SJOCK 50
10, 11 en 12 JULI 2026 @ GIERLE
- Full photo report Zaterdag
- Full photo report Zondag
Een halve eeuw oud en toch springlevend? Dat kan alleen maar het Sjock-festival in de niet-zo-stille-Kempen zijn! 50 jaar lang een middelgroot, alternatief festival blijven organiseren in een land waar we rijk bedeeld zijn wat festivals betreft: hulde en een diepe buiging voor de organisatie die dat klaar krijgt. Meer zelfs, die daarmee absolute wereldsterren en -hits naar de verdorde, stoffige grasvlakten van Poeyelheide wisten te halen. Dat doen ze nooit alleen, want zowel de artiesten als de organisatoren zelf benadrukken dat ze dit mee te danken hebben aan de vriendelijke vrijwilligers en de trouwe schare bezoekers die, dixit gitaarheld Cedric Maes, ‘ook naar een of ander groter kutfestival hadden kunnen gaan’.
De hittegolven die Europa al wekenlang in de ban houden, zorgden voor 3 broeierig hete dagen met parelende hoofden en glinsterende armen van het zweet waar er geschuild werd voor de blakende zon tussen bomen en onder tentzeilen. Het was dus een kwestie van goed hydrateren maar dat leren ze in de Kempen gelukkig van jongs af aan! Zo bleef er toch veel energie over om te geven aan de weer talrijke uitstekende bands. Alle slogans van het festival werden weer waargemaakt: dit IS ‘ons rock ‘n’ roll hoogtepunt van het jaar’, het gaat vaak over ‘snelheid en kracht’ en ‘rock ‘n’ roll is hier om te blijven’.
Voor deze speciale jubileumeditie pakte Sjock uit met een affiche tjokvol grote namen en ‘speciallekes’, die bijwijlen zorgden voor wildenthousiaste, luid meegebrulde klassiekers van artiesten die vaak ook al vele jaren op de teller hebben staan. Het was dus een ode aan 50 jaar geschiedenis van rock ‘n’ roll in de brede zin, met natuurlijk ook weer veel aandacht voor een brede waaier aan muzikale genres zoals rockabilly, garagerock, punk, punkrock en hardcore, maar ook country and western, honky tonk, blues, surf, ska en zelfs cumbia en mariachi! Opvallend was dat die ‘andere’ genres, die normaal vooral in de Titty Twister-tent hun plek vinden, dit jaar vaak naar de Bang Bang Stage uitweken of zelfs de Main Stage innamen, omdat er gewoonweg te veel grote namen een plekje moesten krijgen.
Dag 1 op vrijdag stond voor velen helaas in het teken van de verloren WK-voetbalwedstrijd van de Rode Duivels tegen Spanje en daardoor misten ook wij JD McPherson en The Lords Of Altamont, maar Mariachi El Bronx tekende daarvoor al voor een eerste absoluut hoogtepunt en Chris Isaak toonde zich erna een hele grote meneer. Op dag 2 genoten we het meest van Bob Log III, The Datsuns, The Bronx, The Kids en Southern Culture On The Skids. En hoewel zondag in het teken stond van de ‘Queen of Rock 'n' Roll’ Joan Jett and the Blackhearts, bleek het toch eerder een klein kroontje te zijn - het was Mike McColgan die zich tot koning van de slotdag kroonde met eerst Street Dogs en ’s avonds zijn Bomb Squad. Ook Sjock's Rendez-vous band, Angry Zeta, The Paranoiacs en Los Skarnales bezorgden ons een energieopstoot en een brede smile.
Het lijkt ons evident dat de organisatie voor deze 50-jaar-jubiluem-line-up serieus diep in de portemonnee en misschien wel de reserves heeft moeten tasten. Dan zijn er volgend jaar misschien minder ‘grote namen’ maar dat maakt eigenlijk geen zier uit. Er staan immers elk jaar weer oude en nieuwe parels om te ontdekken en we hopen dat het publiek van Sjock volgend jaar weer trouw zal komen meezingen, moshen, in circle pits lopen, skanken, swingen en rock ‘n’ rollen, maar ook flink doordrinken, het zotteke uithangen en gewoonweg een zalig weekend beleven.
VRIJDAG 10 JULI
Minko (Main Stage) is ideaal als starter bij dit warme zonnige weer met een fijne mix van rhythm and blues, country, soul en rock 'n' roll.
Met Mariachi El Bronx (Main Stage) kregen we meteen een van onze persoonlijke hoogtepunten! Dit is eigenlijk een zijproject of alter ego van The Bronx, waarbij 4 van de 5 leden hier versterking krijgen van 4 andere muzikanten en zalige, échte Mariachi muziek maken. De 8 dragen een typisch, statige kostuum en brengen met allerhande formaten van snaarinstrumenten, percussie, trompetten en viool catchy nummers als 48 Roses, Cell Mates en Revolution Girls. In deze formatie is het een eerste keer, maar de band komt al lang op Sjock en noemt het ook een festival voor muziekliefhebbers zonder influencers in zicht. Met de fijne boodschap: ‘en als je een influencer ziet, klop die dan maar in elkaar’. Een band naar ons hart!
De zeer bevallige, kleine zangeres Emily Nenni (Titty Twister) brengt met haar band heel innemende honky tonk – inclusief lapsteel gitaar – met country, soul en Southern invloeden, die wel iets teveel in hetzelfde gezapige tempo blijft hangen.
Voor één keer moet de muziek schuiven, want België speelt niet vaak een kwartfinale op een wereldkampioenschap voetbal. Op groot scherm maar zonder geluid staan we met honderden op elkaar gepakt, met wanhoop bij het eerste doelpunt van Spanje, euforie bij de gelijkmaker van de Rode Duivels, gevloek op spelers die zwak spelen en mogen blijven staan (Doku, kuch kuch), bezorgdheid bij wissels en uiteindelijk de grandioze ontgoocheling bij het winnende doelpunt van La Roja.
Gelukkig staat er met Chris Isaak (Main Stage) een klepper van internationaal formaat klaar om de aandacht op te eisen. De man staat zelf strak in het pak en wordt gesteund door een ervaren band die klassieke rock ‘n’ roll verrijkt met invloeden uit country. De grootste hits leunen echter op een smeulende mix van blues, surf en pop en dat zorgt voor een gevarieerde set. Al snel in de set volgt het luid meegebrulde Wicked Game, een onverwoestbare klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek die voor collectief kippenvel zorgt. Met covers van Pretty Woman en Can’t Help Falling in Love en topnummers als Blue Hotel en Baby Did A Bad Bad Thing blijkt dit een uitstekende headlinershow.
ZATERDAG 11 JULI
Bands van Down Under die het gaspedaal helemaal induwen, zijn altijd welkom op Sjock. Straight Arrows (Main) brengt catchy punkrock á la Ramones, met garage en een beetje psychedelische invloeden en vaak met 3 gezongen.
Bob Log III (Titty Twister) lijkt met zijn pak en motorhelm op een stuntman, maar hij is een band op zichzelf. Hij tokkelt en slidet op zijn gitaar, bedient drum met zijn voeten en zingt in de microfoon die onder zijn helm gemonteerd is. Er zit veel vervorming op zijn stem en in combinatie met de ritmes en intensiteit van punk klinkt de swampy bluesrock heerlijk vuil en soms wat rommelig. Seasick Steve on steroids, of zoiets?
We zagen The Datsuns (Main Stage) de voorbije jaren al enkele keren en dat was telkens een feest van energieke, stampende 70’s rock ‘n’ roll. De gitaristen en bassist laten de lange haren wapperen in de wind en razen door, met uiteraard ook plaats voor de hit MF from Hell.
The Courettes (Titty Twister), dat is een garage rock koppel dat zijn zwart-wit look naadfijn in orde heeft: hij aan witte drums en zang, gekleed in een zwart pak en bijhorend halsdoek en petje, zij bespeelt een zwart-witte gitaar en zingt, gekleed in zwart-witte jurk en boots met een witte strook in haar zwarte haren. Het luistert wel lekker weg maar echt vasthaken? Nee, dat doet het niet.
The Bronx (Main Stage) was hier al vaker van de partij met zijn hardcore punk rock ‘n’ roll. Zanger Matt, die er door zijn lachje toch altijd als een ondeugende sloeber uitziet, durft de vinger op de wonde te leggen: dit is niet het festival voor de jonge mensen, maar Sjock is zoals in de spiegel kijken en beseffen dat we samen ouder geworden zijn. Maar de kleinere festivals zoals deze, dat is wel waar het hart van de muziek ligt! Dat houdt hem zeker niet tegen om interactie te zoeken en het publiek in gang te krijgen en dat is niet al te moeilijk bij deze stampers.
Met Jon Spencer (Titty Twister) staat er een grote naam eigenlijk al verrassend vroeg op het schema en dat lokt opvallend veel volk in en rond de tent. Een piekfijn uitgedoste gentleman naast het podium, maar met zijn 2 kompanen brengt hij vuile, noisy bluesrock.
Laat je niet verrassen door Volare als intro, want SONS (Main Stage) knalt er meteen goed in met Do My Thing, dat het terecht goed doet op de radio. Zeer fijne, catchy, garage punk rock die het nog veel verder kan schoppen.
Deke Dickerson & The Whippersnappers (Bang Bang Stage), gekleed in blauw pak en cowboyhoed, en zijn drummer, gitarist en contrabassist in old timey outfits die helemaal bij de muziek passen, brengen een uitgekiende, muzikale hutsepot. We horen country en honky tonk met invloeden uit surf, blues en vooral rockabilly.
50 jaar Sjock, 50 jaar The Kids (Titty Twister), dat is dubbel feest! Vanaf de eerste minuut zit het er boenk op: het viertal bewijst dat leeftijd ook maar gewoon een nummer is. Dat The Kids invloedrijk maar ook vandaag nog relevant zijn, bewijzen ze met hun stevige maar altijd catchy punk. Met een heerlijke sound alleen kom je nergens, het zijn de songs die het hem doen en daarvan hebben deze punkers er in overvloed. Bloody Belgium, There Will Be No Next Time, de cover If The Kids Are United, Fascist Cops en Do You Love the Nazis worden allemaal uit volle borst meegebruld en krijgen zeer veel en luid applaus.
Osees (Main Stage) is een zeer productieve, gerespecteerde band die met 2 drummers, een gitarist, een bassist, een keyboardspeler en backing vocaliste een atypische line-up heeft. Ze brengen psychedelische garage rock die niet echt geschikt is voor de casual luisteraar, je moet je er echt in onderdompelen
Dan liever Surfer Joe (Bang Bang Stage), die samen met zijn drummer en bassist dezelfde strakke outfit draagt: wit hemd, zwarte strik en rode jas met zwarte randen. Het lijkt een beetje alsof ze in een casino werken, maar iedereen wint met de heerlijke surf die past bij dit zwoele weer.
Southern Culture On The Skids (Titty Twister) draait ook al ruim 30 jaar mee en het trio heeft een herkenbare eigen stijl ontwikkeld met invloeden uit rock ‘n’ roll, surf, folk, garage rock, blues en country. Camel Walk was een alternatief hitje halverwege de jaren 90 en een hele hoop dames mogen hierbij mee op het podium dansen.
Met Cock Sparrer (Main Stage) komt een van de originele Britse Oi! en punk bands nog eens langs op Sjock. Voor de laatste keer? Dat is niet echt duidelijk, voorlopig lijkt de band nog door te gaan zolang de gezondheid het toelaat. Drie van de vijf heren op het podium zijn amper uit elkaar te herkennen als ‘elder skinheads’ maar hun energie is bewonderenswaardig. De sing-a-long’s volgen elkaar op.
Slacktone (Bang Bang Stage) is een zeer ervaren surfrock trio, dat zie je zo aan de heren. Maar dat hoor je ook, want het gaat nog lekker hard vooruit. Niet vernieuwend maar toch heel fris klinken ze, die old geezers. Totally rad, dude!
We bekennen dat The Ravenonettes (Titty Twister) eigenlijk altijd aan ons voorbij zijn gegaan. We wisten dus niet écht wat te verwachten, maar ‘een mix van noise pop, indie rock en rock ‘n’ roll’ kan dan ook vanalles zijn. De luide, noisy en zelfs bijna industriële aandoende sound door de nerveuze beats en ijle synths, die hadden we niet verwacht. Het is donker en we horen ook invloeden uit shoegaze. Stilaan klinken ook wat rockinvloeden door en slecht is het zeker niet, maar het voelt wel wat out of place hier.
The Toy Dolls (Main Stage), dat is nog een grote naam die al decennia lang meedraait. De catchy punkrock van het trio met groene en/of wilde, stekelige haren, is redelijk eenvoudig, maar gaat er wel in als zoete koek. Er wordt veel en luid meegezongen met nummers als Lambrusco Kid en uiteraard de cover van Nelly The Elephant. De heren zingen alledrie, spelen strak en huppelen energiek op de aanstekelijke ritmes en tonen zich zo een zeer entertainende headliner.
ZONDAG 12 JULI
We starten onze laatste dag met Sjock's Rendezvous Band (Main Stage), een soort all-star band met Cedric Maes (gitaar, zang), Kevin Maenen (bas) en Alessio Di Turi (drum) die we alle drie kennen van onder andere The Sore Losers, Peter van Elderen (gitaar, zang) van Peter Pan Speedrock en Steven Gillis (gitaar, zang) van Fifty Foot Combo. Ze spelen covers van bands die volgens hen op Sjock hadden moeten spelen en nodigen daarvoor ook nog een aantal gastmuzikanten en -zangers uit. Overkill (Motörhead), Where Eagles Dare (Misfits), I Put A Spell On You (CCR), Kick Out The Jams (MC5) en Green Machine (Kyuss) zijn enkele fijne songs die we te horen krijgen.
Dit is de enige show op deze tour die Street Dogs (Titty Twister) speelt, verder spelen ze alleen als The Bomb Squad. Voor die gelegenheid is Rick Barton, originele gitarist van Dropkick Murphys, toegevoegd aan de band. Dit is street punk van de bovenste plank, met fingerpoints en sing-a-longs. . Toch is er ook ruimte voor Free, een emotioneel, folky nummer met akoestische gitaar en mondharmonica dat wordt opgedragen aan de overleden moeder van zanger Mike McColgan. Zalige show!
Cosmic Psycho's (Main Stage) deed zijn kunstje van toen ze hier in 2024 stonden gewoon nog eens over. Ze zien er eigenlijk een beetje uit als drie bompa’s die straks gaan vissen, maar deze Australische helden zetten wel weer een stevige performance neer die toont dat ze wel weg weten met stevige punk en rock ‘n’ roll die lekker overstuurd klinkt.
Het Argentijnse viertal Angry Zeta (Bang Bang Stage) brengt met contrabas, percussie, banjo en gitaar een mix van folk en hillbilly country met opruiende ritmes en grappige teksten die door de verschillende bandleden afwisselend in Engels en Spaans gezongen worden. De laatste 2 nummers zijn goed om een volksfeest en/of een revolutie te doen uitbarsten!
Zeke (Titty Twister) geeft live een zekerheid: razende punkrock ‘n’ roll gespeeld door 4 ruige, ongewassen angry old men. Gashendel open en zie maar dat je kan volgen, alles gaat aan een ziedende vaart voorbij en tientallen korte nummers lopen in elkaar over.
De immer sympathieke Rafke Stevens, die steevast de bands op de Main Stage aankondigt, mag dat nu doen voor de reünie van zijn eigen band: The Paranoiacs. De heren zijn er sinds 2010 mee opgehouden maar vandaag brengen de broers Hans en Rafke de ‘Vlaamse Ramones’ nog eens terug voor deze jubileumeditie. Het vijftal blinkt uit in punkrock en garage rock met een hoog meezinggehalte, klinkt erg luid en stevig. Vanaf opener ‘I Wanna Be Loved’ krijgen ze die liefde ook van de’ iets oudere jongeren’ in het publiek en dat is absoluut verdiend.
Met Nick Olivieri staat er bij Dwarves (Titty Twister) nog een hele grote naam op het podium. Deze band draait natuurlijk ook al lang mee en dus moet je hen niets meer leren over furieuze, high speed punk.
L7 (Main Stage) werd in de jaren 80 in LA gevormd en het was toen echt nog niet vanzelfsprekend om iets te bereiken als band die bestond uit 4 vrouwen. Maar met hun compromisloze attitude en dito sound, die het midden hield tussen punk en grunge, konden ze meesurfen op de golf van succes voor allerhande alternatieve muziek begin jaren 90. Met enkele sterke albums en zelfs een dikke hit dwongen ze hun plek zelf af. Tegenwoordig zien de dames er wat gepolijster uit en we moeten helaas ook toegeven dat er wat minder scherpe kantjes en energie in de performance zaten. Dat neemt niet weg dat opener Andres, enthousiast meegezongen wereldhit Pretend You’re Dead, Shitlist en Fast and Frightening nog altijd fantastische nummers zijn.
Beste show van het weekend? Die eer moeten we waarschijnlijk geven aan Mike McColgan and the Bomb Squad (Titty Twister). Dezelfde 5-mansbezetting als bij Street Dogs, maar deze show staat volledig in het teken van het fenomenale debuutalbum van Dropkick Murphys, ‘Do Or Die’, dat de heren vandaag spelen. Zanger Mike en gitarist Rick waren mee verantwoordelijk voor die klassieker en betonen nu hun eer aan die fantastische nummers. Vanaf het doedelzakintro, door Firefighter Rob die doorheen de set af en toe komt opduiken en ook tin whistle speelt, en het moment dat de band invalt bij Do Or Die, is het één langgerekte feest van herkenning en sing-a-longs. Caught In A Jar, Memories Remain, het emotionele Far Away Coast dat voor kippenvel zorgt, Fightstarter Karaoke, Barroom Hero, de traditional Finnegan’s Wake, Boys On The Dock en Skinhead On The MBTA: het zijn allemaal kleppers in ons boekje. We delen hier een perfecte score uit.
Toch wel bucketlist materiaal, afstrepen dat we Joan Jett & the Blackhearts (Main Stage) live aan het werk kunnen zien. Dit is rock ‘n’ roll royalty. Was het contrast met de energie van het voorgaande te groot? Nee, na een tijdje moesten we toch vaststellen dat Joan Jett en haar band best wel lekker klonken maar dat de echte power ontbrak. De allerbeste zangeres is ze nooit geweest en dat stoort ook niet, haar stem had wel nog dat herkenbare rauwe maar klonk niet heel krachtig. Bij de iets mindere nummers klonk de eenvoudige punk/pop/rock daardoor wel wat saai. Gelukkig vielen al die bewaren wel snel weg bij fantastische nummers als Cherry Bomb, Do You Wanna Touch Me, You Drive Me Wild aan het begin van de set en het fantastische vierluik I Love Rock ‘n’ Roll, Crimson and Clover, I Hate Myself For Loving You en Bad Reputation aan het einde.
Wat een feest bij Los Skarnales (Titty Twister) uit Houston, Texas om deze editie van Sjock uit te zwaaien! Weer zo’n formidabele band die ik hier leer kennen en die blijkbaar al 30 jaar bestaat. Met 8 muzikanten, drum, bas, gitaar, toetsen, 2 blazers en 2 zangers (die ook af en toe percussie spelen), brengen ze een serieus rockend, swingend, soulvol geheel. Ska is de basis, gekruid met andere genres zoals reggae, rockabilly, punkrock en…cumbia. Het gaat vooruit met een ongelofelijke, opzwepende energie en we komen oren en ogen tekort. Het ideale pepmiddel om na 3 vermoeiende dagen met een grote glimlach ‘bedankt en tot volgend jaar’ te zeggen.
Pics: Lise Lynen
Rev: Joris Smeets