Alter Bridge - Alter Bridge

Bekend om hun memorabele riffs, aanstekelijke vocale melodieën en duellerende gitaren, heeft het internationaal geprezen rockkwartet ALTER BRIDGE – bestaande uit Myles Kennedy (zang/gitaar), Mark Tremonti (gitaar/zang), Brian Marshall (bas) en Scott Phillips (drums) – wereldwijd enorme lof ontvangen van zowel critici als fans. De band zet deze lijn voort met de release van hun titelloze achtste studioalbum, Alter Bridge.

'Alter Bridge' bestaat uit 12 gloednieuwe nummers en bevat enkele van de meest iconische momenten die de band ooit op plaat heeft vastgelegd. De band trapt de deur in met de opener en single “Silent Divide.” Een strakke, verpletterende riff schakelt het nummer meteen naar een hogere versnelling. Myles waarschuwt: “Remember rage is blind.”

“Playing Aces.” De song bouwt zich op richting een meezingbaar refrein: “And if I risk it all, I hope you’ll understand that I had to play my hand… Bad luck, be damned!”

“Scales Are Falling”: Klassiek geïnspireerde gitaarpartijen, die plaatsmaken voor gespannen en onrustig tokkelwerk. Myles schetst de sfeer met de woorden: “This is a tale so dark and dim,” terwijl een hypnotiserende harmonie boven een onvoorspelbaar ritme zweeft.

“Trust In Me” laat Myles en Mark de zangdelen verdelen: Myles neemt de coupletten voor zijn rekening, terwijl Mark het refrein zingt. Die aanpak wordt omgedraaid op “Tested And Able”, waar Mark de coupletten zingt en Myles de refreinen verzorgt, na 1 van de zwaarste intro’s die de band tot nu toe heeft geschreven, uitmondend in een onvergetelijke melodie.

“Hang By A Thread” zal ongetwijfeld uitgroeien tot een publieksfavoriet, met verwijzingen naar enkele van de populairste nummers uit het repertoire van de band. Afsluiter “Slave To Master” is een episch nummer waar Alter Bridge om bekend staat en is tevens het langste nummer dat het kwartet tot nu toe heeft opgenomen.

De band werkte voor hun achtste album opnieuw samen met hun vaste partner en producer Michael “Elvis” Baskette. Alter Bridge werd in het voorjaar van 2025 gedurende twee maanden opgenomen in de legendarische 5150-studio in Californië en in Elvis’ opnamestudio in Florida.

Met meer dan twee decennia gezamenlijke ervaring laten de geprezen rockers geen enkel teken van vertraging zien!

LANDMVRKS

Pain Of Truth - Split Chain - Underoath

05/12/2026 - AB - Ancienne Belgique

Pics: Catchlight Photography - by Vincent Van Wesemael

Full photo report here! 

Live Nation Belgium

Danko Jones - Tuk Smith & The Restless Hearts

03/12/2025, Trix – Antwerpen

Pics: Eline Dresselaerts

ALL NOIR

Lacuna Coil - Nonpoint

01/12/2025 - LE SPLENDID , Lille -France

Full photo report here.

Pics : Koen Polfliet

Veryshow

NOTHING MORE - Catch Your Breath - Solence - ANKOR

30/11/2025, Trix – Antwerpen

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Coldrain - REVNOIR - Noisemaker

25/11/2025, Trix - Antwerpen

Pics: Eline Dresselaerts

FKP Scorpio

HELLDORADO 2025

15/11/2025 - KLOKGEBOUW, EINDHOVEN

Op zoek gaan naar het goud van El Dorado en dan te gretig en te diep graven, zodat je uiteindelijk in de Hell terecht komt. De dwergen ondervonden in The Lord Of The Rings al dat je daarmee een Balrog kan wakker maken, maar in Eindhoven moesten we daar geen schrik voor hebben: met een bende lawaaimakers op de drie podia en een leger muziekliefhebbers zou zelfs een demonisch monster geen kans maken…of gewoon mee komen headbangen!

Het Klokgebouw blijft toch vooral een betonnen bunker, maar gelukkig waren de Tarantula, Cobra en Lion Stage cool aangekleed met grote doeken van de respectieve dieren aan beide kanten van de podia, met sfeervolle verlichting in de zalen en boven de bars. Een verademing was ook het feit dat er in de food corner dit jaar geen DJ-booth maar wel een tattoo booth te vinden was, want in het verleden werd je hier soms wel gek van al dat kletterende, botsende lawaai.

Helldorado bleek ook dit jaar weer een festival dat ‘punk’ en ‘rock ‘n’ roll’ uit alle poriën zweette, maar dan hebben we het vooral over het gevoel en de attitude. Je kan op dit festival immers altijd al (speed)rock, punk(rock), garage, oi, hardcore en diverse metalgenres aanhoren. Maar dit jaar zagen we in de programmatie enkele muzikale zijsprongetjes die alles nog breder opentrokken, zoals nu metal en jungle. Opvallend was dan weer het ontbreken van rockabilly en psychobilly. We zagen veel uitstekende shows maar absolute uitblinkers waren Mantar, Sacred Reich, Life Of Agony, Uncle Acid and the Deadbeats en Hatebreed!

We komen aan tijdens het voorlaatste nummer van Modder (Lion Stage), onze landgenoten uit Gent. Gelukkig zagen we het vijftal recent al enkele keren aan het werk, anders hadden we nog veel erger gevonden dat we niet hun volledige set vol loeiharde sludge, doom, noise en elektronica konden meepikken. Die grooves! Deze heren gaan lekker hard en tonen zich zo een uitstekende opener. 

Een volledig onbekende naam voor ons is Reach (Cobra Stage), maar in thuisland Zweden hebben ze naar verluidt al heel wat bereikt. Dat begrijpen we ook wel, want we horen een band die melodieuze (hard)rock verrijkt met elementen uit andere genres en niet vies is van een beetje bombast. We horen enerzijds garage rockinvloeden à la White Stripes en The Hives, maar ook de catchy hooks van een Queens Of The Stone Age en het drama van Muse en Queen. Toch kan het trio onze aandacht niet altijd vasthouden, ondanks een groovy baslijn of een swing/jazzritme.

My Diligence (Lion Stage) maakte met zijn laatste twee albums heel wat golven en dat is ook volkomen terecht. Onze landgenoten uit Brussel scoren goed in eigen streek, Wallonië en Frankrijk en nu lijken ze ook in Nederland voet aan de grond te krijgen (een dag eerder speelden ze ook al in Maastricht). Het trio blinkt uit in heavy, psychedelische, emotionele stoner rock meets post metal - denk aan een mix van pakweg Cult Of Luna, Isis, Torche en Elder. Ook vandaag komt dit live nog harder binnen dan op plaat!

Stoned Jesus (Cobra Stage) is een trio uit Oekraïne dat al jaren heavy stoner rock/metal brengt. Meestal is dat mooi volgens het boekje, al durven ze de laatste jaren al eens iets anders toe te voegen aan hun invloedenmix van Black Sabbath, Led Zeppelin, Sleep en Electric Wizard. Niets uitzonderlijk of vernieuwend, maar wel gewoon lekker.

Een van de uitschieters dit jaar is Mantar (Lion Stage). Ook al bestaat de band uit enkel en alleen een drum en gitaar duo, die allebei hun longen uitschreeuwen, horen we indrukwekkende golven lawaai op ons afkomen. De heavy mix van sludge, grunge, noise klinkt soms wat rockend en melodieus maar die momenten worden snel de kop ingedrukt met veel power en agressie. Het zwartgeblakerd randje aan hun muziek maakt het er zeker niet lichter verteerbaar op, maar het tweetal geeft alles voor hun laatste show van dit jaar en zorgt daarmee voor de eerste echte uitschieter.

Met Ramones Alive (Cobra Stage) krijgen we the next best thing na de échte Ramones. Zanger Marco Roelofs verzamelde vorig jaar enkele ‘kindred spirits’ uit de Nederlandse muziekscene om een tribute te brengen aan de punkrocklegende, 50 jaar na hun ontstaan. Na het obligate intro ‘‘The Good, the Bad and the Ugly’ rammelt het viertal door, om zoveel mogelijk nummers te proppen in de toegewezen speeltijd. Ons hart maakt een sprongetje bij klassiekers als ‘Rockaway Beach’, ‘Teenage Lobotomy’, ‘Blitzkrieg Bop’, ‘Pet Sematary’, ‘Sheena Is A Punk Rocker’, , ‘Rock 'n' Roll High School’, ’I Wanna Be Sedated’, ‘The KKK Took My Baby Away’, ‘Beat On The Brat’, ‘Pinhead’ en afsluitende cover ‘Surfin’ Bird’!

Van de ene legende naar de andere, al is het dan in een volledig ander genre. Asphyx (Lion Stage) groeide tussen einde jaren ’80 en einde jaren ’90 uit tot een toonaangevende band in het old school death metal genre en bewijst vandaag nog altijd te kunnen uitblinken. We horen soms lekkere midtempo grooves om dan weer voort te razen, met af en toe wat doomy, trashy of melodieuzere momenten. Heerlijke, het betere zaag- en beukwerk.

Sacred Reich (Cobra Stage) was enkele maanden geleden op de eerste editie van South Of Heaven nog een van de absolute uitblinkers en vandaag bevestigden de oudgedienden gewoon opnieuw. Het lijkt toch vaak een onderschatte band, die wij nog niet hebben weten ontgoochelen. Phil Rind en co noemen Eindhoven hun ‘home away from home’ en trakteren op heerlijk ouderwets thrashen vanaf opener ‘The American Way’ tot afsluitende klassieker ‘Surf Nicaragua’.

Nadat het legendarische debuutalbum ‘River Runs Red’ de voorbije decennia verschillende keren volledig live gespeeld werd, legt Life Of Agony (Lion Stage) nu de focus op de opvolger ‘Ugly’, dertig jaar na het verschijnen van dat album. Als grote fan van de band vonden we de voorbije jaren toch niet elk optreden even sterk, om verschillende redenen. We moeten echter toegeven dat dit met afstand de beste show in jaren van de New Yorkse band was! Ligt het aan het feit dat zanger Keith Caputo, na 13 jaar als transvrouw Mina door het leven gegaan te zijn, na zijn de-transitie eindelijk goed in zijn vel zit? Of ligt het aan het feit dat de teksten op ‘Ugly’ diep persoonlijk zijn en gaan over zijn innerlijke demonen, vooral veroorzaakt door zijn moeilijke jeugd en het vroegtijdig overlijden van zijn moeder aan kanker? Feit is dat Keith en de rest van de band vanaf de eerste noot zich volledig smijten in de meer melodieuze, maar ook donkerdere songs met meer alternatieve invloeden en emotionele zanglijnen bovenop de groovy hardcore die we al kenden. Ze dartelen energiek over het podium en Keith kan al zijn gevoelens kwijt in deze nummers, waardoor hij ook veel minder de neiging heeft om rond de zanglijnen te ‘zwerven’. Op ‘Ugly’ staat volgens ons werkelijk geen enkel minder nummer, maar met ‘Lost At 22’, ‘Other Side Of The River’, ‘Let’s Pretend’ en het titelnummer hebben we halverwege onze favorieten toch al gekregen. In de wetenschap dat we een dag later de band in Trix opnieuw aan het werk zouden zien, gaan we ook nog even op een ander podium kijken.

Dat zullen we ons niet beklagen, want we pikken nog de laatste 20 minuten mee van Silly Goose (Tarantula) die hun allereerste show ooit in Europa spelen. Deze jongen gasten maken muziek die populair was vooraleer ze waarschijnlijk zelf geboren waren, maar krijgen het publiek in beweging met nu metal: een beukende ritmesectie, vette riffs, typerende noisy gitaarlijnen, hiphop grooves en een niet-aflatende zanger/rapper. Denk aan een mix van Limp Bizkit, Lostprophets, Faith No More en Korn.

Peter Pan Speedrock (Cobra Stage) is natuurlijk dé definitie van dit festival, de huisband zeg maar en de vlaggendrager van Eindhoven Rock City. De speedrock knalt er stevig in als altijd en deze band zou geen uitleg meer nodig mogen hebben. Alles is waarschijnlijk ook al verteld over de muzikale exploten van het trio, maar wie de band echt nog niet kent die moet ze dan maar eens live checken want op het podium komt de rock ‘n’ roll echt tot leven.

We pikken ook nog een stukje Bug (Tarantula Stage) mee en na de nu metal van Silly Goose trekt dit het muzikale spectrum van Helldorado nog wat verder open. We zien een DJ, gitarist en frontman (zanger/schreeuwer) die samen een onheilige mix van breakcore, jungle, punk, noise en industrial met scheurende gitaren brengen. Denk aan the Prodigy, Die Antwoord, Atari Teenage Riot, Death Grips en Ho99o9.

Wat was het al lang geleden dat we  Uncle Acid & The Deadbeats (Lion Stage) nog eens aan het werk hadden gezien! Het was genieten vanaf het bombastische, filmische intro, meteen gevolgd door  lekkere 60’s en 70’s classic rock meets stoner, met tonnen groove en heerlijke, heavy fuzz sound en de typische lijzige stem van Ome Zuur. Het vijftal, inclusief keyboardspeelster die ook backing vocals verzorgt, imponeert een klein uur lang met lekker rockende nummers, zalige riffs en ook lang uitgesponnen solo's. De band zoekt weinig interactie met het publiek, maar dat is ook niet nodig: de psychedelische rock die schatplichtig is aan bands als Black Sabbath, Blue Öyster Cult, Witchcraft, Graveyard en Kadavar maakt dat overbodig.

Waar Turbonegro (Cobra Stage) speelt, is de Turbojugend weer in grote getallen aanwezig: we zagen patches van tientallen verschillende chapters! Wie Turbonegro zegt, weet ook dat we het hebben over een theatrale, campy, catchy en meezingbare mix van punk, garage en rock-'n-roll. Wij zijn niet echt fan, maar het enthousiasme en de populariteit van de band vallen niet te ontkennen en de band toont zich een terechte headliner voor het tweede podium.

We pikken ook nog een stukje Tarmac (Tarantula Stage) mee, een rammelende, punky en energieke band uit Engeland. We horen invloeden uit post-punk, garage rock en noise met een lage, groovy sound waarbij de bassist soms de zanger/gitarist ondersteunt of afwisselt met de zang, wat wel voor een speciaal effect zorgt. We zien best veel kopjes bewegen en voetjes dansen, daar zorgt het dynamische trio wel voor.

Met Hatebreed (Lion Stage) krijgen we dan nog de klap op vuurpijl. De mix van punk, hardcore, thrash en death metal klinkt vanaf de eerste noot energiek, crunchy en indrukwekkend vet en luid! Met een fenomenale frontman als Jamey Jasta, teksten met boodschappen als slogans en breakdowns die gemaakt zijn om te moshen, walst de band sowieso altijd alles plat. Vandaag ligt de focus dan ook nog eens op de twee beste platen, ‘Perseverance’ en ‘Rise Of Brutality’. Als je dan begint met ‘Now is the time for me to rise to my feet. Wipe your spit from my face, wipe these tears from my eyes’ dan weet je dat Hatebreed luid verkondigt: ‘I Will Be Heard’. Wat een keiharde binnenkomer! Meteen gevolgd door ’This Is Now’: ‘How can I change tomorrow, if I can't change today’, dat is wat we een ‘one-two punch’ noemen. Met ‘Proven’ gaat de snelheidsmeter helemaal in het rood, met een zotte mosh en circle pit als gevolg. Met ook nog ‘Perseverance’, ‘Live For This’, ‘Destroy Everything’ en ‘Straight to your face’ in iets meer dan een half uur tijd, heeft Hatebreed al lang alles en iedereen overtroefd. En dan besluiten wij: graag tot volgend jaar, Helldorado!

Rev: Joris Smeets

Op dit afscheidsalbum brengt de band vier decennia aan agressie en artisticiteit samen, waarop songs als de vorige single 'Tipping Point', 'I Don't Care' en 'Let There Be Shred' Megadeth's kenmerkende mix van snelheid, melodie en precisie weerspiegelen. Het album bevat bovendien een speciale bonustrack: een vernieuwde versie van de song 'Ride The Lightning' - de titeltrack van Metallica's tweede album uit 1984 - die Mustaine samen met James Hetfield, Cliff Burton en Lars Ulrich van Metallica schreef.

Mustaine componeerde daarnaast ook vier nummers van Metallica's debuutalbum 'Kill 'Em All' dat een jaar eerder verscheen, te weten 'Jump In The Fire', 'Phantom Lord', 'Metal Militia' en 'The Four Horsemen'. Laatstgenoemde nummer bewerkte Mustaine voor Megadeth's debuutalbum 'Killing Is My Business' uit 1985 tot zijn eigen versie 'Mechanix', maar dan sneller en heaviër, en tekstueel seksueel dubbelzinnig. 

Mustaine: "As I come full circle on the career of a lifetime, the decision to include ‘Ride The Lightning,’ a song I co-wrote with James, Lars, and Cliff, was to pay my respects to where my career first started."

Uit op 23 Januari 2026.

Electric Callboy

Support: Bury Tomorrow - Wargasm UK

Lotto Arena - 12/11/2025

Full photo report here! 

Pics: Steven T'joen

FKP Scorpio

Hanabie - SUN

AB - Ancienne Belgique - 09/11/2025

Full Photo report here!

Pics: Cherish The Memories Fotografie/

Battle Beast - Dominum - Majestica

Trix, Antwerpen - 02/11/2025

Full photo report here! 

Pics:Cherish The Memories Fotografie/

Amenra

01/11/2025 - TRAX, Roeselare

Full photo report here!

Pics: Koen Timmerman

Samhain

25-26/10/2025, Muziekgieterij – Maastricht

Rev: Joris Smeets

Samhain is het Keltische nieuwjaarsfeest dat begint aan de vooravond rond 31 oktober, maar het extreme metalfestival is sinds 2021 ook een vaste waarde in de Halloween. In Keltisch Ierland, zo'n 2000 jaar geleden, was Samhain de verdeling van het jaar in de lichte helft, de zomer, en de donkere helft, de winter. Het was de tijd wanneer de scheiding tussen deze wereld en de andere wereld het dunst was, waardoor geesten erdoorheen konden. Geen wonder dat we op dit festival telkens een gitzwarte selectie uit death, doom, sludge, post en black metal voorgeschoteld krijgen.

De eerste 2 edities van het festival gingen door in de Muziekodroom in Hasselt, maar sinds 2023 heeft het Samhain-festival een perfecte thuis gevonden in de Muziekgieterij in Maastricht. We blijven het zeggen: we vinden het een fantastische concertlocatie en eentje die zich bij uitstek leent voor de kleinere niche-festivals die hier dan ook regelmatig plaatsvinden. Ook dit weekend lenen de twee zalen, de Grote Zaal/Main Stage en de Kleine Zaal/Club, zich uitstekend voor de afwisseling tussen de bands en in de Foyer kan je gezellig keuvelen en genieten van de tientallen bieren. In de inkomhal was er het hele weekend aangenaam veel ruimte om te zitten, bijpraten en iets te eten en drinken bij de foodtrucks, omdat er deze keer nog een extra ruimte was die ingenomen werd door de bandmerchandise en de distro’s waar je kon snuisteren tussen de platen en cd’s.

Voor ondergetekende is de affiche van Samhain altijd een beetje een twijfelgeval. Niet omdat er niet genoeg interessante bands ten tonele verschijnen, maar omdat black metal niet de muzikale voorkeur heeft. En het is nu net dat genre dat telkens minstens de helft van de line-up uitmaakt. Maar er waren een aantal toppers in andere genres die ons toch over de streep trokken en dat bleek terecht: wij waren op zaterdag onder de indruk van Lowen, Conan, Author & Punisher en High On Fire en op zondag waren Hemelbestormer en Moonspell de bands die ons omverbliezen. 

Zaterdag 25/10

Het is een regenachtige, grijs en kil weekend en dan zorgt Samhain voor een heel gepaste soundtrack. We zien ook graag dat bands genoeg speeltijd krijgen: vanaf het begin krijgen ze al respectievelijk 40 en 50 minuten speeltijd in de Kleine en Grote Zaal, bij de (sub-)headliners worden dat 50 en 60 minuten.

Lowen (Main) start ingetogen, met prachtige, Midden-Oosterse geïnspireerde zang van frontvrouw Nina Saeidi, die ook letterlijk schittert in een groen-met-gouden kleed. Als de band invalt, horen we een eigen stijl van dark rock en metal, opgebouwd uit een mix van death, doom, progressieve en gothic metal met Oosterse invloeden. Het klinkt afwisselend, stevig beukend maar ook met meeslepende melodieën die duidelijk maken dat dit viertal al wat ervaring heeft en weet waar het mee bezig is.  

Morast (Club) heeft zeker een zwartgeblakerd randje, maar dompelt ons onder in een zeer duister muzikaal moeras van doom, death en sludge metal. De Duitsers houden het voornamelijk midtempo en klinken daardoor loodzwaar, als een echte pletwals.

Enisum (Main) noemt zichzelf ‘de grondlegger van de Arpitaanse black metal’ en dat mag je dan zien als atmosferische, melodieuze black metal, die soms relatief rustig en melodieus klinkt en dan wat steviger uithaalt. De Italiaanse band weet hoe nummers moeten geschreven worden, maar vaak opgebouwd rond eenzelfde thema waardoor onze aandacht helaas niet echt vastgehouden wordt.

Ook Schammasch (Main) houdt het bij – verrassend – melodieuze, atmosferische black metal. De melancholische melodieën komen niet overeen met de dreigende, mysterieuze look van de gitaristen die ook de vocalen voor hun rekening nemen.

We kunnen zeker het natuurthema waarderen bij Waldgefluster (Club) maar muzikaal kan de – opnieuw - atmosferische black metal - niet blijven boeien. 

Helemaal anders is dat bij Conan (Main), die hier twee jaar geleden ook al stonden. Ze maken ook vandaag weer indruk met hun ‘Caveman Battle Doom’. Eerder dit jaar bracht het drietal nog het uitstekende, nieuwe album ‘Violence Dimension’ uit. Wie experimenten, nieuwe elementen of melodieën verwacht, is aan het verkeerde adres. We krijgen verwoestende en oerluide stoner-sludge-doom. Geen visuele franjes maar gewoon beuken, heerlijk!

Het powertrio Necrot (Club) speelt gewoon old school death metal: dat is beuken en zagen, met het gaspedaal stevig ingedrukt. Wat een stevig contrast met de logge grooves van Conan. De boomlange zanger/bassist krijgt meteen zijn zin als hij vraagt om een circle pit en dat is volkomen terecht. Straffe set.

Samhain mag terecht trots zijn op het feit dat ze er altijd in slagen enkele speciale sets te programmeren. Een van de liefst vier uitschieters kwam van Primordial (Main), dat vanavond diep in zijn discografie dook om enkele oudere ‘deep cuts’ op te delven. Dit was dus vooral een show voor de echte fan, want er kwamen niet echt veel bekendere nummers aan bod. Daardoor was het voor de niet-ingewijden misschien niet de beste show om de unieke Ierse black pagan/folk black metal band te leren kennen. De kwaliteit is onweerlegbaar, maar het kwam niet binnen en leek wat op de vlakte te blijven, ook omdat het geluid achterin de zaal wat plat leek. Anderzijds hoorden we van enthousiaste fans dat het geluid vooraan het podium uitstekend was en dat het een hele straffe set was, dus gaan wij dat niet tegenspreken.

‘Dirge, drone and doom’. Eindelijk kunnen we Author & Punisher (Club) aan het werk zien met zijn zelfgemaakte, uit ruwe materialen en elektrische circuits gebouwde ‘Drone Machines’ en ‘Dub Machines’. Fascinerend, want geen laptops of knopjes om op te duwen of aan te draaien, maar stevige zaken die echt manueel ‘bespeeld’ worden en waarbij we ons voortdurend afvragen hoe ze werken. Je raadt het al: dit is échte industrial, gemengd met duistere, gruizige doom en zware metalgitaren. Denk aan het experimentele van Einstürzende Neubauten, het slopende van Swans, het pompende van Godflesh en de trage passages van Ministry en je komt in de buurt van de zware, dreigende en dreunende klanken die het duo produceert. Voor de niet-liefhebbers begrijpen we dat er misschien wat weinig variatie is, maar wij zijn danig onder de indruk!

De absolute headliner van de dag is High On Fire (Main), het trio rond frontman/guitarist/zanger Matt Pike die naar goede gewoonte weer in blote pens op het podium staat. Na het Oosters aandoende intro maakt de band zijn faam waar en toont die zich als het bastaard kind van Motörhead en Black Sabbath: het gaspedaal wordt meestal vol ingeduwd en de sound is heerlijk zwaar. Het is de eerste show van de tour en dat de band dus nog niet helemaal gerodeerd is, blijkt uit enkele schoonheidsfoutjes. Dat deert weinig, want na enkele nummers zit de band er lekker in en slaat de soms wat thrashy maar altijd groovende stoner/sludge ons tegen de oren. Een zeer sterke afsluiter! 

Zondag 26/10

Door een samenloop van omstandigheden moesten we de tweede dag grotendeels aan ons voorbij laten gaan. Deze dag had nochtans ook nog enkele verrassingen in petto. Zo startte de dag met een bijna 2 uur durende, ‘De Doden Hebben Het Goed’-trilogieset van Wiegedood (Main). Onze landgenoten maken live sowieso altijd indruk met hun ijzige old school black metal, maar zoveel geratel en gekletter moet je wel aankunnen.

Helaas moest Heretoir, normaal de headliner in de Kleine Zaal vandaag, een dag op voorhand hun show afzeggen. Niet getreurd, want met Hemelbestormer (Club) werd een zeer straffe vervanger opgetrommeld. Het Limburgse viertal bracht onlangs het fenomenale album ‘The Radiant Veil’ uit op Pelagic Records en is daarmee voor ons, samen met onze andere landgenoten van Pothamus en Psychonaut, een van de absolute toppers van het jaar op ons favoriete platenlabel. De donkere, instrumentale postmetal blijkt hier perfect op zijn plaats en het publiek is helemaal mee in deze kosmische trip langs sterren, planeten en zwarte gaten. Met ‘Usil’, ‘Turms’ en afsluiter ‘Satre’ (naar onze bescheiden mening het beste nummer van de band tot nu toe, inclusief vette samples) ligt de nadruk logischerwijze op het nieuwe album. Vanaf de eerste noot is het geluid uitstekend, waardoor de band meteen de aandacht opeist. Met dreigende opbouw, knappe riffs en ritmes en af en toe een melodieus lichtstraaltje dat binnengelaten wordt, maakt Hemelbestormer verdorie veel indruk!

Dodheimsgard (Main) is een naam als een klok en een band met veel ervaring en werd ons dus warm aanbevolen. De look van de zanger, met een glitterende outfit en potsierlijk paars-blauwe sluier roept aan het begin eerder vergelijkingen met Prince dan met stevige black metal op. Gelukkig gaat het niet om de looks maar om de muziek: niet alleen rammelend en kletterend zwart metaal maar af en toe ook meer gedragen melodieuze zang en tragere slepende passages. Helaas betekent het weinig overtuigende geluid een domper.

Door het afzeggen van Heretoir, schoof Sunken (Club) omhoog naar de slot van headliner. Ook zij tekenen voor een speciale set, eentje die namelijk helemaal in het teken staat van hun album ‘Lykke’. De liefhebbers van atmosferische black metal konden andermaal hun hart ophalen. 

Afsluiter van deze festivaleditie is Moonspell (Main) en ook zij pakken uit met een speciale set, bijna volledig in het teken van hun doorbraakalbum ‘Wolfheart’ (met één uitstapje naar het debuut ‘Under the Moonspell’). Niet alleen de mooie backdrop met een volle maan maakt indruk, ook de band doet dat vanaf het eerste moment. Moonspell speelt met overtuiging en klinkt uitstekend, met natuurlijk de zowel dramatisch, bruut als warm klinkende stem van Fernando Ribeiro als kers op de taart. Het vijftal roept tijdens enkele nummers versterking in van Eduarda Soeiro als backing zangeres, die indruk maakt met haar vocale capriolen, blauw-groene haren, opvallende make-up, présence en strakke outfit. De Portugese band staat vooral bekend voor de gothic metal sound, met elementen uit black, death en doom metal en new wave. Dat laatste komt sterk naar voor op ‘Of Dream and Drama (Midnight Ride)’, een eerste hoogtepunt. Op ‘Trebaruna’ en ‘Ataegina’ is een traditionele en folky invloed dan weer prominent aanwezig. Met klassiekers als ‘Vampiria’, ‘An Erotic Alchemy’ en natuurlijk ‘Alma Mater’ krijgen we het perfecte, zeer sterke einde van het festival!

Desertfest

17-19 oktober 2026, Antwerpen - Trix

Pics: Bert Gysemans

Rev: Joris Smeets

Full photo report here!

“Breathe in, Doom out”, dat is de slagzin op het bord vooraan de Trix waarmee we officieel verwelkomd worden. Dat voelt meteen als thuiskomen voor opnieuw een heerlijke editie van Desertfest, waar de liefhebber weer mocht genieten van een uitgelezen buffet. Stoner grooves, zompige riffs, fuzzy gitaarklanken, bluesy rock ‘n’ roll, dreigende doom, psychedelische trips, rauwe vocalen maar ook wonderlijke stemmen en zowel bands die perfect het template van het genre volgen als bands die gretig buiten die lijntjes kleuren. En dan spreken we nog niet over het aanbod van foodtrucks, waar elk jaar een heerlijke selectie van eten en drinken te vinden is.

Het festival én Trix zelf draaien al lang mee en de organisatie oogt als een geoliede machine en mindere punten zijn er wat ons betreft eigenlijk niet. Helaas viel er net als vorig jaar, toen Monster Magnet op het laatste moment moest afzeggen, met Masters Of Reality een van de grootste namen op de line-up weg. Ook die hindernis werd vlot genomen met een straffe vervanger. Wij genoten van de relaxte sfeer, het uitgebreide aanbod aan band- en andere merchandise, vinyl, posters, meet-ups met mensen die we hier elk jaar tegen het lijf lopen en uiteraard de vele bands over de drie podia: Vulture Stage (Trix Café), Canyon Stage (Club) en Desert Stage (Grote Zaal).

Uiteraard kan je niet alles meepikken en moeten we altijd moeilijke keuzes maken, maar wij noteerden zeer fijne sets en/of aangename kennismakingen met Huracan, Guiltless, Neander, Hedonist, Telepathy, Orange Goblin, Messa, Castle Rat, Lowrider, Froglord en Acid Mammoth. De absolute uitschieters waren dan weer, absoluut niet verrassend, Bongripper, Monkey3/Monkeys On Mars, My Sleeping Karma, Graveyard en Yob, die we opnieuw uitroepen tot dé absolute heersers van het weekend!  

Vrijdag 17/10

Wren (Canyon) is misschien niet de ideale eerste band om ons festival mee te starten: ze wisselen dromerige, postrock/shoegaze passsages af met beukende post metal en intense schreeuwen en dat klinkt zeker niet slecht. Alleen lijken die rustige passages soms iets teveel te kabbelen.

De legende die The Obsessed (Desert) is, staat eigenlijk al erg vroeg geprogrammeerd. De band speelde zeker een grote rol in de ontwikkeling van de sound die Desertfest vertegenwoordigt. De oude rotten laten het niet aan hun hart laten komen, want ze zetten een prima set klassieke doom/stoner metal neer zonder er echt uit te springen.  

Onze landgenoten van Huracán (Vulture) leerden we hier enkele jaren geleden kennen op Desertfest en we waren meteen mee met deze band. Het viertal brengt vanaf het begin een heerlijke groove, gefundeerd op pure stoner rock, punky energie en regelmatig catchy hooks.

Alle licht en lucht worden weggeduwd door Guiltless (Canyon), dat letterlijk en figuurlijk zwaar en donker klinkt. Niet zo verwonderlijk, als je weet dat Josh Graham (zie: Neurosis, Battle Of Mice en A Storm Of Light) de band startte, met onder andere ook Sacha Dunable (Intronaut). De mix van sludge, post metal, doom en noise klinkt desolaat, dreunend en ontdaan van hoop. Straffe kost.

Ben je al eens badend in het zweet wakker geworden uit een nachtmerrie waarin je voortdurend opgejaagd wild was? Wel, de soundtrack van die beklemmende koortsdroom werd geschreven door Oranssi Pazuzu (Desert). Het Finse gezelschap, wiens naam ‘Oranje Demon’ betekent, produceert muzikale waanzin met elementen van krautrock, psychedelica, extreme metal en veel elektronica, met rasperige black metal vocals. Geen riffs of zanglijnen om je aan vast te klampen, af en toe eens een lekkere beat, maar vooral een onrustig geheel dat je moet ondergaan.

Neànder (Vulture) komt uit Berlijn en brengt een instrumentale mix van doom, post metal, hardcore, stoner en sludge mee. Vanaf het begin horen we een heerlijke zompige sound en zware post metal riffs en de groove doet meteen vele kopjes op en neer gaan. Het zijn heftige soundscapes, met hier en daar ruimte voor melodieuze en melancholische momenten. Een ontdekking!

Voor de ‘typische’ Desertfest-sound kunnen we terecht bij Psychlona (Canyon). Heerlijk veel fuzz, met ook ruimte voor rustigere momenten die meer bluesy en psychedelisch klinken. Niet uitzonderlijk noch nieuw, maar wel lekker.

Na de vorige, monumentale passage van Bongripper (Desert) waren onze verwachtingen zeer hoog gespannen. De heren zijn in staat de vullingen uit je tanden te drillen, je protheses te doen wegvliegen en misschien zelfs ledematen te doen breken! Waar doom, sludge en stoner elkaar ontmoeten als gorilla’s in een groene mist, daar ontstond Bongripper. Met 3 nummers van elk ongeveer 20 minuten dompelt het viertal ons onder in een nevel van groene dampen en lichten, die ons amper ruimte laat om te ademen. Een pletwals.

Na al dat geweld kan de fuzzy mix van punk en rock ‘n’ roll van Mondo Generator (Canyon) niet veel indruk op ons maken, ondanks de aanwezigheid van cultfiguur Nick Olivieri.

Zaterdag 18/10

Opener The Miffs (Vulture) kan ons niet bekoren. Op papier hadden we meer hoop voor een trio Australische vrouwen die punk en garage rock brengen, maar het klinkt eerder rudimentair en saai.

Een speciale samenwerking dit jaar is die tussen het Franse Mars Red Sky en het Zwitserse Monkey3, die samen onder de noemer Monkeys On Mars (Desert) een EP uitbrengen en daarmee ook op tour gaan. Eerst is het aan Mars Red Sky, dat heel zwaar inzet: het trio klinkt log en heavy, altijd groovy, bijwijlen melodieus en met de kenmerkende ijle, hoge vocalen van de gitarist. Wanneer ook de bassist meezingt, geeft dat direct een meeslepend en episch gevoel. Bij het laatste nummer komen de heren van Monkey3 al meespelen, wat meteen voor de soepele overgang zorgt. Elke keer opnieuw blaast dat viertal ons helemaal omver, ons meenemend ‘on a trip through time and space’ met instrumentale, psychedelische rock die elementen van classic en stoner rock in zich draagt. De keyboards zorgen voor het epische en spacey element, de ritmesectie zorgt voor een onweerstaanbare groove en coole riffs en gloedvol gitaarwerk maken het helemaal af. Kippenvel! Daarna komen de heren van MRS er bij, om de nummers van Monkeys on Mars te brengen en dat levert perfect wat je van deze unie zou verwachten, met nu telkens 2 keer drums, bas en gitaar met ook nog keyboards. We krijgen dezelfde heavy, crunchy, stoner groove, riffs en melodieuze lijnen maar nu nog voller en luider. De lijzige zang en keys zorgen voor nog meer sfeer en diepte.

Het was een aantal jaren stil geworden rond Hedonist (Canyon), maar begin dit jaar kwam daar verandering in met een nieuw album en een welverdiende plek hier. Het recept van het Limburgse powertrio is niet veranderd, hooguit een beetje verfijnd: energieke, stevig groovende, no-nonsense rock ’n’ roll die zich ergens in het midden van Motörhead, High On Fire en Karma To Burn ophoudt.

Acid King (Desert) speelt 2 sets dit jaar waarbij deze eerste een overzicht van de hele discografie biedt. Al sinds 1993 doet de band rond zangeres/gitariste Lori standvastig zijn ding: stoner doom met een slow burning groove, nog voor dat genre eigenlijk echt uitgevonden was. Dat betekent trage, zwaar vervormde gitaarriffs en een stevige groovende ritmesectie met daarover de kenmerkende, bezwerende zang.

Een flashback naar de klassieke garage rock ‘n’ roll van de jaren 60 en 70 krijgen we bij Scott Hepple and the Sun Band (Vulture). De bluesy en pyschedelische nuances gaan wat verloren in het enthousiasme en volume, maar vooral de redelijk speciale zang is een ‘love/hate’ verhaal.

De zeer energieke postmetal van Telepathy (Canyon) grijpt meteen de aandacht, met een stevige low end groove, coole riffs en spoken word & elektronische samples die voor dreiging en spanning zorgen. Door de dynamiek en het filmische karakter van hun sound, moeten we ook al eens aan And So I Watch You From Afar denken. Volgens ons hebben ze heel wat zieltjes gewonnen vandaag…en terecht!

Er zijn wel meer bands die doom, stoner en sludge mengen, maar bijna niemand kan dat naar zo’n hoog niveau tillen als Yob (Desert) door daar spacey, progressieve en meditatieve toetsen aan te geven en zo een volledig eigen, direct herkenbare geluid te bereiken. Een concert van Yob is een intense ervaring, met beukwerk, meeslepend gitaarspel en unieke zang, maar ook met af en toe een rustpunt. Het meesterlijk beheersen van die spanning zorgt ervoor dat de trio uit Oregon altijd weer met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Een transcendentale ervaring.

De Black Sabbath en Electric Wizard grooves van Mephistopheles (Canyon) klinken daarna zeker niet slecht, maar na het meesterlijke Yob is het moeilijk om indruk te maken.

Orange Goblin (Desert) kan dat gelukkig wel, voor hun allerlaatste show ooit in ons land. De band heeft een speciale band met ons land en dus mocht DF niet ontbreken op hun afscheidstournee. De ‘pedal to the metal’ bluesy stoner rock ‘n’ roll klinkt lekker groovend als altijd, terwijl de band rond Ben Ward doorheen zijn hele geschiedenis fietst voor deze speciale gelegenheid. Er lijkt nog geen sleet te zitten op de reuzegrote frontman met de rauwe stem en het is een passend afscheid aan een van de prominente voortrekkers van de scene.

Zondag 19/10

Door het jammerlijke afzeggen van Masters Of Reality kwam er een plek open voor Messa (Desert), dat hier al enkele keren op het podium stond. Omdat ze ’s avonds al een show hebben, namen ze de openingsspot vandaag over van Lowrider. De Italiaanse band omschrijft zichzelf als ‘Scarlet Doom’, omdat ze die aanvullen met elementen uit andere genres. Op het overal enthousiast ontvangen album ‘The Spin’ van dit jaar zijn vooral de invloeden van new wave en gothic overheersend en lijkt de band een trapje omhoog te kunnen zetten. De plek op het hoofdpodium is dan ook dik verdiend, al is het jammer dat het gitaargeluid in uptempo passages niet altijd ideaal klinkt en de bas veel te weinig aanwezig is. Dat biedt dan wel ruimte om te schitteren voor gevoelig gitaarspel en vooral de prachtige zang van Sara die voor kippenvel zorgt.

Voor de tweede set van het weekend brengt Acid King (Desert) het album ‘Middle of Nowhere, Center of Everywhere’ dat in 2015 uitkwam nadat de band een tiental jaar stilgelegen had. Niet dat er daarvoor uit een ander muzikaal vaatje getapt werd: stoner rock en doom metal met een stevige psychedelische inslag.

De bluesy, psychedelische, proggy stoner van Mr. Bison (Canyon) klinkt best lekker en de Italiaanse band zorgt voor een relaxte vibe, die we wel kunnen waarderen als smaakreiniger.

My Sleeping Karma (Desert) moest in 2023 helaas afscheid nemen van hun vriend en drummer Steffen, die zijn gevecht tegen kanker verloor. De helende kracht van muziek is niet te onderschatten en dus zijn we heel blij dat de band toch de draad weer oppikt. De verbondenheid en liefde voor elkaar is tastbaar door de group hug en fist bumps, maar de wederzijdse dankbaarheid en affectie van en voor de fans is al even duidelijk. De instrumentale, psychedelische rock is van een onwaarschijnlijk hoog niveau en weet ons telkens diep te beroeren. Emotioneel, hartverwarmend, groots.

Don’t believe the hype? Er is heel wat buzz rond Castle Rat (Canyon) maar daar hoort natuurlijk ook controverse bij. Is het ‘style over substance’ bij de ‘Medieval Fantasy Doom Metal’ band uit New York? Het vijftal laat zich inspireren door de esthetiek van een soort jaren ‘80 B-film à la He-Man of Conan The Barbarian, zowel qua podiumoutfits als albumcovers en merchandising. De Club staat bomvol en ziet dat het podium de vibes van een middeleeuws kasteel uit een 80’s computerspel oproept, met elk van de 4 muzikanten als een specifiek karikatuur. Dé blikvanger is de fijngebouwde frontvrouw The Rat Queen, de zangeres/gitariste die met haar strakke, blinkende outfit en wilde, rosse krullen echo’s van Red Sonja oproept. De toneelstukjes om het verhaal te vertellen, halen soms wat vaart uit het optreden en zijn nogal kitscherig en flauw, maar zorgen toch voor een lach. Het vijfde bandlid, een welgevormde dame, betreedt het podium als wolf of vooral als ‘The Rat Reaperess’. Gelukkig klinkt de mix van epische doom en NWOBHM best wel lekker en kunnen ze wel echt spelen, ook al klinkt alles wel heel erg bekend (soms op het randje van gekopieerd) van pakweg Ozzy of Dio.

Het contrast kan niet groter zijn met Lowrider (Desert), dat door het wegvallen van Masters Of Reality ineens gepromoveerd werd van opener tot sub-headliner in de Grote Zaal. Hier geen uiterlijk vertoon, verrassingen of cartooneske aanpak. Dit is textbook stoner, die heerlijke lekker wegrockt en vele kopjes doet meeknikken met de lekkere grooves. O.a. de zangers van Blue Heron en Elephant Tree zingen een nummertje mee. Wie dit niet goed vindt, heeft niets te zoeken op Desertfest.

Met een oud countrynummer over ‘Cajun, swamp, alligator, Bayou en Louisiana’ als intro en daarna bezwerende geluiden zet Froglord (Vulture) meteen de toon voor hun ‘amphibious swamp doom’. Onder exclusief groene podiumverlichting knallen de met kikkermaskers getooide heren er meteen theatraal in: met deze zéér slompige sludge en stoner zou je nooit verwachten dat de band uit de UK stamt maar wel uit de moerassige omgeving van Lousiana, New Orleans, met grote voorbeelden als Crowbar en Eyehategod. Donderende grooves, riffs die met de voeten doen stampen, een zweterige sfeer, rauwe en soms bezwerende vocalen... All hail the Froglord!

Bij Acid Mammoth (Canyon) moet het allemaal niet te moeilijk zijn. Met een Grieks vader-en-zoon-duo scoren ze sowieso sympathiepunten, ook al is senior op zijn zachtst gezegd niet de beste gitarist. Maar de band doet het even goed als altijd, want je kan altijd rekenen op een heerlijke set Sabbath worship aan het altaar van oppergod Tony Iommi. De Club staat in het begin ook weer bomvol. Zal deze band uiteindelijk doorgroeien tot headliner op DF? 

Derde keer, beste keer voor Graveyard (Desert) op Desertfest in Antwerpen. Eerlijk gezegd hebben we de band nog nooit een slechte show zien neerzetten omdat wij nu eenmaal houden van de typische, classic 70’s rock stijl en sound. Vandaag krijgen we minder die heerlijke, kenmerkende fuzz sound, maar wel een veel energiekere en meer bevlogen band dan meestal en de bijhorende sound die meer punch bevat. De heerlijke riffs en solo’s, fijne drumroffels en gepassioneerde zanglijnen worden zeer enthousiast ontvangen. Met enkele tragere nummers, met veel gevoel gebracht, heeft de set een goed ritme. Natuurlijk krijgen we klassieker ‘The Siren’ nog als grandioze afsluiter.

Elephant Tree (Canyon) krijgt de eer om dit jaar de deur dicht te doen. Op plaat zijn we al jaren fan, maar het is de eerste keer dat we ze live aan het werk zien. De nuances met meer melodieuze, bluesy en progressieve elementen komen hier niet zo naar voren, de heavy, laaggestemde grooves des te meer. Denk aan een mix van stoner rock en doom metal met een eigen twist. Helaas lijken beide zangers al het hele weekend teveel van alles geproefd te hebben en dat heeft een negatieve impact op hun prestaties, enkele keren zelfs op en over het randje van vals.

Helloween - Beast In Black

18/10/2025, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Bleed from Within - After The Burial - Great American Ghost

08/10/2025, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Fun Lovin’ Criminals

La Madeleine, Brussel -  2 oktober 2025

Full Photo report here! 

Op donderdag 2 oktober vulden de Fun Lovin’ Criminals de Brusselse concertzaal La Madeleine met hun unieke mix van rock, funk, hiphop en jazzy grooves.

Vanaf de eerste noten zat de sfeer goed. De band liet zien dat ze na al die jaren nog steeds weten hoe je een zaal meesleept: Chemie en een gezonde dosis humor richting het publiek.

Als freaks van ‘sound’ hier bij Dump:  Het geluid was over het algemeen goed gebalanceerd, krachtige drums, een stevige bas en heldere vocalen. Toch ergens wel een belangrijk item heden ten dage, voor ons toch, dit terzijde.

Hoogtepunten waren er in overvloed. “Scooby Snacks” en “Loco” werden luidkeels meegezongen en brachten een golf van herkenning en euforie bij de fans. Tegelijk durfde de band ook gas terug te nemen met rustiger en verrassender materiaal, waardoor het concert geen moment eentonig werd. Het zicht was niet overal even ideaal, zeker voor wie achteraan stond, maar de energie van het publiek maakte dat meer dan goed.

Al met al leverden Fun Lovin’ Criminals een memorabele avond af in Brussel: een optreden dat balanceerde tussen nostalgie en frisse vitaliteit.

Pics: Vincent Van Wesemael

Nova Twins

Wintercircus, Gent – 19 september 2025

Support: Hotwax

Full photo report here! 

Met hun nieuwe album Parasites & Butterflies onder de arm zakten Nova Twins af naar Gent. Het Londense duo stond in het Wintercircus en bewees opnieuw dat ze geen enkele categorie nodig hebben om te overtuigen: punk, grime, hiphop en rock vloeien samen tot één explosieve performance.

Voorprogramma HotWax trapte de avond stevig af. Hun gruizige mix van punk en alt-rock blies het publiek meteen wakker. Geen vrijblijvende opwarming, maar pure energie die al snel de eerste moshpit op gang bracht.

Wanneer Amy Love en Georgia South het podium betraden, werd duidelijk dat Parasites & Butterflies live minstens even krachtig klinkt als op plaat, elke track klonk als een mokerslag.

De sound balanceerde op het randje van té luid, maar dat paste ergens ook bij de fysieke impact die een Nova Twins-show hoort te hebben. Georgia’s logge, funky baslijnen en Amy’s schurende gitaarpartijen vulden de zaal tot in de kleinste hoeken. Het was niet foutloos – sommige overgangen voelden abrupt – maar de energie maakte alles goed. Wat Nova Twins live zo sterk maakt, is de interactie. Zonder veel praatjes maar met een ontembare présence kregen ze het publiek volledig mee. Schreeuwen, dansen, springen: het voelde als een gedeelde catharsis.

Nova Twins bewezen in Gent opnieuw dat ze een van de spannendste livebands van het moment zijn. Parasites & Butterflies klonk rauw, urgent en compromisloos, terwijl de oudere nummers nog steeds hun volle slagkracht behielden. Een show die meer draaide om energie dan om perfectie, maar die juist daardoor des te harder binnenkwam.

Top!

Pix: Koen Timmerman

I Prevail - Violent Nature,

Release 19/09/2025 - Fearless Records

Damn, what an awesome record!

Dump Magazine Rating: ****

The Grammy-nominated rock band I Prevail announced their fourth studio album Violent Nature set for release September 19th via Fearless Records. They also released their third single off the record, “Rain” with an accompanying music video.

“Rain” is a powerful, emotionally charged track showcasing the band’s ability to balance heaviness with vulnerability. It feels both aggressive and cleansing as it explores the weight of suffering and the relief that comes with finally being set free from misery. It sets the tone for what’s to come in the new record: a collection of tracks that are darker, deeper, and more intense than ever.

Frontman Eric Vanlerberghe shared his thoughts on the new track below:

“Rain was one of the first songs we wrote for the record. As time went along and more songs started filling up the tracklist, it continued to be one of my favorite songs. Thematically, Rain deals with acceptance of things out of your control and finding clarity.”

Just last month, the band released the steadfast anthem “Into Hell,” following the release of their heaviest track to date, “Violent Nature,” the month prior. Both releases marked a major turning point for the band as they ushered in a new chapter with Vanlerberghe as the only lead singer.

The entire record was produced by the band’s bass player Jon Eberhard, and it boasts a total of ten hard-hitting tracks you can find below.

I Prevail is no stranger to pushing boundaries. This group has found great success with previous records over the past decade including their first album Lifelines that achieved gold status in both the US and Canada. 2019’s TRAUMA repeated that accomplishment in Canada just a few years later and was nominated for Best Rock Album at that year’s Grammys, with their single “Bow Down” also a contender for Best Metal Performance. 2022’s TRUE POWER saw the band continue to forge their own musical path, refusing to conform to the expectations of the genre, and instead demonstrating just how much of a tour de force I Prevail’s music is.

Listen here!  

AYREON - An Amazing Flight Through Time - 30th Anniversary

14/09/2025 - Popodium 013, Tilburg

Een spektakel. Een feest voor oren en ogen. En ook een subliem gekozen titel voor deze concertreeks, want dit was inderdaad een verbazingwekkende reis door 30 jaar Ayreon en nummers die je meenemen naar andere werelden en tijden. Net als twee jaar geleden, toen voor Live Beneath The Waves, werd Tilburg ook nu weer omgetoverd tot Ayreon City. Er was een algemene repetitie op donderdag, een concert op vrijdag en telkens twee concerten op zaterdag en zondag. In de hele stad was er aankleding met de herkenbare visuals, er waren cinemascreenings van de vorige concertreeks met een quiz, een speciale camping site en uiteraard ook weer de uitgebreide merchandise pop-up store in de Next-stage van 013 waar ’s morgens al intieme concerten plaatsvonden. Met ook nog een themastore in het station van Tilburg, een speciaal boekje met activiteiten en kortingen, afterparties met optredens en ook nog twee nieuwe, speciaal gebrouwen biertjes mag het duidelijk zijn dat Ayreonauts uit een recordaantal van liefst 71 (!) verschillende landen even op een andere planeet vertoefden. Eentje waarvan wij dagen later nog altijd niet helemaal teruggekeerd zijn, want het belangrijkste blijft natuurlijk de muziek. Wij mochten erbij zijn voor de laatste show op zondagavond en die was weer van een bovenaards hoog niveau!

De wereld van Ayreon is er eentje waar je kan rekenen op een aantal vertrouwde elementen. Een daarvan is de werkelijk fenomenale band, waar dit jaar één wijziging op te tekenen viel. Gitarist Marcel Coenen was er deze keer niet bij. Enter Ferry Duijsens (Dreadlock Pussy, Viberider, Anneke Van Giersbergen/Vuur) als ritmegitarist, waardoor Timo Somers doorschoof om de leadgitaar over te nemen. Met bassist Johan Van Stratum, drummer Ed warby en orkestmeester en toetsenist Joost van den Broek en het ensemble Jeroen Goossens (dwarsfluit), Ben Mathot (viool) en Jurriaan Westerveld (cello) kan je rekenen op allerhande perfect gespeelde en divers gekleurde nummers met een enorme waaier aan muzikale invloeden.

Natuurlijk zijn de zangers en zangeressen de kers op de taart. Arjen Lucassen lijkt altijd het beste in hen naar boven te halen in de studio, maar ook op het podium zijn er intussen heel wat vertrouwde gezichten in het Ayreon-universum. Marcela Bovio en Irene Jansen schitteren opnieuw en hen bestempelen als louter backing vocals zou onterecht zijn en ze mogen ook af en toe letterlijk voor de spotlights treden. Ook Anneke Van Giersbergen en onze landgenote Maggy Luyten waren er al eerder bij en ze kregen nu versterking van Heather Findlay, die meezong op het album The Human Equation maar er nu voor de eerste keer live bij was. Bij de heren zien we vertrouwde gezichten in de vorm van Mike Mills, Tommy Karevik, Wudstik (die de helaas ernstig zieke Edward Reekers kwam vervangen) en Damian Wilson, die deze keer vergezeld werden door Dino Jelusick en Robert Soeterboek, die al zo vaak samenwerkte met mastermind Arjen Lucassen. Het is zo fijn om te zien dat die zelf ook telkens meer wil zingen tijdens de live shows en uiteraard laaiend enthousiast onthaald wordt.

De show is opgedeeld in drie delen of ‘aktes’, waarbij we in het eerste deel 14 nummers voorgeschoteld krijgen die nog nooit live gespeeld werden. Deel twee was een collectie van 11 classics, waarna Arjen en Joost een lange speech gaven en nog afsloten met de bisnummers. Zowat alle Ayreon-albums komen aan bod en ook uit verschillende andere projecten krijgen we nummers te horen, zoals van Star One, Guilt Machine of de solo-albums. Mike is uiteraard de MC van dienst en een beetje de hofnar van Ayreon, die eerst voor het gordijn treedt en iedereen vraagt om de telefoons op zak te laten en gewoon te genieten. Dan zien we het podium, met een gigantisch groot scherm in het midden en nog twee schermen aan de zijkanten, die samen de indrukwekkende visuals weergeven. Die zijn van de hand van Arjen’s partner Lori en telkens aangepast aan het nummer dat gespeeld wordt, zij het futuristische en soms verontrustende, dystopische beelden van space ships, woestijnplaneten en overheersende computers, of eerder middeleeuwse banieren, ridders en kastelen, Egyptische piramiden of imposante zeeën en schepen. De muzikanten dragen een soort zwart uniform met  groene opdruk.

Het is een onmogelijke opdracht om elk van de 27 nummers aan bod te laten komen, maar sommige sprongen er toch echt uit. Maggy en het ensemble mochten zich uitleven in het middeleeuws aandoende ‘Sail Away to Avalon’ en Arjen zelf komt, in een stijlvol rood pak, ‘Days of the Knights’ zingen met grandioze ondersteuning van Marcela en Irene. Aan het einde van het eerste deel zingt hij ook nog ‘Carried by the Wind’. We kunnen ook altijd rekenen op Anneke om ons kippenvel te bezorgen, zeker met het rustige maar emotioneel zo zware ‘Day Six: Childhood’. Een aangename verrassing voor velen kwam in de vorm van ‘Dragon on the Sea’ waar opnieuw Marcela en Irene de sterren van de hemel zingen. Nieuwkomer Heather, gekleed als een moderne, donkere elf, neemt ons helemaal mee met haar prachtige zang in het melancholisch ‘Day Thirteen: Sign’. Onder luid applaus komt Damian, met even later hulp van Tommy en Heather, ‘Sea Of Machines’ zingen.

Deel 2 met de Ayreon Classics start met de heerlijke prog metal van ‘The Theory of Everything, Part 1 en 2’ waar Mike en dan Maggi veel indruk maken. Damian wordt sowieso altijd laaiend enthousiast ontvangen en dat is ook niet meer dan logisch bij het epische en verheven ‘Into the Black Hole’. Hetzelfde geldt ook voor ‘Dawn Of A Million Souls’ , inclusief gitaar- en vioolsolo, dat uitermate geschikt is voor die bluesy hardrock/heavy metal-stem van Dino. En die heerlijke zware riff, ook op synth, geraken wij nooit beu! Tussenin zorgde ‘Dreamtime’ voor kippenvel, door die melancholische klanken van fluit en akoestische gitaar, maar ook de etherische zang van Heather samen met de backings. Nog meer rechtopstaande haren bij een van onze favorieten, ‘Valley of the Queens’, waar de drie fantastische stemmen van Anneke, Marcela en Heather ook weer een volkomen terecht en daverend applaus kregen. Voor het luid meegebrulde ‘Day Sixteen: Loser’ is Mike uiteraard de geknipte man, maar het is Jeroen die hier de aandacht opeist door ook didgeridoo en tin whistle te spelen en dartel over het podium te bewegen. Ook de solo Joost van Joost is heerlijk. Met zanger Robert, in een paars pak en met cowboyhoed, keren we terug naar The Electric Castle, met eerst het dreigende, donkere maar o zo geweldige ‘The Castle Hall’ en dan het groovy, bluesy ‘Amazing Flight’, waar Arjen zijn befaamde ‘Hey dude, you’re so uncool...’ komt zingen. De solo battle tussen Timo en Joost bereidt ons voor op de zinderende finale. Want die krijgen we met het stomende ‘Everybody Dies’, waar eerst Mike, dan Tommy en Wudstik, dan Irene en Maggy en op het einde ook nog Marcela samen en door elkaar zingen!

Dan is het tijd voor een emotionele, warme speech van eerst Arjen en dan Joost, waar vooral veel dankbaarheid uit spreekt naar elkaar, alle muzikanten en zangers, de hele crew maar zeker ook aan de Ayreonauts die massaal op deze zeldzame liveshows blijven afkomen. Alles samen duurt de speech ongeveer een kwartier lang en daar zou volgens ons niemand anders mee weg komen. De feelgood- en gunfactor is echter zo ongelofelijk groot dat het publiek zonder problemen ‘Sir Arjen’ roept, want ja, hij is zowaar echt geridderd! En het mooiste van al: de heren lijken de deuren al open te zetten om opnieuw een concertreeks te doen. Met bisnummers ‘Set Your Controls’, een snelheidsduivel van Star One en gezongen door Dino en dan ook Damian, en ‘Day One: Vigil’ op tape en het fenomenale ‘Day Two: Isolation’, zo’n typisch ensemblenummer dat alleen Ayreon zo geniaal kan maken en gezongen door Tommy, Anneke, Wudstik, Maggy, Dino, Heather en uiteindelijk àlle zangers tegelijkertijd krijgen we een groots einde van een 2,5 uur durende opeenvolging van muzikale hoogtepunten. Wij knielen eerbiedig voor Sir Arjen Anthony Lucassen!

Rev: Joris Smeets

Drift Festival

30–31 augustus 2025, Kortrijk – Nelson Mandelaplein

Full photo report here: 

Day 1 - Day 2

De eerste editie van Drift Festival, georganiseerd door Busker Artist Agency, maakte meteen duidelijk dat Kortrijk er een nieuwe muzikale troef bij heeft. Het Nelson Mandelaplein bewees zich als een uitstekende festivallocatie: centraal gelegen, ruim genoeg voor een joekel van een podium en een flinke menigte, maar tegelijk intiem genoeg om een echte festivalsfeer te creëren.

Drift profileerde zich als een écht Belgisch festival – een ode aan muziek van eigen bodem, met een opvallende line-up van gevestigde namen én opkomend talent. Ook culinair was de link met Kortrijk voelbaar: lokale brouwerij OMER Vander Ghinste voorzag het publiek van verfrissende dranken, terwijl een reeks foodtrucks zorgde voor de gebruikelijke – maar o zo smakelijke – festivallekkernijen.

Zaterdag werd ongetwijfeld gedomineerd door GOOSE, dat met een explosieve mix van elektronica en rock een thuiswedstrijd speelde voor een enthousiast publiek. Eefje de Visser bracht een sfeervol tegengewicht met een dromerige set vol kippenvelmomenten. Jong talent zoals Chibi Ichigo, Aili en Borokov Borokov zorgde voor een frisse, speelse energie. Drift bewees hier al dat het de juiste balans vindt tussen grote namen en beloftevol nieuw bloed.

Ook op zondag werd die lijn knap doorgetrokken. Artiesten als Ão, BLUAI en Noonzy verrasten met hun authenticiteit en lieten zien dat de Belgische muziekscene springlevend is. Whispering Sons dompelde het publiek onder in een donkere, strakke post-punktrip die moeiteloos bleef boeien. J. Bernardt sloeg op zijn beurt de brug tussen de jonge acts en de rocklegende van de avond: dEUS.

Die laatste sloot Drift in stijl af met een integrale uitvoering van hun album ‘Worst Case Scenario’, een baanbrekend en invloedrijk debuut dat volgens ons toch wel wordt beschouwd als één van de belangrijkste albums in de Belgische rockgeschiedenis.  “Suds & Soda” liet het plein ontploffen, terwijl “Hotellounge” voor een collectief orgasme zorgde. Dit optreden was meer dan nostalgie: dEUS bevestigde opnieuw waarom het een monument van de Belgische rock is – pure klasse van eigen bodem.

Als gloednieuw festival zette Drift een bijzonder sterke eerste stap. Met een doordachte line-up, een warme, toegankelijke sfeer en vooral indrukwekkende geluidskwaliteit, zette het zich meteen stevig op de kaart.

Indien de organisatie deze lijn weet aan te houden – en hier en daar nog kan verfijnen – dan heeft Kortrijk er een vaste waarde bij als één van de afsluiters van de Belgische festivalzomer.

Pics: Steven Tjoen

Words: Tom V.

PELAGIC FEST 2025

23/24-08-2025, Muziekgieterij, Maastricht

Vorig jaar was de eerste editie van het Pelagic Fest in de Muziekgieterij ons absolute hoogtepunt van het jaar. Dat we er dit jaar opnieuw bij wilde zijn, was dus een absolute zekerheid! Wat maakte het dan zo speciaal? Laten we er even een checklist bij halen. Maastricht is een charmante, historische stad met internationale faam en goed gelegen tussen de Benelux, Frankrijk en Duitsland. De Muziekgieterij is een prachtige concertlocatie met 2 mooie zalen met topinfrastructuur en een uitermate vriendelijke crew, zowel de professionele als de vrijwillige medewerkers. En de programmatoren kennen het klappen van de zweep en pakken regelmatig uit met interessante shows en festivals.

We zijn er namelijk zeker van dat een label als Pelagic niet zomaar eender waar neerstrijkt met zijn rijke, gevarieerde line-up aan bands die vooral één label gemeenschappelijk hebben als je hen muzikaal wel omschrijven: ‘post’, rock, metal, hardcore enzovoort. Daar kwam opnieuw een gevarieerd, internationaal publiek op af – al leek er net wat minder volk dan vorig jaar te zijn. Toch was de sfeer opnieuw uitermate gezellig, ontspannen en vriendelijk, met een kennerspubliek dat alle bands een kans gaf en de muziek over zich heen liet komen. De merch area was wat anders ingedeeld dan vorig jaar maar zoemde evengoed weer het hele weekend van activiteit en we denken en hopen dat elke band veel minder vinyl, cd’s, shirt en andere spullen over had toen ze vertrokken.

De nieuwe indeling was nodig om ruimte te maken voor een extra foodstand en dat was inderdaad wel nodig. Het aanbod was volledig vegan en daar hoorden we hier en daar wel al eens over morren, maar de vleeseters zullen het vast wel overleven om eens een weekendje aan te passen. Er werd bovendien een oplossing geboden voor een groot probleem van vorig jaar: er waren teveel goede bands en te lange wachttijden voor het eten, zodat er dit jaar op beide dagen gewoon een food break werd ingelast en er geen band speelde.

Het draait tenslotte allemaal om de muziek en die was weer van de hoogste kwaliteit! De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat het vorig jaar misschien nog een tikje vaker en constanter overweldigend was, maar dat is en blijft een kwestie van smaak. Vorig jaar was The Ocean uiteindelijk zelfs 2 maal headliner door het afzeggen van Ihsahn maar dat was dit jaar niet het geval. Het is nog niet helemaal duidelijk wat er gaat gebeuren met de band van labelbaas Robin Staps (wiens bijna 80-jarige vader het hele festival overal opdook, wat een held!), maar intussen had het festival zeker voldoende parels in de line-up en enkele speciale sets. Het festival was ook een showcase voor de talenten van Johan G. Winther, die er stond met zijn bands Blessings en Barrens, een soloset mocht spelen en wiens artwork (in zijn eigen, coole stijl) prominent opgehangen was in de Foyer.

Dit jaar was er geen livestream om thuis mee te genieten van al het moois, dus de afwezigen zullen het moeten doen met onze impressie. Wij zagen in ieder geval weer fantastische shows en genoten het meest van Hemelbestormer, Bruit =, Pyschonaut en God Is An Astronaut op zaterdag en The Gorge, Pothamus, Hypno5e en opnieuw Bruit = op zondag. Vooralsnog zagen we nog geen aankondiging dat het festival volgend jaar opnieuw doorgaat, maar we hopen vurig van wel!

Zaterdag 23/08/2025

Blessings (Kleine Zaal) krijgt de eer om dit jaar het festival op gang te zwieren en we spitsen meteen onze oren. Het viertal brengt een mix van posthardcore, metal, indierock, punk en noise. Vooral de ritmesectie zorgt voor een pompende hartslag in hun sound, waar de gitaar soms in mee gaat maar soms ook sferische, melodieuze klanken bovenop legt. Tegelijk durven de heren ook het tempo helemaal laten terugvallen en plaats te geven aan ronkende bas en melodieuze vocalen om dan open te breken. 

Het gaat goed met onze landgenoten van Hemelbestormer (Grote Zaal), dat nog maar enkele weken geleden zijn nieuwe album ‘The Radiant Veil’ uitbracht, het eerste voor Pelagic. De commentaren en recensies zijn bijna unaniem zeer lovend en dat ik volkomen terecht als je het ons vraagt. Het viertal maakt elk album nog een gestage evolutie door, waar de sound nog een beetje beter kristalliseert, het muzikale palet nog wat breder is en de nummers nog wat beter zijn. Maar korter worden die nummers gelukkig niet, al betekent dat ook dat er in 45 minuten ‘maar’ plaats is voor 5 nummers. De nadruk ligt met 3 nummers logischerwijze op het nieuwe album, al hoor je ons daar niet over klagen. Zelfs zonder de kenmerkende visuals blijft het verhalende aspect van de instrumentale postmetal moeiteloos overeind en worden verzwolgen in hun ‘portal to the universe’ waar donkere klanken en zware, sludgy en doomy passages in contrast staan met rustigere momenten, uitwaaierende postrockgitaren en uitgekiende samples voor extra’s zorgen. Het publiek liet het allemaal op zich in werken en reageerde extra enthousiast bij de moddervette beats naar het einde van afsluiter ‘Satre’, naar onze bescheiden mening het beste nummer van de band tot nu toe. Groots!

Nog een instrumentale band, maar van een hele andere orde is Astrosaur (Kleine Zaal). Het trio gooit stoner en psychedelische rock, postrock en postmetal op een hoop en kruidt dat met coole riffs en ritmes en soms lang uitgesponnen riffs en solo's. Zeer sympathieke band en aangename sound.  

Zonder twijfel een van de bands waar het meest naar uitgekeken werd, is Bruit = (Grote Zaal). De band zal het naar het einde van de set zelf meegegeven: het is de allereerste liveshow van het Franse viertal in drie jaar tijd, doorgebracht in repetieruimte en studio om te werken aan het nieuwe album. Ze zijn dus nerveus, emotioneel en dankbaar dat ze hier mogen staan en dat er zoveel mensen oprechte aandacht aan hen willen besteden. Dat dwingen ze nochtans zelf af, door het nieuwste album ‘The Age of Ephemerality’ in zijn geheel te brengen. Het recept is ten gronde niet veranderd: cinematische postrock met cello, viool, keyboards, drum, gitaar en bas, die opbouwt naar grootse, en soms verrassend harde uitbarstingen, maar ook verstilde momenten, onverwachte breaks en spoken word samples. Bruit = zou intussen door iedere liefhebber van het genre en zeker een band als Mono gekend moeten zijn. Dit ging recht naar het hart! 

Telepathy (Kleine Zaal) is opnieuw een instrumentale band, ergens tussen postrock en postmetal in. We horen ook samples, onder andere met heel vervormde spoken word-passages. Wanneer de laptop en samples naar het einde toe niet meer mee willen werken, besluit de band gewoon ‘old school’ verder te gaan. Met drum, bas en 2 gitaren klonk dat zeker nog even goed. De plaat gaat mee in de tas.

Wat kunnen we nog over Psychonaut (Grote Zaal) zeggen dat niet al verteld is? Vorig jaar moest de band helaas afzeggen voor Pelagic door persoonlijke omstandigheden en het werd er niet beter op; de frontmannen van de band moesten helaas afscheid nemen van hun vaders. De pijn en emoties van dat drama hebben ze in hun nieuwe, binnenkort te verschijnen album ‘World Maker’ gestort en opener ‘Endless Currents’ en ‘Stargazer’ doen absoluut het beste verhopen daarvoor, met muzikale verbreding! Zelfs als de stroom even uitvalt en we zonder muziek vallen – een euvel dat gelukkig snel verholpen is – laat het trio zich niet uit het lood slaan. We horen groovende, technische maar ook spiritueel klinkende postmetal van de bovenste plank, met het typische en herkenbare gitaarwerk van Stefan en de afwisselende zang met bassist Thomas. Afsluiter is uiteraard het monumentale ‘The Fall Of Consciousness’!

De tweede van drie shows voor Johan G. Winther vandaag, is met Barrens (Kleine Zaal). Opnieuw een viertal in een ‘klassieke postrock-samenstelling’: drum, bas, gitaar en gitaar/keyboards. We horen hier dus meer de typische klanken, van stille gitaaraanslagen, heldere melodieën en steeds weer opbouwen naar een climax. Vinden wij dat erg? Neen, postrock die goed in elkaar steekt en goed gebracht wordt, daar mag je ons altijd voor uitnodigen.

Een van de grotere namen vandaag is zonder twijfel God Is An Astronaut (Grote Zaal), dat intussen ook al 23 jaar meedraait. Dat betekent dat sommige ‘veteranen’ misschien minder enthousiast zijn om de band voor de tiende keer aan het werk te zien, maar toch zijn er ook velen die de Ierse band nog niet aan het werk zagen en dus erg benieuwd zijn. Wij wisten op voorhand al dat ze niet ontgoocheld zouden zijn: de broers Niels en Torsten Kinsella, die samen bas, gitaar, electronica en vocalen voor hun rekening nemen, brengen met drummer Lloyd al jaren prachtige, veelal rustige en sfeervolle postrock met gevoelig gitaarspel. De nadruk lag vooral op het meest recente album ‘Embers’ maar GIAA speelde een topshow om bij weg te dromen.

Het is dan even brutaal terug wakker worden met Lo! (Kleine Zaal). De band uit Australië kan op plaats onze goedkeuring absoluut wegdragen en dus zijn we razend benieuwd om hen eindelijk live aan het werk te zien. Ligt het aan het contrast? Aan ons? Aan de sound? Feit is dat de zwartgeblakerde sludge door de geluidsbrij niet echt tot zijn recht komt. De hevige, rasperige stem ligt dan ook nog eens erg ‘bovenop’ de sound en die black metalgetinte klanken zijn al niet onze favorieten. De zanger varieert zijn aanpak wel, met ook nog fluisterende en dramatisch, declamerende klanken, maar toch kan het geheel onze aandacht helaas niet vasthouden ondanks het stevige beukwerk.

Johan G. Winther (Foyer) mocht een derde keer aantreden voor een soloset. Wij hoopten nog op een set met akoestische gitaar, maar het was een volledig elektronisch gegeven. De mix van pianoklanken, ambient en loops klinkt over het algemeen nogal ijl en dat was niet zo ons kopje thee.  

De grote headliner van deze eerste dag is uiteraard This Will Destroy You (Grote Zaal). Deze veteranen uit Texas spelen postrock volgens het boekje, maar dat is zeker geen verwijt: zij hebben samen met bands als pakweg Explosions In The Sky dat boekje ook geschreven! Instrumentale rock met klaterende melodieën en uitwaaierende gitaren, met een langzame opbouw en (vooral op het einde van de set) stevige uitbarstingen die door de contrasten ook grote impact hebben. Elektronische en glitchy geluiden vormen prikkelende extra’s. We horen prachtige, uitgesponnen nummers, waarbij vooral ‘Happiness: We’re All in It Together’ en ‘There Are Some Remedies Worse Than the Disease’ op luid gejuich onthaald worden.

We waren niet van plan om nog te blijven hangen, maar Sierra Veins (Foyer) zorgt ervoor dat we toch nog een half uur geboeid blijven luisteren. De kleine, Franse jongedame zorgt met harde en donkere beats, geïnspireerd op synthwave, EBM en darkwave, dat er toch nog enkele tientallen toeschouwers de laatste beetjes energie uit hun benen schudden.

Zondag 24/08/2025

Törzs (Kleine Zaal) bracht typische, maar hele mooie postrock uit Hongarije. Dit is typisch zo’n band die je hier zelf niet snel zou ontdekken maar dankzij Pelagic zich toch in de kijker wist te spelen. Het trio speelt gloedvolle muziek om van weg te dromen en wordt dan ook enthousiast ontvangen door het publiek dat er toch al zo vroeg bij was. Met een steviger einde leggen we dan ook de link naar This Will Destroy You de vorige avond.

Bij You, Infinite (Grote Zaal) is die link naar TWDY nog veel duidelijker: dit project herenigt Jeremy Galindo met Raymond Brown, die de band jaren geleden verliet maar tijdens de Covid-pandemie terug contact zocht met zijn voormalige bandgenoot. Dat er gelijkenissen zijn met TWDY is dus niet verwonderlijk, al lijkt er hier een iets meer elektronisch tintje aanwezig te zijn. Dromerig en sferisch dus maar af en toe ook stevig rockend. Fijne set.  

Met zijn mix van technische metalcore en progressieve elementen onderscheidt The Gorge (Kleine Zaal) zich van alle andere bands in de line-up tot nu toe. De snelle, technische onderlegde riffs vliegen ons rond de oren bij de vier heren uit Missouri en er gebeurt veel, héél veel. Maar vooral veel goeds: zware, djent-achtige riffs, proggy elementen, ritmewissels en de energie van de vroege metalcore. Regelmatig worden we verrast maar dan op een hele fijne manier. We durven deze uitermate coole band aanraden aan fans van uiteenlopende bands als Intronaut, Baroness, Mastodon, Botch, Converge en Every Time I Die. Coole show!

Bezwerende geluiden kondigen het rituele samenzijn van Pothamus (Grote Zaal) aan. Een liveshow van deze drie heren uit Mechelen is altijd weer een hypnotiserende trip waarin je meegenomen wordt, met tribal elementen en repetitieve riffs en hele zachte en melodieuze passages die opbouwen naar heftige postmetal uitbarstingen. Het is telkens weer een ervaring wanneer je helemaal meegezogen wordt in hun eigen, mystieke wereld die het moment zelf overstijgt. De release van hun fantastische tweede album ‘Abur’ eerder dit jaar heeft nog heel wat meer ogen en oren doen opengaan voor Pothamus en dat is volkomen terecht.

Had The Gorge als vorige band nog het geluk om af te wijken van de andere bands dit weekend, had onze eigen Bear (Kleine Zaal) relatief pech dat ze meer in dezelfde hoek zitten en er vlak na moesten komen. Maar wie dit gevaarlijke klauwende viertal al eens aan het werk zag, weet dat deze veteranen van de metal/hardcorescene zich altijd helemaal geven, met gevaar voor eigen lijf en leden (en soms dat van toeschouwers). Nog zotter, harder en chaotischer dan The Gorge en misschien nog iets meer invloeden van djent, Converge en en The Dillinger Escape Plan: deze beer is een razende furie! De vier moeten het niet hebben van een sympathieke uitstraling, maar wel een echte ‘in your face’ attitude, tonnen energie, een hoop teringlawaai én een fantastische zanger. 

Eindelijk konden we ook Hypno5e (Grote Zaal) aan het werk zien en we werden zeker niet ontgoocheld. De Franse band grossiert in postmetal, met zware gitaren, snellere black metalachtige versnellingen en scream vocals. Het viertal bedient zich van postrockklanken, zware en progressieve metalriffs en samples met een enorme intensiteit. Hypno5e gaat vaak echt wel hard en dat kunnen we zeker smaken!  

A Burial At Sea moest helaas enkele dagen voor het festival afhaken. De vervanging kwam uit Frankrijk in de vorm van Lizzard (Kleine Zaal). Bij het trio horen we diverse invloeden maar denken we toch vooral aan de sound van de jaren 90, met alternatieve, stoner, grunge, prog en noise rock en bands als Helmet, Monster Magnet, Smashing Pumpkins, Mudhoney en Tool (bij een uitgesponnen, instrumentaal nummer). Hoewel de band zeker niet de zwaarste band dit weekend is, spelen ze wel opvallend luid! Enkele keren dachten we ‘hoe kan het dat een band met zoveel coole invloeden en hooks en diverse elementen niet megagroot is?’. Maar misschien hebben ze die verschillende elementen nog niet echt tot één eigen stijl en onmiskenbaar geluid kunnen samenbrengen en ontbreekt het ook aan een echte hit. Maar stiekem vinden we dat niet eens zo erg, want in onze underground schatten we zeker naar waarde.

Na de grote triomf met hun nieuwe album op dag 1, mag Bruit = (Grote Zaal) vandaag opnieuw aantreden. Deze keer komen de vorige releases aan bod, o.a.  ‘The machine is burning and now everyone knows it could happen again’. Jachtige drums, cello, viool, gitaareffecten en synths zorgen voor een beklemmende sfeer, tot de luide uitbarsting met volop gitaar en bas (i.p.v. viool). Ook spoken word samples die ons een geweten schoppen en elektronische geluiden hebben hun plaats. Grootse golven van geluid zorgen voor veel eb en vloed, van spanning opbouwen naar een explosie van instrumenten. Het is de eerste keer in 3 jaar dat de oude nummers gespeeld worden, maar de band geeft aan dat het toch meteen vertrouwd aanvoelde. Samenzijn, samen deze muziek ondergaan, dat gaat over hoop en dat hebben we nodig. Deze Franse band is toch echt een klasse apart.

Wie nog wel zin had in iets aparts, kon nog terecht bij Gösta Berlings Saga (Kleine Zaal). Vijf heren in een witte overall, die met drum, percussie, keyboards, bas en gitaar een vreemde band vormen. En hun sound is al even opvallend en uniek. Er zitten heel coole elementen in maar de hoge, schelle klanken waar ze regelmatig voor kiezen, zijn wel een afknapper voor ons. Het is werkelijk all over the place, we horen krautrock, progrock, spacerock en soms hele coole riffs of country/surf-achtige gitaarlijntjes met veel ‘twang’ maar het geheel kan onze aandacht niet vasthouden.

Headliner Ihsahn laten we aan ons voorbij gaan, want zelfs met veel progressieve invloeden zijn wij geen fan van black metal, en daarmee zetten we een punt achter dit fantastische festival.

Rev: Joris Smeets

WE CAME AS ROMANS - ALL IS BEAUTIFUL...BECAUSE WE’RE DOOMED

SharpTone Records

22 August 2025

ALL IS BEAUTIFUL...BECAUSE WE'RE DOOMED' represents a profound creative evolution for We Came As Romans. Born from introspection and shaped by the band's own journey through triumph and tragedy, the album explores themes of existentialism, gratitude, loss, and the perpetual cycles of life. The record's conceptual framework—inspired by philosophical notions of death and rebirth—manifests in its very structure, with the album looping seamlessly from end to beginning, symbolizing that endings lead to new beginnings.

The album emerged from an intensive creative process that saw the band turn inward, mining their shared experiences for authentic emotional truth. What began as a struggle to find direction after 2022's grief-stricken, highly acclaimed 'Darkbloom', transformed into their most conceptually ambitious work to date. Each track ties to a specific moment or period in the band's history, creating a sonic autobiography that spans their entire career while focusing unflinchingly on the future.

"culture wound" serves as a centerpiece for the album's exploration of duality and self-examination. The track underwent extensive revision to achieve its final form—a testament to the band's commitment to getting every detail right on this deeply personal record.

We Came As Romans will support the new album with their massive Bad Luck World Tour, the North American leg of which kicks off on July 22nd in Toronto and culminates in what is sure to be a historical homecoming when they play legendary venue, The Fillmore in Detroit on August 23rd, the day after the album is released. The tour then heads to Europe and the UK in the fall.

The announcement arrives alongside the release of the album's third single, "culture wound," and its accompanying official music video. Following the defiant anthems "bad luck" and "no rest for the dreamer," this latest track dives deep into the battle between our best and worst impulses.
 
"culture wound" confronts the fundamental question at the heart of human existence: are we inherently good or inherently bad? The track wrestles with the forces—both internal and external—that shape who we become, delivered through the band's signature blend of crushing riffs and soaring melodies.
?
"culture wound is about taking a look inside and deciding which side of yourself is going to control your life. This song was written to question our human nature - is it inherently good or inherently selfish? Are we here to try and make something better for everyone or just survive for ourselves? All of the different "sides of ourselves" that we've discovered, struggled with, or left behind is really what this album is about, and our journey through all of those experiences is written in every song."

DYNAMO METALFEST 2025

15, 16 en 17/08/2025, IJSSPORTCENTRUM, EINDHOVEN

Full photo report:

Dag 1 - Dag 2 - Dag 3

Pics: Istvan Bruggen

Rev: Joris Smeets

Half augustus, het weekend na Alcatraz in eigen land, is het steevast de beurt aan Dynamo Metalfest. Wij trokken met plezier weer de grens over voor dit gezellige metalfestival, in handen van poppodium Dynamo en boekingskantoor Loud Noise, in het Ijssportcentrum in Eindhoven. Dit jaar presenteerde de organisatie naar onze bescheiden mening de strafste line-up tot nu toe maar het was dan ook de tiende editie en dat jubileum mocht in stijl gevierd worden. Er waren heel wat legendes en bands die al tientallen jaren hun strepen verdiend hebben, maar ook de ‘jonge garde’ die stilaan die plaatsen aan de top komt claimen. Vooral op de eerste ‘halve’ dag op vrijdag bestond de line-up volledig uit bands die al in de jaren 90 groots waren, maar ook op zaterdag en zondag kregen we straffe prestaties te zien. Persoonlijke uitschieters waren Fear Factory, Mastodon, Opeth op vrijdag, Static-X, Obituary, Ministry en Kreator op zaterdag en Coffin Feeder, Kataklysm en Gojira op zondag.

Vorig jaar bouwde Dynamo Metalfest al verder op wat goed was en ondanks de wat tegenvallende opkomst dat jaar, zagen we veel goede punten die nog verbeterd werden. Voor deze editie trok de organisatie die lijn door en zagen we ook naast de line-up nog meer pluspunten dan voorgaande. Waar de eetstanden/foodtrucks de voorbije jaren nog binnen de semi-overdekte buitenbaan lagen, waren die deze keer verhuisd naar de buitenkant van de baan waar de voorbije jaren de market lag. Zo was er plaats voor veel meer en ook meer verschillende foodtrucks. De market was een beetje verder verhuisd naar een hal achter de Main Stage en dat was eigenlijk ook aangenamer en bood meer ruimte om rustig en beschut rond te snuisteren. Hierdoor bleef er aan de binnenkant veel meer ruimte voor de togen en waren er geen vervelende, lange rijen waar je de hele tijd langsheen moest slalommen. Bovendien werden er veel meer tafels en banken geplaatst zodat iedereen even kon zitten om te eten of te chillen.

Helaas ontkomen we er ook hier niet aan dat het leven erg duur geworden is: om tegenwoordig op een festival iets te eten, moet je een orgaan op de zwarte markt verkopen, laat staat dat je een officieel bandshirt wil meenemen. Die prijzen beginnen vanaf 40 euro en dat voelt toch aan als buitensporig. Maar we onthouden vooral wat wel goed was en de muziek blijft toch het belangrijkste. Aan het kleinere Kink Distortion Stage moest er niets veranderen, maar het podium aan de Main Stage was wel een pak groter geworden en daardoor konden we van nog grotere en straffere producties genieten. De beelden op de grote schermen aan de zijkanten van het podium werden nog verrijkt met allerlei effecten en dat was toch een meerwaarde. Wij hopen volgend jaar gewoon opnieuw van de partij te zijn!

Vrijdag 15/08/2025

Onder een brandende zon en drukkende warmte gaat Dynamo Metalfest 2025 van start. Toch lijkt er best veel volk al vroeg opgedaagd voor de 5 bands op de Main Stage vandaag en dat kunnen wij alvast begrijpen. Op Mastodon na, dat toch ook al 25 jaar bestaat, krijgen we vandaag allemaal bands die 30 á 35 jaar geleden al het mooie weer maakten toen wij als jonge snaak in het zwaardere muzikale werk terecht kwamen. Deze festivaldag doet ons dus nostalgisch en weer jong voelen.

We zagen Nailbomb een week eerder op Alcatraz en bleven toen een beetje op onze honger zitten. Max Cavalera heeft een jongere band verzameld om dit project (helaas zonder Alex Newport van Fudge Tunnel) uit 1993 naar het podium te brengen maar vandaag ervaren we het op eenzelfde manier. het is zeker niet slecht en het klinkt allemaal wel luid en agressief, maar het begin is rommelig en het geluid is niet goed afgesteld. Beide kwalen worden gaandeweg wel wat in evenwicht gebracht, maar toch ontbreekt de echte vonk om de explosieve molotovcocktail van thrash en industrial aan te steken.

Het nadeel van zo’n straffe line-up, is dat Paradise Lost al in de late namiddag/vooravond het podium op moet. Het voelt bijna oneerbiedig dat deze gothic/death/doom-metallegende al zo vroeg op de dag en in het daglicht speelt. De heren zijn natuurlijk allemaal volledig in het zwart gekleed en dit zal natuurlijk nooit de meest energieke of sympathiek overkomende liveband zijn, maar zet wel een goede show neer. We krijgen een uitgekiende setlist van redelijk wat oudere nummers en recenter werk. We worden aan het begin verwend met ‘Enchantment’ en ‘Pity The Sadness’. Met onder andere ‘Faith Divides Us…’, ‘No Hope In Sight’ en ‘Ghosts’ komen latere albums aan bod, terwijl ‘As I Die’, ‘The Last Time’ en ‘Say Just Words’ na al die jaren nog altijd luid meegebruld worden.  

Het verhaal van Fear Factory liep niet bepaald over een effen pad de voorbije jaren. Alleen de supersympathieke gitarist Dino Cazares is nog de enige overlever en spil van de band. Dit jaar en deze tour staan in het teken van 30 jaar ‘Demanufacture’, een klassieker in het metalgenre. De groovende, industrial metal maakt vandaag veel meer indruk dan een week eerder en de hele band komt zeer energiek en vriendelijk over. Waar we op Alcatraz nog bijna alle nummers van ‘Demanufacture’ te horen kregen, bevat de setlist vandaag meer variatie. We krijgen het titelnummer als opener en achtereenvolgens ‘Self Bias Resistor’, ‘New Breed’ en ‘Flashpoint’ aan het begin en ‘Replica’ als afsluiter van de reguliere set. Ook het fantastische album ‘Soul Of A New Machine’ komt met 5 nummers evenredig aan bod, we horen o.a. ‘Self Immolation’ en ‘Scapegoat’. Als bisronde krijgen we nog het beste uit de andere albums: ‘Shock’, ‘Edgecrusher’ en ‘Linchpin’. No, you can't take me apart!

Net als op Alcatraz zijn we zeer aangenaam verrast door Mastodon. Dit is een van onze absolute favoriete bands maar in het verleden kwamen de heren vaak niet goed uit de verf op een festivalpodium in open lucht. Nu klinkt de band strak, zit het geluid goed en lijkt er een nieuwe, positieve wind door de band te waaien – getuige ook de vele dankbetuigingen aan de organisaties en fans en het benadrukken hoe blij ze zijn om hier te staan op het legendarische Dynamo. Wij zijn geneigd te denken dat dit iets te maken heeft met het vertrek van gitarist Brent ‘Dirty B’ Hinds eerder dit jaar, die enkele dagen eerder nog hard had uitgehaald naar zijn voormalige kompanen. Nick Johnston is de naam van de nieuwe leadgitarist en de man straalt een rustige ‘cool’ uit en kan uiteraard een stukje spelen, de synergie met de rest van de band is duidelijk. De setlist zou voor ons meer mogen putten uit de oudere albums, want van de 14 nummers komen er maar 1 van ‘Remission’ (‘Mother Puncher’), 2 van ‘Leviathan’ (‘Megalodon’ en uiteraard het meegebrulde ‘Blood And Thunder’) en 1 van ‘Blood Mountain’ (‘Crystal Skull’) voorbij. Gelukkig bevatten latere albums ook nog parels, zoals ‘Black Tongue’, ‘All The Heavy Lifting’ en ‘Steambreather’. Van ‘Once More Round The Sun’ komen er 3 nummers aan bod, maar die hadden we met plezier geruild voor andere. Het valt op dat drummer Brann erg veel zingt en vooral bij de afsluitende Black Sabbath-cover ‘Supernaut’ komt hij akelig dicht in de buurt van de jonge Ozzy, die verder nog geëerd werd met ‘Crazy Train’ als intro en ’Shot In The Dark’ als outro.

Er zijn mensen die Opeth heel graag horen maar er niet warm voor lopen als live-band. Muzikaal is deze band uiteraard zeer interessant maar we begrijpen ook dat sommigen het technische meesterschap een beetje saai vinden en liever thuis de plaat opleggen. Toch zitten wij duidelijk in het andere kamp: de Zweedse band is altijd weer ijzersterk in onze ogen, met een heavy maar toch zuivere sound. Bovendien is frontman/zanger/gitarist/songwriter Mikael Åkerfeldt, met opvallende cowboyhoed, een genot om te aanhoren, zeker met zijn heerlijke grunts maar ook en vooral met zijn prachtige, diepe en warme zangstem. En uiteraard blijkt de man steeds weer heerlijk droge mopjes en opmerkingen te maken tussen de nummers door. Ook de knappe visuals zorgen ervoor dat er altijd iets te zien valt. Met ‘§1’, ‘§7’ en ‘§3’ ligt de nadruk op het vorig jaar uitgekomen, sterke album ‘The Last Will and Testament’. Verder kunnen we niet klagen over de setlist, die uiteraard afgesloten wordt met het ijzersterke duo ‘Ghost Of Perdition’ en ‘Deliverance’. Klasse.

Zaterdag 16/08/2025

Vanaf dag 2 gaan we weer naar de afwisseling tussen de ‘grote’ Main Stage en de ‘kleine’ Kink Distortion Stage, met telkens 5 minuten tussenpauze om van de ene kant naar de andere kant te wandelen. Gelukkig dus dat de zon achter de wolken verscholen bleef. Onze dag start met Hanabie (Main), die hier 2 jaar geleden nog op het andere podium mochten openen. Net als toen genoten we best wel van de passage van deze 4 Japanse punk/hardcore/metaldames, die één voor één het  podium opgelopen komen, onder knallende harde beats. Entertainende show, door de variatie, de opvallende outfits en het afwisselend lieflijke schoolmeisjesstemmetje en stevige screams en grunts. Maar echt blijven hangen, nee, dat doet het niet.

Onze landgenoten van Bark (Kink) weten hoe ze een muzikale oorveeg moeten uitdelen en dat mocht Eindhoven ook ondervinden. De groovende mix van wat death en veel thrash metal met wat hardcore en veel rock’n’roll blaast en tiert alsof hondsdolheid nooit onder controle kwame. Gelukkig is er af en toe toch een iets ander ritme om de eenvormigheid te vermijden en daarna des te harder opnieuw toe te slaan.

Dat Charlotte Wessels (Main) een geweldige zangeres is, heeft ze natuurlijk jarenlang bewezen als frontvrouw van de symfonische metalband Delain. Sinds enkele jaren timmert ze solo aan de weg. Nu ja, haar zeer sterke band The Obsession, genoemd naar haar album, is eigenlijk zowat dezelfde band als toen ze daar vertrok. Muzikaal horen we natuurlijk de echo’s van symfonische metal, maar er is meer variatie. We denken meer dan eens aan ‘Kate Bush goes metal’, bijvoorbeeld bij ‘Ode To The West Wind’. Charlotte zelf blijft natuurlijk de blikvanger, visueel dankzij haar charmante, witte jurkje en hoge laarzen, maar vooral door haar zangcapriolen. ‘Dopamine’ is een heerlijke stamper en ‘The Crying Room’ legt een diepere connectie met haar publiek.  

Van op afstand horen we Celestial Sanctuary (Kink) hele zware, meedogenloze death metal over het terrein uitrollen. De old school-invloeden van bands als Dying Fetus, Bolt Thrower, Cannibal Corpse en Carcass worden bijna altijd aangehaald, maar tegelijk proberen de heren daar toch een iets nieuwer geluid aan te geven. 

Een van de verrassende, absolute uitblinkers op Alcatraz was Static-X (Main). Als afsluiter in een van de tenten daar hadden ze meer tijd en kwam alles nog net wat cooler over. Maar de coole visuals, de showelementen (bubbels en grote, gemaskerde figuren op het podium of surfend in een rubber bootje over het publiek), de strakke industrial (nu) metal en de bijna angstaanjagende gelijkenis van frontman ‘Xer0’ met zijn illustere voorganger Wayne Static (zowel door het masker als door de stem) katapulteert ook de show van vandaag helemaal naar de top. Met liefst 8 nummers, waaronder de eerste 4, staat de set in het teken van debuutalbum ‘Wisconsin Death Trip. Vanaf opener ‘Bled For Days’ tot afsluiters ‘I’m with Stupid’ ‘Push It’ bewijzen de stampende ritmes, de elektronische elementen en de laaggestemde gitaren dat de verrijzenis van deze band helemaal geen goedkope gimmick is. Ook uit het tweede album ‘Machine’ krijgen we met ‘Black and White’, ‘Cold’ en ‘Get To The Gone’ het beste geserveerd. Evil disco for the win!

Bij Wraith (Kink) lezen we vaak vergelijkingen met bands als Hellripper, Toxic Holocaust en Midnight: een nieuwe generatie van bands die teruggrijpen op de invloeden en sound van Venom, Celtic Frost, Sodom en, Possessed. Het is dus vooral heel luid en snel, thrash die in de vorm van black en speed metal de duivelse spirit van een chihuahua geïnjecteerd heeft gekregen.

Obituary (Main) is nog een band die op Alcatraz opnieuw op grootse wijze bewees dat ze de headliner-status in een van de tenten waard zijn. Vandaag staan de death metal-veteranen al in late namiddag geprogrammeerd, maar ook daar draaien ze hun hand niet voor om. Turn up, plug in and crush, of zoiets! Dit is gewoon Old.School.Death.Metal, zoals dat hoort. Dit jaar vieren ze dat het 35 jaar geleden is dat het album ‘Cause Of Death’ uitkwam en dus hoor je niemand klagen dat we daarvan heel wat nummers rond de oren krijgen. Uiteraard sluiten de mannen uit Florida af met ‘Slowly We Rot’.

We kunnen eigenlijk weinig verkeerd zeggen over Conjurer (Kink). Op papier zijn wij grote fan van postmetal bands die buiten de lijntjes durven kleuren en diverse invloeden laten doorschemeren. De eerste keer dat we ze live aan het werk zagen, waren we toch niet mee, maar we besloten om de band een tweede kans te geven. De intense postmetal met een zwart geblakerd randje, heftige tempowisselingen en versnellingen en felle screams kan ons helaas opnieuw niet echt vastgrijpen. Het lijkt nog teveel alle kanten op te gaan, alsof de band nog altijd niet goed weet waar ze naartoe willen.

Nog veteranen die op Alcatraz iedereen met verstomming sloegen? Ja hoor, met Ministry (Main) krijgen we er vandaag nog eentje! Een van de slechtste shows die wij ooit zagen, was van Al Jourgensen met zijn kornuiten op dit eigenste festival een aantal jaren geleden en dus had hij wel iets goed te maken. Nu zou het in 2025-2026 eindelijk écht de laatste keer zijn dat Ministry de wereld rond trekt en er dan de brui aangeeft en gelukkig wisten we dus al dat het méér dan de moeite zou zijn. Alleen al het feit dat oudgediende Paul Barker terug is op bas, is een pluspunt, maar de strakheid, bitterheid, gedrevenheid en brutaliteit van de band grenst aan het onwaarschijnlijke. Ome Al lijkt redelijk scherp, zelfs qua stem, al is dat moeilijk te zeggen met de effecten en samples die meelopen. Met een hoge berenmuts op, loopt voortdurend het hele podium rond. Uiteraard wordt de show begeleid met kenmerkende visuals, die je vooral willen wakker schudden en de ogen openen voor de wereld om ons heen en de realiteit dat politici ons bedotten waar we bij staan. Met opener ‘Thieves’, ‘The Missing’ en ‘Deity’ krijgen we als old school fan meteen een keihard trio op ons afgevuurd. ‘Rio Grande Blood’ en ‘LiesLiesLies’ waren dan wel geïnspireerd door president Bush, maar ze zijn vandaag helaas nog altijd relevant. Ook oudje ‘Stigmata’ knalde er in. Met de recentere nummers ‘Alert Level’ en ‘Goddamn White Thrash’ zorgen voor een klein dipje, vooral het onsterfelijke trio ‘N.W.O.’, ‘Just One Fix’ en ‘Jesus Built My Hotrod’ alles platwalst! Persoonlijk zouden we afsluiter ‘So What’, met wel een hoofdrol voor de bas van Barker, van plaats wisselen met ‘Hotrod’ voor die gigantische climax, maar wat een show kregen we hier zeg! 

Het volledig in het zwart uitgedoste viertal dat door het leven gaat als Thrown (Kink) weet wat het wil: loodzware metalcore, met breakdowns ‘to bring the mosh’. Rechttoe, rechtaan, en daar is helemaal niks mee.

Het enige minpunt dat we over de show van Kreator (Main) kunnen zeggen, is dat het geluid – zeker in het begin allesbehalve optimaal was. We misten vooral de gitaren en die zijn toch essentieel bij de meesters van de Teutoonse thrash. De podium setup was indrukwekkend, met een gigantische backdrop, grote demonische hoofden en gespieste en opgehangen lichamen en vlammenwerpers en een vuurzee vooraan het podium. Met ‘Violent Revolution’ krijgen we een stevig begin, alleen jammer dat daarna de vaart meteen eruit gehaald wordt met wat men al eens publieksparticipatie durft noemen. ‘Hail To The Hordes’ wordt driftig meegezongen. Met ‘Flag Of Hate’ en snelheidsduivel ‘Pressure To Kill’ krijgen we een heerlijk heftig einde. 

Sirenia (Kink) draait al jaren mee, maar toch is het onze eerste kennismaking. Het viertal klinkt verrassend stevig voor de gothic metal die we verwachtten. We zien een drummer en twee gitaristen, maar de rest loopt helaas mee op tape. Je kan dit zeker beschrijven als catchy, dramatisch en bombastisch, maar het is een kwestie van smaak of je het dan zelf kan smaken. Dat is voor ons niet echt het geval. We kunnen wel alleen maar positief zijn over de uitstekend zingende Emmanuelle Zoldan in haar prachtig zwart kleed, die gelukkig de opera-uithalen beperkt. De cover van ‘Voyage Voyage’ kunnen we wel nog smaken.

We zagen Within Temptation (Main) al toen ze zich nog aan het klaarstomen waren voor hun huidige tour. Het hoeft geen verdere uitleg dat de show volledig op punt staat, zowel op muzikaal vlak als qua productie. We zien coole visuals op het grote scherm achteraan, grote zuilen en bogen en een paar niveaus voor de muzikanten op het podium en zangeres Sharon uiteraard als blikvanger. De sound is stevig, laag ronkend en modern. Van opener ‘We Go To War’ over ‘Stand My Ground’ en ‘Faster’ tot ‘Ice Queen’ en ‘Mother Earth’ aan het einde: deze thuismatch konden ze echt niet verliezen!

Zondag 17/08/2025

Terrifier (Kink) is duidelijk opgegroeid met thrash bij het ontbijt, het middag- en het avondeten. Slayer in het bijzonder, lijkt het. En dus krijgen we hoge tempo’s, scheurende gitaren en felle riffs, een bijtende zanger en ratelende drums. Headbangwaardig.

Fleshgod Apocalypse (Main) is het antwoord op de vraag ‘Wat krijg je als een brute, blackened death metalband plots meespeelt in een opera?’ Ze starten met pianoklanken en vrouwelijke operazang, dan komen de bandleden op,  waarbij de standaard overdadige opmaak is vervangen door corpse paint. Afhankelijk van hoe je de tegelijk felle maar ook dramatische en bombastische muziek kan smaken, kan je dat cool of een beetje onnozel vinden. Wij kunnen erkennen dat deze band zéker een unieke sound en look heeft, ook al is het niet ons ding. Helaas verspelen ze bijna alle krediet door te eindigen met hun versie van ‘Blue (Da Ba Dee)’ want dat slaat helemaal nergens op.

Mawiza (Kink) uit Chili gaat verder op het pad dat Sepultura in de jaren 90 opende: dat waar metal vermengd wordt met tribal ritmes en etnische geluiden. Zie daarna ook bands als Soulfly, Alien Weaponry, Bollywood, The Hu enzovoort. Dit viertal mixt ook metal met veel groove met instrumenten en zang van hun voorouders. We krijgen eerst een soort rituele inwijding van het podium, met tribal gezang en tromgeroffel en we zijn meteen mee. Bij het tweede nummer klinkt het ons meteen minder in de oren: de rare, veel te scherpe en schelle geluiden die de leadgitarist hier en ook bij enkele andere nummers uit zijn instrument haalt, halen ons helemaal uit de groove. Toch zijn er nog meerdere coole passages en nummers met speciale, bezwerende klanken. Toch maar in de gaten houden.  

Was je nog op zoek naar een progressieve metalband die wat snuifjes death en black metal gebruikt maar ook invloeden uit jazz en klassieke muziek toelaat? Komt dat even goed uit, want Ne Obliviscaris (Main) zorgt voor een hele aparte sound. De Australische band wint al enkele jaren gestaag zieltjes en dat begrijpen we na vandaag wel. Tegelijk is het geen eenvoudig gegeven om live helemaal mee te gaan in de maalstroom als je de muziek nog nooit gehoord, want er gebeurt heel wat. Er zijn twee zangers, de ene met een hele coole grunt en de andere met een mooie melodieuze, gedragen zangstem die ook nog eens viool speelt. Het is allemaal erg technisch en het zit complex in elkaar, met bovendien soms indrukwekkend snelle passages maar ook rustigere momenten. Dit is zeker niet voor iedereen weggelegd.

Onze landgenoten van Coffin Feeder (Kink) kan je werkelijk overal droppen en ze zullen nog een stevige set neerzetten. Deze ervaren, technische onderlegde muzikanten kennen het klappen van de zweep en brengen stevige deathcore met een jaren 80 en 90 actiefilmthema. Ze zwepen het publiek helemaal op zodat er even later een gigantische stofwolk boven de moshpit hangt. Vandaag was ongetwijfeld de beste show die we al van het vijftal zagen.

De Canadese deathmetalgiganten Kataklysm (Main) spelen meedogenloos en niet aflatend. We zijn eigenlijk niet bekend met hun oeuvre maar herinnerden ons van een vorige liveshow dat deze heren van wanten weten. Dat is ook nu zeker het geval, al is dat nog een understatement: keihard, geen melodieuze uitstapjes maar brute kracht. Ze zetten een absoluut uitstekende show neer en krijgen terecht een groot deel van het publiek mee!

Zou er werkelijk veel volk zitten te wachten op een band die nogal goed op Slipknot lijkt maar waar de scherpe kantjes van afgesneden werden door middel van een zaag die klinkt als Five Finger Deatch Punch? Dat is namelijk de samenvatting van Dymytry Paradox (Kink). Door de maskers en de wit-zwarte overalls denk je natuurlijk meteen aan bands als Slipknot en Mushroomhead, zeker met gitaarriffs die erg bekend klinken. De zanger zingt vooral melodieus en hij doet dat zeker niet slecht, maar de zanglijnen zijn allemaal te generisch en plat, zeker als je dan nog vervalt in clichés als ‘everything is fucked’. Nee, dit is echt niet goed.

Wat moeten we over Kerry King (Main) nog vertellen dat niet iedereen al weet? De Slayer-gitarist heeft een band van doorgewinterde muzikanten rond zich verzameld, die weten hoe je thrash moet spelen: Paul Bostaph op drum (Slayer, Forbidden, Exodus, Testament), Kyle Sanders op bas (Hellyeah, Skrew, Bloodsimple, broer van Mastodon-bassist Troy), gitarist Phil Demmel (Vio-Lence, Machine Head, Testament, Lamb Of God) en zanger Mark Osegueda (Death Angel). Je krijgt dan ook exact wat je mag verwachten, al moeten we toch zeggen dat de meeste Kerry King-nummers wat magie ontbreken. Uiteraard mogen ook enkele Slayer-nummers niet ontbreken: o.a. ‘Repentless’ en ‘Disciple’ maar vooral ‘Raining Blood’ wordt met het meest gejuich en headbangen onthaald.

‘Better bad sax than no sax’, zo luidt het gezegde. Dus begeven wij ons met een nieuwegierig gemoed naar Rivers Of Nihil (Kink), dat wordt omschreven als ‘technische death metal met een saxofoon’. Aan welke bands moeten we dan denken,, technische death metal? Is dat dan Death, Morbid Angel, Opeth, Blood Incantation? En die saxofoon, dan komen we toch eerder op het terrein van progressieve bands? We kunnen er geen omvattend antwoord op geven en eerlijk gezegd zijn we er zelf nog niet uit of we deze band toch eens grondig moeten checken. Er is veel variatie, zowel eenvoudigere midtempo-passages als snellere nummers met tempoversnellingen. Drie van de 5 bandleden nemen zang voor hun rekening en er is zowel melodieuze zang als grunts. De ‘sexy’ saxofoonklanken lijken soms echt niet in het geheel te passen. Sommige dingen werken, anderen niet, maar we beschouwen het als een goed teken dat we toch tot einde zijn gebleven.

Een van die jongere metalcorebands die stilaan hoog op affiches komen te staan, is I Prevail (Main). Het is onze eerste kennismaking met het Amerikaanse vijftal dus zijn we erg benieuwd. Het podium ziet er opvallend uit, met synths en drum op een opvallend hoog podium achteraan en met overal ijzeren hekken rond, zoals je in Amerikaanse films en series wel eens ziet in van die gruizige cafés waar bands in een kooi moeten spelen zodat ze geen glazen en flessen tegen hun hoofd krijgen. Vanaf opener ‘Bow Down’ hebben ze het publiek wel mee met hun sound met veel low-end en een sound die schatplichtig aan nu metal lijkt, ook al omdat ze soms met 2 bassisten spelen. De man achter de synths switcht namelijk vlot naar gitaar en bas. Er zijn enkele nummers die eigenlijk klinken alsof er gewoon enkele breakdowns aan elkaar gelast zijn en die maken weinig indruk. Veel beter klinken de snellere, meer gevarieerde nummers en wanneer er ook ruimte komt voor de melodieuze zang. De band brak door met hun cover van Taylor Swifts ‘Blank Space’ en die springt er als nummer wel echt uit, het is de best geschreven song tot dan, inclusief de loodzware breakdown in het midden. De sing-a-long van ‘Bad Things’ en ‘Rain’ kunnen ons wel bekoren, maar dat kunnen we niet zeggen van hun cover-medley. Van bands als Deftones (‘My Own Summer’), Alice In Chains (‘Them Bones’) en System Of A Down (‘Chop Suey’) houden de heren hun vingers beter af. Gelukkig zorgen daarna ‘Choke’ en de luid meegebrulde afsluiter ‘Gasoline’ toch voor een sterk einde.  

Een van de grootste nieuwere bands in de hardcorescene is Kublai Khan TX (Kink). De band brengt dus metallic hardcore die aan de jaren 90 doet denken, met referenties naar Integrity, Earth Crisis, All Out War en ook een Hatebreed, wiens troon ze misschien wel willen bestijgen. Aanvankelijk horen we vooral midtempo en zelfs relatief trage, maar wel heel zware hardcore met zeer laag gestemde gitaren en veel breakdowns. Af en toe is er ook plaats voor snellere stukken en dat is wel nodig voor de dynamiek. Op zich klinkt het heel competent maar niet uitzonderlijk. Wij hebben het vooral moeilijk met de pro-Trump/MAGA-standpunten van de band en het feit dat ze zich niet uitspreken tegen nazi’s, waar dan ook wel wat controverse over is.

Dé absolute headliner van dit jaar is natuurlijk Gojira (Main) dat naar ongekende hoogten van populariteit is gestegen na hun passage op de openingsceremonie van de Olympische Spelen in eigen land. Het Franse viertal stijgt al jarenlang telkens een trapje op de metalen ladder en dat is volkomen terecht. We zagen de band al eerder op deze tour op de Lokerse Feesten en bleven toen sprakeloos achter na zoveel klasse. De podium set-up bestaat eigenlijk uit 2 niveaus op het podium, met daarachter een boogconstructie als derde niveau. De gitaristen en bassist zijn vrij om overal te lopen en te springen, terwijl drummer Mario op het tweede niveau zit. Die boogconstructie zit vol lichten en zorgt tijdens de set voor coole effecten en op een bepaald moment staat frontman Joe er ook bovenop gitaar te spelen en te zingen. Daarnaast krijgt elk nummer coole, bijpassende visuals op de grote schermen. Nummers als ‘Stranded’ en ‘Flying Whales’ worden enthousiast onthaald. Ergens halverwege de show zorgt drummer Mario steevast voor een grappig moment wanneer hij ineens met enkele bordjes met teksten verschijnt: ‘Eindhoven de gekste! Zijn jullie klaar voor die dubbel pedaal? Wat dachten jullie van 5 minuten non stop? Ehje, houdoe en bedankt!’ Met nog kleppers als ‘Silvera’ ‘Mea Culpa’ en afsluiter ‘The Gift Of Guilt’ is de overwinning compleet, dit is onze headliner voor de komende jaren!

org: Loud noise productions

Alcatraz Open Air 2025

7-10/08/2025, Lange Munte - Kortrijk

Full photo report: 

- Dag 1 - Dag 2 - Dag 3

- Inside the prison: The Inmates

Pics: Steven T'joen

Rev: Tom V.

Het plezantste ‘gevang’ van het land.

Alcatraz is op praktisch vlak een zeer goed georganiseerd festival en scoort op inhoudelijk vlak met een gevarieerd aanbod en veel aandacht voor Belgische bands. De sfeer was ook het hele weekend uitermate gezellig met nochtans een recordaantal bezoekers, er waren minstens 60.000 bezoekers over het hele weekend. Dat hoeven er niet méér te worden, want dan zal de gezelligheid verdwijnen. Nu al was het op zondag soms wat vol, duurde het lang om van de ene kant naar de andere te geraken en moest men zich bij momenten tussen de mensen door wurmen. Niet onbegrijpelijk bij een uitverkocht festival en voor mij persoonlijk met toch wel de strafste line-up in het Alcatraz verhaal.

Met 4 podia, het beste Café van het land: El Presidio en daar tussenin allerhande randanimatie en foodtrucks die allemaal niet te ver uit elkaar liggen, blijft alles goed bereikbaar zonder kilometers af te moeten leggen. Méér podia zijn wel uit den boze, dat zou teveel voor het terrein zijn (nog los van het feit dat er dan teveel keuzes gemaakt en bands gemist moeten worden). De post-apocalyptische aankleding met metalen constructies, de nieuwe gevangenistoren (met merch voor 4 seizoenen ver), vuurspektakel en vooral het publiek zorgden voor een Mad Max meets Burning Man-festival sfeer. s Avonds was het terrein trouwens ook zeer sfeervol verlicht en vuur was wel een weerkerend thema.

Complimenten delen we ook uit voor de gevarieerde keuze aan eten en drinken. Naast uiteraard de Belgische friet (al dan niet met extra’s), diverse hamburgers, de pizza en pasta, waren er ook zeer drukbezochte foodtrucks voor koffie, vegetarische / veganistische opties, specialere keuzes en cocktails. Buitengewoon aangenaam was dat er veel zitplaatsen voorzien waren als je rustig wilde eten en drinken, niet alleen in de tent met tafels en banken maar ook rondom waren er verschillende fijne zitplekken gemaakt om even te verpozen. 

Het gevarieerd aanbod slaat ook op de muzikale line-up. Hier en daar zijn er stemmen die zeggen dat Alcatraz weinig echte grote namen als headliners had, persoonlijk vond ik de headliners meer dan ok en dit wordt ook beaamd door de vele bezoekers die naar de Lange Munte trokken. Er is een uitgebreid aanbod en we zagen in vele subgenres echte toppers uitblinken en moesten zelfs enkele keren met pijn in het hart bands overslaan, men kan nu eenmaal niet overal tegelijk zijn. De variatie en bands die misschien (nog) niet de grootste naam (meer) zijn, maken het net interessant, vind ik. De mensen worden misschien ook teveel gewoon of worden teveel verwend op festivalvlak. Alcatraz is ook geen Graspop. Gelukkig maar!

Die variatie zag je ook terug in het publiek waar old skool metalheads met jassen vol patches en pins, punkers met hanenkam, vrolijke fransen met Hawaï-hemden of gevangenisplunjes, hardcoreliefhebbers en schijnbaar zelfs ‘Kamping Kitschers die misschien van datum gemist hadden’ broederlijk met elkaar omgaan. Mijn maat -totaal geen tot weinig feeling met het hardere werk- van om de hoek was donderdag aanwezig op de ‘7 euro - light versie’ van Alcatraz voor bewoners van Courtrai en die wist mij dit ook vol lof te beamen.

Een uitgebreid muzikaal verslag van Alcatraz 2025 gaan we hier niet opdienen. De fotoreportages spreken hopelijk boekdelen, met een fijne balans tussen sfeerbeelden en bands. Het was alleszins, zoals hierboven al vermeld, opnieuw een zeer geslaagd weekend met een waarlijk buffet aan opties in zowat alle hardere genres. Je kan bijna geen ‘heavy’ genre bedenken of je kon het checken op een van de 4 podia. Classic, hard, glam of stoner rock, heavy, power, thrash, death, doom, black, prog, symfonische, nu, folk of post metal, sludge, grindcore, punk, punkrock, hardcore, metalcore of deathcore en mogelijke varianten of combinaties daarvan.

Alcatraz, in onze thuisstad, het blijft ‘een specialleke’!

Sziget

6 – 11/08/2025, Óbuda-eiland, Boedapest

Full photo report here! 

Het Sziget festival in Boedapest vierde een succesvolle editie, waarbij de vernieuwingen en veranderingen duidelijk voelbaar waren op het hele eiland. Zes onvergetelijke dagen verwelkomde het festival in totaal 416.000 bezoekers, waaronder 10% Belgische en Nederlandse festivalgangers, die de vernieuwde ervaring omarmden en vierden.

De organisatoren van Sziget hebben afgelopen jaar grote veranderingen en een frisse, nieuwe uitstraling voor dit jaar beloofd – en die belofte waargemaakt. “We wilden een nieuwe stap zetten en zichtbare vernieuwingen doorvoeren.” aldus Tamás Kádár, de hoofdorganisator van het festival. “Ik ben blij te kunnen melden dat iedereen het erover eens is: de verfrissende verandering heeft Sziget goed gedaan.”

Dit jaar introduceerde het festival verschillende districten, zoals Szoho – een area waar verschillende grote podia stonden, maar waar ook straatcultuur, workshops en comedy een plek kregen – en Paradox, gewijd aan performance kunst, circus en illusie. Het nachtleven van Sziget kreeg een flinke impuls met de introductie van het Delta District, de nieuwe plek voor alle vormen van elektronische muziek, wat leidde tot een stijging van de verkoop van nachttickets.

Iedere avond konden bezoekers genieten van een show van het ZENIT Aerial Ballet, opgevoerd pal naast de vernieuwde Revolut Stage. Dat podium bood optredens van onder anderen Justice, Caribou, Empire of the Sun en Zaho de Sagazan. De terugkerende dagelijkse shows in de Magic Mirror en Cirque du Sziget bleken enorm populair; mond-tot-mondreclame zorgde er voor dat elke show helemaal vol zat.

Dit jaar viel er op Sziget genoeg te tellen: 416.000 bezoekers, de komst van de 11 miljoenste Szitizen – een 14-jarige die levenslange toegang tot het festival kreeg – 1.073 optredens en ontelbare omhelzingen die het publiek met elkaar deelde.

Feest!

Lokerse Feesten - 50 Years! 

Lees hier onze festival reports: 

- 03/08/2025

- 05/08/2025

- 06/08/2025

- 08/08/2025

ROCK HERK

Herk-de-Stad – 18+19.07.2025

Pics: Istvan Bruggen

Rev: Joris Smeets

Full photo report here!

Rock Herk, dat is gezellige Limburgse festival waar wij elk jaar van de partij zijn en dat een steeds stevigere reputatie opbouwt. Zowel artiesten, crew als bezoekers dragen het een warm hart toe. En elk jaar voegen ze iets toe qua sfeer en vormgeving en management van het terrein. Dit jaar kwam er onder andere de chill-out zone met hangmatten in het prachtige Olmenhof, die heel populair bleek. Na het modderfiasco van vorig jaar werden er ook maatregelen genomen om dat te voorkomen en waren er poncho’s beschikbaar, die gelukkig alleen op dag 2 even nodig waren. De affiche werd over het algemeen als net iets minder sterk dan de voorbije jaren beschouwd en in tegenstelling tot de vorige jaren, was het festival niet op voorhand uitverkocht.

Toch mocht in de loop van vrijdag het bordje ‘sold out’ bovengehaald worden. Terecht, want er viel nog altijd een hele batterij aan straffe artiesten van eigen bodem en ver daarbuiten te bewonderen. Op dag één leek alles en iedereen last te hebben van de ongenadig brandende zon en zagen we niet zoveel echte uitschieters, maar dag twee had er dan weer in overvloed. We waren op vrijdag het meest onder de indruk van Pothamus, Maria Iskariot, Knives en Equal Idiots. Op zaterdag waren het Divided, Landrose, opnieuw Equal Idiots, La Dispute, Noordkaap en Death From Above 1979.

VRIJDAG 18.07.2025

Helaas missen we de stevig rockende Wixcakes, dus is het aan de stevig rammelende punk van Gull House om ons wakker te schudden. We horen het rauwe van garage en soms de gitaarlijnen van post-punk. Nice!  

Als je Nederlandstalige punk(rock) zegt, dan denken we automatisch aan Heideroosjes. Voortaan mag daar ook Hang Youth bij. De Amsterdammers zijn zowel humoristisch als politiek en activistisch. We waarderen de diverse muzikale invloeden die ze integreren in hun sound, maar de korte nummers blijven ons niet boeien. 

Cedric Maes van Sha-la-lees moet wel het record hebben van artiesten die het vaakst op een festival gespeeld hebben, alleszins is hij een vaste gast op Rock Herk. Dat vinden wij absoluut niet erg, integendeel. Vanaf opener ‘Rumble’ (de Link Wray-klassieker) en ‘Born To Lose’ jagen de Limburgse gitaarheld, zijn straffe ritmesectie en mondharmonicaspeler zich door een heerlijke set ruige, bluesy garage en classic rock. Door technische problemen kunnen ze helaas niet rekenen op een goed geluid, waardoor ze helaas wat impact verliezen.

In de rijke post-metal scene die ons land rijk is, kunnen we niet meer om Pothamus heen. Hun laatste album wordt overal jubelend onthaald en live zorgen voor een zowel transcendente, meditatieve en  bezwerende sfeer, tribal drums, afwisselend bijna sacrale zang en brute vocale, waarbij de spanning en sfeer meesterlijk opbouwt tot enorme uitbarstingen. Grote klasse.

Een van de absolute topconcerten komt van Maria Iskariot op de Street Stage. Het publiek staat rondom volgepakt en staat zowat letterlijk op de tenen van de dames en heer, om nog te zwijgen van de volgepakte tribunes en daarrond. Wij waren net te laat en zagen dus niets, maar gelukkig schoot onze fotograaf absolute topplaatjes van de gekte die de Rock Rally-winnaars van vorig jaar ontketenden! Hun Nederlandstalige punk zweepte de massa op en de band zet absoluut een van dé topprestaties van dit jaar neer.  

Volledig onbekend waren we met Knives, maar wat een visitekaartje levert de punkband hier af! Het Engelse vijftal wordt vooral vergeleken met Idles, maar door de hele coole en noisy riffs, speciale offbeat ritmes, ronkende bas, heerlijke grooves en afwisseling tussen zang en rap horen wij ook echo’s van Rage Against The Machine en Refused. En dan spreken we nog niet van de saxofoniste, die voor een extra toets zorgt.

Het is de voorbije jaren snel vooruit gegaan voor Ramkot, maar dat is volkomen verdiend. Het powertrio brengt catchy gitaarrock, die zowel de classics gebruikt om eigen ding mee te doen (enerverende riffs en solo’s) als put uit stoner rock, met een lekker fuzzy geluid en lage groove. Fans van Queens Of The Stone Age die nog niet bekend zijn met deze band, moeten zeker hun oor te luisteren leggen.

Bij Sprints horen we een mix van garage punk en rock met postpunk en de Ierse band situeert zich daarmee in het hoekje waar ook Fontaines D.C., The Murder Capital en Gilla Band zich bevinden. Ook Pixies, Idles en new wave horen we terug in de puntige songs met catchy melodieën, gekruid met de fijne stem en het heerlijke Dublin-accent van de zangeres/gitariste. 

Equal Idiots moeten we normaal niet meer voorstellen. De gekende garage rock band bewijst waarom ze zo populair zijn én een graag geziene gast op dit festival met een heerlijke, opwindende set vol goeie songs zoals ‘16’, het iets tragere ‘Toothpaste Jacky’, doorbraakhit ‘Salmon Pink’ en de luid meegezongen kleppers ‘Shoot’ en ‘Put My Head in the Ground’. De sfeer lijkt er voor de eerste keer vandaag in de Club écht goed in te zitten, met het publiek dat losgaat, stagedivet, crowdsurft, danst en springt!

Het gezicht van Gossip is uiteraard Beth Ditto, een uitstekende zangeres en frontvrouw. Helaas lijkt zij zowat de enige met goesting en kunde op het podium, want de rest van de band lijkt toch wat punch en scherpte te missen. De snedige mix van dance en punk/rock waarmee de band doorbrak is vooral vervangen door disco en de sound mist power, al helemaal als je buiten de tent staat. Als zelfs een kopstoot van een song als ‘Standing In The Way Of Control’ niet écht binnenkomt en een beetje loom klinkt, dan is dit toch niet goed genoeg voor een headliner.

Alle controverse rond Bob Vylan ten spijt, staat het punk en rap duo hier op basis van muzikale verdiensten. Ze mengen ook nog elementen van hiphop, grime, hardcore en rock in hun explosieve, muzikale cocktail. Kort door de bocht zouden we het omschrijven als Dizzee Rascal meets Rage Against The Machine of Urban Dance Squad, met de typische bravado van hiphop maar wel met tongue-in-cheek humor en politieke en activistische teksten.

ZATERDAG 19.07.2025

Van het Nederlandse Bug pikken we nog de laatste 10 minuten mee. Ze presenteren zich een eerste keer aan België en doen dat goed: we zien een DJ, gitarist en frontman, met daarnaast nog 2 performance artists die voor een bevreemdende sfeer zorgen. We horen een mix van The Prodigy en Die Antwoord.

Zangeres Piffy staat alleen op het podium, tenzij je de grote knuffel achter haar meetelt. De muziek staat dus helemaal op tape en die bestaat uit donkere en bijwijlen overstuurde beats en ijle synth- en keyboardgeluiden. Haar zang blijft wel aan de lichtere kant en gelukkig zit er af en toe toch een ander ritme in de nummers. Klinkt best ok maar het is voorlopig moeilijk om te blijven boeien.

Divided uit Kortrijk speelt sludgy en groovende post metal en sluit daarbij aan bij ‘grote broers’ Stake, maar ook fans van Brutus kunnen dit misschien wel smaken. Voor een intussen goed volgelopen tent laveren ze tussen een stevige sound met lekker veel power en rustigere postrockpassages, ze beheersen de hard/zacht-dynamiek die eigen is aan dit genre. Warm aanbevolen.

Andermaal blijkt de Street Stage voor zotte shows te zorgen. Enter Landrose, een Brussels project van David Temprano, die als een bezetene tekeer gaat op zijn drums en voor de rest van zijn muziek leunt op elektronica. We denken meteen terug aan Nah enkele jaren geleden hier: gooi techno, hardcore, elektro, house, drum ‘n’ bass, jungle, Nintendocore en punk in de blender en doe aan duivelsuitdrijving met de punky energie en geschifte ritmes van de drums. Hakken in de moshpit? Jazeker!

Zangeres Alice Mae brengt stevige alternatieve rock, met 70’s, 80’s en 90’s invloeden en we denken regelmatig aan Foo Fighters. Deze mooie verschijning heeft présence, een ongedwongen vibe en een coole, krachtige stem. Die was wel niet altijd even vast, maar goed, bij dit genre gaat het niet om technische juistheid maar om het gevoel. We gunnen het haar dat ‘Some Girls’ een zomeranthem wordt want we kunnen het opzwepende nummer smaken, net als hitje ‘Better Ways’.

Het is geen wonder dat Equal Idiots fan zijn van Crackups, want er is zeker muzikale verwantschap. We horen een strakke mix van garagerock, punk en rock ‘n’ roll en korte, puntige nummers die nooit te lang duren. Snelle drums, pompende bas, scheurende gitaren: wij zijn tevreden.

Er leek een beetje hype te zijn rond Kaboutertje Putlucht en met zo’n naam zijn we natuurlijk ook benieuwd. De sfeer zit er van in het begin goed in, vanaf de eerste noot zien we crowdsurfers. Het is vooral Nederlandstalig gabber/hardcore house en wij horen er niet veel origineels of uitzonderlijks in, maar er is duidelijk een publiek voor.

Doodseskader bevalt ons beter dan de vorige keer dat we hen op Rock Herk aan het werk zagen. Het blijft schurend en verontrustend maar dat is niet verwonderlijk voor deze Church Of Ra-band met ex-Amenra-lid Tim De Gieter. Hij kiest resoluut voor een originele mix van post metal, grunge en hiphop. Geen easy listening, wel erg intens.

Op de affiche stond een Secret show ingepland. Dat bleek gewoon een tweede set van Equal Idiots te zijn, die zeer dankbaar waren dat ze van Rock Herk ook eens op de Street mochten spelen. Ze deden hun kunstje van een dag eerder gewoon over: vanaf de eerste noot staat het kot in brand en op simpel verzoek zien we crowdsurfers vertrekken van bovenaan de tribune. De setlist bevat een aantal andere nummers dan een dag eerder, maar de hits komen natuurlijk terug. Als outro klinkt opnieuw Oasis’ ‘Don't Look Back In Anger’ dat weer massaal en luidkeels meegezongen wordt.

Het trio Wiegedood stond hier ook al eerder en zet opnieuw een strakke, ijzige set blackmetal neer. Deze band doet dat altijd even goed, maar muzikaal is het gewoon niet ons ding.

Blonde Redhead draait ook al heel lang mee en is een beetje een cultband. Het experimentele trio brengt nummers die doorgaans nogal minimalistisch zijn, ook al klinkt dat vreemd voor een band die put uit diverse genres als shoegaze, alt rock, noiserock, pop en zelfs wat jazz. Referenties kan je vinden bij My Bloody Valentine, Fugazi en Sonic Youth maar zelfs dan weet je nog niet echt hoe het klinkt. Je moet wel van de stemmen van de gitarist en de bassiste houden.

We keken waarschijnlijk het meest uit naar La Dispute, dat uitgegroeid is tot een van de meest compromisloze en experimentele post-hardcore/screamo bands. Het vijftal gaat niet voor pure power of agressie maar wel voor emotie, passie, poëzie en melodie. We horen gelaagde nummers, waarbij de coole baslijnen en melodieuze en gloedvolle gitaren invloeden uit punkrock, alternative rock en emo laten doorschijnen. Zanger Jordan Dreyer bestrijkt het hele podium met energieke bewegingen en met zijn intense maar toch toegankelijke stemklank geeft hij elk nummer een emotionele lading. De sing-a-longs bereiken een hoogtepunt bij de luid meegebrulde afsluiter ‘King Park’!

Deze spot heel wat hoger op de affiche dan de vorige keer zegt veel over de groei van The Haunted Youth de afgelopen jaren. Deze lokale helden blijven gestaag verder timmeren aan de weg en het is al snel duidelijk waarom ze deze spot verdienen: deze set rockt lekker weg, met de kenmerkende ijle synths erbovenop. Omdat die zó prominent aanwezig zijn, klinken de nummers op den duur wat eenvormig en verslapt onze aandacht wel een beetje. Toch een prima prestatie.

Meltheads, die doen inderdaad koppen smelten met hun stomende post-punk. De pompende ritmesectie met noisy gitaren en coole synths en/of percussie en intense zang doen helemaal wat ze moeten doen: knallen. We horen onder andere een sterk ‘Arbeid’ maar het is en blijft toch hun dikke hit ‘Naïef’ die echt uitblinkt, ook al is het een eerder atypisch nummer in hun repertoire.

Dat is meteen de perfecte overgang naar Noordkaap, grootmeesters van de Nederlandstalige rock in ons land. Het tragere maar heel mooi gespeelde ‘Het komt voor in de beste families’ is een verrassende keuze als opener, al is frontman Stijn Meuris meteen zijn hyperkinetische en intense zelf. Met een korf vol hits toont deze Limburgse trots zich een waardige headliner, want ‘Panamarenko’, ‘Hoopvol’ en ‘Pretentious Moi’, met pompende post-punk baslijn, komen ook al snel voorbij. Ook ‘Satelliet Suzy’ en ’Gigant’ worden enthousiast onthaald en meegezongen. Hun versie van Monza’s ‘Van God Los’ kon ons iets minder bekoren, maar met persoonlijke favorieten ‘Arme Joe’, ‘Wat is kunst’ en ‘Druk In Leuven’ stampen we lekker door. Tussendoor zorgde ‘Het zou niet mogen zijn’, met een hoofdrol voor de heerlijke Hammond, voor een rustpunt en het brandend actuele ‘Een heel klein beetje oorlog’ vormt de afsluiter. Met ook nog bisnummers ‘De belofte jong te sterven’ en nationale hymne ‘Ik hou van u’ zetten deze routiniers een topprestatie neer.

De schaars gevulde tent maakt duidelijk dat Death From Above 1979 misschien niet de grootste naam is als headliner voor de Club, maar wat een steengoede band heeft de organisatie hier toch weer weten te strikken. Het drum en bas duo (niet het genre) maakt heerlijk lawaai in de vorm van smerige punk en rock, met hier en daar behulp van wat elektronica. De drummer klopt ongenadig hard op zijn trommels, tovert vaak verschillende en interessante ritmes tevoorschijn terwijl hij ook nog eens heel knap en intens zingt, terwijl zijn kompaan de lekkerste, scherpe, groovende basriffs bovenhaalt waardoor je nooit gitaren mist. Een stevig uitroepteken voor ons achter deze editie van Rock Herk.

Dour Festival 2025

Full photo report here!

Pics: Jona- Graphix Media

SJOCK 49

11, 12 en 13 JULI 2025 – GIERLE

Pics: Lise Lynen

Rev: Joris Smeets

Full photo report here! 

Het is nog maar ons derde bezoek aan Sjock en het is zonder twijfel één van onze absolute favoriete muzikale evenementen van het jaar geworden. De slogan ‘Your rock ‘n’ roll highlight of the year!’ maakte de organisatie opnieuw meer dan waar in onze ogen, ook al vielen bepaalde keuzes op voorhand niet bij iedereen in de smaak. Het is zeker niet een van de grootste festivals in ons festivalrijke land, maar het is wel het oudste alternatieve festival. Eentje dat groots is in het bewaren van de eigen identiteit, dat trouw blijft aan een formule die werkt zonder de behoefte aan altijd maar meer en groter en een aanpak waar de liefde voor échte muziek ingebakken zit. Dat vinden we zo oneindig veel keren aangenamer dan de grote mastodontenfestivals die tienduizenden bezoekers per dag trekken en waar de waan van de dag een grote rol speelt, met social mediasterren die meteen op grote podia gekatapulteerd worden ‘without paying their dues’.

Nee, geef ons dan maar dit terrein waar de afstanden tussen de 3 podia niet te groot zijn en waar je tussen de Main Stage, Bang Bang Stage en At The Titty Twister van een muzikaal buffet kan proeven: bluesrock, punk, rock’n’ roll, surf, punkrock, soul, rockabilly, hardcore, country en bluegrass. Rock ‘n’ roll is niet één genre of sound, maar een gevoel. En dat gevoel, daar hebben ze bij Sjock allang het recept voor. De gevarieerde line-up, de hartelijkheid van de vrijwilligers, de familiedag op zondag, bezoekers uit alle hoeken, een familiale sfeer, drie dagen de ogen uitkijken naar de soms prachtig mooie en soms over-the-top outfits, originele bandshirts, een gezellige markt en natuurlijk heel veel bier!

De overvloedige zon zorgde er wel voor dat er blijkbaar meer frisdrank gedronken werd dan verwacht, want zowel zaterdag als zondag waren in de late namiddag/vooravond al dranken uitgeput. Verder hoorden wij eigenlijk maar één wanklank over de camping, waar het aantal douches en toiletten ruim onvoldoende zou zijn. Wij focussen ons echter op de vele uitstekende concerten! We konden natuurlijk niet alles meepikken en kiezen is verliezen. Onze persoonlijke uitschieters waren Jesse Daniel, Danny Vera, Gnome, Howlin' Ric & the Rocketeers, The Bellrays, The Devil Makes Three, Refused, Nashville Pussy, Die Spitz, The Undertones en Los Straitjackets.

Dag 1 – Vrijdag 11 Juli

Deze eerste, kortere festivaldag stond vooral in het teken van wat toegankelijkere bands en opvallend veel country. Dat vertaalde zich ook in de vele mooie outfits in die stijl. Opener Doghouse Sam & His Magnatones (Main Stage) brengt lekkere rhythm and blues en rock 'n' roll in een klassieke trio line-up met drum, contrabas en gitaar. Soms blijven ze het tempo opdrijven in een nummer, maar we krijgen ook eentje met lepels als percussie, mondharmonica en ukelele. Het roept meteen het gevoel van lang geleden op en de feelgood factor is meteen aanwezig. Een perfecte start van het festival.

PJ Taylor Band (At The Titty Twister) is de eerste maar zeker niet de laatste die het zoekt in de sfeer van country en western met een snuifje honky tonk en rock 'n' roll. De 5 muzikanten (drum, contrabas, 2 elektrische gitaren en een akoestische), zorgen er op sommige momenten zelfs voor dat Johnny Cash niet veraf klinkt. Het voelt meteen onmogelijk om de voetjes stil te houden. Dit is zo'n typische band voor deze tent en net daarom vinden we het hier heerlijk vertoeven. De set vliegt voorbij, al zijn er geen echte uitschieters tot het laatste nummer.

Met heel veel pijn in het hart moeten we local heroes Sha-La-Lees aan ons voorbij laten gaan, omdat we graag Uncle Lucius (Main Stage) uit Texas aan het werk willen zien. De band ging jaren geleden uit elkaar, maar kreeg onverwacht veel bijval toen in een nummer in de succesvolle serie ‘Yellowstone’ aan bod kwam en dat heeft mede voor een reünie gezorgd. Het zestal verblijdt ons met een soulvolle mix van country, blues en Southern rock. We gaan meteen rockend van start, met een opvallende rol voor zowel boogie als Rhodes piano. De zanger heeft een fijne, lichte korrel in zijn stem en we horen ook enkele classic rock riffs voorbijkomen. Er zijn momenten dat we qua sound denken aan The Band, zonder die geniale hoogten te halen. Uncle Lucius brengt een heel genietbare set.

Het is niet de eerste keer dat Jesse Daniel (At The Titty Twister) op Sjock staat. Liefst 5 muzikanten heeft Jesse meegenomen: drum, bas, gitaar, backing zangeres en een pedal steel gitaar. Zelf speelt hij ook gitaar en zingt hij met die typische country en honky tonk twang. Merle Haggard, dat is een referentie. We horen de typische scherpe gitaarlijnen in de meer uptempo, catchy honky tonk en cowboynummers (zoals ‘Clayton Was A Cowboy, waarbij enthousiast meegezongen en gedanst wordt). Hij neemt ook even gas terug om dan weer swingend af te sluiten. Feestje.

Een van de meer verrassende en zelfs controversiële keuzes op de affiche was Danny Vera (Main Stage). In Nederland is hij op commercieel vlak best een grote artiest en ook wij wisten niet goed wat verwachten. Maar die ene hit blijkt niet representatief voor zijn repertoire en we werden zeer aangenaam verrast. Danny komt zelf op in een strak, felroze pak met akoestische gitaar en krijgt steun van drum, gitaar en bas. Hij brengt rock 'n' roll in de beste traditie van de jaren 50 en 60, we denken aan pakweg Elvis en Jerry Lee Lewis. Vanaf het tweede nummer komen er nog een toetsenist (piano en Hammond), blazer en 2 echte soul backingzangeressen bij, waarbij Danny nu ook een elektrische gitaar ter hand genomen heeft. Met een swingend ‘Beggin’ For Trouble’, zijn bluesinterpretatie ‘Switchblade’ en het tragere, soulvolle ‘C’mon, Hold On’ toont hij een breed register, waarbij hij positieve boodschappen van liefde verkondigt en ook zijn band laat schitteren. De uitgebreide bisronde start met ‘Roller Coaster’, zijn ingetogen maar prachtige hit over de ups en downs in het leven. Dit is zo’n beetje wat ‘Mia’ van Gorki in ons land is: een nummer dat een eigen leven ging leiden, dat langzaam steeds populairder werd totdat het plots op nummer 1 in de Radio 2 Top 2000 belandde. Het nummer wordt luid meegezongen en zorgt voor een absoluut kippenvelmoment. Met het vrolijke  ‘L.O.V.E.’ en de snelle stamper ‘When The Light Shines’ krijgen we nog een ijzersterke finale. Zeer knap!

Dan klinkt het bij Jeremy Pinnell (At The Titty Twister) in het begin veel rustiger. Bij de man uit Kentucky is Waylon Jennings een groot voorbeeld en hij krijgt hulp van een drummer, bassist en gitarist voor zijn mix van country en honky tonk, de ene keer wat gezapiger en de andere keer wat sneller, swingender en meer rockend. Jeremy heeft een heel fijne stem en daarmee boeit hij ons toch de hele set moeiteloos.

Nog zo’n vraagteken op de affiche is Melissa Etheridge (Main Stage). Ook hier mocht onze twijfel overboord, want die was gebaseerd op een gebrek aan kennis van het repertoire. Ze past met haar geruite hemd en cowboyhoed helemaal in het thema van vandaag, maar muzikaal tapt ze helemaal uit een ander vaatje: dat van de bluesrock met een pop/rock-toets. Ze krijgt steun van drie sterke muzikanten: drummer, bassist en gitarist/toetsenist. Toch is het Melissa zelf die uitblinkt op een collectie coole gitaren en ze blijkt prima bij stem. De rasp in haar stem komt er mooi uit, zeker bij ‘I Want To Come Over’ en de Albert King-cover ‘Born Under A Bad Sign’, waarin ze een zeer straffe, minutenlange solo speelt! In het slepende bluesnummer ‘I'm The Only One’ speelt ze ook mondharmonica. Haar twee grootste hits nemen bijna het volledige laatste half uur in. ‘Bring Me Some Water’ en uiteraard ‘Like The Way I Do’ hebben een duidelijke verwantschap: met die scherpe aanslagen op akoestische gitaar en de meer toegankelijke pop/rock-sound maar vooral sterke, lang uitgesponnen songs zetten een uitroepteken achter de eerste festivaldag.

Dag 2 – Zaterdag 12 Juli

Waar vrijdag muzikaal veel op country en aanverwanten leunde, was de zaterdag er duidelijk eentje voor de liefhebbers van punk en hardcore. De veelvuldig aanwezige Turbojugend was daar natuurlijk niet vreemd aan. Niet verwonderlijk dat het bordje ‘uitverkocht’ bovengehaald mocht worden voor deze dag.

Onder een voortdurend stevig brandende zon werd dit een echte topdag die voor ons begon met Gnome (Main Stage). Er wordt gevraag om onze ‘innerlijke en uiterlijke kabouter los te laten’ en dat lukt wonderwel. Ook kabouters gedijen in de zon, zolang ze hun puntmuts en Hawaii-hemd dragen, gekke bekken trekken en overdreven poses aannemen maar vooral als ze stevig rockende stoner op ons loslaten. Vanaf de heerlijk groovende opener ‘Old Soul’ over hun geweldige hit ‘Wenceslas’ tot ‘Ambrosius’ tovert het trio net als altijd een brede smile op vele gezichten!

The Boneshakers (Bang Bang Stage) brengen rhythm and blues maar met een rock 'n' roll energie en tempo. De klassieke line-up met 4 muzikanten rockt er stevig op los.

Ongeveer halverwege switchen we naar Lobo Jones and the Rhythm Hounds (At The Titty Twister) voor klassieke rockabilly in de ‘standaard’ line-up van drum, contrabas, 2 gitaren en zang. Dit klinkt vaak wat rustiger en soms ook een klein beetje te gelikt, al was het zeker genietbaar.

We krijgen ook protopunk oftewel bijtende rock 'n' roll van The Mystic Lights (Main Stage). Denk daarbij aan MC5 en The Stooges maar ook Velvet Underground. Uiteraard scheurt dit lekker door, maar ligt het aan de brandende zon of kan dit onze aandacht toch niet echt vasthouden? Eenzelfde euvel treft ons bij de klassieke rock ’n roll van Jason Starday (At The Titty Twister).

Vorig jaar was er sprake van een Australische invasie op Sjock. Dit jaar is dat wat minder, maar Civic (Main Stage) uit Melbourne toont dat er daar nog vele coole bands rondlopen. Het viertal brengt een mix van punk, rock ‘n’ roll en postpunk. We kunnen absoluut appreciëren dat er wat meer sfeer en melodie in hun muziek is gekropen dan bij de doorsnee rammelende punkrockband, met invloeden uit de punk van de jaren 70 en 80k uit Melbourne.

‘Soul voor mensen die niet van soul houden’, zo worden Howlin' Ric & the Rocketeers (At The Titty Twister) aangekondigd. We zien een 5 man sterke band, met drum, bas, 2 gitaren en een saxofoon! Toch horen wij eigenlijk vooral pure, traditionele rock 'n' roll en rhythm & blues. Vinden wij dat erg? Zeker niet, want dit rockt en swingt, maar durft ook zo’n klassieke, soulvolle slow aan. Heerlijk!

Ze staan al voor de 4e keer op Sjock, The Bellrays (Main Stage). Waar soul, garage rock en punk elkaar ontmoeten, krijgen we iets dat we vooral als straffe rock ‘n’ roll willen omschrijven. De Californische band draait rond het echtelijke paar Lisa Kekaula (zang) en Bob Vennum (gitaar) en ontketent een echte natuurkracht op het podium. Met deze powervrouw wil je geen ruzie, want als ze haar strot opentrekt dan blaast ze je zo omver! The Bellrays mogen nog vaak terugkomen als ze zo’n show neerzetten.

The Darts (Bang Bang Stage), dat zijn 4 vrouwen die van wanten weten. Hun personages zijn zo uitvergroot dat we niet anders kunnen dan glimlachen: de overenthousiaste, blonde drumster, de nors kijkende gitariste, de onderkoelde bassiste die ons doet denken aan een goth Amy Winehouse en de krolse, zotte zangeres die ook keyboards speelt. We horen ronkende bas, noisy gitaren en keys en een mix van garage rock, punk en psychobilly. ‘Pour Another’ dragen ze op aan de belangrijke mensen achter de bar en in ‘Get Spooky’ horen we echo’s van The Cramps.

Jake Penrod feat. The Country Side Of Harmonica Sam (At The Titty Twister) klinkt dan wat meer bezadigd, met een mix van echte country and western en honky tonk. Met zes staan ze op het podium, waaronder een pedal steel gitaar en Harmonica Sam die ook gitaar speelt, allemaal strak in het pak. Er wordt meegezongen met ‘That’s All I Got’ en ook ‘The Day You Stopped Loving Me’ kan op goedkeuring rekenen. Sommige nummers gaan echter meer de kant op van de ‘melige’ country en die kunnen ons en vele anderen minder bekoren dan de meer up-tempo nummers.

The Bouncing Souls (Main Stage) is ongetwijfeld voor velen een extra reden om vandaag af te zakken naar Sjock. Veel moeten we eigenlijk niet vertellen, want dit is klassieke, snelle en vrolijke skatepunk/punkrock. De band brengt veel energie vanaf het begin en we zien dat er veel en luid meegezongen wordt.

Joey Simeone sings The Bellfuries (At The Titty Twister) speelt zelf gitaar en zingt, met hulp van een trio bestaande uit drum, bas en gitaar. The Bellfuries speelden in het verleden ook op Sjock, nu is het de frontman die rondtrekt om die nummers ten gehore te brengen. En die leuke songs verdienen het om gehoord te worden, want dit is een heerlijke mix van rock 'n' roll, rhythm & blues, country, gospel/soul en pop! Joey heeft zelf een speciale stem en de hele band straalt een toffe energie uit. Hij draagt een nummer op aan zijn vrouw: ‘You Must Be A Loser’ terwijl ‘Into The Arms Of My Baby’ ons doet denken aan Buddy Holly.

Het success van Turbonegro (Main Stage) valt niet te ontkennen. Is dat vooral te danken aan de Turbojugend, dat wij ooit al eens omschreven zagen als ‘het Davidsfonds van de punk'? Feit is dat wij zelf nooit warm lopen voor deze Noorse band, die hardrock, glam- en stadionrock en punkrock omvormt tot 'death punk' en zich tooit in over the top outfits. Toch valt niet te ontkennen dat dit waarschijnlijk de grootste publiekstrekker van vandaag is en dat velen dus genieten van nummers als ‘Rock 'n' Roll Machine’, ‘Wasted’ en ‘All My Friends Are Dead’. Het klinkt zeker allemaal prima en toegankelijk maar het is gewoon niet ons ding.

Dat is des te meer het geval bij The Devil Makes Three (At The Titty Twister), een americana-band uit Californië. Dit trio combineert onder andere folk, country, bluegrass, old-time, blues, punk en ragtime: van een unieke cocktail gesproken! De huidige leden van de groep zijn gitarist Pete Bernhard, contrabassiste Morgan Eve Swain en gitarist en tenorbanjospeler Cooper McBean, die ook af en toe zingt op die typische, lijzige Zuiderse manier. De tent staat letterlijk bomvol met ook nog veel volk rond de tent voor de terugkeer van de band na hun triomfantelijke vorige passage. Het is ook nog de laatste show van hun Europese tour en dus geven ze er nog een lap op. Elk nummer klinkt als een hit uit een vorig leven en een simpeler verleden en het is opvallend dat er nooit verveling optreedt: de variatie aan stijlen en steengoede songs blijven indruk maken. Voor het eerst in 7 jaar komt de band met een nieuw album en het nummer met die typische country twang en Johnny Cash-vibe doet het beste vermoeden. De violist van de Bridge City Sinners is mee als gastmuzikant en komt ook enkele nummers meespelen, waaronder het aanstekelijke ‘Drunken Hearted Man’: yeehaw! We horen nog een stukje a capella, een melancholisch nummer en een catchy, steeds versnellend bisnummer. Een absoluut hoogtepunt!

Het is de allerlaatste kans om Refused (Main Stage) in ons land aan het werk te zien, want binnenkort stopt de band er voorgoed mee. Natuurlijk is een show van deze invloedrijke, Zweedse hardcorelegende niet compleet zonder politieke statements: van de Palestijnse vlag over de versterker, de grote backdrop of de wake-up calls van zanger Dennis Lyxzén over oorlog, genocide, onbegrijpelijke beslissingen en een vlammend pleidooi tegen Israël en het idiote idee dat artiesten die zich tegen de genocide kanten het probleem zouden zijn. Vanaf de eerste noot van ‘The Shape Of Punk To Come’ krijgen we een prima geluid en een zeer strakke band: ‘We’re all dressed up, we got nowhere to go’. Uiteraard krijgen we de typische danspasjes van Dennis bij ‘Refused Party Program’. ‘Rather be dead’ kan rekenen op een heerlijke ronkende bas. In ‘The Deadly Rhythm’ verwerken de heren een stukje ‘Raining Blood’, om via onder andere ‘Pump The Brakes’ naar de zinderende finale met ‘New Noise’ te gaan. Indrukwekkend, we zullen Refused missen!

Dag 3 – Zondag 7 Juli

Gelukkig blijft de zon op dag 3 de eerste uren verscholen achter de wolken, al blijft het warm. Het gras op de festivalwei lijkt stilaan helemaal verdwenen en heeft meer weg van een desolate woestijn. Als de pit op gang getrokken wordt, zie je meteen grote stofwolken opstijgen en helaas ook weer neerdalen. Dat zorgt voor een ‘speciale’ mix van zand, zweet en zonnecrème waardoor iedereen na verloop van tijd bruingebrand lijkt, maar het is gewoon vuil. Gelukkig krijgen we ook op de laatste dag nog veel lekkers te horen.

The Arousals (At The Titty Twister) zorgen meteen voor een eerste hoogtepunt. De perfecte soundtrack om deze warme dag mee af te trappen: de surf met garage rock-invloeden klinkt gewoon heel lekker, zeker omdat het trio soms ook stevig door rockt. Tempowisselingen houden het interessant maar dat kunnen we niet zeggen van de occasionele zang, die laten ze beter achterwege. Hun coverversie van Gary Glitter’s 'Rock 'n' Roll 'kunnen we zeker smaken!

Het is tijd voor Nashville Pussy (Main Stage) uit Georgia. De band toont vandaag nog maar eens waarom ze zowat de huisband van Sjock zijn: ze stonden er al 7 keer eerder en op basis van hun show van vandaag zullen ze nog dikwijls teruggevraagd worden! Dit is een ‘no frills’ rock 'n' roll show, opgebouwd uit elementen van smerige blues en classic rock, punkrock en snuifjes country en psychobilly. Het viertal met twee welgeschapen dames op bas en gitaar (met fantastische riffs en solo’s) speelt uiteraard met tonnen energie en noemt Sjock zelf ‘the coolest place in the universe’ en dat lokt op dit vroeger uur al behoorlijk veel volk. Pedal to the metal! 

Volk (At The Titty Twister) werd aangeprezen als ‘cowpunk met heavy gitaren, donderende drums en de flair van country en western’. In de praktijk horen we eigenlijk redelijk standaard rock die aardig maar niet uitzonderlijk klinkt. Een  drum-bas-duo is tegenwoordig niet meer zo hip (remember de White Stripes) maar we hadden toch iets zottere toestanden verwacht.

Billy Liar (Bang Bang Stage) is hier vandaag zonder band, hij is met zijn gitaar mee op de tourbus van The Drowns gesprongen. De Schotse zanger bedient zich van zijn akoestische gitaar om folky nummers met een punkattitude te brengen. We moeten qua stijl al eens denken aan Billy Bragg of Dave Hause, maar niet alle nummers zijn even sterk. De zanglijnen voelen al eens een beetje gewrongen of geforceerd, maar ‘Oblivion’ en The Replacements-cover ‘Bastards Of Young’ kunnen we zeker smaken.

Wat een aangename verrassing vormt Die Spitz (Main Stage)! Deze 4 frisse jongedames uit Texas vragen meteen ‘Are we ready to get rowdy?’, want laat duidelijk zijn dat dit geen poppetjes zijn. Ze brengen een mix van grunge, rock en punk en doen dat met veel energie, afwisselend snellere en meer midtempo nummers met melodieuzere passages en een vette, groovende en crunchy sound. De twee gitaristes nemen afwisselend de zang voor hun rekening, de ene klinkt wat meer punky en de rosse doet vooral aan Courtney Love denken. Muzikaal denken we aan een mix van Mudhoney, Hole en PJ Harvey. De smile van de rondspringende bassiste is erg aanstekelijk, deze ‘American sweetheart’ blijft lachen. Intussen jaagt de rosse zangeres/gitariste de circle pit op gang en duikt ze het publiek in. Hou deze band in de gaten, we verwachten mooie dingen van hen. 

Mozzy Dee (At The Titty Twister) is een voluptueuze Latina-zangeres die met haar rode jurk en grote rode bloem in haar haren direct voor een flashback naar vervlogen tijden zorgt. Deze roots en rockabilly zangeres uit New Mexico zingt met schijnbaar het grootste gemak terwijl de band achter haar met drum, contrabas, gitaar en saxofoon heel fijne rockabilly brengt. Het is allemaal niet nieuw of verrassend maar als het zo goed gedaan is als hier, hoor je geen klachten.

We geven toe: we hebben altijd onze twijfel gehad of The Undertones (Main Stage) zonder originele zanger Feargal Sharkey de moeite zou zijn. Blij te mogen rapporteren dat de krasse opa’s, die mee aan de wieg van de punk(rock) stonden, een ijzersterk optreden neerzetten. Zanger Paul McLoone heeft niet dezelfde stemklank maar is zeer energiek en expressief en doet het prima. Wie kan beginnen met een klassieker als ‘Jimmy Jimmy’ heeft natuurlijk een voorsprong, maar ook ‘Male Model’, het stomende ‘Thrill Me’ en vooral ‘Boys Will Be Boys’ maken indruk. Ook het fantastische ‘It’s Going To Happen’ komt voorbij, meteen gevolgd door het verrassend vroeg gespeelde ‘Teenage Kicks’. Het blijft voor ons een van de beste nummers aller tijden en het wordt dan ook massaal meegezongen. Kippenvel! Gelukkig stomen we gewoon door met ook nog ‘Here Comes The Summer’, ‘My Perfect Cousin’ en afsluiter ‘Get Over You’.

Nog meer punky energie bij Kate Clover (Bang Bang Stage) die blijkbaar wel wat golven veroorzaakt. Geruggesteund door een driekoppige band in strakke zwarte pakken (denk aan ‘Men In Black’) neemt ze zelf gitaar en zang voor haar rekening, gekleed in een zwart-witte outfit die doet denken aan een mix van Lady Gaga en Tim Burton. Er is niets mis met de snelle punk ‘n’ roll die inspiratie haalde bij Patti Smith, X, Iggy Pop, Germs en The Gun Club, maar we horen eigenlijk ook niet echt iets dat er uit springt.

Nick Shoulders (At The Titty Twister) doet het helemaal alleen, met zijn gitaar en voetdrum. Hij groeide op in de heuvels en bossen van Arkansas met country en bluegrass, tot hij als puber punk en hardcore ontdekte. Toch is hij teruggekeerd naar zijn roots en zowel zijn stem als zijn uitspraak klinkt als archetypisch country – en dat bedoelen we wel echt als een compliment. Hij haalt ook inspiratie uit rockabilly en dat alles klinkt heel authentiek en luistert lekker weg voor wie in de tent komt schuilen voor de zon. Van tragere country tot snellere rockabilly en ook wel wat bluegrass, met fluiten en zelfs gang vocals bij ‘After Hours’.

Wine Lips (Main Stage) uit Canada mixt rock met psychedelica en punk. Dat zorgt voor veel energie en een lekker fuzzed-out klinkende garage rock. We kunnen ons perfect voorstellen dat ze wel wat zieltjes gewonnen hebben vandaag.  

Chuck Mead feat. Don Diego Trio (At The Titty Twister) en zijn 3 kompanen dragen mooie, passende outfits voor het genre dat ze spelen: klassieke country and western en rockabilly. De ervaring van de frontman als zanger, songwriter, gitarist, producer en muzikaal directeur spreekt in die sterke nummers waar je niet anders kan dan meegaan in het aanstekelijke ritme. Denk aan het legendarische Sun Records, want ook echte rockers passeren de revue. ‘See ya, wouldn't wanna be ya’ zingt hij in ‘I’m Not The Man For The Job’ maar dat is hij duidelijk wel!

Fidlar (Main Stage) gaat furieus van start en de mannen uit Los Angeles razen door. Je kan kiezen welk label je er aan hangt, punkrock, skatepunk, garagepunk of garagerock, feit is dat deze prettig gestoorde bende voortjakkert. We horen Nirvana-riffs voorbij komen, maar die volstaan voor ons toch niet echt om geboeid te blijven, we missen echt goede songs.

De laatste headliner van Sjock 49 is Wolfmother (Main Stage), nog altijd onder aanvoering van zanger/gitarist/songwriter met kenmerkende krullenbol Andrew Stockdale. Ze waren een van die bands die in de eerste helft van de jaren mee aan de wieg stond van een echte classic rock revival, geïnspireerd door de grootheden uit de jaren 60 en 70 zoals Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath enzovoort. Het is intussen exact 20 jaar geleden dat hun razend succesvolle debuutalbum ‘Wolfmother’ uitbracht en die mijlpaal mag gevierd worden. Zoals altijd zet de band een sterke liveprestatie neer met een lekker geluid, dat is nooit het probleem geweest. Wel een issue: de altijd wisselende line-up en een gebrek aan voldoende goede songs die echt blijven hangen. Natuurlijk kan niet elke band rekenen op fantastische klassiekers als ‘Woman’ (dat al heel vroeg in de set zat) of ‘The Joker And The Thief’ dat nog gevolgd werd door de Led Zep-cover ‘Rock ‘n’ roll’ met een gastzangeres, dus hebben wij daar vooral van genoten.

Los Straitjackets  (At The Titty Twister) mag de deur dit jaar op slot doen en dat doen deze veteranen met verve. Al 37 jaar draait deze band mee en het is snel duidelijk waarom: de 4 heren in hun kenmerkende Luchador-maskers toveren iets lekker uit drum, bas en 2 gitaren. Surf meets rockabilly meets garage rock en dat is ideaal om het festival op een vrolijke nooit uit te zwaaien. Heerlijk rockend en surfend, met lekkere riffs en enthousiast onthaalde nummers als ‘Theme from Batman’.

See you next year!

Rock Zottegem 2025 – Drie dagen muziek, sfeer en verrassingen

Full photo report: 

Dag 1 - Dag 2 - Dag 3

Pics & Rev: Steven T'joen

Van 11 tot 13 juli 2025 stond Zottegem opnieuw in het teken van stevige gitaren, popparels en zomerse gezelligheid. De 31ste editie van Rock Zottegem bewees nog maar eens waarom het festival een vaste waarde is in de Vlaamse festivalkalender. Met een gevarieerde line-up, een toegankelijke sfeer en een vlekkeloze organisatie beleefden duizenden muziekliefhebbers een bijzonder geslaagde driedaagse.

Dag 1 – Vrijdag 11 juli: Sterke start met Goldband, Arsenal & Merol

De eerste festivaldag zette meteen de toon. Goldband bracht een energieke set waarin meezingers en feestbeats elkaar afwisselden. Arsenal wist het publiek moeiteloos te begeesteren met hun ritmische mix van wereldmuziek en elektronica, terwijl Merol een eigenzinnige en brutale performance neerzette, vol knipogen en dansbare hits.

Nieuwkomers als Alice Mae verrasten met frisse sounds, terwijl gevestigde namen zoals Fischer-Z en het duo Omdat Het Kan & Average Rob zorgden voor een bruisende afsluiter op de Main stage. Ook de stevige rock van Sloper en de punchy bars van Jazz Brak maakten indruk.

Dag 2 – Zaterdag 12 juli: Rock op zijn best

Zaterdag stond volledig in het teken van de stevige gitaren. Within Temptation leverde een bombastische set af waarin Sharon den Adel’s stem over het terrein galmde. De symfonische metalformatie transformeerde Zottegem even tot een heus rockmekka.

Ook Manic Street Preachers wisten te overtuigen met hun tijdloze, alternatieve sound en een dosis nostalgie. De bluesrock van Rival Sons was een schot in de roos voor fans van pure, rauwe rockenergie.

J. Bernardt, het soloproject van Jinte Deprez (Balthazar), bracht een welkome afwisseling met zwoele beats, soulvolle zang en een elektronische flair.

Dag 3 – Zondag 13 juli: Familie, feest en Roxette

De derde dag bracht een licht verteerbare line-up die jong en oud kon bekoren. Suzan & Freek betoverden het publiek met hun intieme, Nederlandstalige pop. Songs als Kwijt, Goud en Honderd Keer werden uit volle borst meegezongen.

De apotheose van de avond was de langverwachte show van Roxette. Met Lena Philipsson als nieuwe frontvrouw kreeg het publiek klassiekers als It Must Have Been Love en Joyride in een frisse verpakking. Een nostalgisch, warm en memorabel optreden. Later zorgde Regi Live ft. Linda & Friends voor een uitgelaten sfeer. De beats, bekende hits en feeststemming zorgden voor een mooie aflsuiter van Rock Zottegem.

Rock Zottegem bewees opnieuw hoe je een middelgroot festival perfect organiseert:

Sfeer: gemoedelijk en open, met ruimte voor gezinnen, jongeren en trouwe rockfans.

Logistiek: duidelijke signalisatie, vlotte toegang en een verzorgde camping.

Ecologie: het "Trashpass"-principe werkte uitstekend en werd door bezoekers gerespecteerd.

Rock Zottegem 2025 blonk uit in diversiteit, sfeer en organisatie. De programmatie bood een mooie balans tussen stevige rock, hippe popacts en feestgarantie. Wie op zoek was naar muzikale ontdekkingen én gevestigde waarden kwam ruimschoots aan zijn trekken.

Een warm, muzikaal feestweekend dat bewijst dat Rock Zottegem nog lang niet uitgezongen is. Op naar 2026!

Main Square Festival 

Arras – Frankrijk | 4, 5 & 6 juli 2025

Full photo report here! 

Pics & Review: Kim Tukker

Main Square in Arras is zo’n festival dat niet alleen muzikaal, maar ook qua locatie echt uniek is. Drie dagen lang feest op een toplocatie: midden in de citadel van Arras, een UNESCO-werelderfgoed, omringd door groen en geschiedenis. Tussen eeuwenoude bastions genieten van live muziek.

Dit jaar mag ik m’n sneakers aantrekken en drie dagen lang rondlopen, fotograferen, muziek luisteren en vooral volop genieten van de sfeer. Alles speelt zich af in een indrukwekkende omgeving die je zelden bij een festival tegenkomt. Het festival had dit jaar misschien een iets minder indrukwekkende line-up dan de voorbije edities, maar dat weerhield me niet om dit festival te bezoeken.

Er zijn in totaal drie podia. De Main Stage en Greenroom liggen op korte loopafstand van elkaar, met historische gebouwen ertussen die zorgen voor een fijne akoestiek en sfeer. En dan heb je nog Le Bastion: een kleiner podium waar opkomend talent uit de regio een plek krijgt.. Zeker de moeite waard om te checken.

Dag 1, Vrijdag:

Ik meld me bij de ingang van de pers en word meteen vriendelijk doorgestuurd naar de persruimte – mijn uitvalsbasis voor de komende drie dagen. Alles is tot in de puntjes geregeld: tafels, lockers, voldoende stroompunten en goede wifi. Ja, dit voelt meteen goed!

Ik heb thuis een strak schema opgesteld, maar besluit eerst het terrein rustig te verkennen. Het zonnetje schijnt, de sfeer is goed. Bij “Le Bastion” ontdek ik kraampjes met lokale specialiteiten uit de regio: van ambachtelijk gebrouwen drankjes tot typische hapjes. Tussen de eetkraampjes staan ook ouderwetse spelletjes, waar gretig gebruikt van wordt gemaakt en uitstekend is voor de sfeer.

Als eerste ga ik naar Dasha kijken, een 25-jarige country/popzangeres op het mainstage. Ik moet eerlijk zeggen dat ik haar niet kende maar jullie kennen haar misschien nog van haar hit “Austin”. Het valt meteen op hoe groot het podium is, maar eerlijk is eerlijk: ze komt professioneel over en lijkt zich prima thuis te voelen op dat grote toneel. Ze wisselde mooie, rustige ballads af met energieke nummers en wist het publiek telkens weer te pakken.

Door naar de Greenroom, waar Wunderhorse klaarstaat. Ze zijn dit jaar op meerdere festivals te zien, onder andere Glastonbury en Rock Werchter, dus de verwachtingen liggen hoog. En wat een heerlijke opening met "Midas": de zang is energiek, rauw en vol passie.

Halverwege, als ze "Arizona" inzetten, waan ik me even weer 20—dit klinkt als pure grunge. Yes! Jacob Slater (de zanger) hééft die stem. Heerlijke gitaarriffs en vocalen, en dat merkte je ook aan het publiek, dat steeds groter en enthousiaster werd.

Houd deze band in de gaten!

Main Square is natuurlijk een Frans festival, dus stonden er in de middag vooral Franse bands en artiesten op het podium. Veel fransen kwamen met het hele gezin kijken naar Clara Luciani en het Franse hiphopduo Bigflo & Oli.

Ik besloot een kijkje te nemen bij Le Bastion, waar Dalaïdrama optrad.

Eerlijk? Ik heb eerst zeker twee minuten alleen maar gekeken naar de zanger. In een blauwe overall, met hippiekettingen om zijn nek en een grote tattoo op zijn borst, dacht ik vooral: waar kijk ik eigenlijk naar?

Maar langer dan dat duurde het niet, want je blijft luisteren. Energiek, een mix van utopie en dystopie, ze hebben iets te zeggen, maar het blijft lekker nuchter. Diepgaand, maar zonder poeha. Dit concert heb ik helemaal uitgekeken. Het veld bij “Le Bastion” stond afgeladen vol. Oh ja, Marvin zingt in het Engels. Hoe ze klinken? Luister maar naar. I have got it.

Door naar de volgende Franse band: Last Train! Het is duidelijk dat vrijdag vooral rock klinkt in de citadel van Arras — en daar heb ik helemaal geen moeite mee. Zij staan op het podium in Green Room. “Grunge is dead” stond op het T-shirt van Nirvana-frontman Kurt Cobain maar dit is toch echt de tweede band van de dag waarbij ik denk, waarom ken ik ze nog niet? Vier vrienden uit de Elzas, samen opgegroeid, en dat voel je aan alles. Geen gedoe, geen poespas. Gewoon keihard, eerlijk en recht uit het hart.

We sluiten de avond af op Main Stage met Deftones! Arras is hun enige stop in Frankrijk, en ze mogen er trots op zijn dat ze deze band hebben weten te strikken. Chino Moreno raasde over het podium, zocht voortdurend contact met het publiek en gaf een optreden dat je vanaf de eerste minuut meesleepte.

Het was inmiddels wel aardig leeggelopen, maar er stonden nog altijd genoeg mensen om te genieten van de indrukwekkende lichtshow — en vooral van een Chino Moreno in bloedvorm!

Wat een afsluiter.

Dag 2, Zaterdag:

Wederom kondigt zich een mooie dag aan: de zon schijnt volop en ik maak me op voor een nieuwe dosis popmuziek. Mijn dag begint bij Alessi Rose, die geprogrammeerd staat op de Green Room. Het veld loopt inmiddels aardig vol. Op het grote scherm op het podium verschijnt een imposant roze altaar, compleet met kruis.

Volgens de BBC is zij dé nieuwe popsensatie en ze heeft zelfs in het voorprogramma van Dua Lipa gestaan. Mijn nieuwsgierigheid is dan ook direct gewekt.

Met een sluier in haar haar en een oversized short “ à la Billie Eilish”  stapt ze het podium op. Al vanaf haar entree is duidelijk dat ze al een schare fans heeft verzameld. Ik betrap mezelf erop dat ik blijf staan. Ze heeft iets ontwapenends over zich, een natuurlijke charme die meteen binnenkomt. Ze zoekt voortdurend de interactie met het publiek en weet precies hoe ze de aandacht vasthoudt. En bovenal: ze heeft gewoon écht lekkere, catchy popsongs.

Op de Main Stage staat David Kushner, de Amerikaanse singer-songwriter die zijn doorbraak kende via TikTok. Zijn wereldhit “Daylight” ( inmiddels goed voor meer dan 1,4 miljard streams op Spotify ) werd uiteindelijk ook omarmd door de grote radiostations wereldwijd. Het moet gezegd: zijn diepe baritonstem is indrukwekkend, en met zijn charmante uiterlijk laat hij zonder moeite menig tienerhart sneller slaan. Ik verwacht er dan ook veel van. Live klinkt hij zeker goed, en zijn ontwapenende lach maakt hem sympathiek, maar na een half uurtje moet ik toch concluderen dat het allemaal een beetje hetzelfde klinkt. Zoals een vriendin van me zou zeggen: het is een beetje beige!

Ik blijf bij de Main Stage voor een optreden van Gracie Abrams. Zoals gezegd is vandaag echt de dag van de popartiesten. Stond ze eerder nog in het voorprogramma van Taylor Swift, nu doet ze met haar eigen show een tour langs allerlei festivals. Ze heeft een grote band meegebracht en het podium is aangekleed alsof je in een mooi ingerichte concertzaal staat.

Ze won al een Grammy voor ‘Best New Artist’, en eerlijk gezegd vind ik haar live beter dan op de radio. Er zit veel meer emotie in haar stem, het komt echt binnen. Je merkt ook dat ze oprecht contact maakt met het publiek — op een gegeven moment ziet ze dat een meisje zich niet goed voelt, en zonder aarzelen stopt ze haar show om de beveiliging in te schakelen.

Al met al een goede, verzorgde show — alles netjes binnen de lijntjes, maar daardoor zeker niet saai.

Begin van de avond staat Julien Doré op het podium, hij krijgt anderhalf uur de tijd voor zijn show en ik denk álle festivalgangers zich rond het grootste podium van Main Square hadden verzameld, er was geen centimeter ruimte meer over. Ik moest me eerst even inlezen, maar Julien won in 2007 de Franse versie van Idool. Vond ik hem goed? Ik denk in dit geval dat mijn mening er niet toe doet, de Fransen waren laaiend enthousiast.

Hoort het thuis op een festival? Tja…
Laat ik het zo zeggen: ik lag die avond in bed met het deuntje van “Ah les crocodiles” in mijn hoofd.
Benieuwd? Zoek het op.
Maar wees gewaarschuwd: dit krijg je dus écht niet meer uit je hoofd.

Ik besluit om na dit optreden richting hotel te gaan en laat de festivalgangers nog even feestvieren met Martin Garrix.

Dag 3, Zondag:

De dag begint met regen maar zodra de poort van de citadel open gaat, verdwijnt de regen en wordt het weer een leuke en laatste dag! De festivalgangers druppelen langzaam aan binnen.

Ik begin bij de Green Room want daar staat het Amerikaanse trio Almost Monday, afkomstig uit San Diego, California. Hun stijl is een aanstekelijke mix van indiepop en surfinvloeden. Hebben wij in Vlaanderen Lennert van Compact Disk Dummies, dan hebben ze in Californië Dawson. Net zo energiek, even beweeglijk en charismatisch, waardoor het haast onmogelijk is om de vergelijking níet te maken. Het verschil zit ’m in de muziek: waar Compact Disk Dummies flirt met electro, leunt Almost Monday duidelijk meer richting surfrock en zonnige West Coast vibes. Het was een heerlijke opening van de dag met een energiek optreden met vrolijke en dansbare nummers.

Ik had dit graag afgekeken, maar op het programma stond een persconferentie met de directeur van Main Square: Armel Campagna, sinds 2011 het gezicht achter het festival.

Onder zijn leiding is Main Square uitgegroeid tot een cultuurfenomeen. Hij weet als geen ander hoe je innovatie, sterke programmatie en een goede bezoekerservaring combineert.

Natuurlijk kwam tijdens de persconferentie de vraag naar boven die elk festival tegenwoordig krijgt: hoe zit het met de grote namen?

Hij gaf eerlijk toe: het is niet meer zoals vroeger. Grote artiesten vragen nu veel meer geld en hebben de optie om te spelen in het Stade Pierre-Mauroy in Lille wat financieel veel interessanter is voor hen

.

Daarnaast verandert ook de programmering: het draait steeds meer om het aanspreken van een nieuwe generatie, jongeren die vaak nog nooit op een festival zijn geweest.

Volgens Armel Campagna draait het festival sinds 2014 niet meer met verlies, iets waar hij zichtbaar trots op is. Net als op het feit dat zo'n 80% van de bezoekers elk jaar terugkomt, en dat ze er ondanks alle uitdagingen nog altijd in slagen om een gevarieerd en fris aanbod te brengen.

Fijn ook dat Armel Campagna tijd maakt voor de pers en iedereen geduldig te woord staat. Je merkt: hij kent zijn publiek én het festival tot in de puntjes.

Uiteindelijk kampen festivals in heel Europa met dezelfde uitdagingen: stijgende kosten, moeilijkere boekingen en een steeds jonger publiek dat je opnieuw moet zien te prikkelen.

Door met het programma!

Ik ga kijken bij Marcel et son orchestre op Main Stage, een feestelijke band met een flinke scheut punk en ska. De songs klinken als vrolijke feestnummers, maar bevatten hier en daar toch een scherp randje met maatschappijkritische of politieke ondertonen. Ze verschijnen op het podium in carnavalkostuums, inclusief “fake boobies”. Dat blijkt trouwens hun vaste stijl te zijn en ik zie in het publiek ook sommige festivalgangers in carnavalskostuum. De nummers worden hard meegezongen en gedanst en iedereen lijkt dit leuk te vinden maar terwijl ik klaar ben met de foto’s hoor ik toch hier en daar wat kritiek. Vooral de vraag, kan dit nog vandaag de dag? Maar 90% is het daar duidelijk niet mee eens. Daar laat ik het hier dan ook maar bij.

Op mijn lijstje, die ik voor vertrek al had gemaakt, had ik Sam Sauvage aangekruist. Ik had hem al gegoogled voor mijn bezoek aan MainSquare en was aangenaam verrast. Op naar Le Bastion waar deze charmante, jonge dandy optreedt. Gekleed in een grijs pak en met een grote lach betreedt hij het podium. Het publiek dat er staat, is ook gelijk gecharmeerd. Zijn liedjes zijn verhalend met humor en de muziek is fris. Dat niet alleen ik er zo over denk is duidelijk, na het derde nummer staat het veld bij “Le bastion” helemaal vol inclusief het bergje erachter! Ook ik blijf staan. Hij excuseert zich dat hij sinds 3 jaar in Parijs woont maar verzekerd de mensen dat echt alleen maar voor zijn werk is en zodra hij door is gebroken weer terug kan naar Boulogne-sur-Mer. Ik zie een vleugje Talking Heads maar ik zie vooral iets nieuws, iets fris! Ik hoop dat het hem lukt! Enthousiast? Check dan zijn nummer: Sam Sauvage - Les Gens Qui Dansent (j'adore)

Ik ga door naar de Green Room waar Mark Ambor zijn opwachting maakt. Je kent hem ongetwijfeld van zijn aanstekelijke zomerhit Belong Together. Hij staat bekend om zijn popsongs, vaak met een vrolijke noot. Hij heeft al een aardige fanbase opgebouwd als we de jonge meiden vooraan zien staan. Sommigen stonden al een hele dag te wachten om vooraan te staan. Ik begrijp het ook wel, hij heeft charisma. Zijn liedjes spreken me minder aan, ik persoonlijk vind dit snel van hetzelfde en saai maar de meiden vooraan zullen dat vast niet met mee eens zijn.

Dan ga ik door naar Main Stage. Stiekem kijk ik al het hele weekend uit naar dit optreden, niet omdat ik fan ben maar ik had hem een paar weken eerder al gezien op Pinkpop en vond dat toen 1 van de beste optredens van dat weekend (ok Muse was natuurlijk nummer 1 maar hij staat zeker in mijn top 3), wie? Mika.

Mika hoeft geen introductie, Mika was daar ineens, in 2007 met zijn nummer Grace Kelly! Hij had gelijk de jackpot en dat nummer werd een wereldwijd succes. Zijn album wordt een groot succes en elk nummer wat hij uitbrengt slaat aan.

Ik heb nooit een album van hem gehad, ik ben net als de meesten, ik ken zijn nummers wel maar verder dan dat gaat het niet. Totdat ik dus zag op Pinkpop. Ik zag een man staan die nog zo ontzettend veel plezier heeft in wat hij doet, je ziet hem stralen op het podium. Hij zoekt de interactie met het publiek en krijgt iedereen mee.

Terug naar Main Square, waar Mika in Frankrijk sowieso al super bekend is doordat hij als jurylid in The Voice zat en perfect Frans spreekt.

Hij komt op en pakt gelijk het publiek in! Hij staat er, dit is een entertainer, dit is wat hij doet en wat hij kan. Ook de Fransen gaan hier helemaal in mee en zonder dat je het beseft, ken je eigenlijk veel meer liedjes van hem dan je denkt. Mika maakt grapjes, mika zingt en Mika springt het publiek in en zingt gezellig door terwijl iedereen zich om hem heen verzamelt.

Voor mij houdt het hier op, dit was voor mij een leuke afsluiter. Main Square zelf maakt zich nog een klaar voor DJ Snake maar ik ga mijn spullen pakken en huiswaarts.

Ik heb genoten, 3 dagen lang, van de muziek, de sfeer, de eetttentjes, de diverse activiteiten en vooral de goede organisatie. Ik heb leuke ontdekkingen gedaan en verrassend genoeg waren 2 daarvan op het kleinste podium. En dat is uiteindelijk waar het om draait: ontspannen met muziek, nieuwe ontmoetingen, verrassingen, heerlijk eten en stralend weer.

Wat mij betreft: tot volgend jaar!

Als je op zoek bent naar goed weer, heerlijk en gevarieerd eten, een ontspannen sfeer van een Frans festival en je bovendien openstaat voor een gevarieerd programma en het waarderen van Franse muziek dan is Main Square ook echt iets voor jou.

Time To Rock Festival

4-7/07/2025, Knislinge – Sweden

Michael Schenker - Y&T - Nestor - UK SUBS - Krokus - Firewind - Battle Beast - Udo Dirkschneider - Korpiklaani, The Warner E. Hodges Band, The Wildhearts, Mikkey Dee, MYRATH, COBRA SPELL ... and many more.

Full photo report here!

Pics: Günther Moens

Pirate Metal Party

06/07/2025 - Klokgebouw, Eindhoven

Equilibrium - Týr - Unleash The Archers - Visions of Atlantis - Wind Rose

Pics: Istvan Bruggen Photography

Full photo report here! 

Loud Noise Productions

The new Dropkick Murphys's album "For The People" is out today!

Stream it here! 

Grensrock

27-28 Juni 2025 - Park ter Walle, Menen

Muzikale magie op de grenslijn.

Pics: Steven T'joen

Full photo report here! 

Grensrock 2025 in Menen heeft opnieuw bewezen waarom het een vaste waarde is in de Belgische festivalzomer. Wat ooit begon als een bescheiden initiatief is uitgegroeid tot een gratis festival waar velen een puntje kunnen aan zuigen .Dit jaar werd het festivalweekend niet alleen gedragen door knappe muzikale prestaties, maar vooral ook door een feilloze organisatie die zonder twijfel in de bloemetjes gezet mag worden.

Van begin tot einde verliep alles gesmeerd. Vlotte toegang, duidelijke signalisatie, propere sanitaire voorzieningen en een ruime keuze aan kwalitatieve eet- en drankstanden – het is duidelijk dat de organisatie veel zorg besteedt aan de totaalbeleving. De gezellige setting in het Park Ter Walle van Menen zorgde voor een cozy, bijna intieme sfeer die zelfs bij de grote opkomst nooit druk aanvoelde. De vrijwilligers, steevast met een glimlach en behulpzaam, gaven het festival die typische West-Vlaamse charme.

Ook muzikaal stelde Grensrock 2025 niet teleur. Met Maria Iskariot, Dyscordia en klassiekers als Das Pop en Het Zesde Metaal op vrijdagavond was het duidelijk dat iedereen zin had in een weekendje ‘alle remmen los’.  Psychonaut, De Mens en Compact Dummies vulden die verwachtingen met glans in op zaterdag.

Grensrock 2025 was alweer een schot in de roos. Een festival dat zijn roots eert, maar niet bang is om te evolueren en te verrassen. Met een goed gekozen line-up, een feilloze organisatie en een warme, toegankelijke sfeer, bewees Menen opnieuw dat het helemaal mee is met de hedendaagse festivalcultuur.

Proficiat, dit was een editie om trots op te zijn. Op naar volgend jaar!

SATCHVAI Band ft. Joe Satriani & Steve Vai

24/06/2025, Stadsschouwburg Antwerpen

Surfing With The Hydra 2025 Tour.

Joe Satriani en Steve Vai, dé gitaarvirtuozen van de jaren 80 en 90, vormen SATCHVAI Band en toeren voor het eerst samen door Europa. Awesome combo, boenk erop!

Pics: Günther Moens

Gracia Live

Break The Dark Festival

NERVOSA - Mantah - Woyote_Official - Mordkaul - Decision

13/06/2025 - Kubox, Kuurne

Ful photo report here!

Pictures by Cherish The Memories Fotografie/

'Giants & Monsters'. Dat is de titel van het gloednieuwe album dat Helloween op vrijdag 29 augustus 2025 uitbrengt via het Duitse platenlabel Reigning Phoenix Music.

Net als op het vorige album ‘Helloween’ uit juni 2021 (dat in een aantal landen op 1  in de albumcharts kwam, waaronder in België op 5 en in Nederland op 12) bestaat de band nog immer uit "de ultieme bezetting" met de zeven classic Helloween-muzikanten Michael Weikath, Markus Grosskopf, Sascha Gerstner, Dani Löble en lead zangers Andi Deris, Michael Kiske en Kai Hansen. 

Helloween's langverwachte nieuwe album werd gemixt en gemasterd in de Wisseloord Studios in Hilversum (waar onder meer ook Elton John, Metallica, Iron Maiden, Judas Priest, The Police, Tina Turner, Paul McCartney, Electric Light Orchestra, U2, Michael Jackson en Mick Jagger opnamen), en belooft de meest veelzijdige en dynamische release uit Helloween's carrière te worden. 'Giants & Monsters' bevestigt opnieuw de positie van de band - die in vier decennia meer dan tien miljoen albums verkocht waaronder 21 gouden en platina albums - in de top van de metalwereld.

De eerste single van het album 'This Is Tokyo' is een ondubbelzinnig eerbetoon en directe liefdesverklaring aan de Japanse hoofdstad, waar Helloween vaak optrad en een van de meest geliefde buitenlandse bands ooit is. Dit even melodieuze als krachtige, vier minuten durende anthem (met een refrein dat speciaal is ontworpen om mee te zingen in stadions) wordt gedragen door de zangers Michael Kiske en Andi Deris, en heeft voor laatstgenoemde een persoonlijke betekenis.

Deris: "Ik heb dit nummer altijd al willen schrijven. Japan speelt een speciale rol in mijn leven omdat ik daar mijn eerste grote successen heb behaald. Ik wilde al een tijdje een eerbetoon aan Japan maken en heb eindelijk de juiste tekst gevonden. Omdat 'Tokyo' beter klinkt dan 'Japan', staat deze stad in deze eerste single symbool voor een heel land dat enorm belangrijk voor me is."

'Giants & Monsters' verlegt de grenzen van Helloween's uit duizenden herkenbare sound, dankzij producers Charlie Bauerfeind en Dennis Ward, en de niet-aflatende zoektocht van de band naar uitmuntendheid. Zo nam drummer Dani Löble alle nummers op met drie verschillende drumkits om de perfecte vibe voor elk nummer te vangen: een bewijs van aandacht voor detail en van liefde voor experimenteren.

De chemie van de band blijft de drijvende kracht achter hun succes. "Wat ons blijft motiveren, is het feit dat we enorm verschillend zijn. Dat genereert creatieve energie", zegt gitarist Michael Weikath. Kai Hansen voegt eraan toe: "We proberen onszelf en alles om ons heen niet te serieus te nemen." Deris vat het samen: "Uiteindelijk zijn we gewoon zeven mannen die muziek willen maken en genieten van de onvergelijkbare kracht die ontstaat als we samen zijn. Helloween is veel krachtiger dan de som der delen."

18.10.2025 Poppodium 013 -  Tilburg      *SOLD OUT*

King Diamond

11/06/2025, Poppodium 013 - Tilburg

Pics: Istvan Bruggen Photography

Full photo report here! 

In de jaren 80 werd hij beroemd als frontman van de band Mercyful Fate, voordat hij zijn eigen band, King Diamond, oprichtte. Zijn muziek combineert metal met horrorverhalen, vaak gestructureerd in conceptalbums, zoals ‘Abigail’ en ‘Them’.

Platen vol duistere, meeslepende riffs, gecombineerd met zijn unieke, ijzingwekkende falsetto. De liveshows zijn groots opgezette theatershows met indrukwekkende decors, gotische rekwisieten en vaak acteurs die de personages van zijn albums tot leven brengen.

Special guests doom-giganten Paradise Lost verzorgden de support samen met Angel Witch, één van de belangrijkste spelers uit de NWOBHM-stroming.

South of Heaven

7-8/06/2025, Gashouder - Maastricht

Pics: Istvan Bruggen

Rev: Joris Smeets

Full photo report here!

Met South Of Heaven hebben we er een nieuwe pareltje bij in festivalland, dat kunnen we met zekerheid stellen. Normaal gezien had het vorig jaar een eerste keer moeten doorgaan, maar dat moest nog een jaartje uitgesteld worden door problemen om de nodige vergunningen. Dit jaar lukte dat dus gelukkig wel en dus werd het nieuwe festivalterrein aan de iconische Gashouder in Maastricht mooi ingenomen door ruim 3000 bezoekers op beide dagen. Bovendien was er een dag eerder ook al het speciale Heilung-evenement, waardoor je de facto van 3 festivaldagen kon spreken. Het werd een succes en al tijdens het festival werd aangekondigd dat het volgend jaar terugkeert op 6 en 7 juni 2026. Naar verluidt liggen er al enkele interessante bands vast voor die editie.

De festivalorganisatie bestaat uit 3 partijen die het klappen van de zweep kennen: Muziekgieterij, Doomstar Bookings en The Tribute Agency. Dat zorgde ervoor dat deze eerste editie van het festival meteen een voltreffer werd, op enkele kinderziektes na. Op vrijdag waren er (ondanks uitvoerige testen in de voorafgaande week) problemen met het draadloze netwerk, waardoor het systeem voor cashless betalen niet werkte. Dat zorgde aanvankelijk voor lange rijen en wachttijden van 30 tot 45 minuten maar het probleem werd relatief snel opgelost en bleef het de rest van het weekend onder controle. Op zaterdag duurde het wat lang voor de deuren van het terrein geopend werden, zodat het terrein nog leeg was toen de eerste band begon te spelen. Al redelijk vroeg liep er op zaterdag qua productie iets fout, waardoor we serieus achter liepen op schema, maar ook dat geraakte uiteindelijk prima opgelost. Omdat er geen muziek meer mocht weerklinken na 23.00 uur, verhuisden een aantal bands op de affiche voor een soort aftershow naar de nabijgelegen Muziekgieterij. Dat was een prima concept, alleen zorgde het er wel voor dat er daar bands nog erg laat speelden en dat was niet altijd meer haalbaar.

We onthouden vooral heel veel goede zaken! Want laat het duidelijk zijn dat dit een heerlijk festival met een old school vibe was: één podium, dus met tijd om even te rusten en te babbelen tussen bands in. Het heeft zeker zijn charme als je van het ene podium naar het andere kan hollen om bands te zien, maar deze traditionele aanpak bevalt ons evenzeer. Ook de locatie was top: Maastricht is natuurlijk een prachtige, historische stad en erg goed bereikbaar voor muziekliefhebbers uit Nederland, België, Duitsland en zelfs Luxemburg en Frankrijk. Het terrein aan de Gashouder ligt nét buiten het stadscentrum, maar op 15 minuten tijd sta je wel in het hart van de stad. Het terrein is niet erg groot, maar voelt daardoor wel overzichtelijk en gezellig aan, zonder dat je ook maar ooit het gevoel had dat het te druk was. Er was een fijne mix van eten en drinken, met ook keuze uit heel wat goede bieren, en het moet gezegd dat alle medewerkers aan die standen ook weer allemaal op en top vriendelijk en behulpzaam waren.

De weergoden waren ons ook nog eens goedgezind, want het viel allemaal goed mee met de voorspelde regen. Op zaterdag kregen we wel af en toe een kleiner buitje met zonnige perioden tussendoor en rond 23.00 uur wel een enorme stortbui, op zondag was er alleen vlak na de middag een stortbui en daarna bleef het droog met regelmatig zon. Uiteraard is en blijft de muziek het belangrijkste en ook daarmee werden we verwend, met voldoende variatie: op zaterdag een affiche die meer op thrash metal georiënteerd was en op zondag lag de nadruk meer op death metal. Uitschieters waren wat ons betreft op dag 1 Midnight, Hatebreed en vooral Sacred Reich, op dag 2 waren dat Decapitated, I Am Morbid en een ronduit waanzinnige performance van Meshuggah!

DAG 1 – ZATERDAG 7 JUNI

Baest mag de aftrap geven en doet dat meteen prima. Het vijftal is niet zo blij met het feit dat ze om 11.15 uur mogen openen maar dat voor een schaars aantal toeschouwers moeten doen omdat er nog lange rijen aan de ingang staan. De Denen gaan er op de best mogelijke manier mee om: gewoon de beuk erin, met groovy en soms wat thrashy death metal.

Dan is het de beurt aan de speed/thrash van Angelus Apatrida. We zagen de Spanjaarden al enkele keren aan het werk en dat klinkt op zich altijd wel lekker. Het is redelijk typische thrash maar ze proberen zich wel te onderscheiden met melodieuze  meezingmomenten. Laat dat nu net zo ons ding zijn, maar verder geen reden tot klagen. 

Het is een thuiswedstrijd voor Legion Of The Damned. Waar het misgelopen is, weten we niet maar feit is wel dat de band uit het noorden van de provincie met maar liefst 25 minuten vertraging start. We horen vooral drum tijdens soundcheck en helaas is dat bij het begin van hun show ook zowat het enige dat te horen is naast zang. Er zijn nog geen gitaren of bas te horen in de geluidsmix en de gezichten van de muzikanten spreken ook boekdelen. In de loop van het eerste nummer wordt de sound gelukkig bijgesteld. Bij de intro van het tweede nummer spreekt de zanger het publiek in het Limburgse dialect toe en dat oogst natuurlijk bijval. Het vijftal laat de valse start niet aan zijn hart komen en brengt een uitgekiende mix van thrash en wat death metal en wisselt nieuwere nummers af met oudere, ook van de eerste platen. Kleppers als ‘Diabolist’ en afsluiter ‘Son of The Jackal’ hakken er lekker in.

Voor fijnzinnigheid of variatie ben je bij Midnight aan het verkeerde adres. Het is nog niet zo makkelijk om ze in een muzikaal hokje te stoppen, maar het trio gemaskerde maniakken duwt het gaspedaal in en laat niet meer los. Blackened punk 'n' roll, dat zou een omschrijving kunnen zijn. Een mix van black metal, rock ‘n’ roll, speed metal, punk en speed metal, of het bastaardkind van bands als Venom, Hellripper en Motörhead. Snel, smerig en bevlogen! De band offert nog wat van zijn speeltijd op om de opgelopen achterstand goed te maken zodat de bands na hen niet in de problemen komen en dat is een mooie geste.

We hadden het eigenlijk niet verwacht, maar Sacred Reich zou zich ontpoppen tot beste band van de dag. De band is live altijd goed, daar niet van, maar vandaag stekende melodieuze thrashers boven de rest uit. Misschien komt dat wel omdat het hun eerste show in 2 jaar tijd is en Phil Rind en de zijnen gewoon zo blij zijn om te kunnen spelen. De mannen uit Arizona hebben zo een sympathieke uitstraling dat ze zelfs de zon doen uitkomen. Het spelplezier druipt ervan af en de band geeft ook aan dat ze het hierom doen: live spelen, een gemeenschap vormen met de fans. Die worden verwend met een mooi samengestelde setlist. Vanaf opener 'The American Way' over 'Death Squad' (met de waarschuwing ‘don't break your hip in the pit!’) en de Black Sabbath-cover ‘War Pigs’ (meegebruld en op luchtgitaar gespeeld door jong en oud) tot uiteraard de regelrechte klassieker ‘Surf Nicaragua’ als afsluiter! 

Wat keken we uit naar Soulfly, want het was al jaren geleden dat we hen nog op plaat of podium hoorden. Met een sterke setlist die vooral uit de eerste twee albums putte (o.a. ‘No Hope, No Fear’, ‘Eye For An Eye’, ‘Back To The Primitive’, ‘Boom’, ‘Jumpdafuckup’) had het een regelrecht tribal metal-feest kunnen worden. Helaas werd het niet de verhoopte knaller. Van bij het begin staat de sound slecht afgesteld, de gitaren klinken niet zoals het moet, de backing vocals zijn amper hoorbaar, de bas verzuipt volledig en de nuances van de drums komen niet goed door. De nu metal met elementen uit thrash, death en groove metal klinkt eigenlijk gewoon rommelig en dat blijft de hele tijd zo. Helaas krijgen Max en de zijnen daardoor vandaag het label van ontgoocheling van de dag.

We schakelen weer over naar pure thrash met de veteranen van Dark Angel, met drumbeest Gene Hoglan die alles bijna moeiteloos doet lijken. De stevig voortjagende en aangename set wordt opgedragen aan de nagedachtenis van de overleden Jimmy Durkin.

Er staat nog een blik groovy thrash in de kast en wel van het merk Channel Zero. Onze landgenoten hebben de pech dat het net behoorlijk regent, waardoor velen een plekje zoeken om te schuilen en er dus niet zo veel volk voor het podium staat. Vanaf opener ‘Fool’s Parade’ blijkt zanger Franky DSVD gelukkig redelijk goed bij stem. We hebben het zelf wel altijd moeilijk met het ‘freewheelen’ naast de oorspronkelijke zanglijnen, want deze band heeft best een pak fantastische songs geschreven. Die horen we dan ook graag zoals we ze kennen sinds begin jaren 90 furore maakte. De beperkte spelduur maakt dat de band zich niet verliest in randactiviteiten maar focust op gewoon spelen. We zijn dan ook bij dat krakers ‘Heroin’, ‘Suck My Energy’, ‘Repetition’ en uiteraard afsluiter ‘Black Fuel’ voorbijkomen.

Met Hatebreed haal je een garantie op een goede live-prestatie en een feestje in de pit in huis. De heren zijn gekend als een pletwals die hardcore, thrash en death metal samenvoegt tot een explosieve cocktail. Zelfs de regen wijkt even voor zoveel muzikaal geweld, vlammenwerpers en rookkanonnen op het podium. Als je kan beginnen met een klepper als ‘I Will Be Heard’ heb je natuurlijk al half gewonnen. Klets er nog onze favoriete haymaker punches als ‘This Is Now’, ‘Perseverance’, ‘Tear It Down’, ‘To The Threshold’ (inclusief handjes zwaaien door het publiek), ‘Last Breath’, ‘As Diehard As They Come’ (opgedragen aan iedereen die Hatebreed voor de eerste keer ziet en dus vanaf nu part of the crew is). Tussendoor laten Jamey Jasta en de zijnen nog twee gigantische ‘Ball Of Death’-ballonnen op het publiek los, er was voor deze show zelfs een speciaal t-shirt met het opschrift ‘I survived the ball of death’ te koop. Met afsluiter ‘Destroy Everything’ moet alles nog een laatse keer kapot! En nog mooier: intussen is de vertraging van eerder op de dag volledig ingehaald.

Dat betekent dat Accept mooi op tijd en zonder stress eraan mag beginnen. Deze heavy metal pioniers draaien volgend jaar 50 jaar mee, dus we betwijfelen of ze zich daardoor nog laten opjagen. Integendeel, vanaf de eerste noot van ‘The Reckoning’ horen we uitstekend geluid, het beste van de dag zelfs. We zien een grootse, futuristische podiumaankleding, met een enorm groot drumstel, en een bassist, 3 gitaristen en een zanger die het beste van zichzelf geven. Petje af, want op een bepaald moment staan de 3 gitaristen samen te soleren zonder er ook maar een halve noot naast te zitten. Normaal gezien is dit niet ons ding, maar we kijken met plezier de set uit, zeker met het zeer snelle ‘Fast As A Shark’ en ‘Balls To The Wall’ als uitsmijters.

We verhuizen naar de Muziekgieterij voor Wolfbrigade, al worden we nog overvallen door de enorme stortbui. Doorweekt tot op het bot, maar klaar om ons terug droog te laten blazen door het vijftal wolven. Ze staan bekend voor een zeer agressieve geluid, dat invloeden van de rock ’n’ roll van Motörhead mixt met de betonpunk van The Exploited en nog een goede scheut crustpunk. Maar dan nog wat sneller gespeeld. En met een bijtend en nog negatiever karakter. Het gaat hard, razend hard, maar kan op den duur ook wel wat eenvormig gaan klinken.

DAG 2 – ZONDAG 7 JUNI

Net wanneer we aankomen op het festivalterrein, trakteert de hemel ons nog eens uitvoerig op een stevige stortbui die helemaal uit het niets komt. Door het zoeken naar de regenjas en een plek om te schuilen, is Tenside grotendeels aan ons voorbij gegaan. Moeilijk om een oordeel te vellen, maar we hoorden metalcore die zware riffs met melodieuze momenten afwisselt.

De vreemde eend vandaag is zonder twijfel Gutalax. Nu ja, de Tsjechische band is waarschijnlijk altijd een van de opvallendste bands! De intro tovert al meteen een glimlach op onze smoel: de Baywatch-theme ‘I’m Always Here’ hadden we niet verwacht en zorgt meteen voor een feelgood factor. Onderbroekenlol en jezelf niet te serieus nemen, dat is het motto van deze 4 heren, getuige de grote backdrop met een wc-bril, -borstels en -ontstoppers en hun motto ‘Gore 'n' ‘Roll’, de witte hazmat suits en de Toi Toi-vlag die over een versterker hangt. Hoewel we ons aan gore grindcore verwachtten, viel dat eigenlijk best mee: we hoorden eigenlijk vooral metalcore, met midtempo breakdowns. De grindcore klinkt vooral door in de absurde vocalen: die klinken alsof de typische pig squeals gemixt zijn met het geknor van varkens en de Daleks van Dr. Who! Na het eerste nummer verklaart de zanger dat ze ‘een boyband uit Tsjechië zijn en dat iedereen nu wel naar huis mag gaan omdat de rest hetzelfde klinkt’. Niet gelogen, maar we kunnen waarderen dat de band de spot met zichzelf drijft, ook al is de lol er redelijk snel vanaf.

Textures keerde een tijdje geleden terug na jarenlange afwezigheid. De band uit Tilburg maakte altijd grote indruk op ons met zijn progressieve, technische metalcore. Ook nu klinkt de zeskoppige band bijwijlen strak, snel , technisch en complex, maar we horen ook rustigere en melodieuze passages. Over het algemeen klinkt het iets minder stevig en staccato en hoewel wij altijd houden van variatie en progressie, lijkt het in zijn geheel iets minder indrukwekkend dan vroeger. Toch is dat vooral een kwestie van smaak want er viel niet veel af te dingen op de prestatie van de heren

De eeuwige pechvogels, dat zijn de heren van Decapitated. Wie de historiek van dit Poolse death metal-gezelschap opzoekt, kan alleen maar bewonderen dat ze blijven doorgaan. Het is de brandstof voor opnieuw een zeer sterke prestatie met een goed geluid, bovenmenselijk ratelende drums, ronkende bas, scheurende gitaren en indrukwekkende screams. Doodsmetalen zoals het hoort dus:  keihard beukend maar toch ook met een lekkere groove. De nummers van het meest recente album die aan bod komen, vallen zeker in de smaak. Ijzersterk!

Het is niet makkelijk om de sound van Sylosis vast te pinnen. Wij kunnen alvast waarderen dat ze als vanouds bulldozeren tussen thrash metal, technische death metal en catchy, melodieuze metalcore. De band klinkt daarmee een heel pak moderner dan de voorgangers, maar beide stijlen hebben hun troeven.

Zanger-bassist Jeff Walker lijkt met zijn lichtblauwe jeans en witte hemdje rechtstreeks van zijn strandvakantie het podium op gestapt te zijn, maar vergis je niet: met Carcass staan er invloedrijke metalgrootheden op het podium. De pioniers in zowel grindcore als technische death metal schudden een zeer sterke show uit de losse pols, zo lijkt het wel. Vanaf het begin zit het geluid helemaal goed en de band is in vorm. Tussendoor is er bij de stevige death metal ook ruimte voor melodieus gitaarwerk. Het tempo blijft overwegend hoog, maar alles lijkt zo moeiteloos te gaan, in het bijzonder bij gitarist Bill Steer die met zijn blauwe polo en jeans met olifantenpijpen vandaag dus niet eens het meest opvallend gekleed is. De legenden spelen deze show alsof ze wel eventjes het varkentje komen wassen. Enfin, in het geval van Carcass is dat niet wassen maar vakkundig dissecteren dus. Topshow.

Het zegt veel over de line-up die bij elkaar gepuzzeld werd dat een band als In Flames niet eens de absolute headliner is. Want deze Zweden horen toch bij de top in het metalwereldje, als pioniers van de melodieuze death metal en daarna als een van de bands die het geluid succesvol moderniseerde met invloeden uit nu metal. Flitsende riffs, veel groove en zanger Anders Friden die moeiteloos switcht tussen rauwere en catchy vocalen. Ook al is de drummer nog maar enkele weken bij de band, toch zie en hoor je een heel geroutineerde band die de perfecte balans tussen power, agressie, groove en melodie vindt. Het podium is knap aangekleed met vele buislampen, zowel horizontaal als verticaal, en 3 grote videoschermen achteraan. In tegenstelling tot de vorige keren dat we hen recent aan het werk zagen, werden er weinig oude nummers gespeeld en lag de nadruk toch op latere albums. Met kleppers als ‘Cloud Connected’, de zalige groove van ‘Only for the Weak, het heavy ‘I Am Above’ en meezinger ‘Take This Life’ bleek dat echter geen enkel bezwaar te zijn!  

De absolute headliner maakte zijn positie en faam helemaal waar. Meshuggah speelde een overrompelende, indrukwekkende en harde show waar we maar één klacht over hebben: het was te snel voorbij! Visueel is de show zeer knap, met metershoge standaarden met vlaggen, vele lampen en stroboscopen en coole lasers die boven het publiek uit gaan. Meshuggah betekent zoveel als ‘mesjogge’, een Jiddische term die ‘gek, krankzinnig’ en dit was inderdaad zo. Het was een les in tegendraadse hevigheid, het is extreme metal maar niet alleen om het zwaar en stevig klinkt. Het is technisch en complex, niet in het minst door de polyritmische aanpak en de kenmerkende riffs die uit de laaggestemde gitaren getoverd worden. Van ‘Broken Cog’ over ‘Violent Sleep of Reason’ ee het formidabele ‘Rational Gaze’ staan wij al in ongeloof met het hoofd te schudden en naar adem te happen! Met onder andere nog ‘Swarm’ bouwen de Zweedse grootmeesters op naar een indrukwekkende finale uppercut met het duo ‘Bleed’ en ‘Demiurge’. Een waanzinnige performance die ons rillingen over de rug bezorgde en nog lang zal bijblijven!

Na al dat geweld is er weinig dat nog indruk kan maken, maar toch trekken we nog naar de Muziekgieterij. We kregen eerlijk gezegd niet zo veel mee van Savage Lands en wat we hoorden maakte ook niet meteen veel indruk. Maar laat dat vooral de boodschap niet ondersneeuwen. savagelands.org is een non-organisatie die mee opgericht werd door drummer Dirk Verbeuren (Megadeth). Het doel is om bewustzijn te verspreiden over het belang van biodiversiteit en het gevaar van het verdwijnen van natuurgebieden. Met de opbrengsten van het project worden gebieden aangekocht en herbebost. Er is een heel muzikaal project met diverse muzikanten aan verbonden en enkele muzikanten speelden daarom vanavond een show.

Op het muzikale vlak was het vooral I Am Morbid dat nog een laatste keer de sloophamer bovenhaalde. Aangekondigd als een ‘30th Anniversary Domination show’, dus het vierde album van Morbid Angel, bleek het toch om een mix van de 4 eerste albums te gaan. Niet dat iemand daarover klaafgt, natuurlijk! Na maar iets meer dan een kwartier ombouw knalt de intro ‘Manowar Kills’ door de speakers en vanaf het begin is de sound werkelijk moddervet. Onder aanvoering van de herkenbare frontman/zanger/bassist David Vincent raast het afgetrainde viertal door een heerlijke set, met onder andere ‘Dominate’,  ‘Blessed Are The Sick’, ‘Immortal Rites’, ‘Visions From The Dark Side’, ‘Eyes to See, Ears to Hear’, ‘Rapture’, snelheidsduivel ‘Pain Divine’ en afsluiter ‘Chapel Of Ghouls’.

Sweden Rock Festival

4-7/06/2025 - Solvesborg

Scorpions - DORO - Dream Theater - King Diamond - Sabaton - Korn - Sex Pistols - Skillet - Vandenberg - Jinjer - Hypocrisy - Myles Kennedy - Pretty Maids - The Warning - Kreator and many more...

Full photo report here!

Pics: Günther Moens (Rockemotions)

SOUTH OF HEAVEN – HEILUNG ‘Anda Farda’

Gashouder, Maastricht  - vrijdag 06/06/2025

Pics: Istvan Bruggen

Rev: Joris Smeets

Full photo report here!

Vele zwarte en groene kleuren, tunieken, viking outfits en duivelshoorns, opmerkelijke kapsels en allerhande mantels en waarschijnlijk ook echte drinkhoorns: dit alles kleurt de eerste dag van het South Of Heaven-festival waar alles draait rond ‘Anda Farda’, oftewel het ‘einde van een reis’ van Heilung. Eigenlijk is het een soort preparty, een uniek evenement dat toegevoegd werd aan het echte festival: het is namelijk voorlopig de laatste keer dat we het mysterieuze collectief aan het werk kunnen zien, mogelijk voor langere tijd. Sowulo, Nini, Alcest en The Hu werden mee uitgenodigd om te zorgen voor een dag vol authentieke, soms bijna ritualistische muziek die steeds verder teruggrijpt naar het verleden. Ergens tussen 4500 en 5000 devote bezoekers nemen daarom de wei voor de iconische Gashouder in Maastricht in om zich helemaal te laten onderdompelen. 

Misschien is Alcest vandaag nog wel de meest ‘normale’ band op de affiche. Het Franse duo (live een viertal) draait al lang mee en kent het klappen van de zweep. Hun romantische blackgaze, een doorgaans melodieuze en sfeervolle mengeling  van shoegaze, postrock en black metal klinkt prima. Ook de beelden van pelikanen die het podium inkleden passen er mooi bij. Ze bewijzen dat je met een klassieke combinatie van drum, bas, 2 gitaren en melodieuze (samen)zang en een goede sound genoeg kan hebben om een goede show neer te zetten. Toch moeten we eerlijk zeggen, ondanks de stevige eindspurt, dat deze muziek in deze setting van open lucht en in het daglicht niet echt binnenkomt.

Een heel ander verhaal is dat bij The Hu. De Mongoolse folkmetal-eenheid verovert de wereld in de beste traditie van de grote krijgsheer Attila The Hun. Met maar liefst 8 muzikanten staan ze op het podium: drum, ‘traditionele’ grote troms en percussie, bas, 2 gitaren, 2 inheemse snaarinstrumenten bespeeld met strijkstok en een zanger. Achter hen staat een prachtig, gigantisch standbeeld van een oorlogsheer. Traditionele muziek uit Mongolië wordt gemengd met hardrock en metal en dat klinkt opzwepend! We horen zeker invloeden van bands als AC/DC maar ook regelmatig Metallica (Black Album-era) en door de tribal elementen ook bands als Sepultura en Soulfly. Het klinkt catchy, zeker door de samenzang en de sowieso al speciale, typerende keelzang. Er is geen sprake van complexe structuren of technische hoogstandjes, maar de rechttoe rechtaan-stijl is simpel en effectief. Door de Mongolische instrumenten, waaronder ook een mondharp, blijft het boeiend klinken. We krijgen naast ‘Black Thunder’ ook nog de Iron Maiden-cover ‘The Trooper’. Uiteraard mocht ook de doorbraakhit ‘Yuve Yuve Hu’ niet ontbreken, om dan af te sluiten met ‘This Is Mongol’. Als de band afsluit met een dankwoord en ‘We are The Hu’ wordt dat meteen beantwoord met ‘hu hu hu’ chants en dat toont de grote waardering van het publiek. 

Toch is het duidelijk dat het merendeel van de bezoekers hier echt wel is voor Heilung, het mysterieuze Noors/Deens/Duitse 'enigmatic ritual collective'. Alcest put inspiratie uit de romantiek van de 18^e en 19^e eeuw, terwijl het Mongolië van The Hu tussen de 5^e en 13^e eeuw op zijn hoogtepunt was. Heilung, dat in het Duits ‘heling’ betekent, duikt in nog oudere, mystieke tradities van sjamanisme, die al duizenden jaren oud zijn. ‘Farda Anda’ betekent zoveel als ‘the end of a journey’ want na dit concert zal de band zich voor onbepaalde tijd terugtrekken om terug één te worden met de natuur en hun geest en kracht terug op te laden. Dit is ‘folk music’ in de originele zin van het woord, gebaseerd op de geschiedenis van de Germaanse en Scandinavische volkeren. Een concert van deze bende bijwonen voelt alsof je deel uitmaakt van een oud, heidens ritueel waarbij het podium een soort heiligdom vormt. Daarvoor lijkt er wel een half bos aangesleept te zijn, vergezeld door een paar grote zuilen in de achtergrond.

Vogelzang klinkt en een horde muzikanten komt het podium op voor de openingsceremonie. De figuren zijn zwart geschilderd, als een stam die ten strijde trekt en de zangers dragen een gewei op het hoofd. Gezamenlijk chanten ze een ‘ode aan de eerste God’. We horen onheilspellende, bulderende trommels (‘drums from the deep’) en ander slagwerk en diepe, grommende keelzang van ceremonieleider Kai Uwe Franz die recht vanuit de aarde lijkt omhoog te kruipen. De samenzang klinkt bezwerend en roept een trance op, geholpen door doordringende hoge banshee-kreten en zang en extatische, rituele dansen en bewegingen. Krijgers met speren kloppen op schilden, stampen met de voeten in een jachtig ritme en voeren dansen en rituelen uit, terwijl we een soort ‘call and response’ krijgen waarbij groepszang de ‘voorzanger’ herhaalt.

Hoewel het instrumentarium beperkt is tot allerhande trommels en percussie, aanvullende, sfeervolle keyboards en verschillende soorten zang en alles daardoor eenvormig kan gaan klinken, zorgt Heilung toch voor wat reliëf door de opzwepende nummers af te wisselen door rustigere momenten, met melodieuze duo-vocalen en een dans met handgeklap of ook mooie, folky, engelachtige samenzang met de 3 zangeressen. Deze muzikale ervaring roept echt een oergevoel op, waar je volledig in op moet gaan om je mee te laten voeren in de trance. Ook in het publiek zien we heel wat mensen aan het dansen gaan alsof ze gehypnotiseerd zijn. Aan het einde van het concert volgt een zuiverend ritueel met brandende salie en een finale, gezamenlijke kreet. Het was een diepe, betekenisvolle ervaring en eentje die we iedereen van harte aanraden wanneer Heilung terug uit zijn sluimer zal ontwaken.  

Na de bands op het grote podium, gaan de festiviteiten verder in de Muziekgieterij die op korte afstand ligt. Helaas lukte het niet meer om daar de afsluiters mee te pikken: Sowulo, een Nederlands pagan/neofolk-project, en NiNi, de band rond de Taiwanese supergitariste Nini die verschillende traditionele Chinese volksinstrumenten beheerst en dat combineert met metal en elektronica. Naar verluidt waren beide bands nog dik de moeite.

Dunk! Festival 2025

20 Years Dunk!

29/30/31 - 05 - 2025, De Vooruit, Gent

Pics: Steven Tjoen

Rev: Joris Smeets

Full photo report here! 

In het Hemelvaartweekend werd de omgeving rond concertzaal Vooruit in Gent opnieuw het epicentrum van post-rock en andere avontuurlijke muzikale genres. Dunk! Festival is uitgegroeid tot een parel binnen de Belgische muziekscene en bracht net als elk jaar uitzonderlijke bands en muziekliefhebbers van over de hele wereld samen, die in een ontspannen sfeer genoten van bruisende, hypnotiserende en emotionele muziek. Deze ronduit fantastische 20^ste verjaardagseditie bewees nogmaals dat het Dunk! festival meer dan muziek alleen is: de liefde en passie voor het genre brengen mensen samen en creëren een unieke sfeer en een hechte gemeenschap.

Door de verbouwingen in de Vooruit waren de Balzaal en de Domzaal dit jaar niet beschikbaar, maar dat werd opgelost door naast de prachtige Concertzaal (met balkons) gebruik te maken van de Theaterzaal (met heerlijke, comfortabele zetels!) in de Vooruit en voor het derde podium letterlijk de straat over te steken naar Club Wintercircus, een mooie, ronde zaal die voor een speciale sfeer zorgt. Het was niet alleen opvallend hoe vriendelijk de Dunk! vrijwilligers allemaal waren maar ook hoe professioneel er gewerkt werd. Bij alle bands zat het geluid optimaal en er werd vaak uitstekend gebruik gemaakt van de grote videowalls om passende visuals te tonen.

Petje af voor de ijzersterke en diverse line-up die de organisatie weer bij elkaar gepuzzeld had, want zowel gevestigde namen als opkomende talenten maakten een goede beurt. Bovendien stonden er heel wat bands op het menu die net wat anders smaken dan de gekende postrock en postmetal. Onze favoriete nieuwe ontdekkingen waren Treebeard, I Hear Sirens, Exxasens en Goodbye, Kings. Landgenoten als Hemelbestormer en Slow Crush behoorden voor ons bij de uitblinkers, maar ook de co-headliners en headliners maakten hun faam waar: respectievelijk Maybeshewill, Junius en A Swarm Of The Sun zetten formidabele shows neer waarna toppers Mogwai, Cult Of Luna en Year Of No Light ons helemaal platwalsten!

We kunnen ons niet inbeelden dat er één bezoeker van Dunk! niet minstens één optreden meemaakte dat hem of haar diep raakte, niet gretig merchandise van de bands kocht of de merchzone in de Foyer van de Theaterzaal bezocht, waar Dunk! zelf, Pelagic Records en Error! Design allerlei moois in de aanbieding hadden.

DAG 1 – Donderdag 29.05

Door onvoorziene omstandigheden missen we helaas opener An Corporation en dus starten we met Overhead, The Albatross (Concertzaal). We horen een mix van postrock en - vooral door de vocalen - ook emo en post-hardcore, opgesmukt met spoken word en samples, ijle keyboards en elektronica. Er is met andere woorden veel variatie, de spanning wordt opgebouwd maar met ook nog opvallende visuals lijkt het soms ook teveel alle kanten tegelijk uit te gaan. Moesten wij er gewoon nog even in komen, of komen nu betere nummers aan bod? Feit is dat deze band in de stevigere passages wel cool en origineel klinkt, met lekker gejaagde ritmes en riffs. Er zijn ook een paar epische momenten, en er wordt ook rave en techno gemixt met Oosterse klanken én gitaar. We moeten af en toe ook al eens aan de onderschatte band Kong denken, dus we gaan die plaat toch eens checken! 

Nog een vreemde eend in de bijt is Black Aleph (Wintercircus). Deze Australische band slaagt erin om heavy te zijn maar nooit echt loodzwaar en tegelijk spiritueel en bezwerend. Dat komt onder andere omdat het trio niet echt de traditionele instrumenten gebruikt: naast elektrische gitaar spelen ze immers ook cello en een Iraanse daf drum. Het geheel klinkt daardoor vanzelf melancholisch en emotioneel en neemt het publiek mee in hun muzikale trip. Alsof je Earth, Godspeed You! Black Emperor en Pothamus bij elkaar zet: dan scoor je goede punten in ons boekje!

Als je de tekst ‘The portal to the universe is open’ ziet verschijnen op de wall achter het podium, dan weet je dat er ergens in die duisternis de vier heren van Hemelbestormer (Concertzaal) schuil gaan. Niet hun eerste keer op Dunk! maar wél de eerste keer dat ze de duisternis van het universum in deze prachtige zaal naar binnen mogen halen. De fotografen vloekten, want zoals gewoonlijk komt het weinige licht alleen van de twee ‘light sigils’ en de geprojecteerde beelden uit de ruimte. De epische, hypnotiserende post metal met zowel donkere riffs en grooves als uitwaaierende gitaarklanken en coole samples overweldigt telkens weer, met een uitstekende gelaagde sound. Het is niet voor niets dat ze opgepikt werden door Pelagic Records, dat later dit jaar het nieuwe album ‘The Radiant Veil’ zal releasen. De nieuwe nummers die gepresenteerd worden, doen alvast het beste verhopen: dat onze landgenoten nog een nieuwe stap vooruit zetten!

Het is doodzonde dat Goodbye, Kings (Theaterzaal) met bijna 10 minuten vertraging begint, want wat een heerlijke set was dit! Het Italiaanse collectief is nog een nobele onbekende voor het grote publiek en ook voor ons, maar vandaag presenteren ze hun album ‘Transatlantic // Transiberian’, 2 suites van elk 20 minuten die de gelijknamige reizen langs continenten en culturen van een wonderlijke soundtrack voorzien. Je kan dit een postrock big band noemen, want we tellen maar liefst 11 muzikanten op het podium: drummer, bassist, 3 gitaristen, 2 keyboardspelers en 4 blazers. Vanaf het sfeervolle begin, met dromerige keyboards en melancholische blazers, horen we een zeer sfeervolle mix van jazz, dreamy pop en filmische postrock. De hele mooie visuals, die verwijzen naar oudere tijden, versterken de emotionele en nostalgische feel van de muziek, waarbij het zo heerlijk is om diep in die theaterzetels weg te zakken. Betoverend!

Het was een tegenvaller dat Solstafir dit jaar toch niet van de partij kon zijn, maar met een vervanger als Maybeshewill (Concertzaal) hadden we natuurlijk geen reden tot klagen, integendeel. De band uit Glasgow draait ook al heel wat jaren mee en maakte in 2023 zoveel indruk op Dunk! dat ze dit jaar de plek van co-headliner mogen innemen. De stevige postrock met een grootse, meeslepende sound wordt verrijkt met keyboards, elektronica en spoken word samples. Maybeshewill is niet zo van de typische, meanderende postrock die opbouwt naar een climax, maar rockt stevig door, gedreven en energiek waarmee ze voor ons verwantschap tonen met bijvoorbeeld And So I Watch You From Afar. De sfeer zat er ook in de zaal duidelijk in oed in en er werd luid meegezongen met de vocal sample in heerlijke afsluiter ‘He Films the Clouds Pt. 2’.

Daarna heerst er een zeer vreemde sfeer, omdat er maar liefst 3 uur zitten tussen het einde van Maybeshewill en de start van Mogwai. We besluiten (een deel van) die tijd te besteden aan Use Knife (Wintercircus), een nog volledig onbekend gegeven voor ons. Het blijken 3 landgenoten uit Gent en Brussel te zijn die sinds 2018 aan de weg timmeren. Ze hebben intussen een eclectische sound ontwikkeld, waar we zowel techno, darkwave, synthwave en Arabische invloeden horen. De projecties op 3 grote doeken (2 aan de zijkanten achteraan, 1 vooraan waar een van de bandleden achter verscholen staat) helpen bij de energieke totaalervaring die de pompende beats en donkere geluiden uit keyboards en synths oproepen.

De organisatie gaf het zelf al aan bij de aankondiging: de gedroomde headliner voor deze jubileumeditie is zeker Mogwai (Concertzaal). We hadden al eens horen waaien dat het vijftal niet het makkelijkst is om mee te werken, maar kunnen niet zeggen of dit gaat over divagedrag of gewoon veeleisend en superprofessioneel zijn. Ze lieten alleszins niets aan het toeval over, want in de voormiddag waren ze al uren bezig geweest om de lichtshow af te stellen en er zat een gat van 3 uur tussen Maybeshewill en Mogwai, dus ook de soundcheck was uitgebreid, om het zachtjes uit te drukken. De verwachtingen waren dus hooggespannen, maar die werden gelukkig moeiteloos ingelost door de Schotse pioniers van de postrock. De grote stellingen met vele lampen gaven vooral coole effecten wanneer er gespeeld werd met verschillende kleuren door elkaar. Ook qua sound zit alles meteen perfect en dat is wel nodig bij een band als Mogwai, die zo meesterlijk, laag per laag de spanning kan opbouwen. Van zacht glinsterende en sfeervol kabbelende passages over elektronische elementen naar stevig uitbrekende gitaren en een echte wall of sound, dat meesterlijke spel met contrasten kan je na 30 jaar zonder zorgen toevertrouwen zodat het publiek ook hier weer enthousiast meegesleept werd in een intense show!

DAG 2 – Vrijdag 30.05

Gevloekt hebben we, heel hard zelfs, omdat we te laat de aankondiging van de secret show van Goodbye, Kings in de Theaterzaal Foyer zagen. In de Foyer doken de Italianen in ouder werk dat ze in een akoestische versie brachten. Nadat we de vorige dag zo in de ban waren geraakt van dit veelkoppige ensemble, hadden we graag méér dan de laatste 5 minuten meegepikt want die klonken weer prachtig en emotioneel.

Ondanks de Nederlands geschreven bandnaam, is Pijn (Concertzaal) toch een band uit de UK. Het is een van die nieuwere lichting postrock bands die de ‘traditionele’ sound verrijken met cello en elektronica, in de vorm van keyboards en samples. Etherisch en emotionele, trage passages worden afgewisseld met de typische crescendo’s maar vooral ook hele coole, stevigere riffs en grooves. Dat smaakt altijd.

Doordringende geluiden en flikkerende lichten kondigen een mysterieuze figuur aan die sjamanistisch beweegt rond het podium en enkele groeten lijkt uit te brengen. Naar medewerkers, toeschouwers of voorouderlijke geesten? Dat is niet helemaal duidelijk. Met spoken word en een hele luide, diepe bassound begint het muzikale deel van Masma

Dream World (Theaterzaal). Op basis van de uitgebreide omschrijving op de website van het festival waren we heel benieuwd naar dit experimentele project en de ervaringen van de artieste, maar helaas kunnen de soundscapes onze aandacht op geen enkel moment vasthouden. Er zit voor ons te weinig reliëf in, te weinig om aan vast te haken.

Dus haasten we ons naar Exxasens (Wintercircus) uit Spanje, want hun landgenoten Toundra en Syberia zijn twee persoonlijke favorieten en dus zijn we heel benieuwd. Hoewel deze 4 heren al sinds 2007 meedraaien, is het toch de eerste keer dat we met hen in aanraking komen en we werden zeker niet ontgoocheld! In dit genre is het niet zo vreemd dat de inspiratie komt van kosmologie en de ruimte en dat we een mix van mooie melodieën, uitwaaierende gitaren en opbouwende gitaarmuren krijgen. Maar de combinatie van coole projecties die uitstekend gebruik maken de hele grote LED-wall en de lekker stevige, snellere en bijwijlen groovende postrock klinkt misschien niet echt verrassend maar wel gewoon heel goed!

We komen pas een kwartier na het begin binnen bij Caspar Brötzmann Massaker (Concertzaal) en verschieten een beetje van hoe weinig volk er in de grote zaal staat. Lokt deze band niet veel volk of hebben ze intussen al heel wat mensen weggejaagd? Feit is dat de tegendraadse mix van noise en jazzy elementen van deze band, met dreigende lage stem (zang kunnen we het niet echt noemen), niet voor de hand liggend is. Het schuurt en het wringt behoorlijk en dat is misschien een te groot contrast. 

Kiezen is verliezen en dat geldt altijd voor festivals met een sterke line-up. We hadden graag de  Canadese ‘noise-engineer’ thisquietarmy aan het werk gezien, maar de lokroep van onze landgenoten Slow Crush (Wintercircus) is te sterk. Vanaf het prille begin zijn we fan van de grungy shoegaze van het viertaln dat ook vandaag een heerlijke sound voortbrengt. Met power en doordrenkt met reverb maar toch toegankelijk, niet in het minst door de betoverende zang van frontvrouw Isa wiens baslijnen heerlijk ronkend doorkomen in de mix van zowel groovende als ijle en melodieuze gitaarklanken. We krijgen ook enkele nummers van het nieuwe album ‘Thirst’ en dat doet ons nu al watertandend uitkijken naar die release.

Wat zijn we blij dat Junius (Concertzaal) na ruim 10 jaar nog eens op tour komt in Europa. De voorbije periode was woelig en er zitten 3 nieuwe leden in de band, maar die staat als een huis! Sinds het album ‘The Martyrdom of a Catastrophist’ zijn we absoluut fan van de postrock meets new wave van deze band. Met drum, bas en 3 gitaren rockt het vijftal stevig en de grafstem van de zanger (en een enkele keer hardcore-actige screams van de bassist) geeft een eigen gezicht aan Junius. Natuurlijk horen we de typische postrock elementen maar het donkere aspect geeft een meerwaarde en een 80’s new wave vibe aan de sound. Vergis je niet: de band rockt heel hard en bouwt ook gitaarmuren op die voor een intense luisterervaring en echte muzikale catharsis zorgen. Grote klasse.

Nog een band die buiten de lijntjes kleurt, is Mouse On The Keys (Theaterzaal). Het trio creëert jachtige, onrustige jazz rock met wat elektronische invloeden met een drummer en 2 keyboards en laptops. Met de grote visuals erbij zetten de Japanse jazz cats een complexe show neer. De muziek klinkt zeker niet catchy,  poppy of smooth maar is duidelijk bedoeld om te wringen en tegendraads te zijn. Alle zeteltjes tot bovenaan en zelfs de balkons zitten stampvol voor deze muzikaal heel knappe prestatie maar het moet wel echt je ding zijn om te blijven luisteren.  

We gaan daarom ook ons oor nog even te luister leggen bij Hüma Utku (Wintercircus). Het is meteen duidelijk waar al het volk zit want hier staan maar enkele tientallen te luisteren en er vertrekken zelfs nog wat mensen. Deze artieste brengt dan ook niet voor de hand liggende, noisy soundscapes die in combinatie met de intrigerende visuals en felle rode kleuren het muzikale equivalent van psychotherapie zijn. Muzikaal bewegen we tussen electro, ambient en techno maar er zit naar onze smaak te weinig progressie of afwisseling in en het blijft veelal voort dronen op zelfde ritme. Enkel de vocal samples met onder andere Afrikaanse gezangen zorgen ervoor dat we de oren spitsen.

Wij hadden intussen toch al vaak het enorme genoegen om Cult Of Luna (Concertzaal) aan het werk te zien, maar het mag altijd méér. Onze container met superlatieven is intussen wél uitgeput, wij weten echt niet hoe we deze Zweedse meesters nog meer lof kunnen toezwaaien of dat op een originele manier te doen. De band rond mastermind Johannes Persson draait intussen al ruim 25 jaar mee en mag beschouwd worden als pionier en grootmeester van het postmetal genre, samen met onder andere Neurosis en Isis. Cult Of Luna staat nu helemaal bovenaan de piramide en maakt die faam elke keer waar met waanzinnige, luide en intense live-shows die je als luisteraar soms gedesoriënteerd, platgewalst en emotioneel diep geraakt achterlaten. Samen met andere topbands in het genre (we kijken dan ook naar The Ocean) weten ze postrock, prachtige melodieën, elektronische elementen, percussie, meeslepende synth passages, proggy elementen, breakdowns en vermorzelende muren van gitaren te combineren in uitvoerige, epische nummers, met daar nog de intense vocalen van Johannes bovenop. In die complexe structuren weten ze te verrassen en soms in een zware groove ook nóg harder en zwaarder te schakelen. Bloedmooi en loeihard tegelijk, dat is wat het zestal bracht. Cult Of Luna baande zich opnieuw een weg naar ons muzikale hart en ziel en liet ons even verweesd achter.

DAG 3 – Zaterdag 31.05

De laatste dag wordt al voor een redelijk gevulde zaal mooi op gang geduwd door Black Narcissus (Concertzaal). Een duo bestaande uit drum en bas, dat het eerste kwartier vooral dromerige postrock brengt, waarbij de sound stilaan donkerder wordt en daarna een eerste keer echt uitbarst, met zelfs opvallende blastbeats. De heren zweven daarna voortdurend tussen rustig klaterende melodieën en zware postmetal riffs waarbij we zelden echt verrast worden maar wel vaststellen dat de show voorbij vliegt en dat is altijd een goed teken.

Een van de nieuwkomers die ons het meest verrasten, is Treebeard (Concertzaal). Niet voor niets bracht Dunk! Records hun twee albums de afgelopen maanden uit op vinyl, want deze heren hebben wel iets speciaals. De Australische band speelt vandaag zijn allereerste show buiten het eigen land en het spreekt voor zich dat ze daar erg dankbaar voor zijn. Vele luisteraars waren op hun beurt dankbaar voor de heerlijke mix van postrock, postmetal, shoegaze en progrock. Vocalen zijn schaars en de 2 gitaristen delen die zanglijnen. Het viertal toont zich bedreven in zowel de rustigere, melodieuze momenten als in beukende gitaren en maakt een zeer goede indruk en won heel wat zieltjes. Dat bewees ook het feit dat in de loop van de dag zelfs een briefje met ‘sorry, sold out!’ aan hun merchtafel lag!

Dunk! vraagt elk jaar aan de gastheren van VIERNULVIER, de kunstinstelling in residentie in De Vooruit, om enkele artiesten te selecteren die buiten de lijntjes van het normale aanbod op het festival te kleuren. Eén daarvan is  James Blacksaw (Theaterzaal), wat omschreven werd als ‘een zalige duik in de wereld van folkgitaar’. Dat is op zich correct, de Engelse gitarist staat bekend om zijn fingerpicking vaardigheid en voorliefde voor 12-snarige akoestische gitaren. Nu beschouwen we onszelf wel als een folkfan, maar dan van de verhalende soort met echte songs. Hier gaat het eigenlijk om gitaargetokkel zonder zang en dat is toch niet echt ons ding.

Dan bevallen onze landgenoten van Stories From The Lost (Wintercircus) ons heel wat beter. Dit vijftal bracht intussen al 5 albums uit bij Dunk! en kan je dus ‘deel van het meubilair’ noemen. En dat bedoelen we op de best mogelijke manier, want je kan altijd rekenen op een goede prestatie die in de smaak zal vallen bij de festivalbezoekers. De postmetal komt sterk binnen, met opvallende stevige screams en rauwe, emotionele zang die soms ook wat grungy klinkt. Er zijn wat meer progressieve en sfeervolle momenten maar toch vooral stevig beukende gitaren en zelfs momenten die naar stoner en sludge neigen.

Door de organisatie wordt I Hear Sirens (Concertzaal) genoemd als een van de best kept secrets van postrock, omdat deze volgens hen bij de grootste namen van het genre genoemd zou moeten worden. En ja, wij kunnen alleen volmondig akkoord gaan. An sich doet de Amerikaanse band niet echt iets vernieuwend binnen het genre, maar ze beheersen de kunst van het vak volledig: de melancholische sfeer, de sprankelende melodieën, de opbouw van de songs, de crescendo’s en de felle, agressievere riffs wanneer de songs uitbreken zorgen voor een louterende, emotionele ervaring.

Helaas waren we Five the Hierophant (Wintercircus) tot nu toe altijd misgelopen, dus deze keer moesten en zouden we de mystieke, unieke band aan het werk zien. De doordringende geur van wierook hangt al op voorhand in de zaal en dus maken we ons op voor een ritueel. Helaas staat er niet veel volk, maar met De Mannen Broeders hebben ze helaas zware concurrentie. Het vijftal, met zwarte vesten aan met de kap op, laat het niet aan het hart komen: een dronende bas, percussie en verschillende blazers kondigen het begin aan, de gitaar valt in met daarna een jazzy saxofoon krijgen we een heerlijke groove. De Londense band is ‘a beast of their own’ en laat zich niet makkelijk in een hokje stoppen en we horen dark rock, mystieke doom, veel jazz- en rituele en Oosterse invloeden. Het klinkt vooral verdomd cool en psychedelisch, de groove sleept iedereen mee en doet de kopjes bewegen terwijl de fascinerende beelden op het grote scherm een extra dimensie geven. De sax speelt daarboven de rol van solo-instrument, waar je normaal de gitaar zou verwachten. De grandioze finale laat ons achter met een brede grijns van oor tot oor.

Een van dé topbands op Pelagic Fest 2024 was voor ons A Swarm of the Sun (Concertzaal) en het spreekt voor zich dat we uitkeken naar hun set. Toch werden we omver geblazen door de nóg hogere intensiteit en emotionaliteit van de Zweden. Het vijftal bracht vorig jaar met het donkere, introspectieve ‘An Empire’ een fantastisch album uit, een absolute topplaat in het postmetal genre en vandaag tonen ze in overvloed aan dat ze dit live nog intenser kunnen brengen. De langzame opbouw, verstilde momenten en  ingehouden dreiging zorgen voor een duister, desolaat gevoel, maar wel met een randje licht en hoop aan het einde van de tunnel. De melancholische, klagende en breekbare zangstem en intimistische pianoklanken gaan over in een drone en dan barst het nummer open. Op dat moment is dat nog zoals de overweldigende wall of sound van pakweg Cult Of Luna maar ze gaan stilaan wel daar naartoe. Soms is de sfeer bijna sacraal en beladen om dan weer via ontvlammende crescendo’s op te bouwen naar een denderende geluidsmuur, waarbij de synths en elektronica een belangrijke rol spelen. De tijd vliegt voorbij en band en publiek voeden elkaar duidelijk, deze performance snijdt door alle emoties heen. Aan het einde van het concert lijkt de frontman fysiek en emotioneel volledig leeg gespeeld maar hij geeft aan dat hun optreden op de festivaleditie van 2019 de eerste serieuze show voor A Swarm Of The Sun was en dat die veel betekende voor hen en ze dus blij zijn om terug te zijn. Het minutenlange applaus ontroert de frontman duidelijk, die zijn waardering voor zijn bandmaats, de organisatie en het publiek uitspreekt.

The Necks (Theaterzaal) tappen uit een heel ander vaatje. Het gaat hier over een Australisch trio met piano, contrabas en drums dat al sinds 1987 experimentele jazz combineert met minimalistische muziek. Ze geven zelf absoluut niet om labels en zeggen dat ze géén jazz, avant-garde, minimalism of ambient spelen – het is eigenlijk een mix van dat alles. Het begin blijft heel rustig en jazzy, maar gaandeweg kruipt er wel wat meer tegendraadsheid en onrust in. Velen hebben al afgehaakt als het na ruim 20 minuten meer experimenteel, noisy en dissonant begint te klinken. Speciaal is het zeker maar toch ook niet ons kopje thee.

Dan pikken we nog maar een goed stuk van Khan (Wintercircus) mee. Toen we hen op Desertfest zagen, waren we niet helemaal mee. Dat kan altijd aan verschillende factoren liggen, zoals de bands die ervoor komen, je eigen voorkeur, het energieniveau enzovoort. Het loont want deze keer zijn we wél helemaal mee. Het trio speelt stoner rock van de psychedelische variant, met lekkere laaggestemde bas en trippy gitaar er lekker overheen. De Pink Floyd-invloed lijkt nooit veraf en het tempo blijft eerder gezapig tempo, maar het klinkt wel erg lekker. Af en toe horen we ook een goede groove wanneer de gitaar de riff meespeelt met de ronkende baslijnen.

Een van de absolute headliners en de afsluiter van het festival is Year Of No Light  (Concertzaal). De organisatie speelde al enkele jaren met een idee en deze jubileumeditie leek de perfecte gelegenheid: de band zou hun klassieke album ‘Ausserwelt’ in zijn geheel spelen. Driewerf hoera! Het is duidelijk dat vele bezoekers hier enthousiast op stonden te wachten en het Franse zevental stelde zeker niet teleur. YONL staat mee aan de top van de postrock/postmetal scene en dat bewijzen ze door met (2) drums, (2) synths, (2) bas en (3) gitaren de harde, donkere, doomy postmetal classic uit te voeren. Het klinkt donker maar ook meeslepend, met beukende riffs en doomy passages, tempowisselingen, onheilspellende klanken, snellere tempo’s en zelfs een ratelende blastbeat. Ook voor de band zelf is het een speciale show, omdat ze hun oude materiaal zelf herontdekt hebben maar ook omdat het de eerste show met hun gitarist is sinds zijn strijd met een ernstige ziekte. We krijgen nog 2 bisnummers, waarbij ‘Alètheia’ meteen op gejuich onthaald wordt en afsluiter ‘Stella Rectrix’ met een grandioze, laatste uitbarsting een punt achter de festiviteiten zet. Wat een fantastische afsluiter van het festival.

Vestrock 2025

30 & 31 Mei – 1 Juni, Hulst (NL)

Pics: Koen Polfliet - Jonathan Verschuere

Full photo report Vrijdag.

Full photo report Zaterdag.

Het festival van de vriendschap!

Vestrock is intussen al heel  lang een gevestigde waarde in onze Dump-agenda. De locatie is ronduit prachtig, want het terrein ligt op een eiland midden in de oude vestingstad Hulst (NL)

De gevarieerde affiche, waar naar goede gewoonte een mooie mix van grote beloften en gevestigde waarden uit Nederland, België en het buitenland in allerlei muzikale genres op staan te blinken, een uitgekiende selectie foodtrucks en speciale bieren zorgen voor een aangename, familiale sfeer en doen het festival een weekend lang  vollopen.

De line-up was een eclectische mix van internationale en nationale acts. Headliners als Within Temptation en Stereophonics zorgden voor krachtige optredens, terwijl Rudimental en The Bloody Beetroots het publiek lieten dansen met hun energieke sets. Nederlandse favorieten zoals Kensington en Kraantje Pappie brachten het publiek in vervoering met hun bekende hits. Opkomende artiesten zoals Beth McCarthy en Kingfishr toonden hun potentieel en werden enthousiast ontvangen door het publiek.

De introductie van Vestrock Next Gen op zondag 1 juni was een schot in de roos. Deze dag richtte zich op een jonger publiek met optredens van onder andere Bankzitters en Roxy Dekker. De combinatie van muziek en interactieve activiteiten maakte het een ideale dag voor gezinnen en jonge festivalgangers

Vestrock 2025 bewees opnieuw waarom het een geliefd festival is in de regio en ook in ons Belgenland. Met een sterke line-up, een vernieuwend concept met Next Gen en een ongedwongen sfeer was het een editie om niet snel te vergeten. Voor zowel de die-hards  van het festival  als nieuwe bezoekers bood Vestrock een onvergetelijke ervaring.

A Day To Remember - Split Chain

27/05/2025, Poppodium 013 - Tilburg

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Crimson Glory

Kickin Valentina  - MetalBats, The Ultimate Vortex Tribute Band

24/05/2025 - DVG Club - Kortrijk

Full photo report here!

Pics: Hans van Hoof

Antwerp Metal Fest

Fort Van Merksem, Antwerpen – 17/05/2025

Full photo report here!

MADBALL Cancer Sinister Gnome Changing Tides

Toxic Shock Fatal Move Mordkaul Becoming A.D.

Primal Creation

Pics: Koen Polfliet

Obsidian Dust

Botanique, Brussel – 15/05/2025

Rev: Joris Smeets

Pics: Koen Timmerman

Full photo report here!

Le Botanique organiseert al sinds 1988 jaarlijks het eigen festival ‘Les Nuits Botanique’, in 2025 zijn we al aan de 32^ste editie toe. Nieuw dit jaar is dat de aftrap van het 11 dagen durende ontdekkingsfestival op 15 mei wordt gegeven door Obsidian Dust, een nieuwe telg in ons festivalland. Nu ja, het festival is nieuw maar Le Botanique sloeg hier de handen in elkaar met Metadrone en die concertorganisatie kennen we ook van het onvolprezen Desertfest Antwerp. Het hoeft niet te verbazen dat er dan meteen een zeer interessante, eclectische en heavy line-up met 9 bands over 3 podia bij elkaar gepuzzeld werd. Het komt natuurlijk goed uit dat verschillende acts beschikbaar zijn door de Desertfest-edities in Oslo, Londen en Berlijn die in deze periode plaatsvinden. Het werd een bijzonder geslaagde avond in Brussel met Zeal & Ardor als absolute uitschieter en we hopen van harte dat dit festival een blijver kan worden!

De hele site van Le Botanique is opengesteld voor de hele duur van het festival en dan stel je toch weer vast wat een wonderlijk mooie oase dit is in de drukke chaos van onze hoofdstad. Ongetwijfeld is deze locatie mee verantwoordelijk voor de relaxte sfeer die er de hele avond voelbaar was. Naast de indoorconcertzalen Museum en Orangerie is er in de tuin, onderaan de trappen, ook de prachtige Fountain Stage aangelegd. Rondom dat podium is er met stellingen een soort balkon gebouwd, inclusief trappen naar beneden, waardoor er zowel beneden voor het podium als ‘boven’ veel volk staat, met allemaal een goed zicht op de bands. Het zorgt voor een knusse sfeer en beleving van de bands. Ook in de zalen binnen bleef de sfeer opperbest en stond het nooit teveel op elkaar gepakt.

Villenoire krijgt als lokale band de eer om het startschot te geven in de Museum. We hadden de naam intussen al enkele keren zien voorbijkomen maar de band zelf nog niet kunnen checken. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we ook geen flauw idee hadden wie er in de band zat, maar vanaf de eerste noot herkennen we zanger Ioan Kaes. We waren in het verleden grote fan van Death Before Disco en ook met electric)noise(machine deed hij mooie dingen. Met deze donker klinkende posthardcore band speelt hij al voor de derde keer in Le Botanique en samen met zijn (al even ervaren) kompanen brengt hij stevige hardcore met zowel melodieuze als zware metalen elementen die ons doet denken aan vooral Thrice en ook wel Cave In.

Op de Fountain Stage, het hoofdpodium zeg maar, is het de beurt aan Elder. Het is dit jaar de 10^e verjaardag van het fenomenale album ‘Lore’ en ter ere daarvan spelen ze het volledige album op deze tour. Dat album was toch een scharnierpunt, want de groovende stoner rock werd vanaf dan verrijkt met muzikale elementen uit psychedelische, space en krautrock maar ook sludge, doom en progressieve metal. Het viertal is muzikaal erg onderlegd en tovert met heerlijke grooves, ronkende riffs en technisch gitaarwerk en veel dynamiek. Ze verstaan de kunst om af te wisselen maar ook om verder te bouwen op een riff en dat toch interessant te houden zodat het uur speeltijd zo was omgevlogen!

We haasten ons naar LLNN (Orangerie), want we zagen de band twee keer eerder aan het werk. Het viertal maakte toen een enorme indruk op ons en we omschrijven de sound graag als ‘het muzikale equivalent van een stomp in de maag’. Muzikaal beweegt de band zich tussen hardcore, metal, sludge en industrial of je zou het ook kunnen omschrijven als Converge meets Cult Of Luna meets Godflesh. Maar helaas valt het vandaag… helemaal plat. De slopende, dystopische, intense, bijtende muziek van de Denen komt gewoon niet binnen en dat ligt volgens ons niet aan de band zelf maar aan de slechte sound, die heel dof klinkt, geen bas laat horen en overall power mist.

De een zijn dood is de ander zijn brood, want hierdoor schuiven we snel door naar Rickshaw Billie's Burger Patrol (Museum) die op hetzelfde moment spelen. Hier horen wel meteen een lekker stevige, zompige sound vol fuzz! Op de backdrop lezen we ‘Rickshaw Billie's Burger whatever the fuck’ en dat vat het wel samen: dit Texaanse trio heeft overal schijt aan en doet gewoon lekker zijn eigen ding. De ‘unique selling proposition’ is hier de achtsnarige gitaar van de zanger, wiens zang mogelijk niet voor iedereen weggelegd is. Die klinkt namelijk wat hoger en scherper dan we in dit genre gewoon zijn en doet ons wel wat denken aan Les Claypool (Primus) en dat is gelukkig een van onze favorieten. De combinatie met de lagere, ruwere backing vocals van de bassist werkt echt wel. Big riffs, low end grooves and lots of rumble met een heel aanstekelijke energie: denk aan een mix van Melvins, Dinosaur Jr. en Red Fang.

Het voelt een beetje vreemd aan om al zo vroeg de eigenlijk headliner op de affiche te vinden, maar Zeal & Ardor (Fountain Stage) stijgt in hun 75 minuten speeltijd wel degelijk torenhoog uit boven alles wat er voor en na hen komt vandaag. Manuel Gagneux maakt zijn band al enkele jaren furore met een mix van black/dark metal met ‘zwarte muziek’ zoals blues, negro-spirituals en field hollers, die met elke plaat nog een beetje verfijnd werd. Op het vorig jaar uitgebrachte ‘Greif’ werden er nog enkele alternatieve, grungy en elektro/industrial elementen toegevoegd aan de sound. En ook live staat de zeskoppige band als een huis, want Zeal & Ardor maakte al elke keer een grootse indruk op ons maar vandaag benaderen ze duivelse perfectie. Vanaf opener ‘The Bird, the Lion and the Wildkin’ tot afsluiter ‘Clawing Out’ krijgen we intensiteit, muzikale variatie, onweerstaanbare vocals en meezingmomenten voor het publiek, een strakke band en een grote schare toehoorders die helemaal uit de hand van de band eet. Met vlak na de opener ‘Wake of a Nation’ en ‘Götterdämmerung’, met die fantastische riff, voel je dat Manuel en de zijnen hier iets heel uitzonderlijk neerzetten. Vele kelen brullen mee met en verliezen zich in de donkere, bluesy gospel van onder andere ‘Ship on Fire’,  ‘Gravedigger’s Chant’ en uiteraard het duivelse ‘Blood in the River’ en ‘Devil Is Fine’. Er zijn eigenlijk alleen maar uitschieters, maar toch nog een speciale vermelding voor ‘Run’ en ‘Death To The Holy’ !

We moeten eigenlijk toch even bekomen van zoveel klasse, maar haasten ons toch naar Green Milk from the Planet Orange om de laatste 25 minuten van hun set nog mee te pikken. We misten deze Japanners namelijk vorig jaar op Desertfest en er werd ons duidelijk gemaakt dat we daar toch echt iets gemist hadden en dat nu moesten rechtzetten. Wanneer we binnenkomen, is het trio net aan een rustige, sfeervolle, bluesy passage toe en voelt het contrast toch wat te groot. Even later versnellen de groene melkmannen van de oranje planeet wel en ze scheuren langs de muzikale planeten van psych rock, prog rock, classic rock, indie rock, punk en jazz. Ze gaan met momenten lekker hard en we moeten daarbij zelfs al eens denken aan bands als Slift en Karkara, maar ook referenties als King Crimson, Miles Davis en Acid Mothers Temple vallen vaak. Knap.

Hoewel we absoluut geen fan van black metal zijn, was het toch het plan om Liturgy (Orangerie) even te checken. Nog voor we daar geraakten, bereikte ons van diverse kanten dat het absoluut geen hoogvlieger was en het echt voor geen meter klonk.

Dus spaarden we ons nog maar even op voor Wiegedood (Museum) dat vandaag voor een heuse krachttoer gaat: ze zullen een kleine 2 uur spelen en daarbij hun volledige trilogie ‘De Doden Hebben Het Goed’ brengen. Onze landgenoten spelen hun ijskoude, razende black metal werkelijk super strak, maar gelukkig is er ook een hele verstilde passage die voor een adempauze zorgt. Het trio is live altijd indrukwekkend en dat is vandaag absoluut niet anders, maar na een kwartier is het toch niet meer aan ons besteed. 

Een groot contrast is er met Pallbearer (Orangerie) en de lang uitgesponnen, melodieuze doom metal nummers. We zijn niet zeker of het 4 of 5 nummers waren in 50 minuten speeltijd, maar feit is dat de band het even goed deed als de vorige keren dat we hen aan het werk zagen. De 4 heren spelen en zingen de nummers uitstekend en sfeervol en deze keer is de sound wel helemaal in orde. Gelukkig maar, want dat is toch wel een must voor deze band. Tegelijkertijd overvalt ons wel opnieuw een beetje het gevoel dat het niet echt onze volle aandacht kan vasthouden, we genieten doorgaans meer en langer van Pallbearer als we thuis in onze zetel zitten. Dat neemt niet weg dat de Amerikaanse band zowel heavy en sludgy als melodieus en proggy blijft klinken en een zeer sterke show neerzet.