MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
08 OKT
Rave Rebels 2022
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
22 OKT
Troyfest
23 OKT
Kansas
24 OKT
AlexisonFire
26 OKT
Paradise Lost
30 OKT
Samhain 2022
02 NOV
Blue Oyster Cult
03 NOV
Bon Iver
06 NOV
Rise Against
08 NOV
Converge
08 DEC
Volbeat
10 DEC
BFTP 2
08 FEB
Manowar
28 FEB
Bring Me The Horizon
14 MEI
Roger Waters 2023
12 JUN
Ozzy Osbourne 2023
04 AUG
Rammstein 2023

The odd man

Onze ouwe op stap: Alcatraz


 

 

Alcatraz Festival 2022 – Vrijdag 12 augustus

 

Motsus

Het Belgische MOTSUS mocht aftrappen in de La Morgue . Het trio brengt instrumentale psychedelische stoner/sludge. De songs hebben een riffbasis en de basgitaar/drum motor draait op volle toeren. Er wordt strak gespeeld. De ene song heeft wat meer avontuur in zich dan de andere. De band geniet van hun spel en dat is positief. MOTSUS is ook visueel zeer genietbaar.

 

HANGMAN’S CHAIR

Deze doomband gooit sludge en stoner mee in hun blender. Het resultaat dat dit Franse viertal op het podium van de Helldorado neerzet is werkelijk verbluffend. Neem daarbij het fantastische stemgeluid van gitarist Cedric Toufouti en je krijgt een product dat af is. Hangman’s Chair kan het publiek volledig meeslepen in hun uitstekende songs. Het is een plezier om die mannen aan het werk te zien. Hangman’s Chair blijkt achteraf een hoogtepunt van de dag te worden. Uitstekende band.

 

ULI JON ROTH

Deze oude rot brengt een verrassende Scorpions set op de Prison stage. Lef heeft ie wel. Hij trapt af met The Sails of Charon wat bij zijn eerdere optredens eigenlijk de afsluiter was. Verder passeren o.m. In Trance, Pictured Life, We’ll Burn The Sky, Catch Your Train en Bob Dylan’s All Along The Watchtower, uiteraard in de versie van Jimi Hendrix, wordt uitstekend gebracht. De muzikanten rondom Roth zijn van topniveau. De bassist/zanger (!!) neemt de lead voor zijn rekening gesteund door de toetsenman die  eveneens over een zeer goede stem beschikt. Roth’s tweede gitarist (!!) speelt de pannen van het dak. Alle harmonieën klinken super. ULI JON ROTH verkeert in topvorm. Het publiek reageert zeer enthousiast.

 

COWBOY’S and ALIENS

Monolord cancelled. Alweer. Gelukkig viel deze afgelasting goed mee want we kregen niemand minder dan onze Belgische stonertrots COWBOYS and ALIENS voorgeschoteld. Zoals altijd hadden de heren er zin in en werd de Heldorado ingepakt. Het publiek vergat gewoon de extreme temperaturen. Hun opzwepende swingende stoner had de bovenhand. Frontman Henk liet de menigte uit zijn hand eten. Het werd opnieuw duidelijk gemaakt: COWBOYS and ALIENS stelt nooit teleur. Nooit.

 

 

 

VANDENBERG

Grote namen in de rockwereld laten zich altijd omringen door steengoede muzikanten. Bij VANDENBERG staat een frontman die de uitstekende zanger Mats Levén blijkt te zijn. Wat de songs betreft hoor je onmiddellijk waar VDB de mosterd vandaan haalt. Zeer opvallend was de gelijkenis met Zeppelin’s ‘Kashmir’. Nostalgie werkt. Reactie in het publiek bij ‘Burning Heart’ en ‘Here I Go Again’ (Whitesnake) . Verder klinkt VDB wat oubollig en passé. Uiteraard alles goed gebracht. Dat wel.

 

PENTAGRAM

Deze Amerikaanse band bestaat al sinds 1971. Een non-actief periode van drie jaar meegerekend. Hun mix van doom en heavy metal is gedateerd maar kan toch rekenen op een talrijk publiek in Helldorado. De frontman BOBBY LIEBLING is een attractie. Zijn oogballen imponeren iedereen. Dat heeft ook de cameraman die de videoschermen bedient gezien. De close-ups zijn niet te tellen. De leadzang van Bobby is echter van mindere kwaliteit. Van de hoofdnoten van de songs trekt hij zich niet aan. Dit is geen meerwaarde naar de nummers toe. Maar het stoort blijkbaar het publiek niet. Mij wel.

 

DOZER

Het was lang stil rond dit Zweeds gezelschap maar kijk. DOZER staat op Alcatraz en dat zullen we geweten hebben. De band is een pletwals. Hun stoner staat als een huis. Ze kunnen putten uit vijf full albums en tal van EP’s. Er wordt strak gespeeld. De La Morgue staat op zijn kop. Dit is een feest. Het headbangende publiek wordt verwend met een sterke set. Opvallend: veel muzikanten in het publiek. Van een voltreffer gesproken. Een hoogtepunt.

 

MY SLEEPING KARMA

Deze Duitse band heeft een eigen stijl. Meestal ietwat tragere songs met eenvoudig klinkende gitaarmelodieën. MSK zijn meesters in het bewerken van hun eenvoudigheid. Spacey klanken en allerhande snufjes maken de band uitzonderlijk. En als je die songs op de juiste manier kan overbrengen naar het publiek is het af. Daar had de band geen moeite mee in de La Morgue. De bandleden leven zich in in hun set en dat straalt van het podium. Na iedere song wordt het publiek uitzinnig. Wat een band. Wat een performance. Alweer een hoogtepunt.

 

 

 

 

 

KING BUFFALO

Na Desertfest 2021 is dit de tweede maal dat ik de band live aan het werk zie. Het trio uit New York zijn harde werkers. Drie albums uitbrengen in anderhalf jaar én toeren in Amerika en Europa. Je moet het maar doen. De band speelt een andere set dan op Desertfest. We mogen genieten van o.m. ‘Longing to be the Mountain’, ‘Hebetation’, The Knocks’, Eta Carinae’, Silverfish, Cerberus en Centurion. Tot grote verwondering van gitarist/zanger Sean MacVay wordt er voor het podium gecrowdsurfd dat het een lieve lust is.  Het geluid is zeer goed. De band speelt strak en gecontroleerd. Het gaat snel voor KB. Ze krijgen meer en meer aanhang. En dat is goed. En ja..alweer een hoogtepunt.

 

Alcatraz blijft ruimte creëren voor alle genres in het hard-rock en heavy metal gebeuren. Dat lukt de organisatie aardig en dat siert hen.

 

The Odd Man, 

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

 

Parkway Drive 

 

Vorst Nationaal, Brussel, 12/09/2022

 

Full photo report: Fb Dump Parkway Drive

 

Pics: Cindy Frey (Dump Magazine)

Meer lezen...

 

W-Festival, Oostende. 

 

Full photo report: 

 

W-Festival - Vrijdag 26/08/22

W-Festival - Zaterdag 27/08/22

 

 

Meer lezen...

 

Alcatraz Open Air 2022 

 

When the dust settles 

 

12/13/14 augustus 2022 - Kortrijk

 

 

Wat een weekend. Alcatraz Open Air maakte zijn naam als ruwe diamant der Belgische festivals op verschroeiende wijze wederom waar. Drie dagen lang van ’s morgensvroeg tot ’s avonds laat kregen we een line-up voorgeschoteld die niet de versmaden was. Binnenlands buskruit als Hippotraktor, Temptations For The Weak, Darqo en Cobra The Impaler werden afgelost door internationale kleppers als Ignite, Pro-Pain, Life Of Agony en As I Lay Dying. De nieuwe Helldorado-tent was een schot in de roos en kon goed gevuld op heel wat bijval rekenen. Daarnaast had je de headliners in de Swamp-tent en de Prison stage die deden waarvoor ze geboekt werden.

 

De sfeer was ongedwongen en uitgelaten. Festivalgangers van Luxemburg, Spanje, Brazilië, Kortrijk en omstreken verbroederden knuffelend onder een zinderende zon. Het stof van de Lange Munte steeg onder het voetengestamp omhoog om zich daarna in onze neus, oren en keel te nestelen. Er werd op tijd en stond gezorgd voor gratis water om het grind door te spoelen en de stembanden te smeren. Wie niet aan het keuvelen of zingen was, had een luchtgitaar of pitcher in de hand. We gingen iedere avond met een brede glimlach op het bestofte gezicht huiswaarts.

 

Now the dust has settled, blikken we tevreden terug en proberen we niet in het gapend zwarte gat gezogen te worden. De filmpjes op sociale media met David Attenborough-achtig commentaar zijn van het beste beeldmateriaal dat een festival ooit voortbracht.

 

De ticketverkoop voor editie vijftien is reeds afgetrapt.

 

Alcatraz u was wederom fantastisch.

 

Full photo report

 

Alcatraz Friday

Alcatraz Saturday

Alcatraz Sunday

Alcatraz Sfeer

 

More words & reviews: Dump FB Page

 

 

Pics & Words: BG - TV - ST (Dump Magazine) 

Meer lezen...

 

Dranouter Festival 2022

 

 

Full photo report: 

 

Dranouter Saturday

Dranouter Sunday

 

Pics: Koen Timmerman

 

Meer lezen...

 

Rammstein @ Park De Nieuwe Koers, Oostende

 

Der echte ‘Mannschaft’

 

Eindelijk was het zover. Na lang aftellen in ons beste Duits konden de lucky few één van de ticketmaster-beleggingen verzilveren. Oostende en de desbetreffende massa-event regelaars waren klaar voor de grootste volkstoestroom in de geschiedenis van de Koningin der Badsteden. Een slordige honderdduizend man, verdeeld over twee dagen tijd, zou komen opdraven én dat tijdens tourist season. Burgemeester Bart had zelfs een infoavond, om de gemoederen in de buurt te bedaren, georganiseerd. Nu het Duitse nationale voetbalteam zijn bijnaam kwijt is, kan die enkel nog weggelegd zijn voor Till Lindemann en zijn Mannschaft. Met de Flammazine in onze achterzak waren we klaar voor een Duitse pensenkermis met veel vuurwerk.

 

Onder de opgewekte tonen van Music For The Royal Fireworks van Georg Frideric Handel werd het spektakel genaamd Rammstein op gang getrapt. Armee der Tristen en Zick Zack, beide van het laatste album, dienden perfect als eerste luchtige amuses. De vele blije bakkes in het publiek en de gespannen gelaten van de plaatselijke brandweerlui waren het bewijs dat de sfeer goed zat. Met Links 2 3 4 en Sehnsucht schakelde de jukebox een versnelling hoger. Meezingers met een hoog oorwurmgehalte is dan ook sinds jaar en dag één van hun belangrijkste handelsmerken. Zeig Dich en Heirate Mich, twee van onze persoonlijke favorieten, waren ook aan de setlist toegevoegd. Niet de grootste hits uit de catalogus maar wel twee dijken van nummers die de huppelende vaart in het stuk hielden.

 

Tijdens deel twee werden alle kaarten op tafel gegooid. De Nord Stream gasleiding werd speciaal voor vandaag nog wat extra opengedraaid zodat de vele vlammen gretig het Oostendse luchtruim likten. Tijdens het tweeluik Deutschland en Radio werd er gebruld en gedanst dat het een lieve lust was. Rammstein moet zowat de grootste crowdpleasende band in de business zijn want wat daarna nog volgde was voer voor een voetenstampende fuif deluxe. Du Hast, Sonne, Ausländer, Du Riechst So Gut en Pussy werden tot in puntjes op een zwartgeblakerd dienblaadje afgeleverd en met open armen ontvangen. Bij de gestripte versie van Engel verhuisde de band even naar een eilandje in het midden van de mensenzee om onder oorverdovend applaus  in hun geliefde rubberbootje terug naar de hoofdbühne gedragen te worden. De bisronde liet de laatste twijfelaars, als die er nog waren, overstag gaan. Met de twee lijfliederen Rammstein en Ich Will werd het laatste grassprietje van Park De Nieuwe Koers omver geblazen. Verrückt, begeistert und sehr befriedigt konden we huiswaarts keren. 

 

Rammstein deed waar ze al vijfentwintig jaar voor geroemd en verketterd worden. Met makkelijke verteerbare tanzmetal een waar volksfeest organiseren.

 

 

 

Bg - Tv

 

Erik Weiss - Jens Koch

 

Meer lezen...

 

Simple Minds

 

30/07/2022 - Plaza De Toros, Murcia, Spain

 

Simple Minds celebrate 40 iconic years by embarking upon a major world tour coupled with the release of a career-spanning compilation ‘40: The Best Of – 1979-2019‘ 

 

Pics: Nin Fontenai

Meer lezen...

 

Rock Zottegem 

 

8-10 Juli 2022

 

Full photo report: 

Rock Zottegem - Vrijdag

Rock Zottegem - Zaterdag

Rock Zottegem - Zondag

 

 

 

Meer lezen...

 

Grensrock 2022

 

24/25 Juni, Menen

 

Full Photo report: 

 

Grensrock - Vrijdag

Grensrock - Zaterdag

 

 

Pics: Steven Tjoen - Tom Van der Stede.

Meer lezen...

 

Sinner's Day Summer

 

26 Juni 2022, Oostende

 

 

The Stranglers - Stabbing Westward - Red Zebra - Nosferatu - Merciful Nuns - Aesthetic Perfection

 

Full Photo Report: Sinner's Day Summer

 

Pics: Johan Vanparys

Meer lezen...

 

Live /S Live

 

Een nieuwe wind in festivalland.

 

Met het gloednieuw festival Live /s Live heeft ons Belgenland er alvast terug een topper bij.

Klinkende namen zoals o.a The National , Deus, Bazart en Duran Duran mochten de stempel drukken op deze eerste editie. 

 

Voor de oude knarren hier bij Dump, was het precies toch echt wel een throwback naar het fantastische Beach-Rock Festival en Belga Beach Festival van weleer. Het is niet evident om een open-air festival op poten te zetten  op eender welk strand aan onze Belgische kust, zowel klimatologisch niet, noch op vlak van logistiek. Menig ‘oudere’ festivalganger zal zich zeker nog de storm van 1993 herinneren die opdoemde vanuit de zee, bij de aanvang en gedurende het optreden van Depeche Mode destijds. Inclusief lichtshow, gedonder en vooral veel nattigheid, op het toenmalig Beach Festival. Het was een waanzinnig schouwspel, geen enkele lichtshow heden ten dage kan daar aan tippen. Door de wind, door de regen… Ingeborg ‘zong’ er een lied over. Gelukkig stond ze toen en nu ook niet op de line-up.

 

Qua geluid viel er niks op aan te merken, zeker geen sinecure met een zeebries die allerhande tonen naar de andere kant van de Noordzee kan knallen. Topwerk van de hedendaagse geluidstechniek(ers). Een visueel pareltje ook, het oog wilt natuurlijk ook wat.

 

Het was een enorm leuke, muzikale mengelmoes van genres, voor elk wat wils. Jong en oud kwam er aan zijn trekken. De bands hadden er vooral deftig zin in. De ene had wat meer last dan de andere, qua performance, maar hey… na 2 jaar chaos, heel begrijpelijk.

 

Kortom: Met glans geslaagd, Live /s Live!

 

Volgend jaar op dezelfde locatie, met vooral nog meer van dit? Heel graag!

 

Full photo report: 

 

Live /s Live - Dag 1

Live /s Live - Dag 2

Live /s Live - Dag 3

Live /s Live - Sfeer

 

 

Pics: Heidi Mares

 

 

 

Meer lezen...

 

Hellfest

 

Clisson (FR), 16-19/06/2022

 

Bienvenue à Hellfest!!

 

Voor wie de naam nog niet mocht kennen : het moet zowat het grootste metalfestival van Europa zijn, en vooral dit jaar: niet minder dan 350 (!) bands gedurende 2 opeenvolgende weekends en verdeeld over 6 podia werden voor deze editie geprogrammeerd. Waarom 2 weekends, hoor ik U al luidop denken? De uitleg is eenvoudig: edities van 2020 en 2021 werden door de pandemie uitgesteld en verplaatst naar 2022. Bijkomend moest er ook nog een jubileum gevierd worden, want dit jaar werd het festival voor de 15e keer georganiseerd. Wat doen Ben Barbaud (leading man van de organisatie) en de zijnen dan? Juist, 2 Hellfests op rij. Een mastodont van een project. Denk aan een vreemd liefdeskind van Graspop en Tomorrowland en je krijgt een idee van hoe het hier aangekleed wordt. Kosten noch moeite worden gespaard om het terrein in te kleuren en net die sfeer te geven waardoor festivalgangers blijven terug komen, en ook anderen aansporen om het evenement eens mee te maken. Een lokaal kunstcollectief zorgt voor al dan niet permanente kunstwerken die het terrein een soort Mad Max-feel geven; vooral het vallen van de avond is hier een hele gebeurtenis, want dan wordt alles wat maar enigszins in brand kan gestoken worden, ook daadwerkelijk in brand gestoken. Hell is fire and brimstone, juist?

 

De lineup is ook dit jaar weer eclectisch te noemen: van publiekstrekkers als Metallica en Guns ‘n’ Roses over gevestigde waarden als Judas Priest en Deep Purple naar de experimentele folk van Heilung, synthwave van Perturbator, doo-wop van Twin Temple en weer terug naar snoeiharde black en death metal als Watain en Death To All.  Werkelijk alles passeert de revue, en dat kan in huidige tijden van diversiteit alleen maar toegejuicht worden. De verschillende podia kregen elk hun eigen naam en subgenre mee en lopen per trio samen in de planning, zodat er niet te veel bands binnen een subgenre op hetzelfde moment spelen. Heel erg pienter uitgewerkt, en dit zorgt ervoor dat je wel altijd iets volgens je smaak vindt om te gaan bekijken.

 

Eens aangekomen op donderdag bleken er indrukwekkende maatregelen genomen om de festivalganger en vooral de buurtbewoner het zo comfortabel mogelijk te maken. Iedereen in Clisson heeft wel iets met het festival: van vrijwilliger tot zelfs het eigen huis of  de eigen tuin openstellen voor iedereen die het wenst, en dan kan je maar beter hun opmerkingen ter harte nemen. Waar bij vorige edities er een stoet van wildkampeerders en -parkeerders was, bleken de omliggende straten gevrijwaard van dit alles. Een verademing voor velen, kan ik me voorstellen. De winkels in het oude stadscentrum staan helemaal in het  teken van Hellfest. Bakkers maken speciaal brood met het HF-logo in verwerkt, brasserieën bieden speciale menu’s aan en in iedere vitrine is wel iets opgezet wat HF of metal uitademt.

 

In de late namiddag begint het feest al op het marktplein van het festival. Talloze onbekende beginnende bands spelen hier ten dans, en net voor het mini-podium is zelfs een worstelring opgericht waar lokale Hulk Hogans de show verzorgen. Best vermakelijk allemaal, maar waar iedereen vooral voor komt, is de muziek natuurlijk. Die begint pas echt op vrijdagmorgen. Nog even geduld dus, waarbij men de tijd nuttig kan besteden door langs te gaan bij de barbier, verschillende platenlabels of muziekmagazines. Hier en daar kan je zelfs instrumenten uitproberen, mocht je dat willen. Ik verkies redelijk vroeg onder de wol te gaan om zo vrijdag wat uitgerust aan een drukke dag te kunnen beginnen. Alhoewel, veel wol komt er niet aan te pas; het weerappje op mijn telefoon voorspelt voor het volledige weekend +35°C. Dan is in een tentje slapen best wel een beproeving.

 

Eindelijk! Dag 1! Het branden in de hel kan aanvangen! Eerlijk zo voelt het ook: mijn weerapp geeft ondertussen 37°C aan. Gelukkig is er verkoeling in verschillende vormen: er is een bosje genaamd Kingdom of Muscadet waar de oververhitten wat schaduw kunnen opzoeken; enorme ventilators geven een deugddoend mistje af en last but not least; de 2 regendouches midden op het terrein. Muzikaal trappen we af bij de Warzone waar IN OTHER CLIMES garant staan voor een vette pot metalcore, ik hoor Slayer en NYHC invloeden, en ik hoor ook dat er leentjebuur gespeeld wordt bij zowel Madball (Set it Off) als Machine Head (Blood for Blood). Dat kan de pret echter niet bederven en ondanks het vroege uur en zengende hitte geeft het publiek alles. Op naar Main Stage 2 waar LAURA COX  potige bluesrock brengt. Ondanks haar jeugdige leeftijd klinkt ze zoals ze zomaar uit de jaren 70 kon geplukt zijn. De spelvreugde spat er vanaf en haar set is wat mij betreft al een eerste hoogtepuntje. We wandelen de Temple binnen waar NUMEN retestrakke black metal de wei aan het inblazen is. Bij nadere inspectie blijkt de wei onder Valley en Temple dit jaar geasfalteerd te zijn. Toeval of niet; waar bij eerdere edities in zowel beide tenten het geluid wat blikkerig aanvoelde, is dit door deze ingreep helemaal verholpen. Een kraakheldere sound; over al de podia trouwens. Over de Altar gesproken; volgende aan de beurt is ENFORCED. Een half nummer ver en je voelt dat de Power Trip sfeer verder leeft in deze band. Moeilijk om niet het volledige optreden te staan headbangen.Terug naar MS2 voor LEPROUS. Hier kan ik niet anders dan lyrisch over worden. De band is ondertussen van progdeath band geëvolueerd naar een meer poppy sound, maar wat een nummers. Wat een muzikanten. Wat een zanger. De thermometer wijst ondertussen een graad of 40 in de zon aan, maar deze Noren doen me een heel optreden kippenvel krijgen. Afgesloten wordt er met het oppermachtige “Slave”, mijn favoriete nummer uit hun oeuvre. Op naar GATECREEPER in Altar. “We live in the desert, we like it this way”, alludeert Chase Mason op de nog stijgende temperaturen. Aan hun deathmetal kan je het alvast niet horen, want de sound lijkt zo weggelopen uit Zweden. Denk aan Dismember en Entombed om een idee te krijgen waar deze heren voor staan.THE GREAT OLD ONES uit Bordeaux in de Temple. Teksten en muziek van deze band is volledig gebaseerd op het werk van HP Lovecraft. Aggressieve black, maar dan met een net iets andere sfeer dan hun Noorse collega’s. “It’s a bit chilly, I know”, nu al legendarische woorden van OPETH-frontman Mikael Akerfeldt. Hij beklaagt zich dat ie zich niet meer in zijn element voelt omdat ze hem blijkbaar opgedragen hadden wat minder te praten, en dus bijgevolg minder grapjes te maken, tussen de nummers door. Geen nood, dan wordt er maar meer muziek gebracht. Er wordt gekozen voor een iets stevigere set met onder andere “Ghost of Perdition” en “The Drapery Falls”, maar climax van de set blijft toch afsluiter “Deliverance” met een ronduit geniale outro. ROTTING CHRIST staat al sinds jaar en dag garant voor een Grieks ùetalfeest. Zonder sirtaki weliswaar. Dat frontman Sakis een halve set lang gitaarproblemen heeft, lijkt de band niet uit hun lood te slaan. Nummers uit de volledige 35-jarige carrière van de band komen aan bod en voorlopig lijkt de band geen ouderdomsverschijnselen te vertonen, integendeel. Alle geluk van de wereld want net voor PRIMORDIAL ren ik een stelletje Ierse vrienden tegen het lijf. Geen toeval, want eerder vernoemde band zijn landgenoten van hen. Opener “Where greater men have fallen” krijgt de tent meteen in beweging, en dit valt niet meer stil gedurende een opzwepende set. Tot en met afsluiter “Empire Falls” blijft zanger Alan Averill, Nemtheanga voor de vrienden, alles inzetten om iedere ziel voor zich te winnen. Schitterende liveband dit. De innerlijke mens dient ook wat versterking te krijgen en zo komt het dat ik pas naar het einde van de BARONESS-set de Valley nader. De tent zit tjokvol maar geen nood, aan de ingangen van iedere tent hangt een groot scherm waar optredens perfect kunnen gevolgd worden. Het beklijvende “Eula” wordt luidkeels meegezongen en topgitariste Gina Gleason is een attractie op zich. De nacht valt en dan komt ook ABBATH piepen. De man lijkt over de jaren een karikatuur van zichzelf geworden, Erg rommelig gespeelde nummers; misschien komt het door ‘s mans vele crabwalks, dit kan me niet bekoren. Gelukkig komen er Immortal klassiekers als “One by One” en “Withstand the Fall of Time” langs of ik was al een tijdje naar iets anders gaan kijken. Ach, het kan niet altijd prijs zijn ook natuurlijk. Mijn afsluiter van de dag is DEATH TO ALL. De tributeband voor de helaas veel te vroeg overleden Chuck Shuldiner krijgt ondanks het late uur en de pokkewarme dag iedereen nog eens in beweging en op de tonen van “Pull the Plug” beslis ik om mijn stekker ook uit deze dag te trekken.

 

Dag 2. Een snelle blik op mijn weerapp vertelt me dat er in de namiddag 40°C voorspeld worden. Gelukkig is mijn planning deze dag iets rustiger en dat geeft me tijd om wat rond te kuieren door de metal market en ook de eetgelegenheden wat onder de loep te nemen. Waar is de tijd wanneer men op een festival enkel de keuze had tussen frieten of hamburgers? Ik zie Argentijse BBQ, Indische stoofpotjes, raclette, spätziflette, pasta, halve kip+friet, vegetarisch en veganistische opties, eendeborst, moules frites en zelfs een heuse oesterbar. Onmogelijk om hier honger te lijden. Dezelfde wandeling brengt me ook bij de Muscadetbar waar de lokale wijnen verkocht worden. Je kan zelfs de optie nemen om deze in een kannetje (pichet) van 1,4 liter te krijgen. Ondertussen is het al even na de middag krijg ik de melding op mijn Hellfestapp om me naar de Temple te begeven voor de viking blackmetallers van HELHEIM. De sound is opnieuw kraakhelder en best welkom bij aggressieve, complexe extreme metal. Op naar MS2 waar SOEN op ons wacht. Deze Zweden bevestigen plaat na plaat en hebben ex-leden van Opeth in hun rangen. Hun progressieve metal is van topniveau en dat komt me andermaal in kippevel tot uiting, De voet wordt regelmatig van het pedaal genomen om zo de volledige wei muisstil te krijgen. Afsluiter “Lotus” betekent dat er kan gevlucht worden uit de verschroeiende zon, opnieuw richting Temple. EINHERJER is namelijk aan de beurt. Andermaal viking metal, maar deze keer niet van het niveau van hun eerder spelende collega’s. Alle stagegear blijkt ergens in Europe zoek te zijn geraakt en dat vertaalt zich in een band die wel het beste van zichzelf geeft, maar op geleende instrumenten toch niet kan verstoppen dat ze wat onder de indruk zijn van de situatie. Voor we binnen een uurtje hier de volgende viking band mogen verwelkomen, maak ik even een ommetje langs de Valley voor THE VINTAGE CARAVAN. Deze Ijslanders smelten net niet weg in de volle tent, maar steken integendeel de boel nog meer in lichterlaaie met hun proggy 70’s rock. Ook hier is het heel moeilijk om stil te blijven staan. Voor wie nieuwsgierig is: de band speelt eind dit jaar in Le Grand Mix in Tourcoing. Ga dat zien! Terug naar Temple, KAMPFAR blijkt een heel goeie liveband te zijn met een imposant geluid en een nog imposantere show. Wat een backdrop trouwens, die maar net past in de toch niet zo kleine Temple tent. Na een deugddoende pauze, lees: ik probeer het koelste plekje van de wei te zoeken, keer ik terug naar de Temple. Dit keer voor TAAKE. die er, ondanks de temperaturen een ijskoude show van maken. Compromisloze black, met een sound die de ijsblokjes in je rum-cola zo weer doen bevriezen. Ik laat me door mijn vrienden mee leiden naar de Valley waar het voor mij onbekende MESSA gaat beginnen. Deze 4 Italianen waaronder bevallige zangeres Sara beschrijven zichzelf als een mengelmoes van prog, black metal, punk, dark ambient, jazz, blues en doom. Daar is echter geen woord van gelogen en bij de 1e noot van Sara ben ik helemaal in het verhaal. Het publiek eet uit Messa’s hand en ook ik vergeet een 40-tal minuten helemaal waar ik ben. Wat een ontdekking!! Ondertussen blijken de bands die ik wil zien in de tenten zowat opgesoupeerd voor vandaag en mag ik mij voor de rest van de avond buiten begeven, waar de temperaturen tot een acceptabel niveau gezakt zijn. MS1 voorziet MEGADETH op dit moment, en de troepen rond Dave Mustaine, met ook Belg Dirk Verbeuren in de rangen, maken er een greatest hits show van. Van opener “Hangar 18” tot afsluiter “Holy Wars”, alle meezingers zoals “Symphony of Destruction” en zelfs van de “Lost Action Hero”-soundtrack afkomstige “Angry Again”, komen aan de beurt tot groot jolijt van een volledig gevulde wei. De band komt het volgende weekend nog eens terug, benieuwd of die setlist wordt gewijzigd dan. Met wat twijfels verhuis ik naar MS2, daar staat DEEP PURPLE geprogrammeerd. Twijfels, want de bandleden hebben zowat dezelfde leeftijd als mijn vader en die is toch ook niet meer in de vorm van zijn leven. De twijfel blijkt ongegrond: bij opener “Highway Star” blijkt de stem van Ian Gillan blijkt nog altijd stand te houden tegen de strak spelende band.Bij überclassic “Smoke on the Water” merk ik dat het Engels bij sommige Fransen toch beter dan ze durven te beweren. Hierna wordt het idee opgevat om toch nog maar de Valley te gaan, maar daar denkt het publiek van GHOST anders over.Er is werkelijk geen doorkomen meer aan, en dan geef ik maar toe om de set mee te kijken. Ondergetekende is niet echt hun grootste fan, maar de eerste songs, waaronder “Rats” klinken toch aanstekelijk op deze mooie zomeravond. Naar het eind van de set breekt zanger Tobias het feest abrupt af met de boodschap: “My voice is completely fucked, I cannot sing one other song for you”. Dapper; als je het mij vraagt, om dat te doen op waarschijnlijk de grootste show van hun tour. Even nog een gedachte bij het slapen gaan: straks staan Guns ‘n’ Roses en Metallica op hetzelfde podium; geen idee waar ze al dat volk op het trouwens enorme terrein gaan achterlaten. Voor wie dit op tijd leest: zoek tijdig je plaatsje voor bovengenoemde bands.

 

Ook dag 3 wordt een rustige. Gelukkig heeft het wat geregend tijdens de nacht en komen de temperaturen niet boven de 28 graden. Althans, eens de zon erdoor komt, blijkt het toch weer snikheet te zijn. Toch maar een ander weerappje downloaden. Draaglijker weer betekent ook wat meer tijd voor het hoofdpodium waar Cristina Scabbia met haar bende Italiaanse wolven in LACUNA COIL de middag komt opvrolijken. Cristina deelde een tijd de sponde met Jim Root van Slipknot en dat is zowel visueel als muzikaal merkbaar. Midtempo krakers als “Blood, tears, dust”, “Reckless”, en “Heaven’s a Lie” worden door het flink meewerkende publiek graag gesmuld. Ik maak een tussenpauze in de Valley voor de Amerikanen van INTER ARMA.  Geen idee waarom, maar ik had deze band aangestipt zonder dat ik ze eigenlijk kende. Geen spijt alleszins, ik hoor heel veel Morbid Angel ten tijde van Gateways to Annihilation, maar dan gespeeld door stoners. De vergelijking is vreemd, maar werkt wel en ik amuseer me te pletter met heavy songs en heel veel spelplezier. Doorsteken naar REGARDE LES HOMMES TOMBER in de Temple. Moderne black uit Frankrijk die live een heel goed niveau haalt, en die mede door de hypnotiserende performance van zanger T.C. ook visueel heel aantrekkelijk is. Vreemde eend in de bijt is dit weekend TWIN TEMPLE. Omschreven als satanische doo-wop staat deze band garant voor misschien een van de vreemdste optredens die ik ooit al zag. Ik hoor Phil Spector- songs en zie een zwarte mis met het nodige bloedvergiet op de koop toe. Beluister zeker eens “Lucifer, my love” of “Satan’s a Woman” of nog beter: ga eens kijken wanneer deze kornuiten nog eens in de buurt spelen. Eindelijk kan ik eens BORKNAGAR meepikken live. Zanger ICS Vortex ontgoochelt nooit en het beklijvende “Voices” zorgt voor een hoogtepunt deze namiddag. Mina Caputo blijkt in LIFE OF AGONY nog altijd in opperbeste vorm te verkeren, en dat vertaalt zich naar uitbundig meegebrulde classics “Through and Through” en “Weeds”. Jammer dat de band blijft tappen uit het rijk gevulde verleden, wat nieuwer werk in de set ware welkom. Tijd voor geniale gek DEVIN TOWNSEND dan. Deze kerel brengt een boodschap van liefde en dat zal iedereen geweten hebben. Uiterst grappig moment wanneer een band in de naburige Valley net iets te luid staat te spelen tijdens een rustige ballad van Devin en hij zich na een eerdere “I love this festival, I love all the bands that play here” “F** you, you f***ing f***s” loslaat jegens de Valleyband. Grappig bedoeld natuurlijk, Hevy Devy ziet iedereen graag. O ja, we zwaaien ook mee als waren op een Romeo’s concert. Muzikaal en sonisch blijft dit natuurlijk wel een bom, net zoals afsluiter “Love?” van zijn voormalige band Strapping Young Lad. Laatste band op mijn lijstje voor het festival een eerste keer afsluit is ALCEST. Misschien is deze band beter te bekijken in een klein, rustig zaaltje, want op dit festival is er net iets te veel geroezemoes om de fragiele shoegaze van de Fransen ten volste te appreciëren. Neige en de zijnen stralen echter heel veel rust uit en werken zich door “Sapphire”, “Oiseaux de proie” en de prachtige afsluiter “Déliverance”. Onder engelengezang vertrek ik huiswaarts, voldaan maar ook vermoeid na een door de hitte slopende editie. Sommigen blijven voor het tweede weekend. Daar kan alleen maar respect voor getoond worden.

 

 

A la prochaine, Hellfest, tu vas me manquer.

 

 

Full photo report: 

 

Hellfest 2022

Hellfest 2022 - Sfeer

 

 

Words: Kristof Dewulf

Pics: 4T6 Photography

Meer lezen...

 

Vestrock, 3 - 4 Juni 2022, Hulst - Nl

 

Festival van de vriendschap.

 

Vrijdag 3 juni.

 

Vlot toegekomen in Hulst en de eerste indruk van dit leuke festival is zeer positief. Iedereen super vriendelijk, medewerkers en bezoekers hebben er duidelijk zin in. Na een noodgedwongen pauze van twee jaar, u weet wel, Covid en consoorten …. gaat de 11de editie van start en de maagdelijk groene weide lacht me toe, de gevarieerde affiche ook.

 

Eerste band zit er al knal op: October Drift, dit Engelse viertal timmert al 8 jaar aan de weg naar succes en ze staan terecht op Vestrock. De power pop/rock met new-wave invloeden komt stevig binnen. Unieke vocals op een wall of sound. Ik denk direct aan een mooie, rare mix tussen The Cure, Nirvana, Bush. Zanger Kiran Roy is een podiumbeest met een unieke manier van gitaarspelen, gitaar bijna onder de kin, molen wiekend tekeergaand op het podium. Klimt zelfs in de constructie naast het podium à la Eddie Vedder destijds op Lollapalooza 1992.  Hou deze band in het oog!!

 

De pintjes smaken, de zon is van de partij en er is een leuke, uitgelaten vibe onder het publiek.

 

Volgende band die ik zie is The Darkness, geen idee wat ik mag verwachten. Zag ze ooit op Rock Werchter in 2004 en ik was toen van mijn sokken geblazen. Ondertussen is de band uit hun woelige dal gekropen en staan ze er terug. Het publiek eerst wat aarzelend, maar frontman Justin Hawkins is nog steeds een flamboyante eersteklas volksmenner en hij weet het publiek snel op zijn hand te krijgen. Stevige rock, die typische falsetstem, een Radiohead cover zowaar en wat vuurwerk … en ja hoor, terug van mijn sokken geblazen.

 

Veel tijd heb ik niet, want in de tent is Whispering Sons begonnen. Man, deze Belgische post-punk/ post new-wave band is enorm geëvolueerd. De set is strak, de belichting perfect passend op elk nummer. Dit is echt wel DE band van het moment met hun typische, herkenbare sound. Polyritmische drums ( wat een drummer trouwens ), zware baslijnen en die donkere, dreigende stem van zangeres Fenne Kuppens bezorgen me kippenvel. Midden in de set hun grootste hit, Alone, ze durven en zijn zelfzeker. De fluisterende zonen weten het publiek in te pakken, het applaus na de laatste noten is terecht denderend. Top act !!

 

Tijd om even te bekomen en de foodtrucks op te zoeken. Het is er druk, super druk. De lange wachttijden zijn het enige kleine minpuntje aan dit perfect georganiseerde festival.

 

Na wat rondslenteren, een paar biertjes en leuke babbels is het tijd om de mannen uit Down Under te bekijken. Wolfmother uit Australië is aan de beurt op de mainstage. Dit drietal staat al jaren garant voor classic hardrock.  Fuzzy gitaren, donderende drums en een jaren zestig/zeventig psychedelisch orgeltje doen me nog steeds denken aan een combi van Black Sabbath en The White Stripes. Die typische herkenbare hoge stem van Andrew Stockdale is echt wel hun handelsmerk. Je houdt er van of niet. Het talrijke publiek in elk geval wel. De heren zijn helaas nogal statisch en voor mij mocht er iets meer te beleven vallen op het podium. Dit neemt niet weg dat het een leuke set was en ik blij ben dat ik ze nog eens mocht zien.

 

Dag één zit er op voor mij, nog een flinke rit terug. Ik hou vooral een fijn gevoel over. De organisatie van Vestrock weet de verschillende muziekstijlen en bands goed te combineren. De sfeer is er top. Ik kijk alvast uit naar morgen

 

 

Zaterdag 4 juni.

 

Iets te korte nacht, maar toch fris en monter. Op naar dag twee @ Vestrock. Mijn lijstje met te bekijken bands is lang, hopelijk lukt het alles te zien wat ik gepland heb.

 

Mooi op tijd aangekomen, Sylvie Kreush aan de aftrap voor mij. Originele podiumopstelling, drum dwars aan de rechterkant, percussie links, keyboard en gitaar in het midden achterin. In de ruimte hiertussen beweegt zangeres Sylvie als een bezetene met rare, kronkelende bewegingen. Ze voelt zich, ondanks haar relatief jonge leeftijd, duidelijk enorm thuis op een podium. De songs zijn eclectisch, met vernieuwende ritmes en percussie. Haar stem doet me bij momenten denken aan die van Bea Van der Maat destijds bij Won Won Ton (wie kent die Belpop band nog uit de jaren 80?).

 

De muziek leunt dicht aan bij de Indie rock van Wolf Alice. Super podium presence, psychedelische beelden op de videowall. De band krijgt een warm applaus en ik ben er zeker van dat er vandaag nieuwe zieltjes gewonnen zijn.

 

Snel naar de tent, RHEA uit Gent is aan de beurt. Deze rockers hebben goed geluisterd naar de vinyl platen van hun ouders. Ik vermoed dat platenkasten gevuld waren met LP’s van Black Sabbath, Led Zeppelin en andere grote rock bands. Deze band is een mooi uithangbord voor de moderne hardrock. De muziek is retestrak. Drums beuken, gitaren scheuren er op los, frontman Jorge Van De Sande staat vol vertrouwen op de stage. Deze nog jonge Gentenaren willen maar één ding, met volle kracht rechtdoor gaan. ” It’s a long way to the top if you wanna rock’n’roll “ zong wijlen Bon Scott, RHEA is al aardig op weg naar die top!

 

Tijd om me te verplaatsen naar de andere kant van het terrein, richting de Kapel. En met Ist Ist belooft het een zwarte hoogmis te worden. Dit viertal uit Manchester brengt goeie, vette old school New Wave / Post Punk. Beeld je Joy Division in met een vleugje Sisters of Mercy. De baslijnen à la Peter Hook beuken, de melancholische teksten, dit is pure 80’s nostalgie. Ist origineel ? nee … Ist goed ?  Oooh  jaaa. Leuke ontdekking voor wie van het genre houdt.

 

Het is vandaag terug aangenaam druk, ik zou uren kunnen mensjes kijken en sfeer opsnuiven. Maar na een lekker broodje “ pulled porc “, leuke foodtrucks trouwens, tijd voor volgend muzikaal avontuur.

 

The Howl and The Hum, op aanraden slenteren naar de kapel voor een nieuwe, weliswaar andere, misviering. Na het eerste nummer heeft deze band uit York me te pakken. Wauw, wat een ontdekking. De kapel is tot aan de nok gevuld en zweterig, deze band is blijkbaar geliefd in Nederland. Hun muziek zou ik best kunnen omschrijven als lowfi indiepop met stevige uithalen. De songs zijn catchy maar de zang is zo breekbaar en oprecht dat ik er rillingen van krijg. Zanger en songwriter Sam Griffiths zingt over heel erg persoonlijke zaken zoals relaties, dementie … het pakt mij en ook het publiek. Na een knappe performance krijgen deze muzikanten een lang, daverend applaus, ik blijf achter met een warm gevoel. Van deze band gaan we nog horen. Topniveau !

 

Next, Within Temptation, tijd voor wat gothic metal. Altijd uitkijken naar welke show ze brengen. De opbouw van het podium zag er veelbelovend uit. Een groot beeld van een hoofd in ’t midden, videowall, alle muzikanten op aparte podia. De menigte vulde al snel de weide voor de mainstage. Within Temptation is nog steeds een publiekslieveling alsook frontvrouw Sharon den Adel. Helaas bleek na het tweede nummer, op aangeven van Sharon zelf, dat ze stemproblemen had. But the show must go on en deed dat ook. Een knappe show met perfecte belichting en special effects. Voor mij iets te routineus, maar dat kon het publiek niet schelen. Ze gaven het beste van zichzelf en dat werd gesmaakt.

 

Einde van de dag voor mezelf. Goh, wat heb ik dit gemist de voorbije twee jaar. De festivalgangers duidelijk ook. De sfeer uitgelaten, de muziek goed. Vestrock is een topfestival met topbands, nieuwe muzikale pareltjes, gezellige sfeer en een aangenaam publiek. Aftellen naar de 12de editie volgend jaar

 

Rev: Alain Mares

Pics: Heidi Mares - Tom Van der Stede - Karin Driessens - Mark Missoorten - Gino Van Den Broecke

 

Full Photo Report: Vestrock 2022 - DUMP FB

Meer lezen...

 

Spoil Engine

 

Support: Coffin Feeder

 

De Kreun - Kortrijk, 28/04/2022

 

Full photo report: Spoil Engine - Fb Dump

 

 

Meer lezen...

 

Divided – HIRO – Cobra the Impaler – Psychonaut  

 

Zaal De Zwerver - Leffinge,  24 april 2022

 

Er zit iets in het water of in de lucht in Vlaanderen. Iets wat goeie metal-bands voedt. En daar mocht ik deze avond getuige van zijn en dit in een leuke zaal, De Zwerver in Leffinge

Op de planning vier Vlaamse bands, Divided uit Kortrijk mag openen, H.I.R.O. uit Oostende volgt, Cobra the Impaler uit Gent daarna en als afsluiter Psychonaut uit Mechelen.

 

Divided, brengt een stevige afwisseling tussen hardcore en doom met een melodieus kantje. Deze vierkoppige band valt vooral op door frontman / zanger / drummer Pepijn. In de Rock – en Metalscene zie je dit niet veel en dat maakt het boeiend om naar te kijken, zeker als je zelf een drummer bent. Voor hun jonge leeftijd klinken ze hecht en strak, bravo! Het is een stevige, energieke set en het publiek is mee, mezelf incluis. Check hun EP “ Riser “ zeker uit, van deze jongens gaan we nog horen.

 

H.I.R.O., hier keek ik naar uit. Dit vijftal maakt progressieve rock, post nu-metal die heel erg goed in elkaar steekt. Voor sommigen te zacht misschien, maar er zit genoeg power in de opbouw van hun nummers. De songs bestaan uit stevige gitaarstukken gecombineerd met mooie, psychedelische  zanglijnen, ze doen me vooral denken aan Incubus. Als deze muzikanten dit niveau blijven vasthouden dan wacht hun een mooie toekomst. Beluister zeker ook hun EP “ HIRO “, de songs zullen je meenemen op een mooie muzikale rit.

 

Cobra the Impaler, klassieke, mainstream metal, maar dan niet van dertien in een dozijn. Deze band bulkt van de ervaring. Bandleden haalden hun ervaring bij Soilwork, Megadeth, Aborted en Von Detta. Meer heb je niet nodig en als je dit dan nog eens combineert met een productie van de ervaren Ace Zec hoef ik verder niks meer toe te voegen. Hun sound klinkt vol, super strak en wanneer de twee stemmen van dienst afwisselend apart of samen zingen dan weet je dat dit zestal nog veel goeie, stevige nummers zal componeren. Leuke verrassing, in het laatste nummer speelde er een bariton saxofonist mee. Een aanrader. GMM lonkt !

 

Psychonaut, dit powertrio is al bezig sinds 2014. Hun stijl doet me denken aan een zalige combi van Amenra, Led Zeppelin en goeie Stoner-rock. Nu, het gaat er bij mij in elk geval in als zoete koek ook al is de muziek zeker geen zoetgevooisde rock. Hun muziek, zware sound en préséance op het podium brachten me in een psychedelische sfeer, zonder gebruik van geestverruimende producten weliswaar. Een waardige afsluiter die jong en oud in de zaal kon bekoren. Hun twee EP’s “ Emerald “ en “ 24 Trips Around The Sun “ en LP “ Unfold the God Man “ zijn zeker het beluisteren waard. Ken je ze niet? Hoog tijd om ze te ontdekken dus!

 

 

Full Photo Report: FB Dump.

 

 

Rev: Alain Mares

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Enzo Kreft - Lebanon Hanover

16/04/2022 - De Casino, St-Niklaas.

 

Lebanon Hanover onstond in 2010 toen de Berlijnse artieste Larissa Georgiou en William Maybellin uit Newcastle elkaar ontmoetten. Allebei zijn ze bezeten door de postpunk van de jaren tachtig, dat wordt weerspiegeld in hun gespannen, minimale darkwave van platen. Zelden klinkt dit soort donkere eighties-synthpoprevival uitgepuurder dan wat het duo voorschotelt in hun oeuvre. Lebanon Hanover klinkt ijl, kil en wereldvreemd, maar in de best mogelijke manier.

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Nervosa - Burning Witches - Systemhouse 33

 

10/04/22 - De Verlichte Geest, Roeselare.

 

Pics: FS

Meer lezen...

 

Blast From the Past, Part 1

 

Kubox - Kuurne, 09/04/2022

 

Blizzen - Kev Riddles Baphomet - Vulture - Butcher - Picture - Praying Mantis - Killer - Cyclone - Sortilege.

 

Full Photo report: Fb BFTP

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

 

Evil Invaders, 02/04/2022, Trix - Antwerpen

 

Helemaal klaar voor de absolute wereldtop !

 

Sinds 2017 drukt Evil Invaders  zijn stempel op het speed/thrash metal gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Met hun titelloze debuut EP  in 2013 bewezen ze reeds uit het heel goede hout gesneden te zijn, de evolutie werd verder gezet op ‘Pulse of Pleasure’ in 2015. Met opvolger ‘Feed me violence’ (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top binnen het metal wereldje. Nu is er ‘Shattering Reflection’, wat weer een ander hoofdstuk inluid. Ze kwamen die plaat op zaterdag 2 april  voorstellen in een bomvolle TRIX in Antwerpen , wij waren daar uiteraard ook bij.

 

Schizophrenia (***1/2) mocht de avond met een knal openen. De band bracht recent zijn debuut uit ‘Recollections Of The Insane’ – na een EP in 2020 – uit en stond  onwennig op dat grote podium van TRIX. Daardoor had de band een beetje tijd nodig om echt op dreef te komen. Maar eens de motor aansloeg, en Schizophrenia  voelde dat ze het publiek gemakkelijk uit hun hand konden doen eten, vlogen de gensters naar alle kanten en sprak de frontman de aanwezigen zelfs wat meer aan. In TRIX kregen we wellicht de indruk dat dit podium nog net iets te groot is voor hen, maar over dat potentieel beschikken ze zeker en vast. Dat zetten ze in een wervelende finale , door het publiek de teksten mee te laten brullen, stevig in de verf. Kortom: Schizophrenia brengt een ‘old school’ versie van extreme metal waarvan je op elke hoek van de straat wel eentje tegen komt, maar beschikken over genoeg vuurkracht en tonnen energie om binnen dat wereldje menig potten te gaan breken. Om in het oog te houden. 

 

Over die tonnen ervaring beschikt Cyclone (*****) zeker en vast. Deze legendarische thrash metal band uit Vilvoorde speelde midden jaren '80 al met Metallica, Overkill en Slayer. Met hun debuut Brutal Destruction (Roadrunner) uitgebracht in 1986 drukten ze meer dan hun stempel op het metal gebeuren in ons landje. Cyclone bewees vorig jaar nog op Alcatraz Metal Fest dat er na circa 35 jaar nog steeds geen sleet staat op deze band. Ze bliezen de volledige tent op door het bouwen van een muur van geluid. Ook in TRIX ging de band strak tekeer, en gaan op een wervelend tempo tekeer  waardoor menig dak er compleet afvliegt. Mokerslag na energiebom deelt de band uit, tot niemand meer stil staat. Kortom: Cyclone bewees in de jaren ’80 al een band te zijn van uitzonderlijk kaliber, en doet anno 2022 duidelijk niet aan een routineklus afleveren maar doet er eerder enkele stevige scheppen bovenop. Ondanks die jaren van dienst gaan ze  dus nog steeds wild tekeer, alsof ze nog maar net hun eerste plaat uit hebben. De tonnen ervaring zorgen er echter voor dat ze ook een zaal als TRIX moeiteloos kunnen inpakken, en iedere aanwezige uit hun hand kan doen eten. Met menig mosh en andere pits tot gevolg.

 

Als je een volle festivalweide van Alcatraz metal fest in vuur en vlam kunt zetten, dan moet een TRIX toch geen overkomelijk probleem zijn. Evil Invaders (****) zet een show op poten, waarbij alles tot de puntjes is uitgewerkt. Uitgekiende lichteffecten, vlammen op het podium en drummer Senne die achteraan hoog boven de rest uitsteekt. De ene vlammende vuurpijl na de andere schiet de band op de aanwezigen af. De muzikanten binnen Evil Invaders zijn ware virtuozen, waardoor je een technisch hoogstaande allegaartje voorgeschoteld krijgt waar geen speld valt tussen te krijgen. Met het nieuwe album boort de band andere bronnen aan, buiten het speed/thrash metal. De donkere kantjes aan die plaat, dreigende klanken en vocalen die de haren op je armen doen recht komen, zorgen daarbij wellicht voor een nieuwe wending maar wel nog steeds met respect voor de roots.  Dat komt ook live ruimschoots aan bod, en  de nieuwe songs worden dan ook door de fans – aan de laaiend enthousiaste reacties te zien – met open armen ontvangen. Frontman Joe beschikt niet alleen over een uiteenlopend stembereik, maar is nog steeds die Duivelse entertainer die met een demonische grijns je doet baden in het angstzweet. Menig gitaar en bas lijn klieven daarbij door je vege lijf, tot je totaal verdooft achterblijft.  De band mag zelfs tot twee keer terugkomen voor een bisronde. En zet een show neer van een kleine twee uur, waarbij je u als metal fan geen seconde verveelt.

 

Evil Invaders gaat als een bulldozer tekeer, tot geen spaandertje van de zaal nog geheel blijft. Belangrijk daarbij. Ondanks die technische hoogstaande manier waarop ze tekeer gaan, blijft ook het spelplezier van de beginjaren nog steeds overeind staan. Evil Invaders bewees na België en Europa  in TRIX klaar te zijn om nu ook de wereld eindelijk compleet te gaan veroveren. Zoveel is duidelijk!

 

Organisatie: Biebob + TRIX

 

 

Pics: Franky Schutz

Rev: Erik Van Damme

 

Meer lezen...
 
The Noise Factory
 
Fabriekspand, Roeselare, 24/03/2022
 
Een concertavond op een unieke locatie. Noise met een twist. Het schone van de vuiligheid naar Roeselare gebracht.
 
The Mars Model
Sister May
H3ktor
 
Pics: Heidi Mares
Meer lezen...

 

Aeveris

 

25/02/2022 - Snuffel Hostel, Brugge

 

Aeveris is a five-piece Belgian metalband that saw first light in 2021. Consisting of members of Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen and Horizons, these five gentlemen joined forces and combined melodic riffing, technical drumbeats and diverse singing techniques to create something pounding and heavy, yet catchy from the first spin.


Influenced by bands like Lamb Of God, Killswitch Engage, Slipknot, At The Gates and Trivium, Aeveris makes a ferocious leap to grab you in its claws and hang on until you’re raw.

 

Band link

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Laura Cox

 

03/12/21, La Boite a Musiques - Wattrelos

 

De Parijse gitariste/ singer-songwriter Laura Cox heeft slechts twee albums uit, maar heeft al een grote status, in Frankrijk [ze speelde o.a. zelfs ook een (prima) live-stream concert voor het fameuze Hellfest (https://youtu.be/FJcSFYlp1Rs ). Maar ook buiten haar thuisland, vooral onder de blues- en  classic rock liefhebbers, heeft ze al behoorlijk haar naam gemaakt; haar stijl zou zeker liefhebbers van (naast de reeds genoemde genres) power-hardrock en southern rock ook sterk moeten aanspreken. Dié invloeden zijn ook zeker voldoende aanwezig!

 

We zagen een uitstekende Laura Cox aan het werk in Wattrelos(Frankrijk), net aan de grens met België [naast Moeskroen], gesteund door een even schitterende en strakke begeleidingsband. Het was haar tweede bezoek (2018) aan la Boite A Musiques,  waar ze op een heel erg warme ontvangst kon rekenen van het (vooral) lokale publiek, en zoals gewoonlijk in BAM : een kenner publiek!. Er werd zowel geput uit Hard Blues Shot (2017), als uit haar tweede en meest recente album, Burning Bright (2019) en één cover. Een mooie lange setlist werd echt heel strak afgewerkt; liefhebbers van prima zang, mooi gitaarwerk, zelfs ook slide-gitaar, (en de hierboven genoemde genres) die haar nog niet kennen, kan ik zeker aanraden haar twee (prima) albums eens te checken. En live wordt het minstens even goed gebracht. Laura is een prima frontvrouw met talent, zowel op gitaar als zang,  maar ook heel veel charisma!

We kregen als toemaatje een welverdiend bisnummer; kort ervoor kregen we ook al, als afwisseling, een erg mooie, niet té lange drumsolo, die echt elk moment de aandacht van het publiek kon vasthouden en de toeschouwers prima deed participeren. Moeilijk om uitschieters van het concert op te noemen, elk nummer was prima; Good Ol' days uit het debuut viel op omdat het haar langste nummer is. Besluit : dikke vette aanrader, Albums : idem! 

 

Helaas voor Laura Cox werd haar concert, 's anderendaags in Spirit of 66 in Verviers, om de welbekende redenen geannuleerd, en zo moest ze haar 2-daagse mini-tournee inkorten tot slechts 1 concert.

 

Als we de venue betraden, waren we net op tijd voor de lokale opener Fat Bottomed Boys; ze deden ons (wat) aan Queen denken; prachtige outfits en blitse gadgets trokken onze aandacht, met wat mij betreft een goede gitarist in hun rangen. Het ontbrak me vooral aan charisma en uitstraling op het podium; als daaraan gewerkt wordt, en tevens wat aan de zang [extra coaching], wil ik ze zeker terugzien!

 

 

https://allmylinks.com/janvervaeke1

https://www.lauracoxband.com/

https://fatbottomedboys.fr/

 

ORGA :

MUZIVOX  https://www.muzivox.com/ 

BAM : Boite A Musiques : https://www.facebook.com/Boite-A-Musiques-Wattrelos-1035303469820160

Ville de Wattrelos : https://www.ville-wattrelos.fr/

 

Pics / Rev: Jan Vervaeke

 

 

Meer lezen...

 

The Sore Losers + DeWolff

 

De Kreun, Kortrijk - 26/11/2022

 

Pics: Stefaan Desfossez

Meer lezen...

 

Béta

 

O.c De vonke - Heule, 05/11/21

 

Album launch: Panorama

 

 

More info: Béta, the band

 

Full photo report: Béta

 

Pics: Stefaan Desfossez

 

 

 

Meer lezen...

 

Vestrock

 

Hulst (NL), 5-6 November 2021

 

 

Full photo report: 

 

Vestrock Vrijdag

 

Vestrock Zaterdag

 

 

Pics: Harrij-stekel van der Burg

 

 

Meer lezen...

 

Sinner's Day

 

Heusden-Zolder, 30/10 - 01/11/2021 

 

A Slice of Life - A Split Second - De Delvers - Dead High Wire - Gary Numan - Gene Loves Jezebel - Ground Nero - I am The Shadow - La Lune Noire - La Muerte -  Red Zebra - She Past Away - Siglo XX - Solitude Within - Struggler - Suicide Commando - The Juggernauts - The Mars Model - This Can Hurt - Your Life On Hold ... 

 

Full photo report: 

 

Sinner's Day Saturday

Sinner's Day Sunday

Sinner's Day Monday 

 

 

Pics: Heidi Mares

 

 

 

 

Meer lezen...

 

Desertfest 2021

 

Vooruit - Gent, 30/10/21

 

 

HEMELBESTORMER

 

Deze Belgische doom/sludge/post-rock formatie stond op Canyon Stage. Persoonlijk vond ik deze zaal iets minder qua akoestiek. Maar toch heeft deze band nooit ontgoocheld. Zeer strak en visueel een plezier om mee te maken. De muzikanten leven zich totaal in bij hun muziek. Hun instrumentale songs staan als een huis. Loodzware sludgeriffs doen De Vooruit op zijn grondvesten daveren. Hun muziek is één en al melancholie. Je wordt als het ware meegezogen in het drama. Uitstekend!

 

IGNATZ

 

De Belg Bram Devens blijkt Ignatz te zijn en heeft al heel wat albums op zijn naam al dan niet met zijn begeleidingsband “De Stervende Honden”. Hij heeft ook albums uitgebracht in samenwerking met andere artiesten. Op Desertfest verschijnt hij als soloartiest. Zittend met een akoestische gitaar brengt hij eigenzinnige songs gebruik makend van elektronische snufjes. Zijn akoestische gitaar wordt versterkt en allerlei sounds worden gecreëerd door toevoeging van verschillende stompboxes. De gitaarpedalen zorgen wèl dat de akoestische sound nooit verdwijnt. Het geluid van de zangmicrofoon klonk mij te dof. De teksten waren zeer moeilijk te verstaan. Maar toch..Ignatz bracht hier iets speciaals. Vernieuwend.

 

STONED JESUS

 

Deze Oekraïners draaien al een tijdje mee en hebben ondertussen een horde fans. Ze spelen op Desert Stage. Dit is de concertzaal zoals we die kennen. Het drietal start hun show met ‘Black Woods’. Een mooi voorbeeld van hoe een eenvoudige melodie of riff een zaal op stelten zet.  Het vraagt lef om een optreden te starten met zo’n traag ritme. Naar het einde versnelt het. Hier komt wat jatwerk bij kijken. Er werd goed geluisterd naar Ozzy’s zanglijn van ‘Children of the Grave’. Daarna is het headbangen geblazen met ‘Thessalia’. Wat een onweerstaanbare riff en dito groove.

Bij ‘Electric Mistress’ wordt enkel het eerste gedeelte gebracht. Het slepende laatste gedeelte van de song haalt het niet. ‘Apathy’ doet de zaal swingen. De sfeer is uitstekend. Uiteraard ontbreekt ‘I am the Mountain’ niet in hun set. Deze song wordt volop meegezongen door het publiek. Dit nummer heeft een groot aandeel in het huidige succes van de band. Hun uithangbord zeg maar. De set wordt afgesloten met ‘Here Come the Robots’. Het gaspedaal wordt ingedrukt en de fans gaan compleet uit de bol. Dit optreden was een feestje.

 

KING BUFFALO

 

Corona geeft ook voordelen. King Buffalo moest tijdens hun toer in de USA twee optredens afgelasten wegens covid. Dus hebben de organisators van Desertfest niet getwijfeld, onmiddellijk contact opgenomen en deze superband kunnen strikken. Ze nemen Desert stage in. Er wordt afgetrapt met ‘Silverfish’ uit hun recentste album “The Burden of Restlessness”. De eerste minuut heeft de geluidsman wat problemen met de microfoon van zanger/gitarist Sean McVay. Een hardnekkige feedback stoort nu en dan. Na het wegwerken van dit probleem komt de band helemaal los. Vervolgens klinkt ‘Hebetation’ uit de speakers. Eveneens uit hetzelfde album. Het publiek wordt ingepalmd. Het geluid is schitterend. ‘Red Star part I & II’ wordt tot in het kleinste detail op ons losgelaten. ‘Part II’ zorgt voor heel wat beweging in de zaal. Daarna volgt het meesterlijke ‘Longing to be the Mountain’ uit het gelijknamige album. Muzikale duizendpoot McVay moet zijn gitaar in een andere toonaard stemmen terwijl hij de keyboard bespeelt. De song klinkt fantastisch. Uit ‘Orion’ wordt ‘Drinking from the River Rising’ gebracht. Het publiek wordt meegesleept. De hoofden van het publiek wiegen van voor naar achter op het ritme. Een prachtig spektakel. Uit hun debuut, de mini CD ‘Repeater’, krijgen we ‘Centurion’. Een rustige start en halfweg de onvermijdelijke uitbarsting net zoals op de plaat. Het publiek geniet met volle teugen. Om te eindigen wordt nogmaals uit het uitstekende album ‘The Burden of Restlessness’ getapt met ‘The Knocks’. Er wordt zeer strak gespeeld. Na afloop waagt het publiek zich aan een “We Want More”.  Maar bij een festival als dit, met zo’n drukke programmatie, is dit quasi onmogelijk.

King Buffalo heeft hier laten horen dat zij klaar zijn om de wereld te veroveren. Live staat deze band als een huis. Dit optreden was ongetwijfeld een hoogtepunt van Desertfest. Sean McVay, Dan Reynolds en Scott Donaldson: you guys make me happy!

 

LILI REFRAIN

 

Deze jonge Romeinse deerne was voor de eerste maal in België als podiumartieste. Wat dit zou worden was een complete verrassing. Met haar gezicht vol toneel make-up en een kleed tot op de grond zag ze er uit als een figuur uit één of andere fantasy-movie. Het podium lag er bij als een elektronische ravage. Op een tafel voor haar: een mini-keyboard vol met effectpedalen. Naast haar een grote floortom en twee elektrische gitaren op statief. Op de grond een groot pedalboard vol effecten. Ze brengt songs met psychedelische inslag en maakt gretig gebruik van loopers zowel voor stem, trom als gitaarwerk. Ze heeft een stem die je op momenten doet denken aan een jonge Kate Bush. Het ritme met de trom door de looper werkt aanstekelijk. Het gitaarwerk met veel delay en reverb is apart. Ik vond het bijzonder gewaagd maar geslaagd om dit te programmeren voor Desertfest. Een artieste om in de gaten te houden.

 

ELECTRIC MOON

 

Deze Duitse band brengt psychedelische instrumentale spacerock. Het geluid zit goed maar hun muziek is wat eentonig. Uiteraard zijn de speciale effecten op de gitaren indrukwekkend maar variatie in de songs ontbreekt. De geweldige drummer en een mooie bassiste kunnen daar geen verandering in brengen. Gevolg: na een dik half uur loopt de zaal half leeg. Inclusief mezelf.

 

1000 MODS

 

We bevinden ons terug in de zaal Desert stage waar de soundcheck is begonnen van 1000 MODS. Achter de twee gitaristen van deze Griekse band staan twee torens van het merk Orange. Dus beide kanten van het podium twee cabinets met bovenop de amp. Ik sta naast het mengpaneel in de zaal als de geluidsman letterlijk met de handen in het haar naar zijn apparatuur staart. Enkele cijfertjes in rode kleur staan te flikkeren. Het is duidelijk: het geluid afkomstig van op het podium is te hard. De geluidsman gaat dit dan ook duidelijk maken. Bij aanvang van dit optreden heeft de tussenkomst van de geluidsman weinig opgebracht. Tijdens het openingsnummer verlaat ik de zaal. Zo’n volume is ongezond.

 

FIRE DOWN BELOW

 

Mijn maag protesteerde en zo heb ik aan haar eisen moeten voldoen. Daardoor heb ik maar van de laatste twee songs van hun setlist van onze Belgische vrienden Fire Down Below kunnen genieten. En dat was zeer overtuigend. Het was strak en het geluid zat zeer goed. Na afloop zag ik aan de reactie van het publiek dat ik iets gemist had. Jammer voor mij.

 

 

Guido Grymonprez.

 

Pics:  Steven Tjoen

 

Full photo report:  Dump Fb: Desertfest Gent 2021

 

Meer lezen...

 

Headbanger's Balls Fest 

 

De Leest - Izegem, 02/10/2021 

 

Cobra the impaler - Toxic Shock - Signs of Algorithm - Psychonaut - Pestilence - Phill Campbell & The Basterd Sons - Orange Goblin

 

Pics: Stefaan Desfossez

 

 

 

 

 

Meer lezen...

 

Goose

 

Leffingeleuren - Op en Tent  26/09/2021

Concerttent - Leffinge

 

Pics: Frank Verlinden

 

Meer lezen...

 

Frietrock 2021

 

Festivalterrein Ter Waarde Ieper, 10-11-12/09/2021

 

Pics: Frank Verlinden

 

Full photo report: 

 

-Frietrock 2021 Vrijdag

-Frietrock 2021 Zaterdag

-Frietrock 2021 Zondag

 

 

Meer lezen...

 

Schippersweekend, Lauwe, 10-12/09/2021

 

Uberdope - Dvtch Norris - Compact Disk Dummies

 

Dirk - Fire Down Below - Whorses - Millionaire

 

Augustijn - Condor Gruppe - De Mens

 

Pics: Steven T'joen

 

Full photo report: 

 

- Schippersweekend Vrijdag

- Schippersweekend Zaterdag

- Schippersweekend Zondag

- Schippersweekend Live Moments

 

 

Meer lezen...

 

Miracle Metal Meeting - 11/09/2021 - Brielparking Deinze

 

Turpentine Valley - Carneia - Dyscordia - Liar - Spoil Engine - La Muerte - Cowboys from Hell

 

Pics: Heidi Mares
Meer lezen...

 

Belgian Blast Festival 

 

OC De Coorenaar - Desselgem - 04/09/2021

 

Entheogen - At The Front - Primal Creation - Fields of Troy - Woyote - After All - Cowboys & Aliens

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

 

Cristal Open Air 

 

03/09/2021 - Aarschot

 

Alphaville - Cock Robin 

 

Pics: Bert Gysemans

Meer lezen...

 

W-Festival 

 

Klein Strand Oostende, 26-29/08/21

 

Pics: Heidi Mares

 

More photos & review: 

 

W-Festival Zondag

W-Festival Zaterdag

W-Festival Vrijdag

W-Festival Donderdag

Meer lezen...
Land of Love - Torhout, 28/08/2021
Earth Stage
Kyole - D-Zine - Devils after Monkeys - Bizkit Park
Pics: Johan Vanparys
Meer lezen...

 

Road Rock 2021

 

28/08/21 - Depart XXL - Kortrijk

 

The Kids - Admiral Freebie - Equal Idiots - Noémie Wolfs - Set Animal

 

Pics: Stefaan Desfossez

Meer lezen...

 

Sinner's Day

 

Klein Strand , Oostende, 25 augustus 2021

 

De muzikale honger werd gestild, wat een affiche. De andere honger, daar had je toch ietwat geduld voor nodig maar dit geheel terzijde. De bands waren top en daar kwamen we voor.

 

PESCH mocht de spits afbijten en deed dat schitterend zoals we van hen gewoon zijn. Het drietal, Peter Slabynck, Sam Claes en Chesko maakten er een heuse show van. Het reeds aanwezige publiek genoot met volle teugen.  De immer flamboyante Nel Mertens, was prachtig als statue of liberty.

 

The Names, een Belgische newwaveband uit Brussel, die bestond van 1977 tot 1982 en uit haar as herrees in 2007 was de volgende in de line-up. Het volk begon toe te stromen en wist de duistere, melodieuze wave-rock, met zowel gitaren als synthesizers, en zorgvuldig afgewerkte songstructuren goed te pruimen.

 

Een optreden van The ObsCURE is vooral een beleving waarbij je niet enkel the Cure ziet en hoort maar vooral ook voelt. De zoon van Dirk Vreys toonde zich waardig als bassist. Het nummer A Forest speelde hij fenomenaal. De sfeer steeg recht evenredig met de temperatuur . Sinnersday kon nu al niet meer stuk.

 

Verrassing van de dag was vast en zeker RAMKOT,  winnaars van de nieuwe lichting . Ramkot bestaat uit drie jonge Gentenaars. Twee broers, Tim en Tom, en zanger Hannes. Ze maken naar eigen zeggen ‘ramrock’,  stevige rock-‘n-roll en hardrock . Van dit opkomend gitaargeweld zullen we zeker en vast nog veel horen.

 

Suicide Commando, vanaf de eerste toon was de sfeer al gezet. Het publiek ging uit hun dak en tijdens de hele show ging Johan van Roy op het podium tekeer als een razende. Wat een blok energie.

 

De rust keerde ietwat terug met Whispering Sons. Duistere eightiespostpunk vormt nog steeds de basis maar met de nieuwe nummers preferen ze spanning en drama boven dansen.

 

The Young Gods klinken niet bepaald goddelijk maar eerder duivels. Ze brachten een een continue trip van ambient industrial rock.

 

VNV Nation brengt behapbaar, toegankelijke EBM van solide kwaliteit. En wat een stem heeft Ronan Harris , zangpartijen met zoveel gevoel brengen. Het is  weinigen gegeven.

 

De temperatuur zakte fel en een dikke trui werd toch een must maar die kon vlug weer uitgedaan worden tijdens het optreden van Front 242 hun sound  kriebelt je als het ware in beweging. Mooie visuals , energie op het podium. Een optreden om U tegen te zeggen zoals we gewoon zijn van Front 242.

 

Afsluiter van deze fantastische dag was The Neon Judgement, de sound van de heren TB Frank en Dirk Dadavo bleek de tand des tijds moeiteloos te hebben doorstaan.  En de fans dansten er in degelijke new wave style -buig de romp naar voren en het gezicht naar de grond waarbij je je hoofd licht kantelt naar opzij, hef nu de voeten alternerend op, hierbij het ritme volgend van de bas en kijk vooral onverschillig. 

 

Aaaah wat een dag !  

 

Pics & rev: Heidi Mares

 

Meer foto's: Sinner's Day Special

 

 

Meer lezen...

 

't Hof Van Commerce - Try Out, Bolwerk Kortrijk, 26/08/2021

 

't Hof is terug van een kleine rustpauze.

Om hun toekomstige concerten te preppen zochten de mannen van ’t Hof van Commerce een optie voor een try-out. Zo kwamen zo terecht bij Tomato Stories en Bolwerk!

 

Knaller!

 

Pics: Stefaan Desfossez

Meer lezen...

 

Alcatraz 2021, 13-15 Augustus, Kortrijk

 

Alcatraz 2021 was een bevrijdingsfeest zonder weerga. Een metalbuffet waar je kon blijven aanschuiven zonder een indigestie te krijgen. Ongestoord en vrolijk over de festivalwei huppelen met 'dé bende' maten, want het woord bubbel mag weer op de magnumfles. Toevallige ontmoetingen met familie, frontmannen en riffmeisters van headliners. Uit het niets Slayeriaanse kreten produceren en op tijd eten en drinken. Een machtige metalhorn naar de organisatie die op alles was voorbereid.

 

Ram bam BAM! 

 

 

ALCATRAZ Vrijdag 13 augustus 2021.

 

Om 12:15 uur mocht Channel Zero op Prison (main) stage de spits afbijten en deed dit met een hommage aan hun overleden vriend en drummer Phil Baheux. Het was immers op hun Alcatraz festivaldag in 2013 dat hij het leven liet. Franky en Mikey namen dit voor hun rekening met een ingetogen song. Ik had in de wandelgangen vernomen dat hun set enkel uit nieuwe nummers zou bestaan. Maar na de opener weerklonk “Suck My Energy” al over hoog Kortrijk. De band kreeg een goed geluid. De inmiddels 5-koppige band was gedreven en speelde strak. De aftrap van een driedaagse was gegeven.

 

Om 14:25 uur beklom The Vintage Caravan het podium in de Swamp. Deze geweldige band had geen enkele moeite om het publiek muzikaal te verwennen. Hun mix van vintage met psychedelische, progressieve invloeden en heavy rhythm & blues rock werkt perfect.

 

Om 15:50 uur was het opnieuw België Boven met Brutus in de Swamp. Metal? Verre van..Hard-rock? Nee. Het trio Brutus brengt stevige alternatieve rock. Niet de gemakkelijkste songs maar wél zeer genietbaar. Velen waren aangenaam verrast. Zangeres en drumster Stefanie Mannaerts heeft geen moeite om haar aparte zanglijnen te combineren met het uitstekende drumwerk. Wat een talent.

 

Om 16:30 uur trapte Thorium figuurlijk deuren in in La Morgue. Deze Belgische band brengt eighties heavy metal en het gaat vooruit! Een zeer sterke ritmesectie bijgestaan door stevig gitaarwerk en een uitstekende zanger die zó de muzikale tweelingbroer kan zijn van een jonge Geoff Tate. Wat een strot heeft die man. En kijk, nadat ik in mijn hoofd de vergelijking maakte met Queensrÿche passeert een cover: The Needle Lies uit Operation: Mindcrime. Perfect gebracht. True heavy metal is alive and kicking!  Op naar de Swamp waar Moonspell om 18:40 uur hun show start. Hier had ik veel vertrouwen in want ik heb Moonspell nog nooit weten ontgoochelen. En inderdaad. De Portugezen deden wat moest. Met een uitstekend geluid en lightshow zetten ze de tent in lichterlaaie. Ze presenteren hun twintigste (!) worp ‘Hermitage’. Vier songs brengen ze uit dit album. Die worden goed onthaald. Verder krijgen we een lel rond de oren met ‘Extinct’ en verder het sterke ‘Alma Mater’ en afsluiter ‘Full Moon Madness’ . Moonspell: ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de dag.

 

 

ALCATRAZ Zaterdag 14 augustus 2021.

 

 

De aanvang van dag 2 op het Alcatraz-festival zorgde voor een moeilijke keuze. Op Prison (main) stage stond immers DYSCORDIA gepland terwijl in La Morgue CARNEIA klaar stond.  Mijn nieuwsgierigheid naar de evolutie van DYSCORDIA gaf de doorslag. Het werd snel duidelijk dat DYSCORDIA geen risico’s zou nemen en een set neerzetten die moest en zou perfect klinken. En dat gebeurde. Er viel geen enkel muzikaal foutje te bespeuren en het geluid was zeer zuiver. Iedere muzikant was 100% geconcentreerd en zat in zijn eigen muzikale “bel”. Het geheel klonk als een klok en zanger Piet Overstijns heeft nog maar eens zijn grote klasse bewezen. Precies of hij geen enkele moeite heeft om die hoge noten te halen en bovendien goed te laten klinken. Indrukwekkend. Het optreden loste méér dan de verwachtingen in. Dat was duidelijk aan de reactie van het in grote getale aanwezige publiek. De favoriete songs van de Dyscordia army (fanclub) werden als laatst op de setlist geplaatst. Iedereen kon met een goed gevoel naar de volgende act.

 

Om 12:15 uur stond PSYCHONAUT geprogrammeerd in La Morgue. Dit trio uit regio Mechelen brengt een mix van post-rock met sludge en psychedelische stoner. Aan originaliteit geen gebrek want hun keuze voor afwisselende schreeuwzang (geen gekrijs) met cleane zang is een schot in de roos. Neem er dan nog bij dat deze heren perfect op elkaar ingespeeld zijn én de man achter de knoppen een tovenaar blijkt te zijn, dan gebeurt er iets wonderlijks. PSYCHONAUT deed de tent ontploffen. Het publiek werd uitzinnig. Mezelf incluis. Ook voor de band werd dit optreden iets om in te kaderen. Bassist THOMAS MICHIELS nam na afloop enkele slokken water in de mond en terwijl hij rond zijn as draaide proestte hij het uit. Kwestie van UW territorium af te baken. Grote klasse!

 

ATOMIC VULTURE begon aarzelend aan hun set. Er was wat onzekerheid en dat was duidelijk merkbaar. Bij de uitvoering van hun derde nummer kwamen ze los. Vanaf dan verliep alles op wieltjes. Hun instrumentale stoner rock werd gesmaakt en de band kreeg er meer en meer zin in. Alles kwam goed. Daarna was FEED aan de beurt. Een voor mij totaal onbekende groep. FEED zou in de nineties groot kunnen geworden zijn maar het is anders uitgedraaid. Gitarist Peter en bassist Carlo hebben samen met een nieuwe drummer de draad terug opgepikt. Als trio brengen ze rock met een stoner randje. Opvallend zijn de  zwevende klanken van de dragende basgitaar. Naarmate het optreden vordert kunnen de songs mijn aandacht niet vasthouden. FEED was nochtans goed gestart.

 

Men neme enkele leden uit verschillende bands en sluiten ze op. Liefst in een muziekstudio. Resultaat: RAWDRIGUEZ . Een project met Gunther Uytterhoeven (ex-Kill Your Idols), John Pollentier (Cowboys & Aliens), Stefaan Bonte (Locus Control) en Christophe Depree (Channel Zero). Ze brengen stevige melodieuze stoner rock. Uiteraard staat hun album “Asylum of the Arcane” in de kijker. Hun sympathie voor Corrosion of Conformity steken ze niet weg. Ze brengen zelfs een cover: ‘Albatros’. Sterke prestatie.

 

Om 21:30 uur betreed COWBOYS & ALIENS het podium van La Morgue. Reeds 25 jaar zijn ze het west-vlaamse uithangbord voor stoner rock en we zullen het geweten hebben. De muziek neemt het publiek in een wurggreep. De ene gitaarriff na de andere wordt de tent ingeslingerd. Het publiek is laaiend enthousiast. Het crowdsurfen stopt nooit. De superstrakke ritmesectie doet de grondvesten daveren. Wat een toestand. Ik moet 60 minuten zien te overleven. De band vist gretig uit hun repertoire. Vijf albums…we worden verwend. “Horses of Rebellion” mag afsluiten. Dit was de tweede passage van C&A op Alcatraz in zijn bestaan. Volgend jaar terug, aub!

 

Eveneens een tweede passage voor het Zwitserse MONKEY 3. Hun optreden stond in het teken van hun recentste plaat “Sphere”. En sfeer was er. Een zeer goed geluid en visueel entertainment ten top. Het viertal had er echt zin in. Een verrassende grote opkomst in La Morgue. Hun psychedelische spacey rock viel in de smaak van vele nieuwsgierigen. Maar opvallend: MONKEY 3 heeft duidelijk aan erkenning gewonnen. Veel aanwezigen kennen hun muziek tot in de details. Dat is mooi. Gelukkig kwam ook hun (top)plaat “The 5th Sun” aan bod. Weergaloos gitaarwerk. Een prachtige afsluiter van een prachtige dag. En ik heb het niet enkel over het weder..

 

 

ALCATRAZ Zondag 15 augustus 2021.

 

 

De derde dag Alcatraz eist zijn tol. Vermoeidheid slaat toe. Ik verzamel alle moed en kracht en sleep mij tot La Morgue want GROWING HORNS komt er aan. Deze sludge/doom formatie uit ons belgenland heeft reeds een stevige reputatie opgebouwd. Uiteraard wordt hun EP “The Nobility of Pain” in de verf gezet. Het geluid zit goed. De zanger/brulboei weet precies hoe hij het publiek moet bespelen. Advies van de gitarist heeft hij zeker niet nodig. (Houd ne kier uw muile gij!) Muzikaal moet je het zoeken in het straatje van Crowbar, Down en ietwat Mastodon. Sabbath-riffs zijn altijd dicht in de buurt. Het publiek is er wég van. De zanger wordt letterlijk op handen gedragen: crowdsurfend tot achteraan en terug. Zo’n muzikale pletwals op een zonnige zondagnamiddag heb ik zelden meegemaakt. Benieuwd wat hun toekomst brengt.

 

 

Om 16:30 uur betreedt HURACAN het podium in La Morgue. Deze band heeft al heel wat podia afgeschuimd in België. Hun bij momenten snelle sludge verdrinkt wat in een muur van geluid. Neem daarbij de schreeuwzang en het wordt iets te veel van het goede. Tijdens het tweede nummer vindt de gitarist dat de tijd al rijp is voor een crowdsurfpartij. Sorry man, maar ik vond het toch iets te vroeg. De sfeer was er (nog) niet. Het geluid wordt er niet beter op. Soms zelfs irriterend. Jammer.

 

 

Om 17:55 uur staat LALMA op de planken. Dit is een project van JOHN ROAN, zanger bij het beroemde ARSENAL. John laat zich omringen door een bende jonge wolven en brengt uitstekende songs met prachtige zanglijnen. In de media wordt de band als Black-Metalband omschreven. Dat vind ik ietwat kort door de bocht. De wall of sound heeft inderdaad een black metaltouch maar om de band daar volledig in onder te brengen? Nee. Postrock is té dichtbij. De combinatie van de zang met de kwaliteiten van de jonge musici is gewoonweg verbluffend. Ik ben zo blij dat hier bewezen wordt dat cleane zangpartijen wél degelijk in het genre horen. Hopelijk is LALMA een blijver. Top!

 

 

In de Swamp ging FREEDOM CALL van start. Ze namen de plaats in van VIO-LENCE die geannuleerd had. FREEDOM CALL brengt eighties metal met een hoog pop-gehalte. Meezingrefreintjes en veel OOO’s en AAA’s. Het moet aan u besteed zijn. Niet aan mij. Goeie gitaarsolo’s kunnen een song niet redden. Leuk voor nostalgische fans, dat wel.

 

In La Morgue kwamen de mannen van THURISAZ aan de bak. Deze band uit Wervik timmert al lang aan de weg en hebben reeds vijf studioalbums op hun naam. Hun brute doom/death combinatie blijkt te werken. Persoonlijk vind ik het gitaarwerk super. Het agressieve drumwerk en de bulder- en schreeuwzangpartijen doen wat met een mens. Het is allemaal zeer strak en het valt op dat er hard aan de songs is gewerkt. Er wordt geconcentreerd gespeeld. Het is ook duidelijk dat de band een vracht aan fans heeft. Die zullen zeker niet teleurgesteld zijn na zo’n prestatie op dit festival.

 

 

Review: Guido Grymonprez

Foto's: Heidi Mares

 

 

Full photo report: 

 

Alcatraz Day 1

Alcatraz Day 2

Alcatraz Day 3   

Alcatraz Live Moments       

 

  

Meer lezen...

 

Dranouter 2021

 

Dranoeter vzw blikt tevreden terug op de Dranouter Zomersessies XL (donderdag 5 t.e.m. zondag 8 augustus), haar 48ste, coronaproof versie van Festival Dranouter. "We hebben een modderige editie achter de rug, maar wel eentje met enkel gelukkige festivalgangers", klinkt het bij Bavo Vanden Broeck van Dranoeter vzw.

 

"De mensen snakten duidelijk naar ontspannende festivalbeleving." Over de vier Zomersessies XL passeerden 14.500 festivalgangers, met een uitverkochte zaterdag. Dat laat de organisatie weten op zondag 8 augustus. Tegelijk kijkt de organisatie nu al uit naar een echte editie van Festival Dranouter in 2022. 

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Mooneye - CC Het Applauws, 01/07/2021

 

Augustijn Vermandere 

 

Pics: Karl Vandewoestijne (4T6-Photography)

 

Full photo report: Dump Magazine Fb

Meer lezen...

 

SEVENDUST – Blood & Stone

 

Kijk eens aan. Een nieuwe schijf van SEVENDUST. Hun dertiende worp. Nu-Metal is nog lang de wereld niet uit. De plaat start met ‘Dying To Live’. Een krachtige en toegankelijke song met alle gebruikelijke ingrediënten die het genre typeren. ‘Love’ gaat een versnelling hoger. Tijdens het refrein halveert het ritme. Mooie melodieuze zang over het aparte drumritme heen. ’Blood From A Stone’ is een échte SEVENDUST-song. Zeer afwisselende zangpartijen op een uitstekend drum- en ritmegitaarspel. ‘Feel Like Going On’ is een rustige song met zachte melodieuze zang en achtergrondsynths. Hier laat zanger Lajon Witherspoon het talent horen waarover hij beschikt. Topsong.

 

‘What You’ve Become’ start melig. De intro neemt je in het ootje want je verwacht een soort ballade. Al gauw worden alle registers opengegooid. Het refrein is een earwurm.

 

‘Nothing Left To See Here Anymore’ heeft veel weg van een moderne wals. Traag en hitparadegevoelig. Dé song om de band te laten ontdekt worden door het grote publiek. Een opvallende song is ‘Against The World’. Een krachtige en melodieuze song met drama. Sterk.

 

De schijf eindigt met een cover. ‘The Day I Tried To Live’ (Sound Garden). Een cover brengen van een ter ziele gegane superband vind ik persoonlijk gewaagd. Het is zeer moeilijk om de song iets extra mee te geven die de song ten goede komt. Hier is dat niet anders. De ziel is er uit.

 

‘Blood & Stone’ telt dertien songs. Iets van het goede te veel vind ik. Gelukkig gaan er maar drie songs over de vier minuten. De schijf is over het algemeen zeer toegankelijk. De productie is top en was van de hand van Michael “Elvis” Baskette. Producer bij o.m. Slash en Alter Bridge. De gitaren klinken fantastisch. SEVENDUST moet oppassen dat ze geen kopie worden van zichzelf. Er is wat gebrek aan variëteit. Ik vind deze plaat geen schijf om aan één stuk te beluisteren. De superproductie maakt veel goed.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

 

Sound Of Noise

 

10/10/2020, Depart XXL, Eventplein - Kortrijk

 

Leven in de brouwerij

 

Bijna dag op dag zeven maanden na de start van de lockdown kon er op het Nelson Mandelaplein te Kortrijk terug een metalfestivalletje doorgaan, een onverhoopte kans in deze onheilspellende herfstmaanden. Sound of Noise was een oorverdovend succes na een verplichte festivalloze zomer, de organisatie was een schot in de coronabubbel, badum tss.

 

Met drie kleppers van eigen bodem kon het coronaproof evenementenplein heel wat metalboots op de been brengen. Ongeveer een 750-tal liefhebbers van het genre kon overdekt genieten. Dyscordia mocht de boel op gang blazen. Met hun tweede optreden van 2020 was het zestal gebrand om te knallen. Enkel de te luide sound zorgde voor iets te veel noise in het begin. Maar crowdpleasers Delete/Rewrite, Chthonic Star en Twin Symbiosis kunnen in deze donkere tijden op nog meer bijval rekenen dan voorheen.

 

Daarna mocht Spoil Engine nog eens uit hun pijp komen. Frontvrouw Iris Goessens had haar enthousiasme vooraf al duidelijk gemaakt op sociale media. Gitarist Steven ‘Gaze’ Sanders, the backbone of the band, deed zijn bijnaam alle eer aan. Renaissance Noir, die eind vorig jaar uitkwam, hoort zonder twijfel bij de tien beste Belgische metalalbums aller tijden. De knallers R!OT, The Hallow en Golden Cage werden gedropt en de opgedaagde ‘massa’ kon onmogelijk stil blijven zitten op hun wiebelend klapstoeltje. Gelukkig kon Iris de fans die gingen staan er tijdig op wijzen om te blijven zitten.

 

Evil Invaders mocht deze heerlijke avond afsluiten. De herfstkoude was intussen in onze kleren gekropen maar het viertal deed zijn stinkende best om ons warm te houden. Waren deze jonge wolven een Amerikaans paspoort toebedeeld, dan waren ze het nieuwe vlaggenschip van the Bay Area. Maar als Belgische vaandeldrager van de thrash-metal konden ze hun witte gympies reeds stevig neerplanten naast de rest.

 

Sound Of Noise bracht op de reeds gekende atypische manier van concerten organiseren in coronatijden leven in de brouwerij. Het bestellen via de dorst-app verliep supervlot, iedereen bleef flink in zijn bubbel en de kans op een covid-besmetting bleef volgens ons eigen virologisch aanvoelen onder nul. Meer van dat graag!

 

(BG)

 

Pics: Tom Van der Stede

Meer lezen...

 

AMOK1:

 

02/10/2020, SintJakobskerk, Brugge

 

Dijf Sanders & Mattias De Craene. In het kader van AMOK 2020.

 

Pics: Frank Verlinden

Meer lezen...

 

Amenra Acoustic 

 

Schouwburg Kortrijk – zaterdag 26/09/2020

 

Storm Odette beloofde ons een bewogen weekend en dat werd het ook: massa’s regen, felle rukwinden, afgerukte takken, we kregen het allemaal.
Was dat ook de voorbode voor het dubbelconcert van de Kortrijkse doommetalband?
Geenszins, zo bleek!

 

Op weg naar de schouwburg (een ritje van amper 10 minuten) kregen we echter nogmaals het ganse scala aan weerfenomenen over ons heen: we vertrokken met de felle zon die ons zicht verblindde op het natte wegdek, even later kregen we een hevige stortbui, meteen gevolgd door een dubbele regenboog. Alsof we nog een laatste waarschuwing kregen van de weergoden.

 

Maar die bleken al snel de rust en kalmte teruggevonden te hebben, éénmaal binnen in de schouwburg, die momenteel tijdelijk omgevormd is tot een club-setting met een vlakke vloer.
Daardoor was er ruimte voor een 250-tal toeschouwers, die in bubbel rond het middenvlak zaten waar de band in een cirkel rond elkaar gezeten zou optreden.

 

De sfeer in de zaal was sereen, respectvol en vol verwachting om eindelijk nog eens een écht concert te kunnen meemaken, in een originele opstelling.
We kregen een compleet ander Amenra te zien en te horen dan wat we van hen gewend zijn.
Geen wall of sound, geen schreeuwende zang, geen dreunende bas, geen videoprojectie.
Wél een verrassend sterk bij stem zingende Colin, regelmatig akoestische gitaren, zeer subtiel drumwerk, zelfs hier en daar een vioolstreek (al vond ik de meerwaarde hier niet overtuigend).

 

Neem daar dan een perfect uitgekiende lichtshow bij, en een verstild, zeer aandachtig luisterend publiek, en je krijgt een haast sacrale ervaring, alsof we in een kerkdienst zaten voor een black mass.
De bandleden zaten niet voor niets elk op een oude, lage kerkstoel met hoge leuning.
Zoals gewoonlijk geen applaus tussen de nummers, tot na de cover Het Dorp (Zjef Vanuytsel), en daarna sporadisch nog wat. Maar het applaus barstte wél minutenlang los, nadat de bandleden één voor één de arena verlaten hadden en de gitaar-outro op loop werd gezet en stilletjes – samen met de ring van spots, uitdoofde.


Een magistraal concert, een unieke ervaring voor diegene die er bij waren, en een enige kans ook voor de schouwburg om zo eens een ander publiek aan te trekken.

 

 

Playlist:


Aorte / Razoreater / Les lieux solitaires / Kathleen / Parabol / Diaken / The dying of light / Wear my crown / Ritual / Het Dorp / Ehre / A Solitary Reign / To go on and live with out / The longest night / Deemoed

 

 

Tekst & foto’s : Stefaan Delagrange 

 

 

Meer lezen...

 

STAKE + Mother

 

Op en Tent, 18/09/2020, Leffinge

 

Twee maal in evenveel maanden met superlatieven zwaaien, is zelfs met deze Corona heisa hier niet aan de orde.

 

Bij deze:  STAKE review Augustus.

 

Wel: Dikke vette proficiat aan de organisatie, crew, band, etc... om zoiets op poten te zetten in deze tijden. 

 

Pure klasse. 

 

Pics: Heidi Mares

 

 

 

Meer lezen...

 

HIKKUP

 

Uber klasse

 

Met heel veel trots presenteren we jullie het muzikaal collectief HIKKUP. In de gelederen: Niek Tournois (zanger- ex-Spoil Engine), Tim Vermeulen (drums), Romuald Veys (toetsen), Emile Mosar (gitaar) en Hannes De Caluwe (bas – ex-Guilty As Charged). Maar laat u niet misleiden. Dit West-Vlaams vijftal brengt geen metal maar een mix van jazzy, funky, poprock stuff met een elektro-toets om “U” tegen te zeggen.

 

HIKKUP heeft drie songs uitgebracht. En het zijn pareltjes.

 

'Death March’ start met prachtig easy listening klassiek pianospel waarop prachtig wordt gezongen met warm stemgeluid. Het samenspel met bas, toetsen en drums is van topniveau. Een mooie variabele song met avontuurlijke structuur. Iets over halfweg krijg je een jazz-uitstap van dertig seconden lang.

 

Bij ‘Falling’ krijg je gedubde zang in het poppy refrein dat overgoten is met een swing-jazzy saus. Deze song moet toch een belletje doen rinkelen bij Radio 1. 

 

Too Fast’ is een avontuurlijke trip waarbij de rockgitaar de neus aan het venster komt steken. Een verrassende Moog tilt de song nog een niveau hoger.

 

In oktober worden er nog drie tracks gelost.

 

We hebben hier te maken met een band van topniveau. Hopelijk krijgen we zo snel mogelijk Corona klein en kunnen we met z’n allen genieten van deze talentvolle musici op een podium.

 

Spotify HIKKUP

Facebook HIKKUP

www.hikkup.be

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

 

Sister May

 

Cultureel buurthuis 't NeST - Rumbeke, 23/08/20

 

 

De voegen in de muur kregen het hard te verduren



De grunge blijft de kern van de muziek, maar Sister May klampt er zich zeker niet aan vast. De opbouw van de nummers heeft een stevige progressieve inslag met veel tempowissels. Ook samples en zelfs invloeden van screamo en new wave dragen bij tot een experimenteel, maar toch toegankelijk geheel. Het sleutelwerk van de laatste 2 jaar werpt duidelijk haar vruchten af.

De snelle wisselwerking tussen de verschillende invloeden wordt in goede banen geleid door het uistekende gitaarspel en de drums. De finale punch wordt afgeleverd door een emotionele en vaak gepijnigde zang die met schreeuwerige uithalen de climaxen extra benadrukt. 

Met "Ascent" heeft het West-Vlaamse Sister May een nieuwe stap gezet in hun steile opmars naar de hogere regionen van de Belgische rock-wereld. De combinatie van grunge en progressieve rock komen samen in een gebalanceerd geheel dat zich niet in een hokje laat duwen en vollop experimenteert met minder voor de hand liggende elementen.

 

"Het deed verdomd deugd om nog es de demonen los te kunnen laten. Momenteel vertoeven we in de studio voor de opnames van onze nieuwe plaat", aldus de band.

 

Setlist: 

 

Tomorrow – Memorylane – Ascent - Not Afraid –Deception - White Snake -Diamond Dreams - Mind Blowing Fugitive -(R)Evolution

 

Pics: 4T6 Photography

 

https://vi.be/platform/sistermay

https://www.facebook.com/SisterMay/

https://open.spotify.com/artist/5F0tJ7xaH82xK4nkT60LEN

 

Meer lezen...

 

STAKE - RHEA

 

Zomerbubbels Nazareth, 16/08/20

 

Zitten en zwijgen

 

Veilig evenementen organiseren in coronatijden is wel degelijk mogelijk beste meneer de cultuurminister. Dat bewijst vzw Popallure in Nazareth. Van 10 tot 16 augustus werden achter de statige kerk concerten met Belgische artiesten georganiseerd. Een goeie mix van gevestigde waarden en aanstormend talent van eigen bodem zorgde dat het gros van de avonden tot de laatste stoel uitverkocht was. Met de teruggeschroefde maatregel van slechts tweehonderd aanwezigen en in deze tijden van cultuurschaarste is dat met bepaalde klinkende namen een batje.

 

Toen we aankwamen werden we door een vriendelijke medewerker naar onze plaats geleid. We kregen een blaadje met belangrijkste regels en de dranklijst. Er heerste een ongedwongen gezellige sfeer en iedereen volgde probleemloos de afspraken. Mondmaskers in het straatbeeld en in supermarkten zijn we al gewoon maar op een concert is dit toch nog even wennen. Een pluim op de hoed van vzw Popallure.

 

De jonge wolven van RHEA mochten de avond op gang trappen. Met hun finaleplaats in De Nieuwe Lichting van 2016 kwamen ze aan het belpoppervlak drijven. Vanaf dan werd er met veel enthousiasme aan een live-reputatie gewerkt. Twee weken geleden waren ze naar eigen zeggen zo blij als een klein kind toen ze in de Gentse Ghelamco Arena twee keer tweehonderd fans mochten verblijden met hun eerste optreden van 2020. Met hun hitjes Under My Skin, Stuck In The Middle en If Only (die één van de vetste outroriffs uit de Belgische rockgeschiedenis heeft) werden we al zittend en zwijgend op onze wenken bediend. Met twee EP’s Lust For Blood Pt.I (2019) en Lust For Blood Pt.II, die kunnen gezien worden als één volwaardig album, heeft RHEA genoeg gerief om een volwaardige set te vullen. Toch werd er op het einde nog een overbodige medley van 99 problems (Jay-Z) en Bombtrack (RATM) aan de voor de rest oerdegelijke vertoning gebreid.

 

Stake opende met het naar hun nieuwe normen trage Devolution. Desalniettemin namen ze ons zoals gewoonlijk meteen mee op hun LSD-trip-achtige rollercoaster. Met Catatonic Dreams en Doped Up Salvations werden de eerste loopings met bijhorend geschreeuw genomen. Brent en co grossierden vooral uit hun laatste worp Critical Method. Maar er werden ook enkel kanonskogels uit Kosmokoma (2015), hun laatste als Steak Number Eight, in de set verwerkt. Zo werden Return of the Kolomon, Charades en Gravity Giants met veel overtuiging in het bewolkte zwerk gesnaard. Met The Absolute Center, Critical Method en Careless was een uur edelmetalen vertier aan een verschroeiend tempo in een oogwenk voorbij. Tijdens de bisronde kregen we nog een hart onder de riem met Your Soul Deserves to Die Twice en werden we uitvoerig bedankt.

 

De stake met beRHEAnaise saus werd gulzig naar binnengespeeld en smaakt naar meer, veel meer.

 

(BG)

Meer lezen...
Page 1 of 14
Goto page: 1, 2, 3 ...