DYNAMO METALFEST 2026

14-15-16/08/2026 - Eindhoven

Full photo report here!

Vorig jaar vierde Dynamo Metalfest de jubileumeditie met een knaller en dus waren we er even graag weer bij voor aflevering 11. Intussen is de derde festivaldag ook een vast gegeven en verspreid over dat lange weekend kregen we weer heel wat interessante pareltjes, jonge honden die de top bestormen en gevestigde waarden uit de heavy scene gepresenteerd op een smakelijk bedje van heerlijk lawaai, een gemoedelijke sfeer en gemeenschapsgevoel. Petje af voor de organisatie die er elk jaar weer in slaagt om verder te bouwen op de vorige editie en het festival zo verder laat groeien.

De naam Dynamo klinkt natuurlijk als een klok in de internationale wereld en die reputatie wordt alle eer aangedaan. En het publiek volgt, want zaterdag mocht het bordje ‘sold out’ bovengehaald worden, wat dus betekent dat er 10.000 bezoekers waren. Dat is altijd fijn voor een organisatie, al bekennen we dat het dan toch iets te druk vinden, met iets minder adem- en beweegruimte.

De indeling van vorig jaar werd grotendeels aangehouden: de Market, met een uitgebreid aanbod aan heavy en funny merchandise, zat volledig in de overdekte hal achter het Ijssportcentrum. Hierdoor kan de buitenruimte aan de zijkant volledig ingenomen worden door food- en drankstanden en veel extra tafels en zitbanken, waar je ook even wat afstand van het lawaai binnen kon nemen. Absoluut top: de waterpunten waar je gratis een flesje mocht vullen, dat was welgekomen bij de hoge temperaturen (vooral op vrijdag).

Op zaterdag was het door de drukte wel soms moeilijk om te navigeren, omdat de lange wachtrijen ook de doorgang verhinderden. Ook ‘binnen’ waren er extra zitplaatsen voorzien en dat werd duidelijk in dank afgenomen. In combinatie met de tribune waren er zo toch heel wat opties om even te rusten. De VIP-deck, die een beetje de afscheiding vormt tussen de twee podia, is blijkbaar te klein geworden, dus werd er rechts vooraan zelfs een extra VIP-zone toegevoegd.

Ook in deze periode van de zomer zijn er verschillende heavy festivals in Europa en dat is natuurlijk interessant voor alle betrokken partijen. Dynamo Metalfest wist ook weer een fijne en gevarieerde affiche samen te stellen. Voor ons is het, een week na Alcatraz, altijd interessant omdat we voor sommige bands een herkansing krijgen omdat we ze week voordien niet konden zien. Andere bands zien we graag opnieuw aan het werk in de hoop dat ze het even goed of zelfs beter doen en soms zie je dat het tijdstip en het podium daar ook een rol in speelt. Wij genoten het meest van Amorphis en Helloween op vrijdag, Castle Rat, Primus en Lamb Of God op zaterdag en Ronker, Urne, Testament en Sanguisugabogg op zondag.

Opvallend in vergelijking met andere jaren is dat er nog geen namen werden aangekondigd voor 2027. Dat is tegenwoordig standaard bij vele festivals en ook Dynamo Metalfest deed dit de voorbije jaren. We hoorden iets waaien dat dit mogelijk te maken heeft met onzekerheid over de locatie. Het Ijssportcentrum zou eindelijk afgebroken worden omdat dit al jaren de bedoeling is en het is niet duidelijk of het festival volgend jaar hier nog door kan gaan. Het goede nieuws is dat er nog volop onderhandeld zou worden en dat het festival zeker zal doorgaan, op deze of een andere locatie. Wij hopen er in 2027 alvast opnieuw bij te zijn!  

Vrijdag 14 augustus 2026

Deze eerste, bloedhete dag stond vooral in het teken van Helloween, maar ook Amorphis maakte een hele goede beurt. De progressieve, melodieuze metal met onder andere folk-invloeden van tegenwoordig staat natuurlijk al redelijk veraf van de stevigere death metalroots. Voor de fans uit de jaren 90 komt alleen ‘Black Winter Day’ voorbij, voor de rest ligt de nadruk vooral op de meest recente albums. Maar de prestatie van vandaag zal zeker mensen verrast en overtuigd hebben!

Verder misten we om diverse redenen Revocation, Destruction en Thy Art Is Murder. Maar Helloween toonde even waarom de band zo lang meedraait. De Duitse band viert al sinds eind vorig jaar zijn 40-jarig bestaan met een uitgebreide wereldtournee. Verschillende continenten kwamen al aan bod en hier staat dus een geoliede machine, die 2 uur lang een sterk staaltje power, speed en heavy metal aflevert. Met de twee zangers, Kiske en Deris, die een zeer hoog niveau halen en een strakke band, sound en productie en de helft van de setlist die bestaat uit nummers van de Keepers Of The Seven Keys-albums was het een echt feest voor de fans.

Zaterdag 15 augustus 2026

De weergoden zijn ons gunstig gezind op de tweede dag. Na het puffen en zweten op dag 1, schuiven vandaag de wolken voor de zon en er valt zelfs een beetje regen. Dat alles zorgt voor aangename temperaturen en zuurstof in de lucht in plaats van alleen maar zand en stof.

The Cost kan uitpakken met een stevige claim to fame, want in hun gelederen vinden we drummer El Estepario Siberiano. Voor wie de man niet kent: hij is bekend als content creator op diverse sociale media en een attractie op zich. Met armen als boomstronken en soepele en razendsnelle polsen past hij prima bij de complexe, jazzy en proggy metal die hij met zijn 2 kompanen brengt. De melodieuze, emotionele zang, die ons al eens aan Thrice doet denken, houdt het licht verteerbaar.

Back to the future: Tailgunner moet met de DeLorean rechtstreeks uit de jaren 80 het podium op geflitst zijn. Big hair, spandex broeken, leren vestjes en old school, heavy metal met veel energie en tempo. We horen vooral invloeden van Iron Maiden en bij uitbreiding de hele N.W.O.B.H.M.

Fit For An Autopsy draait intussen ook al een tijdje mee en heeft zich best veel naam en faam bij elkaar gespeeld met stevige deathcore. Niks mis met de prestatie van de band uit New Jersey maar ook een genre dat ons persoonlijk niet raakt. Na enkele nummers van op afstand houden we het dus voor bekeken.

Nee, dan liever Necrot. Het trio doet niet moeilijk: smerige, old school death metal. Toch schuilt er hier en daar een beetje melodie en regelmatig een lekkere groove in, waardoor het geheel best wel lekker wegluistert.

Thrash metal is hier kind aan huis. Het hoeft niet te verrassen dat ook de heren van Overkill hier niet voor de eerste keer mogen aantreden. De thrash metal met punk- en Motörheadinvloeden heeft een trouwe schare fans opgebouwd doorheen de jaren. Je moet wel houden van die schelle, scherpe, hoge stem.

Dan is het tijd voor een blokje metalcore, met twee bands die in dat genre opereren. Eerst is er Employed To Serve, female-fronted uit Engeland. Ze mixen melodieuze death metal, met punk/hardcore-invloeden en naar verluidt ook wat chaotische mathcore, maar dat laatste horen we niet echt terug. Het is best melodieus en gepolijst, maar gelukkig niet overdreven. De zangeres zorgt voor de screams en stevige vocalen, terwijl een van de gitaristen voor de melodieuze zang zorgt.

Bleed From Within stond hier 3 jaar geleden ook al, toen nog als opener op de Main Stage. De sympathieke metalcore band werd met plezier opnieuw uitgenodigd. Met een mix van melodieuze death metal, veel groove en zowel agressieve passages als catchy hooks weten deze Schotten fans aan zich te binden.

Het gaat hard voor Castle Rat sinds de release van het album ‘The Bestiary’ vorig jaar. Medieval Fantasy Doom Metal, zo wordt dit beestje vaak omschreven: een mix van doom en heavy metal, met vooral invloeden van Black Sabbath, Dio, Witchfinder General en, zeker qua zang, Jefferson Airplane. Ze brengen een soort middeleeuws fantasy theater, waar bandleden de rol aannemen van The Count (gitaar), The Plague Doctor (bas) en The Druid (drum), onder leiding van de zeer bevallige, opvallende verschijning The Rat Queen. Dat is het karakter van Riley Pinkerton, de zangeres/gitariste met felle, rosse krullen, opvallende make-up en een strakke outfit die zo uit Conan The Barbarian of Red Sonja kon komen. Ook de fraai gevormde The Rat Reaperess komt af en toe tevoorschijn om het verhaal uit te beelden. In open lucht en in het daglicht, dat past toch iets minder bij hen. Het viertal is door de vele shows echter duidelijk gegroeid als live band en klinkt strakker en met meer power dan pakweg een jaar geleden en kon daarmee veel volk lokken en geboeid houden. Het wordt wel stilaan tijd voor een nieuw verhaal en een nieuwe show maar intussen declameren wij ‘All hail the rat queen’!

We draaien het volume ‘weird and wonderful’ nog veel verder naar boven. Primus is altijd en overal een buitenbeentje met eigenzinnige funk metal, al sinds het prille begin ruim 35 jaar geleden. Frontman Les draagt een opvallende outfit, inclusief bolhoed en grote zonnebril en een jasje met opvallende snit en ruitenpatroon. Wat de man allemaal aan geluid uit zijn excentrieke basgitaren (ook een 6-snarige fretloze en een elektrische upright bass) plukt, tokkelt en slapt, blijft ongelofelijk. De meest recente, fantastische single The Ol' Grizz had zeker zijn plaats in een set waar verder de old school fan aan zijn trekken kwam, met de nadruk op de albums uit de jaren 90. Uitschieters zijn Those Damned Blue-Collar Tweekers, Too Many Puppies, de cover Holy Diver waarvoor ze hun vriend Mark Osegueda (van Death Angel) uitgenodigd hadden, My Name Is Mud en Jerry Was A Racecar Driver. Primus sucks!

Je weet dat je bij Slaughter To Prevail de subtiliteit van een sloophamer mag verwachten. De deathcore van deze Russische band, die intussen naar de States is uitgeweken, gaat hard, harder, hardst! De extreem diepe keelklanken die Alex Terrible produceert hebben ervoor gezorgd dat de gemaskerde band snel populairder wordt en niet alleen groot in het eigen genre is geworden, maar een week eerder op Alcatraz zelfs nà Lamb Of God mocht aantreden op het grote podium. Het kost hen niet veel moeite om een enorme wall of death op gang te brengen.

Lamb of God als headliner, dat blijft toch de natuurlijke orde der dingen. De band is een van de leiders van de zogeheten New Wave Of American Heavy Metal die begin jaren 2000 opkwam en bewees vandaag opnieuw dat ze hier terecht op het hoogste schavot staan. De strakke mix van groove en thrash metal knalt er vanaf het openingstrio Ruin, Laid To Rest en Now You've Got Something to Die For meteen in. Op 8 verticale schermen die opgesteld zijn op het podium verschijnen coole visuals en Randy Blythe blijft natuurlijk een charismatische frontman. Met onder andere Walk With Me in Hell en afsluiter Redneck zetten de mannen een stevig uitroepteken achter dag 2!

Zondag 16 augustus 2026

CWFEN kreeg de eer om dag 3 af te trappen, maar het tijdstip in de voormiddag en in het daglicht werkte niet echt in hun voordeel. Het Schotse viertal brengt namelijk een zwartgallige mix van doom en gothic metal en new wave, waarbij de zangeres het meest de aandacht trekt. Ravenzwarte haren, een opvallende zwarte outfit, zwarte lijnen getekend op het gezicht en dramatische, galmende zang (en aan het einde zelfs enkele screams). Wij kunnen deze doom en gloom wel smaken.

Hyro The Hero is een Texaanse rapper die duidelijk veel inspiratie bij Rage Against The Machine vond. Hij draagt een hoofddoek à la Tupac en brengt tonnen energie mee, maar gelukkig staan er niet alleen beats op tape en bracht hij ook een live band met drum, bas en gitaar mee. Helaas kunnen we op geen enkel moment het charisma of de hooks van het grote voorbeeld ontwaren, maar ook het muzikale genie ontbreekt. Het klinkt allemaal redelijk stereotiep, zelfs de stukjes House Of Pain en Limp Bizkit in de set kunnen dit niet redden.

De snelst rijzende ster aan het firmament in ons land is zonder twijfel Ronker. Als onze noorderburen dit nog niet wisten, dan werden ze nu hardhandig wakker geschud door de Denderboys. Speednoise, dat is het zeer passende naamkaartje dat er aan gehangen wordt: een razende, piepende, energieke, krakende, schurende mix van noise, punk en speed en thrash metal. En dat overgoten met een ‘je m'en foutisme’ sausje van 'wij klinken en zien eruit zoals wij dat willen en wij hebben een black metal logo'. Geen franjes, geen filters, gewoon hard, eerlijk, vuil en chaotisch. Pure energie maar zeker met veel emotie, respect voor de organisatie en een boodschap. Want ook al knallen die pompende ritmesectie en 3 gitaren er keihard in, frontman Jasper weet een moeilijk en pijnlijk actueel topic als klimaatverandering mooi samen te vatten: ‘Willen we allemaal iets minder AI-posters maken, voor iets meer water voor onze kinderen?’. Dat er Twister in de moshpit (that was a first) gespeeld werd, was hilarisch en eigenlijk ook toepasselijk. RONK!

Kittie, de band rond de zussen Morgan en Mercedes Lander uit Canada, kwam begin jaren 2000 op in de volle nu metal hype. Het was het punt waarop er helaas kopieën van kopieën begonnen op te duiken waardoor wij ook stilaan de interesse in het genre verloren. Kittie was een van de bands die onze aandacht helaas nooit echt kon vatten, maar we waren nu best wel aangenaam verrast. De sound kende een evolutie van nu metal naar een groovy, alternatieve metalsound. De 4 dames zetten een goede prestatie neer, ook al kon de cleane zang ons niet overtuigen waar de screams dat  zeker wel deden. 

Dé ontdekking van het festival voor ons? Zonder twijfel Urne. Wij misten hun vorige Dynamo-passage en daar hebben we nu dik spijt van. Het Engelse viertal, met permanent boos kijkende zanger/bassist, maakt indruk met een uitgekiende, technisch onderlegde combinatie van progressieve en sludge metal, met hier en daar wat hardcore en thrash metal-elementen. We hoorden vooral een mix van Mastodon en Gojira, maar moesten ook al eens denken aan Opeth omdat ze het tempo en volume durven laten terugvallen, aan Meshuggah als ze ongelofelijk hard knallen, aan Baroness wanneer het tempo en de groove meer leunen op hardcore en punk roots en zelfs Metallica bij enkele thrashy riffs en melodieuze gitaarlijnen. 

Over Death Angel kunnen we eigenlijk niet meer al teveel vertellen. Niet omdat het niet goed was, integendeel zelfs, maar omdat de thrashers al zo lang mee gaan en graag geziene gasten zijn op Europese podia. We zagen eigenlijk ook nog geen enkele tegenvallende show van het vijftal en nummers als The Dream Calls For Blood, Evil Priest en Thrown To The Wolves gingen er weer vlotjes in.

Rond 200 Stab Wounds hangt er wel wat buzz als ‘de nieuwe lichting’ of ‘de redders van death metal’. Om eerlijk te zijn, zien en horen wij dat niet. Begrijp ons niet verkeerd, het is niet dat de band slecht klinkt maar we horen eigenlijk gewoon 13-in-een-dozijn lompe death metal. Ook een week eerder op Alcatraz wisten ze ons niet bij de ballen te grijpen.

Bij Soulfly weet je eigenlijk altijd wat je zal krijgen: moderne groove metal met brute riffs, Braziliaanse tribal-percussie en de kreten uit de strot van Max Cavalera. Zoals altijd was er ook veel energie op het podium en de coole visuals op het hele grote scherm achteraan waren absoluut een meerwaarde. En met nummers als Back to the Primitive, Prophecy of het obligate tribal drum intermezzo Bumba, is er helemaal niks mis. Al helemaal niet met Jumpdafuckup en Eye For An Eye. Maar zoals wel vaker klonk het toch allemaal wat modderig, waardoor de echte bom toch achterwege bleef voor ons. 

De progressieve, Oosters getinte doom metal van Lowen komt eigenlijk ook niet zo goed tot zijn recht in het daglicht. Dat houdt het Engelse viertal gelukkig niet tegen om een sterke set neer te zetten, waar er zowel ruimte is voor eerder trage en slepende als uptempo massages. Blikvanger is zonder twijfel zangeres Nina Saeidi, die als een soort hogepriesteres met een Oosters gewaad en rituele dolken op het podium staat. Ook in haar indrukwekkende, dramatische zang hoor je die Perzische invloeden terug en daardoor springt Lowen er hier wel mooi uit.

Nog meer thrash royalty met Testament! Achteraan het podium staat een opvallend groot skelet, maar vooraan zorgt de vijfkoppige band zoals gewoonlijk voor thrash metal met groove en melodie van de bovenste plank. We vinden dit gewoon een band die altijd een enorme cool uitstraalt, met halve Indiaan Chuck als zanger, meestergitarist Alex met witte stroef in zijn haren en straffe bassist Steve DiGiorgio. We zijn niet de enigen die enthousiast reageren, het lijkt ons dat we hier het meeste interactie met het publiek van de dag tot dan zien, vanaf opener Into The Pit over More Than Meets The Eye en afsluiters First Strike Is Deadly en Over the Wall.

Ook hiphop wist dit jaar als genre wat meer ruimte te claimen, want na Hyro zagen we Filth het genre combineren met deathcore. Een onverwachte combinatie en we kunnen een originele aanpak altijd wel waarderen. De wel hele brede zanger beschikt over een stevige strot en kan ook overweg met scherpe raps en die smerige vocals zijn wel nodig om bij de loodzware breakdowns overeind te blijven. Uiteindelijk klinkt het vooral als hele zware beatdown hardcore met slopende breaks en hier en daar wat hiphop beats en dat wordt toch al snel een beetje teveel van hetzelfde, ondanks de Limp Bizkit-cover Rollin’.

Ook Godsmack kwam naar boven in het begin van de jaren 2000 en slaagde erin met zijn mix van post grunge en nu metal enkele hits te scoren en best een groot publiek aan te boren. Het is een band die ons helaas zelden wist te bekoren en we vinden het altijd een beetje te generisch, te weinig origineel. We kunnen wel vaststellen dat er – typisch Amerikaans – veel energie en attitude op het podium te zien is en dat Straight Out Of Line en Awake gelukkig al snel voorbijkomen.

Dé verrassing van de dag was zeker Sanguisugabogg. Een week eerder zagen we ze op Alcatraz vroeg in de namiddag in een tent en het was zeker in orde, maar ook niet meer dan dat. We waren niet voorbereid op hoeveel beter en harder de primal, lompe, stampende en vuile death metal hier vandaag tot zijn recht zou komen. Vanaf de start gaat het razend hard en het klinkt ultrabruut, met weinig nuances in de sound waardoor het soms bijna naar grindcore neigt. Het gaat er op én voor het podium zeer heftig aan toe en niet alleen muzikaal voelen we een soort hardcore vibe. De zanger nodigt het publiek immers uit om de barrière te kruisen en dat zorgt voor een eindeloze stroom aan crowdsurfers. Waanzinnig hard.

Met In Flames speel je als organisatie altijd op safe, en dat bedoelen we als compliment. De Zweden (nu ja, nog maar de helft van de band is effectief Zweeds) hebben veel fans, dat zagen we ook aan het aantal t-shirts in het publiek, en leveren altijd een uitstekende prestatie af. Twee jaar geleden stonden ze hier ook al, in 2025 waren ze headliner op het South Of Heaven-festival en dus scoren ze vandaag een NL-hattrick. We durven zelf al eens uit het oog te verliezen dat de eerste klassieke albums met de typische Gothenburg-sound uitkwamen tot het jaar 2000, daarna kwam de switch van melodieuze death metal naar modernere, groovy, catchy metal. De nadruk ligt dan ook vooral op recentere albums. We zien opnieuw coole visuals, lampen, kabels en effecten, ook op de schermen naast het podium en een show die weer helemaal klopte.

Rev: Joris Smeets

Pics: Istvan Bruggen

Judas Priest

12/08/2026, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Alcatraz Open Air

6-9/08/2026 – Sportcampus Lange Munte Kortrijk

Full photo reports here:

* Day 1 – Day 2 – Day 3 – Day 4

* The inmates & sfeer. Part 1

* The Inmates & sfeer. Part 2

Het stof van Alcatraz 2026 is letterlijk en figuurlijk gaan liggen, dus dat is het moment om even terug te blikken. Het was een hete, kurkdroge (die 3 regendruppels tellen echt niet mee!) maar opnieuw zeer geslaagde editie van het festival aan de Lange Munte. De goede organisatie en positieve reputatie zorgden er vorig jaar al voor dat op één dag het bordje ‘uitverkocht’ uitgehangen mocht worden, maar dit jaar was dat enkele dagen op voorhand al het geval voor het hele festival! Alles was uitverkocht, geen dag- of combiticket meer te krijgen, geen plaatsje meer vrij op de camping.

Je 4 dagen laten opsluiten met in totaal zo’n 75.000 mensen in een gevangenis, op de binnenplaats ongenadig geroosterd worden door de zon en voortdurend een bak teringlawaai over je heen krijgen? Wie had er ooit gedacht dat we ons zo gewillig laten opsluiten en afsluiten van de buitenwereld? Dat zegt eigenlijk genoeg. Toch vinden wij het prima dat de ambitie om nog groter te worden er niet is – die ruimte is er ook niet meer echt op deze locatie, denken we zo. De grote troef van Alcatraz is net dat het als middelgroot festival niet de nadelen van de grote mastodontfestivals heeft: toch nooit overdreven vol, gezellig en gemoedelijk, overzichtelijk en met telkens weer een straffe affiche en in vergelijking met andere festivals nog redelijk betaalbaar. Voor ons mag het iets minder druk zijn, maar het was ook nooit echt overdreven of vervelend.

De gekende elementen die het festival geliefd maken, bleven ook nu weer overeind: ruim 120 straffe bands op 4 podia waarvan ongeveer 20 procent Belgische bands, steeds populairder en talrijker wordende DJ’s in El Presidio, vriendelijke crew, de aankleding en telkens weer iets verdere uitwerking van het Alcatraz-gevangenisthema, de tribune met daarachter de VIP-sectie, de Market met een fijn aanbod van allerhande merchandise, de theatrale randanimatie en een uitgebreide selectie aan lekker eten en drinken. Het grote podium, de Prison-stage heeft een enorme coole uitstraling, met de torens als cell blocks en de slogans op de muren zoals ‘Inmates forever’, ‘Born to be loud’, ‘Riffs over rules’ en ‘No escape just metal’. Als ’s avonds de ‘vuurkorven’ op de prison walls aangaan, ziet het er telkens weer verrekte cool uit.

Zelf verbleven we niet op de camping of glamping, maar we hoorden eigenlijk weinig opmerkingen. Wel dat het op verschillende vlakken toch opmerkelijk vlotter liep dan vorig jaar. Uiteraard kon je op het terrein je hart ophalen aan de vele eet- en drankstanden, met ruime keuzes voor iedereen. Boven de bars hing ‘Drink more beer’ en dat advies werd alvast weer gretig opgevolgd. Ook de extra old school tattoo designs die boven de bars hingen, konden onze goedkeuring wegdragen. Absoluut pluspunt: opnieuw extra plekken om te zitten, vaak zelfs in de schaduw – dat bleek absoluut nodig te zijn. Het was immers heet op zaterdag en zondag, maar je kreeg wél gratis water aan de togen tijdens de heetste uren. De stofwolken werden trouwens ook mooi gecounterd door op druk begane doorgangen een dikke laag boomschors te strooien, een hulpmiddel dat we tot nu altijd gebruikt zagen wanneer het regenachtig en zompig is op een festivalweide.

Wel een grote vernieuwing dit jaar was de overstap naar cashless. In plaats van tokens aan te kopen, kon je het festivalbandje opladen met ‘chains’ door de QR-code te scannen. Kijk, we zijn wat dat betreft zelf eerder old school en verkiezen de ouderwetse bonnetjes, maar we moeten mee evolueren. Er waren waarschijnlijk wel wat mensen bij wij het niet allemaal meteen vlekkeloos liep, maar over het algemeen ging het toch erg vlot. Er was zelfs gedacht aan een ‘groepskaart’ om tegemoet te komen aan de klachten die je vaak hoort over dat cashless verhaal, waar je niet meer even een bonnetje kan meegeven aan degene die drank gaat halen. Wie achteraf nog ‘chains’ over had, kon gewoon een terugbetaling aanvragen.

De valse noot rond de Prison Yard was dan ook niet te vinden bij de bars of de gekende signeerstand, de Aardschok-stand of de Rock Tribune-booth, maar wel bij de Monster Cocktail Bar, die zich daar tussenin gewurmd had. Zelden zo weinig rock ‘n’ roll vibe aan de voor- en achterkant van deze stand gezien, ze voelden zich precies niet thuis tussen de metalheads, maar dat is een persoonlijk aanvoelen. Hoe anders was dat bij de ‘randanimatie’ met een postapocalyptische Mad Max meets Hellfire meets BDSM vibe, met allerlei voertuigen, camouflage, uitbundige make-up en zotte outfits aan en rond het Fire Bird-podium, waar weer letterlijk vuur gespuwd werd. Uiteraard zagen we ook Officer Nice weer over het terrein marcheren, met zijn kliek Wardens in strakke leren pakjes die een feest voor het oog waren.

Het festival had dit jaar zelfs merchandise op maat van de 4 podia en El Presidio-bar in de aanbieding, er was meer keuze dan ooit tevoren in de El Hongo store. De Presidio had er trouwens ook nog een verdieping bij gekregen, het succes van deze bar blijft ons verbazen. Hoofdsponsor Safety Jogger zorgde voor een nieuwe attractie aan hun Prison Guard Tower: een death ride. Dat soort fratsen laat ons eerlijk gezegd koud, maar we zagen tot ’s avonds laat vaak mensen boven ons hoofd  zoeven dus er is duidelijk wel een publiek voor.  

Bij een festival zijn helaas altijd wijzigingen door onvoorziene omstandigheden, zoals bands die (dreigen) te laat (te) komen of moeten afzeggen omwille van medische redenen. Daar ontkwam Alcatraz dit jaar ook niet, zowel op voorhand als tijdens het festival zelf. Er was wel wat gemor toen Divided en Mushroomhead plots van plaats wisselden en velen daardoor die laatste gemist hebben omdat dit niet voldoende gecommuniceerd werd.

Over het algemeen kan je er wel van uitgaan dat de organisatie de affiche vakkundig in elkaar puzzelt en het is een moeilijke klus, maar hier en daar was het wel ongelukkig qua tijd en plaats of bands die grotendeels in dezelfde vijver vissen en tegenover elkaar geprogrammeerd stonden. De donkere EBM meets industrial van Combichrist in volle namiddagzon op de Prison Stage? Modder tegelijk met Monolord? De occulte rock van Coven en de industrial van Health in The Swamp? Hatebreed en Municipal Waste tegelijk? Maar goed, kiezen is altijd verliezen.

Of je nu liefhebber bent van classic, hard of glam rock, thrash, power, heavy, death, doom, black, prog, nu, industrial, alternative, stoner, sludge of post metal, punk, hardcore, metalcore, grindcore of deathcore: er was voor ieder wat wils! De absolute uitschieters die we zelf aan het werk zagen, waren Igorrr, Primus en Lamb Of God, wat een shows! Ook Combichrist, Monolord, Health en Amenra op vrijdag, Your Highness, Biohazard, Hatebreed, Testament en Orbit Culture op zaterdag en Turpentine Valley, Hemelbestormer en Animals As Leaders op zondag maakten een uitstekende indruk. We hoorden ook andere erg lovende commentaren over Sacred Reich, Channel Zero, Psychonaut, Ronker, Castle Rat, Creeper, Alcest, Misþyrming & Nergal, Paleface Swiss.

Op de eerste festivaldag werd al een hele lading namen voor volgend jaar gelost en intussen zijn er al tickets te koop. Met namen als Mercyful Fate, Europe, Cavalera, Halestorm, HammerFall, DevilDriver, Madball en Nile weet je nu al dat je er volgend jaar toch gewoon bij wil zijn?

Rev: JS & TV

Pics: Steven T’joen

Opeth

30/07/2026 - Olt Rivierenhof, Antwerpen

Full photo report here! 

Het prachtige decor van het park in Provinciaal domein Rivierenhof en het sfeervolle openluchttheater, aangename temperaturen zonder loden hitte of brandende zon en de meesters van de progressieve metal: alle elementen waren aanwezig voor een zeer geslaagde concertavond! Het was dan ook op een haar na uitverkocht en dat uitte zich op voorhand al aan het Kasteel waar het terras vol zat met fans in zwarte bandshirts. Eens de deuren van het OLT zelf openden, stond er dan ook een hele lange rij aan te schuiven maar dat was het allemaal dubbel en dik waard. Voorprogramma Hällas was niet veel meer dan een hapje op voorhand maar de heren van Opeth bewezen exact 2 uur lang dat ze als live-band helemaal aan de top van het genre staan.

HÄLLAS draait intussen toch ook al 15 jaar mee en je moet wel iets in je mars hebben op mee op pad te mogen gaan met de headliners. Toch was het voor ons de eerste kennismaking met dit Zweedse gezelschap, dat met zijn opvallende outfits zo uit de jaren 70 leek weggelopen. Muzikaal bewegen ze  zich tussen hard rock en heavy metal met een progressieve toets en op papier klonk dat allemaal veelbelovend. In de praktijk viel het zeker niet tegen, want het luisterde op zich wel lekker weg en we moesten vooral aan Uriah Heep denken. Het bleef alleen nooit echt hangen, kon niet de aandacht naar zich toe trekken en werd daardoor helaas niet meer dan achtergrond, terwijl de concertgangers gezellig keuvelden, (oude) vrienden ontmoetten en een drankje haalden.

We zouden het je vergeven als je soms een beetje schamper doet over OPETH en bijna arrogant hen zou links laten liggen. We betrappen er namelijk onszelf soms op. Niet omdat de band rond Mikael Åkerfeldt niet indrukwekkend zou zijn, maar nét omdat ze altijd top zijn. Ook al weet je elke keer wat je zal krijgen, toch kunnen we ons geen enkel concert van het Zweedse vijftal herinneren dat niet indrukwekkend was.

De technisch onderlegde death metal die verrijkt wordt met progressieve en rustigere, folky passages. De stevige grunt maar ook prachtige, warme stem van Mikael. Zijn vier kompanen die alles al even makkelijk doen lijken als hun aanvoerder. De heerlijke, droge humor en interacties met het publiek van de frontman. Serieus, als hij ooit besluit als komiek op tour te gaan, dan zitten we ook op de eerste rij. Hij grapte bijvoorbeeld wat we vonden van Hällas en voegde eraan toe ‘dat ze hen gevonden hadden in Stonehenge’! En toen hij vertelde welke vinylplaten hij die middag gekocht had en iemand in het publiek hem toeriep dat hij daarmee aantoonde dat hij oud aan het worden was, kreeg die meteen een droge ‘ik luisterde al naar Morbid Angel voor jou’ rond de oren.

Bij een band met inmiddels 36 jaren en 14 albums op de teller, kan je altijd discussiëren over en voorkeuren hebben voor de setlist. Hoewel de tour dezelfde titel draagt als het laatste album ‘The Last Will and Testament’, kregen we daar toch maar 3 nummers (§1, §7 en §3) uit te horen. De 9 andere nummers kwamen uit 9 verschillende albums, waarmee toch het grootste deel van de discografie vanaf het album ‘Still Life’ mooi aan bod kwam. Toen Opeth om stipt 23.00 uur afsloot, hadden we exact 2 uur aan fantastische nummers te horen gekregen, waarbij voor ons ‘The Grand Conjuration’, ‘§3’, ‘The Drapery Falls’ en uiteraard bisnummer ‘Deliverance’ er nog bovenuit staken.

Grote klasse!

Pics: Lise Leynen

Review: Joris Smeets

Twenty years and 10 albums into one of the most successful hard rock careers of the modern era, Five Finger Death Punch today released Legacy, the record the band regards as the definitive statement of everything they are

Founding guitarist  Zoltan Bathory left no doubt about where Legacy stands in the band's catalog: "This album is our loud and clear answer to the question of whether a band can stay true to the signature sound that has become the soundtrack to millions of fans' daily lives and still write something new and exciting. Legacy is an absolute monster, an unapologetic monument to how far we've come, and a clear signal that we're not even thinking about slowing down. If you asked me to pick the one record that best represents the essence of this band, I would hand you this one".

Alongside the album, the band today unleashes new song "Nails In The Coffin". Bathory offered his perspective on the track: "Ivan never defines the meaning of his lyrics. He doesn't want to rob the fans of their own interpretation, so a song means whatever it's supposed to mean to each listener. That's by design, and I love that about him. But to me, 'Nails In The Coffin' is about burying the things that tried to bury us. Every doubt, every prediction that we wouldn't last, every catastrophe that was supposed to be the last nail in our coffin. 20 years later, we are still here and we're the ones holding the hammer."

Five Finger Death Punch are currently on the first leg of the 20th Anniversary World Tour which takes the band all across North America with special guest Cody Jinks and Eva Under Fire before hitting arenas in the UK/EU with Lamb Of God and Bleed From Within in early 2027. The 20th Anniversary World Tour is both a celebration and a statement, honoring the band's journey from their 2005 formation and release of their debut album, The Way Of The Fist, in 2007 to global arena headliners. The tour will showcase material from the new album, alongside classic anthems and #1 hits that defined the past two decades.

In addition to celebrating two decades of music, the band is once again using its platform to give back. Long recognized as one of the most charitable bands in rock, Five Finger Death Punch has spent decades giving back to various causes, including U.S. military veterans and first responders and their families. In 2026, the band is continuing that tradition by supporting Team USA and aligning with the upcoming Olympic and Paralympic Games being held on American soil in Los Angeles in 2028.

Zoltan Bathory has selected USA Judo, the National Governing Body for Judo in the U.S., as his beneficiary, while vocalist Ivan Moody will direct his contribution to the USA Cycling BMX Racing & BMX Freestyle teams. "Our athletes are competing against nations with fully funded teams, while U.S. teams rely almost exclusively on private donations and sponsorships. We believe supporting Team USA is both patriotic and necessary, especially with the Olympic and Paralympic Games coming home in 2028" vocalist Ivan Moody added "These athletes represent the best of who we are. Dedication, sacrifice, discipline. If we can help level the playing field even a little, we're all in".

07/02/2027 - Amsterdam (NL) AFAS Arena

08/02/2027 - Brussels (BE) Vorst National

Dour Festival

19/07/2026 – Dour

Amenra - Interpol- Pendulum - Sean Paul - High-Vis - Eosine and many more...

Full photo report here!

Pics: Gino Verhaeghe

SJOCK 50

10, 11 en 12 JULI 2026 @ GIERLE

- Full photo report Zaterdag

- Full photo report Zondag

Een halve eeuw oud en toch springlevend? Dat kan alleen maar het Sjock-festival in de niet-zo-stille-Kempen zijn! 50 jaar lang een middelgroot, alternatief festival blijven organiseren in een land waar we rijk bedeeld zijn wat festivals betreft: hulde en een diepe buiging voor de organisatie die dat klaar krijgt. Meer zelfs, die daarmee absolute wereldsterren en -hits naar de verdorde, stoffige grasvlakten van Poeyelheide wisten te halen. Dat doen ze nooit alleen, want zowel de artiesten als de organisatoren zelf benadrukken dat ze dit mee te danken hebben aan de vriendelijke vrijwilligers en de trouwe schare bezoekers die, dixit gitaarheld Cedric Maes, ‘ook naar een of ander groter kutfestival hadden kunnen gaan’.

De hittegolven die Europa al wekenlang in de ban houden, zorgden voor 3 broeierig hete dagen met parelende hoofden en glinsterende armen van het zweet waar er geschuild werd voor de blakende zon tussen bomen en onder tentzeilen. Het was dus een kwestie van goed hydrateren maar dat leren ze in de Kempen gelukkig van jongs af aan! Zo bleef er toch veel energie over om te geven aan de weer talrijke uitstekende bands. Alle slogans van het festival werden weer waargemaakt: dit IS ‘ons rock ‘n’ roll hoogtepunt van het jaar’, het gaat vaak over ‘snelheid en kracht’ en ‘rock ‘n’ roll is hier om te blijven’.

Voor deze speciale jubileumeditie pakte Sjock uit met een affiche tjokvol grote namen en ‘speciallekes’, die bijwijlen zorgden voor wildenthousiaste, luid meegebrulde klassiekers van artiesten die vaak ook al vele jaren op de teller hebben staan. Het was dus een ode aan 50 jaar geschiedenis van rock ‘n’ roll in de brede zin, met natuurlijk ook weer veel aandacht voor een brede waaier aan muzikale genres zoals rockabilly, garagerock, punk, punkrock en hardcore, maar ook country and western, honky tonk, blues, surf, ska en zelfs cumbia en mariachi! Opvallend was dat die ‘andere’ genres, die normaal vooral in de Titty Twister-tent hun plek vinden, dit jaar vaak naar de Bang Bang Stage uitweken of zelfs de Main Stage innamen, omdat er gewoonweg te veel grote namen een plekje moesten krijgen.

Dag 1 op vrijdag stond voor velen helaas in het teken van de verloren WK-voetbalwedstrijd van de Rode Duivels tegen Spanje en daardoor misten ook wij JD McPherson en The Lords Of Altamont, maar Mariachi El Bronx tekende daarvoor al voor een eerste absoluut hoogtepunt en Chris Isaak toonde zich erna een hele grote meneer. Op dag 2 genoten we het meest van Bob Log III, The Datsuns, The Bronx, The Kids en Southern Culture On The Skids. En hoewel zondag in het teken stond van de ‘Queen of Rock 'n' Roll’ Joan Jett and the Blackhearts, bleek het toch eerder een klein kroontje te zijn - het was Mike McColgan die zich tot koning van de slotdag kroonde met eerst Street Dogs en ’s avonds zijn Bomb Squad. Ook Sjock's Rendez-vous band, Angry Zeta, The Paranoiacs en Los Skarnales bezorgden ons een energieopstoot en een brede smile.

Het lijkt ons evident dat de organisatie voor deze 50-jaar-jubiluem-line-up serieus diep in de portemonnee en misschien wel de reserves heeft moeten tasten. Dan zijn er volgend jaar misschien minder ‘grote namen’ maar dat maakt eigenlijk geen zier uit. Er staan immers elk jaar weer oude en nieuwe parels om te ontdekken en we hopen dat het publiek van Sjock volgend jaar weer trouw zal komen meezingen, moshen, in circle pits lopen, skanken, swingen en rock ‘n’ rollen, maar ook flink doordrinken, het zotteke uithangen en gewoonweg een zalig weekend beleven.

VRIJDAG 10 JULI

Minko (Main Stage) is ideaal als starter bij dit warme zonnige weer met een fijne mix van rhythm and blues, country, soul en rock 'n' roll.

Met Mariachi El Bronx (Main Stage) kregen we meteen een van onze persoonlijke hoogtepunten! Dit is eigenlijk een zijproject of alter ego van The Bronx, waarbij 4 van de 5 leden hier versterking krijgen van 4 andere muzikanten en zalige, échte Mariachi muziek maken. De 8 dragen een typisch, statige kostuum en brengen met allerhande formaten van snaarinstrumenten, percussie, trompetten en viool catchy nummers als 48 Roses, Cell Mates en Revolution Girls. In deze formatie is het een eerste keer, maar de band komt al lang op Sjock en noemt het ook een festival voor muziekliefhebbers zonder influencers in zicht. Met de fijne boodschap: ‘en als je een influencer ziet, klop die dan maar in elkaar’. Een band naar ons hart!

De zeer bevallige, kleine zangeres Emily Nenni (Titty Twister) brengt met haar band heel innemende honky tonk – inclusief lapsteel gitaar – met country, soul en Southern invloeden, die wel iets teveel in hetzelfde gezapige tempo blijft hangen.

Voor één keer moet de muziek schuiven, want België speelt niet vaak een kwartfinale op een wereldkampioenschap voetbal. Op groot scherm maar zonder geluid staan we met honderden op elkaar gepakt, met wanhoop bij het eerste doelpunt van Spanje, euforie bij de gelijkmaker van de Rode Duivels, gevloek op spelers die zwak spelen en mogen blijven staan (Doku, kuch kuch), bezorgdheid bij wissels en uiteindelijk de grandioze ontgoocheling bij het winnende doelpunt van La Roja.

Gelukkig staat er met Chris Isaak (Main Stage) een klepper van internationaal formaat klaar om de aandacht op te eisen. De man staat zelf strak in het pak en wordt gesteund door een ervaren band die klassieke rock ‘n’ roll verrijkt met invloeden uit country. De grootste hits leunen echter op een smeulende mix van blues, surf en pop en dat zorgt voor een gevarieerde set. Al snel in de set volgt het luid meegebrulde Wicked Game, een onverwoestbare klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek die voor collectief kippenvel zorgt. Met covers van Pretty Woman en Can’t Help Falling in Love en topnummers als Blue Hotel en Baby Did A Bad Bad Thing blijkt dit een uitstekende headlinershow.

ZATERDAG 11 JULI

Bands van Down Under die het gaspedaal helemaal induwen, zijn altijd welkom op Sjock. Straight Arrows (Main) brengt catchy punkrock á la Ramones, met garage en een beetje psychedelische invloeden en vaak met 3 gezongen.

Bob Log III (Titty Twister) lijkt met zijn pak en motorhelm op een stuntman, maar hij is een band op zichzelf. Hij tokkelt en slidet op zijn gitaar, bedient drum met zijn voeten en zingt in de microfoon die onder zijn helm gemonteerd is. Er zit veel vervorming op zijn stem en in combinatie met de ritmes en intensiteit van punk klinkt de swampy bluesrock heerlijk vuil en soms wat rommelig. Seasick Steve on steroids, of zoiets?

We zagen The Datsuns (Main Stage) de voorbije jaren al enkele keren en dat was telkens een feest van energieke, stampende 70’s rock ‘n’ roll. De gitaristen en bassist laten de lange haren wapperen in de wind en razen door, met uiteraard ook plaats voor de hit MF from Hell.

The Courettes (Titty Twister), dat is een garage rock koppel dat zijn zwart-wit look naadfijn in orde heeft: hij aan witte drums en zang, gekleed in een zwart pak en bijhorend halsdoek en petje, zij bespeelt een zwart-witte gitaar en zingt, gekleed in zwart-witte jurk en boots met een witte strook in haar zwarte haren. Het luistert wel lekker weg maar echt vasthaken? Nee, dat doet het niet.

The Bronx (Main Stage) was hier al vaker van de partij met zijn hardcore punk rock ‘n’ roll. Zanger Matt, die er door zijn lachje toch altijd als een ondeugende sloeber uitziet, durft de vinger op de wonde te leggen: dit is niet het festival voor de jonge mensen, maar Sjock is zoals in de spiegel kijken en beseffen dat we samen ouder geworden zijn. Maar de kleinere festivals zoals deze, dat is wel waar het hart van de muziek ligt! Dat houdt hem zeker niet tegen om interactie te zoeken en het publiek in gang te krijgen en dat is niet al te moeilijk bij deze stampers.

Met Jon Spencer (Titty Twister) staat er een grote naam eigenlijk al verrassend vroeg op het schema en dat lokt opvallend veel volk in en rond de tent. Een piekfijn uitgedoste gentleman naast het podium, maar met zijn 2 kompanen brengt hij vuile, noisy bluesrock.

Laat je niet verrassen door Volare als intro, want SONS (Main Stage) knalt er meteen goed in met Do My Thing, dat het terecht goed doet op de radio. Zeer fijne, catchy, garage punk rock die het nog veel verder kan schoppen. 

Deke Dickerson & The Whippersnappers (Bang Bang Stage), gekleed in blauw pak en cowboyhoed, en zijn drummer, gitarist en contrabassist in old timey outfits die helemaal bij de muziek passen, brengen een uitgekiende, muzikale hutsepot. We horen country en honky tonk met invloeden uit surf, blues en vooral rockabilly.

50 jaar Sjock, 50 jaar The Kids (Titty Twister), dat is dubbel feest! Vanaf de eerste minuut zit het er boenk op: het viertal bewijst dat leeftijd ook maar gewoon een nummer is. Dat The Kids invloedrijk  maar ook vandaag nog relevant zijn, bewijzen ze met hun stevige maar altijd catchy punk. Met een heerlijke sound alleen kom je nergens, het zijn de songs die het hem doen en daarvan hebben deze punkers er in overvloed. Bloody Belgium, There Will Be No Next Time, de cover If The Kids Are United, Fascist Cops en Do You Love the Nazis worden allemaal uit volle borst meegebruld en krijgen zeer veel en luid applaus.

Osees (Main Stage) is een zeer productieve, gerespecteerde band die met 2 drummers, een gitarist, een bassist, een keyboardspeler en backing vocaliste een atypische line-up heeft. Ze brengen psychedelische garage rock die niet echt geschikt is voor de casual luisteraar, je moet je er echt in onderdompelen

Dan liever Surfer Joe (Bang Bang Stage), die samen met zijn drummer en bassist dezelfde strakke outfit draagt: wit hemd, zwarte strik en rode jas met zwarte randen. Het lijkt een beetje alsof ze in een casino werken, maar iedereen wint met de heerlijke surf die past bij dit zwoele weer.

Southern Culture On The Skids (Titty Twister) draait ook al ruim 30 jaar mee en het trio heeft een herkenbare eigen stijl ontwikkeld met invloeden uit rock ‘n’ roll, surf, folk, garage rock, blues en country. Camel Walk was een alternatief hitje halverwege de jaren 90 en een hele hoop dames mogen hierbij mee op het podium dansen.

Met Cock Sparrer (Main Stage) komt een van de originele Britse Oi! en punk bands nog eens langs op Sjock. Voor de laatste keer? Dat is niet echt duidelijk, voorlopig lijkt de band nog door te gaan zolang de gezondheid het toelaat. Drie van de vijf heren op het podium zijn amper uit elkaar te herkennen als ‘elder skinheads’ maar hun energie is bewonderenswaardig. De sing-a-long’s volgen elkaar op.

Slacktone (Bang Bang Stage) is een zeer ervaren surfrock trio, dat zie je zo aan de heren. Maar dat hoor je ook, want het gaat nog lekker hard vooruit. Niet vernieuwend maar toch heel fris klinken ze, die old geezers. Totally rad, dude!

We bekennen dat The Ravenonettes (Titty Twister) eigenlijk altijd aan ons voorbij zijn gegaan. We wisten dus niet écht wat te verwachten, maar ‘een mix van noise pop, indie rock en rock ‘n’ roll’ kan dan ook vanalles zijn. De luide, noisy en zelfs bijna industriële aandoende sound door de nerveuze beats en ijle synths, die hadden we niet verwacht. Het is donker en we horen ook invloeden uit shoegaze. Stilaan klinken ook wat rockinvloeden door en slecht is het zeker niet, maar het voelt wel wat out of place hier.

The Toy Dolls (Main Stage), dat is nog een grote naam die al decennia lang meedraait. De catchy punkrock van het trio met groene en/of wilde, stekelige haren, is redelijk eenvoudig, maar gaat er wel in als zoete koek. Er wordt veel en luid meegezongen met nummers als Lambrusco Kid en uiteraard de cover van Nelly The Elephant. De heren zingen alledrie, spelen strak en huppelen energiek op de aanstekelijke ritmes en tonen zich zo een zeer entertainende headliner.

ZONDAG 12 JULI

We starten onze laatste dag met Sjock's Rendezvous Band (Main Stage), een soort all-star band met Cedric Maes (gitaar, zang), Kevin Maenen (bas) en Alessio Di Turi (drum) die we alle drie kennen van onder andere The Sore Losers, Peter van Elderen (gitaar, zang) van Peter Pan Speedrock en Steven Gillis (gitaar, zang) van Fifty Foot Combo. Ze spelen covers van bands die volgens hen op Sjock hadden moeten spelen en nodigen daarvoor ook nog een aantal gastmuzikanten en -zangers uit. Overkill (Motörhead), Where Eagles Dare (Misfits), I Put A Spell On You (CCR), Kick Out The Jams (MC5) en Green Machine (Kyuss) zijn enkele fijne songs die we te horen krijgen. 

Dit is de enige show op deze tour die Street Dogs (Titty Twister) speelt, verder spelen ze alleen als The Bomb Squad. Voor die gelegenheid is Rick Barton, originele gitarist van Dropkick Murphys, toegevoegd aan de band. Dit is street punk van de bovenste plank, met fingerpoints en sing-a-longs. . Toch is er ook ruimte voor Free, een emotioneel, folky nummer met akoestische gitaar en mondharmonica dat wordt opgedragen aan de overleden moeder van zanger Mike McColgan. Zalige show!

Cosmic Psycho's (Main Stage) deed zijn kunstje van toen ze hier in 2024 stonden gewoon nog eens over. Ze zien er eigenlijk een beetje uit als drie bompa’s die straks gaan vissen, maar deze Australische helden zetten wel weer een stevige performance neer die toont dat ze wel weg weten met stevige punk en rock ‘n’ roll die lekker overstuurd klinkt.    

Het Argentijnse viertal Angry Zeta (Bang Bang Stage) brengt met contrabas, percussie, banjo en gitaar een mix van folk en hillbilly country met opruiende ritmes en grappige teksten die door de verschillende bandleden afwisselend in Engels en Spaans gezongen worden. De laatste 2 nummers zijn goed om een volksfeest en/of een revolutie te doen uitbarsten!

Zeke (Titty Twister) geeft live een zekerheid: razende punkrock ‘n’ roll gespeeld door 4 ruige, ongewassen angry old men. Gashendel open en zie maar dat je kan volgen, alles gaat aan een ziedende vaart voorbij en tientallen korte nummers lopen in elkaar over.

De immer sympathieke Rafke Stevens, die steevast de bands op de Main Stage aankondigt, mag dat nu doen voor de reünie van zijn eigen band: The Paranoiacs. De heren zijn er sinds 2010 mee opgehouden maar vandaag brengen de broers Hans en Rafke de ‘Vlaamse Ramones’ nog eens terug voor deze jubileumeditie. Het vijftal blinkt uit in punkrock en garage rock met een hoog meezinggehalte, klinkt erg luid en stevig. Vanaf opener ‘I Wanna Be Loved’ krijgen ze die liefde ook van de’ iets oudere jongeren’ in het publiek en dat is absoluut verdiend.

Met Nick Olivieri staat er bij Dwarves (Titty Twister) nog een hele grote naam op het podium. Deze band draait natuurlijk ook al lang mee en dus moet je hen niets meer leren over furieuze, high speed punk. 

L7 (Main Stage) werd in de jaren 80 in LA gevormd en het was toen echt nog niet vanzelfsprekend om iets te bereiken als band die bestond uit 4 vrouwen. Maar met hun compromisloze attitude en dito sound, die het midden hield tussen punk en grunge, konden ze meesurfen op de golf van succes voor allerhande alternatieve muziek begin jaren 90. Met enkele sterke albums en zelfs een dikke hit dwongen ze hun plek zelf af. Tegenwoordig zien de dames er wat gepolijster uit en we moeten helaas ook toegeven dat er wat minder scherpe kantjes en energie in de performance zaten. Dat neemt niet weg dat opener Andres, enthousiast meegezongen wereldhit Pretend You’re Dead, Shitlist en Fast and Frightening nog altijd fantastische nummers zijn.

Beste show van het weekend? Die eer moeten we waarschijnlijk geven aan Mike McColgan and the Bomb Squad (Titty Twister). Dezelfde 5-mansbezetting als bij Street Dogs, maar deze show staat volledig in het teken van het fenomenale debuutalbum van Dropkick Murphys, ‘Do Or Die’, dat de heren vandaag spelen. Zanger Mike en gitarist Rick waren mee verantwoordelijk voor die klassieker en betonen nu hun eer aan die fantastische nummers. Vanaf het doedelzakintro, door Firefighter Rob die doorheen de set af en toe komt opduiken en ook tin whistle speelt, en het moment dat de band invalt bij Do Or Die, is het één langgerekte feest van herkenning en sing-a-longs. Caught In A Jar, Memories Remain, het emotionele Far Away Coast dat voor kippenvel zorgt, Fightstarter Karaoke, Barroom Hero, de traditional Finnegan’s Wake, Boys On The Dock en Skinhead On The MBTA: het zijn allemaal kleppers in ons boekje. We delen hier een perfecte score uit.

Toch wel bucketlist materiaal, afstrepen dat we Joan Jett & the Blackhearts (Main Stage) live aan het werk kunnen zien. Dit is rock ‘n’ roll royalty. Was het contrast met de energie van het voorgaande te groot? Nee, na een tijdje moesten we toch vaststellen dat Joan Jett en haar band best wel lekker klonken maar dat de echte power ontbrak. De allerbeste zangeres is ze nooit geweest en dat stoort ook niet, haar stem had wel nog dat herkenbare rauwe maar klonk niet heel krachtig. Bij de iets mindere nummers klonk de eenvoudige punk/pop/rock daardoor wel wat saai. Gelukkig vielen al die bewaren wel snel weg bij fantastische nummers als Cherry Bomb, Do You Wanna Touch Me, You Drive Me Wild aan het begin van de set en het fantastische vierluik I Love Rock ‘n’ Roll, Crimson and Clover, I Hate Myself For Loving You en Bad Reputation aan het einde.

Wat een feest bij Los Skarnales (Titty Twister) uit Houston, Texas om deze editie van Sjock uit te zwaaien! Weer zo’n formidabele band die ik hier leer kennen en die blijkbaar al 30 jaar bestaat. Met 8 muzikanten, drum, bas, gitaar, toetsen, 2 blazers en 2 zangers (die ook af en toe percussie spelen), brengen ze een serieus rockend, swingend, soulvol geheel. Ska is de basis, gekruid met andere genres zoals reggae, rockabilly, punkrock en…cumbia. Het gaat vooruit met een ongelofelijke, opzwepende energie en we komen oren en ogen tekort. Het ideale pepmiddel om na 3 vermoeiende dagen met een grote glimlach ‘bedankt en tot volgend jaar’ te zeggen.

Pics: Lise Lynen

Rev: Joris Smeets

Rock Zottegem

10-11-12 Juli 2026, Zottegem

-Full photo report Day 1

-Full photo report Day 2

-Full photo report Day 3

Rock Zottegem 2026 bewees opnieuw waarom het festival een vaste waarde is binnen de Belgische festivalzomer. Ondanks de onverwachte annulering van headliner Neil Young, wist de organisatie het programma sterk te herpakken met Snow Patrol als vervanger. Die zorgde voor een sfeervolle afsluiter op vrijdag en liet zien dat Rock Zottegem ook bij tegenslagen een kwalitatieve affiche kan neerzetten.

De line-up bood een gevarieerde mix van internationale namen en Belgische topacts. Met optredens van onder meer dEUS, Kraftwerk, Channel Zero, Steel Panther, Clouseau, Pommelien Thijs, Sylvie Kreusch en Portland was er voor vrijwel elke muziekliefhebber iets te beleven. Die brede programmering blijft één van de grootste troeven van het festival.

Ook de sfeer zat goed. Het compacte festivalterrein aan de Bevegemse Vijvers blijft overzichtelijk en gezellig, waardoor bezoekers gemakkelijk tussen de podia kunnen bewegen. Puik georganiseerd, met een aangename festivalsfeer die zowel gezinnen als doorgewinterde festivalgangers aanspreekt.

Muzikaal sprongen verschillende Belgische artiesten in het oog, terwijl internationale acts voor memorabele momenten zorgden. Vooral de combinatie van gevestigde waarden en jong talent gaf de affiche extra diepgang.

Rock Zottegem 2026 was alweer top,dankzij een veelzijdige line-up, een uitstekende sfeer en een vlotte organisatie. De organisatoren kunnen terugblikken op een zeer succesvolle festivaleditie. Een verdiende score: 8,5/10.

Pics & words: Steven T'joen

ZZ Top

09/07/2026 – Vorst Nationaal, BXL

ZZ Top bewees gisteren in Vorst Nationaal dat oude rocklegendes nog steeds een zaal kunnen laten daveren.

Billy Gibbons en zijn kompanen brachten een sterke mix van blues, boogie en stevige rockklassiekers, met onder andere de tijdloze nummers zoals Sharp Dressed Man, Gimme All Your Lovin' en La Grange. De iconische gitaarriffs, het strakke samenspel en de herkenbare 'show zonder franjes' zorgden voor een avond vol nostalgie en entertainment.

Hoewel de band niet meer in de originele bezetting speelt, was de sfeer uitstekend en genoot het publiek van de toch wel (bijna) muzikale perfectie.

Een geslaagde avond voor de nog steeds talrijke fans!

Pics: Günther Moens

MainSquare 

3-5/07/2026, Arras, France

Full photo report here! 

Begin juli betekent maar één ding: het festivalseizoen is in volle gang. Voor mij is de bestemming dit weekend Arras, in het noorden van Frankrijk, voor Main Square Festival. Het festival bestaat al sinds 2004 en trekt jaarlijks zo'n 120.000 bezoekers, verdeeld over drie dagen. Ook dit jaar is het festival volledig uitverkocht.

Ik ben erbij op zaterdag en zondag en kijk nu al uit naar de fijne line-up, de gemoedelijke sfeer en misschien wel de mooiste festivallocatie van Frankrijk. Main Square telt drie podia: de Mainstage, Vauban (het kleinere, maar nog altijd indrukwekkende broertje van het hoofdpodium) en Bastion. Over dat laatste podium kom ik straks nog terug, maar eerst mijn verslag van twee dagen op de twee grootste podia.

Met een programma dat bomvol zit met bands uit allerlei genres is het onmogelijk om ieder optreden uitgebreid te bespreken. Daarom licht ik een aantal acts uit en laat ik de foto's de rest van het verhaal vertellen.

Mijn festivaldag begint zaterdag om 15.00 uur met Keo op Vauban. De broers Conor en Finn Keogh (vandaar de bandnaam) komen uit Engeland en zijn momenteel op tournee door Europa. Hun mix van grunge, postpunk en alternatieve rock klinkt fris en energiek. Zelfverzekerd trappen ze af met That's Me en langzaam stroomt het veld vol. Hun repertoire is nog niet enorm uitgebreid en in 45 minuten moeten ze het publiek zien te overtuigen. Dat lukt aardig, want tijdens I Lied, Amber staat het veld inmiddels goed gevuld.

Hun set zit vol rauwe, gruizige gitaren en energieke nummers. Wat mij betreft is Keo een meer dan prima aftrap van een zonnige festivaldag.

Ik loop door naar de Mainstage, waar Radio Free Alice op het punt staat te beginnen. De Australische band dankt zijn naam aan een platenzaak in Sydney, waar de bandleden als pubers urenlang tussen de platenbakken rondhingen. Net als Keo stond ook Radio Free Alice dit jaar op Rock Werchter.

De band speelt energieke, rammelende postpunk met een scherp randje. Hun grootste publiekstrekker is Look What You've Done, een nummer met een heerlijk aanstekelijk gitaarloopje dat inmiddels miljoenen keren is gestreamd. Met andere woorden: de verwachtingen zijn hoog.

Toch weet de band die voor mij niet helemaal waar te maken. Het klinkt allemaal prima en muzikaal zit het goed in elkaar, maar echt spannend wordt het nergens. Ik mis de energie en de urgentie waarop ik had gehoopt. Misschien is de Mainstage op dit vroege tijdstip simpelweg nog een maatje te groot voor de band. Wie weet komt dat later nog.

Dan is het tijd voor The Warning, drie zussen uit Mexico. Ze moesten Rock Werchter helaas wegens ziekte afzeggen en het was nog even spannend of ze ook Main Square aan zich voorbij zouden laten gaan. Er was zelfs al een vervanger geregeld, maar gelukkig stonden ze gewoon op het podium. En hoe.

In 2014 plaatsten de zussen een cover van Enter Sandman op YouTube. Die ging viral en vanaf dat moment kwam hun carrière in een stroomversnelling. Inmiddels weten ze precies hoe ze een festivalpubliek moeten bespelen. Ze zingen voornamelijk in het Engels, zangeres Daniela beschikt over een krachtige stem en de energie spat van het podium af. Binnen de kortste keren heeft de band het publiek volledig in haar greep.

Voor mij is dit zonder twijfel een van de verrassingen van het weekend. Main Square bewijst opnieuw dat het festival een uitstekende plek is om nieuwe favorieten te ontdekken.

Zaterdagavond kleurt de Mainstage vooral Frans, met onder anderen Orelsan, L2B en Marshmello. De citadel is inmiddels tot de nok toe gevuld. Ik pik nog een deel van de set van Orelsan mee voordat ik de dag afsluit.

Zondag is het de beurt aan headliner Twenty One Pilots, en dat is al vroeg op de dag duidelijk te merken. Fans staan uren van tevoren in de rij om een plekje aan het hek te bemachtigen. Met temperaturen die flink oplopen wordt het een lange, warme dag. Het voelt alsof de helft van de bezoekers speciaal voor deze band naar Arras is afgereisd. Helaas behoor ik niet tot de vier fotografen die toestemming krijgen om de band te fotograferen, dus beelden van hun optreden moet ik jullie schuldig blijven.

Mijn zondag begint met Voilà, een duo uit Los Angeles dat deze zomer vrijwel ieder Europees festival lijkt mee te pakken. Toevallig zag ik ze twee weken eerder ook al op Pinkpop, maar hier krijgen ze de eer om de Mainstage te openen. Net als toen worden vlak voor aanvang konijnenoren uitgedeeld, die opvallend veel bezoekers zonder enige schaamte opzetten.

Gus en Luke leerden elkaar kennen op de School of Music. Luke is naast muzikant ook acteur en model, en dat zie je terug op het podium. De twee beschikken over een trouwe fanbase, die zichzelf The Magicians noemt. Ze voelen zich zichtbaar thuis op het grote podium en krijgen het publiek ondanks de hitte moeiteloos mee. Het is een sterke opener van de dag: energiek, een tikkeltje theatraal, met een vleugje glamrock, maar vooral oprecht. Ik blijf uiteindelijk gewoon de hele set staan.

Vandaag staat ook een persconferentie op het programma. Ja, we zijn tenslotte in Frankrijk. Kort is die bepaald niet, maar de belangrijkste conclusie is helder: Main Square en de Citadel van Arras blijven de komende zes jaar aan elkaar verbonden.

Verder zie ik Supermodel*, ja, mét sterretje. De artiest brengt een eigenzinnige mix van garage, hiphop, punk en Britse indierock. Helemaal alleen op het podium weet hij moeiteloos de aandacht vast te houden. Hij rent van links naar rechts, zoekt voortdurend contact met het publiek en straalt een heerlijke dosis lak-aan-de-wereld uit. Dat soort acts kan ik altijd wel waarderen; een beetje schoppen tegen de maatschappij kan geen kwaad.

Balu Brigada, 2 broers uit Nieuw-Zeeland, Misschien ken je ze wel van Backseat, hun grootste hit tot nu toe. Ze toerden eerder als voorprogramma met twenty one pilots. Op het podium voelen de broers elkaar feilloos aan. Geen gemaakte show, maar pure chemie. Het soort samenspel waardoor zelfs een groot festivalpodium verrassend intiem aanvoelt. Hun charisma spat van het podium af en dat slaat moeiteloos over op het publiek. Het resultaat is een aanstekelijk optreden dat van begin tot eind blijft boeien.

Dan het Bastion, ik had beloofd daar nog op terug te komen. Het is met afstand het kleinste podium van Main Square en dé plek waar nieuw talent uit Noord-Frankrijk de kans krijgt zich te laten zien. Vorig jaar deed ik hier twee verrassend leuke ontdekkingen, dus ik ben benieuwd wat Bastion me dit jaar voorschotelt.

Dit weekend zie ik er verschillende optredens; de ene band maakt meer indruk dan de andere. Degene die me het meest bijblijft is Stuck in Yesterday. Goede bandnaam trouwens, die blijft lekker makkelijk hangen… Met z'n vijven maken ze aanstekelijke poppunk en eerlijk is eerlijk: dat doet het op een festival bijna altijd goed. De nummers zijn energiek, melodieus en vooral ontzettend leuk. Dat zie je ook terug op het podium. De band straalt plezier uit, heeft er zichtbaar zin in en krijgt het publiek in no-time mee. Voor ik het weet wordt er gesprongen en gepogood onder de Franse zon. Ik betrap mezelf erop dat ik de hele set met een glimlach sta te kijken.

Al met al kijk ik terug op een geslaagd weekend. Ik heb weer een aantal leuke bands ontdekt, het weer was fantastisch en de setting blijft misschien wel de grootste troef van Main Square. Er is volop schaduw, er zijn genoeg eetkraampjes met lokale specialiteiten en over het hele terrein worden activiteiten georganiseerd.

Main Square voelt ieder jaar weer als een festival waar ontdekken centraal staat. Natuurlijk staan er bekende namen op het affiche, maar juist de onverwachte bands maken de reis naar Arras de moeite waard. Voeg daar de prachtige locatie, de ontspannen sfeer en het zomerse weer aan toe en je begrijpt waarom ik volgend jaar graag weer terugkom.

Pics & Rev: Kim Tukker

Live is Live 

27-29/06/2026, Antwerpen

Full photo report here.

Na een sabbatjaar is Live is Live helemaal terug op één van de mooiste festivallocaties van het land: de Middenvijver op Antwerpen Linkeroever. Met Robbie Williams, Nick Cave & The Bad Seeds en Iron Maiden pakt de organisatie uit met drie headliners die elk op hun manier een festivalterrein kunnen vullen.

Al blijft er één constante. Er geraken. Ondanks de inspanningen rond mobiliteit blijft de Middenvijver niet de makkelijkste plek om te bereiken. Een fietstocht door de Waaslandtunnel behoort voor veel muziekliefhebbers bij de festivalbeleving. Je passeert eerst onder de Schelde, om daarna boven water te komen tussen duizenden festivalgangers. Het heeft iets.

Nog voor de eerste artiest het podium betreedt, ligt Live is Live al onder een vergrootglas. De gedwongen exit van Fleddie Melculy. De ticketverkoop. Alsof een niet-uitverkocht festival tegenwoordig automatisch een mislukt festival is. Alsof sfeer zich laat meten aan het aantal verkochte tickets. Bovendien is de concurrentie niet min. Couleur Café, Genk On Stage, Werchter Boutique en Werchter Parklife vinden allemaal hetzelfde weekend plaats.

Zaterdag: hitte, hits en Robbie

Zaterdag. Meteen ook de warmste dag van het jaar. Cleymans & Van Geel, Ozark Henry, Bart Peeters & De Ideale Mannen, Suzan & Freek, Sugababes en Robbie Williams spelen zich een weg door tropische temperaturen.

Terwijl andere festivals hun programmatie moeten aanpassen door aangekondigd noodweer, blijft Live is Live gewoon doen waarvoor het gekomen is: festivals organiseren.

Robbie Williams doet ook waar hij voor gekomen is: entertainen.

Met een grote liveband, danseressen en vooral een eindeloze stroom zelfrelativering trekt hij alle registers open. Williams amuseert zich zichtbaar. Het publiek ook. Maar af en toe mogen er wat minder mopjes getapt en mag er wat meer gezongen worden. Gelukkig bestaan er nummers als Feel en Angels. Twee meezingers die de hele Middenvijver moeiteloos overnemen. Op zo'n moment herinner je je weer waarom Robbie Williams al dertig jaar festivalweides inpakt.

Zondag: de donkere hoogmis van Nick Cave

Zondag biedt opnieuw een luxekeuze. Guns N' Roses in de AFAS Dome. Linkin Park in Werchter. The Black Crowes in het Rivierenhof. Of Nick Cave & The Bad Seeds op Live is Live.

Wie voor dat laatste kiest, krijgt geen seconde spijt.

Beth Orton, Benjamin Clementine, Eefje De Visser en Johnny Marr kleuren de affiche, maar iedereen kijkt toch uit naar Nick Cave. En dat gevoel blijkt wederzijds. Nick Cave houdt van Antwerpen. Antwerpen houdt van Nick Cave. Sommige liefdesverhalen hebben geen ingewikkeld scenario nodig. Get Ready For Love zet meteen de toon voor een set die nog het meest weg heeft van een donkere gospelviering. Eerst kijk je wat onwennig rond. Daarna laat je alles gewoon gebeuren. Tegen het einde ben je volledig meegezogen in Cave's universum. Joy en Bright Horses zijn absolute hoogtepunten.

Alleen de laagstaande zon krijgt geen applaus. Cave maakt meermaals duidelijk dat hij er niet bepaald fan van is. Zelfs rockiconen hebben blijkbaar last van tegenlicht.

Maandag: Iron Maiden-dag

Maandag. Werkdag. Maar vooral: Iron Maiden-dag.

Goe Vur In Den Otto, Doro, Testament en Epica verzorgen de aanloop. Geen Fleddie Melculy. Dat verhaal is intussen voldoende verteld. De dresscode? Zwart. Heel veel zwart. Epica doet zijn uiterste best om de temperatuur nog wat op te krikken. Sensorium, Cry For The Moon en een stevig CO2-kanon inbegrepen. Maar iedereen weet waarvoor hij eigenlijk gekomen is.

Iron Maiden.

Na vijftig jaar draait de machine nog altijd. Al heeft ze deze keer een paar nummers nodig om op kruissnelheid te komen. Murders in the Rue Morgue en Wrathchild openen sterk, maar het duurt even voor het vuur echt overslaat naar het publiek. Bruce Dickinson heeft ondertussen zijn handen vol met... de zon. En de meeuwen boven het terrein. Geen idee waarom die twee plots samen in zijn hoofd zitten, maar het levert wel een paar grappige momenten op.

Veel maakt het uiteindelijk niet uit. Zodra Run To The Hills door de luidsprekers knalde, verdwijnt elke vorm van analyse. De volledige Middenvijver gaat collectief uit zijn dak. Sommige nummers hebben nu eenmaal geen uitleg nodig.

En zo bewijst Live is Live vooral één ding. Een festival hoeft niet uitverkocht te zijn om goed te zijn. Drie dagen. Drie totaal verschillende headliners. Een prachtige locatie. En een ontspannen sfeer.

Peter Peeters

A Perfect Circle

23/06/2026 – Poppodium 013, Tilburg

A Perfect Circle voelt vanaf het eerste moment als een zorgvuldig gecontroleerde ervaring. Het roept al snel een herinnering op aan een concert van Prince rond 2013, waar nog vóór de eerste noot duidelijk werd gemaakt dat telefoons niet welkom waren. Wie toch begon te filmen of fotograferen, liep het risico om zonder discussie de zaal te moeten verlaten. Destijds voelde dat als iets uitzonderlijks, bijna als een botsing met een opkomende digitale realiteit die de concertbeleving langzaam begon te veranderen.

Anno 2026 blijkt dat idee allerminst verdwenen. Ook A Perfect Circle kiest in 013 voor een strikt telefoonbeleid, niet als gimmick maar als bewuste keuze om het publiek in het moment te houden. Geen schermen boven de hoofden, geen constante registratie van elk nummer, maar een zaal die wordt uitgenodigd om te kijken en vooral te luisteren.

Nog tijdens het voorprogramma van A.A. Williams is de zaal al opvallend goed gevuld. Met minimale middelen weet zij een intense sfeer neer te zetten die goed aansluit bij wat later op de avond volgt.

Wanneer A Perfect Circle aan hun set begint, blijft die ingetogen benadering behouden. Het podium is spaarzaam verlicht en de band verschijnt vaak slechts in fragmenten uit het duister. De muzikanten blijven grotendeels verborgen in schaduwen en silhouetten, waardoor alle aandacht vanzelf naar de muziek wordt getrokken. Die visuele soberheid sluit naadloos aan bij de muziek. Vanaf opener "The Package" kiest de band voor een beheerste opbouw waarin spanning en dynamiek belangrijker zijn dan directe impact. Nummers als "Disillusioned", "The Contrarian" en "The Doomed" ontvouwen zich geduldig, terwijl de zaal opvallend geconcentreerd blijft luisteren.

Ook klassiekers als "Weak and Powerless" en "3 Libras" voelen niet als verplichte publieksfavorieten, maar als vanzelfsprekende onderdelen van een zorgvuldig opgebouwde set. De ingetogen uitvoering van John Lennons "Imagine" past perfect binnen die sfeer. Pas tijdens de toegift verschuift de energie. "Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drums" brengt extra urgentie, terwijl afsluiter "Judith" zorgt voor de meest directe ontlading van de avond.

A Perfect Circle levert daarmee geen concert af dat draait om spektakel. Juist de beheersing, de sfeer en de bewuste keuze om het publiek volledig in het moment te houden, maken deze avond in 013 bijzonder.

Pics & Rev: Rob Postma

Sweden Rock Festival

3-6/06/2026 - Sölvesborg, Sweden

Iron Maiden - Joan Jett and the Blackhearts - Trivium - Venom - Yngwie Malmsteen - Alestorm - Black Label Society - Candlemass - Europe - Helloween and more...

Full photo report here!

Pics: Günther Moens

SOUTH OF HEAVEN

@ Gashouder, Maastricht  - zaterdag 6 + zondag 7 juni 2026

Full photo report Day 1 & 2

Full photo report Day 3

Na een bijzonder fijne, eerste editie van het South Of Heaven-festival vorig jaar, verwelkomde Maastricht ook dit jaar weer een indrukwekkende line-up aan metalgrootheden op het grasveld naast de Gashouder. Dat is een voormalige gastank die stamt uit 1956 en nu een gemeentelijk monument is, met sinds 2015 een culturele bestemming. Zo’n industriële setting past wel bij al dat metalen geweld op het hoofdpodium, dat in de meeste gevallen tussen 15 en 45 jaar ervaring had! Net als vorig jaar was er op vrijdag een themadag: toen was dat met o.a. The Hu en Heilung met een meer etnische inslag, dit jaar stond die met Gloryhammer, Wind Rose en Alestorm in het teken van enthousiaste power metal die ook veel jong volk kon entertainen. Mooi, want zo worden niet alleen de oude rotten op hun wenken bediend maar wordt ook de nieuwe generaties metalkids opgevoed! Als de affiche volgend jaar weer zo sterk is, dan zijn we graag weer van de partij maar hier geven we onze kijk op ‘The good, the bad and the ugly…and the bands’ van dit jaar.

The Good

‘Metal, served the Burgundian way’ is de tagline van het festival. De heerlijke old school vibe, die vorig jaar ervoor zorgde dat het zo’n schot in de roos was, bleef ook dit jaar overeind. Geen megafestival, maar een relatief klein en overzichtelijk terrein met een mooi aanbod aan dranken en foodtrucks. Maastricht is natuurlijk een prachtige stad die centraal gelegen is en dat zorgde er ook voor dat bezoekers uit vele landen afzakten naar Limburg. Nadat er vorig jaar een foutje in de festivalmerchandise sloop door een ontbrekende letter in een van de bandnamen, besloot de organisatie er een running gag van te maken: deze keer stond er het verkeerde jaartal 2027, dus overblijvende spullen kunnen volgend jaar gewoon nog dienen! We waarderen in ieder geval ook het tijdschema, waarbij er afgetrapt werd om 11.30 uur en de laatste noot om 23.00 uur weerklonk. Veel beter dan festivals die zo laat willen doorgaan, als je het ons vraagt. Op zondag was het geluid bovendien fantastisch, elke band klonk op zijn best. Op vrijdag en zondag, met een toeschouwersaantal dat rond de 4000 hing, was het erg gezellig en gemoedelijk vertoeven en gelukkig was het zondag droog en zonnig.

The Bad

South Of Heaven bleek op zaterdag een beetje slachtoffer van zijn eigen succes: zo’n straffe line-up zorgde dat het bordje ‘uitverkocht’ bovengehaald mocht worden. Maar 7500 bezoekers op dit terrein bleek toch teveel van het goede, of toch zeker met de huidige indeling. Er was weinig adem- en beweegruimte, je moest je echt een weg banen tussen de massa en de wachtrijen aan eet- en drankstanden. Het zorgde voor een beknepen gevoel zoals je dat op een megafestival vaak hebt. De weergoden bleken ook niet te willen meewerken, met redelijk wat buien doorheen de dag en een hele stevige net voor en in het begin van Megadeth. Het viel trouwens op hoe die headliner eigenlijk als enige van de dag een écht goede sound had, was dat een smerig trucje van Dave Mustaine en co?

The Ugly

Vrijdagavond waren er naar verluidt al een tijdje problemen met het betalingssysteem, op zaterdag viel het in de namiddag helemaal uit. Er werd pas na een tijd op het podium aangekondigd dat het niet aan de organisatie zelf maar aan de externe partner lag. Die moest een update doorvoeren en  het zou anderhalf uur duren vooraleer alles weer zou werken (al bleven er de hele dag nog problemen opduiken). Om het goed te maken, ‘mocht je met cash betalen’ en ‘uitzonderlijk het terrein verlaten om cash geld af te halen’ (we zijn sowieso geen voorstander van het systeem ‘eens buiten, niet meer terug binnen’). De organisatie kan hier natuurlijk niets aan doen en zag zelf ook wel in dat dit nogal cynisch overkomt voor een festival dat zich op voorhand nadrukkelijk profileerde als cashless festival. Festivalgangers stonden tot 45 minuten en meer aan te schuiven voor eten en drinken, om dan eindelijk aan de beurt te komen en géén cash bij te hebben en dus niets te kregen. Of ze werden verplicht om meerdere dranken aan te kopen of kregen geen of te weinig wisselgeld. Aan de foodtrucks was er geen overzicht meer en de wachtrijen werden lang en chaotisch, waardoor die de doorstroming ook volledig afsloten. Nadat er ook vorig jaar problemen waren met het betaalsysteem, moeten ze toch eens nadenken of (enkel) dit systeem wel goed is en op zijn minst een plan B voorzien om snel te kunnen schakelen, want de organisatie heeft hier zelf veel geld door verloren en de bezoekers hebben veel frustratie ondervonden. Een ander punt van kritiek dat naar boven kwam, waren de toiletvoorzieningen die onvoldoende en/of smerig waren, al moeten we bekennen dat we dat zelf niet ondervonden hebben. 

And The Bands

Het allerbelangrijkste blijven natuurlijk de bands en die presteerden bijna allemaal uitstekend. Op het nieuwe, tweede podium – de Fons-stage – mochten zaterdag en zondag telkens 3 bands aantreden, 5 Nederlandse en 1 Duitse, die we vooral in het metalcore-genre mogen situeren.

Zaterdag was op de Main Stage een feest voor de liefhebbers van death en thrash metal met kundige opener Nephylim (melodieuze death metal, Gothenburg-stijl), Severe Torture (brute, beukende death metal met ook passages met meer groove), Hellripper (ratelende, blackened death/thrash) en Dismember (ondanks een ontbrekende gitarist, haalden ze de bottenzaag boven voor hun typische, beukende old school death metal sound). Met Anthrax staat de eerste van de 2 bands van de ‘Big Four’ vanavond op de affiche, en de New Yorkers spelen een perfecte festivalset waarbij de sfeer vanaf de eerste noot prima zit, met o.a. Got The Time, Caught In A Mosh en Indians! Sepultura begon bijna 20 minuten te later dan voorzien en maakte het zich ook daarna niet makkelijk met een tegendraadse setlist: in plaats van op hun afscheidstour te kiezen voor de hits, maken een aantal nummers weinig indruk. Zelfs de percussie-jam Kaiowas en het trio Territory, Refuse/Resist en Arise, met tenslotte nog een onvolledige versie van Ratamahatta en afsluiter Roots kunnen dat niet allemaal goed maken. Headliner Megadeth is natuurlijk ook lid van die ‘Big Four’ en het feit dat ook ome Dave en de zijnen aan hun afscheidstournee zijn begonnen, zorgt voor grote belangstelling. Het viertal maakt zijn faam waar, met als enige band vandaag een écht goede sound. Hangar 18, Sweating Bullets, Peace Sells en bisnummers Symphony Of Destruction en Holy Wars zorgen uiteraard voor adrenalineopstoten.

Het recept op zondag kende eenzelfde basis van death en thrash, bijgekruid met zompige riffs en grooves. Rectal Smegma (goregrind met death metal, punk en groove), Flotsam & Jetsam (strakke, maar ook melodieuze en technisch knappe thrash die met veel punch wordt gebracht), Death To All (het ultieme eerbetoon aan Chuck Schuldiner en de albums Spiritual Healing en Symbolic van Death, door muzikanten die met de man samengewerkt hebben)  leverde een concert af dat emotie koppelde aan brutaliteit en technische complexiteit waarvoor maar één woord volstaat: perfectie! Septic Flesh (stevige death metal met symfonische elementen), hakt er verdorie lekker in en blijft ons boeien. Sympathieke jongens ook, deze Grieken, want we worden meer dan 20 keer aangesproken met  'my friends'. Eindelijk zagen we Corrosion Of Conformity aan het werk: een heerlijk festijn van logge, zompige grooves en riffs die ergens het midden houden tussen heavy metal, stoner rock en sludge metal, met Clean Your Wounds als afsluiter. Aan het aantal shirts op de wei alleen al konden we zien dat Cavalera Conspiracy het qua populariteit zou winnen van Sepultura, maar ook de sound en de performance waren gewoon beter. De broers werden op bas bovendien vergezeld door een van de zonen van een opvallend scherpe Max, waardoor er 3 Cavalera’s op het podium stonden. Deze tour staat in het teken van het legendarisch album Chaos AD en dat betekent dat iedereen uit volle borst kon meebrullen met klassiekers als Refuse/Resist, Propaganda, Kaiowas, Biotech Is Godzilla en Territory als eerste bisnummer. Dat er daarna nog een Black Sabbath-cover en de overbodige remix Chaos B.C. aan bod kwamen, was toch een kleine anti-climax. Het slotakkoord werd gegeven door Black Label Society. De band rond meestergitarist Zakk Wylde sloeg ons om de oren met een massieve sound van zodra de man zijn gitaar liet scheuren en schreeuwen, met zijn kenmerkende squeals. De mix van klassieke bluesy hardrock, heavy metal en Southern groove maakt indruk op jong en  oud, getuige de hele grote moshpit met jong volk die de hele show blijft gaan. Uiteraard is de spirit van Ozzy Osbourne en Black Sabbath altijd aanwezig, in de vorm van cover No More Tears en de tribute Ozzy’s Song, een prachtige power ballad. In diezelfde categorie: In This River, opgedragen aan Dimebag, met Zakk aan de piano. Bij Fire It Up zijn we al bijna een uur ver vooraleer de twee gitaristen in duel gaan met de gitaren in de nek. Met ook nog heerlijke knallers als Suicide Messiah en Stillborn was dit een absolute headliner!

Pics: Tim Demel

Words: Joris Smeets

DON BROCO - SNAYX

04/06/2026, Kavka Zappa

Full photo report here! 

Pics: Eline Dresselaerts

Live Nation Belgium

Flotsam and Jetsam

DVG Club Kortrijk - 03/06/2026

Full photo report here! 

Gisterenavond veranderde de DVG Club in Kortrijk in een zwetende, ronkende tijdmachine. De Amerikaanse thrashmetalveteranen van Flotsam and Jetsam hielden halt in West-Vlaanderen om hun aankomende album ‘Rats In The Temple’  warm te draaien en dat hebben de Belgische metalheads geweten. Een afgeladen volle club, vlijmscherpe riffs en een geluidsmuur die de muren van de nu al legendarische concertzaal deed trillen.

Razorblade Messiah zet de toon

Het Rotterdamse Razorblade Messiah mocht openen. De old-school thrash sloeg meteen aan bij het Kortrijkse publiek. Met een strakke set vol snelle tempo's, krijsende gitaarsolo's en tonnen energie zorgden ze voor de perfecte warm-up. De eerste nekspieren werden hier al onherroepelijk losgegooid.

Flotsam and Jetsam: Een masterclass in thrashmetal

Wanneer de lichten doofden voor de hoofdact, steeg de temperatuur in de DVG Club meteen naar het kookpunt. Vanaf de eerste ronkende baslijnen en de onnavolgbare uithalen van frontman Eric A.K. Knutson was het duidelijk: de band is in absolute topvorm.

Een perfecte balans tussen pure nostalgie en hernieuwde creativiteit. Klassiekers van het legendarische debuut Doomsday for the Deceiver en het bejubelde No Place for Disgrace passeerden de revue. De band trakteerde de fans ook op een exclusief voorproefje van de nieuwe plaat Rats In The Temple (die op 28 augustus verschijnt). De nieuwe tracks klonken live modern en positief agressief, wat bewijst dat de heren anno 2026 nog lang niet uitgespeeld zijn.

De unieke, intieme setting van de DVG Club zorgde voor een intense wisselwerking tussen band en publiek. Geen metershoge barrières, maar pure, rauwe energie op neushoogte. Eric A.K. grapte tussen de nummers door en zocht constant contact met de fans op de eerste rij.

Flotsam and Jetsam bewezen gisteren in Kortrijk waarom ze na veertig jaar nog altijd aan de top van de underground thrash-scene staan. Het was luid, het was strak, en het was bovenal een herinnering aan de kracht van een clubshow in zijn meest pure vorm. Wie erbij was, heeft vandaag ongetwijfeld een flinke portie nekpijn - wij ook.

Live nog te zien op South Of Heaven dit weekend en op Eindhoven Metal Meeting later dit jaar in december.

Pics & rev: Jessy Snels

Vestrock 2026

29-30/05/2026, Hulst (NL)

Full photo report here! Day 1

Full photo report here! Day 2

De zestiende editie van VESTROCK ging op vrijdag 29 mei van start op het eiland in de Buitenvest van Hulst. Onder een aangename voorjaarszon stroomde het festivalterrein vanaf de namiddag langzaam vol met muziekliefhebbers uit Nederland en België. Met een programma waarin indie, pop, rock, hiphop en dance elkaar afwisselden, liet de eerste festivaldag direct zien waarom VESTROCK al jaren tot 1 van de  meest geliefde boutiquefestivals van de Benelux behoort.

Op de Main Stage werd de dag geopend door lokaal en opkomend talent, waarna de bezoekers zich konden opmaken voor een reeks sterke optredens. De jonge singer-songwriter Isabel van Gelder bracht een sfeervolle set die perfect aansloot bij het vroege festivalgevoel. Daarna nam rapper Idaly het publiek mee met zijn mix van melodieuze hiphop en energieke tracks.

In de vooravond zorgde Bente voor een van de eerste hoogtepunten van de dag. Haar persoonlijke teksten en krachtige stem werden enthousiast ontvangen door het publiek dat inmiddels massaal voor het hoofdpodium stond. Vervolgens bracht S10 een indrukwekkend optreden vol emotie en intensiteit. Haar karakteristieke stem en herkenbare nummers zorgden voor een van de meest aandachtige publieksmomenten van de avond.

Toen de schemering over de vestingstad viel, was het tijd voor de Britse indiehelden van The Wombats. De band bracht een aanstekelijke show vol gitaarhooks en meezingbare refreinen. Vooral de bekende festivalhits werden luidkeels meegezongen door het publiek, dat zichtbaar genoot van de energieke performance.

De afsluiting van de eerste festivaldag was in handen van dj en producer Nicky Romero. Met een set vol EDM-hits, stevige drops en spectaculaire lichtshows veranderde hij het terrein in één grote openluchtclub. Tot diep in de nacht bleef het publiek dansen, waarmee de vrijdag op indrukwekkende wijze werd afgesloten.

Vestrock – Dag 2

The Slow Readers Club, Stone, Gavin James, Son Mieux, Shame, dEUS & more

Vestrock ademt de sfeer van Pukkelpop, maar dan zonder de bijhorende tienerdrukte. Hier is plaats voor iedereen. Ook voor de rest van de familie. En dat merk je. Op het terrein staan opgewonden tienermeisjes ongeduldig te wachten op de Nederlandse rapper Milolaathetlukken. Amper een uurtje later is het de beurt aan de bijhorende papa's voor Paceshifter. Het gezelschap grasduint bijna een uur lang door het archief van de grunge-goden Nirvana. En met het fenomeen Orgel Joke zorgt Vestrock voor een familiaal Sweet Caroline-meezingmoment. Zelfs vaste Vestrocker Herman Brusselmans tekent vandaag present. En dat allemaal onder een stralende zon. Geen twijfel mogelijk: Vestrock is het muzikale hoogtepunt van het jaar in Hulst en omstreken.

De eerste aangename verrassing van de dag komt uit Manchester. The Slow Readers Club serveert donkere, melodieuze britpop met een flinke scheut melancholie. Het viertal is volledig in het zwart en knipoogt overduidelijk naar de jaren ’80. De songs bouwen gestaag op rond de karakteristieke stem van Aaron Starkie en laten horen dat niet alle festivalmuziek zo nodig uitbundig hoeft te zijn om indruk te maken.

Alleen al het optreden van Stone is voldoende reden om af te reizen naar Zeeland. Het gezelschap uit Liverpool levert hoekige en rauwe gitaarriffs, mét een aanstekelijke melodie. Dit is no-nonsense rock-'n-roll vanaf de eerste noten van Monkey See Monkey Do tot de eindakkoorden van Money (Hope Ain't Gone). Tel daar nog de gretigheid van zanger Fin Power bij op en je hebt alle ingrediënten om een festivalterrein om te vormen tot een dampende massa. Stone speelt alsof hun leven ervan afhangt. Het publiek smult ervan.

Tussen al dat gitaargeweld zorgt Gavin James voor een rustpunt. De roodharige Ier hoeft nauwelijks moeite te doen om het publiek in te pakken. Met zijn warme stem, ontwapenende uitstraling en toegankelijke songs neemt hij jong en oud mee op zijn muzikale passage.

Wanneer Son Mieux het podium betreedt, stijgt de temperatuur opnieuw enkele graden. Opvallende frontman Camiel Meiresonne dirigeert zijn gezelschap met zichtbaar plezier door een set vol ritme, samenzang en aanstekelijke melodieën. Son Mieux kiest resoluut voor warmte en verbinding. Hun mix van indiepop, disco en folk werkt hier perfect. De festivalweide verandert moeiteloos in één grote dansvloer. Dit is een band die gemaakt lijkt voor zonnige festivaldagen.

In de tent van Shame is het aanvankelijk nog niet overdreven druk. Onterecht. Shame speelt scherp, energiek en met een gezonde dosis chaos. De bassist met het blonde bobkapsel lijkt zo weggelopen uit de avonturen van Jommeke. Naarmate de set vordert, stroomt de tent voller. Het enthousiasme van de springende bassist en de dominant aanwezige zanger Charlie Steen werkt aanstekelijk. Tegen het einde heeft de Londense band de aanwezigen volledig meegetrokken in hun aanstekelijke postpunk. Mission accomplished!

Een van de headliners van vandaag hoeft niet ver te reizen. dEUS komt uit Antwerpen, op een spreekwoordelijke boogscheut van Hulst. Tom Barman heeft voor de gelegenheid zijn mooiste bloemetjeshemd aangetrokken en brengt de Worst Case versus In A Bar Tour mee naar Vestrock. Daarmee snuisteren de Antwerpenaren door hun vroege klassiekers Worst Case Scenario (1994) en In a Bar, Under the Sea (1996). Geen nostalgietour die aanvoelt als een museumbezoek. dEUS klinkt scherp, gretig en opvallend energiek.

Vestrock bewijst dat een festival niet megagroot hoeft te zijn om groots te voelen. Met een affiche die probleemloos schakelt tussen jonge hype, gitaargeweld, meezingmomenten en rockgeschiedenis, biedt Hulst precies wat een goede festivaldag hoort te zijn: sfeer, ontdekking en muziek die blijft hangen als de zon is ondergegaan.

Pics & words: Jonathan Verschuere - Peter Peeters

Obsidian Dust

16/17 mei 2026, Le Botanique - Bxl

Full photo report day 1.

Full photo report day 2. 

Op 16 en 17 mei werd Le Botanique in Brussels opnieuw het epicentrum van zware riffs en psychedelische klanken tijdens Obsidian Dust 2026. Waar sommige festivals draaien om spectaculaire producties of supergrote namen, voelt Obsidian Dust eerder als een samenkomst van een hechte scene. Twee dagen lang hing er buiten en in de serres / zalen van Botanique een sfeer die tegelijk intens, warm en verrassend ontspannen was.

Dag 1 – De trage opbouw van een collectieve trance

De eerste dag voelde als een geleidelijke onderdompeling. In de vroege uren druppelde het publiek langzaam binnen: veel zwarte bandshirts, patches en leren jassen, maar ook opvallend veel nieuwsgierige nieuwkomers. Op het terras en in de tuin van Botanique ontstond al snel een ontspannen festivalritme. Mensen zaten op de grond met een drankje, discussieerden over favoriete platen of  merch van bands.

Binnen in de zalen hing een typische Obsidian Dust-sfeer: weinig franje, veel focus op geluid. Het publiek stond vaak dicht bij het podium, maar zonder de agressieve drukte die je op grotere lfestivals soms ziet. In plaats daarvan ontstond er iets bijna meditatiefs. Veel mensen sloten genietend soms zelfs hun ogen terwijl de zware riffs zich langzaam opstapelden. Zalig!

Later op de avond werd de energie merkbaar intenser. De zaal vulde zich, hoofden begonnen synchroon te bewegen en de eerste kleine moshpits ontstonden. Toch bleef het opvallend gemoedelijk: wanneer iemand viel, werd die meteen rechtgetrokken. De grens tussen publiek en band leek dun; na de optredens stonden muzikanten vaak gewoon tussen de fans aan de bar.

Toen de nacht viel en de laatste zware akkoorden door de zaal rolden, hing er een bijna rituele stilte in het publiek — gevolgd door een lange, oprechte ovatie.

Dag 2 – Zon & veel regen, vriendschappen en collectieve headbangsessies.

De tweede dag begon buiten in de tuin van Botanique, waar de sfeer eerder deed denken aan een alternatieve picknick dan aan een metalfestival. Groepjes vrienden zaten in het gras, terwijl uit verschillende hoeken gesprekken over pedalboards, vinylpersingen en desert-rockbands te horen waren.

Wat Obsidian Dust onderscheidt, is hoe toegankelijk de scene voelt. Fans die elkaar voor het eerst ontmoeten, raken binnen vijf minuten verwikkeld in gesprekken over muziek. Het festivalpubliek bestaat uit een mix van generaties: jonge fans die net de scene ontdekken, maar ook veteranen die al decennia naar stoner- en doomshows gaan.

Binnen was de energie op dag twee direct voelbaar. Waar dag één soms bijna hypnotisch aanvoelde, had de tweede dag een meer feestelijke vibe. Het publiek reageerde naar onze mening ook spontaner. Tegen de avond leek de hele zaal in één ritme te bewegen. Mensen op de voorste rijen, fans achteraan tegen de muur, zelfs barpersoneel dat af en toe meeknikte op de maat — het voelde als een gedeelde ervaring eerder dan een traditioneel fest.

Meer dan een festival

Wat Obsidian Dust zo bijzonder maakt, is dat het minder aanvoelt als een groot evenement en meer als een jaarlijkse bijeenkomst van een gemeenschap. Het festival is klein genoeg om intiem te blijven, maar groot genoeg om twee dagen lang een eigen universum te creëren.

Wanneer de lichten uiteindelijk aangaan en het publiek langzaam de tuin van Le Botanique weer instroomt, blijft er vooral één gevoel hangen: dat iedereen hier om dezelfde reden was — de liefde voor zware, hypnotiserende muziek en de unieke sfeer die daar rond ontstaat.

En precies dat maakt Obsidian Dust elk jaar opnieuw bijzonder.

Pics & rev: Jessy Snels - Vincent Van Wesemael

Dunk!festival

14/15/16 mei 2026, Zottegem

Full photo report day 1.

Full photo report day 2.

Full photo report day 3.

Na de zéér geslaagde 20^ste verjaardagseditie van vorig jaar, in concertzaal VierNulVier in Gent, vroegen we ons af hoe Dunk! dat nog zou kunnen overtreffen. Een indrukwekkende line-up met fantastische headliners, een mooie locatie en prachtig weer, de lat lag dus wel heel hoog. Maar daar weten die mannen van Dunk! gewoon prima mee om te gaan, want de editie van 2026 stond in het teken van ‘Back to the forest’. De vertrouwde locatie aan de Letterkouter in Zottegem werd terug ingenomen en dus mochten we genieten van de prachtige setting van het bos. Hoe je het ook draait, dan is de ervaring toch meteen een pak idyllischer. Misschien had de blijdschap ook wel te maken met een vorm van nostalgie, omdat de editie van 2019 de laatste was die hier doorging. En we hoeven vast niet uit te spellen hoeveel bagger we in de daaropvolgende jaren in de wereld over ons heen kregen.

Met opnieuw een pak fantastische bands, zowel meer gekende en gevestigde headliners als ontdekkingen voor de niet volledig postrock-ingewijden, was het enthousiasme op voorhand groot. Quasi unaniem werd de terugkeer bejubeld. We kunnen er alleen van uit gaan dat de weergoden aan de start van het verlengde Hemelvaartweekend ook emotioneel waren en een traantje moesten laten bij de terugkeer naar de Tent Stage en Forest Stage (ja, twee podia maar, met telkens 10 minuten tussen de bands zodat je in theorie elke band kon meepikken), want het was nat, koud en kil. Welke weergod er ook aanbeden werd door de aanwezigen, het had succes: vrijdag kregen we alleen in de vroege namiddag nog enkele (huil)buitjes over ons heen, zaterdag bleef het droog en scheen de zon zelfs! Gelukkig liet niemand dat mindere weer echt een domper op de feestvreugde zetten, want op Dunk! tref je genoeg bands die je kunnen meeslepen, je zorgen laten vergeten of net je diepste emoties raken, waardoor je elke regendruppel snel relativeert.

Van uit alle hoeken van de wereld kwamen ze, zowel de Dunk! artiesten als bezoekers. Van onder andere Australië en China over Zweden, Finland, Polen, Duitsland, Zwitserland, Griekenland, Spanje, UK en de Verenigde Staten en Chili. En niet te vergeten: een flinke korf uitstekende bands van eigen bodem, waarmee nog maar eens bewezen werd dat we in België vruchtbare grond voor postrock en postmetal hebben. We zagen uitstekende (sub)headliners Pelican, Pothamus en het wederom absurd goede Russian Circles op donderdag, We Lost The Sea en Caspian op vrijdag en Toundra, Overhead,The Albatross en opnieuw We Lost The Sea op zaterdag. Om nog te zwijgen van de one-two punch van lokale prijsschieters Celestial Wolves en Turpentine Valley als aanloop naar de prachtige set van The Color Of Cyan op vrijdag. Of een fenomenaal duo van teruggekeerde helden, The Evpatoria Report en Summer Fades Away, op zaterdag.

Ook deze editie was dus weer van torenhoog niveau. Niet alleen muzikaal, maar ook qua omgeving, gemoedelijke sfeer, vriendelijke vrijwilligers, uitstekend geluid en licht, lekker eten en merch…véél merch. Dat is wat ze een ‘slam dunk’ noemen! 

DAG 1 – Donderdag 14.05

Aufhebung mocht de aftrap geven en deed dat uitstekend. Onze 5 landgenoten brachten recent een album vol donkere postmetal uit bij Dunk!. Hier en daar is er ruimte voor een straaltje licht en spoken word samples. Zowel de hard-zacht-dynamiek als de vocals verraden een invloed van Amenra.

Las 3 Marias uit Chili mocht als eerste op het Forest Stage aantreden en het duo was gekleed in traditionele kledij. Met akoestische gitaar en percussie/elektronica/samples van natuurgeluiden, vooral hoge en soms theatrale zang brengen ze iets dat af en toe richting postrock beweegt. Het lag niet aan het volume, maar wel aan een gebrek aan variatie en hooks.

We.own.the.sky maakt gebruik van de typische postrock-elementen, maar weet dat te kruiden met hun eigen flair. De Grieken springen er toch uit met stevig roffelend drumwerk, stevige en scherpe riffs en bijwijlen een groots uitwaaierend sound die stadions kan vullen. In het publiek bewegen de kopjes dan ook vlotjes mee. 

Skloss bestaat uit een duo dat niet alleen een band deelt, maar ook een trouwboekje. De dame drumt en neemt vooral de vocalen voor haar rekening, haar ventje zorgt voor de goede, soms doomy en sludgy gitaarriffs. Door de vele effecten op de zang, klinkt die als een extra instrument die opgaat in het geheel. Het is nog niet wereldschokkend, maar wel een band om in de gaten te houden. 

Baulta stond hier ook op de laatste Forest-editie in 2019 en werd warm onthaald. Geen wonder, want het vijftal bouwt traditioneel langzaam op maar kan dan ook lekker uitbarsten. Met een stevig, vol, rockend geluid dankzij een groovende gitaarsound, sfeervolle keyboards en zelfs funky slap baslijnen nemen ze ons helemaal mee in deze muzikale reis. Van het laatste album krijgen we ook een trager nummer, dat de Finnen voor de eerste keer live spelen. In dit rustpunt horen we zelfs veel Pink Floyd, zalig! 

Circus Trees is een familieband, waarbij de twee zussen dicht bij elkaar op het podium staan. Beetje introvert en/of wat onzeker of past het gewoon bij hun mix van shoegaze, slacker en indie rock, grunge en Americana? Door afwisselend hele stevige passages, rustpunten en emotionele zang zouden we het durven omschrijven als een mix van Blackwater Holylight Slow Crush, Hole en Sonic Youth, het is alleszins een heerlijke sound met veel fuzz en af en toe wat twang.

Immanu El draait al jaren mee in de postrockscene en is zelfs niet op tour, ze hebben zelf gevraagd aan de organisatie of ze een plekje konden krijgen en meteen hun nieuwe album voor te stellen. Deze mannen kiezen vooral voor de slow burn, zonder altijd voor een grote climax te gaan. Het klinkt allemaal heel mooi om bij weg te dromen, maar we missen ook wat reliëf om echt onze aandacht vast te houden. Zeker omdat de bijwijlen hoge zang net niet ons ding is.

Je moet altijd bands overslaan omdat er stops aan het sanitair, de foodtrucks en de merch nodig zijn. Warrington-Runcorn New Town Development zagen we dus niet aan het werk, maar hoorden we wel in de verte. Heerlijke 70’s en 80’s geïnspireerde elektro die vast wat dansbeentjes in gang kreeg. 

Verwacht van ons geen objectief oordeel over Pelican! De postmetalband is een van onze absolute favorieten en een van de bands die ons into de hele ‘post’ scene bracht. Het was bovendien al een eeuwigheid geleden dat we hen aan het werk konden zien. Wij genoten dus ten volle een uur lang van een heerlijke crunchy sound en metalen riffs die het viertal heel bevlogen bracht. Het is de eerste keer dat de tent zo vol staat vandaag en vele kopjes gaan mee in de geluidsgolven die op hen in beuken. De band verwoordt zelf ook nog dat Dunk! een  speciale plek in hun hart heeft en dat ze geschiedenis, energie en gemeenschapsgevoel delen. Ze uiten hun dankbaarheid, dat ze met 4 vrienden kunnen genieten van het brengen van hun muziek voor gelijkgestemde zielen in deze community. Amen.

Zoals gewoonlijk krijgen we bij Pothamus een tragere, dreigende aanloop voor de eerste gitaaraanslag valt. Onze landgenoten leveren telkens weer een ervaring die je moet ondergaan, het tribale en rituele aspect kan je moeilijk omschrijven. De baslijnen klinken soms als rollende donder, de stevige slagen op de drums doen je ziel trillen en door de hard-zachtafwisseling en melodieuze zang brengt het trio iedereen in trance.

Wat kan je eigenlijk nog vertellen over Russian Circles? Dat ze stilaan op een eenzaam hoog niveau staan, niet alleen in het postmetal genre? Dat elke show overdonderend, luid, verpletterend is door de chugging gitaarriffs, inventief drumwerk en intelligente baslijnen, de rustpuntjes en de grootse en verpletterende sound? Het voordeel is dat die sound vandaag in een tent als deze iets meer ademen dan in een zaal en dat is een extra pluspunt bij deze vermorzelende set van 70 minuten.

DAG 2 – Vrijdag 15.05

Door de gure regen kwamen we iets later aan en misten we onze landgenoten van Capitan, maar we zagen hen al enkele keren aan het werk en zijn zeker de moeite om uit te checken.  

Nog landgenoten bij Onrust, een volledig in het zwart gekleed vijftal dat donkere post metal brengt, met een rauwe roepende stem, chugging riffs en de invloed van Amenra. Maar we horen ook iets meer lichte postrock invloeden en technischere momenten met echo's van pakweg Baroness en Cobra The Impaler. Nog een band die we in de gaten houden.

We genoten erg van L.O.E. (Land Of Eden), dat postrock bracht zoals het hoort! Niet meer, niet minder, maar wel gewoon lekker en zeker met af en toe groovy riffs. Het Engelse viertal overtuigde duidelijk niet alleen ons.

Sotabosc is een coole bandnaam, het betekent zoveel als kreupelhout in het Catalaans. Het is ook een project met coole leden, met onder andere Xavi Forné van Error Design (zie ook: het artwork van Dunk!) en twee leden van de onderschatte band Syberia. Na een heel rustig begin met alleen gitaarklanken breekt meteen een doorgang naar de diepste hellekrochten open. Helaas is dit muzikaal teveel black metal naar onze smaak, maar de rustigere en slepende passages klinken wel lekker dreigend.

Celestial Wolves wordt volgens ons zeker naar waarde geschat, en toch vinden we het nog een onderschatte band. Het vijftal, dat op een bepaald moment versterking krijgt van twee blazers en iemand op percussie, brengt een grootse, wijdse sound. Na 15 jaar als band blinken ze uit in heerlijke, hemelse postrock en brengen ze variatie door de basgitaar al eens in te ruilen voor cello of een van de drie gitaren voor toetsen. Vergis je niet: ze schudden ook gewoon lekkere riffs uit hun mouw, om daar helder klaterende melodieën overheen te draperen. Top.

Turpentine Valley overtuigt ons opnieuw, omdat het trio er in slaagt om toch fris te klinken met  de gekende elementen van post metal en post rock. He trio staat heel zelfverzekerd zijn coole riffs en ritmes te spelen, zowel trager en slepend als meer uptempo. Zelfs de zon komt goedkeurend piepen!

Het ontbreekt ons aan ruimte om hier alles te vertellen over The Color Of Cyan, maar we kunnen wel meegeven dat we hier afwisselend meer directe, kortere postrocksongs en de typische, langzaam opbouwende en wijd uitwaaierende, epische nummers krijgen. De Amerikaanse band brengt op zich muzikaal niet echt iets nieuws in het genre, maar weet ons bijwijlen wel echt bij de kraag te grijpen. Het strijkerskwartet dat meespeelde, mogen we uiteraard niet onvermeld laten.

We kunnen alleen maar waarderen dat Dunk! het net breed uitwerpt en verder kijkt dan pure postrock. Enter Cisnienie uit Polen, een zeer bevreemdend vijftal uit Polen. Met een bezetting van drum, bas, keyboards, sax en viool kan je hun muzikale exploten best omschrijven als free jazz met hier en daar wat postrock. Veel noise, niet echt een ‘songstructuur’ en de scherpe vioolklanken, dat maakt het zeker niet licht verteerbaar.

We Lost The Sea is natuurlijk een grote naam in postrockland en ook hier is er een sterke connectie met het festival. Niet voor niets dat ze twee dagen na elkaar een volledig andere set brengen. De eerste avond staat volledig in het teken van het meest recente album ‘A Single Flower’, dat in zijn geheel gebracht wordt. Er is hier meer ruimte voor tragere, zelfs doomy passages maar evengoed de grandioos opgebouwde climaxen. WLTS blinkt vooral uit in dynamiek en durft bijna helemaal stil te vallen met maar één gitaar, maar ook uit te pakken met stevige muren van postrockbombast en een grandioze finale met ‘Blood Will Have Blood’!

Ergens in 2010 hebben we Her Name is Calla live gezien en dat was ons toen zo hard tegengevallen dat we eerlijk gezegd nooit meer de moeite hebben gedaan om band uit te checken. Het Engelse viertal, waarbij de gitarist ook zingt en de gitariste ook viool speelt en af en toe zingt, brengt een eigenzinnige mix met fuzzy, psychedelische gitaren en warme (samen)zang en  soms iets meer folky viool en indie-invloeden. Het klinkt zeker ok, maar om echt onze aandacht vast te houden ontbreekt voor ons toch iets. 

Caspian bewees dat ze echt wel tot de top van het genre zijn uitgegroeid. Hun typische, cinematografische, uitwaaierende sound neemt je mee op verre reizen maar ook diep in je eigen gevoelens, met een uitgekiende balans tussen hard en zacht. Ze drijven het tempo op maar kunnen het ook plots weer laten zakken van heel snel en fel naar traag, om dan weer die spanning op te bouwen met een sound die soms bij postmetal aanleunt. Een aangename verrassing voor fans die al langer volgen, is dat er enkele oudere nummers opgepoetst werden! De heren waren de volledige drie dagen aanwezig op het festival en verkondigden blij te zijn dat ze terug op hun waarschijnlijk favoriete festival op deze planeet waren. We kregen ook een primeur: ze hebben hun nieuwe album net opgenomen en dat zal uitkomen in oktober en er hangt ook een Europese tour met ASIWYFA aan vast! 

DAG 3 – Zaterdag 16.05

Hazards of Swimming Naked legt meteen een typisch warm dekentje van postrock over ons heel, heerlijk om dag 3 mee te starten. De Australiërs lijken hun inspiratie te halen bij de grote voorbeelden en ook al is er misschien nog niet direct iets dat hen onderscheidt, kwalitatief was het wel.

Bloed kruipt waar het niet gaan kan, en in het geval van dit trio is dat zowat overal. Ergens in het midden van een oorlogszone tussen hardcore, industrial, screamo, sludge en postmetal vinden we onze landgenoten. Met beukende drums, groovende en ronkende basriffs, overstuurde keyboards en elektronica en intense schreeuwen maken ze behoorlijk veel indruk.

Wat een toepasselijk bandnaam is Glacier! Het vijftal uit Boston brengt postmetal van de luide, zware en slepende variant. Het klinkt zwaar, maar ze durven ook het tempo en volume terug te nemen, zonder de ingehouden dreiging te verliezen. De 3 gitaren klinken afwisselend heavy als meer zweverig. Je kan je zo langzaam smeltende ijslagen inbeelden, die aan het statig mid tempo van sommige songs naar beneden schuiven, maar ook de lawines die ontstaan door beukende gitaren.

Nog een band from Down Under die ook nog iets met water in de bandnaam heeft! The Sea Shall Not Have Them zorgt voor een goede soundtrack bij het intussen warme, zonnige weer. Met alleen drum en gitaar en samples/tapes brengen ze luchtige postrock, die echter zware thema’s behandelt. Het klinkt allemaal wel mooi, maar details of uitzonderlijkheden horen we voorlopig niet en we missen de volle sound van andere bands, met meerdere gitaren en bas.

We bekennen met schroom dat The Evpatoria Report ons niet bekend was, maar het was we een van de bands waar het meest over gepraat werd toen de aankondiging kwam. Na 2 prachtige, quasi legendarische postrockalbums verdween de Zwitserse band namelijk bijna 20 jaar van het toneel! Met drums, bas, 2 gitaren en viool (en soms keyboard) brengen de 5 heren het publiek in vervoering met rijk gestoffeerde, hypnotiserende, emotionele postrock. We horen technischere baslijnen, een wash van heldere gitaarklanken en weemoedig klinkende viool en gloedvolle soundscapes die je tegelijk drijvend en dwingend meevoeren. Ook de verstilde momenten, die soms bijna sacraal klinken, zorgen voor een eb en vloed van gevoelens. Dat zéér luid applaus was oververdiend!

Nog meer comeback kids die indruk maken, krijgen we bij Summer Fades Away. De Chinese band was een van de leiders van de lokale postrockscene maar stond ook jarenlang op non-actief. Blijkbaar hebben ze al die jaren hun energie opgespaard! De straffe ritmesectie laat de gitarist, die vandaag zijn verjaardag viert en met veel bravoure en rocksterallures staat te spelen, en de toetsenist toe om uit te blinken. Ze mixen de typische postrock met hier en daar traditionele Oosterse invloeden. Wanneer de pianoklanken ingewisseld worden voor bombastische keyboardklanken, geeft dat meteen een heel anders, episch gevoel, als een soundtrack bij filmbeelden van adembenemende landschappen en bergen. Sterk!

Kokomo kenden we wel van naam, maar hadden we nog nooit gehoord. We verwachtten ons aan klassieke postrock en die kregen we bij momenten ook. Dat brachten de Duitsers ook heel competent. Vandaag kwam ook hun nieuwe album ‘Whip’ uit en daar speelden ze ook enkele nummers uit. Daar hoorden we heel prominent black metal elementen zoals de rasperige zang en blast beats naar voren komen en daar knapten wij helaas op af.

Huracán konden we alleen van op afstand horen door inmiddels hele  lange wachtrijen aan alle eetstanden. Gelukkig zagen we onze 4 razende landgenoten al meerdere keren uitstekend voor de dag komen. Deze band klinkt altijd goed en erg bevlogen en hun mix van hardcore, stoner en postmetal klinkt bijwijlen erg  catchy. We hoorden ook dat ze naar goede gewoonte de pit in gang kregen!

Het was sedert 2013 geleden dat Toundra op Dunk speelde. De Spaanse band behoort nochtans al jaren tot de top van de postrock, dus driewerf hoera dat ze hier terug staan. Het viertal heeft altijd een enorme drive en urgentie die hun verleden in punk en hardcore verraadt. Snel drumwerk, stevige baslijnen en gevarieerd gitaarwerk, met het gaspedaal meestal stevig ingeduwd. Heerlijke show, zoals gewoonlijk!

Overhead, The Albatross maakte vorig jaar zoveel indruk, dat ze niet alleen dit jaar mochten terugkomen maar ook nog de Forest Stage voor dit jaar sluiten. De sound van deze heren beschrijven, is uitermate lastig want ze gooien postrock, math rock, indie rock en EDM in de mix en kruiden die met zowel melodieuze als schreeuwerige zang, geprojecteerde beelden en spoken word samples. Toegegeven, het kan wel overweldigend zijn want er gebeurt veel tegelijk. Wie ervoor open staat, kan zich helemaal laten gaan op nerveuze, soms zelfs jungle- of drum and bass-achtige ritmes en bijna industrial klinkende elektronica, felle gitaarriffs en een emotioneel einde dat veelvuldig meegebruld wordt!

Het absolute, diep emotionele slotakkoord is voor We Lost The Sea, dat vandaag zijn fantastische album ‘Departure Songs’ brengt. Opnieuw, want ze deden dat al eens eerder op Dunk!, maar vandaag krijgen ze versterking van een orkest van 10 man sterk. De ruimte was dus wat krap op het podium, maar dat was misschien ook wel symbolisch. Het album ontstond immers uit de tragedie van het verlies van hun vroegere frontman en ze goten al hun emotie erin. Het orkest, zeker de strijkers en trompet, zorgt voor een prachtige symbiose met het ‘gewone’ geluid van de WLTS, dat sowieso altijd al groots, emotioneel en bombastisch klinkt en nu nog grootser en voller is. Het is bloedmooi, het is zinderend en de band bouwt laag per laag op naar de ultieme ontlading!

Pics: Steven Tjoen - Koen Timmerman

Review: Joris Smeets

Creeper - The Howling

15/05/2026, Trix - Antwerpen

Full photo report here! 

Pics: Eline Dresselaerts

Rock Affligem

16-16 mei, Affligem

Full photo report day 1

Full photo report day 2

Op dag 1 van Rock Affligem werd de wei meteen in lichterlaaie gezet met vlijmscherp gitaargeweld. Na de loeiharde sets van Growing Horns, Sanity's Rage en Slaughter The Giant viel er een klein buitje dat amper noemenswaardig was. De échte storm raasde binnen toen thrash-legenden Cyclone het podium bestegen en het publiek definitief wakker schudden in een sfeer van modder en zweet.

Mantah, Funeral Dress en Magnetica deden er met plezier nog een schepje bovenop zodat het moshen, crowdsurfen en brullen gemeengoed werden voor de rest van de dag.

Het vervolg op de Mainstage werd één grote opeenvolging van totale chaos. Ronker zorgde voor bakkies ambiance in "Het Beverly Hills van de Denderstreek". Fleddy Melculy sloopte de boel vakkundig met hun hardcore en humor, waarna Bizkit Park de weide deed ontploffen met nu-metal klassiekers. Afsluiter Channel Zero legde Affligem definitief plat.

Wie na al die gitaren nog energie over had, dook de Dancehall in voor een legendarische Age of Love-rave. Een openingsdag zonder flauwekul, recht in het gezicht!

Na het loeiharde gitaargeweld van de openingsdag, sloeg dag 2 van Rock Affligem een heerlijk eclectisch pad in. De vroege vogels kregen met Mary's Gold en Eosine meteen een flinke dosis kwaliteit voorgeschoteld—twee bands die we nog kenden van Rock Affligem Rock Rally's. Daarna was het de beurt aan Sad Boys Klub. Hun naam deed het ergste vermoeden en de blikken stonden aanvankelijk behoorlijk sip, maar schijn bedriegt: de heren serveerden een ijzersterke, wijze set.

Hoewel Kaat Van Stralen door een beenblessure noodgedwongen op een barkruk moest plaatsnemen, begon het volk op de Bellekoutersite vanaf haar eerste noten merkbaar aan te dikken en schoot ook de ambiance pijlsnel de hoogte in. Die sfeer werd naadloos doorgetrokken naar de vroege avond met de set van Alice Mae. Mama's Jasje en De Mens zorgden vervolgens voor de ultieme meezingmomenten; van voor naar achter werd er luidkeels meegebruld met de ene Vlaamse klassieker na de andere.

Om mijn toestellen te beschermen tegen de lasers meed ik de Dance Hall, maar voor Omdat Het Kan & Average Rob wilde ik een uitzondering maken. Veel verder dan de ingang ben ik echter niet geraakt: de tent was tot de nok gevuld en stond stijf van het puberzweet. Snel weer naar buiten!

Toen eeuwige spring-in-'t-veld Bart Peeters de weide weer opstormde, was het hek helemaal van de dam. Het huppelkonijn vloog werkelijk alle kanten op, maar gelukkig had hij zijn Ideale Mannen bij zich om de boel muzikaal perfect in toom te houden. Afsluiten deden we in een absolute feestorkaan met Les Truttes. Of daar nog beeldmateriaal van is? Helaas. Bibi was na twee dagen definitief gereduceerd tot moes.

Pics & rev: Vincent Van Wesemael.

Oh Hiroshima

22 oktober - De Schakel, Waregem.

Swedish post-rock duo Oh Hiroshima return with their latest album And the Dead Tree Gives No Shelter, arriving 5th June via Pelagic Records. Once again emerging from Scandinavia’s rich atmospheric landscape, the record sharpens their signature balance of restraint and release, where shimmering guitars and slow-building intensity rise into cathartic peaks. Rooted in existential reflection and modern disillusionment, And the Dead Tree Gives No Shelter navigates the space between despair and meaning with a quiet defiance.

Oh Hiroshima have built a reputation for transforming introspection into vast, cinematic sound. The Swedish band has spent the better part of the last decade refining a musical language that balances fragility with overwhelming emotional force. Their music exists in the space where atmosphere, melody, and gradual intensity converge, where hushed textures evolve patiently into towering waves of sound. With each release, the group has deepened their identity as one of the genre’s most evocative and emotionally resonant voices.

And the Dead Tree Gives No Shelter continues Oh Hiroshima’s pursuit to refine the balance between vulnerability and power. At the core of their sound lies a delicate interplay between restraint and release. Their compositions carefully cultivate tension, letting each layer unfold organically: chiming guitars, distant reverberations, and minimal rhythmic pulses that feel suspended in air, all contrast against the heavily drenched power they can unleash. Whether the passage be titanic or still, Oh Hiroshima establish a sense of openness and emotional ambiguity, allowing listeners to settle into the sonic landscape as the music works its slow ascent. 

“The album title And the Dead Tree Gives No Shelter is taken from T. S. Eliot’s epic poem The Waste Land. For this album, the dead tree works as a metaphor for ways of living that drain the world of meaning and offer no real way of navigating the hardships of life. We are living in a time when it has become harder and harder to imagine a bright future. This leaves many of us with a deep sense of hopelessness that easily breeds cynicism and apathy. In that state it becomes easy to shut the world out and give up any attempts at meaningful interaction with the world around us. A destructive cycle follows, as this leaves us with no way of sheltering ourselves from our initial despair at the state of things. But these songs also aim to paint something meaningful and hopeful. A form of idealization not rooted in naivety but in realism, because we need ideals to gather enough strength to leave the shelterless dead trees of our lives behind.” (Jakob Hemström)

Clean, shimmering guitar tones ripple outward through dense reverbs and subtle delays, whilst individual lines often interlock in gentle counterpoint. As these layers accumulate, they gradually intensify, building toward moments where distortion and volume transform the once-fragile atmosphere into something immense and cathartic. Rhythmically, Oh Hiroshima tend toward subtle propulsio. Drums establish an ever shifting pulse through restrained patterns that emphasize flow over impact. Cymbal washes and steady tom rhythms reinforce the gradual swell of the guitars, guiding the listener through the unfolding arrangement. When the music reaches its emotional peaks, the percussion grows more assertive, yet carefully integrated within the larger atmosphere.

“I wanted to challenge myself as a songwriter for this one in a couple of different ways. We included a lot of different instruments when arranging the songs, many of which we have not used before. We wanted to continue in the same vein as our previous two records, both of which kind of push against our post-rock roots to bring more diverse elements into the songs. A concrete influence for this album came from different kinds of progressive rock and similar genres. We wanted to be a bit bolder with mixing different kinds of song parts and musical elements and make them work together. To our ears it turned out engaging and straightforward, but still very atmospheric.” (Jakob Hemström) 

Bass plays an equally crucial role in anchoring the band’s expansive sonic palette. Frequently understated, but deeply resonant, it provides warmth, groove and grounding beneath the shimmering guitar layers. In quieter passages, the bass often carries the emotional weight of the composition, tracing slow, melancholic lines that subtly shape the harmonic direction of the piece. Vocals are used impressionistically. They drift through the mix like another instrument; soft, distant, and reflective. This approach reinforces the band’s atmospheric aesthetic, emphasizing mood and emotional resonance over narrative clarity. The voice becomes a texture among textures, adding a human presence without disrupting the immersive quality of the music.

“We tracked the foundation of the record (drums, bass and electric guitars) at Studio Gröndahl with Karl Daniel Lidén (Swarm of the Sun), who has worked with many really good bands before… he took great care in the drum setup and recording, and we’re especially happy with how that turned out. The rest of the album was recorded in Örebro by me and my brother, with a little help from some friends of the band. Production-wise this is our most ambitious record by far because of the number of instruments and musicians that contributed. Ten additional musicians were involved this time around. Magnus Lindberg mixed and mastered the album. It’s the third time in a row. He’s great to work with, has a great résumé, and always delivers quality work.” (Jakob Hemström)

Oh Hiroshima consistently demonstrate a growing confidence in exploring the edges of their sound. Backed by special guests, a whole array of instrumentation and a growing pallet for wider experimentation, And the Dead Tree Gives No Shelter evokes Oh Hiroshima’s unique emotional landscape, each composition a relentlessly captivating journey that inspires reflection and release. Every motif, choice and touch contribute to the shifting terrains that gradually unfold into luminous intensity. By blending harmonics, immersive production, and a deeply intuitive sense of pacing, Oh Hiroshima has crafted an album that is weaved with intimaty and expansively felt.

“This is a record we really want to play live. On previous tours we’ve been to a lot of places for the first time, which made us want to include a broad mix of songs from all our records. With this one we really want to bring a lot of these songs with us when touring after the album release.” (Jakob Hemström)

More info here! 

PIL [Public Image Ltd.)

03/05/2026, Le botanique - Bxl

De zaal van Le Botanique vormde een perfecte setting voor de rauwe, post-punkenergie van Public Image Ltd. Onder leiding van John Lydon bewees de band dat ze na decennia nog altijd intens en eigenzinnig klinken. Lydon stond centraal met zijn herkenbare, sardonische podiumprésence en half gesproken zang, terwijl de band een massieve groove neerzette waarin dub-achtige bassen en scherpe gitaren elkaar afwisselden.

Klassiekers als “This Is Not a Love Song” en “Public Image” werden enthousiast onthaald door het publiek en klonken verrassend fris. De compacte zaal zorgde voor een directe band met het publiek: rauw, luid en zonder franjes. PiL speelde strak maar nooit voorspelbaar – precies de experimentele energie die de band sinds eind jaren zeventig kenmerkt.

Het resultaat was een intens en eigenzinnig concert: een herinnering dat post-punk nog steeds kan schuren, uitdagen en tegelijk onweerstaanbaar grooven.

Full photo report here! 

Pics & words: Vincent van Wesemael.

De iconische band uit Atlanta, Sevendust, is terug met hun vijftiende studioalbum ONE, dat op 1 mei 2026 verschijnt via Napalm Records. Het nieuwe album bevat tien compacte maar keihard binnenkomende nummers, opgebouwd uit kolossale riffs, dreunende grooves en hun kenmerkende, meeslepende refreinen. Net als eerder werd de plaat geproduceerd door Michael “Elvis” Baskette, bekend van zijn werk met Alter Bridge, Falling In Reverse en Mammoth WVH.

De band bestaat uit Lajon Witherspoon (zang), Clint Lowery (leadgitaar, backing vocals), John Connolly (leadgitaar, backing vocals), Vince Hornsby (bas) en Morgan Rose (drums). Ze trappen het album af met de eerste single “Is This The Real You”. De swaggerende gitaarpartijen slaan afwisselend hard toe en stuwen voort, perfect in de pas met een beukend ritme en donderende drums. De riff rolt en gromt, terwijl de zang schakelt van rauwe grommen naar een bijna jazzy, meezingbaar refrein. Een melodieuze leadgitaar verbindt de brug van het nummer.

Echo’s van strak aangeslagen single-noten zetten de toon voor “Threshold”. Lajons subtiele zang maakt daar plaats voor een spanningsvolle, door distortion aangedreven uitbarsting in het refrein. Dan is er nog “Unbreakable”, een nummer dat alles in zich heeft om een gezamenlijke strijdkreet te worden en een vaste waarde in toekomstige liveshows. Zachte pianoklanken vloeien samen met een enorme hook, bekrachtigd door de belofte: “We were meant to be unbreakable… even when we’re at our lowest lows. And if it gets too cold, I’ll never let you go.”

Het titelnummer “ONE” vat de hele plaat krachtig samen. Vanuit een maalstroom van gierende distortion stijgt Lajons stem naar bijna hemelse hoogten.

Al meer dan dertig jaar laten Sevendust fans voelen dat ze deel uitmaken van iets bijzonders. Hun community is allesbehalve passief. Leden van de “7D Army” zetten zich actief in om deel uit te maken van deze familie — wat blijkt uit wereldwijd uitverkochte shows en talloze tatoeages van het bandlogo en songteksten. Sinds 1994 heeft de band in stilte een indrukwekkende erfenis opgebouwd: bijna acht miljoen verkochte albums, een nominatie voor een Grammy Award voor “Best Metal Performance”, drie noteringen in de Top 15 van de Billboard 200, honderden miljoenen streams en een enorme, loyale fanbase over de hele wereld.

Onderweg werkten ze moeiteloos samen met artiesten uit uiteenlopende hoeken van de muziekwereld, van leden van Deftones, Creed en Periphery tot Xzibit en Chris Daughtry. Hun lange carrière bleek ook uit hun grootste radiosucces tot nu toe: “Everything” uit 2024, dat hun hoogste positie ooit behaalde in de Billboard Mainstream Rock Tracks-lijst. Toch laten de mannen pas echt horen waartoe ze in staat zijn met ONE uit 2026.

Als bandgenoten én als broers hebben Sevendust zich verenigd rond een gemeenschappelijk doel en een album gemaakt waar zowel fans van het eerste uur als nieuwe luisteraars zich blijvend aan kunnen vasthouden. Of, zoals Maya Angelou ooit zei:

“People will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.”

Listen here! 

Smash Into Pieces - Enemy Inside - Dark Divine

29/04/2026, Kavka Zappa

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Biebob Concerts

Only The Poets + support Murdo Mitchell & Tommy Lyon

15/04/26 Trix

Pics: Kim Tukker

Full photo report here!

Live Nation Belgium

Elder – Through Zero

Release: May 29, 2026 - Stickman Records – Europe

Highly recommended album: ****/5. Dump Magazine.

Two decades into their existence, Elder remain an anomaly in the underground rock scene - a rare band with the ability to absorb and shed influences from a myriad of genres without falling into pastiche or losing their own identity. Their new record Through Zero is a strong reaffirmation of a commitment to pushing boundaries in the world of heavy rock and cements the group’s status as leaders of the pack in heavy psychedelic rock.

Elder has long since mastered crushing riffs, melodic jaunts, progressive patterns, hypnotic grooves and ethereal atmosphere along their path of music-making in the past twenty years. On Through Zero, Elder takes these years of experience and forms possibly their most immediate and engaging record to date, while allowing seeds from outside the sphere of rock music to take root and bloom within their progressive framework. Listeners will find familiar elements of new textures, sequences, and sounds alongside Elder’s iconic take on heavy rock. As always, every spin reveals new details.

Recorded in Berlin across several months between tours in 2025, Through Zero is the first album which the band not only produced but also co-mixed together with longtime collaborator Richard Behrens. The album sounds more like a full extension of the band’s creative intentions than ever before.

Guitarist and singer Nick DiSalvo comments: “Through Zero” is a term borrowed from engineering and the world of music. It describes the property of a frequency being able to pass through the zero point and continue into the negative. While it isn’t a concept rooted in philosophy, it resonates with me on a conceptual level: the zero point is not an end, but a midpoint along a partially unseen path. Interpretation is open: the journey is the destination, beginnings and endings may be arbitrary, or perhaps reality is simply less linear than we tend to assume.

The songs on the album explore related themes that reflect my own observations and personal philosophy. Life and death, frustration and fear, helplessness and hope — all of these exist along the same “signal path.”

Elder was founded sometime around 2006 or so - nobody remembers exactly - in a small coastal town in Massachusetts by three longtime friends with a passion for heavy downtuned music. Over the years, the band has gained a guitarist, lost a drummer, relocated (mostly) from the States to Germany, played hundreds of shows from small clubs to arenas across the world and released six full-length albums, four EPs and two live records. Though this pedigree isn’t a requirement for anything, the twists and turns along the group’s winding road to today might explain the group’s refusal to stagnate.

Preview: https://www.youtube.com/watch?v=CII5XCjIL4Y...

Live: 19.06. Dessel, BE - Graspop Metal Meeting

ALL NOIR

5 Seconds of Summer - South Arcade - Master Peace

07/04/2026, AFAS Dome

Pics: Eline Dresselaerts

Full photo report here! 

Live Nation Belgium

“Nightmare Tripping” marks a new chapter for DON BROCO, a band built on unpredictability and reinvention.

Since forming in 2008, the quartet have fused metal, post-hardcore, funk, and electronic elements into something entirely their own. Their Fearless Records debut finds them at their heaviest and most nuanced, embracing the unexpected and leaning into extremes with a sense of purpose. Reuniting with longtime collaborator Dan Lancaster, the band pushes deeper into harsh vocal textures, darker themes, and experimental turns inspired by a world that feels increasingly unsteady

https://open.spotify.com/album/5PrXYFUyJMPvpGLFg1cqOe...

KINDA - Fearless Records - Live Nation Belgium

Fit For A King - Memphis May Fire - Acres - 156/Silence

16/03/2026, Trix

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Waterparks

15/03/2026, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Suede 

11/03/2026, Poppodium 013 - Tilburg

Full photo report here! 

Pics: Kim Tukker

Motionless In White - dayseeker - Make Them Suffer

28/02/2026, Forest National - Vorst Nationaal

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Live Nation Belgium

Kim Dracula

21/02/2026, AB - Ancienne Belgique

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Swedish rap-metal veterans CLAWFINGER are back with a bang. The band has officially released their new album Before We All Die - their first full-length offering in 19 long years - and celebrated the occasion the night before with an exclusive release show at Kollektivet Livet in Stockholm, attended by a handpicked group of lucky fans. Now, they’re keeping the momentum going with an explosive video for the album’s title track!

From environmental collapse to political hypocrisy, personal disillusionment to collective denial, Before We All Die is CLAWFINGER at full volume: still pissed off, still sharp as ever, and still refusing to shut up while the world pretends it’s all fine.

“This album is part protest, part therapy, and part middle finger,” the band says. “We’re not offering solutions. We’re screaming because silence is surrender.”

With the new record and the title-track video, CLAWFINGER make it clear that their voice remains as urgent and uncompromising as ever! 

Known for their pioneering fusion of metal, rap, and unflinching social commentary, CLAWFINGER return with Before We All Die, an album that rekindles the fire which made them one of Europe’s most groundbreaking crossover acts. This long-awaited comeback marks not just a return, but a reinvention, proof that true intensity never fades. 

Before We All Die captures the band’s trademark fusion of sharp rap delivery, heavy grooves and biting social commentary, now more relevant than ever. Despite releasing their first studio album since 2007, CLAWFINGER are seeing significant success across social media platforms and streaming services, where both new material and classic tracks are gaining impressive traction. The band’s lyrical perspective and unmistakable sound clearly strike a chord with the current zeitgeist, resonating not only with long-time fans but also with a new, younger generation of metal listeners. This renewed relevance proves that CLAWFINGER’s message, attitude and musical identity remain as powerful and timely as ever!

Before We All Die is out now on PERCEPTION - A Division Of Reigning Phoenix Music. 

Order your favorite choice of format now at: https://clawfinger.rpm.link/beforewealldiePR

Sleep Theory - The Pretty Wild

16/02/2026, Kavka Zappa

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Visions of Atlantis - Warkings - Induction

13/02/2026, Poppodium 013

Full photo report here! 

Pics: Eline Dresselaerts

Puscifer, the multi-dimensional band featuring Maynard James Keenan, Mat Mitchell and Carina Round releases "Normal Isn’t", their first new album in over five years, on Feb. 6 via Puscifer Entertainment/Alchemy Recordings/BMG. The record channels the post-punk influences that shaped the members’ early musical experiences while pushing into darker, more guitar-driven territory.

“We’re definitely leaning into our early influences” Keenan shares. “It’s the place where goth meets punk. It’s where I came from”.

Written and recorded across Arizona, Los Angeles, and on the road during last year’s Sessanta tour, "Normal Isn’t" blends the dark electronics and sharp humor Puscifer is known for with a more spontaneous creative process. “From the outset, we had discussed an element of rawness and edge, which guitar brings” shares Mitchell, who co-produced the album. “We got rid of the guard rails and made the music more aggressive”.

For Keenan, this release represents a new approach to songwriting. While he’s always been deeply involved in shaping Puscifer’s sound, this time he set-up his own digital recording system and built full song ideas before presenting them to Mat and Carina.

That shift gives the music fresh immediacy, one that Round says changed the dynamic in the studio. “Instead of just saying, ‘I want this to sound like Fleetwood Mac on cocaine if they had a baby with PJ Harvey,’ Maynard was showing us his intention, which was really cool” she explains. “In Puscifer, any idea can totally change without any preciousness, and everybody is on board – not unlike an insane asylum. We found each other because we’re demented in a symbiotic way”. 

“Normal Isn’t reflects this time we are living in” Keenan adds. “As storytellers and artists, our job is to observe, interpret, and report. We take in our environment and share what we see, and what we see around us does not appear normal. Not by a long shot”.

Contributors to the new collection include Greg Edwards (bass), Gunnar Olsen (drums), and Sarah Jones (drums) with guests Tony Levin (bass on “Normal Isn’t” and “Seven One”), Danny Carey (drums on “Seven One”) and Mr. Ian Ross (father of Atticus Ross, who narrates “Seven One”).

"Normal Isn’t" is available now for pre-order and pre-saves (HERE), including multiple limited-edition vinyl variants: standard black, indie retail orange swirl, a Puscifer.com exclusive black ice and clear with black splatter, and a Queen B Vinyl Café fruit punch in tan with black and white splatter. The album is also available on CD, cassette, and digitally.

Puscifer is a band of three creative confidants, namely Mat Mitchell, Carina Round, and Maynard James Keenan, who fuse music, performance, and visual art into a singular experience. Over the years, Puscifer has carved an indelible mark on the cultural landscape, releasing a series of acclaimed albums, selling out famed venues, appearing on the lineups of Coachella, Bonnaroo, and other major festivals, and even curating their own touring festival, Sessanta. They’ve provided what was essentially the soundtrack to the first season of “Yellowstone”, and their albums regularly land on the top 30 of the Billboard Top 200. They’ve made memorable appearances on “Jimmy Kimmel Live!” and the “The Late Show”, bringing their signature blend of precision, wit, and theatricality to late night television.
 
Puscifer has also welcomed a revolving door of collaborators, from musicians like Greg Edwards, Gunnar Olsen, and Sarah Jones to remixers including Trent Reznor, Atticus Ross, Phantogram, and Sir Mix-A-Lot, as well as actors Bob Odenkirk and Milla Jovovich. It’s also a universe for the (mis)adventures of original characters: Billy D, (his wife) Hildy Berger, Major Douche, and Special Agent Dick Merkin. More than a band, Puscifer is a creative ecosystem; a boundary-pushing collective where sound, story, and spectacle collide.

Shadow Of Intent , Whitechapel , Lorna Shore

06/02/2026, Forest National - Vorst Nationaal

Full photo report here!

Pics: Lise Lynen Photography

Live Nation Belgium

Story Of The Year have their 8th studio album release "A.R.S.O.N." out everywhere February 13th via SharpTone Records.

"A.R.S.O.N." marks the next evolution of Story Of The Year’s signature sound and raw, personal lyricism - elements that have earned the band a dedicated global following. An acronym for “All Rage, Still Only Numb,” the album channels their trademark energy into a powerful exploration of anxiety, emotional turmoil and inner darkness. With a dynamic blend of modern post-hardcore, polished production, and nods to their emo roots, "A.R.S.O.N."  delivers a compelling, storied sonic journey through the fight to make it through this life.

“In a lot of ways, "A.R.S.O.N."  picks up where "Tear me to Pieces" left off”, shares the band. “We used the same team - Colin Brittain producing again, with the main objective of simply writing great songs. Nothing was forced, no trends were chased, it was simply about getting to the essence of what makes SOTY sound like SOTY: Big guitars, snappy drums, and Dan’s ability to seamlessly oscillate between screaming & singing songs about desperation, loss, and the complexity of relationships”.

Story Of The Year exploded onto the scene with their groundbreaking debut "Page Avenue", one of the first albums of its kind to sell over a million copies. The breakout single “Until the Day I Die” quickly became both an enduring anthem and a mission statement for the band. What began as four friends working in a St. Louis pizza joint evolved into a movement, connecting deeply with fans through every era. From "Page Avenue" (2003) to "In the Wake of Determination" (2005), "The Black Swan" (2008), "The Constant" (2010), "Wolves" (2017), and "Tear Me to Pieces" (2023) the band, comprised of Dan Marsala, Ryan Phillips, Josh Wills, and Adam Russell, has delivered a signature blend of melodic aggression, raw vulnerability, and anthems built to scream along to in the dark.

All Time Low - Mayday Parade - Taylor Acorn

29/01/2026, Poppodium 013

Full photo report here! 

Pics: Eline Dresselaerts

Paleface Swiss - Stick To Your Guns - Static Dress

28/01/2026, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Jinjer - Unprocessed - Textures

24/01/2026, Poppodium 013

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Epica - Amaranthe - Charlotte Wessels

18/01/2026, Forest National - Vorst Nationaal

Pics: Eline Dresselaerts

Full photo report here!

Aces High Promotion - Live Nation Belgium - Biebob Concerts

Alter Bridge - Alter Bridge

Bekend om hun memorabele riffs, aanstekelijke vocale melodieën en duellerende gitaren, heeft het internationaal geprezen rockkwartet ALTER BRIDGE – bestaande uit Myles Kennedy (zang/gitaar), Mark Tremonti (gitaar/zang), Brian Marshall (bas) en Scott Phillips (drums) – wereldwijd enorme lof ontvangen van zowel critici als fans. De band zet deze lijn voort met de release van hun titelloze achtste studioalbum, Alter Bridge.

'Alter Bridge' bestaat uit 12 gloednieuwe nummers en bevat enkele van de meest iconische momenten die de band ooit op plaat heeft vastgelegd. De band trapt de deur in met de opener en single “Silent Divide.” Een strakke, verpletterende riff schakelt het nummer meteen naar een hogere versnelling. Myles waarschuwt: “Remember rage is blind.”

“Playing Aces.” De song bouwt zich op richting een meezingbaar refrein: “And if I risk it all, I hope you’ll understand that I had to play my hand… Bad luck, be damned!”

“Scales Are Falling”: Klassiek geïnspireerde gitaarpartijen, die plaatsmaken voor gespannen en onrustig tokkelwerk. Myles schetst de sfeer met de woorden: “This is a tale so dark and dim,” terwijl een hypnotiserende harmonie boven een onvoorspelbaar ritme zweeft.

“Trust In Me” laat Myles en Mark de zangdelen verdelen: Myles neemt de coupletten voor zijn rekening, terwijl Mark het refrein zingt. Die aanpak wordt omgedraaid op “Tested And Able”, waar Mark de coupletten zingt en Myles de refreinen verzorgt, na 1 van de zwaarste intro’s die de band tot nu toe heeft geschreven, uitmondend in een onvergetelijke melodie.

“Hang By A Thread” zal ongetwijfeld uitgroeien tot een publieksfavoriet, met verwijzingen naar enkele van de populairste nummers uit het repertoire van de band. Afsluiter “Slave To Master” is een episch nummer waar Alter Bridge om bekend staat en is tevens het langste nummer dat het kwartet tot nu toe heeft opgenomen.

De band werkte voor hun achtste album opnieuw samen met hun vaste partner en producer Michael “Elvis” Baskette. Alter Bridge werd in het voorjaar van 2025 gedurende twee maanden opgenomen in de legendarische 5150-studio in Californië en in Elvis’ opnamestudio in Florida.

Met meer dan twee decennia gezamenlijke ervaring laten de geprezen rockers geen enkel teken van vertraging zien!

LANDMVRKS

Pain Of Truth - Split Chain - Underoath

05/12/2026 - AB - Ancienne Belgique

Pics: Catchlight Photography - by Vincent Van Wesemael

Full photo report here! 

Live Nation Belgium

Danko Jones - Tuk Smith & The Restless Hearts

03/12/2025, Trix – Antwerpen

Pics: Eline Dresselaerts

ALL NOIR

Lacuna Coil - Nonpoint

01/12/2025 - LE SPLENDID , Lille -France

Full photo report here.

Pics : Koen Polfliet

Veryshow

NOTHING MORE - Catch Your Breath - Solence - ANKOR

30/11/2025, Trix – Antwerpen

Full photo report here!

Pics: Eline Dresselaerts

Coldrain - REVNOIR - Noisemaker

25/11/2025, Trix - Antwerpen

Pics: Eline Dresselaerts

FKP Scorpio