Obsidian Dust

16/17 mei 2026, Le Botanique - Bxl

Full photo report day 1.

Full photo report day 2. 

Op 16 en 17 mei werd Le Botanique in Brussels opnieuw het epicentrum van zware riffs en psychedelische klanken tijdens Obsidian Dust 2026. Waar sommige festivals draaien om spectaculaire producties of supergrote namen, voelt Obsidian Dust eerder als een samenkomst van een hechte scene. Twee dagen lang hing er buiten en in de serres / zalen van Botanique een sfeer die tegelijk intens, warm en verrassend ontspannen was.

Dag 1 – De trage opbouw van een collectieve trance

De eerste dag voelde als een geleidelijke onderdompeling. In de vroege uren druppelde het publiek langzaam binnen: veel zwarte bandshirts, patches en leren jassen, maar ook opvallend veel nieuwsgierige nieuwkomers. Op het terras en in de tuin van Botanique ontstond al snel een ontspannen festivalritme. Mensen zaten op de grond met een drankje, discussieerden over favoriete platen of  merch van bands.

Binnen in de zalen hing een typische Obsidian Dust-sfeer: weinig franje, veel focus op geluid. Het publiek stond vaak dicht bij het podium, maar zonder de agressieve drukte die je op grotere lfestivals soms ziet. In plaats daarvan ontstond er iets bijna meditatiefs. Veel mensen sloten genietend soms zelfs hun ogen terwijl de zware riffs zich langzaam opstapelden. Zalig!

Later op de avond werd de energie merkbaar intenser. De zaal vulde zich, hoofden begonnen synchroon te bewegen en de eerste kleine moshpits ontstonden. Toch bleef het opvallend gemoedelijk: wanneer iemand viel, werd die meteen rechtgetrokken. De grens tussen publiek en band leek dun; na de optredens stonden muzikanten vaak gewoon tussen de fans aan de bar.

Toen de nacht viel en de laatste zware akkoorden door de zaal rolden, hing er een bijna rituele stilte in het publiek — gevolgd door een lange, oprechte ovatie.

Dag 2 – Zon & veel regen, vriendschappen en collectieve headbangsessies.

De tweede dag begon buiten in de tuin van Botanique, waar de sfeer eerder deed denken aan een alternatieve picknick dan aan een metalfestival. Groepjes vrienden zaten in het gras, terwijl uit verschillende hoeken gesprekken over pedalboards, vinylpersingen en desert-rockbands te horen waren.

Wat Obsidian Dust onderscheidt, is hoe toegankelijk de scene voelt. Fans die elkaar voor het eerst ontmoeten, raken binnen vijf minuten verwikkeld in gesprekken over muziek. Het festivalpubliek bestaat uit een mix van generaties: jonge fans die net de scene ontdekken, maar ook veteranen die al decennia naar stoner- en doomshows gaan.

Binnen was de energie op dag twee direct voelbaar. Waar dag één soms bijna hypnotisch aanvoelde, had de tweede dag een meer feestelijke vibe. Het publiek reageerde naar onze mening ook spontaner. Tegen de avond leek de hele zaal in één ritme te bewegen. Mensen op de voorste rijen, fans achteraan tegen de muur, zelfs barpersoneel dat af en toe meeknikte op de maat — het voelde als een gedeelde ervaring eerder dan een traditioneel fest.

Meer dan een festival

Wat Obsidian Dust zo bijzonder maakt, is dat het minder aanvoelt als een groot evenement en meer als een jaarlijkse bijeenkomst van een gemeenschap. Het festival is klein genoeg om intiem te blijven, maar groot genoeg om twee dagen lang een eigen universum te creëren.

Wanneer de lichten uiteindelijk aangaan en het publiek langzaam de tuin van Le Botanique weer instroomt, blijft er vooral één gevoel hangen: dat iedereen hier om dezelfde reden was — de liefde voor zware, hypnotiserende muziek en de unieke sfeer die daar rond ontstaat.

En precies dat maakt Obsidian Dust elk jaar opnieuw bijzonder.

Pics & rev: Jessy Snels - Vincent Van Wesemael

Dunk!festival

14/15/16 mei 2026, Zottegem

Full photo report day 1.

Full photo report day 2.

Full photo report day 3.

Na de zéér geslaagde 20^ste verjaardagseditie van vorig jaar, in concertzaal VierNulVier in Gent, vroegen we ons af hoe Dunk! dat nog zou kunnen overtreffen. Een indrukwekkende line-up met fantastische headliners, een mooie locatie en prachtig weer, de lat lag dus wel heel hoog. Maar daar weten die mannen van Dunk! gewoon prima mee om te gaan, want de editie van 2026 stond in het teken van ‘Back to the forest’. De vertrouwde locatie aan de Letterkouter in Zottegem werd terug ingenomen en dus mochten we genieten van de prachtige setting van het bos. Hoe je het ook draait, dan is de ervaring toch meteen een pak idyllischer. Misschien had de blijdschap ook wel te maken met een vorm van nostalgie, omdat de editie van 2019 de laatste was die hier doorging. En we hoeven vast niet uit te spellen hoeveel bagger we in de daaropvolgende jaren in de wereld over ons heen kregen.

Met opnieuw een pak fantastische bands, zowel meer gekende en gevestigde headliners als ontdekkingen voor de niet volledig postrock-ingewijden, was het enthousiasme op voorhand groot. Quasi unaniem werd de terugkeer bejubeld. We kunnen er alleen van uit gaan dat de weergoden aan de start van het verlengde Hemelvaartweekend ook emotioneel waren en een traantje moesten laten bij de terugkeer naar de Tent Stage en Forest Stage (ja, twee podia maar, met telkens 10 minuten tussen de bands zodat je in theorie elke band kon meepikken), want het was nat, koud en kil. Welke weergod er ook aanbeden werd door de aanwezigen, het had succes: vrijdag kregen we alleen in de vroege namiddag nog enkele (huil)buitjes over ons heen, zaterdag bleef het droog en scheen de zon zelfs! Gelukkig liet niemand dat mindere weer echt een domper op de feestvreugde zetten, want op Dunk! tref je genoeg bands die je kunnen meeslepen, je zorgen laten vergeten of net je diepste emoties raken, waardoor je elke regendruppel snel relativeert.

Van uit alle hoeken van de wereld kwamen ze, zowel de Dunk! artiesten als bezoekers. Van onder andere Australië en China over Zweden, Finland, Polen, Duitsland, Zwitserland, Griekenland, Spanje, UK en de Verenigde Staten en Chili. En niet te vergeten: een flinke korf uitstekende bands van eigen bodem, waarmee nog maar eens bewezen werd dat we in België vruchtbare grond voor postrock en postmetal hebben. We zagen uitstekende (sub)headliners Pelican, Pothamus en het wederom absurd goede Russian Circles op donderdag, We Lost The Sea en Caspian op vrijdag en Toundra, Overhead,The Albatross en opnieuw We Lost The Sea op zaterdag. Om nog te zwijgen van de one-two punch van lokale prijsschieters Celestial Wolves en Turpentine Valley als aanloop naar de prachtige set van The Color Of Cyan op vrijdag. Of een fenomenaal duo van teruggekeerde helden, The Evpatoria Report en Summer Fades Away, op zaterdag.

Ook deze editie was dus weer van torenhoog niveau. Niet alleen muzikaal, maar ook qua omgeving, gemoedelijke sfeer, vriendelijke vrijwilligers, uitstekend geluid en licht, lekker eten en merch…véél merch. Dat is wat ze een ‘slam dunk’ noemen! 

DAG 1 – Donderdag 14.05

Aufhebung mocht de aftrap geven en deed dat uitstekend. Onze 5 landgenoten brachten recent een album vol donkere postmetal uit bij Dunk!. Hier en daar is er ruimte voor een straaltje licht en spoken word samples. Zowel de hard-zacht-dynamiek als de vocals verraden een invloed van Amenra.

Las 3 Marias uit Chili mocht als eerste op het Forest Stage aantreden en het duo was gekleed in traditionele kledij. Met akoestische gitaar en percussie/elektronica/samples van natuurgeluiden, vooral hoge en soms theatrale zang brengen ze iets dat af en toe richting postrock beweegt. Het lag niet aan het volume, maar wel aan een gebrek aan variatie en hooks.

We.own.the.sky maakt gebruik van de typische postrock-elementen, maar weet dat te kruiden met hun eigen flair. De Grieken springen er toch uit met stevig roffelend drumwerk, stevige en scherpe riffs en bijwijlen een groots uitwaaierend sound die stadions kan vullen. In het publiek bewegen de kopjes dan ook vlotjes mee. 

Skloss bestaat uit een duo dat niet alleen een band deelt, maar ook een trouwboekje. De dame drumt en neemt vooral de vocalen voor haar rekening, haar ventje zorgt voor de goede, soms doomy en sludgy gitaarriffs. Door de vele effecten op de zang, klinkt die als een extra instrument die opgaat in het geheel. Het is nog niet wereldschokkend, maar wel een band om in de gaten te houden. 

Baulta stond hier ook op de laatste Forest-editie in 2019 en werd warm onthaald. Geen wonder, want het vijftal bouwt traditioneel langzaam op maar kan dan ook lekker uitbarsten. Met een stevig, vol, rockend geluid dankzij een groovende gitaarsound, sfeervolle keyboards en zelfs funky slap baslijnen nemen ze ons helemaal mee in deze muzikale reis. Van het laatste album krijgen we ook een trager nummer, dat de Finnen voor de eerste keer live spelen. In dit rustpunt horen we zelfs veel Pink Floyd, zalig! 

Circus Trees is een familieband, waarbij de twee zussen dicht bij elkaar op het podium staan. Beetje introvert en/of wat onzeker of past het gewoon bij hun mix van shoegaze, slacker en indie rock, grunge en Americana? Door afwisselend hele stevige passages, rustpunten en emotionele zang zouden we het durven omschrijven als een mix van Blackwater Holylight Slow Crush, Hole en Sonic Youth, het is alleszins een heerlijke sound met veel fuzz en af en toe wat twang.

Immanu El draait al jaren mee in de postrockscene en is zelfs niet op tour, ze hebben zelf gevraagd aan de organisatie of ze een plekje konden krijgen en meteen hun nieuwe album voor te stellen. Deze mannen kiezen vooral voor de slow burn, zonder altijd voor een grote climax te gaan. Het klinkt allemaal heel mooi om bij weg te dromen, maar we missen ook wat reliëf om echt onze aandacht vast te houden. Zeker omdat de bijwijlen hoge zang net niet ons ding is.

Je moet altijd bands overslaan omdat er stops aan het sanitair, de foodtrucks en de merch nodig zijn. Warrington-Runcorn New Town Development zagen we dus niet aan het werk, maar hoorden we wel in de verte. Heerlijke 70’s en 80’s geïnspireerde elektro die vast wat dansbeentjes in gang kreeg. 

Verwacht van ons geen objectief oordeel over Pelican! De postmetalband is een van onze absolute favorieten en een van de bands die ons into de hele ‘post’ scene bracht. Het was bovendien al een eeuwigheid geleden dat we hen aan het werk konden zien. Wij genoten dus ten volle een uur lang van een heerlijke crunchy sound en metalen riffs die het viertal heel bevlogen bracht. Het is de eerste keer dat de tent zo vol staat vandaag en vele kopjes gaan mee in de geluidsgolven die op hen in beuken. De band verwoordt zelf ook nog dat Dunk! een  speciale plek in hun hart heeft en dat ze geschiedenis, energie en gemeenschapsgevoel delen. Ze uiten hun dankbaarheid, dat ze met 4 vrienden kunnen genieten van het brengen van hun muziek voor gelijkgestemde zielen in deze community. Amen.

Zoals gewoonlijk krijgen we bij Pothamus een tragere, dreigende aanloop voor de eerste gitaaraanslag valt. Onze landgenoten leveren telkens weer een ervaring die je moet ondergaan, het tribale en rituele aspect kan je moeilijk omschrijven. De baslijnen klinken soms als rollende donder, de stevige slagen op de drums doen je ziel trillen en door de hard-zachtafwisseling en melodieuze zang brengt het trio iedereen in trance.

Wat kan je eigenlijk nog vertellen over Russian Circles? Dat ze stilaan op een eenzaam hoog niveau staan, niet alleen in het postmetal genre? Dat elke show overdonderend, luid, verpletterend is door de chugging gitaarriffs, inventief drumwerk en intelligente baslijnen, de rustpuntjes en de grootse en verpletterende sound? Het voordeel is dat die sound vandaag in een tent als deze iets meer ademen dan in een zaal en dat is een extra pluspunt bij deze vermorzelende set van 70 minuten.

DAG 2 – Vrijdag 15.05

Door de gure regen kwamen we iets later aan en misten we onze landgenoten van Capitan, maar we zagen hen al enkele keren aan het werk en zijn zeker de moeite om uit te checken.  

Nog landgenoten bij Onrust, een volledig in het zwart gekleed vijftal dat donkere post metal brengt, met een rauwe roepende stem, chugging riffs en de invloed van Amenra. Maar we horen ook iets meer lichte postrock invloeden en technischere momenten met echo's van pakweg Baroness en Cobra The Impaler. Nog een band die we in de gaten houden.

We genoten erg van L.O.E. (Land Of Eden), dat postrock bracht zoals het hoort! Niet meer, niet minder, maar wel gewoon lekker en zeker met af en toe groovy riffs. Het Engelse viertal overtuigde duidelijk niet alleen ons.

Sotabosc is een coole bandnaam, het betekent zoveel als kreupelhout in het Catalaans. Het is ook een project met coole leden, met onder andere Xavi Forné van Error Design (zie ook: het artwork van Dunk!) en twee leden van de onderschatte band Syberia. Na een heel rustig begin met alleen gitaarklanken breekt meteen een doorgang naar de diepste hellekrochten open. Helaas is dit muzikaal teveel black metal naar onze smaak, maar de rustigere en slepende passages klinken wel lekker dreigend.

Celestial Wolves wordt volgens ons zeker naar waarde geschat, en toch vinden we het nog een onderschatte band. Het vijftal, dat op een bepaald moment versterking krijgt van twee blazers en iemand op percussie, brengt een grootse, wijdse sound. Na 15 jaar als band blinken ze uit in heerlijke, hemelse postrock en brengen ze variatie door de basgitaar al eens in te ruilen voor cello of een van de drie gitaren voor toetsen. Vergis je niet: ze schudden ook gewoon lekkere riffs uit hun mouw, om daar helder klaterende melodieën overheen te draperen. Top.

Turpentine Valley overtuigt ons opnieuw, omdat het trio er in slaagt om toch fris te klinken met  de gekende elementen van post metal en post rock. He trio staat heel zelfverzekerd zijn coole riffs en ritmes te spelen, zowel trager en slepend als meer uptempo. Zelfs de zon komt goedkeurend piepen!

Het ontbreekt ons aan ruimte om hier alles te vertellen over The Color Of Cyan, maar we kunnen wel meegeven dat we hier afwisselend meer directe, kortere postrocksongs en de typische, langzaam opbouwende en wijd uitwaaierende, epische nummers krijgen. De Amerikaanse band brengt op zich muzikaal niet echt iets nieuws in het genre, maar weet ons bijwijlen wel echt bij de kraag te grijpen. Het strijkerskwartet dat meespeelde, mogen we uiteraard niet onvermeld laten.

We kunnen alleen maar waarderen dat Dunk! het net breed uitwerpt en verder kijkt dan pure postrock. Enter Cisnienie uit Polen, een zeer bevreemdend vijftal uit Polen. Met een bezetting van drum, bas, keyboards, sax en viool kan je hun muzikale exploten best omschrijven als free jazz met hier en daar wat postrock. Veel noise, niet echt een ‘songstructuur’ en de scherpe vioolklanken, dat maakt het zeker niet licht verteerbaar.

We Lost The Sea is natuurlijk een grote naam in postrockland en ook hier is er een sterke connectie met het festival. Niet voor niets dat ze twee dagen na elkaar een volledig andere set brengen. De eerste avond staat volledig in het teken van het meest recente album ‘A Single Flower’, dat in zijn geheel gebracht wordt. Er is hier meer ruimte voor tragere, zelfs doomy passages maar evengoed de grandioos opgebouwde climaxen. WLTS blinkt vooral uit in dynamiek en durft bijna helemaal stil te vallen met maar één gitaar, maar ook uit te pakken met stevige muren van postrockbombast en een grandioze finale met ‘Blood Will Have Blood’!

Ergens in 2010 hebben we Her Name is Calla live gezien en dat was ons toen zo hard tegengevallen dat we eerlijk gezegd nooit meer de moeite hebben gedaan om band uit te checken. Het Engelse viertal, waarbij de gitarist ook zingt en de gitariste ook viool speelt en af en toe zingt, brengt een eigenzinnige mix met fuzzy, psychedelische gitaren en warme (samen)zang en  soms iets meer folky viool en indie-invloeden. Het klinkt zeker ok, maar om echt onze aandacht vast te houden ontbreekt voor ons toch iets. 

Caspian bewees dat ze echt wel tot de top van het genre zijn uitgegroeid. Hun typische, cinematografische, uitwaaierende sound neemt je mee op verre reizen maar ook diep in je eigen gevoelens, met een uitgekiende balans tussen hard en zacht. Ze drijven het tempo op maar kunnen het ook plots weer laten zakken van heel snel en fel naar traag, om dan weer die spanning op te bouwen met een sound die soms bij postmetal aanleunt. Een aangename verrassing voor fans die al langer volgen, is dat er enkele oudere nummers opgepoetst werden! De heren waren de volledige drie dagen aanwezig op het festival en verkondigden blij te zijn dat ze terug op hun waarschijnlijk favoriete festival op deze planeet waren. We kregen ook een primeur: ze hebben hun nieuwe album net opgenomen en dat zal uitkomen in oktober en er hangt ook een Europese tour met ASIWYFA aan vast! 

DAG 3 – Zaterdag 16.05

Hazards of Swimming Naked legt meteen een typisch warm dekentje van postrock over ons heel, heerlijk om dag 3 mee te starten. De Australiërs lijken hun inspiratie te halen bij de grote voorbeelden en ook al is er misschien nog niet direct iets dat hen onderscheidt, kwalitatief was het wel.

Bloed kruipt waar het niet gaan kan, en in het geval van dit trio is dat zowat overal. Ergens in het midden van een oorlogszone tussen hardcore, industrial, screamo, sludge en postmetal vinden we onze landgenoten. Met beukende drums, groovende en ronkende basriffs, overstuurde keyboards en elektronica en intense schreeuwen maken ze behoorlijk veel indruk.

Wat een toepasselijk bandnaam is Glacier! Het vijftal uit Boston brengt postmetal van de luide, zware en slepende variant. Het klinkt zwaar, maar ze durven ook het tempo en volume terug te nemen, zonder de ingehouden dreiging te verliezen. De 3 gitaren klinken afwisselend heavy als meer zweverig. Je kan je zo langzaam smeltende ijslagen inbeelden, die aan het statig mid tempo van sommige songs naar beneden schuiven, maar ook de lawines die ontstaan door beukende gitaren.

Nog een band from Down Under die ook nog iets met water in de bandnaam heeft! The Sea Shall Not Have Them zorgt voor een goede soundtrack bij het intussen warme, zonnige weer. Met alleen drum en gitaar en samples/tapes brengen ze luchtige postrock, die echter zware thema’s behandelt. Het klinkt allemaal wel mooi, maar details of uitzonderlijkheden horen we voorlopig niet en we missen de volle sound van andere bands, met meerdere gitaren en bas.

We bekennen met schroom dat The Evpatoria Report ons niet bekend was, maar het was we een van de bands waar het meest over gepraat werd toen de aankondiging kwam. Na 2 prachtige, quasi legendarische postrockalbums verdween de Zwitserse band namelijk bijna 20 jaar van het toneel! Met drums, bas, 2 gitaren en viool (en soms keyboard) brengen de 5 heren het publiek in vervoering met rijk gestoffeerde, hypnotiserende, emotionele postrock. We horen technischere baslijnen, een wash van heldere gitaarklanken en weemoedig klinkende viool en gloedvolle soundscapes die je tegelijk drijvend en dwingend meevoeren. Ook de verstilde momenten, die soms bijna sacraal klinken, zorgen voor een eb en vloed van gevoelens. Dat zéér luid applaus was oververdiend!

Nog meer comeback kids die indruk maken, krijgen we bij Summer Fades Away. De Chinese band was een van de leiders van de lokale postrockscene maar stond ook jarenlang op non-actief. Blijkbaar hebben ze al die jaren hun energie opgespaard! De straffe ritmesectie laat de gitarist, die vandaag zijn verjaardag viert en met veel bravoure en rocksterallures staat te spelen, en de toetsenist toe om uit te blinken. Ze mixen de typische postrock met hier en daar traditionele Oosterse invloeden. Wanneer de pianoklanken ingewisseld worden voor bombastische keyboardklanken, geeft dat meteen een heel anders, episch gevoel, als een soundtrack bij filmbeelden van adembenemende landschappen en bergen. Sterk!

Kokomo kenden we wel van naam, maar hadden we nog nooit gehoord. We verwachtten ons aan klassieke postrock en die kregen we bij momenten ook. Dat brachten de Duitsers ook heel competent. Vandaag kwam ook hun nieuwe album ‘Whip’ uit en daar speelden ze ook enkele nummers uit. Daar hoorden we heel prominent black metal elementen zoals de rasperige zang en blast beats naar voren komen en daar knapten wij helaas op af.

Huracán konden we alleen van op afstand horen door inmiddels hele  lange wachtrijen aan alle eetstanden. Gelukkig zagen we onze 4 razende landgenoten al meerdere keren uitstekend voor de dag komen. Deze band klinkt altijd goed en erg bevlogen en hun mix van hardcore, stoner en postmetal klinkt bijwijlen erg  catchy. We hoorden ook dat ze naar goede gewoonte de pit in gang kregen!

Het was sedert 2013 geleden dat Toundra op Dunk speelde. De Spaanse band behoort nochtans al jaren tot de top van de postrock, dus driewerf hoera dat ze hier terug staan. Het viertal heeft altijd een enorme drive en urgentie die hun verleden in punk en hardcore verraadt. Snel drumwerk, stevige baslijnen en gevarieerd gitaarwerk, met het gaspedaal meestal stevig ingeduwd. Heerlijke show, zoals gewoonlijk!

Overhead, The Albatross maakte vorig jaar zoveel indruk, dat ze niet alleen dit jaar mochten terugkomen maar ook nog de Forest Stage voor dit jaar sluiten. De sound van deze heren beschrijven, is uitermate lastig want ze gooien postrock, math rock, indie rock en EDM in de mix en kruiden die met zowel melodieuze als schreeuwerige zang, geprojecteerde beelden en spoken word samples. Toegegeven, het kan wel overweldigend zijn want er gebeurt veel tegelijk. Wie ervoor open staat, kan zich helemaal laten gaan op nerveuze, soms zelfs jungle- of drum and bass-achtige ritmes en bijna industrial klinkende elektronica, felle gitaarriffs en een emotioneel einde dat veelvuldig meegebruld wordt!

Het absolute, diep emotionele slotakkoord is voor We Lost The Sea, dat vandaag zijn fantastische album ‘Departure Songs’ brengt. Opnieuw, want ze deden dat al eens eerder op Dunk!, maar vandaag krijgen ze versterking van een orkest van 10 man sterk. De ruimte was dus wat krap op het podium, maar dat was misschien ook wel symbolisch. Het album ontstond immers uit de tragedie van het verlies van hun vroegere frontman en ze goten al hun emotie erin. Het orkest, zeker de strijkers en trompet, zorgt voor een prachtige symbiose met het ‘gewone’ geluid van de WLTS, dat sowieso altijd al groots, emotioneel en bombastisch klinkt en nu nog grootser en voller is. Het is bloedmooi, het is zinderend en de band bouwt laag per laag op naar de ultieme ontlading!

Pics: Steven Tjoen - Koen Timmerman

Review: Joris Smeets

Creeper - THE HOWLING

15/05/2026, Trix - Antwerpen

Full photo report here! 

Pics: Eline Dresselaerts

Rock Affligem

16-16 mei, Affligem

Full photo report day 1

Full photo report day 2

Op dag 1 van Rock Affligem werd de wei meteen in lichterlaaie gezet met vlijmscherp gitaargeweld. Na de loeiharde sets van Growing Horns, Sanity's Rage en Slaughter The Giant viel er een klein buitje dat amper noemenswaardig was. De échte storm raasde binnen toen thrash-legenden Cyclone het podium bestegen en het publiek definitief wakker schudden in een sfeer van modder en zweet.

Mantah, Funeral Dress en Magnetica deden er met plezier nog een schepje bovenop zodat het moshen, crowdsurfen en brullen gemeengoed werden voor de rest van de dag.

Het vervolg op de Mainstage werd één grote opeenvolging van totale chaos. Ronker zorgde voor bakkies ambiance in "Het Beverly Hills van de Denderstreek". Fleddy Melculy sloopte de boel vakkundig met hun hardcore en humor, waarna Bizkit Park de weide deed ontploffen met nu-metal klassiekers. Afsluiter Channel Zero legde Affligem definitief plat.

Wie na al die gitaren nog energie over had, dook de Dancehall in voor een legendarische Age of Love-rave. Een openingsdag zonder flauwekul, recht in het gezicht!

Na het loeiharde gitaargeweld van de openingsdag, sloeg dag 2 van Rock Affligem een heerlijk eclectisch pad in. De vroege vogels kregen met Mary's Gold en Eosine meteen een flinke dosis kwaliteit voorgeschoteld—twee bands die we nog kenden van Rock Affligem Rock Rally's. Daarna was het de beurt aan Sad Boys Klub. Hun naam deed het ergste vermoeden en de blikken stonden aanvankelijk behoorlijk sip, maar schijn bedriegt: de heren serveerden een ijzersterke, wijze set.

Hoewel Kaat Van Stralen door een beenblessure noodgedwongen op een barkruk moest plaatsnemen, begon het volk op de Bellekoutersite vanaf haar eerste noten merkbaar aan te dikken en schoot ook de ambiance pijlsnel de hoogte in. Die sfeer werd naadloos doorgetrokken naar de vroege avond met de set van Alice Mae. Mama's Jasje en De Mens zorgden vervolgens voor de ultieme meezingmomenten; van voor naar achter werd er luidkeels meegebruld met de ene Vlaamse klassieker na de andere.

Om mijn toestellen te beschermen tegen de lasers meed ik de Dance Hall, maar voor Omdat Het Kan & Average Rob wilde ik een uitzondering maken. Veel verder dan de ingang ben ik echter niet geraakt: de tent was tot de nok gevuld en stond stijf van het puberzweet. Snel weer naar buiten!

Toen eeuwige spring-in-'t-veld Bart Peeters de weide weer opstormde, was het hek helemaal van de dam. Het huppelkonijn vloog werkelijk alle kanten op, maar gelukkig had hij zijn Ideale Mannen bij zich om de boel muzikaal perfect in toom te houden. Afsluiten deden we in een absolute feestorkaan met Les Truttes. Of daar nog beeldmateriaal van is? Helaas. Bibi was na twee dagen definitief gereduceerd tot moes.

Pics & rev: Vincent Van Wesemael.

Oh Hiroshima

22 oktober - De Schakel, Waregem.

Swedish post-rock duo Oh Hiroshima return with their latest album And the Dead Tree Gives No Shelter, arriving 5th June via Pelagic Records. Once again emerging from Scandinavia’s rich atmospheric landscape, the record sharpens their signature balance of restraint and release, where shimmering guitars and slow-building intensity rise into cathartic peaks. Rooted in existential reflection and modern disillusionment, And the Dead Tree Gives No Shelter navigates the space between despair and meaning with a quiet defiance.

Oh Hiroshima have built a reputation for transforming introspection into vast, cinematic sound. The Swedish band has spent the better part of the last decade refining a musical language that balances fragility with overwhelming emotional force. Their music exists in the space where atmosphere, melody, and gradual intensity converge, where hushed textures evolve patiently into towering waves of sound. With each release, the group has deepened their identity as one of the genre’s most evocative and emotionally resonant voices.

And the Dead Tree Gives No Shelter continues Oh Hiroshima’s pursuit to refine the balance between vulnerability and power. At the core of their sound lies a delicate interplay between restraint and release. Their compositions carefully cultivate tension, letting each layer unfold organically: chiming guitars, distant reverberations, and minimal rhythmic pulses that feel suspended in air, all contrast against the heavily drenched power they can unleash. Whether the passage be titanic or still, Oh Hiroshima establish a sense of openness and emotional ambiguity, allowing listeners to settle into the sonic landscape as the music works its slow ascent. 

“The album title And the Dead Tree Gives No Shelter is taken from T. S. Eliot’s epic poem The Waste Land. For this album, the dead tree works as a metaphor for ways of living that drain the world of meaning and offer no real way of navigating the hardships of life. We are living in a time when it has become harder and harder to imagine a bright future. This leaves many of us with a deep sense of hopelessness that easily breeds cynicism and apathy. In that state it becomes easy to shut the world out and give up any attempts at meaningful interaction with the world around us. A destructive cycle follows, as this leaves us with no way of sheltering ourselves from our initial despair at the state of things. But these songs also aim to paint something meaningful and hopeful. A form of idealization not rooted in naivety but in realism, because we need ideals to gather enough strength to leave the shelterless dead trees of our lives behind.” (Jakob Hemström)

Clean, shimmering guitar tones ripple outward through dense reverbs and subtle delays, whilst individual lines often interlock in gentle counterpoint. As these layers accumulate, they gradually intensify, building toward moments where distortion and volume transform the once-fragile atmosphere into something immense and cathartic. Rhythmically, Oh Hiroshima tend toward subtle propulsio. Drums establish an ever shifting pulse through restrained patterns that emphasize flow over impact. Cymbal washes and steady tom rhythms reinforce the gradual swell of the guitars, guiding the listener through the unfolding arrangement. When the music reaches its emotional peaks, the percussion grows more assertive, yet carefully integrated within the larger atmosphere.

“I wanted to challenge myself as a songwriter for this one in a couple of different ways. We included a lot of different instruments when arranging the songs, many of which we have not used before. We wanted to continue in the same vein as our previous two records, both of which kind of push against our post-rock roots to bring more diverse elements into the songs. A concrete influence for this album came from different kinds of progressive rock and similar genres. We wanted to be a bit bolder with mixing different kinds of song parts and musical elements and make them work together. To our ears it turned out engaging and straightforward, but still very atmospheric.” (Jakob Hemström) 

Bass plays an equally crucial role in anchoring the band’s expansive sonic palette. Frequently understated, but deeply resonant, it provides warmth, groove and grounding beneath the shimmering guitar layers. In quieter passages, the bass often carries the emotional weight of the composition, tracing slow, melancholic lines that subtly shape the harmonic direction of the piece. Vocals are used impressionistically. They drift through the mix like another instrument; soft, distant, and reflective. This approach reinforces the band’s atmospheric aesthetic, emphasizing mood and emotional resonance over narrative clarity. The voice becomes a texture among textures, adding a human presence without disrupting the immersive quality of the music.

“We tracked the foundation of the record (drums, bass and electric guitars) at Studio Gröndahl with Karl Daniel Lidén (Swarm of the Sun), who has worked with many really good bands before… he took great care in the drum setup and recording, and we’re especially happy with how that turned out. The rest of the album was recorded in Örebro by me and my brother, with a little help from some friends of the band. Production-wise this is our most ambitious record by far because of the number of instruments and musicians that contributed. Ten additional musicians were involved this time around. Magnus Lindberg mixed and mastered the album. It’s the third time in a row. He’s great to work with, has a great résumé, and always delivers quality work.” (Jakob Hemström)

Oh Hiroshima consistently demonstrate a growing confidence in exploring the edges of their sound. Backed by special guests, a whole array of instrumentation and a growing pallet for wider experimentation, And the Dead Tree Gives No Shelter evokes Oh Hiroshima’s unique emotional landscape, each composition a relentlessly captivating journey that inspires reflection and release. Every motif, choice and touch contribute to the shifting terrains that gradually unfold into luminous intensity. By blending harmonics, immersive production, and a deeply intuitive sense of pacing, Oh Hiroshima has crafted an album that is weaved with intimaty and expansively felt.

“This is a record we really want to play live. On previous tours we’ve been to a lot of places for the first time, which made us want to include a broad mix of songs from all our records. With this one we really want to bring a lot of these songs with us when touring after the album release.” (Jakob Hemström)

More info here! 

PIL [Public Image Ltd.)

03/05/2026, Le botanique - Bxl

De zaal van Le Botanique vormde een perfecte setting voor de rauwe, post-punkenergie van Public Image Ltd. Onder leiding van John Lydon bewees de band dat ze na decennia nog altijd intens en eigenzinnig klinken. Lydon stond centraal met zijn herkenbare, sardonische podiumprésence en half gesproken zang, terwijl de band een massieve groove neerzette waarin dub-achtige bassen en scherpe gitaren elkaar afwisselden.

Klassiekers als “This Is Not a Love Song” en “Public Image” werden enthousiast onthaald door het publiek en klonken verrassend fris. De compacte zaal zorgde voor een directe band met het publiek: rauw, luid en zonder franjes. PiL speelde strak maar nooit voorspelbaar – precies de experimentele energie die de band sinds eind jaren zeventig kenmerkt.

Het resultaat was een intens en eigenzinnig concert: een herinnering dat post-punk nog steeds kan schuren, uitdagen en tegelijk onweerstaanbaar grooven.

Full photo report here! 

Pics & words: Vincent van Wesemael.

De iconische band uit Atlanta, Sevendust, is terug met hun vijftiende studioalbum ONE, dat op 1 mei 2026 verschijnt via Napalm Records. Het nieuwe album bevat tien compacte maar keihard binnenkomende nummers, opgebouwd uit kolossale riffs, dreunende grooves en hun kenmerkende, meeslepende refreinen. Net als eerder werd de plaat geproduceerd door Michael “Elvis” Baskette, bekend van zijn werk met Alter Bridge, Falling In Reverse en Mammoth WVH.

De band bestaat uit Lajon Witherspoon (zang), Clint Lowery (leadgitaar, backing vocals), John Connolly (leadgitaar, backing vocals), Vince Hornsby (bas) en Morgan Rose (drums). Ze trappen het album af met de eerste single “Is This The Real You”. De swaggerende gitaarpartijen slaan afwisselend hard toe en stuwen voort, perfect in de pas met een beukend ritme en donderende drums. De riff rolt en gromt, terwijl de zang schakelt van rauwe grommen naar een bijna jazzy, meezingbaar refrein. Een melodieuze leadgitaar verbindt de brug van het nummer.

Echo’s van strak aangeslagen single-noten zetten de toon voor “Threshold”. Lajons subtiele zang maakt daar plaats voor een spanningsvolle, door distortion aangedreven uitbarsting in het refrein. Dan is er nog “Unbreakable”, een nummer dat alles in zich heeft om een gezamenlijke strijdkreet te worden en een vaste waarde in toekomstige liveshows. Zachte pianoklanken vloeien samen met een enorme hook, bekrachtigd door de belofte: “We were meant to be unbreakable… even when we’re at our lowest lows. And if it gets too cold, I’ll never let you go.”

Het titelnummer “ONE” vat de hele plaat krachtig samen. Vanuit een maalstroom van gierende distortion stijgt Lajons stem naar bijna hemelse hoogten.

Al meer dan dertig jaar laten Sevendust fans voelen dat ze deel uitmaken van iets bijzonders. Hun community is allesbehalve passief. Leden van de “7D Army” zetten zich actief in om deel uit te maken van deze familie — wat blijkt uit wereldwijd uitverkochte shows en talloze tatoeages van het bandlogo en songteksten. Sinds 1994 heeft de band in stilte een indrukwekkende erfenis opgebouwd: bijna acht miljoen verkochte albums, een nominatie voor een Grammy Award voor “Best Metal Performance”, drie noteringen in de Top 15 van de Billboard 200, honderden miljoenen streams en een enorme, loyale fanbase over de hele wereld.

Onderweg werkten ze moeiteloos samen met artiesten uit uiteenlopende hoeken van de muziekwereld, van leden van Deftones, Creed en Periphery tot Xzibit en Chris Daughtry. Hun lange carrière bleek ook uit hun grootste radiosucces tot nu toe: “Everything” uit 2024, dat hun hoogste positie ooit behaalde in de Billboard Mainstream Rock Tracks-lijst. Toch laten de mannen pas echt horen waartoe ze in staat zijn met ONE uit 2026.

Als bandgenoten én als broers hebben Sevendust zich verenigd rond een gemeenschappelijk doel en een album gemaakt waar zowel fans van het eerste uur als nieuwe luisteraars zich blijvend aan kunnen vasthouden. Of, zoals Maya Angelou ooit zei:

“People will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.”

Listen here! 

Smash Into Pieces - Enemy Inside - Dark Divine

29/04/2026, Kavka Zappa

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Biebob Concerts

Only The Poets + support Murdo Mitchell & Tommy Lyon

15/04/26 Trix

Pics: Kim Tukker

Full photo report here!

Live Nation Belgium

Elder – Through Zero

Release: May 29, 2026 - Stickman Records – Europe

Highly recommended album: ****/5. Dump Magazine.

Two decades into their existence, Elder remain an anomaly in the underground rock scene - a rare band with the ability to absorb and shed influences from a myriad of genres without falling into pastiche or losing their own identity. Their new record Through Zero is a strong reaffirmation of a commitment to pushing boundaries in the world of heavy rock and cements the group’s status as leaders of the pack in heavy psychedelic rock.

Elder has long since mastered crushing riffs, melodic jaunts, progressive patterns, hypnotic grooves and ethereal atmosphere along their path of music-making in the past twenty years. On Through Zero, Elder takes these years of experience and forms possibly their most immediate and engaging record to date, while allowing seeds from outside the sphere of rock music to take root and bloom within their progressive framework. Listeners will find familiar elements of new textures, sequences, and sounds alongside Elder’s iconic take on heavy rock. As always, every spin reveals new details.

Recorded in Berlin across several months between tours in 2025, Through Zero is the first album which the band not only produced but also co-mixed together with longtime collaborator Richard Behrens. The album sounds more like a full extension of the band’s creative intentions than ever before.

Guitarist and singer Nick DiSalvo comments: “Through Zero” is a term borrowed from engineering and the world of music. It describes the property of a frequency being able to pass through the zero point and continue into the negative. While it isn’t a concept rooted in philosophy, it resonates with me on a conceptual level: the zero point is not an end, but a midpoint along a partially unseen path. Interpretation is open: the journey is the destination, beginnings and endings may be arbitrary, or perhaps reality is simply less linear than we tend to assume.

The songs on the album explore related themes that reflect my own observations and personal philosophy. Life and death, frustration and fear, helplessness and hope — all of these exist along the same “signal path.”

Elder was founded sometime around 2006 or so - nobody remembers exactly - in a small coastal town in Massachusetts by three longtime friends with a passion for heavy downtuned music. Over the years, the band has gained a guitarist, lost a drummer, relocated (mostly) from the States to Germany, played hundreds of shows from small clubs to arenas across the world and released six full-length albums, four EPs and two live records. Though this pedigree isn’t a requirement for anything, the twists and turns along the group’s winding road to today might explain the group’s refusal to stagnate.

Preview: https://www.youtube.com/watch?v=CII5XCjIL4Y...

Live: 19.06. Dessel, BE - Graspop Metal Meeting

ALL NOIR

5 Seconds of Summer - South Arcade - Master Peace

07/04/2026, AFAS Dome

Pics: Eline Dresselaerts

Full photo report here! 

Live Nation Belgium

“Nightmare Tripping” marks a new chapter for DON BROCO, a band built on unpredictability and reinvention.

Since forming in 2008, the quartet have fused metal, post-hardcore, funk, and electronic elements into something entirely their own. Their Fearless Records debut finds them at their heaviest and most nuanced, embracing the unexpected and leaning into extremes with a sense of purpose. Reuniting with longtime collaborator Dan Lancaster, the band pushes deeper into harsh vocal textures, darker themes, and experimental turns inspired by a world that feels increasingly unsteady

https://open.spotify.com/album/5PrXYFUyJMPvpGLFg1cqOe...

KINDA - Fearless Records - Live Nation Belgium

Fit For A King - Memphis May Fire - Acres - 156/Silence

16/03/2026, Trix

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Waterparks

15/03/2026, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Suede 

11/03/2026, Poppodium 013 - Tilburg

Full photo report here! 

Pics: Kim Tukker

Motionless In White - dayseeker - Make Them Suffer

28/02/2026, Forest National - Vorst Nationaal

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Live Nation Belgium

Kim Dracula

21/02/2026, AB - Ancienne Belgique

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Swedish rap-metal veterans CLAWFINGER are back with a bang. The band has officially released their new album Before We All Die - their first full-length offering in 19 long years - and celebrated the occasion the night before with an exclusive release show at Kollektivet Livet in Stockholm, attended by a handpicked group of lucky fans. Now, they’re keeping the momentum going with an explosive video for the album’s title track!

From environmental collapse to political hypocrisy, personal disillusionment to collective denial, Before We All Die is CLAWFINGER at full volume: still pissed off, still sharp as ever, and still refusing to shut up while the world pretends it’s all fine.

“This album is part protest, part therapy, and part middle finger,” the band says. “We’re not offering solutions. We’re screaming because silence is surrender.”

With the new record and the title-track video, CLAWFINGER make it clear that their voice remains as urgent and uncompromising as ever! 

Known for their pioneering fusion of metal, rap, and unflinching social commentary, CLAWFINGER return with Before We All Die, an album that rekindles the fire which made them one of Europe’s most groundbreaking crossover acts. This long-awaited comeback marks not just a return, but a reinvention, proof that true intensity never fades. 

Before We All Die captures the band’s trademark fusion of sharp rap delivery, heavy grooves and biting social commentary, now more relevant than ever. Despite releasing their first studio album since 2007, CLAWFINGER are seeing significant success across social media platforms and streaming services, where both new material and classic tracks are gaining impressive traction. The band’s lyrical perspective and unmistakable sound clearly strike a chord with the current zeitgeist, resonating not only with long-time fans but also with a new, younger generation of metal listeners. This renewed relevance proves that CLAWFINGER’s message, attitude and musical identity remain as powerful and timely as ever!

Before We All Die is out now on PERCEPTION - A Division Of Reigning Phoenix Music. 

Order your favorite choice of format now at: https://clawfinger.rpm.link/beforewealldiePR

Sleep Theory - The Pretty Wild

16/02/2026, Kavka Zappa

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Visions of Atlantis - Warkings - Induction

13/02/2026, Poppodium 013

Full photo report here! 

Pics: Eline Dresselaerts

Puscifer, the multi-dimensional band featuring Maynard James Keenan, Mat Mitchell and Carina Round releases "Normal Isn’t", their first new album in over five years, on Feb. 6 via Puscifer Entertainment/Alchemy Recordings/BMG. The record channels the post-punk influences that shaped the members’ early musical experiences while pushing into darker, more guitar-driven territory.

“We’re definitely leaning into our early influences” Keenan shares. “It’s the place where goth meets punk. It’s where I came from”.

Written and recorded across Arizona, Los Angeles, and on the road during last year’s Sessanta tour, "Normal Isn’t" blends the dark electronics and sharp humor Puscifer is known for with a more spontaneous creative process. “From the outset, we had discussed an element of rawness and edge, which guitar brings” shares Mitchell, who co-produced the album. “We got rid of the guard rails and made the music more aggressive”.

For Keenan, this release represents a new approach to songwriting. While he’s always been deeply involved in shaping Puscifer’s sound, this time he set-up his own digital recording system and built full song ideas before presenting them to Mat and Carina.

That shift gives the music fresh immediacy, one that Round says changed the dynamic in the studio. “Instead of just saying, ‘I want this to sound like Fleetwood Mac on cocaine if they had a baby with PJ Harvey,’ Maynard was showing us his intention, which was really cool” she explains. “In Puscifer, any idea can totally change without any preciousness, and everybody is on board – not unlike an insane asylum. We found each other because we’re demented in a symbiotic way”. 

“Normal Isn’t reflects this time we are living in” Keenan adds. “As storytellers and artists, our job is to observe, interpret, and report. We take in our environment and share what we see, and what we see around us does not appear normal. Not by a long shot”.

Contributors to the new collection include Greg Edwards (bass), Gunnar Olsen (drums), and Sarah Jones (drums) with guests Tony Levin (bass on “Normal Isn’t” and “Seven One”), Danny Carey (drums on “Seven One”) and Mr. Ian Ross (father of Atticus Ross, who narrates “Seven One”).

"Normal Isn’t" is available now for pre-order and pre-saves (HERE), including multiple limited-edition vinyl variants: standard black, indie retail orange swirl, a Puscifer.com exclusive black ice and clear with black splatter, and a Queen B Vinyl Café fruit punch in tan with black and white splatter. The album is also available on CD, cassette, and digitally.

Puscifer is a band of three creative confidants, namely Mat Mitchell, Carina Round, and Maynard James Keenan, who fuse music, performance, and visual art into a singular experience. Over the years, Puscifer has carved an indelible mark on the cultural landscape, releasing a series of acclaimed albums, selling out famed venues, appearing on the lineups of Coachella, Bonnaroo, and other major festivals, and even curating their own touring festival, Sessanta. They’ve provided what was essentially the soundtrack to the first season of “Yellowstone”, and their albums regularly land on the top 30 of the Billboard Top 200. They’ve made memorable appearances on “Jimmy Kimmel Live!” and the “The Late Show”, bringing their signature blend of precision, wit, and theatricality to late night television.
 
Puscifer has also welcomed a revolving door of collaborators, from musicians like Greg Edwards, Gunnar Olsen, and Sarah Jones to remixers including Trent Reznor, Atticus Ross, Phantogram, and Sir Mix-A-Lot, as well as actors Bob Odenkirk and Milla Jovovich. It’s also a universe for the (mis)adventures of original characters: Billy D, (his wife) Hildy Berger, Major Douche, and Special Agent Dick Merkin. More than a band, Puscifer is a creative ecosystem; a boundary-pushing collective where sound, story, and spectacle collide.

Shadow Of Intent , Whitechapel , Lorna Shore

06/02/2026, Forest National - Vorst Nationaal

Full photo report here!

Pics: Lise Lynen Photography

Live Nation Belgium

Story Of The Year have their 8th studio album release "A.R.S.O.N." out everywhere February 13th via SharpTone Records.

"A.R.S.O.N." marks the next evolution of Story Of The Year’s signature sound and raw, personal lyricism - elements that have earned the band a dedicated global following. An acronym for “All Rage, Still Only Numb,” the album channels their trademark energy into a powerful exploration of anxiety, emotional turmoil and inner darkness. With a dynamic blend of modern post-hardcore, polished production, and nods to their emo roots, "A.R.S.O.N."  delivers a compelling, storied sonic journey through the fight to make it through this life.

“In a lot of ways, "A.R.S.O.N."  picks up where "Tear me to Pieces" left off”, shares the band. “We used the same team - Colin Brittain producing again, with the main objective of simply writing great songs. Nothing was forced, no trends were chased, it was simply about getting to the essence of what makes SOTY sound like SOTY: Big guitars, snappy drums, and Dan’s ability to seamlessly oscillate between screaming & singing songs about desperation, loss, and the complexity of relationships”.

Story Of The Year exploded onto the scene with their groundbreaking debut "Page Avenue", one of the first albums of its kind to sell over a million copies. The breakout single “Until the Day I Die” quickly became both an enduring anthem and a mission statement for the band. What began as four friends working in a St. Louis pizza joint evolved into a movement, connecting deeply with fans through every era. From "Page Avenue" (2003) to "In the Wake of Determination" (2005), "The Black Swan" (2008), "The Constant" (2010), "Wolves" (2017), and "Tear Me to Pieces" (2023) the band, comprised of Dan Marsala, Ryan Phillips, Josh Wills, and Adam Russell, has delivered a signature blend of melodic aggression, raw vulnerability, and anthems built to scream along to in the dark.

All Time Low - Mayday Parade - Taylor Acorn

29/01/2026, Poppodium 013

Full photo report here! 

Pics: Eline Dresselaerts

Paleface Swiss - Stick To Your Guns - Static Dress

28/01/2026, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Jinjer - Unprocessed - Textures

24/01/2026, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Epica - Amaranthe - Charlotte Wessels

18/01/2026, Forest National - Vorst Nationaal

Pics: Eline Dresselaerts

Full photo report here!

Aces High Promotion - Live Nation Belgium - Biebob Concerts

Alter Bridge - Alter Bridge

Bekend om hun memorabele riffs, aanstekelijke vocale melodieën en duellerende gitaren, heeft het internationaal geprezen rockkwartet ALTER BRIDGE – bestaande uit Myles Kennedy (zang/gitaar), Mark Tremonti (gitaar/zang), Brian Marshall (bas) en Scott Phillips (drums) – wereldwijd enorme lof ontvangen van zowel critici als fans. De band zet deze lijn voort met de release van hun titelloze achtste studioalbum, Alter Bridge.

'Alter Bridge' bestaat uit 12 gloednieuwe nummers en bevat enkele van de meest iconische momenten die de band ooit op plaat heeft vastgelegd. De band trapt de deur in met de opener en single “Silent Divide.” Een strakke, verpletterende riff schakelt het nummer meteen naar een hogere versnelling. Myles waarschuwt: “Remember rage is blind.”

“Playing Aces.” De song bouwt zich op richting een meezingbaar refrein: “And if I risk it all, I hope you’ll understand that I had to play my hand… Bad luck, be damned!”

“Scales Are Falling”: Klassiek geïnspireerde gitaarpartijen, die plaatsmaken voor gespannen en onrustig tokkelwerk. Myles schetst de sfeer met de woorden: “This is a tale so dark and dim,” terwijl een hypnotiserende harmonie boven een onvoorspelbaar ritme zweeft.

“Trust In Me” laat Myles en Mark de zangdelen verdelen: Myles neemt de coupletten voor zijn rekening, terwijl Mark het refrein zingt. Die aanpak wordt omgedraaid op “Tested And Able”, waar Mark de coupletten zingt en Myles de refreinen verzorgt, na 1 van de zwaarste intro’s die de band tot nu toe heeft geschreven, uitmondend in een onvergetelijke melodie.

“Hang By A Thread” zal ongetwijfeld uitgroeien tot een publieksfavoriet, met verwijzingen naar enkele van de populairste nummers uit het repertoire van de band. Afsluiter “Slave To Master” is een episch nummer waar Alter Bridge om bekend staat en is tevens het langste nummer dat het kwartet tot nu toe heeft opgenomen.

De band werkte voor hun achtste album opnieuw samen met hun vaste partner en producer Michael “Elvis” Baskette. Alter Bridge werd in het voorjaar van 2025 gedurende twee maanden opgenomen in de legendarische 5150-studio in Californië en in Elvis’ opnamestudio in Florida.

Met meer dan twee decennia gezamenlijke ervaring laten de geprezen rockers geen enkel teken van vertraging zien!

LANDMVRKS

Pain Of Truth - Split Chain - Underoath

05/12/2026 - AB - Ancienne Belgique

Pics: Catchlight Photography - by Vincent Van Wesemael

Full photo report here! 

Live Nation Belgium

Danko Jones - Tuk Smith & The Restless Hearts

03/12/2025, Trix – Antwerpen

Pics: Eline Dresselaerts

ALL NOIR

Lacuna Coil - Nonpoint

01/12/2025 - LE SPLENDID , Lille -France

Full photo report here.

Pics : Koen Polfliet

Veryshow

NOTHING MORE - Catch Your Breath - Solence - ANKOR

30/11/2025, Trix – Antwerpen

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Coldrain - REVNOIR - Noisemaker

25/11/2025, Trix - Antwerpen

Pics: Eline Dresselaerts

FKP Scorpio

HELLDORADO 2025

15/11/2025 - KLOKGEBOUW, EINDHOVEN

Op zoek gaan naar het goud van El Dorado en dan te gretig en te diep graven, zodat je uiteindelijk in de Hell terecht komt. De dwergen ondervonden in The Lord Of The Rings al dat je daarmee een Balrog kan wakker maken, maar in Eindhoven moesten we daar geen schrik voor hebben: met een bende lawaaimakers op de drie podia en een leger muziekliefhebbers zou zelfs een demonisch monster geen kans maken…of gewoon mee komen headbangen!

Het Klokgebouw blijft toch vooral een betonnen bunker, maar gelukkig waren de Tarantula, Cobra en Lion Stage cool aangekleed met grote doeken van de respectieve dieren aan beide kanten van de podia, met sfeervolle verlichting in de zalen en boven de bars. Een verademing was ook het feit dat er in de food corner dit jaar geen DJ-booth maar wel een tattoo booth te vinden was, want in het verleden werd je hier soms wel gek van al dat kletterende, botsende lawaai.

Helldorado bleek ook dit jaar weer een festival dat ‘punk’ en ‘rock ‘n’ roll’ uit alle poriën zweette, maar dan hebben we het vooral over het gevoel en de attitude. Je kan op dit festival immers altijd al (speed)rock, punk(rock), garage, oi, hardcore en diverse metalgenres aanhoren. Maar dit jaar zagen we in de programmatie enkele muzikale zijsprongetjes die alles nog breder opentrokken, zoals nu metal en jungle. Opvallend was dan weer het ontbreken van rockabilly en psychobilly. We zagen veel uitstekende shows maar absolute uitblinkers waren Mantar, Sacred Reich, Life Of Agony, Uncle Acid and the Deadbeats en Hatebreed!

We komen aan tijdens het voorlaatste nummer van Modder (Lion Stage), onze landgenoten uit Gent. Gelukkig zagen we het vijftal recent al enkele keren aan het werk, anders hadden we nog veel erger gevonden dat we niet hun volledige set vol loeiharde sludge, doom, noise en elektronica konden meepikken. Die grooves! Deze heren gaan lekker hard en tonen zich zo een uitstekende opener. 

Een volledig onbekende naam voor ons is Reach (Cobra Stage), maar in thuisland Zweden hebben ze naar verluidt al heel wat bereikt. Dat begrijpen we ook wel, want we horen een band die melodieuze (hard)rock verrijkt met elementen uit andere genres en niet vies is van een beetje bombast. We horen enerzijds garage rockinvloeden à la White Stripes en The Hives, maar ook de catchy hooks van een Queens Of The Stone Age en het drama van Muse en Queen. Toch kan het trio onze aandacht niet altijd vasthouden, ondanks een groovy baslijn of een swing/jazzritme.

My Diligence (Lion Stage) maakte met zijn laatste twee albums heel wat golven en dat is ook volkomen terecht. Onze landgenoten uit Brussel scoren goed in eigen streek, Wallonië en Frankrijk en nu lijken ze ook in Nederland voet aan de grond te krijgen (een dag eerder speelden ze ook al in Maastricht). Het trio blinkt uit in heavy, psychedelische, emotionele stoner rock meets post metal - denk aan een mix van pakweg Cult Of Luna, Isis, Torche en Elder. Ook vandaag komt dit live nog harder binnen dan op plaat!

Stoned Jesus (Cobra Stage) is een trio uit Oekraïne dat al jaren heavy stoner rock/metal brengt. Meestal is dat mooi volgens het boekje, al durven ze de laatste jaren al eens iets anders toe te voegen aan hun invloedenmix van Black Sabbath, Led Zeppelin, Sleep en Electric Wizard. Niets uitzonderlijk of vernieuwend, maar wel gewoon lekker.

Een van de uitschieters dit jaar is Mantar (Lion Stage). Ook al bestaat de band uit enkel en alleen een drum en gitaar duo, die allebei hun longen uitschreeuwen, horen we indrukwekkende golven lawaai op ons afkomen. De heavy mix van sludge, grunge, noise klinkt soms wat rockend en melodieus maar die momenten worden snel de kop ingedrukt met veel power en agressie. Het zwartgeblakerd randje aan hun muziek maakt het er zeker niet lichter verteerbaar op, maar het tweetal geeft alles voor hun laatste show van dit jaar en zorgt daarmee voor de eerste echte uitschieter.

Met Ramones Alive (Cobra Stage) krijgen we the next best thing na de échte Ramones. Zanger Marco Roelofs verzamelde vorig jaar enkele ‘kindred spirits’ uit de Nederlandse muziekscene om een tribute te brengen aan de punkrocklegende, 50 jaar na hun ontstaan. Na het obligate intro ‘‘The Good, the Bad and the Ugly’ rammelt het viertal door, om zoveel mogelijk nummers te proppen in de toegewezen speeltijd. Ons hart maakt een sprongetje bij klassiekers als ‘Rockaway Beach’, ‘Teenage Lobotomy’, ‘Blitzkrieg Bop’, ‘Pet Sematary’, ‘Sheena Is A Punk Rocker’, , ‘Rock 'n' Roll High School’, ’I Wanna Be Sedated’, ‘The KKK Took My Baby Away’, ‘Beat On The Brat’, ‘Pinhead’ en afsluitende cover ‘Surfin’ Bird’!

Van de ene legende naar de andere, al is het dan in een volledig ander genre. Asphyx (Lion Stage) groeide tussen einde jaren ’80 en einde jaren ’90 uit tot een toonaangevende band in het old school death metal genre en bewijst vandaag nog altijd te kunnen uitblinken. We horen soms lekkere midtempo grooves om dan weer voort te razen, met af en toe wat doomy, trashy of melodieuzere momenten. Heerlijke, het betere zaag- en beukwerk.

Sacred Reich (Cobra Stage) was enkele maanden geleden op de eerste editie van South Of Heaven nog een van de absolute uitblinkers en vandaag bevestigden de oudgedienden gewoon opnieuw. Het lijkt toch vaak een onderschatte band, die wij nog niet hebben weten ontgoochelen. Phil Rind en co noemen Eindhoven hun ‘home away from home’ en trakteren op heerlijk ouderwets thrashen vanaf opener ‘The American Way’ tot afsluitende klassieker ‘Surf Nicaragua’.

Nadat het legendarische debuutalbum ‘River Runs Red’ de voorbije decennia verschillende keren volledig live gespeeld werd, legt Life Of Agony (Lion Stage) nu de focus op de opvolger ‘Ugly’, dertig jaar na het verschijnen van dat album. Als grote fan van de band vonden we de voorbije jaren toch niet elk optreden even sterk, om verschillende redenen. We moeten echter toegeven dat dit met afstand de beste show in jaren van de New Yorkse band was! Ligt het aan het feit dat zanger Keith Caputo, na 13 jaar als transvrouw Mina door het leven gegaan te zijn, na zijn de-transitie eindelijk goed in zijn vel zit? Of ligt het aan het feit dat de teksten op ‘Ugly’ diep persoonlijk zijn en gaan over zijn innerlijke demonen, vooral veroorzaakt door zijn moeilijke jeugd en het vroegtijdig overlijden van zijn moeder aan kanker? Feit is dat Keith en de rest van de band vanaf de eerste noot zich volledig smijten in de meer melodieuze, maar ook donkerdere songs met meer alternatieve invloeden en emotionele zanglijnen bovenop de groovy hardcore die we al kenden. Ze dartelen energiek over het podium en Keith kan al zijn gevoelens kwijt in deze nummers, waardoor hij ook veel minder de neiging heeft om rond de zanglijnen te ‘zwerven’. Op ‘Ugly’ staat volgens ons werkelijk geen enkel minder nummer, maar met ‘Lost At 22’, ‘Other Side Of The River’, ‘Let’s Pretend’ en het titelnummer hebben we halverwege onze favorieten toch al gekregen. In de wetenschap dat we een dag later de band in Trix opnieuw aan het werk zouden zien, gaan we ook nog even op een ander podium kijken.

Dat zullen we ons niet beklagen, want we pikken nog de laatste 20 minuten mee van Silly Goose (Tarantula) die hun allereerste show ooit in Europa spelen. Deze jongen gasten maken muziek die populair was vooraleer ze waarschijnlijk zelf geboren waren, maar krijgen het publiek in beweging met nu metal: een beukende ritmesectie, vette riffs, typerende noisy gitaarlijnen, hiphop grooves en een niet-aflatende zanger/rapper. Denk aan een mix van Limp Bizkit, Lostprophets, Faith No More en Korn.

Peter Pan Speedrock (Cobra Stage) is natuurlijk dé definitie van dit festival, de huisband zeg maar en de vlaggendrager van Eindhoven Rock City. De speedrock knalt er stevig in als altijd en deze band zou geen uitleg meer nodig mogen hebben. Alles is waarschijnlijk ook al verteld over de muzikale exploten van het trio, maar wie de band echt nog niet kent die moet ze dan maar eens live checken want op het podium komt de rock ‘n’ roll echt tot leven.

We pikken ook nog een stukje Bug (Tarantula Stage) mee en na de nu metal van Silly Goose trekt dit het muzikale spectrum van Helldorado nog wat verder open. We zien een DJ, gitarist en frontman (zanger/schreeuwer) die samen een onheilige mix van breakcore, jungle, punk, noise en industrial met scheurende gitaren brengen. Denk aan the Prodigy, Die Antwoord, Atari Teenage Riot, Death Grips en Ho99o9.

Wat was het al lang geleden dat we  Uncle Acid & The Deadbeats (Lion Stage) nog eens aan het werk hadden gezien! Het was genieten vanaf het bombastische, filmische intro, meteen gevolgd door  lekkere 60’s en 70’s classic rock meets stoner, met tonnen groove en heerlijke, heavy fuzz sound en de typische lijzige stem van Ome Zuur. Het vijftal, inclusief keyboardspeelster die ook backing vocals verzorgt, imponeert een klein uur lang met lekker rockende nummers, zalige riffs en ook lang uitgesponnen solo's. De band zoekt weinig interactie met het publiek, maar dat is ook niet nodig: de psychedelische rock die schatplichtig is aan bands als Black Sabbath, Blue Öyster Cult, Witchcraft, Graveyard en Kadavar maakt dat overbodig.

Waar Turbonegro (Cobra Stage) speelt, is de Turbojugend weer in grote getallen aanwezig: we zagen patches van tientallen verschillende chapters! Wie Turbonegro zegt, weet ook dat we het hebben over een theatrale, campy, catchy en meezingbare mix van punk, garage en rock-'n-roll. Wij zijn niet echt fan, maar het enthousiasme en de populariteit van de band vallen niet te ontkennen en de band toont zich een terechte headliner voor het tweede podium.

We pikken ook nog een stukje Tarmac (Tarantula Stage) mee, een rammelende, punky en energieke band uit Engeland. We horen invloeden uit post-punk, garage rock en noise met een lage, groovy sound waarbij de bassist soms de zanger/gitarist ondersteunt of afwisselt met de zang, wat wel voor een speciaal effect zorgt. We zien best veel kopjes bewegen en voetjes dansen, daar zorgt het dynamische trio wel voor.

Met Hatebreed (Lion Stage) krijgen we dan nog de klap op vuurpijl. De mix van punk, hardcore, thrash en death metal klinkt vanaf de eerste noot energiek, crunchy en indrukwekkend vet en luid! Met een fenomenale frontman als Jamey Jasta, teksten met boodschappen als slogans en breakdowns die gemaakt zijn om te moshen, walst de band sowieso altijd alles plat. Vandaag ligt de focus dan ook nog eens op de twee beste platen, ‘Perseverance’ en ‘Rise Of Brutality’. Als je dan begint met ‘Now is the time for me to rise to my feet. Wipe your spit from my face, wipe these tears from my eyes’ dan weet je dat Hatebreed luid verkondigt: ‘I Will Be Heard’. Wat een keiharde binnenkomer! Meteen gevolgd door ’This Is Now’: ‘How can I change tomorrow, if I can't change today’, dat is wat we een ‘one-two punch’ noemen. Met ‘Proven’ gaat de snelheidsmeter helemaal in het rood, met een zotte mosh en circle pit als gevolg. Met ook nog ‘Perseverance’, ‘Live For This’, ‘Destroy Everything’ en ‘Straight to your face’ in iets meer dan een half uur tijd, heeft Hatebreed al lang alles en iedereen overtroefd. En dan besluiten wij: graag tot volgend jaar, Helldorado!

Rev: Joris Smeets

Op dit afscheidsalbum brengt de band vier decennia aan agressie en artisticiteit samen, waarop songs als de vorige single 'Tipping Point', 'I Don't Care' en 'Let There Be Shred' Megadeth's kenmerkende mix van snelheid, melodie en precisie weerspiegelen. Het album bevat bovendien een speciale bonustrack: een vernieuwde versie van de song 'Ride The Lightning' - de titeltrack van Metallica's tweede album uit 1984 - die Mustaine samen met James Hetfield, Cliff Burton en Lars Ulrich van Metallica schreef.

Mustaine componeerde daarnaast ook vier nummers van Metallica's debuutalbum 'Kill 'Em All' dat een jaar eerder verscheen, te weten 'Jump In The Fire', 'Phantom Lord', 'Metal Militia' en 'The Four Horsemen'. Laatstgenoemde nummer bewerkte Mustaine voor Megadeth's debuutalbum 'Killing Is My Business' uit 1985 tot zijn eigen versie 'Mechanix', maar dan sneller en heaviër, en tekstueel seksueel dubbelzinnig. 

Mustaine: "As I come full circle on the career of a lifetime, the decision to include ‘Ride The Lightning,’ a song I co-wrote with James, Lars, and Cliff, was to pay my respects to where my career first started."

Uit op 23 Januari 2026.

Electric Callboy

Support: Bury Tomorrow - Wargasm UK

Lotto Arena - 12/11/2025

Full photo report here! 

Pics: Steven T'joen

FKP Scorpio

Hanabie - SUN

AB - Ancienne Belgique - 09/11/2025

Full Photo report here!

Pics: Cherish The Memories Fotografie/

Battle Beast - Dominum - Majestica

Trix, Antwerpen - 02/11/2025

Full photo report here! 

Pics:Cherish The Memories Fotografie/

Amenra

01/11/2025 - TRAX, Roeselare

Full photo report here!

Pics: Koen Timmerman

Samhain

25-26/10/2025, Muziekgieterij – Maastricht

Rev: Joris Smeets

Samhain is het Keltische nieuwjaarsfeest dat begint aan de vooravond rond 31 oktober, maar het extreme metalfestival is sinds 2021 ook een vaste waarde in de Halloween. In Keltisch Ierland, zo'n 2000 jaar geleden, was Samhain de verdeling van het jaar in de lichte helft, de zomer, en de donkere helft, de winter. Het was de tijd wanneer de scheiding tussen deze wereld en de andere wereld het dunst was, waardoor geesten erdoorheen konden. Geen wonder dat we op dit festival telkens een gitzwarte selectie uit death, doom, sludge, post en black metal voorgeschoteld krijgen.

De eerste 2 edities van het festival gingen door in de Muziekodroom in Hasselt, maar sinds 2023 heeft het Samhain-festival een perfecte thuis gevonden in de Muziekgieterij in Maastricht. We blijven het zeggen: we vinden het een fantastische concertlocatie en eentje die zich bij uitstek leent voor de kleinere niche-festivals die hier dan ook regelmatig plaatsvinden. Ook dit weekend lenen de twee zalen, de Grote Zaal/Main Stage en de Kleine Zaal/Club, zich uitstekend voor de afwisseling tussen de bands en in de Foyer kan je gezellig keuvelen en genieten van de tientallen bieren. In de inkomhal was er het hele weekend aangenaam veel ruimte om te zitten, bijpraten en iets te eten en drinken bij de foodtrucks, omdat er deze keer nog een extra ruimte was die ingenomen werd door de bandmerchandise en de distro’s waar je kon snuisteren tussen de platen en cd’s.

Voor ondergetekende is de affiche van Samhain altijd een beetje een twijfelgeval. Niet omdat er niet genoeg interessante bands ten tonele verschijnen, maar omdat black metal niet de muzikale voorkeur heeft. En het is nu net dat genre dat telkens minstens de helft van de line-up uitmaakt. Maar er waren een aantal toppers in andere genres die ons toch over de streep trokken en dat bleek terecht: wij waren op zaterdag onder de indruk van Lowen, Conan, Author & Punisher en High On Fire en op zondag waren Hemelbestormer en Moonspell de bands die ons omverbliezen. 

Zaterdag 25/10

Het is een regenachtige, grijs en kil weekend en dan zorgt Samhain voor een heel gepaste soundtrack. We zien ook graag dat bands genoeg speeltijd krijgen: vanaf het begin krijgen ze al respectievelijk 40 en 50 minuten speeltijd in de Kleine en Grote Zaal, bij de (sub-)headliners worden dat 50 en 60 minuten.

Lowen (Main) start ingetogen, met prachtige, Midden-Oosterse geïnspireerde zang van frontvrouw Nina Saeidi, die ook letterlijk schittert in een groen-met-gouden kleed. Als de band invalt, horen we een eigen stijl van dark rock en metal, opgebouwd uit een mix van death, doom, progressieve en gothic metal met Oosterse invloeden. Het klinkt afwisselend, stevig beukend maar ook met meeslepende melodieën die duidelijk maken dat dit viertal al wat ervaring heeft en weet waar het mee bezig is.  

Morast (Club) heeft zeker een zwartgeblakerd randje, maar dompelt ons onder in een zeer duister muzikaal moeras van doom, death en sludge metal. De Duitsers houden het voornamelijk midtempo en klinken daardoor loodzwaar, als een echte pletwals.

Enisum (Main) noemt zichzelf ‘de grondlegger van de Arpitaanse black metal’ en dat mag je dan zien als atmosferische, melodieuze black metal, die soms relatief rustig en melodieus klinkt en dan wat steviger uithaalt. De Italiaanse band weet hoe nummers moeten geschreven worden, maar vaak opgebouwd rond eenzelfde thema waardoor onze aandacht helaas niet echt vastgehouden wordt.

Ook Schammasch (Main) houdt het bij – verrassend – melodieuze, atmosferische black metal. De melancholische melodieën komen niet overeen met de dreigende, mysterieuze look van de gitaristen die ook de vocalen voor hun rekening nemen.

We kunnen zeker het natuurthema waarderen bij Waldgefluster (Club) maar muzikaal kan de – opnieuw - atmosferische black metal - niet blijven boeien. 

Helemaal anders is dat bij Conan (Main), die hier twee jaar geleden ook al stonden. Ze maken ook vandaag weer indruk met hun ‘Caveman Battle Doom’. Eerder dit jaar bracht het drietal nog het uitstekende, nieuwe album ‘Violence Dimension’ uit. Wie experimenten, nieuwe elementen of melodieën verwacht, is aan het verkeerde adres. We krijgen verwoestende en oerluide stoner-sludge-doom. Geen visuele franjes maar gewoon beuken, heerlijk!

Het powertrio Necrot (Club) speelt gewoon old school death metal: dat is beuken en zagen, met het gaspedaal stevig ingedrukt. Wat een stevig contrast met de logge grooves van Conan. De boomlange zanger/bassist krijgt meteen zijn zin als hij vraagt om een circle pit en dat is volkomen terecht. Straffe set.

Samhain mag terecht trots zijn op het feit dat ze er altijd in slagen enkele speciale sets te programmeren. Een van de liefst vier uitschieters kwam van Primordial (Main), dat vanavond diep in zijn discografie dook om enkele oudere ‘deep cuts’ op te delven. Dit was dus vooral een show voor de echte fan, want er kwamen niet echt veel bekendere nummers aan bod. Daardoor was het voor de niet-ingewijden misschien niet de beste show om de unieke Ierse black pagan/folk black metal band te leren kennen. De kwaliteit is onweerlegbaar, maar het kwam niet binnen en leek wat op de vlakte te blijven, ook omdat het geluid achterin de zaal wat plat leek. Anderzijds hoorden we van enthousiaste fans dat het geluid vooraan het podium uitstekend was en dat het een hele straffe set was, dus gaan wij dat niet tegenspreken.

‘Dirge, drone and doom’. Eindelijk kunnen we Author & Punisher (Club) aan het werk zien met zijn zelfgemaakte, uit ruwe materialen en elektrische circuits gebouwde ‘Drone Machines’ en ‘Dub Machines’. Fascinerend, want geen laptops of knopjes om op te duwen of aan te draaien, maar stevige zaken die echt manueel ‘bespeeld’ worden en waarbij we ons voortdurend afvragen hoe ze werken. Je raadt het al: dit is échte industrial, gemengd met duistere, gruizige doom en zware metalgitaren. Denk aan het experimentele van Einstürzende Neubauten, het slopende van Swans, het pompende van Godflesh en de trage passages van Ministry en je komt in de buurt van de zware, dreigende en dreunende klanken die het duo produceert. Voor de niet-liefhebbers begrijpen we dat er misschien wat weinig variatie is, maar wij zijn danig onder de indruk!

De absolute headliner van de dag is High On Fire (Main), het trio rond frontman/guitarist/zanger Matt Pike die naar goede gewoonte weer in blote pens op het podium staat. Na het Oosters aandoende intro maakt de band zijn faam waar en toont die zich als het bastaard kind van Motörhead en Black Sabbath: het gaspedaal wordt meestal vol ingeduwd en de sound is heerlijk zwaar. Het is de eerste show van de tour en dat de band dus nog niet helemaal gerodeerd is, blijkt uit enkele schoonheidsfoutjes. Dat deert weinig, want na enkele nummers zit de band er lekker in en slaat de soms wat thrashy maar altijd groovende stoner/sludge ons tegen de oren. Een zeer sterke afsluiter! 

Zondag 26/10

Door een samenloop van omstandigheden moesten we de tweede dag grotendeels aan ons voorbij laten gaan. Deze dag had nochtans ook nog enkele verrassingen in petto. Zo startte de dag met een bijna 2 uur durende, ‘De Doden Hebben Het Goed’-trilogieset van Wiegedood (Main). Onze landgenoten maken live sowieso altijd indruk met hun ijzige old school black metal, maar zoveel geratel en gekletter moet je wel aankunnen.

Helaas moest Heretoir, normaal de headliner in de Kleine Zaal vandaag, een dag op voorhand hun show afzeggen. Niet getreurd, want met Hemelbestormer (Club) werd een zeer straffe vervanger opgetrommeld. Het Limburgse viertal bracht onlangs het fenomenale album ‘The Radiant Veil’ uit op Pelagic Records en is daarmee voor ons, samen met onze andere landgenoten van Pothamus en Psychonaut, een van de absolute toppers van het jaar op ons favoriete platenlabel. De donkere, instrumentale postmetal blijkt hier perfect op zijn plaats en het publiek is helemaal mee in deze kosmische trip langs sterren, planeten en zwarte gaten. Met ‘Usil’, ‘Turms’ en afsluiter ‘Satre’ (naar onze bescheiden mening het beste nummer van de band tot nu toe, inclusief vette samples) ligt de nadruk logischerwijze op het nieuwe album. Vanaf de eerste noot is het geluid uitstekend, waardoor de band meteen de aandacht opeist. Met dreigende opbouw, knappe riffs en ritmes en af en toe een melodieus lichtstraaltje dat binnengelaten wordt, maakt Hemelbestormer verdorie veel indruk!

Dodheimsgard (Main) is een naam als een klok en een band met veel ervaring en werd ons dus warm aanbevolen. De look van de zanger, met een glitterende outfit en potsierlijk paars-blauwe sluier roept aan het begin eerder vergelijkingen met Prince dan met stevige black metal op. Gelukkig gaat het niet om de looks maar om de muziek: niet alleen rammelend en kletterend zwart metaal maar af en toe ook meer gedragen melodieuze zang en tragere slepende passages. Helaas betekent het weinig overtuigende geluid een domper.

Door het afzeggen van Heretoir, schoof Sunken (Club) omhoog naar de slot van headliner. Ook zij tekenen voor een speciale set, eentje die namelijk helemaal in het teken staat van hun album ‘Lykke’. De liefhebbers van atmosferische black metal konden andermaal hun hart ophalen. 

Afsluiter van deze festivaleditie is Moonspell (Main) en ook zij pakken uit met een speciale set, bijna volledig in het teken van hun doorbraakalbum ‘Wolfheart’ (met één uitstapje naar het debuut ‘Under the Moonspell’). Niet alleen de mooie backdrop met een volle maan maakt indruk, ook de band doet dat vanaf het eerste moment. Moonspell speelt met overtuiging en klinkt uitstekend, met natuurlijk de zowel dramatisch, bruut als warm klinkende stem van Fernando Ribeiro als kers op de taart. Het vijftal roept tijdens enkele nummers versterking in van Eduarda Soeiro als backing zangeres, die indruk maakt met haar vocale capriolen, blauw-groene haren, opvallende make-up, présence en strakke outfit. De Portugese band staat vooral bekend voor de gothic metal sound, met elementen uit black, death en doom metal en new wave. Dat laatste komt sterk naar voor op ‘Of Dream and Drama (Midnight Ride)’, een eerste hoogtepunt. Op ‘Trebaruna’ en ‘Ataegina’ is een traditionele en folky invloed dan weer prominent aanwezig. Met klassiekers als ‘Vampiria’, ‘An Erotic Alchemy’ en natuurlijk ‘Alma Mater’ krijgen we het perfecte, zeer sterke einde van het festival!

Desertfest

17-19 oktober 2026, Antwerpen - Trix

Pics: Bert Gysemans

Rev: Joris Smeets

Full photo report here!

“Breathe in, Doom out”, dat is de slagzin op het bord vooraan de Trix waarmee we officieel verwelkomd worden. Dat voelt meteen als thuiskomen voor opnieuw een heerlijke editie van Desertfest, waar de liefhebber weer mocht genieten van een uitgelezen buffet. Stoner grooves, zompige riffs, fuzzy gitaarklanken, bluesy rock ‘n’ roll, dreigende doom, psychedelische trips, rauwe vocalen maar ook wonderlijke stemmen en zowel bands die perfect het template van het genre volgen als bands die gretig buiten die lijntjes kleuren. En dan spreken we nog niet over het aanbod van foodtrucks, waar elk jaar een heerlijke selectie van eten en drinken te vinden is.

Het festival én Trix zelf draaien al lang mee en de organisatie oogt als een geoliede machine en mindere punten zijn er wat ons betreft eigenlijk niet. Helaas viel er net als vorig jaar, toen Monster Magnet op het laatste moment moest afzeggen, met Masters Of Reality een van de grootste namen op de line-up weg. Ook die hindernis werd vlot genomen met een straffe vervanger. Wij genoten van de relaxte sfeer, het uitgebreide aanbod aan band- en andere merchandise, vinyl, posters, meet-ups met mensen die we hier elk jaar tegen het lijf lopen en uiteraard de vele bands over de drie podia: Vulture Stage (Trix Café), Canyon Stage (Club) en Desert Stage (Grote Zaal).

Uiteraard kan je niet alles meepikken en moeten we altijd moeilijke keuzes maken, maar wij noteerden zeer fijne sets en/of aangename kennismakingen met Huracan, Guiltless, Neander, Hedonist, Telepathy, Orange Goblin, Messa, Castle Rat, Lowrider, Froglord en Acid Mammoth. De absolute uitschieters waren dan weer, absoluut niet verrassend, Bongripper, Monkey3/Monkeys On Mars, My Sleeping Karma, Graveyard en Yob, die we opnieuw uitroepen tot dé absolute heersers van het weekend!  

Vrijdag 17/10

Wren (Canyon) is misschien niet de ideale eerste band om ons festival mee te starten: ze wisselen dromerige, postrock/shoegaze passsages af met beukende post metal en intense schreeuwen en dat klinkt zeker niet slecht. Alleen lijken die rustige passages soms iets teveel te kabbelen.

De legende die The Obsessed (Desert) is, staat eigenlijk al erg vroeg geprogrammeerd. De band speelde zeker een grote rol in de ontwikkeling van de sound die Desertfest vertegenwoordigt. De oude rotten laten het niet aan hun hart laten komen, want ze zetten een prima set klassieke doom/stoner metal neer zonder er echt uit te springen.  

Onze landgenoten van Huracán (Vulture) leerden we hier enkele jaren geleden kennen op Desertfest en we waren meteen mee met deze band. Het viertal brengt vanaf het begin een heerlijke groove, gefundeerd op pure stoner rock, punky energie en regelmatig catchy hooks.

Alle licht en lucht worden weggeduwd door Guiltless (Canyon), dat letterlijk en figuurlijk zwaar en donker klinkt. Niet zo verwonderlijk, als je weet dat Josh Graham (zie: Neurosis, Battle Of Mice en A Storm Of Light) de band startte, met onder andere ook Sacha Dunable (Intronaut). De mix van sludge, post metal, doom en noise klinkt desolaat, dreunend en ontdaan van hoop. Straffe kost.

Ben je al eens badend in het zweet wakker geworden uit een nachtmerrie waarin je voortdurend opgejaagd wild was? Wel, de soundtrack van die beklemmende koortsdroom werd geschreven door Oranssi Pazuzu (Desert). Het Finse gezelschap, wiens naam ‘Oranje Demon’ betekent, produceert muzikale waanzin met elementen van krautrock, psychedelica, extreme metal en veel elektronica, met rasperige black metal vocals. Geen riffs of zanglijnen om je aan vast te klampen, af en toe eens een lekkere beat, maar vooral een onrustig geheel dat je moet ondergaan.

Neànder (Vulture) komt uit Berlijn en brengt een instrumentale mix van doom, post metal, hardcore, stoner en sludge mee. Vanaf het begin horen we een heerlijke zompige sound en zware post metal riffs en de groove doet meteen vele kopjes op en neer gaan. Het zijn heftige soundscapes, met hier en daar ruimte voor melodieuze en melancholische momenten. Een ontdekking!

Voor de ‘typische’ Desertfest-sound kunnen we terecht bij Psychlona (Canyon). Heerlijk veel fuzz, met ook ruimte voor rustigere momenten die meer bluesy en psychedelisch klinken. Niet uitzonderlijk noch nieuw, maar wel lekker.

Na de vorige, monumentale passage van Bongripper (Desert) waren onze verwachtingen zeer hoog gespannen. De heren zijn in staat de vullingen uit je tanden te drillen, je protheses te doen wegvliegen en misschien zelfs ledematen te doen breken! Waar doom, sludge en stoner elkaar ontmoeten als gorilla’s in een groene mist, daar ontstond Bongripper. Met 3 nummers van elk ongeveer 20 minuten dompelt het viertal ons onder in een nevel van groene dampen en lichten, die ons amper ruimte laat om te ademen. Een pletwals.

Na al dat geweld kan de fuzzy mix van punk en rock ‘n’ roll van Mondo Generator (Canyon) niet veel indruk op ons maken, ondanks de aanwezigheid van cultfiguur Nick Olivieri.

Zaterdag 18/10

Opener The Miffs (Vulture) kan ons niet bekoren. Op papier hadden we meer hoop voor een trio Australische vrouwen die punk en garage rock brengen, maar het klinkt eerder rudimentair en saai.

Een speciale samenwerking dit jaar is die tussen het Franse Mars Red Sky en het Zwitserse Monkey3, die samen onder de noemer Monkeys On Mars (Desert) een EP uitbrengen en daarmee ook op tour gaan. Eerst is het aan Mars Red Sky, dat heel zwaar inzet: het trio klinkt log en heavy, altijd groovy, bijwijlen melodieus en met de kenmerkende ijle, hoge vocalen van de gitarist. Wanneer ook de bassist meezingt, geeft dat direct een meeslepend en episch gevoel. Bij het laatste nummer komen de heren van Monkey3 al meespelen, wat meteen voor de soepele overgang zorgt. Elke keer opnieuw blaast dat viertal ons helemaal omver, ons meenemend ‘on a trip through time and space’ met instrumentale, psychedelische rock die elementen van classic en stoner rock in zich draagt. De keyboards zorgen voor het epische en spacey element, de ritmesectie zorgt voor een onweerstaanbare groove en coole riffs en gloedvol gitaarwerk maken het helemaal af. Kippenvel! Daarna komen de heren van MRS er bij, om de nummers van Monkeys on Mars te brengen en dat levert perfect wat je van deze unie zou verwachten, met nu telkens 2 keer drums, bas en gitaar met ook nog keyboards. We krijgen dezelfde heavy, crunchy, stoner groove, riffs en melodieuze lijnen maar nu nog voller en luider. De lijzige zang en keys zorgen voor nog meer sfeer en diepte.

Het was een aantal jaren stil geworden rond Hedonist (Canyon), maar begin dit jaar kwam daar verandering in met een nieuw album en een welverdiende plek hier. Het recept van het Limburgse powertrio is niet veranderd, hooguit een beetje verfijnd: energieke, stevig groovende, no-nonsense rock ’n’ roll die zich ergens in het midden van Motörhead, High On Fire en Karma To Burn ophoudt.

Acid King (Desert) speelt 2 sets dit jaar waarbij deze eerste een overzicht van de hele discografie biedt. Al sinds 1993 doet de band rond zangeres/gitariste Lori standvastig zijn ding: stoner doom met een slow burning groove, nog voor dat genre eigenlijk echt uitgevonden was. Dat betekent trage, zwaar vervormde gitaarriffs en een stevige groovende ritmesectie met daarover de kenmerkende, bezwerende zang.

Een flashback naar de klassieke garage rock ‘n’ roll van de jaren 60 en 70 krijgen we bij Scott Hepple and the Sun Band (Vulture). De bluesy en pyschedelische nuances gaan wat verloren in het enthousiasme en volume, maar vooral de redelijk speciale zang is een ‘love/hate’ verhaal.

De zeer energieke postmetal van Telepathy (Canyon) grijpt meteen de aandacht, met een stevige low end groove, coole riffs en spoken word & elektronische samples die voor dreiging en spanning zorgen. Door de dynamiek en het filmische karakter van hun sound, moeten we ook al eens aan And So I Watch You From Afar denken. Volgens ons hebben ze heel wat zieltjes gewonnen vandaag…en terecht!

Er zijn wel meer bands die doom, stoner en sludge mengen, maar bijna niemand kan dat naar zo’n hoog niveau tillen als Yob (Desert) door daar spacey, progressieve en meditatieve toetsen aan te geven en zo een volledig eigen, direct herkenbare geluid te bereiken. Een concert van Yob is een intense ervaring, met beukwerk, meeslepend gitaarspel en unieke zang, maar ook met af en toe een rustpunt. Het meesterlijk beheersen van die spanning zorgt ervoor dat de trio uit Oregon altijd weer met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Een transcendentale ervaring.

De Black Sabbath en Electric Wizard grooves van Mephistopheles (Canyon) klinken daarna zeker niet slecht, maar na het meesterlijke Yob is het moeilijk om indruk te maken.

Orange Goblin (Desert) kan dat gelukkig wel, voor hun allerlaatste show ooit in ons land. De band heeft een speciale band met ons land en dus mocht DF niet ontbreken op hun afscheidstournee. De ‘pedal to the metal’ bluesy stoner rock ‘n’ roll klinkt lekker groovend als altijd, terwijl de band rond Ben Ward doorheen zijn hele geschiedenis fietst voor deze speciale gelegenheid. Er lijkt nog geen sleet te zitten op de reuzegrote frontman met de rauwe stem en het is een passend afscheid aan een van de prominente voortrekkers van de scene.

Zondag 19/10

Door het jammerlijke afzeggen van Masters Of Reality kwam er een plek open voor Messa (Desert), dat hier al enkele keren op het podium stond. Omdat ze ’s avonds al een show hebben, namen ze de openingsspot vandaag over van Lowrider. De Italiaanse band omschrijft zichzelf als ‘Scarlet Doom’, omdat ze die aanvullen met elementen uit andere genres. Op het overal enthousiast ontvangen album ‘The Spin’ van dit jaar zijn vooral de invloeden van new wave en gothic overheersend en lijkt de band een trapje omhoog te kunnen zetten. De plek op het hoofdpodium is dan ook dik verdiend, al is het jammer dat het gitaargeluid in uptempo passages niet altijd ideaal klinkt en de bas veel te weinig aanwezig is. Dat biedt dan wel ruimte om te schitteren voor gevoelig gitaarspel en vooral de prachtige zang van Sara die voor kippenvel zorgt.

Voor de tweede set van het weekend brengt Acid King (Desert) het album ‘Middle of Nowhere, Center of Everywhere’ dat in 2015 uitkwam nadat de band een tiental jaar stilgelegen had. Niet dat er daarvoor uit een ander muzikaal vaatje getapt werd: stoner rock en doom metal met een stevige psychedelische inslag.

De bluesy, psychedelische, proggy stoner van Mr. Bison (Canyon) klinkt best lekker en de Italiaanse band zorgt voor een relaxte vibe, die we wel kunnen waarderen als smaakreiniger.

My Sleeping Karma (Desert) moest in 2023 helaas afscheid nemen van hun vriend en drummer Steffen, die zijn gevecht tegen kanker verloor. De helende kracht van muziek is niet te onderschatten en dus zijn we heel blij dat de band toch de draad weer oppikt. De verbondenheid en liefde voor elkaar is tastbaar door de group hug en fist bumps, maar de wederzijdse dankbaarheid en affectie van en voor de fans is al even duidelijk. De instrumentale, psychedelische rock is van een onwaarschijnlijk hoog niveau en weet ons telkens diep te beroeren. Emotioneel, hartverwarmend, groots.

Don’t believe the hype? Er is heel wat buzz rond Castle Rat (Canyon) maar daar hoort natuurlijk ook controverse bij. Is het ‘style over substance’ bij de ‘Medieval Fantasy Doom Metal’ band uit New York? Het vijftal laat zich inspireren door de esthetiek van een soort jaren ‘80 B-film à la He-Man of Conan The Barbarian, zowel qua podiumoutfits als albumcovers en merchandising. De Club staat bomvol en ziet dat het podium de vibes van een middeleeuws kasteel uit een 80’s computerspel oproept, met elk van de 4 muzikanten als een specifiek karikatuur. Dé blikvanger is de fijngebouwde frontvrouw The Rat Queen, de zangeres/gitariste die met haar strakke, blinkende outfit en wilde, rosse krullen echo’s van Red Sonja oproept. De toneelstukjes om het verhaal te vertellen, halen soms wat vaart uit het optreden en zijn nogal kitscherig en flauw, maar zorgen toch voor een lach. Het vijfde bandlid, een welgevormde dame, betreedt het podium als wolf of vooral als ‘The Rat Reaperess’. Gelukkig klinkt de mix van epische doom en NWOBHM best wel lekker en kunnen ze wel echt spelen, ook al klinkt alles wel heel erg bekend (soms op het randje van gekopieerd) van pakweg Ozzy of Dio.

Het contrast kan niet groter zijn met Lowrider (Desert), dat door het wegvallen van Masters Of Reality ineens gepromoveerd werd van opener tot sub-headliner in de Grote Zaal. Hier geen uiterlijk vertoon, verrassingen of cartooneske aanpak. Dit is textbook stoner, die heerlijke lekker wegrockt en vele kopjes doet meeknikken met de lekkere grooves. O.a. de zangers van Blue Heron en Elephant Tree zingen een nummertje mee. Wie dit niet goed vindt, heeft niets te zoeken op Desertfest.

Met een oud countrynummer over ‘Cajun, swamp, alligator, Bayou en Louisiana’ als intro en daarna bezwerende geluiden zet Froglord (Vulture) meteen de toon voor hun ‘amphibious swamp doom’. Onder exclusief groene podiumverlichting knallen de met kikkermaskers getooide heren er meteen theatraal in: met deze zéér slompige sludge en stoner zou je nooit verwachten dat de band uit de UK stamt maar wel uit de moerassige omgeving van Lousiana, New Orleans, met grote voorbeelden als Crowbar en Eyehategod. Donderende grooves, riffs die met de voeten doen stampen, een zweterige sfeer, rauwe en soms bezwerende vocalen... All hail the Froglord!

Bij Acid Mammoth (Canyon) moet het allemaal niet te moeilijk zijn. Met een Grieks vader-en-zoon-duo scoren ze sowieso sympathiepunten, ook al is senior op zijn zachtst gezegd niet de beste gitarist. Maar de band doet het even goed als altijd, want je kan altijd rekenen op een heerlijke set Sabbath worship aan het altaar van oppergod Tony Iommi. De Club staat in het begin ook weer bomvol. Zal deze band uiteindelijk doorgroeien tot headliner op DF? 

Derde keer, beste keer voor Graveyard (Desert) op Desertfest in Antwerpen. Eerlijk gezegd hebben we de band nog nooit een slechte show zien neerzetten omdat wij nu eenmaal houden van de typische, classic 70’s rock stijl en sound. Vandaag krijgen we minder die heerlijke, kenmerkende fuzz sound, maar wel een veel energiekere en meer bevlogen band dan meestal en de bijhorende sound die meer punch bevat. De heerlijke riffs en solo’s, fijne drumroffels en gepassioneerde zanglijnen worden zeer enthousiast ontvangen. Met enkele tragere nummers, met veel gevoel gebracht, heeft de set een goed ritme. Natuurlijk krijgen we klassieker ‘The Siren’ nog als grandioze afsluiter.

Elephant Tree (Canyon) krijgt de eer om dit jaar de deur dicht te doen. Op plaat zijn we al jaren fan, maar het is de eerste keer dat we ze live aan het werk zien. De nuances met meer melodieuze, bluesy en progressieve elementen komen hier niet zo naar voren, de heavy, laaggestemde grooves des te meer. Denk aan een mix van stoner rock en doom metal met een eigen twist. Helaas lijken beide zangers al het hele weekend teveel van alles geproefd te hebben en dat heeft een negatieve impact op hun prestaties, enkele keren zelfs op en over het randje van vals.

Helloween - Beast In Black

18/10/2025, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Bleed from Within - After The Burial - Great American Ghost

08/10/2025, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Fun Lovin’ Criminals

La Madeleine, Brussel -  2 oktober 2025

Full Photo report here! 

Op donderdag 2 oktober vulden de Fun Lovin’ Criminals de Brusselse concertzaal La Madeleine met hun unieke mix van rock, funk, hiphop en jazzy grooves.

Vanaf de eerste noten zat de sfeer goed. De band liet zien dat ze na al die jaren nog steeds weten hoe je een zaal meesleept: Chemie en een gezonde dosis humor richting het publiek.

Als freaks van ‘sound’ hier bij Dump:  Het geluid was over het algemeen goed gebalanceerd, krachtige drums, een stevige bas en heldere vocalen. Toch ergens wel een belangrijk item heden ten dage, voor ons toch, dit terzijde.

Hoogtepunten waren er in overvloed. “Scooby Snacks” en “Loco” werden luidkeels meegezongen en brachten een golf van herkenning en euforie bij de fans. Tegelijk durfde de band ook gas terug te nemen met rustiger en verrassender materiaal, waardoor het concert geen moment eentonig werd. Het zicht was niet overal even ideaal, zeker voor wie achteraan stond, maar de energie van het publiek maakte dat meer dan goed.

Al met al leverden Fun Lovin’ Criminals een memorabele avond af in Brussel: een optreden dat balanceerde tussen nostalgie en frisse vitaliteit.

Pics: Vincent Van Wesemael

Nova Twins

Wintercircus, Gent – 19 september 2025

Support: Hotwax

Full photo report here! 

Met hun nieuwe album Parasites & Butterflies onder de arm zakten Nova Twins af naar Gent. Het Londense duo stond in het Wintercircus en bewees opnieuw dat ze geen enkele categorie nodig hebben om te overtuigen: punk, grime, hiphop en rock vloeien samen tot één explosieve performance.

Voorprogramma HotWax trapte de avond stevig af. Hun gruizige mix van punk en alt-rock blies het publiek meteen wakker. Geen vrijblijvende opwarming, maar pure energie die al snel de eerste moshpit op gang bracht.

Wanneer Amy Love en Georgia South het podium betraden, werd duidelijk dat Parasites & Butterflies live minstens even krachtig klinkt als op plaat, elke track klonk als een mokerslag.

De sound balanceerde op het randje van té luid, maar dat paste ergens ook bij de fysieke impact die een Nova Twins-show hoort te hebben. Georgia’s logge, funky baslijnen en Amy’s schurende gitaarpartijen vulden de zaal tot in de kleinste hoeken. Het was niet foutloos – sommige overgangen voelden abrupt – maar de energie maakte alles goed. Wat Nova Twins live zo sterk maakt, is de interactie. Zonder veel praatjes maar met een ontembare présence kregen ze het publiek volledig mee. Schreeuwen, dansen, springen: het voelde als een gedeelde catharsis.

Nova Twins bewezen in Gent opnieuw dat ze een van de spannendste livebands van het moment zijn. Parasites & Butterflies klonk rauw, urgent en compromisloos, terwijl de oudere nummers nog steeds hun volle slagkracht behielden. Een show die meer draaide om energie dan om perfectie, maar die juist daardoor des te harder binnenkwam.

Top!

Pix: Koen Timmerman

I Prevail - Violent Nature,

Release 19/09/2025 - Fearless Records

Damn, what an awesome record!

Dump Magazine Rating: ****

The Grammy-nominated rock band I Prevail announced their fourth studio album Violent Nature set for release September 19th via Fearless Records. They also released their third single off the record, “Rain” with an accompanying music video.

“Rain” is a powerful, emotionally charged track showcasing the band’s ability to balance heaviness with vulnerability. It feels both aggressive and cleansing as it explores the weight of suffering and the relief that comes with finally being set free from misery. It sets the tone for what’s to come in the new record: a collection of tracks that are darker, deeper, and more intense than ever.

Frontman Eric Vanlerberghe shared his thoughts on the new track below:

“Rain was one of the first songs we wrote for the record. As time went along and more songs started filling up the tracklist, it continued to be one of my favorite songs. Thematically, Rain deals with acceptance of things out of your control and finding clarity.”

Just last month, the band released the steadfast anthem “Into Hell,” following the release of their heaviest track to date, “Violent Nature,” the month prior. Both releases marked a major turning point for the band as they ushered in a new chapter with Vanlerberghe as the only lead singer.

The entire record was produced by the band’s bass player Jon Eberhard, and it boasts a total of ten hard-hitting tracks you can find below.

I Prevail is no stranger to pushing boundaries. This group has found great success with previous records over the past decade including their first album Lifelines that achieved gold status in both the US and Canada. 2019’s TRAUMA repeated that accomplishment in Canada just a few years later and was nominated for Best Rock Album at that year’s Grammys, with their single “Bow Down” also a contender for Best Metal Performance. 2022’s TRUE POWER saw the band continue to forge their own musical path, refusing to conform to the expectations of the genre, and instead demonstrating just how much of a tour de force I Prevail’s music is.

Listen here!  

AYREON - An Amazing Flight Through Time - 30th Anniversary

14/09/2025 - Popodium 013, Tilburg

Een spektakel. Een feest voor oren en ogen. En ook een subliem gekozen titel voor deze concertreeks, want dit was inderdaad een verbazingwekkende reis door 30 jaar Ayreon en nummers die je meenemen naar andere werelden en tijden. Net als twee jaar geleden, toen voor Live Beneath The Waves, werd Tilburg ook nu weer omgetoverd tot Ayreon City. Er was een algemene repetitie op donderdag, een concert op vrijdag en telkens twee concerten op zaterdag en zondag. In de hele stad was er aankleding met de herkenbare visuals, er waren cinemascreenings van de vorige concertreeks met een quiz, een speciale camping site en uiteraard ook weer de uitgebreide merchandise pop-up store in de Next-stage van 013 waar ’s morgens al intieme concerten plaatsvonden. Met ook nog een themastore in het station van Tilburg, een speciaal boekje met activiteiten en kortingen, afterparties met optredens en ook nog twee nieuwe, speciaal gebrouwen biertjes mag het duidelijk zijn dat Ayreonauts uit een recordaantal van liefst 71 (!) verschillende landen even op een andere planeet vertoefden. Eentje waarvan wij dagen later nog altijd niet helemaal teruggekeerd zijn, want het belangrijkste blijft natuurlijk de muziek. Wij mochten erbij zijn voor de laatste show op zondagavond en die was weer van een bovenaards hoog niveau!

De wereld van Ayreon is er eentje waar je kan rekenen op een aantal vertrouwde elementen. Een daarvan is de werkelijk fenomenale band, waar dit jaar één wijziging op te tekenen viel. Gitarist Marcel Coenen was er deze keer niet bij. Enter Ferry Duijsens (Dreadlock Pussy, Viberider, Anneke Van Giersbergen/Vuur) als ritmegitarist, waardoor Timo Somers doorschoof om de leadgitaar over te nemen. Met bassist Johan Van Stratum, drummer Ed warby en orkestmeester en toetsenist Joost van den Broek en het ensemble Jeroen Goossens (dwarsfluit), Ben Mathot (viool) en Jurriaan Westerveld (cello) kan je rekenen op allerhande perfect gespeelde en divers gekleurde nummers met een enorme waaier aan muzikale invloeden.

Natuurlijk zijn de zangers en zangeressen de kers op de taart. Arjen Lucassen lijkt altijd het beste in hen naar boven te halen in de studio, maar ook op het podium zijn er intussen heel wat vertrouwde gezichten in het Ayreon-universum. Marcela Bovio en Irene Jansen schitteren opnieuw en hen bestempelen als louter backing vocals zou onterecht zijn en ze mogen ook af en toe letterlijk voor de spotlights treden. Ook Anneke Van Giersbergen en onze landgenote Maggy Luyten waren er al eerder bij en ze kregen nu versterking van Heather Findlay, die meezong op het album The Human Equation maar er nu voor de eerste keer live bij was. Bij de heren zien we vertrouwde gezichten in de vorm van Mike Mills, Tommy Karevik, Wudstik (die de helaas ernstig zieke Edward Reekers kwam vervangen) en Damian Wilson, die deze keer vergezeld werden door Dino Jelusick en Robert Soeterboek, die al zo vaak samenwerkte met mastermind Arjen Lucassen. Het is zo fijn om te zien dat die zelf ook telkens meer wil zingen tijdens de live shows en uiteraard laaiend enthousiast onthaald wordt.

De show is opgedeeld in drie delen of ‘aktes’, waarbij we in het eerste deel 14 nummers voorgeschoteld krijgen die nog nooit live gespeeld werden. Deel twee was een collectie van 11 classics, waarna Arjen en Joost een lange speech gaven en nog afsloten met de bisnummers. Zowat alle Ayreon-albums komen aan bod en ook uit verschillende andere projecten krijgen we nummers te horen, zoals van Star One, Guilt Machine of de solo-albums. Mike is uiteraard de MC van dienst en een beetje de hofnar van Ayreon, die eerst voor het gordijn treedt en iedereen vraagt om de telefoons op zak te laten en gewoon te genieten. Dan zien we het podium, met een gigantisch groot scherm in het midden en nog twee schermen aan de zijkanten, die samen de indrukwekkende visuals weergeven. Die zijn van de hand van Arjen’s partner Lori en telkens aangepast aan het nummer dat gespeeld wordt, zij het futuristische en soms verontrustende, dystopische beelden van space ships, woestijnplaneten en overheersende computers, of eerder middeleeuwse banieren, ridders en kastelen, Egyptische piramiden of imposante zeeën en schepen. De muzikanten dragen een soort zwart uniform met  groene opdruk.

Het is een onmogelijke opdracht om elk van de 27 nummers aan bod te laten komen, maar sommige sprongen er toch echt uit. Maggy en het ensemble mochten zich uitleven in het middeleeuws aandoende ‘Sail Away to Avalon’ en Arjen zelf komt, in een stijlvol rood pak, ‘Days of the Knights’ zingen met grandioze ondersteuning van Marcela en Irene. Aan het einde van het eerste deel zingt hij ook nog ‘Carried by the Wind’. We kunnen ook altijd rekenen op Anneke om ons kippenvel te bezorgen, zeker met het rustige maar emotioneel zo zware ‘Day Six: Childhood’. Een aangename verrassing voor velen kwam in de vorm van ‘Dragon on the Sea’ waar opnieuw Marcela en Irene de sterren van de hemel zingen. Nieuwkomer Heather, gekleed als een moderne, donkere elf, neemt ons helemaal mee met haar prachtige zang in het melancholisch ‘Day Thirteen: Sign’. Onder luid applaus komt Damian, met even later hulp van Tommy en Heather, ‘Sea Of Machines’ zingen.

Deel 2 met de Ayreon Classics start met de heerlijke prog metal van ‘The Theory of Everything, Part 1 en 2’ waar Mike en dan Maggi veel indruk maken. Damian wordt sowieso altijd laaiend enthousiast ontvangen en dat is ook niet meer dan logisch bij het epische en verheven ‘Into the Black Hole’. Hetzelfde geldt ook voor ‘Dawn Of A Million Souls’ , inclusief gitaar- en vioolsolo, dat uitermate geschikt is voor die bluesy hardrock/heavy metal-stem van Dino. En die heerlijke zware riff, ook op synth, geraken wij nooit beu! Tussenin zorgde ‘Dreamtime’ voor kippenvel, door die melancholische klanken van fluit en akoestische gitaar, maar ook de etherische zang van Heather samen met de backings. Nog meer rechtopstaande haren bij een van onze favorieten, ‘Valley of the Queens’, waar de drie fantastische stemmen van Anneke, Marcela en Heather ook weer een volkomen terecht en daverend applaus kregen. Voor het luid meegebrulde ‘Day Sixteen: Loser’ is Mike uiteraard de geknipte man, maar het is Jeroen die hier de aandacht opeist door ook didgeridoo en tin whistle te spelen en dartel over het podium te bewegen. Ook de solo Joost van Joost is heerlijk. Met zanger Robert, in een paars pak en met cowboyhoed, keren we terug naar The Electric Castle, met eerst het dreigende, donkere maar o zo geweldige ‘The Castle Hall’ en dan het groovy, bluesy ‘Amazing Flight’, waar Arjen zijn befaamde ‘Hey dude, you’re so uncool...’ komt zingen. De solo battle tussen Timo en Joost bereidt ons voor op de zinderende finale. Want die krijgen we met het stomende ‘Everybody Dies’, waar eerst Mike, dan Tommy en Wudstik, dan Irene en Maggy en op het einde ook nog Marcela samen en door elkaar zingen!

Dan is het tijd voor een emotionele, warme speech van eerst Arjen en dan Joost, waar vooral veel dankbaarheid uit spreekt naar elkaar, alle muzikanten en zangers, de hele crew maar zeker ook aan de Ayreonauts die massaal op deze zeldzame liveshows blijven afkomen. Alles samen duurt de speech ongeveer een kwartier lang en daar zou volgens ons niemand anders mee weg komen. De feelgood- en gunfactor is echter zo ongelofelijk groot dat het publiek zonder problemen ‘Sir Arjen’ roept, want ja, hij is zowaar echt geridderd! En het mooiste van al: de heren lijken de deuren al open te zetten om opnieuw een concertreeks te doen. Met bisnummers ‘Set Your Controls’, een snelheidsduivel van Star One en gezongen door Dino en dan ook Damian, en ‘Day One: Vigil’ op tape en het fenomenale ‘Day Two: Isolation’, zo’n typisch ensemblenummer dat alleen Ayreon zo geniaal kan maken en gezongen door Tommy, Anneke, Wudstik, Maggy, Dino, Heather en uiteindelijk àlle zangers tegelijkertijd krijgen we een groots einde van een 2,5 uur durende opeenvolging van muzikale hoogtepunten. Wij knielen eerbiedig voor Sir Arjen Anthony Lucassen!

Rev: Joris Smeets

Drift Festival

30–31 augustus 2025, Kortrijk – Nelson Mandelaplein

Full photo report here: 

Day 1 - Day 2

De eerste editie van Drift Festival, georganiseerd door Busker Artist Agency, maakte meteen duidelijk dat Kortrijk er een nieuwe muzikale troef bij heeft. Het Nelson Mandelaplein bewees zich als een uitstekende festivallocatie: centraal gelegen, ruim genoeg voor een joekel van een podium en een flinke menigte, maar tegelijk intiem genoeg om een echte festivalsfeer te creëren.

Drift profileerde zich als een écht Belgisch festival – een ode aan muziek van eigen bodem, met een opvallende line-up van gevestigde namen én opkomend talent. Ook culinair was de link met Kortrijk voelbaar: lokale brouwerij OMER Vander Ghinste voorzag het publiek van verfrissende dranken, terwijl een reeks foodtrucks zorgde voor de gebruikelijke – maar o zo smakelijke – festivallekkernijen.

Zaterdag werd ongetwijfeld gedomineerd door GOOSE, dat met een explosieve mix van elektronica en rock een thuiswedstrijd speelde voor een enthousiast publiek. Eefje de Visser bracht een sfeervol tegengewicht met een dromerige set vol kippenvelmomenten. Jong talent zoals Chibi Ichigo, Aili en Borokov Borokov zorgde voor een frisse, speelse energie. Drift bewees hier al dat het de juiste balans vindt tussen grote namen en beloftevol nieuw bloed.

Ook op zondag werd die lijn knap doorgetrokken. Artiesten als Ão, BLUAI en Noonzy verrasten met hun authenticiteit en lieten zien dat de Belgische muziekscene springlevend is. Whispering Sons dompelde het publiek onder in een donkere, strakke post-punktrip die moeiteloos bleef boeien. J. Bernardt sloeg op zijn beurt de brug tussen de jonge acts en de rocklegende van de avond: dEUS.

Die laatste sloot Drift in stijl af met een integrale uitvoering van hun album ‘Worst Case Scenario’, een baanbrekend en invloedrijk debuut dat volgens ons toch wel wordt beschouwd als één van de belangrijkste albums in de Belgische rockgeschiedenis.  “Suds & Soda” liet het plein ontploffen, terwijl “Hotellounge” voor een collectief orgasme zorgde. Dit optreden was meer dan nostalgie: dEUS bevestigde opnieuw waarom het een monument van de Belgische rock is – pure klasse van eigen bodem.

Als gloednieuw festival zette Drift een bijzonder sterke eerste stap. Met een doordachte line-up, een warme, toegankelijke sfeer en vooral indrukwekkende geluidskwaliteit, zette het zich meteen stevig op de kaart.

Indien de organisatie deze lijn weet aan te houden – en hier en daar nog kan verfijnen – dan heeft Kortrijk er een vaste waarde bij als één van de afsluiters van de Belgische festivalzomer.

Pics: Steven Tjoen

Words: Tom V.

PELAGIC FEST 2025

23/24-08-2025, Muziekgieterij, Maastricht

Vorig jaar was de eerste editie van het Pelagic Fest in de Muziekgieterij ons absolute hoogtepunt van het jaar. Dat we er dit jaar opnieuw bij wilde zijn, was dus een absolute zekerheid! Wat maakte het dan zo speciaal? Laten we er even een checklist bij halen. Maastricht is een charmante, historische stad met internationale faam en goed gelegen tussen de Benelux, Frankrijk en Duitsland. De Muziekgieterij is een prachtige concertlocatie met 2 mooie zalen met topinfrastructuur en een uitermate vriendelijke crew, zowel de professionele als de vrijwillige medewerkers. En de programmatoren kennen het klappen van de zweep en pakken regelmatig uit met interessante shows en festivals.

We zijn er namelijk zeker van dat een label als Pelagic niet zomaar eender waar neerstrijkt met zijn rijke, gevarieerde line-up aan bands die vooral één label gemeenschappelijk hebben als je hen muzikaal wel omschrijven: ‘post’, rock, metal, hardcore enzovoort. Daar kwam opnieuw een gevarieerd, internationaal publiek op af – al leek er net wat minder volk dan vorig jaar te zijn. Toch was de sfeer opnieuw uitermate gezellig, ontspannen en vriendelijk, met een kennerspubliek dat alle bands een kans gaf en de muziek over zich heen liet komen. De merch area was wat anders ingedeeld dan vorig jaar maar zoemde evengoed weer het hele weekend van activiteit en we denken en hopen dat elke band veel minder vinyl, cd’s, shirt en andere spullen over had toen ze vertrokken.

De nieuwe indeling was nodig om ruimte te maken voor een extra foodstand en dat was inderdaad wel nodig. Het aanbod was volledig vegan en daar hoorden we hier en daar wel al eens over morren, maar de vleeseters zullen het vast wel overleven om eens een weekendje aan te passen. Er werd bovendien een oplossing geboden voor een groot probleem van vorig jaar: er waren teveel goede bands en te lange wachttijden voor het eten, zodat er dit jaar op beide dagen gewoon een food break werd ingelast en er geen band speelde.

Het draait tenslotte allemaal om de muziek en die was weer van de hoogste kwaliteit! De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat het vorig jaar misschien nog een tikje vaker en constanter overweldigend was, maar dat is en blijft een kwestie van smaak. Vorig jaar was The Ocean uiteindelijk zelfs 2 maal headliner door het afzeggen van Ihsahn maar dat was dit jaar niet het geval. Het is nog niet helemaal duidelijk wat er gaat gebeuren met de band van labelbaas Robin Staps (wiens bijna 80-jarige vader het hele festival overal opdook, wat een held!), maar intussen had het festival zeker voldoende parels in de line-up en enkele speciale sets. Het festival was ook een showcase voor de talenten van Johan G. Winther, die er stond met zijn bands Blessings en Barrens, een soloset mocht spelen en wiens artwork (in zijn eigen, coole stijl) prominent opgehangen was in de Foyer.

Dit jaar was er geen livestream om thuis mee te genieten van al het moois, dus de afwezigen zullen het moeten doen met onze impressie. Wij zagen in ieder geval weer fantastische shows en genoten het meest van Hemelbestormer, Bruit =, Pyschonaut en God Is An Astronaut op zaterdag en The Gorge, Pothamus, Hypno5e en opnieuw Bruit = op zondag. Vooralsnog zagen we nog geen aankondiging dat het festival volgend jaar opnieuw doorgaat, maar we hopen vurig van wel!

Zaterdag 23/08/2025

Blessings (Kleine Zaal) krijgt de eer om dit jaar het festival op gang te zwieren en we spitsen meteen onze oren. Het viertal brengt een mix van posthardcore, metal, indierock, punk en noise. Vooral de ritmesectie zorgt voor een pompende hartslag in hun sound, waar de gitaar soms in mee gaat maar soms ook sferische, melodieuze klanken bovenop legt. Tegelijk durven de heren ook het tempo helemaal laten terugvallen en plaats te geven aan ronkende bas en melodieuze vocalen om dan open te breken. 

Het gaat goed met onze landgenoten van Hemelbestormer (Grote Zaal), dat nog maar enkele weken geleden zijn nieuwe album ‘The Radiant Veil’ uitbracht, het eerste voor Pelagic. De commentaren en recensies zijn bijna unaniem zeer lovend en dat ik volkomen terecht als je het ons vraagt. Het viertal maakt elk album nog een gestage evolutie door, waar de sound nog een beetje beter kristalliseert, het muzikale palet nog wat breder is en de nummers nog wat beter zijn. Maar korter worden die nummers gelukkig niet, al betekent dat ook dat er in 45 minuten ‘maar’ plaats is voor 5 nummers. De nadruk ligt met 3 nummers logischerwijze op het nieuwe album, al hoor je ons daar niet over klagen. Zelfs zonder de kenmerkende visuals blijft het verhalende aspect van de instrumentale postmetal moeiteloos overeind en worden verzwolgen in hun ‘portal to the universe’ waar donkere klanken en zware, sludgy en doomy passages in contrast staan met rustigere momenten, uitwaaierende postrockgitaren en uitgekiende samples voor extra’s zorgen. Het publiek liet het allemaal op zich in werken en reageerde extra enthousiast bij de moddervette beats naar het einde van afsluiter ‘Satre’, naar onze bescheiden mening het beste nummer van de band tot nu toe. Groots!

Nog een instrumentale band, maar van een hele andere orde is Astrosaur (Kleine Zaal). Het trio gooit stoner en psychedelische rock, postrock en postmetal op een hoop en kruidt dat met coole riffs en ritmes en soms lang uitgesponnen riffs en solo's. Zeer sympathieke band en aangename sound.  

Zonder twijfel een van de bands waar het meest naar uitgekeken werd, is Bruit = (Grote Zaal). De band zal het naar het einde van de set zelf meegegeven: het is de allereerste liveshow van het Franse viertal in drie jaar tijd, doorgebracht in repetieruimte en studio om te werken aan het nieuwe album. Ze zijn dus nerveus, emotioneel en dankbaar dat ze hier mogen staan en dat er zoveel mensen oprechte aandacht aan hen willen besteden. Dat dwingen ze nochtans zelf af, door het nieuwste album ‘The Age of Ephemerality’ in zijn geheel te brengen. Het recept is ten gronde niet veranderd: cinematische postrock met cello, viool, keyboards, drum, gitaar en bas, die opbouwt naar grootse, en soms verrassend harde uitbarstingen, maar ook verstilde momenten, onverwachte breaks en spoken word samples. Bruit = zou intussen door iedere liefhebber van het genre en zeker een band als Mono gekend moeten zijn. Dit ging recht naar het hart! 

Telepathy (Kleine Zaal) is opnieuw een instrumentale band, ergens tussen postrock en postmetal in. We horen ook samples, onder andere met heel vervormde spoken word-passages. Wanneer de laptop en samples naar het einde toe niet meer mee willen werken, besluit de band gewoon ‘old school’ verder te gaan. Met drum, bas en 2 gitaren klonk dat zeker nog even goed. De plaat gaat mee in de tas.

Wat kunnen we nog over Psychonaut (Grote Zaal) zeggen dat niet al verteld is? Vorig jaar moest de band helaas afzeggen voor Pelagic door persoonlijke omstandigheden en het werd er niet beter op; de frontmannen van de band moesten helaas afscheid nemen van hun vaders. De pijn en emoties van dat drama hebben ze in hun nieuwe, binnenkort te verschijnen album ‘World Maker’ gestort en opener ‘Endless Currents’ en ‘Stargazer’ doen absoluut het beste verhopen daarvoor, met muzikale verbreding! Zelfs als de stroom even uitvalt en we zonder muziek vallen – een euvel dat gelukkig snel verholpen is – laat het trio zich niet uit het lood slaan. We horen groovende, technische maar ook spiritueel klinkende postmetal van de bovenste plank, met het typische en herkenbare gitaarwerk van Stefan en de afwisselende zang met bassist Thomas. Afsluiter is uiteraard het monumentale ‘The Fall Of Consciousness’!

De tweede van drie shows voor Johan G. Winther vandaag, is met Barrens (Kleine Zaal). Opnieuw een viertal in een ‘klassieke postrock-samenstelling’: drum, bas, gitaar en gitaar/keyboards. We horen hier dus meer de typische klanken, van stille gitaaraanslagen, heldere melodieën en steeds weer opbouwen naar een climax. Vinden wij dat erg? Neen, postrock die goed in elkaar steekt en goed gebracht wordt, daar mag je ons altijd voor uitnodigen.

Een van de grotere namen vandaag is zonder twijfel God Is An Astronaut (Grote Zaal), dat intussen ook al 23 jaar meedraait. Dat betekent dat sommige ‘veteranen’ misschien minder enthousiast zijn om de band voor de tiende keer aan het werk te zien, maar toch zijn er ook velen die de Ierse band nog niet aan het werk zagen en dus erg benieuwd zijn. Wij wisten op voorhand al dat ze niet ontgoocheld zouden zijn: de broers Niels en Torsten Kinsella, die samen bas, gitaar, electronica en vocalen voor hun rekening nemen, brengen met drummer Lloyd al jaren prachtige, veelal rustige en sfeervolle postrock met gevoelig gitaarspel. De nadruk lag vooral op het meest recente album ‘Embers’ maar GIAA speelde een topshow om bij weg te dromen.

Het is dan even brutaal terug wakker worden met Lo! (Kleine Zaal). De band uit Australië kan op plaats onze goedkeuring absoluut wegdragen en dus zijn we razend benieuwd om hen eindelijk live aan het werk te zien. Ligt het aan het contrast? Aan ons? Aan de sound? Feit is dat de zwartgeblakerde sludge door de geluidsbrij niet echt tot zijn recht komt. De hevige, rasperige stem ligt dan ook nog eens erg ‘bovenop’ de sound en die black metalgetinte klanken zijn al niet onze favorieten. De zanger varieert zijn aanpak wel, met ook nog fluisterende en dramatisch, declamerende klanken, maar toch kan het geheel onze aandacht helaas niet vasthouden ondanks het stevige beukwerk.

Johan G. Winther (Foyer) mocht een derde keer aantreden voor een soloset. Wij hoopten nog op een set met akoestische gitaar, maar het was een volledig elektronisch gegeven. De mix van pianoklanken, ambient en loops klinkt over het algemeen nogal ijl en dat was niet zo ons kopje thee.  

De grote headliner van deze eerste dag is uiteraard This Will Destroy You (Grote Zaal). Deze veteranen uit Texas spelen postrock volgens het boekje, maar dat is zeker geen verwijt: zij hebben samen met bands als pakweg Explosions In The Sky dat boekje ook geschreven! Instrumentale rock met klaterende melodieën en uitwaaierende gitaren, met een langzame opbouw en (vooral op het einde van de set) stevige uitbarstingen die door de contrasten ook grote impact hebben. Elektronische en glitchy geluiden vormen prikkelende extra’s. We horen prachtige, uitgesponnen nummers, waarbij vooral ‘Happiness: We’re All in It Together’ en ‘There Are Some Remedies Worse Than the Disease’ op luid gejuich onthaald worden.

We waren niet van plan om nog te blijven hangen, maar Sierra Veins (Foyer) zorgt ervoor dat we toch nog een half uur geboeid blijven luisteren. De kleine, Franse jongedame zorgt met harde en donkere beats, geïnspireerd op synthwave, EBM en darkwave, dat er toch nog enkele tientallen toeschouwers de laatste beetjes energie uit hun benen schudden.

Zondag 24/08/2025

Törzs (Kleine Zaal) bracht typische, maar hele mooie postrock uit Hongarije. Dit is typisch zo’n band die je hier zelf niet snel zou ontdekken maar dankzij Pelagic zich toch in de kijker wist te spelen. Het trio speelt gloedvolle muziek om van weg te dromen en wordt dan ook enthousiast ontvangen door het publiek dat er toch al zo vroeg bij was. Met een steviger einde leggen we dan ook de link naar This Will Destroy You de vorige avond.

Bij You, Infinite (Grote Zaal) is die link naar TWDY nog veel duidelijker: dit project herenigt Jeremy Galindo met Raymond Brown, die de band jaren geleden verliet maar tijdens de Covid-pandemie terug contact zocht met zijn voormalige bandgenoot. Dat er gelijkenissen zijn met TWDY is dus niet verwonderlijk, al lijkt er hier een iets meer elektronisch tintje aanwezig te zijn. Dromerig en sferisch dus maar af en toe ook stevig rockend. Fijne set.  

Met zijn mix van technische metalcore en progressieve elementen onderscheidt The Gorge (Kleine Zaal) zich van alle andere bands in de line-up tot nu toe. De snelle, technische onderlegde riffs vliegen ons rond de oren bij de vier heren uit Missouri en er gebeurt veel, héél veel. Maar vooral veel goeds: zware, djent-achtige riffs, proggy elementen, ritmewissels en de energie van de vroege metalcore. Regelmatig worden we verrast maar dan op een hele fijne manier. We durven deze uitermate coole band aanraden aan fans van uiteenlopende bands als Intronaut, Baroness, Mastodon, Botch, Converge en Every Time I Die. Coole show!

Bezwerende geluiden kondigen het rituele samenzijn van Pothamus (Grote Zaal) aan. Een liveshow van deze drie heren uit Mechelen is altijd weer een hypnotiserende trip waarin je meegenomen wordt, met tribal elementen en repetitieve riffs en hele zachte en melodieuze passages die opbouwen naar heftige postmetal uitbarstingen. Het is telkens weer een ervaring wanneer je helemaal meegezogen wordt in hun eigen, mystieke wereld die het moment zelf overstijgt. De release van hun fantastische tweede album ‘Abur’ eerder dit jaar heeft nog heel wat meer ogen en oren doen opengaan voor Pothamus en dat is volkomen terecht.

Had The Gorge als vorige band nog het geluk om af te wijken van de andere bands dit weekend, had onze eigen Bear (Kleine Zaal) relatief pech dat ze meer in dezelfde hoek zitten en er vlak na moesten komen. Maar wie dit gevaarlijke klauwende viertal al eens aan het werk zag, weet dat deze veteranen van de metal/hardcorescene zich altijd helemaal geven, met gevaar voor eigen lijf en leden (en soms dat van toeschouwers). Nog zotter, harder en chaotischer dan The Gorge en misschien nog iets meer invloeden van djent, Converge en en The Dillinger Escape Plan: deze beer is een razende furie! De vier moeten het niet hebben van een sympathieke uitstraling, maar wel een echte ‘in your face’ attitude, tonnen energie, een hoop teringlawaai én een fantastische zanger. 

Eindelijk konden we ook Hypno5e (Grote Zaal) aan het werk zien en we werden zeker niet ontgoocheld. De Franse band grossiert in postmetal, met zware gitaren, snellere black metalachtige versnellingen en scream vocals. Het viertal bedient zich van postrockklanken, zware en progressieve metalriffs en samples met een enorme intensiteit. Hypno5e gaat vaak echt wel hard en dat kunnen we zeker smaken!  

A Burial At Sea moest helaas enkele dagen voor het festival afhaken. De vervanging kwam uit Frankrijk in de vorm van Lizzard (Kleine Zaal). Bij het trio horen we diverse invloeden maar denken we toch vooral aan de sound van de jaren 90, met alternatieve, stoner, grunge, prog en noise rock en bands als Helmet, Monster Magnet, Smashing Pumpkins, Mudhoney en Tool (bij een uitgesponnen, instrumentaal nummer). Hoewel de band zeker niet de zwaarste band dit weekend is, spelen ze wel opvallend luid! Enkele keren dachten we ‘hoe kan het dat een band met zoveel coole invloeden en hooks en diverse elementen niet megagroot is?’. Maar misschien hebben ze die verschillende elementen nog niet echt tot één eigen stijl en onmiskenbaar geluid kunnen samenbrengen en ontbreekt het ook aan een echte hit. Maar stiekem vinden we dat niet eens zo erg, want in onze underground schatten we zeker naar waarde.

Na de grote triomf met hun nieuwe album op dag 1, mag Bruit = (Grote Zaal) vandaag opnieuw aantreden. Deze keer komen de vorige releases aan bod, o.a.  ‘The machine is burning and now everyone knows it could happen again’. Jachtige drums, cello, viool, gitaareffecten en synths zorgen voor een beklemmende sfeer, tot de luide uitbarsting met volop gitaar en bas (i.p.v. viool). Ook spoken word samples die ons een geweten schoppen en elektronische geluiden hebben hun plaats. Grootse golven van geluid zorgen voor veel eb en vloed, van spanning opbouwen naar een explosie van instrumenten. Het is de eerste keer in 3 jaar dat de oude nummers gespeeld worden, maar de band geeft aan dat het toch meteen vertrouwd aanvoelde. Samenzijn, samen deze muziek ondergaan, dat gaat over hoop en dat hebben we nodig. Deze Franse band is toch echt een klasse apart.

Wie nog wel zin had in iets aparts, kon nog terecht bij Gösta Berlings Saga (Kleine Zaal). Vijf heren in een witte overall, die met drum, percussie, keyboards, bas en gitaar een vreemde band vormen. En hun sound is al even opvallend en uniek. Er zitten heel coole elementen in maar de hoge, schelle klanken waar ze regelmatig voor kiezen, zijn wel een afknapper voor ons. Het is werkelijk all over the place, we horen krautrock, progrock, spacerock en soms hele coole riffs of country/surf-achtige gitaarlijntjes met veel ‘twang’ maar het geheel kan onze aandacht niet vasthouden.

Headliner Ihsahn laten we aan ons voorbij gaan, want zelfs met veel progressieve invloeden zijn wij geen fan van black metal, en daarmee zetten we een punt achter dit fantastische festival.

Rev: Joris Smeets

WE CAME AS ROMANS - ALL IS BEAUTIFUL...BECAUSE WE’RE DOOMED

SharpTone Records

22 August 2025

ALL IS BEAUTIFUL...BECAUSE WE'RE DOOMED' represents a profound creative evolution for We Came As Romans. Born from introspection and shaped by the band's own journey through triumph and tragedy, the album explores themes of existentialism, gratitude, loss, and the perpetual cycles of life. The record's conceptual framework—inspired by philosophical notions of death and rebirth—manifests in its very structure, with the album looping seamlessly from end to beginning, symbolizing that endings lead to new beginnings.

The album emerged from an intensive creative process that saw the band turn inward, mining their shared experiences for authentic emotional truth. What began as a struggle to find direction after 2022's grief-stricken, highly acclaimed 'Darkbloom', transformed into their most conceptually ambitious work to date. Each track ties to a specific moment or period in the band's history, creating a sonic autobiography that spans their entire career while focusing unflinchingly on the future.

"culture wound" serves as a centerpiece for the album's exploration of duality and self-examination. The track underwent extensive revision to achieve its final form—a testament to the band's commitment to getting every detail right on this deeply personal record.

We Came As Romans will support the new album with their massive Bad Luck World Tour, the North American leg of which kicks off on July 22nd in Toronto and culminates in what is sure to be a historical homecoming when they play legendary venue, The Fillmore in Detroit on August 23rd, the day after the album is released. The tour then heads to Europe and the UK in the fall.

The announcement arrives alongside the release of the album's third single, "culture wound," and its accompanying official music video. Following the defiant anthems "bad luck" and "no rest for the dreamer," this latest track dives deep into the battle between our best and worst impulses.
 
"culture wound" confronts the fundamental question at the heart of human existence: are we inherently good or inherently bad? The track wrestles with the forces—both internal and external—that shape who we become, delivered through the band's signature blend of crushing riffs and soaring melodies.
?
"culture wound is about taking a look inside and deciding which side of yourself is going to control your life. This song was written to question our human nature - is it inherently good or inherently selfish? Are we here to try and make something better for everyone or just survive for ourselves? All of the different "sides of ourselves" that we've discovered, struggled with, or left behind is really what this album is about, and our journey through all of those experiences is written in every song."