cliché en eerbetoon is nu eenmaal vaak erg dun in dit genre. ‘Hit Me With Your Best Shot’ (geen cover!) en ‘Let’s Roll The Dice’ leunen iets meer op de AC/DC-invloed maar zijn net als ‘Scream Out Loud’ wel uitschieters. Zeker genietbaar.


Uiteraard is de 013 weer erg goed volgelopen voor de Australische energiebom Airbourne. Iedereen moet intussen weten dat deze snaken al jarenlang eer betonen aan de harde, in alcohol gedrenkte pubrock van grote voorbeelden en landgenoten Rose Tattoo en vooral AC/DC – en laten we daar Motörhead nog maar bijnemen. Ze bewijzen nu al lang dat rock ‘n’ roll allesbehalve op sterven ligt maar integendeel springlevend is en harde klappen uitdeelt. Wie het viertal nog nooit live aan het werk zag, heeft wat gemist: ze brengen smerige, voortdenderende hardrock zoals die klonk in de jaren ’70 en ‘80 maar dan met de energie van Tasmaanse duivels! Eigenlijk kan je deze show kort samenvatten: ‘high octane rock’ met de gekende fratsen van de frontman en een clusterbom die 13 bommen uitgooit die eigenlijk allemaal klinken als een rock-klassieker. Indrukwekkend.

 

Het vierkoppige, langharig monster zet achter zich zo’n lekker ouderwetse muur van Marshall-versterkers en al snel wordt duidelijk dat dit publiek van alle leeftijden ‘Ready To Rock’ is. Zanger Joel O’Keeffe heeft zelfs niet de moeite gedaan om een shirt aan te trekken en in zijn broek zit een groot gat ter hoogte van de knie: het toont eigenlijk meteen de attitude van een band die nergens meer acht op slaat als er gerockt moet worden. ‘Too Much, Too Young, Too Fast’ wordt uiteraard al meteen luidkeels meegebruld want zoals het volgende nummer al meegeeft zijn ze ‘Rock ’n’ Roll for Life’. Het is duidelijk ‘Good To Be Back In The Game’ in Tilburg, je ziet dat ze het oprecht menen. Tijdens de ode aan de ‘Girls in Black’, nochtans een snelle stamper, gaat Joel crowdsurfen terwijl hij intussen gewoon verder gitaarspeelt. Het blik bier dat hij aangereikt krijgt, slaat hij op zijn hoofd tot al het bier er uit spuit. Niet de laatste keer dat het publiek gedoopt wordt in alcohol trouwens. ‘Bottom Of The Well’ is voor ons nog een extra uitschieter: de rustige intro is een welgekomen rustpunt al duurt het natuurlijk niet lang vooraleer het nummer het gaspedaal induwt. Halverwege wordt het ‘Ghostbusters’ theme naadloos verwerkt! Met een straf trio nummers komt een einde aan de reguliere set. De snelheidsduivel ‘Breakin' Outta Hell’, het aan Lemmy opgedragen ‘It's All for Rock 'n' Roll’ (waarbij de frontman vooraan op het podium wat drankjes mixt met behulp van een fles Jack Daniels) en ‘Stand Up for Rock 'n' Roll’ brengen de hoofden helemaal op hol. De bisnummers worden aangekondigd door drummer Ryan O’ Keeffe die een ouderwets luchtalarm aanzwengelt, waarna Joel verschijnt bovenop de muur van versterkers. We kregen al het ene rock ‘n’ roll anthem na het andere en dan sluiten ‘Live It Up’ en ‘Runnin’ Wild’ het feest nog af!  

 

Full photo report: Airbourne


Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

Meer lezen...

 

Live /s Live 2023

 

24 – 25/06/2023, Middenvijver -Antwerpen

 

Balthazar - Warpaint - The War On Drugs - dEUS - Suede - Grace Jones

 

Full photo report: 

 

Vrijdag: Live /s Live

Zaterdag: Live /s Live

 

 

Pics: Sven Dullaert - Jonathan Verschuere

 

Meer lezen...

 

Jera On Air 

 

24/06/2023 - Ysselsteyn (NL)

 

Astro Zombies - Misfits tribute - Carpenter Brut - Heideroosjes - Dreamshade - Enter Shikari - Flogging Molly - Gogol Bordello - John Coffey - LANDMVRKS - MARCH - Meshuggah - Motionless In White - The Ghost Inside

 

Full photo report: Jera On air 2023

 

Pics: Istvan Bruggen

 

 

Meer lezen...

 

Hatebreed

 

20/06/2023 @ The Black Lab - Lille

 

Full photo report: Hatebreed

 

Pics: Cindy Frey

 

Meer lezen...

 

Hellfest Open Air Festival 2023

 

15-18/06/2023, Clisson - France

 

Full photo report: Hellfest 2023

 

Pics: Ian Morlion

 

Meer lezen...

 

Sweden Rock Festival

 

7-10 Juni 2023, Solvesborg

 

Full photo report - Part 1 

Full photo report - Part 2

 

Pics: Gunter Moens

 

Meer lezen...

 

ARCH ENEMY + AD INFINITUM + HALIPHRON

 

013, Tilburg – 14/06/2023

 

Alle meisjes aan de macht! Nu ja, je mag eerder ‘power ladies’ gebruiken, want 3 zeer straffe frontvrouwen (en een bassiste) bewijzen op deze zwoele zomeravond in Tilburg dat ‘female fronted metal’ verschillende verschijningsvormen heeft. En ze bevielen ons alle drie uitstekend.

 

De zeskoppige band Haliphron speelt een thuiswedstrijd. Hoewel de (ex-)leden van onder andere Izegrim, Bleeding Gods en God Dethroned pas in 2021 de handen in elkaar sloegen, mochten ze onlangs al hun album uitbrengen via het Franse label Listenable Records. Na een bombastische, symfonische intro, wordt al snel duidelijk dat we met doorgewinterde professionals te maken hebben. De stevige, op death metal gebaseerde sound overtuigt meteen: ondanks de bombast (voornamelijk door de toetsen) en brute kracht, zit er ook veel melodie in de songs die we te horen krijgen. Zangeres Marloes bestrijkt het hele podium en zorgt met haar aanstekelijke energie en gevarieerde zang voor de kers op de taart en wisselt moeiteloos tussen brute grunts en rasperige screams. Heavy maar toch vlot in het oor liggend, dus perfect op zijn plaats in het voorprogramma van de headliner vanavond.


Dan is het de beurt aan het Duitse Ad Infinitum, aangevoerd door de betoverende zangeres Melissa Bonny. Ook hier kunnen we spreken van symfonische metal maar dan toch weer helemaal anders. De drie muzikanten zorgen voor een modernere insteek, met ook laaggestemde grooves en hooky riffs. De symfonische, orkestrale elementen lopen helaas op tape, maar dat doet geen afbreuk aan de catchy set.

 

Ondanks de kwaliteiten van de band is het absoluut geen schande dat het toch de charismatische frontvrouw is die alle aandacht naar zich toetrekt. Melissa bewijst dat ze niet alleen een wonderschone verschijning is, maar vooral een uitstekende zangeres die het podium inpalmt en het publiek bespeelt, eentje die er met haar eigen klankkleur ook uit springt. Vanaf opener ‘Eternal Rains’ krijgen we catchy songs met veel afwisseling rond de oren waarbij de frontvrouw afwisselt tussen prachtige, melodieuze zang – ze heeft een mooie, volle popklank – en kwaadaardige grommen en diepe grunts. ‘Seth’, een single van het nieuwe album, valt op met wat Oosters en mysterieuze samples en melodieuze gitaarlijnen. Afsluiter ‘Animals’ toont ook aan dat Ad Infinitum gewoon zijn eigen ding doet: bij het begin zou je denken dat het over een Disney-soundtrack gaat, maar het ontplooit zich als een song die mooi het midden vindt tussen heavy en melodieus. Het zou ons niet verbazen als deze band zelf doorgroeit naar headliner-status.

 

Als intro ‘Ace Of Spades’ door de speakers van de 013 knallen, dat is wat wij noemen ‘meteen de lat hoog leggen’. Maar Arch Enemy deinst daar niet voor terug, want met ruim 25 jaar ervaring en 11 albums onder de arm is het een understatement om te zeggen dat ze het klappen van de zweep kennen. De melodieuze death metal maakt vanaf de aftrap met ‘Deceiver, Deceiver’ veel indruk op het gretige publiek en zal anderhalf uur lang vlammen. Het knappe daaraan is dat het technisch meesterschap van de muzikanten en de vele hooks in de songs ervoor zorgen dat het toch nooit saai wordt. De donderende ritmesectie met bassist Sharlee D’Angelo en drummer Daniel Erlandsson speelt al zo lang samen dat ze waarschijnlijk in hun slaap nog strak speelt en dat laat bandleider Michael Amott en collega-gitarist Jeff Loomis toe om solo’s en ‘twin’ gitaarlijnen rond te strooien.

 

De nadruk lag met 6 nummers vanavond natuurlijk op ‘Deceivers’, het meest recente album dat vorig jaar uitkwam. Dat album werd ook weer overal goed ontvangen, dus het was hoegenaamd geen straf om die nummers voorgeschoteld te krijgen. Het is ook het derde album alweer met zangeres Alissa White-Gluz, de indrukwekkende frontvrouw die ook hier de aandacht naar zich toe zuigt. Ze blijft dan ook een opvallende verschijning met haar blauwe haren en opvallende podiumoutfit, maar vooral haar vocale capaciteiten en intense performance. De brutale grunts en felle screams blijven indruk maken, terwijl ze het podium inneemt, benen en armen de lucht in gooit, de haren in het rond zwaait, met een vlag zwaait (‘In The Eye Of Every Storm’), bezwerende bewegingen maakt als een ware banshee (het snedige ‘House Of Mirrors’) en het publiek opzweept (de knaller ‘War Eternal’). Ook bij ‘My Apocalypse’ houdt ze de interactie aan, door iedereen aan te sporen om de smartphones te doen oplichten. Het ontlokte ons een cynische glimlach omdat we moesten denken aan ‘The revolution will not be televised. The revolution will be live’ en de hele wereld waarschijnlijk de apocalyps ook zou aanschouwen via het scherm van hun telefoon. Het veelvuldig meegebrulde The Eagle Flies Alone’ knalde alle bedenkingen weer moeiteloos uit het hoofd, waarna Alissa ons verraste met de knappe, melodieuze zang in ‘Handshake With Hell’.  Met de snelheidsduivel ‘As The Pages Burn’ en de call-to-arms ‘We Will Rise’ komt een einde aan de reguliere set. Geen nood, want al snel komt de band terug voor een toegift van 5 nummers, waarbij ‘Burning Angel’ werd opgedragen aan ‘all the girls’ en de gitaristen in ‘Snowbound’ kunnen tonen dat het niet alleen maar hard hoeft te gaan. Een band die dan nog kan afsluiten met het verschroeiende ‘Nemesis’ (we are one!) en ‘Fields of Desolation’, dat bewijst dat Arch Enemy op het allerhoogste niveau meespeelt.

 


Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

Meer lezen...

 

Disturbed @ Download Festival

 

Castle Donington, United Kingdom -  10/06/2023

 

Pics: Cindy Frey

Meer lezen...

 

Vestrock 2023

 

2 - 3 Juni, Hulst (NL) 

 

Full photo report: 

 

Vestrock Vrijdag

Vestrock Zaterdag

 

Pics: Cindy Frey - Sven Dullaert

Meer lezen...

 

Alter Bridge & MammothWVH

 

03/05/2023 - Poppodium 013, Tilburg

 

Pics: Istvan Bruggen Photography

 

Meer lezen...

 

Lagwagon

 

22/05/2023, Trix - Antwerpen

 

Full photo report: Lagwagon

 

Pics: Cindy Frey

 

Meer lezen...

 

MONO + GGGOLDDD @ Muziekgieterij, Maastricht – 19/05/2023

 

Maandenlang stond deze datum al rond omcirkeld op de kalender en de gezellig gevulde Muziekgieterij was bewijs dat dit bij vele fans het geval was. Mono nam op zijn Europese tournee het Nederlandse GGGOLDDD mee als voorprogramma en dus wist je op voorhand dat dit een muzikale avond om in te lijsten zou worden. Maar ook eentje om je emotioneel op voor te bereiden, want dit zijn twee bands die emotioneel wel heel wat losmaken.

 

GGGOLDDD (voorheen gekend als ‘gewoon’ Gold) is een postrockband die al jaren gestaag aan de weg timmert met kwalitatieve albums. De grote doorbraak kwam er echter 2 jaar geleden, als gevolg van de Covid-pandemie. Het Roadburn-festival was in 2020 niet kunnen doorgaan en toen bleek dat het in 2021 ook niet zou lukken, werd Roadburn Redux ingevoerd: een online festival waar je enkele dagen lang naar diverse videoclips (vaak in première) en live-registraties kon kijken. Zonder twijfel een van de meest spraakmakende én meest bekeken live-sets was ‘This Shame Should Not Be Mine’ van GGGOLDDD.

 

Het was een van de zogenaamde ‘commissioned pieces’, waarbij een band gevraagd wordt nieuwe muziek te maken, speciaal voor het festival. Zangeres Eva Milena legde vanavond voor het slotnummer ook uit waar het over gaat: een persoonlijke ervaring met seksueel geweld en de schaamte en pijn en heel veel andere, vervelende zaken die daarmee gepaard gingen. Een muur waar ze tegen aan botste tijdens de pandemie en die ze probeert af te breken door het van haar af te schrijven. De muziek als therapeutisch redmiddel om de posttraumatische stress van zich af te schudden en opnieuw te beginnen dus. De live-registratie voor een lege zaal mocht GGGOLDD vorig jaar ook effectief live op Roadburn brengen, met overdonderend succes – de band en performance met uitgebreide band werd enorm warm ontvangen. Het kon dus niet anders: ‘This Shame Should Not Be Mine’ werd het nieuwe album van de band en daar lag vanavond dan ook de focus op.

 

Muzikaal evolueerde de band de voorbije jaren al sterk naar een andere sound waar elektronica steeds prominenter op de voorgrond treden. Die evolutie is doorgetrokken en liet de band toe om vandaag in een afgeslankte samenstelling met 4 evenveel indruk te maken. Denk naast post rock/metal ook aan alternatieve rock, triphop, avantgarde, new wave en veel synths, verstilde momenten die naar adem doen happen en op tijd en stond felle gitaaruitbarstingen. Uiteraard trekt vooral frontvrouw Milena de aandacht en dat wil nochtans wat zeggen met de straffe muzikale omlijsting. Haar gevarieerde, intense zang en bijhorende, bezwerende bewegingen zuigen je in haar wereld, je voelt vanaf opener ‘Beat By Beat’ de pijnlijke ervaringen die ze op tafel legt.

 

‘Strawberry Supper’ is een van onze favorieten, bij de start duidelijk refererend naar Portishead maar daarna dreigend en losbarstend. ‘Spring’ blijft hangen in die dreigende sfeer die de elektronica oproepen terwijl ‘I Won’t Let You Down’ start met dream pop en shoegaze met erg hoge zang, om daarna weer te ontplooien met donkere, dreunende en overstuurde elektronica. Met ‘I Let My Hair Grow’ komt ook de gloednieuwe single voorbij en die trekt de lijn van het vorige album perfect door.  Het iets oudere nummer ‘Old Habits’ springt er uit met het hardere, hypnotiserende ritme van de elektronische drums. In de intense, ongemakkelijke afsluiter ‘On You’, met een schaarse muzikale ondersteuning en veel effect op de stem, spreekt Milena haar belager rechtstreeks aan en dat snijdt elke keer in ons vel. Daarmee komt na 45 minuten een einde aan deze indrukwekkende set en maken wij een diepe buiging voor zoveel intensiteit en schoonheid.  



Mono uit Japan bestaat intussen bijna 25 jaar en mag zich tot de absoute top van de postrock rekenen. Beetje ironisch, omdat de bandleden zelf dit label (en alle andere labels) verwerpen en zeggen dat muziek dit net overstijgt en ze niet in muzikale hokjes denken. Ze laten zich inspireren door zowel experimentele, avant-garde als klassieke muziek. Dat kunnen we alleen maar toejuichen en beamen, maar anderzijds is het soms toch wel handig om een beetje richting te geven. In het begin van hun carrière werd Mono dan ook in één adem genoemd met bijvoorbeeld Explosions In The Sky, Godspeed You! Black Emperor en Mogwai. En net als die bands geven ze fantastische, intense, emotionele live shows en is er geen sprake van zang. Die is ook absoluut niet nodig want het classy en moeiteloos coole viertal slaagt erin om anderhalf uur lang probleemloos de aandacht vast te houden met de solide ritmesectie van bassiste Tamaki en drummer Dahm en het inventieve, complexe gitaarwerk dat Taka en Hideki uit hun instrumenten en uitgebreide boards vol effectenpedalen weten te toveren.

 

De band heeft intussen al tientallen releases uitgebracht, zowel full albums, (split) EP’s, soundtracks als live albums en heeft nog geen enkele keer ontgoocheld. Mono beheerst immers de kunst van de dynamische aanpak en charmeert in de rustige, betoverende passages maar maakt ook indruk met golven van gitaren. Zonder woorden weten ze zo toch zowel positieve gevoelens van vreugde als negatieve emoties van verdriet op te roepen. De nadruk ligt deze Europese tournee op de twee meest recente albums, met 3 nummers uit ‘Pilgrimage Of The Soul’ en 2 uit ‘Nowhere, Now Here’ maar ook enkele oudere kleppers. 

‘Riptide’ kent een zeer rustig, bijna pastoraal begin maar barst dan meteen open met luide gitaren. ‘Imperfect Things’ bouwt enkele minuten lang rustig op, tot de ronkende bas, swingende drums en  specifieke gitaarsound (die zowel sferisch als scherp klinkt) de hemel openscheuren. Ook het lang uitgesponnen ‘Nowhere, Now Here’ leunt op een rustige start en klaterende gitaarlijnen waarin je toch hoort dat alle postrock schatplichtig is aan Pink Floyd. Het nummer plooit telkens verder open en blijft de spanning opbouwen en opdrijven, zowel qua tempo als volume door de knallende drums en een machtige gitaarmuur. Ook ‘Innocence’ toont aan dat Mono niet alleen de kunstjes van het genre beheerst maar gewoon meegeschreven heeft aan het rulebook: een typische opbouw tot een stevige uitbarsting, waarbij roffelende drums voor dynamiek zorgen. ‘Sorrow’ is zo’n nummer dat met zijn filmische sound beelden oproept van hoog vliegende adelaars over weidse toendra en bergtoppen. Met ‘Halcyon (Beautiful Days)’ en ‘Ashes in the Snow’ krijgen we oudere publieksfavorieten voorgeschoteld. ‘Ashes’ begint met klanken die aan een muziekdoos doen denken maar bouwt weer heerlijk op, temporiseert en barst dan nog sneller en harder open om af te sluiten met een slag tegen een gigantische gong. Als bisnummer zijn we uitermate gelukkig met ‘Com(?)’, dat nog eens alle elementen van de bandsound laat zien en heerlijk knalt, om ons uiteindelijk uitgeleide te doen met een heerlijke bak feedback en noise.

 

Absolute topklasse!

 

Full photo report: Mono + GGGOLDDD

 

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

 

Meer lezen...

 

 

Selah Sue + Ar-Jane

 

20/05/2023, Muziekgieterij - Maastricht

 

Full photo report: Selah Sue

 

Pics: Istvan Bruggen

Meer lezen...

 

Dirk & Ronker

 

19/05/2023, De Kreun - Kortrijk

 

Pics: Stefaan Desfossez

Meer lezen...

 

Channel Zero & Temptations for The Weak

 

De Casino, Sint Niklaas - 18/05/2023

 

Full photo report: Channel Zero

 

Pics: Sven Dullaert

 

Meer lezen...

 

The Datsuns & The Sha-la-lee’s

 

Muziekgieterij, Maastricht – 01/05/2023

 

Een verlengd weekend afsluiten met een onvervalst potje rock ‘n’ roll? Daar zeggen we natuurlijk nooit neen tegen. The Datsuns sluiten hun Europese tour vandaag af in Maastricht en dus trekken we met plezier weer naar de Muziekgieterij.

 

En omdat ze in Maastricht het al gewoon zijn dat ze op Belgische feestdagen overspoeld worden met landgenoten, konden ‘onze’ The Sha-la-lee’s er gerust bij! Al moeten we daar tegenwoordig een kanttekening bij maken: nieuwe drummer Ries Doms (The Kik) komt uit Tilburg en vervangt David Schroyen (Evil Superstars, Peuk). Ook bassist Kevin Maenen (The Sore Losers, The Love) is een nieuwkomer en komt Toon Aerts vervangen. Zijn wel nog gebleven uit de oorspronkelijke line-up: Limburgs eigenste rockheld Cedric Maes (The Sore Losers, The Love, El Guapo Stuntteam, radio-dj bij Willy) en Christophe Vaes op de heerlijke ‘blues harp’, de mondharmonica die de mix van classic, blues en garage rock toch altijd een speciaal randje geeft.

 

Het titelloze debuut van dit rockende combo dateert alweer van 2015 en sindsdien waren er sporadische opstoten van activiteit. Niet in het minst door het succes van The Sore Losers, waarschijnlijk. Nu daar de pauzeknop even ingedrukt wordt, komt er tijd vrij om, naast The Love, ook The Sha-la-lee’s terug in te pluggen. Die twee bands brengen binnenkort ook nieuwe albums uit, dus leek het wel een goed idee om te komen opwarmen voor oude bekenden The Datsuns. En eerlijk: als je een show begint met een ultieme klassieker als Link Wray’s ‘Rumble’, dan tover je meteen een smile van oor tot oor op ons gezicht. Meteen gevolgd door nieuwe single ‘Born To Lose’ die pas werd gelanceerd en in minder dan 3 minuten bewijst dat goede rock ‘n’ roll een swing en een groove heeft en de voetjes doet meetappen. En als de gitaar geen gierende solo speelt, dan krijgen we die wel op mondharmonica. Heerlijk!

 

Een half uur is helaas veel te kort voor de rockende riffs, afwisselende garage en swingende ritmes, rake drums en ronkende bas die in elkaar klikken en uiteraard de uitspattingen van de gitaarmaestro Cedric himself. Het spelplezier is onmiskenbaar. We herkennen nog het groovy ‘Sonny’ maar krijgen ook het gejaagde titelnummer van de nieuwe plaat, ‘Garbage Dreams’ met snerpende mondharmonica. Afsluiten doen we zoals we begonnen zijn: vanuit een snelle, fuzzy rocker plots terug naar Link Wray!

 

The Datsuns zetten vandaag een punt achter deze Europese tour, maar de Nieuw-Zeelanders bewijzen dat ze bijlange nog niet moe zijn. Ze braken in het begin van de jaren 2000 door bij de rock revival die ons ook bands als The White Stripes, Jet en Wolfmother gaf, maar ook The Hellacopters kan je als referentie zien. Energieke rock ‘n’ roll die al meer dan 20 jaar lang zowel qua sound als qua look zorgt voor een flashback naar de 70’s: dat is het gekende recept. En dat blijft altijd even goed smaken, zeker met een drummer als Adam Lindmark die zoveel cool en plezier uitstraalt en in ‘So Long’ zelfs even naar John Bonham lonkt.

 

Deze kiwi’s doen niet moeilijk; they came to rock and they came to rock hard! Het begin van de set toont wel wat variatie: een typische rocker, iets melodieuzere zang in ‘Other People’s Eyes’, het lekker hoekige ritme van ‘Harmonic Generato’ dat zich mooi ontplooit, lekkere solo’s maar ook de heerlijke riff die van ‘Brain To Brain’ een catchy song maakt. In het midden van de set zitten enkele persoonlijke uitschieters. ‘Caught In The Silver, Grey’ heeft een onweerstaanbare groove, ronkende bas en melodieuze gitaren er overheen. Ook ‘Axethrower’ bekoort ons en ‘Stuck Here For Days’ leunt op slide gitaar en een aanstekelijk shuffle ritme.

 

Daarna wordt vooral het gaspedaal diep ingeduwd en krijgen we snellere, meer garage rockers – zanger / bassist Dolf geeft zijn bas zelfs even door naar een van de gitaristen om zijn handen vrij te hebben. Bij ‘Helping Hands’ maant hij iedereen in het publiek neer om even te hurken en op zijn teken op te springen en dat lukte mooi. En dan moest die verschroeiende finale komen, want we eindigen met het trio ‘Dehumanise’ (dat ons wat aan Motörhead doet denken), de grote doorbraakhit ‘MF From Hell’ en tenslotte ‘Who Are You Stamping Your Foot For?’.

 

Hail, hail, rock ‘n’ roll!

 

Full photo report: The Datsuns

 

 

Meer lezen...

 

Skillet

Like a Storm - Eva On Fire

 

18 April 2023 -  Paleis 12 Club+ BXL.

 

Full Photo report: Skillet

 

Pics: Istvan Bruggen

Meer lezen...
Page 1 of 16
Goto page: 1, 2, 3 ...