Dunk!festival
14/15/16 mei 2026, Zottegem
Full photo report day 1.
Full photo report day 2.
Full photo report day 3.
Na de zéér geslaagde 20ste verjaardagseditie van vorig jaar, in concertzaal VierNulVier in Gent, vroegen we ons af hoe Dunk! dat nog zou kunnen overtreffen. Een indrukwekkende line-up met fantastische headliners, een mooie locatie en prachtig weer, de lat lag dus wel heel hoog. Maar daar weten die mannen van Dunk! gewoon prima mee om te gaan, want de editie van 2026 stond in het teken van ‘Back to the forest’. De vertrouwde locatie aan de Letterkouter in Zottegem werd terug ingenomen en dus mochten we genieten van de prachtige setting van het bos. Hoe je het ook draait, dan is de ervaring toch meteen een pak idyllischer. Misschien had de blijdschap ook wel te maken met een vorm van nostalgie, omdat de editie van 2019 de laatste was die hier doorging. En we hoeven vast niet uit te spellen hoeveel bagger we in de daaropvolgende jaren in de wereld over ons heen kregen.
Met opnieuw een pak fantastische bands, zowel meer gekende en gevestigde headliners als ontdekkingen voor de niet volledig postrock-ingewijden, was het enthousiasme op voorhand groot. Quasi unaniem werd de terugkeer bejubeld. We kunnen er alleen van uit gaan dat de weergoden aan de start van het verlengde Hemelvaartweekend ook emotioneel waren en een traantje moesten laten bij de terugkeer naar de Tent Stage en Forest Stage (ja, twee podia maar, met telkens 10 minuten tussen de bands zodat je in theorie elke band kon meepikken), want het was nat, koud en kil. Welke weergod er ook aanbeden werd door de aanwezigen, het had succes: vrijdag kregen we alleen in de vroege namiddag nog enkele (huil)buitjes over ons heen, zaterdag bleef het droog en scheen de zon zelfs! Gelukkig liet niemand dat mindere weer echt een domper op de feestvreugde zetten, want op Dunk! tref je genoeg bands die je kunnen meeslepen, je zorgen laten vergeten of net je diepste emoties raken, waardoor je elke regendruppel snel relativeert.
Van uit alle hoeken van de wereld kwamen ze, zowel de Dunk! artiesten als bezoekers. Van onder andere Australië en China over Zweden, Finland, Polen, Duitsland, Zwitserland, Griekenland, Spanje, UK en de Verenigde Staten en Chili. En niet te vergeten: een flinke korf uitstekende bands van eigen bodem, waarmee nog maar eens bewezen werd dat we in België vruchtbare grond voor postrock en postmetal hebben. We zagen uitstekende (sub)headliners Pelican, Pothamus en het wederom absurd goede Russian Circles op donderdag, We Lost The Sea en Caspian op vrijdag en Toundra, Overhead,The Albatross en opnieuw We Lost The Sea op zaterdag. Om nog te zwijgen van de one-two punch van lokale prijsschieters Celestial Wolves en Turpentine Valley als aanloop naar de prachtige set van The Color Of Cyan op vrijdag. Of een fenomenaal duo van teruggekeerde helden, The Evpatoria Report en Summer Fades Away, op zaterdag.
Ook deze editie was dus weer van torenhoog niveau. Niet alleen muzikaal, maar ook qua omgeving, gemoedelijke sfeer, vriendelijke vrijwilligers, uitstekend geluid en licht, lekker eten en merch…véél merch. Dat is wat ze een ‘slam dunk’ noemen!
DAG 1 – Donderdag 14.05
Aufhebung mocht de aftrap geven en deed dat uitstekend. Onze 5 landgenoten brachten recent een album vol donkere postmetal uit bij Dunk!. Hier en daar is er ruimte voor een straaltje licht en spoken word samples. Zowel de hard-zacht-dynamiek als de vocals verraden een invloed van Amenra.
Las 3 Marias uit Chili mocht als eerste op het Forest Stage aantreden en het duo was gekleed in traditionele kledij. Met akoestische gitaar en percussie/elektronica/samples van natuurgeluiden, vooral hoge en soms theatrale zang brengen ze iets dat af en toe richting postrock beweegt. Het lag niet aan het volume, maar wel aan een gebrek aan variatie en hooks.
We.own.the.sky maakt gebruik van de typische postrock-elementen, maar weet dat te kruiden met hun eigen flair. De Grieken springen er toch uit met stevig roffelend drumwerk, stevige en scherpe riffs en bijwijlen een groots uitwaaierend sound die stadions kan vullen. In het publiek bewegen de kopjes dan ook vlotjes mee.
Skloss bestaat uit een duo dat niet alleen een band deelt, maar ook een trouwboekje. De dame drumt en neemt vooral de vocalen voor haar rekening, haar ventje zorgt voor de goede, soms doomy en sludgy gitaarriffs. Door de vele effecten op de zang, klinkt die als een extra instrument die opgaat in het geheel. Het is nog niet wereldschokkend, maar wel een band om in de gaten te houden.
Baulta stond hier ook op de laatste Forest-editie in 2019 en werd warm onthaald. Geen wonder, want het vijftal bouwt traditioneel langzaam op maar kan dan ook lekker uitbarsten. Met een stevig, vol, rockend geluid dankzij een groovende gitaarsound, sfeervolle keyboards en zelfs funky slap baslijnen nemen ze ons helemaal mee in deze muzikale reis. Van het laatste album krijgen we ook een trager nummer, dat de Finnen voor de eerste keer live spelen. In dit rustpunt horen we zelfs veel Pink Floyd, zalig!
Circus Trees is een familieband, waarbij de twee zussen dicht bij elkaar op het podium staan. Beetje introvert en/of wat onzeker of past het gewoon bij hun mix van shoegaze, slacker en indie rock, grunge en Americana? Door afwisselend hele stevige passages, rustpunten en emotionele zang zouden we het durven omschrijven als een mix van Blackwater Holylight Slow Crush, Hole en Sonic Youth, het is alleszins een heerlijke sound met veel fuzz en af en toe wat twang.
Immanu El draait al jaren mee in de postrockscene en is zelfs niet op tour, ze hebben zelf gevraagd aan de organisatie of ze een plekje konden krijgen en meteen hun nieuwe album voor te stellen. Deze mannen kiezen vooral voor de slow burn, zonder altijd voor een grote climax te gaan. Het klinkt allemaal heel mooi om bij weg te dromen, maar we missen ook wat reliëf om echt onze aandacht vast te houden. Zeker omdat de bijwijlen hoge zang net niet ons ding is.
Je moet altijd bands overslaan omdat er stops aan het sanitair, de foodtrucks en de merch nodig zijn. Warrington-Runcorn New Town Development zagen we dus niet aan het werk, maar hoorden we wel in de verte. Heerlijke 70’s en 80’s geïnspireerde elektro die vast wat dansbeentjes in gang kreeg.
Verwacht van ons geen objectief oordeel over Pelican! De postmetalband is een van onze absolute favorieten en een van de bands die ons into de hele ‘post’ scene bracht. Het was bovendien al een eeuwigheid geleden dat we hen aan het werk konden zien. Wij genoten dus ten volle een uur lang van een heerlijke crunchy sound en metalen riffs die het viertal heel bevlogen bracht. Het is de eerste keer dat de tent zo vol staat vandaag en vele kopjes gaan mee in de geluidsgolven die op hen in beuken. De band verwoordt zelf ook nog dat Dunk! een speciale plek in hun hart heeft en dat ze geschiedenis, energie en gemeenschapsgevoel delen. Ze uiten hun dankbaarheid, dat ze met 4 vrienden kunnen genieten van het brengen van hun muziek voor gelijkgestemde zielen in deze community. Amen.
Zoals gewoonlijk krijgen we bij Pothamus een tragere, dreigende aanloop voor de eerste gitaaraanslag valt. Onze landgenoten leveren telkens weer een ervaring die je moet ondergaan, het tribale en rituele aspect kan je moeilijk omschrijven. De baslijnen klinken soms als rollende donder, de stevige slagen op de drums doen je ziel trillen en door de hard-zachtafwisseling en melodieuze zang brengt het trio iedereen in trance.
Wat kan je eigenlijk nog vertellen over Russian Circles? Dat ze stilaan op een eenzaam hoog niveau staan, niet alleen in het postmetal genre? Dat elke show overdonderend, luid, verpletterend is door de chugging gitaarriffs, inventief drumwerk en intelligente baslijnen, de rustpuntjes en de grootse en verpletterende sound? Het voordeel is dat die sound vandaag in een tent als deze iets meer ademen dan in een zaal en dat is een extra pluspunt bij deze vermorzelende set van 70 minuten.
DAG 2 – Vrijdag 15.05
Door de gure regen kwamen we iets later aan en misten we onze landgenoten van Capitan, maar we zagen hen al enkele keren aan het werk en zijn zeker de moeite om uit te checken.
Nog landgenoten bij Onrust, een volledig in het zwart gekleed vijftal dat donkere post metal brengt, met een rauwe roepende stem, chugging riffs en de invloed van Amenra. Maar we horen ook iets meer lichte postrock invloeden en technischere momenten met echo's van pakweg Baroness en Cobra The Impaler. Nog een band die we in de gaten houden.
We genoten erg van L.O.E. (Land Of Eden), dat postrock bracht zoals het hoort! Niet meer, niet minder, maar wel gewoon lekker en zeker met af en toe groovy riffs. Het Engelse viertal overtuigde duidelijk niet alleen ons.
Sotabosc is een coole bandnaam, het betekent zoveel als kreupelhout in het Catalaans. Het is ook een project met coole leden, met onder andere Xavi Forné van Error Design (zie ook: het artwork van Dunk!) en twee leden van de onderschatte band Syberia. Na een heel rustig begin met alleen gitaarklanken breekt meteen een doorgang naar de diepste hellekrochten open. Helaas is dit muzikaal teveel black metal naar onze smaak, maar de rustigere en slepende passages klinken wel lekker dreigend.
Celestial Wolves wordt volgens ons zeker naar waarde geschat, en toch vinden we het nog een onderschatte band. Het vijftal, dat op een bepaald moment versterking krijgt van twee blazers en iemand op percussie, brengt een grootse, wijdse sound. Na 15 jaar als band blinken ze uit in heerlijke, hemelse postrock en brengen ze variatie door de basgitaar al eens in te ruilen voor cello of een van de drie gitaren voor toetsen. Vergis je niet: ze schudden ook gewoon lekkere riffs uit hun mouw, om daar helder klaterende melodieën overheen te draperen. Top.
Turpentine Valley overtuigt ons opnieuw, omdat het trio er in slaagt om toch fris te klinken met de gekende elementen van post metal en post rock. He trio staat heel zelfverzekerd zijn coole riffs en ritmes te spelen, zowel trager en slepend als meer uptempo. Zelfs de zon komt goedkeurend piepen!
Het ontbreekt ons aan ruimte om hier alles te vertellen over The Color Of Cyan, maar we kunnen wel meegeven dat we hier afwisselend meer directe, kortere postrocksongs en de typische, langzaam opbouwende en wijd uitwaaierende, epische nummers krijgen. De Amerikaanse band brengt op zich muzikaal niet echt iets nieuws in het genre, maar weet ons bijwijlen wel echt bij de kraag te grijpen. Het strijkerskwartet dat meespeelde, mogen we uiteraard niet onvermeld laten.
We kunnen alleen maar waarderen dat Dunk! het net breed uitwerpt en verder kijkt dan pure postrock. Enter Cisnienie uit Polen, een zeer bevreemdend vijftal uit Polen. Met een bezetting van drum, bas, keyboards, sax en viool kan je hun muzikale exploten best omschrijven als free jazz met hier en daar wat postrock. Veel noise, niet echt een ‘songstructuur’ en de scherpe vioolklanken, dat maakt het zeker niet licht verteerbaar.
We Lost The Sea is natuurlijk een grote naam in postrockland en ook hier is er een sterke connectie met het festival. Niet voor niets dat ze twee dagen na elkaar een volledig andere set brengen. De eerste avond staat volledig in het teken van het meest recente album ‘A Single Flower’, dat in zijn geheel gebracht wordt. Er is hier meer ruimte voor tragere, zelfs doomy passages maar evengoed de grandioos opgebouwde climaxen. WLTS blinkt vooral uit in dynamiek en durft bijna helemaal stil te vallen met maar één gitaar, maar ook uit te pakken met stevige muren van postrockbombast en een grandioze finale met ‘Blood Will Have Blood’!
Ergens in 2010 hebben we Her Name is Calla live gezien en dat was ons toen zo hard tegengevallen dat we eerlijk gezegd nooit meer de moeite hebben gedaan om band uit te checken. Het Engelse viertal, waarbij de gitarist ook zingt en de gitariste ook viool speelt en af en toe zingt, brengt een eigenzinnige mix met fuzzy, psychedelische gitaren en warme (samen)zang en soms iets meer folky viool en indie-invloeden. Het klinkt zeker ok, maar om echt onze aandacht vast te houden ontbreekt voor ons toch iets.
Caspian bewees dat ze echt wel tot de top van het genre zijn uitgegroeid. Hun typische, cinematografische, uitwaaierende sound neemt je mee op verre reizen maar ook diep in je eigen gevoelens, met een uitgekiende balans tussen hard en zacht. Ze drijven het tempo op maar kunnen het ook plots weer laten zakken van heel snel en fel naar traag, om dan weer die spanning op te bouwen met een sound die soms bij postmetal aanleunt. Een aangename verrassing voor fans die al langer volgen, is dat er enkele oudere nummers opgepoetst werden! De heren waren de volledige drie dagen aanwezig op het festival en verkondigden blij te zijn dat ze terug op hun waarschijnlijk favoriete festival op deze planeet waren. We kregen ook een primeur: ze hebben hun nieuwe album net opgenomen en dat zal uitkomen in oktober en er hangt ook een Europese tour met ASIWYFA aan vast!
DAG 3 – Zaterdag 16.05
Hazards of Swimming Naked legt meteen een typisch warm dekentje van postrock over ons heel, heerlijk om dag 3 mee te starten. De Australiërs lijken hun inspiratie te halen bij de grote voorbeelden en ook al is er misschien nog niet direct iets dat hen onderscheidt, kwalitatief was het wel.
Bloed kruipt waar het niet gaan kan, en in het geval van dit trio is dat zowat overal. Ergens in het midden van een oorlogszone tussen hardcore, industrial, screamo, sludge en postmetal vinden we onze landgenoten. Met beukende drums, groovende en ronkende basriffs, overstuurde keyboards en elektronica en intense schreeuwen maken ze behoorlijk veel indruk.
Wat een toepasselijk bandnaam is Glacier! Het vijftal uit Boston brengt postmetal van de luide, zware en slepende variant. Het klinkt zwaar, maar ze durven ook het tempo en volume terug te nemen, zonder de ingehouden dreiging te verliezen. De 3 gitaren klinken afwisselend heavy als meer zweverig. Je kan je zo langzaam smeltende ijslagen inbeelden, die aan het statig mid tempo van sommige songs naar beneden schuiven, maar ook de lawines die ontstaan door beukende gitaren.
Nog een band from Down Under die ook nog iets met water in de bandnaam heeft! The Sea Shall Not Have Them zorgt voor een goede soundtrack bij het intussen warme, zonnige weer. Met alleen drum en gitaar en samples/tapes brengen ze luchtige postrock, die echter zware thema’s behandelt. Het klinkt allemaal wel mooi, maar details of uitzonderlijkheden horen we voorlopig niet en we missen de volle sound van andere bands, met meerdere gitaren en bas.
We bekennen met schroom dat The Evpatoria Report ons niet bekend was, maar het was we een van de bands waar het meest over gepraat werd toen de aankondiging kwam. Na 2 prachtige, quasi legendarische postrockalbums verdween de Zwitserse band namelijk bijna 20 jaar van het toneel! Met drums, bas, 2 gitaren en viool (en soms keyboard) brengen de 5 heren het publiek in vervoering met rijk gestoffeerde, hypnotiserende, emotionele postrock. We horen technischere baslijnen, een wash van heldere gitaarklanken en weemoedig klinkende viool en gloedvolle soundscapes die je tegelijk drijvend en dwingend meevoeren. Ook de verstilde momenten, die soms bijna sacraal klinken, zorgen voor een eb en vloed van gevoelens. Dat zéér luid applaus was oververdiend!
Nog meer comeback kids die indruk maken, krijgen we bij Summer Fades Away. De Chinese band was een van de leiders van de lokale postrockscene maar stond ook jarenlang op non-actief. Blijkbaar hebben ze al die jaren hun energie opgespaard! De straffe ritmesectie laat de gitarist, die vandaag zijn verjaardag viert en met veel bravoure en rocksterallures staat te spelen, en de toetsenist toe om uit te blinken. Ze mixen de typische postrock met hier en daar traditionele Oosterse invloeden. Wanneer de pianoklanken ingewisseld worden voor bombastische keyboardklanken, geeft dat meteen een heel anders, episch gevoel, als een soundtrack bij filmbeelden van adembenemende landschappen en bergen. Sterk!
Kokomo kenden we wel van naam, maar hadden we nog nooit gehoord. We verwachtten ons aan klassieke postrock en die kregen we bij momenten ook. Dat brachten de Duitsers ook heel competent. Vandaag kwam ook hun nieuwe album ‘Whip’ uit en daar speelden ze ook enkele nummers uit. Daar hoorden we heel prominent black metal elementen zoals de rasperige zang en blast beats naar voren komen en daar knapten wij helaas op af.
Huracán konden we alleen van op afstand horen door inmiddels hele lange wachtrijen aan alle eetstanden. Gelukkig zagen we onze 4 razende landgenoten al meerdere keren uitstekend voor de dag komen. Deze band klinkt altijd goed en erg bevlogen en hun mix van hardcore, stoner en postmetal klinkt bijwijlen erg catchy. We hoorden ook dat ze naar goede gewoonte de pit in gang kregen!
Het was sedert 2013 geleden dat Toundra op Dunk speelde. De Spaanse band behoort nochtans al jaren tot de top van de postrock, dus driewerf hoera dat ze hier terug staan. Het viertal heeft altijd een enorme drive en urgentie die hun verleden in punk en hardcore verraadt. Snel drumwerk, stevige baslijnen en gevarieerd gitaarwerk, met het gaspedaal meestal stevig ingeduwd. Heerlijke show, zoals gewoonlijk!
Overhead, The Albatross maakte vorig jaar zoveel indruk, dat ze niet alleen dit jaar mochten terugkomen maar ook nog de Forest Stage voor dit jaar sluiten. De sound van deze heren beschrijven, is uitermate lastig want ze gooien postrock, math rock, indie rock en EDM in de mix en kruiden die met zowel melodieuze als schreeuwerige zang, geprojecteerde beelden en spoken word samples. Toegegeven, het kan wel overweldigend zijn want er gebeurt veel tegelijk. Wie ervoor open staat, kan zich helemaal laten gaan op nerveuze, soms zelfs jungle- of drum and bass-achtige ritmes en bijna industrial klinkende elektronica, felle gitaarriffs en een emotioneel einde dat veelvuldig meegebruld wordt!
Het absolute, diep emotionele slotakkoord is voor We Lost The Sea, dat vandaag zijn fantastische album ‘Departure Songs’ brengt. Opnieuw, want ze deden dat al eens eerder op Dunk!, maar vandaag krijgen ze versterking van een orkest van 10 man sterk. De ruimte was dus wat krap op het podium, maar dat was misschien ook wel symbolisch. Het album ontstond immers uit de tragedie van het verlies van hun vroegere frontman en ze goten al hun emotie erin. Het orkest, zeker de strijkers en trompet, zorgt voor een prachtige symbiose met het ‘gewone’ geluid van de WLTS, dat sowieso altijd al groots, emotioneel en bombastisch klinkt en nu nog grootser en voller is. Het is bloedmooi, het is zinderend en de band bouwt laag per laag op naar de ultieme ontlading!
Pics: Steven Tjoen - Koen Timmerman
Review: Joris Smeets