DYNAMO METALFEST 2026

14-15-16/08/2026 - Eindhoven

Full photo report here!

Vorig jaar vierde Dynamo Metalfest de jubileumeditie met een knaller en dus waren we er even graag weer bij voor aflevering 11. Intussen is de derde festivaldag ook een vast gegeven en verspreid over dat lange weekend kregen we weer heel wat interessante pareltjes, jonge honden die de top bestormen en gevestigde waarden uit de heavy scene gepresenteerd op een smakelijk bedje van heerlijk lawaai, een gemoedelijke sfeer en gemeenschapsgevoel. Petje af voor de organisatie die er elk jaar weer in slaagt om verder te bouwen op de vorige editie en het festival zo verder laat groeien.

De naam Dynamo klinkt natuurlijk als een klok in de internationale wereld en die reputatie wordt alle eer aangedaan. En het publiek volgt, want zaterdag mocht het bordje ‘sold out’ bovengehaald worden, wat dus betekent dat er 10.000 bezoekers waren. Dat is altijd fijn voor een organisatie, al bekennen we dat het dan toch iets te druk vinden, met iets minder adem- en beweegruimte.

De indeling van vorig jaar werd grotendeels aangehouden: de Market, met een uitgebreid aanbod aan heavy en funny merchandise, zat volledig in de overdekte hal achter het Ijssportcentrum. Hierdoor kan de buitenruimte aan de zijkant volledig ingenomen worden door food- en drankstanden en veel extra tafels en zitbanken, waar je ook even wat afstand van het lawaai binnen kon nemen. Absoluut top: de waterpunten waar je gratis een flesje mocht vullen, dat was welgekomen bij de hoge temperaturen (vooral op vrijdag).

Op zaterdag was het door de drukte wel soms moeilijk om te navigeren, omdat de lange wachtrijen ook de doorgang verhinderden. Ook ‘binnen’ waren er extra zitplaatsen voorzien en dat werd duidelijk in dank afgenomen. In combinatie met de tribune waren er zo toch heel wat opties om even te rusten. De VIP-deck, die een beetje de afscheiding vormt tussen de twee podia, is blijkbaar te klein geworden, dus werd er rechts vooraan zelfs een extra VIP-zone toegevoegd.

Ook in deze periode van de zomer zijn er verschillende heavy festivals in Europa en dat is natuurlijk interessant voor alle betrokken partijen. Dynamo Metalfest wist ook weer een fijne en gevarieerde affiche samen te stellen. Voor ons is het, een week na Alcatraz, altijd interessant omdat we voor sommige bands een herkansing krijgen omdat we ze week voordien niet konden zien. Andere bands zien we graag opnieuw aan het werk in de hoop dat ze het even goed of zelfs beter doen en soms zie je dat het tijdstip en het podium daar ook een rol in speelt. Wij genoten het meest van Amorphis en Helloween op vrijdag, Castle Rat, Primus en Lamb Of God op zaterdag en Ronker, Urne, Testament en Sanguisugabogg op zondag.

Opvallend in vergelijking met andere jaren is dat er nog geen namen werden aangekondigd voor 2027. Dat is tegenwoordig standaard bij vele festivals en ook Dynamo Metalfest deed dit de voorbije jaren. We hoorden iets waaien dat dit mogelijk te maken heeft met onzekerheid over de locatie. Het Ijssportcentrum zou eindelijk afgebroken worden omdat dit al jaren de bedoeling is en het is niet duidelijk of het festival volgend jaar hier nog door kan gaan. Het goede nieuws is dat er nog volop onderhandeld zou worden en dat het festival zeker zal doorgaan, op deze of een andere locatie. Wij hopen er in 2027 alvast opnieuw bij te zijn!  

Vrijdag 14 augustus 2026

Deze eerste, bloedhete dag stond vooral in het teken van Helloween, maar ook Amorphis maakte een hele goede beurt. De progressieve, melodieuze metal met onder andere folk-invloeden van tegenwoordig staat natuurlijk al redelijk veraf van de stevigere death metalroots. Voor de fans uit de jaren 90 komt alleen ‘Black Winter Day’ voorbij, voor de rest ligt de nadruk vooral op de meest recente albums. Maar de prestatie van vandaag zal zeker mensen verrast en overtuigd hebben!

Verder misten we om diverse redenen Revocation, Destruction en Thy Art Is Murder. Maar Helloween toonde even waarom de band zo lang meedraait. De Duitse band viert al sinds eind vorig jaar zijn 40-jarig bestaan met een uitgebreide wereldtournee. Verschillende continenten kwamen al aan bod en hier staat dus een geoliede machine, die 2 uur lang een sterk staaltje power, speed en heavy metal aflevert. Met de twee zangers, Kiske en Deris, die een zeer hoog niveau halen en een strakke band, sound en productie en de helft van de setlist die bestaat uit nummers van de Keepers Of The Seven Keys-albums was het een echt feest voor de fans.

Zaterdag 15 augustus 2026

De weergoden zijn ons gunstig gezind op de tweede dag. Na het puffen en zweten op dag 1, schuiven vandaag de wolken voor de zon en er valt zelfs een beetje regen. Dat alles zorgt voor aangename temperaturen en zuurstof in de lucht in plaats van alleen maar zand en stof.

The Cost kan uitpakken met een stevige claim to fame, want in hun gelederen vinden we drummer El Estepario Siberiano. Voor wie de man niet kent: hij is bekend als content creator op diverse sociale media en een attractie op zich. Met armen als boomstronken en soepele en razendsnelle polsen past hij prima bij de complexe, jazzy en proggy metal die hij met zijn 2 kompanen brengt. De melodieuze, emotionele zang, die ons al eens aan Thrice doet denken, houdt het licht verteerbaar.

Back to the future: Tailgunner moet met de DeLorean rechtstreeks uit de jaren 80 het podium op geflitst zijn. Big hair, spandex broeken, leren vestjes en old school, heavy metal met veel energie en tempo. We horen vooral invloeden van Iron Maiden en bij uitbreiding de hele N.W.O.B.H.M.

Fit For An Autopsy draait intussen ook al een tijdje mee en heeft zich best veel naam en faam bij elkaar gespeeld met stevige deathcore. Niks mis met de prestatie van de band uit New Jersey maar ook een genre dat ons persoonlijk niet raakt. Na enkele nummers van op afstand houden we het dus voor bekeken.

Nee, dan liever Necrot. Het trio doet niet moeilijk: smerige, old school death metal. Toch schuilt er hier en daar een beetje melodie en regelmatig een lekkere groove in, waardoor het geheel best wel lekker wegluistert.

Thrash metal is hier kind aan huis. Het hoeft niet te verrassen dat ook de heren van Overkill hier niet voor de eerste keer mogen aantreden. De thrash metal met punk- en Motörheadinvloeden heeft een trouwe schare fans opgebouwd doorheen de jaren. Je moet wel houden van die schelle, scherpe, hoge stem.

Dan is het tijd voor een blokje metalcore, met twee bands die in dat genre opereren. Eerst is er Employed To Serve, female-fronted uit Engeland. Ze mixen melodieuze death metal, met punk/hardcore-invloeden en naar verluidt ook wat chaotische mathcore, maar dat laatste horen we niet echt terug. Het is best melodieus en gepolijst, maar gelukkig niet overdreven. De zangeres zorgt voor de screams en stevige vocalen, terwijl een van de gitaristen voor de melodieuze zang zorgt.

Bleed From Within stond hier 3 jaar geleden ook al, toen nog als opener op de Main Stage. De sympathieke metalcore band werd met plezier opnieuw uitgenodigd. Met een mix van melodieuze death metal, veel groove en zowel agressieve passages als catchy hooks weten deze Schotten fans aan zich te binden.

Het gaat hard voor Castle Rat sinds de release van het album ‘The Bestiary’ vorig jaar. Medieval Fantasy Doom Metal, zo wordt dit beestje vaak omschreven: een mix van doom en heavy metal, met vooral invloeden van Black Sabbath, Dio, Witchfinder General en, zeker qua zang, Jefferson Airplane. Ze brengen een soort middeleeuws fantasy theater, waar bandleden de rol aannemen van The Count (gitaar), The Plague Doctor (bas) en The Druid (drum), onder leiding van de zeer bevallige, opvallende verschijning The Rat Queen. Dat is het karakter van Riley Pinkerton, de zangeres/gitariste met felle, rosse krullen, opvallende make-up en een strakke outfit die zo uit Conan The Barbarian of Red Sonja kon komen. Ook de fraai gevormde The Rat Reaperess komt af en toe tevoorschijn om het verhaal uit te beelden. In open lucht en in het daglicht, dat past toch iets minder bij hen. Het viertal is door de vele shows echter duidelijk gegroeid als live band en klinkt strakker en met meer power dan pakweg een jaar geleden en kon daarmee veel volk lokken en geboeid houden. Het wordt wel stilaan tijd voor een nieuw verhaal en een nieuwe show maar intussen declameren wij ‘All hail the rat queen’!

We draaien het volume ‘weird and wonderful’ nog veel verder naar boven. Primus is altijd en overal een buitenbeentje met eigenzinnige funk metal, al sinds het prille begin ruim 35 jaar geleden. Frontman Les draagt een opvallende outfit, inclusief bolhoed en grote zonnebril en een jasje met opvallende snit en ruitenpatroon. Wat de man allemaal aan geluid uit zijn excentrieke basgitaren (ook een 6-snarige fretloze en een elektrische upright bass) plukt, tokkelt en slapt, blijft ongelofelijk. De meest recente, fantastische single The Ol' Grizz had zeker zijn plaats in een set waar verder de old school fan aan zijn trekken kwam, met de nadruk op de albums uit de jaren 90. Uitschieters zijn Those Damned Blue-Collar Tweekers, Too Many Puppies, de cover Holy Diver waarvoor ze hun vriend Mark Osegueda (van Death Angel) uitgenodigd hadden, My Name Is Mud en Jerry Was A Racecar Driver. Primus sucks!

Je weet dat je bij Slaughter To Prevail de subtiliteit van een sloophamer mag verwachten. De deathcore van deze Russische band, die intussen naar de States is uitgeweken, gaat hard, harder, hardst! De extreem diepe keelklanken die Alex Terrible produceert hebben ervoor gezorgd dat de gemaskerde band snel populairder wordt en niet alleen groot in het eigen genre is geworden, maar een week eerder op Alcatraz zelfs nà Lamb Of God mocht aantreden op het grote podium. Het kost hen niet veel moeite om een enorme wall of death op gang te brengen.

Lamb of God als headliner, dat blijft toch de natuurlijke orde der dingen. De band is een van de leiders van de zogeheten New Wave Of American Heavy Metal die begin jaren 2000 opkwam en bewees vandaag opnieuw dat ze hier terecht op het hoogste schavot staan. De strakke mix van groove en thrash metal knalt er vanaf het openingstrio Ruin, Laid To Rest en Now You've Got Something to Die For meteen in. Op 8 verticale schermen die opgesteld zijn op het podium verschijnen coole visuals en Randy Blythe blijft natuurlijk een charismatische frontman. Met onder andere Walk With Me in Hell en afsluiter Redneck zetten de mannen een stevig uitroepteken achter dag 2!

Zondag 16 augustus 2026

CWFEN kreeg de eer om dag 3 af te trappen, maar het tijdstip in de voormiddag en in het daglicht werkte niet echt in hun voordeel. Het Schotse viertal brengt namelijk een zwartgallige mix van doom en gothic metal en new wave, waarbij de zangeres het meest de aandacht trekt. Ravenzwarte haren, een opvallende zwarte outfit, zwarte lijnen getekend op het gezicht en dramatische, galmende zang (en aan het einde zelfs enkele screams). Wij kunnen deze doom en gloom wel smaken.

Hyro The Hero is een Texaanse rapper die duidelijk veel inspiratie bij Rage Against The Machine vond. Hij draagt een hoofddoek à la Tupac en brengt tonnen energie mee, maar gelukkig staan er niet alleen beats op tape en bracht hij ook een live band met drum, bas en gitaar mee. Helaas kunnen we op geen enkel moment het charisma of de hooks van het grote voorbeeld ontwaren, maar ook het muzikale genie ontbreekt. Het klinkt allemaal redelijk stereotiep, zelfs de stukjes House Of Pain en Limp Bizkit in de set kunnen dit niet redden.

De snelst rijzende ster aan het firmament in ons land is zonder twijfel Ronker. Als onze noorderburen dit nog niet wisten, dan werden ze nu hardhandig wakker geschud door de Denderboys. Speednoise, dat is het zeer passende naamkaartje dat er aan gehangen wordt: een razende, piepende, energieke, krakende, schurende mix van noise, punk en speed en thrash metal. En dat overgoten met een ‘je m'en foutisme’ sausje van 'wij klinken en zien eruit zoals wij dat willen en wij hebben een black metal logo'. Geen franjes, geen filters, gewoon hard, eerlijk, vuil en chaotisch. Pure energie maar zeker met veel emotie, respect voor de organisatie en een boodschap. Want ook al knallen die pompende ritmesectie en 3 gitaren er keihard in, frontman Jasper weet een moeilijk en pijnlijk actueel topic als klimaatverandering mooi samen te vatten: ‘Willen we allemaal iets minder AI-posters maken, voor iets meer water voor onze kinderen?’. Dat er Twister in de moshpit (that was a first) gespeeld werd, was hilarisch en eigenlijk ook toepasselijk. RONK!

Kittie, de band rond de zussen Morgan en Mercedes Lander uit Canada, kwam begin jaren 2000 op in de volle nu metal hype. Het was het punt waarop er helaas kopieën van kopieën begonnen op te duiken waardoor wij ook stilaan de interesse in het genre verloren. Kittie was een van de bands die onze aandacht helaas nooit echt kon vatten, maar we waren nu best wel aangenaam verrast. De sound kende een evolutie van nu metal naar een groovy, alternatieve metalsound. De 4 dames zetten een goede prestatie neer, ook al kon de cleane zang ons niet overtuigen waar de screams dat  zeker wel deden. 

Dé ontdekking van het festival voor ons? Zonder twijfel Urne. Wij misten hun vorige Dynamo-passage en daar hebben we nu dik spijt van. Het Engelse viertal, met permanent boos kijkende zanger/bassist, maakt indruk met een uitgekiende, technisch onderlegde combinatie van progressieve en sludge metal, met hier en daar wat hardcore en thrash metal-elementen. We hoorden vooral een mix van Mastodon en Gojira, maar moesten ook al eens denken aan Opeth omdat ze het tempo en volume durven laten terugvallen, aan Meshuggah als ze ongelofelijk hard knallen, aan Baroness wanneer het tempo en de groove meer leunen op hardcore en punk roots en zelfs Metallica bij enkele thrashy riffs en melodieuze gitaarlijnen. 

Over Death Angel kunnen we eigenlijk niet meer al teveel vertellen. Niet omdat het niet goed was, integendeel zelfs, maar omdat de thrashers al zo lang mee gaan en graag geziene gasten zijn op Europese podia. We zagen eigenlijk ook nog geen enkele tegenvallende show van het vijftal en nummers als The Dream Calls For Blood, Evil Priest en Thrown To The Wolves gingen er weer vlotjes in.

Rond 200 Stab Wounds hangt er wel wat buzz als ‘de nieuwe lichting’ of ‘de redders van death metal’. Om eerlijk te zijn, zien en horen wij dat niet. Begrijp ons niet verkeerd, het is niet dat de band slecht klinkt maar we horen eigenlijk gewoon 13-in-een-dozijn lompe death metal. Ook een week eerder op Alcatraz wisten ze ons niet bij de ballen te grijpen.

Bij Soulfly weet je eigenlijk altijd wat je zal krijgen: moderne groove metal met brute riffs, Braziliaanse tribal-percussie en de kreten uit de strot van Max Cavalera. Zoals altijd was er ook veel energie op het podium en de coole visuals op het hele grote scherm achteraan waren absoluut een meerwaarde. En met nummers als Back to the Primitive, Prophecy of het obligate tribal drum intermezzo Bumba, is er helemaal niks mis. Al helemaal niet met Jumpdafuckup en Eye For An Eye. Maar zoals wel vaker klonk het toch allemaal wat modderig, waardoor de echte bom toch achterwege bleef voor ons. 

De progressieve, Oosters getinte doom metal van Lowen komt eigenlijk ook niet zo goed tot zijn recht in het daglicht. Dat houdt het Engelse viertal gelukkig niet tegen om een sterke set neer te zetten, waar er zowel ruimte is voor eerder trage en slepende als uptempo massages. Blikvanger is zonder twijfel zangeres Nina Saeidi, die als een soort hogepriesteres met een Oosters gewaad en rituele dolken op het podium staat. Ook in haar indrukwekkende, dramatische zang hoor je die Perzische invloeden terug en daardoor springt Lowen er hier wel mooi uit.

Nog meer thrash royalty met Testament! Achteraan het podium staat een opvallend groot skelet, maar vooraan zorgt de vijfkoppige band zoals gewoonlijk voor thrash metal met groove en melodie van de bovenste plank. We vinden dit gewoon een band die altijd een enorme cool uitstraalt, met halve Indiaan Chuck als zanger, meestergitarist Alex met witte stroef in zijn haren en straffe bassist Steve DiGiorgio. We zijn niet de enigen die enthousiast reageren, het lijkt ons dat we hier het meeste interactie met het publiek van de dag tot dan zien, vanaf opener Into The Pit over More Than Meets The Eye en afsluiters First Strike Is Deadly en Over the Wall.

Ook hiphop wist dit jaar als genre wat meer ruimte te claimen, want na Hyro zagen we Filth het genre combineren met deathcore. Een onverwachte combinatie en we kunnen een originele aanpak altijd wel waarderen. De wel hele brede zanger beschikt over een stevige strot en kan ook overweg met scherpe raps en die smerige vocals zijn wel nodig om bij de loodzware breakdowns overeind te blijven. Uiteindelijk klinkt het vooral als hele zware beatdown hardcore met slopende breaks en hier en daar wat hiphop beats en dat wordt toch al snel een beetje teveel van hetzelfde, ondanks de Limp Bizkit-cover Rollin’.

Ook Godsmack kwam naar boven in het begin van de jaren 2000 en slaagde erin met zijn mix van post grunge en nu metal enkele hits te scoren en best een groot publiek aan te boren. Het is een band die ons helaas zelden wist te bekoren en we vinden het altijd een beetje te generisch, te weinig origineel. We kunnen wel vaststellen dat er – typisch Amerikaans – veel energie en attitude op het podium te zien is en dat Straight Out Of Line en Awake gelukkig al snel voorbijkomen.

Dé verrassing van de dag was zeker Sanguisugabogg. Een week eerder zagen we ze op Alcatraz vroeg in de namiddag in een tent en het was zeker in orde, maar ook niet meer dan dat. We waren niet voorbereid op hoeveel beter en harder de primal, lompe, stampende en vuile death metal hier vandaag tot zijn recht zou komen. Vanaf de start gaat het razend hard en het klinkt ultrabruut, met weinig nuances in de sound waardoor het soms bijna naar grindcore neigt. Het gaat er op én voor het podium zeer heftig aan toe en niet alleen muzikaal voelen we een soort hardcore vibe. De zanger nodigt het publiek immers uit om de barrière te kruisen en dat zorgt voor een eindeloze stroom aan crowdsurfers. Waanzinnig hard.

Met In Flames speel je als organisatie altijd op safe, en dat bedoelen we als compliment. De Zweden (nu ja, nog maar de helft van de band is effectief Zweeds) hebben veel fans, dat zagen we ook aan het aantal t-shirts in het publiek, en leveren altijd een uitstekende prestatie af. Twee jaar geleden stonden ze hier ook al, in 2025 waren ze headliner op het South Of Heaven-festival en dus scoren ze vandaag een NL-hattrick. We durven zelf al eens uit het oog te verliezen dat de eerste klassieke albums met de typische Gothenburg-sound uitkwamen tot het jaar 2000, daarna kwam de switch van melodieuze death metal naar modernere, groovy, catchy metal. De nadruk ligt dan ook vooral op recentere albums. We zien opnieuw coole visuals, lampen, kabels en effecten, ook op de schermen naast het podium en een show die weer helemaal klopte.

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

Judas Priest

12/08/2026, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Alcatraz Open Air

6-9/08/2026 – Sportcampus Lange Munte Kortrijk

Full photo reports here:

* Day 1 – Day 2 – Day 3 – Day 4

* The inmates & sfeer. Part 1

* The Inmates & sfeer. Part 2

Het stof van Alcatraz 2026 is letterlijk en figuurlijk gaan liggen, dus dat is het moment om even terug te blikken. Het was een hete, kurkdroge (die 3 regendruppels tellen echt niet mee!) maar opnieuw zeer geslaagde editie van het festival aan de Lange Munte. De goede organisatie en positieve reputatie zorgden er vorig jaar al voor dat op één dag het bordje ‘uitverkocht’ uitgehangen mocht worden, maar dit jaar was dat enkele dagen op voorhand al het geval voor het hele festival! Alles was uitverkocht, geen dag- of combiticket meer te krijgen, geen plaatsje meer vrij op de camping.

Je 4 dagen laten opsluiten met in totaal zo’n 75.000 mensen in een gevangenis, op de binnenplaats ongenadig geroosterd worden door de zon en voortdurend een bak teringlawaai over je heen krijgen? Wie had er ooit gedacht dat we ons zo gewillig laten opsluiten en afsluiten van de buitenwereld? Dat zegt eigenlijk genoeg. Toch vinden wij het prima dat de ambitie om nog groter te worden er niet is – die ruimte is er ook niet meer echt op deze locatie, denken we zo. De grote troef van Alcatraz is net dat het als middelgroot festival niet de nadelen van de grote mastodontfestivals heeft: toch nooit overdreven vol, gezellig en gemoedelijk, overzichtelijk en met telkens weer een straffe affiche en in vergelijking met andere festivals nog redelijk betaalbaar. Voor ons mag het iets minder druk zijn, maar het was ook nooit echt overdreven of vervelend.

De gekende elementen die het festival geliefd maken, bleven ook nu weer overeind: ruim 120 straffe bands op 4 podia waarvan ongeveer 20 procent Belgische bands, steeds populairder en talrijker wordende DJ’s in El Presidio, vriendelijke crew, de aankleding en telkens weer iets verdere uitwerking van het Alcatraz-gevangenisthema, de tribune met daarachter de VIP-sectie, de Market met een fijn aanbod van allerhande merchandise, de theatrale randanimatie en een uitgebreide selectie aan lekker eten en drinken. Het grote podium, de Prison-stage heeft een enorme coole uitstraling, met de torens als cell blocks en de slogans op de muren zoals ‘Inmates forever’, ‘Born to be loud’, ‘Riffs over rules’ en ‘No escape just metal’. Als ’s avonds de ‘vuurkorven’ op de prison walls aangaan, ziet het er telkens weer verrekte cool uit.

Zelf verbleven we niet op de camping of glamping, maar we hoorden eigenlijk weinig opmerkingen. Wel dat het op verschillende vlakken toch opmerkelijk vlotter liep dan vorig jaar. Uiteraard kon je op het terrein je hart ophalen aan de vele eet- en drankstanden, met ruime keuzes voor iedereen. Boven de bars hing ‘Drink more beer’ en dat advies werd alvast weer gretig opgevolgd. Ook de extra old school tattoo designs die boven de bars hingen, konden onze goedkeuring wegdragen. Absoluut pluspunt: opnieuw extra plekken om te zitten, vaak zelfs in de schaduw – dat bleek absoluut nodig te zijn. Het was immers heet op zaterdag en zondag, maar je kreeg wél gratis water aan de togen tijdens de heetste uren. De stofwolken werden trouwens ook mooi gecounterd door op druk begane doorgangen een dikke laag boomschors te strooien, een hulpmiddel dat we tot nu altijd gebruikt zagen wanneer het regenachtig en zompig is op een festivalweide.

Wel een grote vernieuwing dit jaar was de overstap naar cashless. In plaats van tokens aan te kopen, kon je het festivalbandje opladen met ‘chains’ door de QR-code te scannen. Kijk, we zijn wat dat betreft zelf eerder old school en verkiezen de ouderwetse bonnetjes, maar we moeten mee evolueren. Er waren waarschijnlijk wel wat mensen bij wij het niet allemaal meteen vlekkeloos liep, maar over het algemeen ging het toch erg vlot. Er was zelfs gedacht aan een ‘groepskaart’ om tegemoet te komen aan de klachten die je vaak hoort over dat cashless verhaal, waar je niet meer even een bonnetje kan meegeven aan degene die drank gaat halen. Wie achteraf nog ‘chains’ over had, kon gewoon een terugbetaling aanvragen.

De valse noot rond de Prison Yard was dan ook niet te vinden bij de bars of de gekende signeerstand, de Aardschok-stand of de Rock Tribune-booth, maar wel bij de Monster Cocktail Bar, die zich daar tussenin gewurmd had. Zelden zo weinig rock ‘n’ roll vibe aan de voor- en achterkant van deze stand gezien, ze voelden zich precies niet thuis tussen de metalheads, maar dat is een persoonlijk aanvoelen. Hoe anders was dat bij de ‘randanimatie’ met een postapocalyptische Mad Max meets Hellfire meets BDSM vibe, met allerlei voertuigen, camouflage, uitbundige make-up en zotte outfits aan en rond het Fire Bird-podium, waar weer letterlijk vuur gespuwd werd. Uiteraard zagen we ook Officer Nice weer over het terrein marcheren, met zijn kliek Wardens in strakke leren pakjes die een feest voor het oog waren.

Het festival had dit jaar zelfs merchandise op maat van de 4 podia en El Presidio-bar in de aanbieding, er was meer keuze dan ooit tevoren in de El Hongo store. De Presidio had er trouwens ook nog een verdieping bij gekregen, het succes van deze bar blijft ons verbazen. Hoofdsponsor Safety Jogger zorgde voor een nieuwe attractie aan hun Prison Guard Tower: een death ride. Dat soort fratsen laat ons eerlijk gezegd koud, maar we zagen tot ’s avonds laat vaak mensen boven ons hoofd  zoeven dus er is duidelijk wel een publiek voor.  

Bij een festival zijn helaas altijd wijzigingen door onvoorziene omstandigheden, zoals bands die (dreigen) te laat (te) komen of moeten afzeggen omwille van medische redenen. Daar ontkwam Alcatraz dit jaar ook niet, zowel op voorhand als tijdens het festival zelf. Er was wel wat gemor toen Divided en Mushroomhead plots van plaats wisselden en velen daardoor die laatste gemist hebben omdat dit niet voldoende gecommuniceerd werd.

Over het algemeen kan je er wel van uitgaan dat de organisatie de affiche vakkundig in elkaar puzzelt en het is een moeilijke klus, maar hier en daar was het wel ongelukkig qua tijd en plaats of bands die grotendeels in dezelfde vijver vissen en tegenover elkaar geprogrammeerd stonden. De donkere EBM meets industrial van Combichrist in volle namiddagzon op de Prison Stage? Modder tegelijk met Monolord? De occulte rock van Coven en de industrial van Health in The Swamp? Hatebreed en Municipal Waste tegelijk? Maar goed, kiezen is altijd verliezen.

Of je nu liefhebber bent van classic, hard of glam rock, thrash, power, heavy, death, doom, black, prog, nu, industrial, alternative, stoner, sludge of post metal, punk, hardcore, metalcore, grindcore of deathcore: er was voor ieder wat wils! De absolute uitschieters die we zelf aan het werk zagen, waren Igorrr, Primus en Lamb Of God, wat een shows! Ook Combichrist, Monolord, Health en Amenra op vrijdag, Your Highness, Biohazard, Hatebreed, Testament en Orbit Culture op zaterdag en Turpentine Valley, Hemelbestormer en Animals As Leaders op zondag maakten een uitstekende indruk. We hoorden ook andere erg lovende commentaren over Sacred Reich, Channel Zero, Psychonaut, Ronker, Castle Rat, Creeper, Alcest, Misþyrming & Nergal, Paleface Swiss.

Op de eerste festivaldag werd al een hele lading namen voor volgend jaar gelost en intussen zijn er al tickets te koop. Met namen als Mercyful Fate, Europe, Cavalera, Halestorm, HammerFall, DevilDriver, Madball en Nile weet je nu al dat je er volgend jaar toch gewoon bij wil zijn?

Rev: JS & TV

Pics: Steven T’joen

Opeth

30/07/2026 - Olt Rivierenhof, Antwerpen

Full photo report here! 

Het prachtige decor van het park in Provinciaal domein Rivierenhof en het sfeervolle openluchttheater, aangename temperaturen zonder loden hitte of brandende zon en de meesters van de progressieve metal: alle elementen waren aanwezig voor een zeer geslaagde concertavond! Het was dan ook op een haar na uitverkocht en dat uitte zich op voorhand al aan het Kasteel waar het terras vol zat met fans in zwarte bandshirts. Eens de deuren van het OLT zelf openden, stond er dan ook een hele lange rij aan te schuiven maar dat was het allemaal dubbel en dik waard. Voorprogramma Hällas was niet veel meer dan een hapje op voorhand maar de heren van Opeth bewezen exact 2 uur lang dat ze als live-band helemaal aan de top van het genre staan.

HÄLLAS draait intussen toch ook al 15 jaar mee en je moet wel iets in je mars hebben op mee op pad te mogen gaan met de headliners. Toch was het voor ons de eerste kennismaking met dit Zweedse gezelschap, dat met zijn opvallende outfits zo uit de jaren 70 leek weggelopen. Muzikaal bewegen ze  zich tussen hard rock en heavy metal met een progressieve toets en op papier klonk dat allemaal veelbelovend. In de praktijk viel het zeker niet tegen, want het luisterde op zich wel lekker weg en we moesten vooral aan Uriah Heep denken. Het bleef alleen nooit echt hangen, kon niet de aandacht naar zich toe trekken en werd daardoor helaas niet meer dan achtergrond, terwijl de concertgangers gezellig keuvelden, (oude) vrienden ontmoetten en een drankje haalden.

We zouden het je vergeven als je soms een beetje schamper doet over OPETH en bijna arrogant hen zou links laten liggen. We betrappen er namelijk onszelf soms op. Niet omdat de band rond Mikael Åkerfeldt niet indrukwekkend zou zijn, maar nét omdat ze altijd top zijn. Ook al weet je elke keer wat je zal krijgen, toch kunnen we ons geen enkel concert van het Zweedse vijftal herinneren dat niet indrukwekkend was.

De technisch onderlegde death metal die verrijkt wordt met progressieve en rustigere, folky passages. De stevige grunt maar ook prachtige, warme stem van Mikael. Zijn vier kompanen die alles al even makkelijk doen lijken als hun aanvoerder. De heerlijke, droge humor en interacties met het publiek van de frontman. Serieus, als hij ooit besluit als komiek op tour te gaan, dan zitten we ook op de eerste rij. Hij grapte bijvoorbeeld wat we vonden van Hällas en voegde eraan toe ‘dat ze hen gevonden hadden in Stonehenge’! En toen hij vertelde welke vinylplaten hij die middag gekocht had en iemand in het publiek hem toeriep dat hij daarmee aantoonde dat hij oud aan het worden was, kreeg die meteen een droge ‘ik luisterde al naar Morbid Angel voor jou’ rond de oren.

Bij een band met inmiddels 36 jaren en 14 albums op de teller, kan je altijd discussiëren over en voorkeuren hebben voor de setlist. Hoewel de tour dezelfde titel draagt als het laatste album ‘The Last Will and Testament’, kregen we daar toch maar 3 nummers (§1, §7 en §3) uit te horen. De 9 andere nummers kwamen uit 9 verschillende albums, waarmee toch het grootste deel van de discografie vanaf het album ‘Still Life’ mooi aan bod kwam. Toen Opeth om stipt 23.00 uur afsloot, hadden we exact 2 uur aan fantastische nummers te horen gekregen, waarbij voor ons ‘The Grand Conjuration’, ‘§3’, ‘The Drapery Falls’ en uiteraard bisnummer ‘Deliverance’ er nog bovenuit staken.

Grote klasse!

Pics: Lise Leynen

Review: Joris Smeets

Dour Festival

19/07/2026 – Dour

Amenra - Interpol- Pendulum - Sean Paul - High-Vis - Eosine and many more...

Full photo report here!

Pics: Gino Verhaeghe

SJOCK 50

10, 11 en 12 JULI 2026 @ GIERLE

- Full photo report Zaterdag

- Full photo report Zondag

Een halve eeuw oud en toch springlevend? Dat kan alleen maar het Sjock-festival in de niet-zo-stille-Kempen zijn! 50 jaar lang een middelgroot, alternatief festival blijven organiseren in een land waar we rijk bedeeld zijn wat festivals betreft: hulde en een diepe buiging voor de organisatie die dat klaar krijgt. Meer zelfs, die daarmee absolute wereldsterren en -hits naar de verdorde, stoffige grasvlakten van Poeyelheide wisten te halen. Dat doen ze nooit alleen, want zowel de artiesten als de organisatoren zelf benadrukken dat ze dit mee te danken hebben aan de vriendelijke vrijwilligers en de trouwe schare bezoekers die, dixit gitaarheld Cedric Maes, ‘ook naar een of ander groter kutfestival hadden kunnen gaan’.

De hittegolven die Europa al wekenlang in de ban houden, zorgden voor 3 broeierig hete dagen met parelende hoofden en glinsterende armen van het zweet waar er geschuild werd voor de blakende zon tussen bomen en onder tentzeilen. Het was dus een kwestie van goed hydrateren maar dat leren ze in de Kempen gelukkig van jongs af aan! Zo bleef er toch veel energie over om te geven aan de weer talrijke uitstekende bands. Alle slogans van het festival werden weer waargemaakt: dit IS ‘ons rock ‘n’ roll hoogtepunt van het jaar’, het gaat vaak over ‘snelheid en kracht’ en ‘rock ‘n’ roll is hier om te blijven’.

Voor deze speciale jubileumeditie pakte Sjock uit met een affiche tjokvol grote namen en ‘speciallekes’, die bijwijlen zorgden voor wildenthousiaste, luid meegebrulde klassiekers van artiesten die vaak ook al vele jaren op de teller hebben staan. Het was dus een ode aan 50 jaar geschiedenis van rock ‘n’ roll in de brede zin, met natuurlijk ook weer veel aandacht voor een brede waaier aan muzikale genres zoals rockabilly, garagerock, punk, punkrock en hardcore, maar ook country and western, honky tonk, blues, surf, ska en zelfs cumbia en mariachi! Opvallend was dat die ‘andere’ genres, die normaal vooral in de Titty Twister-tent hun plek vinden, dit jaar vaak naar de Bang Bang Stage uitweken of zelfs de Main Stage innamen, omdat er gewoonweg te veel grote namen een plekje moesten krijgen.

Dag 1 op vrijdag stond voor velen helaas in het teken van de verloren WK-voetbalwedstrijd van de Rode Duivels tegen Spanje en daardoor misten ook wij JD McPherson en The Lords Of Altamont, maar Mariachi El Bronx tekende daarvoor al voor een eerste absoluut hoogtepunt en Chris Isaak toonde zich erna een hele grote meneer. Op dag 2 genoten we het meest van Bob Log III, The Datsuns, The Bronx, The Kids en Southern Culture On The Skids. En hoewel zondag in het teken stond van de ‘Queen of Rock 'n' Roll’ Joan Jett and the Blackhearts, bleek het toch eerder een klein kroontje te zijn - het was Mike McColgan die zich tot koning van de slotdag kroonde met eerst Street Dogs en ’s avonds zijn Bomb Squad. Ook Sjock's Rendez-vous band, Angry Zeta, The Paranoiacs en Los Skarnales bezorgden ons een energieopstoot en een brede smile.

Het lijkt ons evident dat de organisatie voor deze 50-jaar-jubiluem-line-up serieus diep in de portemonnee en misschien wel de reserves heeft moeten tasten. Dan zijn er volgend jaar misschien minder ‘grote namen’ maar dat maakt eigenlijk geen zier uit. Er staan immers elk jaar weer oude en nieuwe parels om te ontdekken en we hopen dat het publiek van Sjock volgend jaar weer trouw zal komen meezingen, moshen, in circle pits lopen, skanken, swingen en rock ‘n’ rollen, maar ook flink doordrinken, het zotteke uithangen en gewoonweg een zalig weekend beleven.

VRIJDAG 10 JULI

Minko (Main Stage) is ideaal als starter bij dit warme zonnige weer met een fijne mix van rhythm and blues, country, soul en rock 'n' roll.

Met Mariachi El Bronx (Main Stage) kregen we meteen een van onze persoonlijke hoogtepunten! Dit is eigenlijk een zijproject of alter ego van The Bronx, waarbij 4 van de 5 leden hier versterking krijgen van 4 andere muzikanten en zalige, échte Mariachi muziek maken. De 8 dragen een typisch, statige kostuum en brengen met allerhande formaten van snaarinstrumenten, percussie, trompetten en viool catchy nummers als 48 Roses, Cell Mates en Revolution Girls. In deze formatie is het een eerste keer, maar de band komt al lang op Sjock en noemt het ook een festival voor muziekliefhebbers zonder influencers in zicht. Met de fijne boodschap: ‘en als je een influencer ziet, klop die dan maar in elkaar’. Een band naar ons hart!

De zeer bevallige, kleine zangeres Emily Nenni (Titty Twister) brengt met haar band heel innemende honky tonk – inclusief lapsteel gitaar – met country, soul en Southern invloeden, die wel iets teveel in hetzelfde gezapige tempo blijft hangen.

Voor één keer moet de muziek schuiven, want België speelt niet vaak een kwartfinale op een wereldkampioenschap voetbal. Op groot scherm maar zonder geluid staan we met honderden op elkaar gepakt, met wanhoop bij het eerste doelpunt van Spanje, euforie bij de gelijkmaker van de Rode Duivels, gevloek op spelers die zwak spelen en mogen blijven staan (Doku, kuch kuch), bezorgdheid bij wissels en uiteindelijk de grandioze ontgoocheling bij het winnende doelpunt van La Roja.

Gelukkig staat er met Chris Isaak (Main Stage) een klepper van internationaal formaat klaar om de aandacht op te eisen. De man staat zelf strak in het pak en wordt gesteund door een ervaren band die klassieke rock ‘n’ roll verrijkt met invloeden uit country. De grootste hits leunen echter op een smeulende mix van blues, surf en pop en dat zorgt voor een gevarieerde set. Al snel in de set volgt het luid meegebrulde Wicked Game, een onverwoestbare klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek die voor collectief kippenvel zorgt. Met covers van Pretty Woman en Can’t Help Falling in Love en topnummers als Blue Hotel en Baby Did A Bad Bad Thing blijkt dit een uitstekende headlinershow.

ZATERDAG 11 JULI

Bands van Down Under die het gaspedaal helemaal induwen, zijn altijd welkom op Sjock. Straight Arrows (Main) brengt catchy punkrock á la Ramones, met garage en een beetje psychedelische invloeden en vaak met 3 gezongen.

Bob Log III (Titty Twister) lijkt met zijn pak en motorhelm op een stuntman, maar hij is een band op zichzelf. Hij tokkelt en slidet op zijn gitaar, bedient drum met zijn voeten en zingt in de microfoon die onder zijn helm gemonteerd is. Er zit veel vervorming op zijn stem en in combinatie met de ritmes en intensiteit van punk klinkt de swampy bluesrock heerlijk vuil en soms wat rommelig. Seasick Steve on steroids, of zoiets?

We zagen The Datsuns (Main Stage) de voorbije jaren al enkele keren en dat was telkens een feest van energieke, stampende 70’s rock ‘n’ roll. De gitaristen en bassist laten de lange haren wapperen in de wind en razen door, met uiteraard ook plaats voor de hit MF from Hell.

The Courettes (Titty Twister), dat is een garage rock koppel dat zijn zwart-wit look naadfijn in orde heeft: hij aan witte drums en zang, gekleed in een zwart pak en bijhorend halsdoek en petje, zij bespeelt een zwart-witte gitaar en zingt, gekleed in zwart-witte jurk en boots met een witte strook in haar zwarte haren. Het luistert wel lekker weg maar echt vasthaken? Nee, dat doet het niet.

The Bronx (Main Stage) was hier al vaker van de partij met zijn hardcore punk rock ‘n’ roll. Zanger Matt, die er door zijn lachje toch altijd als een ondeugende sloeber uitziet, durft de vinger op de wonde te leggen: dit is niet het festival voor de jonge mensen, maar Sjock is zoals in de spiegel kijken en beseffen dat we samen ouder geworden zijn. Maar de kleinere festivals zoals deze, dat is wel waar het hart van de muziek ligt! Dat houdt hem zeker niet tegen om interactie te zoeken en het publiek in gang te krijgen en dat is niet al te moeilijk bij deze stampers.

Met Jon Spencer (Titty Twister) staat er een grote naam eigenlijk al verrassend vroeg op het schema en dat lokt opvallend veel volk in en rond de tent. Een piekfijn uitgedoste gentleman naast het podium, maar met zijn 2 kompanen brengt hij vuile, noisy bluesrock.

Laat je niet verrassen door Volare als intro, want SONS (Main Stage) knalt er meteen goed in met Do My Thing, dat het terecht goed doet op de radio. Zeer fijne, catchy, garage punk rock die het nog veel verder kan schoppen. 

Deke Dickerson & The Whippersnappers (Bang Bang Stage), gekleed in blauw pak en cowboyhoed, en zijn drummer, gitarist en contrabassist in old timey outfits die helemaal bij de muziek passen, brengen een uitgekiende, muzikale hutsepot. We horen country en honky tonk met invloeden uit surf, blues en vooral rockabilly.

50 jaar Sjock, 50 jaar The Kids (Titty Twister), dat is dubbel feest! Vanaf de eerste minuut zit het er boenk op: het viertal bewijst dat leeftijd ook maar gewoon een nummer is. Dat The Kids invloedrijk  maar ook vandaag nog relevant zijn, bewijzen ze met hun stevige maar altijd catchy punk. Met een heerlijke sound alleen kom je nergens, het zijn de songs die het hem doen en daarvan hebben deze punkers er in overvloed. Bloody Belgium, There Will Be No Next Time, de cover If The Kids Are United, Fascist Cops en Do You Love the Nazis worden allemaal uit volle borst meegebruld en krijgen zeer veel en luid applaus.

Osees (Main Stage) is een zeer productieve, gerespecteerde band die met 2 drummers, een gitarist, een bassist, een keyboardspeler en backing vocaliste een atypische line-up heeft. Ze brengen psychedelische garage rock die niet echt geschikt is voor de casual luisteraar, je moet je er echt in onderdompelen

Dan liever Surfer Joe (Bang Bang Stage), die samen met zijn drummer en bassist dezelfde strakke outfit draagt: wit hemd, zwarte strik en rode jas met zwarte randen. Het lijkt een beetje alsof ze in een casino werken, maar iedereen wint met de heerlijke surf die past bij dit zwoele weer.

Southern Culture On The Skids (Titty Twister) draait ook al ruim 30 jaar mee en het trio heeft een herkenbare eigen stijl ontwikkeld met invloeden uit rock ‘n’ roll, surf, folk, garage rock, blues en country. Camel Walk was een alternatief hitje halverwege de jaren 90 en een hele hoop dames mogen hierbij mee op het podium dansen.

Met Cock Sparrer (Main Stage) komt een van de originele Britse Oi! en punk bands nog eens langs op Sjock. Voor de laatste keer? Dat is niet echt duidelijk, voorlopig lijkt de band nog door te gaan zolang de gezondheid het toelaat. Drie van de vijf heren op het podium zijn amper uit elkaar te herkennen als ‘elder skinheads’ maar hun energie is bewonderenswaardig. De sing-a-long’s volgen elkaar op.

Slacktone (Bang Bang Stage) is een zeer ervaren surfrock trio, dat zie je zo aan de heren. Maar dat hoor je ook, want het gaat nog lekker hard vooruit. Niet vernieuwend maar toch heel fris klinken ze, die old geezers. Totally rad, dude!

We bekennen dat The Ravenonettes (Titty Twister) eigenlijk altijd aan ons voorbij zijn gegaan. We wisten dus niet écht wat te verwachten, maar ‘een mix van noise pop, indie rock en rock ‘n’ roll’ kan dan ook vanalles zijn. De luide, noisy en zelfs bijna industriële aandoende sound door de nerveuze beats en ijle synths, die hadden we niet verwacht. Het is donker en we horen ook invloeden uit shoegaze. Stilaan klinken ook wat rockinvloeden door en slecht is het zeker niet, maar het voelt wel wat out of place hier.

The Toy Dolls (Main Stage), dat is nog een grote naam die al decennia lang meedraait. De catchy punkrock van het trio met groene en/of wilde, stekelige haren, is redelijk eenvoudig, maar gaat er wel in als zoete koek. Er wordt veel en luid meegezongen met nummers als Lambrusco Kid en uiteraard de cover van Nelly The Elephant. De heren zingen alledrie, spelen strak en huppelen energiek op de aanstekelijke ritmes en tonen zich zo een zeer entertainende headliner.

ZONDAG 12 JULI

We starten onze laatste dag met Sjock's Rendezvous Band (Main Stage), een soort all-star band met Cedric Maes (gitaar, zang), Kevin Maenen (bas) en Alessio Di Turi (drum) die we alle drie kennen van onder andere The Sore Losers, Peter van Elderen (gitaar, zang) van Peter Pan Speedrock en Steven Gillis (gitaar, zang) van Fifty Foot Combo. Ze spelen covers van bands die volgens hen op Sjock hadden moeten spelen en nodigen daarvoor ook nog een aantal gastmuzikanten en -zangers uit. Overkill (Motörhead), Where Eagles Dare (Misfits), I Put A Spell On You (CCR), Kick Out The Jams (MC5) en Green Machine (Kyuss) zijn enkele fijne songs die we te horen krijgen. 

Dit is de enige show op deze tour die Street Dogs (Titty Twister) speelt, verder spelen ze alleen als The Bomb Squad. Voor die gelegenheid is Rick Barton, originele gitarist van Dropkick Murphys, toegevoegd aan de band. Dit is street punk van de bovenste plank, met fingerpoints en sing-a-longs. . Toch is er ook ruimte voor Free, een emotioneel, folky nummer met akoestische gitaar en mondharmonica dat wordt opgedragen aan de overleden moeder van zanger Mike McColgan. Zalige show!

Cosmic Psycho's (Main Stage) deed zijn kunstje van toen ze hier in 2024 stonden gewoon nog eens over. Ze zien er eigenlijk een beetje uit als drie bompa’s die straks gaan vissen, maar deze Australische helden zetten wel weer een stevige performance neer die toont dat ze wel weg weten met stevige punk en rock ‘n’ roll die lekker overstuurd klinkt.    

Het Argentijnse viertal Angry Zeta (Bang Bang Stage) brengt met contrabas, percussie, banjo en gitaar een mix van folk en hillbilly country met opruiende ritmes en grappige teksten die door de verschillende bandleden afwisselend in Engels en Spaans gezongen worden. De laatste 2 nummers zijn goed om een volksfeest en/of een revolutie te doen uitbarsten!

Zeke (Titty Twister) geeft live een zekerheid: razende punkrock ‘n’ roll gespeeld door 4 ruige, ongewassen angry old men. Gashendel open en zie maar dat je kan volgen, alles gaat aan een ziedende vaart voorbij en tientallen korte nummers lopen in elkaar over.

De immer sympathieke Rafke Stevens, die steevast de bands op de Main Stage aankondigt, mag dat nu doen voor de reünie van zijn eigen band: The Paranoiacs. De heren zijn er sinds 2010 mee opgehouden maar vandaag brengen de broers Hans en Rafke de ‘Vlaamse Ramones’ nog eens terug voor deze jubileumeditie. Het vijftal blinkt uit in punkrock en garage rock met een hoog meezinggehalte, klinkt erg luid en stevig. Vanaf opener ‘I Wanna Be Loved’ krijgen ze die liefde ook van de’ iets oudere jongeren’ in het publiek en dat is absoluut verdiend.

Met Nick Olivieri staat er bij Dwarves (Titty Twister) nog een hele grote naam op het podium. Deze band draait natuurlijk ook al lang mee en dus moet je hen niets meer leren over furieuze, high speed punk. 

L7 (Main Stage) werd in de jaren 80 in LA gevormd en het was toen echt nog niet vanzelfsprekend om iets te bereiken als band die bestond uit 4 vrouwen. Maar met hun compromisloze attitude en dito sound, die het midden hield tussen punk en grunge, konden ze meesurfen op de golf van succes voor allerhande alternatieve muziek begin jaren 90. Met enkele sterke albums en zelfs een dikke hit dwongen ze hun plek zelf af. Tegenwoordig zien de dames er wat gepolijster uit en we moeten helaas ook toegeven dat er wat minder scherpe kantjes en energie in de performance zaten. Dat neemt niet weg dat opener Andres, enthousiast meegezongen wereldhit Pretend You’re Dead, Shitlist en Fast and Frightening nog altijd fantastische nummers zijn.

Beste show van het weekend? Die eer moeten we waarschijnlijk geven aan Mike McColgan and the Bomb Squad (Titty Twister). Dezelfde 5-mansbezetting als bij Street Dogs, maar deze show staat volledig in het teken van het fenomenale debuutalbum van Dropkick Murphys, ‘Do Or Die’, dat de heren vandaag spelen. Zanger Mike en gitarist Rick waren mee verantwoordelijk voor die klassieker en betonen nu hun eer aan die fantastische nummers. Vanaf het doedelzakintro, door Firefighter Rob die doorheen de set af en toe komt opduiken en ook tin whistle speelt, en het moment dat de band invalt bij Do Or Die, is het één langgerekte feest van herkenning en sing-a-longs. Caught In A Jar, Memories Remain, het emotionele Far Away Coast dat voor kippenvel zorgt, Fightstarter Karaoke, Barroom Hero, de traditional Finnegan’s Wake, Boys On The Dock en Skinhead On The MBTA: het zijn allemaal kleppers in ons boekje. We delen hier een perfecte score uit.

Toch wel bucketlist materiaal, afstrepen dat we Joan Jett & the Blackhearts (Main Stage) live aan het werk kunnen zien. Dit is rock ‘n’ roll royalty. Was het contrast met de energie van het voorgaande te groot? Nee, na een tijdje moesten we toch vaststellen dat Joan Jett en haar band best wel lekker klonken maar dat de echte power ontbrak. De allerbeste zangeres is ze nooit geweest en dat stoort ook niet, haar stem had wel nog dat herkenbare rauwe maar klonk niet heel krachtig. Bij de iets mindere nummers klonk de eenvoudige punk/pop/rock daardoor wel wat saai. Gelukkig vielen al die bewaren wel snel weg bij fantastische nummers als Cherry Bomb, Do You Wanna Touch Me, You Drive Me Wild aan het begin van de set en het fantastische vierluik I Love Rock ‘n’ Roll, Crimson and Clover, I Hate Myself For Loving You en Bad Reputation aan het einde.

Wat een feest bij Los Skarnales (Titty Twister) uit Houston, Texas om deze editie van Sjock uit te zwaaien! Weer zo’n formidabele band die ik hier leer kennen en die blijkbaar al 30 jaar bestaat. Met 8 muzikanten, drum, bas, gitaar, toetsen, 2 blazers en 2 zangers (die ook af en toe percussie spelen), brengen ze een serieus rockend, swingend, soulvol geheel. Ska is de basis, gekruid met andere genres zoals reggae, rockabilly, punkrock en…cumbia. Het gaat vooruit met een ongelofelijke, opzwepende energie en we komen oren en ogen tekort. Het ideale pepmiddel om na 3 vermoeiende dagen met een grote glimlach ‘bedankt en tot volgend jaar’ te zeggen.

Pics: Lise Lynen

Rev: Joris Smeets